ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម (Ibrahim / Abraham)

ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម (AS) បានចាប់កំណើតនៅក្នុងដែនដីបាប៊ីឡូន (Babylon - អ៊ីរ៉ាក់) ក្នុងសម័យកាលដែលប្រជាជនទាំងអស់ ស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ស្តេចសាហាវ និងមោទនភាពឈ្មោះ ណំរូដ (Nimrod)។ ប្រជាជនបាប៊ីឡូនបានលិចលង់យ៉ាងជ្រៅក្នុងការថ្វាយបង្គំរូបសំណាក ផ្កាយ ព្រះចន្ទ និងព្រះអាទិត្យ។ ឪពុករបស់ ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម ឈ្មោះ អាហ្សារ (Azar) គឺជាជាងចម្លាក់រូបសំណាកដ៏ល្បីល្បាញ និងជាអ្នកលក់រូបសំណាកថ្វាយបង្គំដល់ប្រជាជន។

តាំងពីវ័យក្មេង ព្រះអល់ឡោះបានប្រទាននូវប្រជ្ញាឈ្លាសវៃ និងការពិចារណាដ៏បរិសុទ្ធដល់ អ៊ីប្រាហ៊ីម។ នៅពេលយប់ងងឹត លោកបានសម្លឹងមើលផ្ទៃមេឃ ហើយឃើញផ្កាយមួយរះចែងចាំង លោកបានពោលថា ៖ «តើនេះជាព្រះរបស់ខ្ញុំឬ?» ប៉ុន្តែនៅពេលផ្កាយនោះរលត់បាត់ លោកបានពោលថា ៖ «ខ្ញុំមិនចូលចិត្តអ្វីដែលអស្ដង្គតឡើយ!»។ បន្ទាប់មក លោកបានឃើញព្រះចន្ទ និងព្រះអាទិត្យរះដ៏ធំសម្បើម ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកវារលត់បាត់បន្តបន្ទាប់ លោកបានប្រកាសដោយជំនឿយ៉ាងមុតមាំថា ៖ «ឱ ប្រជាជនរបស់ខ្ញុំเอើយ! ពិតណាស់ ខ្ញុំប្រកាសផុតស្រឡះពីអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាបានយកមកធ្វើជាភាគី (ថ្វាយបង្គំ)! ពិតណាស់ ខ្ញុំបានងាកមុខរបស់ខ្ញុំដោយស្មោះត្រង់ទៅកាន់ព្រះដែលបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី» (Surah Al-An'am: 75-79)។

ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម (AS) បានចាប់ផ្តើមអំពាវនាវឪពុករបស់លោកដោយក្តីគោរព និងភាពទន់ភ្លន់ ៖ «ឱ ពុកเอើយ! ហេតុអ្វីបានជាពុកទៅគោរពប្រតិបត្តិអ្វីដែលមិនឮ មិនឃើញ និងមិនអាចជួយអ្វីពុកបានទាល់តែសោះ?» (Surah Maryam: 42)។ ប៉ុន្តែ អាហ្សារ បានគំរាមកំហែងថានឹងយកថ្មចោលសម្លាប់លោក ប្រសិនបើលោកមិនឈប់និយាយ។ ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម មិនបានខឹងសម្បារឡើយ ប៉ុន្តែបានសូមសន្តិភាព និងសូមការអភ័យទោសពីព្រះអល់ឡោះជូនឪពុករបស់លោក។

នៅថ្ងៃបុណ្យសម្រាកដ៏ធំមួយ នៅពេលដែលប្រជាជន និងស្តេចបានចាកចេញពីក្រុងទៅកម្សាន្តនៅក្រៅក្រុង ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម បានលួចចូលទៅក្នុងប្រាសាទថ្វាយបង្គំរូបសំណាក។ លោកបានឃើញម្ហូបអាហារជាច្រើនត្រូវបានគេយកមកតាំងជូនរូបសំណាកថ្មដា លោកបាននិយាយឌឺដងថា ៖ «តើអ្នករាល់គ្នាមិនញ៉ាំទេឬ? ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នា មិននិយាយ?»។ បន្ទាប់មក លោកបានយកពូថៅវាយកម្ទេចរូបសំណាកទាំងអស់ឲ្យបែកបាក់ទីទៃ លើកលែងតែរូបសំណាកធំជាងគេបង្អស់មួយប៉ុណ្ណោះ ហើយលោកបានយកពូថៅទៅការព្យួរនៅលើកនៃរូបសំណាកធំនោះ (Surah Al-Anbiya: 58)។ នៅពេលប្រជាជនត្រឡប់មកវិញ ហើយឃើញភាពខ្ទេចខ្ទាំ ពួកគេបានសួរដេញដោល អ៊ីប្រាហ៊ីម ដោយកំហឹង។ លោកបានឆ្លើយតបថា ៖ «អ្នកដែលធ្វើគឺរូបសំណាកធំនោះតើ! ចូរអ្នករាល់គ្នាទៅសួរវាទៅ ប្រសិនបើវាអាចនិយាយបាន!»។ ប្រជាជនបានស្ងាត់ជ្រងំ និងខ្មាសអៀន ប៉ុន្តែដោយសារភាពច្រណែន និងមោទនភាព ពួកគេបានស្រែកប្រកាសថា ៖ «ចូរដុតវាចោល ហើយជួយសង្គ្រោះព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា!» (Surah Al-Anbiya: 68)។

ស្តេច ណំរូដ និងប្រជាជនបាប៊ីឡូនបានជីករណ្តៅដីដ៏ធំសម្បើម និងបានប្រមូលឈើដុតបង្កាត់ភ្នំភ្លើងយ៉ាងខ្លាំងក្លារយៈពេលជាច្រើនថ្ងៃ រហូតដល់កំដៅភ្លើងក្តៅសន្ធោសន្ធៅមិនអាចឲ្យមនុស្សចូលទៅជិតបានឡើយ។ ពួកគេបានបង្កើតស្នាធំ (Catapult) មួយយ៉ាងធំ ដើម្បីបាញ់ផ្លោង ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម (AS) ចូលទៅក្នុងកណ្តាលភ្នំភ្លើងនោះ។

នៅពេលដែល ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម ត្រូវគេចងជើងចងដៃ និងបាញ់ផ្លោងតាមអាកាស ទេវតា ជុប្រ៊ីល (Jibril AS) បានមកបង្ហាញខ្លួននៅលើអាកាស ហើយសួរថា ៖ «ឱ អ៊ីប្រាហ៊ីម! តើអ្នកមានតម្រូវការ ឬត្រូវការជំនួយអ្វីពីខ្ញុំទេ?»។ ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម បានឆ្លើយតបដោយជំនឿឥតរង្គោះរង្គើថា ៖ «ចំពោះអ្នក ខ្ញុំមិនត្រូវការឡើយ! ប៉ុន្តែចំពោះព្រះអល់ឡោះ គឺទ្រង់ដឹងពីស្ថានភាពរបស់ខ្ញុំ ហើយទ្រង់គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ខ្ញុំហើយ (Hasbunallahu wa ni'mal wakeel)!»។ រំពេចនោះ ព្រះអល់ឡោះជាម្ចាស់បានបញ្ជាទៅកាន់ភ្លើងថា ៖ «ឱ ភ្លើងเอើយ! ចូរឯងត្រជាក់ និងប្រកបដោយសុវត្ថិភាពចំពោះអ៊ីប្រាហ៊ីម!» (Surah Al-Anbiya: 69)។ ភ្លើងបានឆេះបំផ្លាញតែខ្សែចំណងរបស់លោក ប៉ុន្តែមិនបានធ្វើឲ្យក្តៅ ឬប៉ះពាល់រោមមួយសរសៃរបស់លោកឡើយ! ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម បានអង្គុយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់នៅក្នុងកណ្តាលភ្នំភ្លើង ហើយបានដើរចេញមកវិញដោយសុវត្ថិភាព ដែលធ្វើឲ្យប្រជាជន និងស្តេច ណំរូដ ភ្ញាក់ផ្អើល និងរន្ធត់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។

បន្ទាប់ពីអព្ភូតហេតុភ្លើង ស្តេច ណំរូដ បានហៅ ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម (AS) មកតតាំងពាក្យសម្តីនៅក្នុងព្រះរាជវាំង។ ណំរូដបានប្រកាសដោយអំនួតថា ៖ «យើងគឺជាព្រះ! យើងអាចប្រទានជីវិត និងសម្លាប់មនុស្សបាន!» ដោយគេបាននាំយកទណ្ឌិតពីរនាក់មក ណំរូដបានបញ្ជាឲ្យសម្លាប់ទណ្ឌិតម្នាក់ និងដោះលែងទណ្ឌិតម្នាក់ទៀត ដើម្បីបង្ហាញថាខ្លួនមានអំណាច។

ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម (AS) បានឆ្លើយតបយ៉ាងត្រជាក់ និងមុតមាំថា ៖ «ពិតណាស់ ព្រះអល់ឡោះជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំ ទ្រង់នាំយកព្រះអាទិត្យឲ្យរះពីទិសខាងកើត ចូរអ្នកឯងនាំវាឲ្យរះពីទិសខាងលិចមកមើល!» (Surah Al-Baqarah: 258)។ ស្តេច ណំរូដ បានគាំងស្ងាត់ជ្រងំ មិនអាចតបតបានឡើយ ហើយត្រូវទទួលបរាជ័យយ៉ាងអាម៉ាស់បំផុត។ បន្ទាប់ពីនោះ ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម រួមជាមួយភរិយារបស់លោកគឺ ស្រី សារ៉ោះ (Sarah) និងក្មួយប្រុសរបស់លោកគឺ ព្យាការី លូត (Lut AS) បានធ្វើហិជរ៉ោះចាកចេញពីដែនដីបាប៊ីឡូន ទៅកាន់ដែនដីសាម (Palestine/Syria) និងអេស៊ីប (Egypt) ដើម្បីបន្តបេសកកម្មអំពាវនាវមករកព្រះអល់ឡោះ។

នៅពេលរស់នៅក្នុងដែនដីអេស៊ីប ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម ទទួលបានលោកស្រី ហាជើរ (Hajar) ជាភរិយាទីពីរ ហើយព្រះអល់ឡោះបានប្រទានកូនប្រុសដំបូងគេដល់លោកគឺ ព្យាការី អ៊ីស្មាអែល (Isma'il AS) នៅពេលដែលលោកមានវ័យជរាទៅហើយ។ បន្ទាប់ពីទារក អ៊ីស្មាអែល ចាប់កំណើត ព្រះអល់ឡោះបានបញ្ជាឲ្យ ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម នាំលោកស្រី ហាជើរ និងទារក អ៊ីស្មាអែល ធ្វើដំណើរទៅកាន់វាលខ្សាច់រាំងស្ងួតដែលគ្មានមនុស្ស និងគ្មានប្រភពទឹក គឺដែនដីម៉ាកកះ (Makkah)។

នៅពេលដែល ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម បានទុកទឹក និងល្មើមួយបន្តិច ហើយរៀបចំដើរចាកចេញ ស្រី ហាជើរ បានរត់តាមសួរថា ៖ «ឱ អ៊ីប្រាហ៊ីម! តើលោកទុកពួកយើងចោលនៅទីនេះឬ?» ប៉ុន្តែលោកមិនបានបែរក្រោយឡើយ។ លោកស្រីបានសួរជាថ្មីថា ៖ «តើព្រះអល់ឡោះជាអ្នកបញ្ជាឲ្យលោកធ្វើបែបនេះឬ?» លោកបានឆ្លើយថា ៖ «ត្រូវហើយ!» លោកស្រី ហាជើរ បានពោលដោយជំនឿយ៉ាងមុតមាំថា ៖ «បើដូច្នេះ ទ្រង់នឹងមិនបោះបង់ពួកយើងឡើយ!»។ បន្ទាប់ពីទឹកបន្តិចបន្តួចអស់ ទារក អ៊ីស្មាអែល បានយំស្រេកទឹកយ៉ាងខ្លាំង។ លោកស្រី ហាជើរ បានរត់ឡើងចុះចន្លោះភ្នំ អាល់-សាហ្វា (Al-Safa) និង អាល់-មរ៉វ៉ោះ (Al-Marwah) ចំនួន ៧ ជុំ ដើម្បីស្វែងរកជំនួយ។ រំពេចនោះ ទេវតា ជុប្រ៊ីល បានវាយកែងជើងលើដី ហើយប្រភពទឹកបរិសុទ្ធ ហ្សាំហ្សាំ (Zamzam) បានបាញ់ច្រោចចេញពីក្រោមជើងទារក អ៊ីស្មាអែល ដែលក្លាយជាប្រភពជីវិតបង្កើតទីក្រុងម៉ាកកះរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

នៅពេលដែល ព្យាការី អ៊ីស្មាអែល (AS) ធំដឹងក្តី និងអាចដើរជួយការងារឪពុកបាន ព្រះអល់ឡោះបានសាកល្បងជំនឿដ៏ធំបំផុត និងពិបាកបំផុតនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមនុស្សជាតិ ៖ ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម បានឃើញក្នុងសុបិនជាច្រើនយប់ជាប់ៗគ្នាថា លោកកំពុងអារកបូជាកូនប្រុសជាទីស្រឡាញ់តែមួយគត់របស់លោក។

ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម បាននាំកូនប្រុសទៅកាន់ភ្នំ មិនា (Mina) ហើយពិភាក្សាដោយក្តីស្រឡាញ់ ៖ «ឱ កូនប្រុសរបស់ពុកเอើយ! ពុកបានឃើញក្នុងសុបិនថាកំពុងអារកបូជាកូន ចូរពិចារណាមើល តើកូនយល់យ៉ាងណាដែរ?»។ ព្យាការី អ៊ីស្មាអែល បានឆ្លើយតបដោយភាពអត់ធ្មត់ និងជំនឿឥតរង្គោះរង្គើ ៖ «ឱ ពុកเอើយ! ចូរធ្វើតាមអ្វីដែលព្រះបានបញ្ជាចុះ! ពុកនឹងឃើញពុកជាអ្នកអត់ធ្មត់ ឥនសាអល់ឡោះ!» (Surah As-Saffat: 102)។ នៅពេលដែលអ្នកទាំងពីរបានប្រគល់ខ្លួនជូនព្រះ ហើយ ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម បានដាក់មុខកូនប្រុសចុះលើដី ហើយយកកាំបិតមកអារកកូន ព្រះអល់ឡោះបានស្រែកហៅលោកថា ៖ «ឱ អ៊ីប្រាហ៊ីម! អ្នកពិតជាបានសម្រេចសុបិននោះហើយ!» (Surah As-Saffat: 104-105)។ ព្រះអល់ឡោះបានបញ្ជូនចៀមបរិសុទ្ធដ៏ធំមួយពីឋានសួគ៌មកជំនួសការបូជាទារក/កូនប្រុស ហើយព្រឹត្តិការណ៍នេះបានក្លាយជាប្រភពនៃការអារកសត្វបូជាក្នុងពិធីបុណ្យ ឥដ្ឌុល អាដហា (Eid al-Adha) រហូតដល់ថ្ងៃបញ្ចប់។

បន្ទាប់ពីការសាកល្បងនៃការបូជា ព្រះអល់ឡោះជាម្ចាស់បានបញ្ជាឲ្យ ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម និងកូនប្រុស ព្យាការី អ៊ីស្មាអែល សាងសង់ប្រាសាទបរិសុទ្ធ អាល់-កាអ៍បះ (Ka'bah) ឡើងវិញនៅកណ្តាលក្រុងម៉ាកកះ ជាផ្ទះថ្វាយបង្គំព្រះដំបូងគេបង្អស់សម្រាប់មនុស្សលោក (Surah Al-Baqarah: 127)។

ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម បានរៀបចំថ្ម ហើយ ព្យាការី អ៊ីស្មាអែល ជាអ្នកជញ្ជូនថ្ម។ ពួកគេទាំងពីរបានលើកថ្មសាងសង់ជញ្ជាំងកាអ៍បះ ដោយបួងសួងយ៉ាងរំភើបថា ៖ «ឱ ព្រះអម្ចាស់របស់ពួកយើង! ចូរកំពូលទទួលយកពីពួកយើងផង ពិតណាស់ទ្រង់ជាអ្នកឈ្លាសវៃ និងជាអ្នកដឹងសព្វគ្រប់»។ ព្រះអល់ឡោះបានប្រទានថ្មខ្មៅបរិសុទ្ធ (Hajar al-Aswad) ពីឋានសួគ៌ មកដាក់នៅជ្រុងកាអ៍បះ ហើយបានបញ្ជាឲ្យ ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម ឡើងលើភ្នំប្រកាសអំពាវនាវមនុស្សលោក ៖ «ហើយចូរប្រកាសដល់មនុស្សលោកអំពីបុណ្យហច្ចិ ពួកគេនឹងមកឯអ្នកដោយដើរជើង និងជិះលើខ្នងអូដ្ឋស្គមស្គាំងមកពីគ្រប់ទិសទី» (Surah Al-Hajj: 27)។ សំឡេងអំពាវនាវរបស់ អ៊ីប្រាហ៊ីម បានលាន់ឮទៅដល់បេះដូងមនុស្សលោកគ្រប់ជំនាន់រហូតដល់សព្វថ្ងៃ។

នៅពេលដែល ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម (AS) និងលោកស្រី សារ៉ោះ (Sarah) មានវ័យជរាយ៉ាងខ្លាំង ទេវតានៃព្រះអល់ឡោះក្នុងទម្រង់ជាភ្ញៀវកិត្តិយសបានមកជួប និងនាំមកនូវដំណឹងល្អថា ពួកគេនឹងទទួលបានកូនប្រុសទីពីរ គឺ ព្យាការី អ៊ីសហក (Ishaq / Isaac AS) ហើយបន្ទាប់ពី អ៊ីសហក គឺ ព្យាការី យ៉ាកូប (Ya'qub / Jacob AS) (Surah Hud: 69-73)។

ព្យាការី អ៊ីប្រាហ៊ីម ត្រូវបានប្រទានប្រសិទ្ធនាមជា «Khalilullah» (មិត្តសំឡាញ់របស់អល់ឡោះ) និង «Abul Anbiya» (ឪពុកនៃបណ្តាព្យាការី) ព្រោះខ្សែស្រឡាយព្យាការីជាច្រើនបន្ទាប់ពីលោក តាំងពី អ៊ីសហក, យ៉ាកូប, យូសុហ្វ, មូសា, អ៊ីសា រហូតដល់ ព្យាការី មុហាំម៉ាត់ (ﷺ) សុទ្ធសឹងជាសកលកូនចៅកើតចេញពីខ្សែស្រឡាយរបស់លោក។ លោកបានចាកចេញពីពិភពលោកនេះក្នុងវ័យជរា ដោយបន្សល់ទុកនូវមរតកនៃជំនឿ តាវហ៊ីដ (Tawhid) ដ៏បរិសុទ្ធ និងការប្រតិបត្តិសាសនាឥស្លាមដែលបន្តរហូតដល់ថ្ងៃសព្វថ្ងៃ។