ភ្លេចសួរខ្លួនឯង

សួរខ្លួនឯង ភ្លេច តើតើសំណួរអ្វីខ្លះដែលកប់ជ្រៅនៅក្នុងខ្លួនរបស់អ្នក? តើតើអ្វីជាចម្លើយចំពោះ ះសំណួរទាំងនោះ ះ?

សួរខ្លួនឯង ភ្លេច តើតើសំណួរអ្វីខ្លះដែលកប់ជ្រៅនៅក្នុងខ្លួនរបស់អ្នក? តើតើអ្វីជាចម្លើយចំពោះ ះសំណួរទាំងនោះ ះ?

តើនរណាជាអ្នកបង្កើតខ្ញុំ ហើយបង្កើតមកក្នុងគោលបំណងអ្វី? តើខ្ញុំត្រូវទៅទីណាបន្ទាប់ពីស្លាប់ ហើយវាសនារបស់ខ្ញុំនឹងទៅជាយ៉ាងណា? តើកន្លែងចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំជាអ្វី? តើហេតុផលនៃវត្តមានទាំងអស់នៅលើលោកនេះជាអ្វី? តើវាស័ក្តិិសមដែរទេប្រសិនបើទីបញ្ចប់នៃជីវិតរបស់ខ្ញុំគ រាន់តែជាការស្លាប់ ក្លាយទៅជាដី និងត្រូវរលាយសាបសូន្យនោះ? តើវាមិនមែនជារឿរឿងដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចទេឬ ប្រសិនបើរូបខ្ញុំមិនទាន់បានត្រៀម ខ្លួនសម រាប់ជីវិតក្រោយពេលស្លាប់? ជម្រា បសួរ មិត្តអ្នកអានជាទីគោរពរាប់អាន! ១ តើលោកអ្នកធ្លាប់មានសំណួរនៅក្នុងខ្លួន ឬធ្លាប់ដែលសួរខ្លួនឯងទេថា៖

នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់សញ្ជឹងគិតអំពីផែនដីដែលពួកគេរស់នៅ មើលទៅ កាន់សកលលោកដ៏ធំល្វឹងល វើយ មេឃដែលលម្អដោយដួងតារាជាច្រើន ហើយនិង ផែនដីដែលមានភ្នំ ទន្លេ បឹងបួ ដើមឈើ ដំណាំដាំដុះ ខ្យល់ ទឹក ដីគោក សមុទ្រ ពេលយប់ និងពេលថ្ងៃ ទាំងអស់នេះដំណើរក្សារទៅតាមប្រព័ន្ធប្រក្រតីភាព និងគន្លង របស់វាដោយល្អឥតខ្ចោះបែបនេះ នោះគេចាំបាច់ត្រូវតែសួរខ្លួនឯងថា៖

តើនរណាជាអ្នកបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់នេះ? តើនរណាជាអ្នកបញ្ជូនទឹកភ្លៀងពីលើមេឃ ហើយធ្វើឱ្យមានរុក្ខជាតិ បន្លែ ផ្លែឈើគ្រប់ប្រភេដៃុះចេញមក? តើនរណាជាអ្នកបង្កើតឱ្យមានទឹកដែលជីវិតមិនអាចរស់ដោយគ្មានវាបាន? តើនរណាជាអ្នកបង្កើតផែនដីដែលអាចរក្សាអ្វីទាំងអស់នេះបាន? តើនរណាជាអ្នកបង្កើតមនុស្សលោកឱ្យមានរូបរងដ៏ល្អឥតខ្ចោះបែបនេះ?

នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់សញ្ជឹងគិតអំពីខ្លួនឯង នោះគេនឹងរកឃើញភាព អស្ចារ្យនៃអ្នកដែលបង្កើត និងភាពល្អឯកនៃកិច្ចការរបស់គេ។ ចូរពិចារណាទៅលើ ប្រព័ន្ធសរីរាង្គផ្សេងៗនៃរាងកាយរបស់អ្នកដ៏សែនស្មុគស្មាញដែលដំណើរក្សារយ៉ាង ហ្មត់ចត់ និងបំពេញតួនាទីរបស់វាយ៉ាងល្អ។ អ្នកអាចនឹងបានដឹងតិចតួចបំផុតអំពីដំណើរក្សាររបស់វា ហើយអ្នកក៏គ្មាន សមត្ថភាពនៅក្នុងការគ្ប់គ្រងវានោះឡើយ។ ចូរសង្កេតមើលទៅខ្យល់ដែលអ្នក ដកដង្ហើម។ ប្រសិនបើវាឈប់មួយរំពេច នោះអ្នកនឹងបាត់បង់ជីវិតជាមិនខាន។ តើមនុស្សដែលមានបញ្ញាញាណគិតថា សកលលោក និងអ្វីៗទាំងអស់ត្រូវ បានបង្កើតឡើងដោយឥតប្រយោជន៍ ហើយមនុស្សកើតមករស់នៅលើផែនដី នេះត្រឹមមួយរយៈពេល បន្ទាប់មកក៏ស្លាប់ ហើយអ្វីៗក៏ចប់ឬ? តើសកលលោកកើតឡើងដោយចៃដន្យ ឬក៏កើតឡើងដោយឯកឯងឬ? មិនអាចទៅរួចនោះឡើយ គឺត្រូវតែមាននរណាម្នាក់ដែលមានប ប្រាជ្ញាញាណ ពេញលេញបង្កើតអ្វីទាំងអស់នេះ។

ពិតប ប្រាកដណាស់ ព្រះជាម្ចាស់គឺជាអ្នកដែលបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់។ ទ្រង់បាន បង្កើតអ្នក និងសកលលោកទាំងមូលនេះពីភាពទទេគ្មានអ្វីសោះ។ ទ្រង់តែមួយព្រះ អង្គត់ដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រង និងដឹកនាំគ្រប់យ៉ាង។ ហើយទ្រង់ក៏ជាអ្នកដែលផ្តល់ នូវលាភសក្ការៈ ផ្តល់នូវជីវិតរស់នៅ និងសេចក្តីស្លាប់ផងដែរ។ តើអ្នកគិតថា អ្នកមិនគួរនឹងចំណាយពេលដើម្បីស្គាល់ព្រះដែលបង្កើតអ្នក និងស្គាល់ពីអ្វីដែលទ្រង់ចង់បានពីអ្នកទេឬ? ហេតុអ្វីបានជាទ្រង់បង្កើតយើងមក? ហើយតើនរណាជាអ្នកដែលអាចឆ្លើយ នូវរាល់សំណួរទាំងអស់របស់អ្នកបាន? « ហើយពួកគេសញ្ជឹងគិតអំពីការបង្កើតមេឃជាច្រើនជាន់ ហើយនិងផែនដី (ដោយនិយាយថា៖) បពិត្រព្រះអម្ចាស់នៃយើង! ទ្រង់មិនបានបង្កើតអ្វីទាំងអស់ នេះដោយគ្មានគោលបំណងនោះ ះឡើយ។ ទ្រង់ដ៏មហាសិរីរុងរឿង! » [ព្រះគម្ពីរគួរអាន ៣ ៖ ១៩១] ព្រះជាម្ចាស់បានជំរុញឲ្យយើងសញ្ជឹងគិត ប្រើហេតុផល និងធ្វើការវិនិច្ឆ័យ ដោយផ្អែកលើភស្តុតាងត្រឹមត្វ។ ទ្រង់បានមានបន្ទូលប រាប់យើងអំពីអ្នកដែលប្រើ ហេតុផល និងការគិតពិចារណាថា៖

តើអ្នកមិនចាប់អារម្មណ៍សិក្សាឲ្យស៊ីជម្រៅអំពីសាសនាដែលរីកសុសសាយ យ៉ាងលឿលឿនបំផុតដូចដែលស្ថិិតិពិភពលោកបានបង្ហាញទេឬ? តើហេតុផលដែលនៅពីក្រោយរឿរឿងនោះគឺជាអ្វី? តើអ្នកគិតយ៉ាងណាដែរ ប្រសិនបើអ្នកផ្តល់ឱកាសឲ្យខ្លួនឯងយ៉ាងហោចណាស់ ឱបានម្តងក្នុងជីវិតរបស់អ្នក ដើម្បីស្គាល់សាសនាអុីស្លាមពីប្រភពដែលត្រឹមត្រូវ បន្ទាប់មក ធ្វើការវិនិច្ឆ័យដោយផ្អែកលើមូលដ្ឋាន និងសុឆន្ទៈពិតប ប្រាកដនោះ? គឺជាការចុះចូលចំពោះព្រះជាម្ចាស់(អល់ឡោះ)ដែលជាអ្នកបង្កើត និងគ្រប់គ្រងសកលលោក ហើយត្រូវគោរពតាមបញ្ជារបស់ទ្រង់ ដោយសេចក្តីគោរពស្រ ឡាញ់។ ដោយមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃជំនឿនឿនៅក្នុងសាសនាអ៊ីស្លាម គឺការមានជំនឿនឿលើអល់ឡោះថា ទ្រង់ជាអ្នកដែលបង្កើត ហើយអ្វីៗផ្សេងក្រៅពីទ្រង់ គឺជាការបង្កើតរបស់ទ្រង់។ ទ្រង់ជាអ្នកដែលស័ក្តិិសមនឹងគោរពសក្ការៈតែមួយព្រះ អង្គត់។ គ្មានព្រះឯណាដែលត្រូវគោរពសក្ការៈដ៏ត្រឹមត្រូវក្រៅពីទ្រង់ឡើយ។ អ៊ីស្លាម អ៊ីស្លាមជាសាសនាដែលស៊ីចង្វាក់នឹង ហេតុផល និងស្រ បតាមធម្មជាតិ ដោយ ដួងចិត្តដ៏បរិសុទ្ធនឹងទទួលយក។ ជាសាសនានៃព្រះជាអម្ចាស់ដែលជា អ្នកបង្កើត ដោយព្រះអង្គបានដាក់វាជាបញ្ញត្តិិ សម រាប់ភាវៈដែលទ្រង់បានបង្កើត។ ដូចនេះ ទ្រង់មិនទទួលយកសាសនាផ្សេងឡើយ។ ជាសាសនាដែលព្យាការី និងអ្នកនាំសារ ទាំងឡាយបាននាំមក។ ជាសាសនានៃសេចក្តីល្អ និងសុភមង្គល សម រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា ដោយមិនរើសអើង ពូជសាសន៍ ឬពណ៌សម្បុរឡើយ។ អល់ឡោះ ះ

មនុស្សគ្រប់រូបមានភាពស មើគ្នានៅក្នុងសាសនាអ៊ីស្លាម។ គ្មាននរណាម្នាក់ត្រូវ បានសម្គាល់លើសពីអ្នកដទៃឡើយ លើកលែងតែតាមរយៈការប្រព្រឹត្តសុចរិតរបស់ ពួកគេដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃប៉ុណ ណោះ។ អ្នកដែលចង់ចូលសាសនាអ៊ីស្លាម គឺគេគ រាន់តែពោលពាក្យខាងក្រោមនេះ ប្រកបដោយជំនឿនឿពិតប ប្រាកដ និងយល់ដឹងពីអត្ថន័យរបស់វាថា៖

«ទូលបង្គំសូមសច្ចាថា គ្មានទេព្រះដែលស័ក្តិិសមនឹងគោរពសក្ការៈ លើលើកលែងតែអល់ឡោះ ះ ហើហើយមូហាំ ម៉ាត់ គឺជាអ្នកនាំ សាររបស់ទ្រង់ » បន្ទាប់មក ត្រូវរៀរៀនអំពីបទបញ្ញត្តិិផ្សេងៗទៀទៀតនៃសាសនាអ៊ីស្លាមបន្តិិចម្តងៗ ដើម្បីបំពេញកាតព្វកិច្ចដែលអល់ឡោះបានកំណត់។ ព្រះនាម នៅក្នុងភាសាអារ៉ាប់ មានអត្ថន័យដូចខាងក្រោម៖

“អល់ឡោះ” “អល់ឡោះ” មានន័យថា៖ ជាម្ចាស់ដែលត្រូវបានគេគោរពសក្ការៈ ដោយការគោរព សក្ការៈទាំងអស់ត្រូវធ្វើទៅកាន់ទ្រង់តែមួយព្រះអង្គត់។ ទ្រង់ជាអង្គ ដ៏ឧត្តង្គឧត្តមនិងមានលក្ខណៈសម្បត្តិិដ៏អស្ចារ្យដែលគំនិតនៃភាវៈទាំងពួងមិនអាច ស្រ មៃដល់នោះឡើយ។ ប៉ុន្តែដួងចិត្តពិតជាជាប់ជំពាក់នឹងទ្រង់ ហើយដួងវិញ្ញាណពិត មានសេចក្តីត្រូវការចំពោះទ្រង់ ស វែងរកភាពធូរស រាលនៅក្នុងការរឭកទៅកាន់ទ្រង់ រីករាយនឹងការបង្កើនភាពជិតស្និិទ្ធ និងការគោរពសក្ការៈទៅចំពោះទ្រង់។ ទី១ ៖

មានន័យថា៖ ជាម្ចាស់បង្កើតសកលលោក និងប្រព័ន្ធដំណើរក្សាររបស់វា ហើយនិងអ្វីទាំងអស់ដែលមាននៅក្នុងវា។ ទោះបីជាតូចយ៉ាងណាក៏ដោយ គឺសុទ្ធតែជាការបង្កើតរបស់ទ្រង់ វាកើតឡើងតាមបំណង ការកំណត់ និងប ប្រាជ្ញាញាណ របស់ទ្រង់។ រាល់តំណក់ទឹកភ្លៀងដែលធ្លាក់ចុះ ឬការផ្លាស់ប្តូរពេលវេលាពេលថ្ងៃ និងយប់ អ្វីដែលលាតត្រដាង ឬលាក់កំបាំង និងអ្វីដែលស្ថិិតនៅផ្នែកណាមួយនៅ ក្នុងសកលលោកនេះ គឺសុទ្ធតែត្រូវបានអល់ឡោះជ រាបដឹងអំពីវា។ ទី២ ៖

មានន័យថា៖ ជាម្ចាស់គ្រប់គគងដ៏យុត្តិិធម៌បំផុត ទ្រង់មិនបពនសូម្បីតែ ទមផងន់ប៉ុនអាតូមដ៏តូចនោះឡើយ។ អ្វីដែលយើងបានឃើញនៅក្នុងជីវិត បានបង្ហាញឱ្យឃើញយ៉ាងច្បាស់ពីព្រះប ប្រាជ្ញាញាណ និងសេចក្តីសប្បុរសនៃទ្រង់។ ទី៣ ៖

នៅពេលដែលមានអ្នកខ្លះអះអាងថា អល់ឡោះបានបង្កើតមេឃ និងផែនដី ក្នុងរយៈពេលប រាំមួយថ្ងៃ ហើយបន្ទាប់មក ទ្រង់សម រាកនៅថ្ងៃទីប រាំពីរនោះ ព្រះគម្ពីរ គួរអានបានបដិសេធការអះអាងយ៉ាងដូចនេះ ដោយទ្រង់មានបន្ទូលយ៉ាងច្បាស់ថា៖

« ហើយយើងពិតជាបានបង្កើតមេឃជាច្រើនជាន់និងផែនដី និងអ្វីៗដែលមាននៅ ចន្លោះវាទាំងពីរក្នុងរយៈពេលប្រាំាំ មួយថ្ងៃ ហើយយើងគ្មានការនឿយហត់នោះ ះឡើយ។ » [ព្រះគម្ពីរគួរអាន ៥០ ៖ ៣៨] ការអះអាងរបស់គេនេះ គ រាន់តែជាគំនិត និងជាការវិនិច្ឆ័យនូវអ្វីដែលមានភាព ប្រហាក់ប្រហែលនឹងខ្លួនឯង ឬជាភាវៈដែលមនុស្សអាចគិតទៅដល់ប៉ុណ ណោះ។ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គ គឺខុសពីការគិតទាំងនោះ ព្រោះទ្រង់ជាអ្នកដែលបង្កើត ទ្រង់មានលក្ខណៈខុស ពីអ្វីដែលទ្រង់បានបង្កើត។ តើអ្វីដែលជាការបង្កើតរបស់ទ្រង់អាចប្រៀបធៀធៀបជាមួយ នឹងទ្រង់ដែលជាអ្នកបង្កើតដោយរបៀបៀបណា? យើងសង្កេតឃើញថា សូម្បីក្មេងតូចក៏មិនអាចយល់ពីសកម្មភាពមួយចំនួន របស់ឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេ ហើយក៏មិនអាចនឹងពន្យល់ឱ្យពួកគេបានយល់ឡើយ ព្រោះតែភាពខុសគ្នាយ៉ាងខ្លាំងអំពីសមត្ថភាពនៃការគិតរបស់ពួកគេ។ យ៉ាងណាមិញ គំនិតរបស់មនុស្សនៅក្នុងការយល់ពីការបង្កើតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងព្រះបញ្ញាញាណ របស់ទ្រង់ គឺវាពិតជាមានកង្វះខាតច្បាស់ណាស់។ « តាមពិត បញ្ជារបស់ទ្រង់ នៅពេលដែលទ្រង់មានព្រះបំណងប្រា ថ្នាអ្វីមួយ គឺទ្រង់គ្រា ន់តែមានបន្ទូលទៅកាន់វាថា៖ «ចូរកើតចុះ» នោះ ះវានឹងកើតភ្លាម។ » [ព្រះគម្ពីរគួរអាន ៥០ ៖ ៣៨]

មនុស្សដំបូងបង្អស់ដែលព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើត គឺអាដាំ។ លោកគឺជាបិតា នៃមនុស្សជាតិ និងជាអ្នកនាំសារដំបូងគេផងដែរ។ ទ្រង់បានបង្កើតលោកអំពីដីឥដ្ឋ (ផ្សំពីទឹកនិងដី) បន្ទាប់មក ទ្រង់បានធ្វើឱ្យលោកមានជារូបរាងឡើង ហើយក៏បានផ្លុំ វិញណចូលទៅក្នុងខ្លួនលោក។ ក្រោយមកទៀទៀត ទ្រង់បានបង្កើតភរិយារបស់លោក ចេញពីខ្លួនលោក ដោយបានដកយកឆ្អឹងជំនីខាងឆ្វេងរបស់លោកមួយ។ បន្ទាប់មក ទ្រង់បានបង្កើតកូនចៅរបស់លោកពីសារធាតុរាវ(ទឹកកាម)នៅក្នុងទីកន្លែងដែល មានសុវត្ថិិភាព(នៅក្នុងស្បូន)។

ចម្លើយចំពោះសំណួរដ៏ធំនេះមានសារសំខាន់ខ្លាំងណាស់ ហើយវាចាំបាច់នៅ ក្នុងការផ្តល់ចម្លើយពីការបើកបង្ហាញអំពីបន្ទូលនៃព្រះជាម្ចាស់។ អល់ឡោះគឺជាម្ចាស់ ដែលបានបង្កើតយើង។ ដូចនេះ ទ្រង់ក៏ជាម្ចាស់ដែលប រាប់យើងអំពីគោលបំណង ដែលទ្រង់បានបង្កើតយើងមកដូចគ្នា។ មនុស្សដំបូងនៅលើលើផែនដី « ហើយជាការពិតណាស់ យើងបានបង្កើតមនុស្សលោក(អាដាំ ) ពីដីឥដ្ឋ(ផ្សំពីទឹកនិងដី)។ ក្រោយមក យើងបានបង្កើតគេពីទឹកកាម នៅក្នុងកន្លែងដែលមានសុវត្ថិិភាព(នៅក្នុងស្បូន)។ » [ព្រះគម្ពីរគួរអាន ២៣ ៖ ១២-១៣] ហេតុអ្វីបានជាព្រះជាម្ចាស់បង្កើតយើយើងមក? « ហើយយើងមិនបានបង្កើតអមនុស្ស(ជិន) និងមនុស្សមកឡើយ លើកលែងតែដើម្បីឱ្យពួកគេគោរពសក្ការៈមកចំពោះ ះយើងប៉ុណ្ណោះ។ » [ព្រះគម្ពីរគួរអាន ៥១ ៖ ៥៦]

« មេឃទាំងប្រាំាំ ពីរជាន់និងផែនដី និងអ្វីៗដែលមាននៅក្នុងនោះ ះសុទ្ធតែ សរសើរតម្កើងទ្រង់។ ហើយគ្មានអ្វីមួយដែលមិនសរសើរតម្កើងទ្រង់ឡើយ ប៉ុន្តែពួកអ្នកមិនបានយល់ពីការសរសើរតម្កើងរបស់ពួកគេនោះ ះឡើយ។ » [ព្រះគម្ពីរគួរអាន ១៧ ៖ ៤៤] ៩ រាល់ភាវៈទាំងអស់របស់អល់ឡោះត្រូវបានបង្កើតឡើង និងបានដាក់នូវទំនោរ ធម្មជាតិនៃជំនឿនឿន ក្នុងខ្លួនរបស់ពួកគេចំពោះការគោរពសក្ការៈ និងការលើកតម្កើង ព្រះជាម្ចាស់នៃឋានទាំងអស់៖

ប៉ុន្តែការគោរពសក្ការៈ និងការសរសើរតម្កើងរបស់មនុស្សចំពោះព្រះជាម្ចាស់ គឺជាជម្រើសរបស់ពួកគេ មិនមែនជាការបង្ខនោះឡើយ។ « ទ្រង់គឺជាអ្នកម្ចាស់ដែលបានបង្កើតពួកអ្នក។ ដូចនេះ នៅក្នុងចំណោមពួកអ្នក គឺមានអ្នកដែលគ្មានជំនឿ និងមានអ្នកដែលមានជំនឿ ហើយអល់ឡោះ ះទត ឃើញនូវអ្វីដែលពួកអ្នកប្រព្រឹត្ត។ » [ព្រះគម្ពីរគួរអាន ៦៤ ៖ ២] « តើអ្នកមិនបានឃើញទេឬថា ពិតណាស់ អល់ឡោះ ះគឺត្រូវបានអ្នកនៅ លើមេឃជាច្រើនជាន់ និងអ្នកដែលនៅលើផែនដី ព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ ដួងតារា ភ្នំ ដើមឈើ សត្វ និងមនុស្សជាច្រើន(ដែលជាអ្នកមានជំនឿ) ក្រា បថ្វាយបង្គំទ្រង់នោះ ះ? ហើយមនុស្សភាគច្រើន(ដែលជាអ្នកគ្មានជំនឿ) គឺត្រូវទទួលទណ្ឌកម្ម។ ហើយជនណាដែលអល់ឡោះ ះធ្វើឲ្យគេអាម៉ាស់ គឺគ្មាននរណាម្នាក់អាចផ្តល់កិត្តិិយសដល់គេបានឡើយ។» [ព្រះគម្ពីរគួរអាន ២២ ៖ ១៨] អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានបង្កើតយើងមក គឺដើម្បីគោរពសក្ការៈចំពោះទ្រង់ និងដើម្បីសាកល្បងចំពោះការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់យើងនៅក្នុងការសម្រេចនូវការ គោរពសក្ការៈនេះ។ អ្នកដែលគោរពសក្ការៈអល់ឡោះជាម្ចាស់ ស្រ ឡាញ់ទៅចំពោះទ្រង់ ចុះចូលចំពោះទ្រង់ គោរពតាមបញ្ញត្តិិរបស់ទ្រង់ ហើយនិងចៀចៀសសវាងនូវអ្វីដែល ទ្រង់ហាមឃាត់ នោះនឹងទទួលបានការស្រ ឡាញ់ពេញចិត្ត និងរង្វាន់ដ៏គាប់ប្រសើរ ពីទ្រង់ នោះគឺឋានសួគ៌ដ៏ប្រសើរថ្លៃថ្លា។

ចំណែកអ្នកដែលបដិសេធមិនគោរពសក្ការៈអល់ឡោះដែលជាម្ចាស់បង្កើតពួកគេ ផ្តល់លាភសក្ការៈដល់ពួកគេ បដិសេធមិនគោរពតាមបញ្ញត្តិិរបស់ទ្រង់ មិនចៀចៀសវាង នូវអ្វីដែលទ្រង់ហាមឃាត់នោះ នឹងត្រូវទទួលរងនូវការក្រោធខឹងនិងការដាក់ទណ្ឌកម្ម ដ៏ឈឺចាប់ពីទ្រង់ ។ ព្រះជាម្ចាស់មិនបានបង្កើតយើងដោយគ្មានគោលដៅឡើយ ហើយក៏មិនទុក ឲ្យយើងវង្វេងដែរ។ មនុស្សដែលខ្វះការពិចារណា គឺអ្នកដែលទ្រង់បានផ្តល់ឱ្យនូវការ ស្តាប់ឮ ការមើលឃើញ និងប ប្រាជ្ញាញាណដើម្បីគិតពិចារណា ក៏ប៉ុន្តែពួកគេគិតថា វត្តមានរបស់ពួកគេនៅលើលោកិយនេះ គឺគ រាន់តែដើម្បីរស់នៅត្រឹមមួយរយៈពេល ហើយក៏ត្រូវស្លាប់ទៅវិញ និងមិនដឹងថា ហេតុអ្វីបានជាពួកគេមកកាន់លោកិយនេះ ហើយនិងត្រូវទៅទីណាបន្ទាប់ពីនេះឡើយ។ ១០ « តើពួកអ្នកគិតថា យើងបានបង្កើតពួកអ្នកមក គឺគ្រា ន់តែជាការលេងសើច ដោយគ្មានគោលបំណង ហើយពួកអ្នកនឹងមិនត្រឡប់មកជួបយើងវិញទេឬ? » [ព្រះគម្ពីរគួរអាន ២៣ ៖ ១១៥] អល់ឡោះជាម្ចាស់មានព្រះនាម និងលក្ខណសម្បត្តិិដ៏សិរីរុងរឿរឿង និងឧត្តុង្គ ឧត្តមបំផុត។ ហើយការស្គាល់ព្រះនាម និងលក្ខណសម្បត្តិិរបស់ទ្រង់ នឹងជួយបង្កើន

សេចក្តីស្រ ឡាញ់ ការគោរព ការកោតខ្លាច និងការចុះចូលចំពោះទ្រង់។ ទ្រង់តែមួយ ព្រះអង្គត់ជាអ្នកដែលបង្កើត អ្នកផ្តល់ពរជ័យ ផ្តល់លាភសក្ការៈ ផ្តល់ជីវិតរស់នៅ និងសេចក្តីស្លាប់។ដូចនេះ ការថ្វាយបង្គំ ការចុះចូល ការអធិដ្ឋាន ការបួងសួងសុំជំនួយ មិនគួរត្រូវបានប្រណិប័តន៍ ឬស វែងរកពីអ្នកណាផ្សេងក្រៅពីទ្រង់នោះឡើយ មិនថាជា អ្នកនាំសារ ជាទេវតា ឬជាបព្វជិតក៏ដោយ។ មានជំពូកមួយនៅក្នុងគម្ពីរគួរអាន ដែលជាជំពូកដ៏សំខាន់ និងអស្ចារ្យបំផុត ដោយបានបង្ហាញឱ្យយើងបានដឹងកាន់តែច្បាស់ពីលក្ខណៈនៃព្រះជាម្ចាស់ដែលជា អ្នកបង្កើត។ ទ្រង់បានមានបន្ទូលឲ្យព្យាការីមូហាំម៉ាត់(សូមសន្តិិភាព និងពរជ័យកើត មានដល់លោក) ប្រក្សាសប រាប់យ៉ាងច្បាស់អំពីលក្ខណសម្បត្តិិរបស់ទ្រង់ថា៖

លក្ខណសម្បត្តិិនៃអល់ឡោះ ះជាម្ចាស់

« ចូរពោលថា៖ អល់ឡោះ ះ គឺជាព្រះជាម្ចាស់តែមួយព្រះអង្គ ត់។ អល់ឡោះ ះ គឺជាម្ចាស់ដែលភាវៈទាំងឡាយត្រូវការពឹងពាក់។ ទ្រង់មិនបានប្រសូតបុត្រ និងក៏មិនត្រូវបានគេប្រសូតទ្រង់មកដែរ។ ហើយគ្មានអ្វីមួយអាចប្រៀបប្រដូចនឹងទ្រង់បានឡើយ។ » [ព្រះគម្ពីរគួរអាន ១១២ ៖ ១-៤] អត្ថន័យនៃជំពូកនេះ គឺប្រៀបដូចជាកំពុងឆ្លើយនឹងសំណួរថា៖ «តើអល់ឡោះ ជានរណា?» ដែលចម្លើយនោះគឺ៖ អល់ឡោះគឺជាម្ចាស់តែមួយព្រះអង្គត់ ដែលត្រូវ គោរពសក្តារៈដ៏ពិតប ប្រាកដ និងគ្មានដៃគូនៅក្នុងការគោរពសក្ការៈជាមួយទ្រង់នោះ ឡើយ។ទ្រង់គឺជាម្ចាស់ដែលភាវៈទាំងអស់ត្រូវការពឹងពាក់សម រាប់គ្រប់តម្រូវការ របស់ពួកគេ។ ទ្រង់មហារុងរឿរឿង ថ្កុំថ្កើងលើសពីការមានបុត្រ ឬត្រូវបានគេប្រសូត មក ព្រោះបើមានអ្នកប្រសូតទ្រង់ នោះមានន័យថា គឺនឹងមានអ្នកដែលអស្ចារ្យជាង ទ្រង់ទៅទៀទៀត។ ទ្រង់គង់នៅរហូតឥតមានទីផ្តើម ហើយក៏ឥតមានទីបញ្ចប់ឡើយ។ គ្មានអ្វីអាចប្រដូច ឬស្រ ដៀដៀងនឹងទ្រង់ ហើយនិងលក្ខណសម្បត្តិិរបស់ទ្រង់ឡើយ ដ្បិិតទ្រង់គឺជាអ្នកបង្កើតដែលមានលក្ខណៈខ្ពង់ខ្ពស់ហួសប្រមាណ ដែលបញ្ញាមនុស្ស មិនអាចនឹងវិនិច្ឆ័យដល់។ ២- ៣- ៤- នេះជាជំពូកដែលបង្ហាញឱ្យយើងដឹងកាន់តែច្បាស់ពីភាពខុសគ្នារវាងលក្ខណ សម្បត្តិិនៃព្រះជាម្ចាស់ដែលជាអ្នកបង្កើត និងភាវៈដែលទ្រង់បង្កើត ដោយអល់ឡោះ តែមួយព្រះអង្គត់ជាអ្នកបង្កើត ហើយអ្វីផ្សេងពីទ្រង់ គឺសុទ្ធតែជាភាវៈ ឬជាអ្វីដែល ទ្រង់បង្កើតប៉ុណ ណោះ។ ហេតុអ្វីបានជាយើយើងមិនអាចមើមើលឃើឃើញទ្រង់? ពិតប ប្រាកដណាស់ មានរឿរឿងជាច្រើនដែលយើងមិនអាចមើលឃើញ ដូចជា ខ្យល់ និងមិនអាចទ រាំទ្រក្នុងការសម្លឹងមើលចំទៅកាន់វាបាន ដូចជា ពន្លឺព្រះអាទិត្យ នៅពេលថ្ងៃជាដើម ប៉ុន្តែយើងជឿជឿអំពីវត្តមានរបស់វា។ ដូចគ្នាដែរ យើងមានជំនឿនឿអំពី

វត្តមានរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ តាមរយៈភស្តុតាងជាច្រើនដែលទ្រង់បានបង្កើត ទោះបីជាយើងមិនអាចមើលឃើញទ្រង់ក៏ដោយ ព្រោះតែញាណនិងកម្លាំងរបស់យើង មិនអាចទ រាំទ្រនឹងការឃើញទ្រង់នៅក្នុងលោកិយនេះឡើយ។ « គ្មានអ្នកណាម្នាក់មើលឃើញទ្រង់(នៅក្នុងលោកិយ)ឡើយ ប៉ុន្ដែទ្រង់ទេ ដែលជាអ្នកទតឃើញ(រាល់អ្វីៗទាំងអស់)នោះ ះ ហ យទ្រង់ជាព្រះដ៏ល្អិិតល្អន់ ជាទីបផុត ជាព្រះដ៏ជ្រា បដឹងជាទីបំផុត។ » [ព្រះគម្ពីរគួរអាន ៤២ ៖ ១១] មានព្យាការីម្នាក់របស់អល់ឡោះបានទូលសុំចង់ឃើញទ្រង់ នោះគឺព្យាការី មូសេនៅពេលដែលទ្រង់បានមានបន្ទូលទៅកាន់លោកនៅភ្នំស៊ីណៃ។ « ព្យាការីមូសេបានមានប្រសាសន៍ថា៖ បពិត្រព្រះជាអម្ចាស់ទូលព្រះបង្គំ! សូមទ្រង់ មេត្តាបង្ហាញព្រះកាយមកកាន់ទូលព្រះបង្គំ ដើម្បីឲ្យទូលព្រះបង្គំអាចមើលឃើញ ទ្រង់ផង។ អល់ឡោះ ះបានមានបន្ទូលទៅលោកថា៖ អ្នកនឹងមិនឃើញយើងនោះ ះ ឡើយ ប៉ុន្តែចូរអ្នកក្រទេកមើលទៅភ្នំនោះ ះ(ភ្នំស៊ីណៃ)។ ប្រសិនបើវានៅនឹងថ្កល់ មួយកន្លែង នោះ ះអ្នកប្រា កដជានឹងឃើញយើង។ ហើយនៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់ របស់លោកបានបង្ហាញខ្លួនទៅកាន់ភ្នំនោះ ះ ទ្រង់បានធ្វើឲ្យវាក្លាយទៅជាធូលីដី ហើយមូសេក៏បានដួលសន្លប់នៅលើដី។ នៅពេលដែលលោកភ្ញាក់ឡើង លោក ក៏បានមានប្រសាសន៍ថា៖ សិរីរុងរឿងចំពោះ ះព្រះអង្គ! ទូលព្រះបង្គំសូមសារភាព កំហុសចំពោះ ះទ្រង់ ហើយទូលព្រះបង្គំគឺជាអ្នកដែលមានជំនឿដំបូងគេ។ » [ព្រះគម្ពីរគួរអាន ៧ ៖ ១៤៣] ភ្នំដ៏ធំមហិមាបានប្ប្ប្រាក់បែក និងញាប់ញ័រចំពោះការបង្ហាញព្រះកាយរបស់ អល់ឡោះទៅកាន់វា។ ដូចនេះ តើមនុស្សដែលមានកម្លាំងទន់ខ្សោយអាចនឹងទ រាំទ្រ បានដោយរបៀបៀបណា?

គោលគ្រឹះឹះនៃសាសនាអុីស្លាម សាសនាអ៊ីស្លាមមានគោលគ្រឹះចំនួនប រាំ៖

ទី១៖

ការសច្ចាថា « គ្មានទេព្រះដែលស័ក្តិិសមនឹងគោរពសក្ការៈ លើកលែងតែ អល់ឡោះ ហើយមូហាំម៉ាត់ គឺជាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ »។ ទី២៖

ការប្រតិបត្តិិថ្វាយបង្គំប រាំដងក្នុងមួយថ្ងៃ។ ទី៣៖

ការដកទ្រព្យមួយចំណែកតូចចំពោះអ្នកដែលមានទ្រព្យដល់ចំនួនដែលបាន កំណត់ម្តងក្នុងមួយឆ្នាំ ដើម្បីផ្តល់ឲ្យអ្នកក្រីក្រ និងអ្នកមានតម្រូវការ។ ទី៤៖

ការបួសតមអាហារខែរ៉ម៉ាឌនក្នុងមួយឆ្នាំម្តង។ ទី៥៖

ការធ្វើធម្មយាត រាហាជ្ជី ដោយត្រូវធ្វើនៅទីក្រុងមេកា(ម៉ាក្កះ) ប្រទេសអារ៉ាប៊ី សាអ៊ូឌីត ឱ្យបានម្តងក្នុងមួយជីវិតសម រាប់អ្នកដែលមានលទ្ធភាព និងសមត្ថភាព។ គោលគ្រឹះឹះនៃជំនឿនឿ សាសនាអ៊ីស្លាមមានគោលគ្រឹះនៃជំនឿនឿចំនួនប រាំមួយ៖

ការមានជំនឿនឿចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ ដោយទ្រង់តែមួយព្រះអង្គត់ គឺជា អ្នកបង្កើត គ្រប់គ្រង ផ្តល់លាភសក្ការៈ ផ្តល់ជីវិតរស់នៅ និងសេចក្តីស្លាប់។ ទ្រង់តែមួយព្រះអង្គត់ដែលស័ក្តិិសមនឹងគោរពសក្ការៈ។ ការមានជំនឿនឿចំពោះទេវតាទាំងឡាយដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានបង្កើត មកពីពន្លឺ ដើម្បីឱ្យពួកគេគោរពសក្ការៈទៅចំពោះទ្រង់ និងអនុវត្តាមយ៉ាង ពេញលេញចំពោះបទបញ្ជាទាំងឡាយរបស់ទ្រង់។ ហើយនៅក្នុងចំណោម ពួកគេ គឺមានទេវតាជីព្រីលជាអ្នកនាំសារពីអល់ឡោះមកកាន់បណ្តាព្យាការី។ ការមានជំនឿនឿចំពោះព្រះគម្ពីរទាំងឡាយ ដែលអល់ឡោះបានបញ្ចុះមកកាន់ បណ្តាព្យាការី។ ហើយព្រះគម្ពីរគួរអាន គឺជាគម្ពីរចុងក្រោយដែលត្រូវបាន បញ្ចុះទៅកាន់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ និងត្រូវបានទ្រង់ថែរក្សាមិនឱ្យមានការកែ ប្រែនោះឡើយ រហូដែល់ថ្ងៃបរលោក។ ទី១៖

ទី២៖

ទី៣៖

ការមានជំនឿនឿចំពោះអ្នកនាំសារទាំងឡាយ ដោយព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ពួកគាត់ មកកាន់មនុស្សជាតិ និងបានបញ្ជូនគម្ពីរមកជាមួយពួកគាត់ ដើម្បីណែនាំ និងដាស់តឿតឿនដល់ពួកគេ។ ការមានជំនឿនឿចំពោះថ្ងៃបរលោក ដោយនៅថ្ងៃនោះ ព្រះជាម្ចាស់នឹងឱ្យមនុស្ស រស់ពីផ្នូរឡើងវិញដើម្បីជំនុំជម្រះចំពោះទង្វើរបស់ពួកគេ។ អ្នកដែលមានជំនឿនឿ ហើយនិងប្រព្រឹត្តអំពើល្អនោះ នឹងទទួលបាននូវសេចក្តីសុខជាអមតៈនៅក្នុង ឋានសួគ៌។ ចំណែកឯអ្នកដែលគ្មានជំនឿនឿ និងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់វិញនោះនឹង ទទួលទណ្ឌកម្មដ៏ធផងន់ធផងរនៅក្នុងភ្លើងនរក។ ការមានជំនឿនឿចំពោះព្រះលិខិត ដោយទ្រង់បានកំណត់ និងកត់ត រានូវរាល់អ្វីៗ ទាំងអស់ដែលកើតមានឡើងទាំងអស់នោះរួចជាស្រេចនៅក្នុងក រាំងកំណត់ត រា របស់ទ្រង់មុននឹងទ្រង់បង្កើតវា។ ហើយរាល់អ្វីដែលទ្រង់មានចេតនាចង់ឱ្យមាន ទ្រង់នឹងបង្កើតវាឡើង ដោយគ្មានការភាន់ច្រឡំ ឬកំហុសឆ្គងនោះឡើយ។ ទី៤៖

ទី៥៖

ទី៦៖

ដើម្បីប្រើប រាស់អ្វីមួយឱ្យបានល្អត្រឹមត្រូវ គឺយើងត្រូវមើលនូវសេចក្តីណែនាំ របស់វាជាមុន។ ដូចគ្នាដែរ ដើម្បីប្រើប រាស់ជីវិតរស់នៅរបស់យើងឱ្យបានល្អត្រឹមត្រូវ គឺយើងត្រូវការសេចក្តីណែនាំពីអ្នកដែលបង្កើតយើងមក។ ទ្រង់មិនបានបង្កើតយើង មកឱ្យប្រើប រាស់ជីវិតដោយគ្មានការណែនាំនោះឡើយ។ អល់ឡោះទ្រង់បានចាត់អ្នកនាំសារ ហើយបានបញ្ជូនគម្ពីរមកជាមួយពួកគាត់ ដើម្បីណែនាំ និងបង្ហាញដល់មនុស្សគ្រប់គ្នានូវមាគ៌ាដែលត្រឹមត្រូវ វែកញែករវាង

សេចក្តីពិត និងសេចក្តីមិនពិត និងអំពាវនាវឱ្យស្គាល់អល់ឡោះ និងគោរពសក្ការៈ ចំពោះទ្រង់តែមួយព្រះអង្គត់។ ជីវិតពិតជាត្រូវការសេចក្តីណែនាំ « ហើយយើងមិនបានបញ្ជូនអ្នកនាំ សារណាមួយមុនអ្នកឡើយ លើកលែងតែយើងបានបើកបង្ហាញដល់គេថា គ្មានព្រះឯណាផ្សេង ក្រៅពីយើងឡើយ។ ដូចនេះ ចូរគោរពសក្ការៈមកចំពោះ ះយើង។ » [ព្រះគម្ពីរគួរអាន ២១ ៖ ២៥]

អ្នកនាំសារ គឺជាអ្នកដែលប រាប់យើងអំពីព្រះជាម្ចាស់ពិតប ប្រាកដ និងព្រះបរម លក្ខណៈរបស់ទ្រង់។ តាមរយៈពួកគាត់ គឺយើងបានស្គាល់ទ្រង់ ដឹងពីរបៀបៀបនៃការ គោរពសក្ការៈចំពោះទ្រង់ និងដឹងពីវិធីដែលធ្វើឱ្យរួចផុតពីទណ្ឌកម្មនៅថ្ងៃបរលោក ដែលជាថ្ងៃដែលទ្រព្យសម្បត្តិិ និងកូនចៅមិនអាចផ្តល់ផលប្រយោជន៍អ្វីនោះឡើយ លើកលែងតែអ្នកដែលត្រឡប់មកជួបនឹងអល់ឡោះដោយដួងចិត្តបរិសុទ្ធប៉ុណ ណោះ។ ដួងចិត្តបរិសុទ្ធ គឺជាដួងចិត្តដែលមានជំនឿនឿថា អល់ឡោះ គឺជាព្រះពិតប ប្រាកដ ហើយថ្ងៃបរលោកនឹងមកដល់ដោយគ្មានការសង្ស័យឡើយ។ ដំណឹងរបស់ព្យាការី និងអ្នកនាំសារទាំងឡាយអំពីអល់ឡោះ រួមជាមួយនឹង ការប្រទាននូវការណ៍អស្ចារ្យជាច្រើនដល់ពួកគាត់នេះ គឺដើម្បីផ្តល់ដំណឹងល្អ និងជា ការដាស់តឿតឿនព្រមានដល់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ លើសពីនេះ ទ្រង់បានផ្តល់ឲ្យមនុស្សនូវ សភាវគតិដែលអាចឱ្យគេបានស្គាល់ទ្រង់តាមរយៈវា និងផ្តល់ឲ្យគេនូវប ប្រាជ្ញាញាណ ដើម្បីសញ្ជឹងគិតអំពីការបង្កើតរបស់ទ្រង់។ ហេតុនេះ គឺគ្មាននរណាម្នាក់មានលេស តវ៉ានឹងអល់ឡោះនៅថ្ងៃជំនុំជម្រះឡើយ។ ជាការពិតណាស់អល់ឡោះជាម្ចាស់បានបញ្ជួនអ្នកនាំសារជាច្រើនមកកាន់ មនុស្ស ហើយអ្នកនាំសារចុងក្រោយ គឺមានឈ មោះថា មូហាំម៉ាត់ (សូមសុខសន្តិិភាព កើតមានដល់លោក)។ ទ្រង់បានចាត់លោកមកជាមួយនឹងក្រឹត្យវិន័យចុងក្រោយ ដោយបានប្រទានដល់លោកជាមួយនឹងការណ៍អស្ចារ្យបំផុត គឺគម្ពីរគួរអានដ៏បរិសុទ្ធ ដែលជាព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់។ គឺជាគម្ពីរដ៏អស្ចារ្យបំផុតដែលមនុស្សជាតិធ្លាប់ស្គាល់ ទាំងខ្លឹមសារ ពាក្យពេចន៍ និងរចនាបថនានា។ ជាគម្ពីរដែលណែនាំទៅកាន់សេចក្តីពិត និងនាំទៅរកសុភមង្គលក្នុងជីវិតលោកិយ និងជីវិតបន្ទាប់(បរលោក)។ គម្ពីរមួយនេះ ត្រូវបានថែរក្សារហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះជាភាសាអារ៉ាប់ ដែលជាភាសាដើមដែល ត្រូវបានបញ្ជូនចុះមក ដោយគ្មានការផ្លាស់ប្តូរ ឬការកែប្រែឡើយ សូម្បីតែមួយតួអក្សរ៕ ឈ វេងយល់បន្ថែម

អ៊ីស្លាមជាសាសនាដែលរីកសុសសាយលឿលឿនបផុតនៅលើពិភពលោក

ដើដើម្បីស វែងរកចម្លើយពិត គាស់សំណួរក្នុងខ្លួន