បណ្តាបញ្ហាហ្វិកហ៍ និងច្បាប់ឥស្លាម

(សេចក្តីផ្តើមរបស់អ្នកនិពន្ធ) ដោយព្រះនាមនៃអល់ឡោះ ទ្រង់ជាអ្នកអាណិតស្រឡាញ់ ទ្រង់ជាអ្នកមេត្តាប្រោសប្រណី។ សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខសាន្តដល់លោកម្ចាស់ និងជាអ្នកដឹកនាំរបស់យើង គឺមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ព្រមទាំងក្រុមគ្រួសារ និងសហការីរបស់លោក។ ការសរសើរទាំងឡាយគឺជារបស់អល់ឡោះ ដូចដែលទ្រង់សក្តិសមនឹងភាពអស្ចារ្យរបស់ទ្រង់។ សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខសាន្តយ៉ាងច្រើនក្រៃលែងដល់លោកម្ចាស់ និងជាអ្នកដឹកនាំរបស់យើង គឺមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ព្រមទាំងក្រុមគ្រួសារ និងសហការីរបស់លោក។ នេះគឺជាបញ្ហាផ្សេងៗដែលផ្អែកលើមតិដ៏ល្បីល្បាញនៃមហ្សហាបរបស់លោក អ៊ីម៉ាម ម៉ាលិក (សូមអល់ឡោះមេត្តាប្រោសប្រណីដល់លោក) ដែលជាការវិនិច្ឆ័យ (ហ្វត្វា) របស់លោកម្ចាស់ ស៊ៃខ៍ អ្នកប្រាជ្ញផ្នែកហ្វិកហ៍ អ៊ីម៉ាម អ្នកប្រាជ្ញដ៏ឆ្នើម និងជាគំរូដ៏ល្អ គឺ អាប់ប៊ូ ហ្វស៍ អ៊ូម៉ារ ប៊ីន កូដដាហ៍ អាល់ហាវ៉ារី (សូមអល់ឡោះមេត្តាប្រោសប្រណីដល់លោក)។ អាមីន។

(បញ្ហាពាក់ព័ន្ធនឹងការសឡាត) ១. អ្នកដែលកំពុងមានស្ថានភាពមិនបរិសុទ្ធ (ជុនូប) មិនត្រូវធ្វើការអំពាវនាវហៅទៅកាន់ការសឡាត (អាហ្សាន) ឡើយ ទោះបីជាគាត់នៅខាងក្រៅវិហារក៏ដោយ។ ២. បុគ្គលដែលសឡាតខុសទិសគិប្លះដោយអចេតនា ឬដោយការខិតខំប្រឹងប្រែងស្វែងរកទិសត្រឹមត្រូវ ត្រូវសឡាតឡើងវិញប្រសិនបើពេលវេលានៅមាន។ ៣. ប្រសិនបើពេលវេលាសឡាតចង្អៀតសម្រាប់អ្នកធ្វើដំណើរដែលកំពុងជិះសត្វពាហនៈក្នុងស្ថានភាពភ័យខ្លាច គាត់ត្រូវបែរមុខទៅរកទិសគិប្លះ ហើយសឡាតនៅលើសត្វពាហនៈនោះ។ ប្រសិនបើស្ថានភាពមានសុវត្ថិភាពវិញ គាត់ត្រូវសឡាតឡើងវិញក្នុងពេលវេលាដែលនៅសល់។ ៤. មិនគួរដុតបំភ្លឺចង្កៀងក្នុងវិហារដោយប្រើឈើគូសឡើយ។ ៥. មិនអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម្នាក់ជ្រលក់ខ្សែចង្កៀងក្នុងប្រេងចង្កៀងរបស់វិហារ ឬដុតបំភ្លឺខ្សែចង្កៀងពីចង្កៀងនោះឡើយ។ ៦. មិនគួរដុតបំភ្លឺចង្កៀងដោយយកភ្លើងចេញពីក្នុងវិហារឡើយ។ ៧. ការសឡាតក្នុងទីបញ្ចុះសពរបស់មូស្លីមគឺអនុញ្ញាត។ ៨. បុគ្គលដែលមានរូបភាពនៅក្នុងផ្ទះ៖ ប្រសិនបើរូបភាពនោះស្ថិតនៅលើវត្ថុដែលគេប្រើប្រាស់ជារៀងរាល់ថ្ងៃដូចជាកម្រាលព្រំ នោះការសឡាតលើវាគឺអនុញ្ញាត។ ប្រសិនបើរូបភាពនោះនៅលើវាំងននដែលព្យួរ គឺមិនគួរធ្វើឡើយ។ ប្រសិនបើរូបភាពនោះមានរូបរាងកាយ (មានស្រមោល/រូបចម្លាក់) គឺមិនអនុញ្ញាតឡើយ ប៉ុន្តែការសឡាតក្នុងស្ថានភាពទាំងអស់នេះគឺនៅតែត្រឹមត្រូវ។ ៩. មិនគួរឱ្យអ្នកសឡាតបែរមុខទៅរកអ្នកដែលកំពុងដេកដោយគ្មានវត្ថុបាំងមុខ (ស៊ូត្រះ) ឡើយ ដើម្បីចៀសវាងការរំខាន។ ១០. មិនគួរឱ្យបុរសបិទភ្នែកពេលកំពុងសឡាតឡើយ លើកលែងតែមានអ្វីមួយនៅចំពោះមុខដែលធ្វើឱ្យគាត់បាត់បង់សមាធិ។ ១១. មិនគួរដេកក្នុងវិហារឡើយ ដោយសារក្លិនមិនល្អដែលធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់។ ១២. មិនអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម្នាក់ធ្វើជាអ៊ីម៉ាំ (អ្នកដឹកនាំសឡាត) រហូតទាល់តែគាត់ចេះដឹងអំពីជំនឿ (អាកាយដះ), ចេះចំណេះដឹងជាកាតព្វកិច្ចផ្ទាល់ខ្លួន (ហ្វ័រឌូអៃន), ចេះអានស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ្វាតិហះ និងចេះគម្ពីរគួរអានខ្លះៗ។ ១៣. អ្នកដែលតាមក្រោយអ៊ីម៉ាំ (ម៉ាក់មូម) មិនត្រូវអានតាមអ៊ីម៉ាំឡើយនៅពេលអ៊ីម៉ាំអានឮៗ។ ១៤. អ្នកណាដែលបានសឡាតជាមួយក្រុមគ្រួសារខ្លួនហើយ មិនត្រូវសឡាតឡើងវិញក្នុងក្រុមផ្សេងទៀតឡើយ។ ១៥. អ្នកដែលសឡាតនៅចន្លោះសសរវិហារ៖ ប្រសិនបើដោយសារវិហារចង្អៀត គឺមិនអីទេ ប៉ុន្តែបើមិនមែនដោយសារមូលហេតុនេះទេ គឺមិនគួរធ្វើឡើយ។ ១៦. អ្នកដែលដកដង្ហើមធំក្នុងពេលសឡាត៖ ប្រសិនបើដោយសារការទប់មិនបាន គឺមិនមានទោសអ្វីឡើយ។ ប្រសិនបើដោយចេតនា ឬដោយមិនដឹង នោះការសឡាតរបស់គាត់នឹងបាត់បង់ភាពត្រឹមត្រូវ។ ប្រសិនបើដោយភ្លេច៖ បើជាអ្នកសឡាតម្នាក់ឯង ឬជាអ៊ីម៉ាំ ត្រូវស៊ូជូដសាហ្វវី (ស៊ូជូដដោយសារភ្លេច) បន្ទាប់ពីផ្តល់សឡាម។ បើជាម៉ាក់មូម គឺមិនមានទោសអ្វីឡើយ។ ១៧. អ្នកដែលផ្លុំ (ដោយមានអក្សរអាលីហ្វ និងហ្វា) ក្នុងពេលសឡាតដោយភ្លេច៖ បើជាអ៊ីម៉ាំ ឬអ្នកសឡាតម្នាក់ឯង ត្រូវស៊ូជូដបន្ទាប់ពីសឡាម។ បើជាម៉ាក់មូម គឺមិនមានទោសអ្វីឡើយ។ ១៨. អ្នកដែលលេបស្លេស្មក្នុងពេលសឡាត ខណៈដែលគាត់អាចខ្ជាក់វាចេញបាន នោះការសឡាតរបស់គាត់នឹងបាត់បង់ភាពត្រឹមត្រូវ ហើយប្រសិនបើគាត់កំពុងถือសីល (សោម) នោះសោមរបស់គាត់ក៏បាត់បង់ដែរ។ ១៩. បុរសដែលស្តោះទឹកមាត់ក្នុងពេលសឡាត៖ ប្រសិនបើគាត់ធ្វើដោយចេតនា ឬដោយមិនដឹង នោះការសឡាតរបស់គាត់នឹងបាត់បង់ភាពត្រឹមត្រូវ។ ប្រសិនបើដោយភ្លេច៖ បើជាអ៊ីម៉ាំ ឬអ្នកសឡាតម្នាក់ឯង ត្រូវស៊ូជូដបន្ទាប់ពីសឡាត។ បើជាម៉ាក់មូម នោះអ៊ីម៉ាំនឹងទទួលខុសត្រូវជំនួសគាត់។ ២០. អ្នកដែលអានខុស (លះហ្ន) ក្នុងស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ្វាតិហះ នោះការសឡាតរបស់គាត់នឹងបាត់បង់ភាពត្រឹមត្រូវ។ ២១. អ្នកដែលអានខុសក្នុងស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ្វាតិហះ ត្រូវតែរៀនឱ្យចេះ បើមិនដូច្នេះទេគាត់នឹងក្លាយជាអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើបាប។ ២២. មិនអនុញ្ញាតឱ្យសឡាតតាមក្រោយអ្នកដែលអានខុសឡើយ។ ២៣. ក្មេងត្រូវតែត្រូវបានគេណែនាំឱ្យសឡាតមុនពេលដល់វ័យពេញកម្លោះ/ក្រមុំ ដើម្បីជាការហ្វឹកហាត់ ប៉ុន្តែមិនត្រូវបង្គាប់ឱ្យถือសីល (សោម) ឡើយ។ ២៤. មិនអនុញ្ញាតឱ្យតុបតែងកាំបិតដោយមាស ឬប្រាក់ឡើយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់សឡាតដោយមានកាំបិតនោះជាប់ខ្លួន ការសឡាតរបស់គាត់នៅតែត្រឹមត្រូវ។ ២៥. អ្នកដែលងើយមុខទៅលើមេឃ ឬមើលទៅដីក្នុងពេលសឡាត គឺមិនគួរធ្វើឡើយ។ ២៦. អ្នកដែលយំក្នុងពេលសឡាតដោយសារការទប់មិនបាន គឺមិនមានទោសអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែបើមិនមែនដោយសារការទប់មិនបានទេ គឺមិនគួរធ្វើឡើយ។ ២៧. អ្នកដែលបិទភ្នែកក្នុងពេលសឡាត គឺមិនគួរធ្វើឡើយ គួរតែឱ្យបេះដូង និងការសម្លឹងរបស់គាត់ផ្តោតទៅលើការអានរបស់គាត់។ ២៨. មិនអនុញ្ញាតឱ្យពាក់ចិញ្ចៀនមាស, ទង់ដែង, សំណ ឬដែកឡើយ។ ២៩. គួរឱ្យបុរសធ្វើចិញ្ចៀនប្រាក់ ហើយពាក់វានៅដៃឆ្វេង។ ៣០. អ្នកដែលសឡាតជាមួយអ៊ីម៉ាំបានពីររ៉ាកាត ហើយងងុយដេកនៅរ៉ាកាតទីបី៖ ប្រសិនបើការដេករបស់គាត់ស្រាល គាត់ត្រូវបន្ថែមមួយរ៉ាកាតទៀតបន្ទាប់ពីអ៊ីម៉ាំផ្តល់សឡាម។ ប្រសិនបើការដេករបស់គាត់ធ្ងន់ គាត់ត្រូវចាប់ផ្តើមសឡាតឡើងវិញ។ ៣១. ប្រសិនបើអ៊ីម៉ាំសឡាតម៉ាក់រិបជាមួយក្រុមជំនុំរួចហើយ ស្រាប់តែភ្លៀងធ្លាក់ តើគួររួមបញ្ចូលសឡាត (ជម្អ៍) ឬអត់? ក្នុងមហ្សហាបមានពីរមតិ មតិដែលប្រុងប្រយ័ត្នបំផុតគឺមិនត្រូវរួមបញ្ចូលឡើយ។ ៣២. អ្នកដែលចូលវិហារដោយមានបំណងសឡាតម៉ាក់រិប ហើយនៅពេលសឡាតរួច អ៊ីម៉ាំក្រោកឡើងដើម្បីរួមបញ្ចូលសឡាត នោះគាត់អាចរួមបញ្ចូលជាមួយពួកគេបាន។ ៣៣. អនុញ្ញាតឱ្យរួមបញ្ចូលសឡាតជាមួយអ៊ីម៉ាំសម្រាប់អ្នកដែលកំពុងធ្វើអិតិកាហ្វ និងអ្នកដទៃទៀតដែលស្នាក់នៅក្នុងវិហារ។ ៣៤. អនុញ្ញាតឱ្យរួមបញ្ចូលសឡាតនៅពេលមានភក់ ឬដីល្បាប់តាមមតិដែលលេចធ្លោនៃមហ្សហាប។ ៣៥. អនុញ្ញាតឱ្យរួមបញ្ចូលសឡាតដើម្បីកាត់បន្ថយការលំបាកដល់ក្រុមជំនុំមួយចំនួន ហើយអ្នកដែលមិនមានការលំបាកក៏អាចរួមបញ្ចូលជាមួយពួកគេបានដែរ។ ៣៦. អ្នកដែលផ្តល់សឡាមមុនពេលអ៊ីម៉ាំផ្តល់សឡាមចប់ នោះការសឡាតរបស់គាត់ត្រឹមត្រូវ។ ៣៧. អ្នកដែលឮសំឡេងក្អក ឬសំឡេងអ្វីមួយ ហើយស្មានថាអ៊ីម៉ាំផ្តល់សឡាមរួចហើយ ក៏ផ្តល់សឡាមតាម រួចទើបដឹងថាអ៊ីម៉ាំមិនទាន់ផ្តល់សឡាមទេ នោះការសឡាតរបស់គាត់នឹងបាត់បង់ភាពត្រឹមត្រូវ។ ៣៨. អ្នកដែលភ្លេចច្រើនពេកក្នុងរាល់ពេលសឡាត នោះការស៊ូជូដសាហ្វវីនឹងត្រូវលុបចោលសម្រាប់គាត់។ ៣៩. អ្នកដែលនៅក្រោយអ៊ីម៉ាំ ហើយឮខគម្ពីរមួយ រួចក៏ពិចារណាលើខគម្ពីរនោះរហូតមិនបានតាមអ៊ីម៉ាំ គឺមិនគួរធ្វើឡើយ។ ៤០. អ្នកដែលភ្លេចអានអាល់ហ្វាតិហះក្នុងរ៉ាកាតទីពីរ ហើយនឹកឃើញនៅពេលកំពុងរូកូអ៊ូ គាត់ត្រូវងើបឡើងវិញ រួចអានវា ហើយចង់ស៊ូជូដ រួចទើបនឹកឃើញពីច្បាប់៖ គាត់ត្រូវលុបចោលរ៉ាកាតនោះ ហើយចាប់ផ្តើមអានឡើងវិញ រួចស៊ូជូដបន្ទាប់ពីសឡាម។ ប្រសិនបើគាត់មិនដឹងច្បាប់ គាត់ត្រូវសឡាតឡើងវិញ។ ៤១. អ្នកដែលឃើញអ៊ីម៉ាំកំពុងរូកូអ៊ូ ក៏តាក់ប៊ីរចូលសឡាត ហើយអោនទៅរូកូអ៊ូ ប៉ុន្តែមិនទាន់បានស្ងប់ស្ងាត់ (តុមអានីនះ) នោះគាត់ត្រូវត្រឡប់មកវិញដោយបំណងលុបចោលការចូលនោះ ហើយតាមអ៊ីម៉ាំបន្ត រួចសងអ្វីដែលខ្វះបន្ទាប់ពីអ៊ីម៉ាំផ្តល់សឡាម។ ៤២. អ្នកដែលចោលការអង្គុយនៅកណ្តាល (តាសាហ៊ីតដំបូង) ដោយចេតនា នោះការសឡាតរបស់គាត់នឹងបាត់បង់ភាពត្រឹមត្រូវ។ ៤៣. អ្នកដែលងងុយដេកខ្លាំង មិនត្រូវសឡាតឡើយរហូតទាល់តែបាត់ងងុយ លើកលែងតែជាសឡាតហ្វ័រឌូ (កាតព្វកិច្ច) នោះគាត់ត្រូវសឡាតដោយអានអ្វីដែលងាយស្រួល ហើយធ្វើឱ្យសឡាតនោះខ្លី។ ៤៤. អ្នកដែលងងុយដេកខ្លាំងក្នុងពេលតាសាហ៊ីតចុងក្រោយ គាត់ត្រូវអានចាប់ពីដើមតាសាហ៊ីតរហូតដល់ការសឡាវ៉ាតលើព្យាការី ﷺ រួចផ្តល់សឡាម នោះការសឡាតរបស់គាត់គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ៤៥. អ្នកដែលសឡាតម៉ាក់រិបនៅផ្ទះរួចហើយ គាត់អាចរួមបញ្ចូលសឡាតជាមួយអ្នកដទៃនៅវិហារបាន។ ៤៦. ប្រសិនបើអ៊ីម៉ាំសឡាតស៊ុបហ៍បានមួយរ៉ាកាតមុនពេលថ្ងៃរះ និងមួយរ៉ាកាតទៀតក្រោយថ្ងៃរះ ហើយមានបុរសម្នាក់ចូលរួមជាមួយគាត់នៅរ៉ាកាតទីពីរ តើគាត់ត្រូវចូលរួមដោយបំណងសឡាតទាន់ពេលវេលា (អាដា) ឬសង (កូដូ)? មហ្សហាបយល់ថា មួយក្នុងចំណោមនោះអាចជំនួសគ្នាបាន។ ៤៧. អ្នកដែលនិយាយក្នុងពេលសឡាតដោយភ្លេច៖ បើជាអ្នកសឡាតម្នាក់ឯង ឬអ៊ីម៉ាំ ត្រូវស៊ូជូដបន្ទាប់ពីសឡាម។ បើមិនស៊ូជូដក៏មិនមានទោសអ្វីដែរ។ បើជាម៉ាក់មូម នោះអ៊ីម៉ាំនឹងទទួលខុសត្រូវជំនួសគាត់។ ៤៨. វិហារដែលគ្មានអ៊ីម៉ាំប្រចាំ អនុញ្ញាតឱ្យមានអ៊ីម៉ាំសឡាតពេលយប់ និងម្នាក់ទៀតពេលថ្ងៃ ហើយអាចសឡាតជាក្រុមបន្តបន្ទាប់គ្នាបានតាមការយល់ឃើញទូទៅ។ ប៉ុន្តែមិនគួរឱ្យមានការសឡាតជាក្រុមពីរដងក្នុងវិហារដែលមានអ៊ីម៉ាំប្រចាំឡើយ។ ៤៩. ប្រសិនបើអ៊ីម៉ាំផ្តល់សឡាមដោយប្រើពាក្យមិនត្រឹមត្រូវ នោះការសឡាតរបស់គាត់នឹងបាត់បង់ភាពត្រឹមត្រូវតាមការយល់ឃើញទូទៅ។ ៥០. ប្រសិនបើអ៊ីម៉ាំផ្តល់សឡាមមុនពេលសឡាតចប់ ហើយមានគេដាស់តឿន (តាសប៊ីហ៍) រួចគាត់និយាយឆ្លើយតប៖ គាត់ត្រូវត្រឡប់មកវិញដោយបំណង និងតាក់ប៊ីរ រួចសងអ្វីដែលខ្វះ ហើយស៊ូជូដបន្ទាប់ពីសឡាម នោះការសឡាតរបស់ពួកគេនឹងត្រឹមត្រូវ។ ៥១. អ្នកដែលផ្តល់សឡាមដោយភ្លេចនៅរ៉ាកាតទីពីរ ហើយបានធ្វើការអ៊ិហ្កាមះ (ហៅសឡាត) និងចូលសឡាតថ្មី នោះការអ៊ិហ្កាមះមិនប៉ះពាល់អ្វីទេ គាត់ត្រូវត្រឡប់មកកែតម្រូវដោយបំណង និងតាក់ប៊ីរ រួចសងអ្វីដែលខ្វះ ហើយស៊ូជូដសាហ្វវីបន្ទាប់ពីសឡាម។ ៥២. អ្នកដែលផ្តល់សឡាមនៅរ៉ាកាតទីពីរ ហើយត្រឡប់មកវិញដោយបំណងដោយមិនមានតាក់ប៊ីរ នោះវាគ្រប់គ្រាន់ហើយតាមមតិរបស់អ៊ីប៊ុន អាប៊ី ហ្សៃដ៍ (សូមអល់ឡោះមេត្តាគាត់)។ ៥៣. ប្រសិនបើអ៊ីម៉ាំរំលងការអង្គុយនៅកណ្តាល ហើយមិនបានស៊ូជូដមុនសឡាម ហើយមានអ្នកក្នុងក្រុមជំនុំនិយាយជាមួយគាត់មុនសឡាម នោះតាមមហ្សហាប ការសឡាតរបស់គាត់នៅតែត្រឹមត្រូវ។ ៥៤. អ្នកដែលសង្ស័យលើការអង្គុយនៅកណ្តាល ត្រូវស៊ូជូដមុនសឡាម ឬក្រោយសឡាម។ ប្រសិនបើមិនបានស៊ូជូដក្រោយសឡាម ហើយទុកពេលវេលាយូរ គាត់ត្រូវសឡាតឡើងវិញ។ ៥៥. អ៊ីម៉ាំដែលក្រោកឡើងរ៉ាកាតទីបី ហើយអ្នកខ្លះតាមគាត់ ចំណែកអ្នកខ្លះទៀតអង្គុយរហូតដល់អ៊ីម៉ាំរូកូអ៊ូ៖ គាត់ត្រូវសឡាតឱ្យចប់ ហើយស៊ូជូដមុនសឡាម នោះការសឡាតរបស់គាត់ និងអ្នកដែលតាមគាត់គឺត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែការសឡាតរបស់អ្នកដែលអង្គុយគឺបាត់បង់ភាពត្រឹមត្រូវ។ ៥៦. អ៊ីម៉ាំដែលក្រោកឡើងរ៉ាកាតទីប្រាំ ហើយមានគេដាស់តឿន (តាសប៊ីហ៍) រួចគាត់សួរអ្នកនៅជុំវិញ ហើយពួកគេឆ្លើយថាគាត់បានក្រោកឡើងរ៉ាកាតទីប្រាំ នោះមតិដែលល្បីគឺការសឡាតនៅតែត្រឹមត្រូវ។ ៥៧. ប្រសិនបើអ្នកសឡាតផ្តល់សឡាមខណៈកំពុងសឡាតឌូហ័រដោយបំណងសឡាតអាស៊័រ៖ ប្រសិនបើនៅជិត (ពេលវេលាខ្លី) គាត់ត្រូវត្រឡប់មកវិញដោយបំណង និងតាក់ប៊ីរ រួចផ្តល់សឡាមតាមអ្វីដែលគាត់បានចាប់ផ្តើម ហើយស៊ូជូដបន្ទាប់ពីសឡាម។ ប្រសិនបើទុកពេលវេលាយូរ គាត់ត្រូវសឡាតឡើងវិញជានិច្ច។ ៥៨. អ្នកដែលផ្តល់សឡាមពីសឡាតឌូហ័រដោយភ្លេចដោយបំណងសឡាតអាស៊័រ នោះការសឡាតរបស់គាត់គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ៥៩. ប្រសិនបើអ៊ីម៉ាំកំពុងសឡាតអាស៊័រ ហើយមានបុរសម្នាក់ចូលរួមពីក្រោយដោយមានបំណងសឡាតឌូហ័រ នោះការសឡាតរបស់គាត់នឹងបាត់បង់ភាពត្រឹមត្រូវ។ ៦០. អ្នកដែលសឡាតឌូហ័រ ហើយនឹកឃើញថាខ្វះស៊ូជូដមួយពីការរ៉ាកាតទីមួយ ខណៈកំពុងឈរនៅរ៉ាកាតទីពីរ គាត់ត្រូវត្រឡប់មកអង្គុយវិញ ហើយស៊ូជូដស៊ូជូដដែលខ្វះនោះ រួចបន្តសឡាតរបស់គាត់ ហើយស៊ូជូដបន្ទាប់ពីសឡាម។ ៦១. បុរសដែលសឡាតឌូហ័រ ឬអាស៊័រ ហើយនឹកឃើញថាខ្វះស៊ូជូដមួយពីការរ៉ាកាតទីមួយ បន្ទាប់ពីបាន

បញ្ហាស្តីពីការធ្វើតាហារ៉ោះ (ការសម្អាតខ្លួន) ១៧១. បញ្ហា៖ ប្រសិនបើមានសត្វធ្លាក់ចូលក្នុងអណ្តូងទឹកហើយងាប់ក្នុងនោះ៖ ប្រសិនបើទឹកនោះប្រែប្រួលពណ៌ ក្លិន ឬរសជាតិ គឺមិនអាចយកមកប្រើប្រាស់បានឡើយ។ ប្រសិនបើទឹកមិនប្រែប្រួលទេ៖ ប្រសិនបើដឹងភ្លាមៗពេលសត្វធ្លាក់ចូល ត្រូវដងទឹកចេញតាមបរិមាណដែលធ្វើឱ្យចិត្តអស់សង្ស័យ។ ប្រសិនបើមានអ្នកផ្សេងយកទឹកនោះទៅប្រើដោយមិនដឹង ហើយបានធ្វើសឡាតរួច ទើបដឹងនៅពេលក្រោយ នោះត្រូវធ្វើសឡាតឡើងវិញសម្រាប់ពេលដែលនៅសល់ (ក្នុងម៉ោង) ហើយត្រូវបោកគក់សម្លៀកបំពាក់ និងលាងសមាជិកវូឌូ (អវយវៈដែលត្រូវលាងពេលធ្វើវូឌូ) ព្រមទាំងបាញ់ទឹកលើសម្លៀកបំពាក់ដែលសង្ស័យថាប្រឡាក់។ ប្រសិនបើគេយកទឹកនោះទៅកូរម្សៅធ្វើនំប៉័ង ត្រូវកប់នំនោះចោល ឬឱ្យសត្វស៊ី។ ប្រសិនបើទុកយូរថ្ងៃទើបដឹង ត្រូវធ្វើសឡាតឡើងវិញសម្រាប់ពេលដែលនៅសល់ ហើយបោកគក់សម្លៀកបំពាក់។ ប្រសិនបើយកទឹកនោះទៅត្រាំស្រូវ ត្រូវយកស្រូវនោះទៅដាំដុះ ឬឱ្យសត្វស៊ី ហើយមិនចាំបាច់ដងទឹកចេញឡើយ។ ១៧២. បញ្ហា៖ បុរសម្នាក់សួរអំពីពាងទឹកភ្លៀងដែលប្រមូលបាន ហើយក្រោយមកគេឡើងទៅលើដំបូលឃើញលាមកឆ្មា ហើយដឹងថាទឹកនោះបានហូរឆ្លងកាត់កន្លែងនោះ តើវាជាប់នីហ្សាស (ភាពមិនស្អាត) ឬទេ? ចម្លើយ៖ វាស្អាត (តាហារ)។ ១៧៣. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលដាំទឹកក្នុងឆ្នាំងចម្អិនអាហារ ប្រសិនបើទឹកនោះប្រែប្រួល (ដោយសារភាពមិនស្អាត) ត្រូវចោល បើមិនប្រែប្រួលទេ អាចយកមកប្រើបាន។ ១៧៤. បញ្ហា៖ បុរសម្នាក់បានជ្រលក់ក្អមដែលជាប់នីហ្សាសចូលក្នុងអាងទឹកដែលមានចំណុះទឹកប្រហែល ៦ ធុងធំ ទឹកនោះមិនជាប់នីហ្សាសឡើយ។ ១៧៥. បញ្ហា៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើវូឌូក្នុងអាងដែលគេលាងបន្លែ ប្រសិនបើទឹកនោះប្រែប្រួល។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាប្រែប្រួលដោយសារដីរបស់វា គឺមិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយតាមមតិដែលល្បីល្បាញ លើកលែងតែវាជាប់នីហ្សាសដោយសារធូលីដី ទើបវាចាត់ទុកថាជានីហ្សាស។ ១៧៦. បញ្ហា៖ ប្រសិនបើទឹកប្រឡាយហូរចូលក្នុងអណ្តូងទឹកក្នុងផ្ទះ ហើយទឹកនោះមិនប្រែប្រួល គឺមិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ១៧៧. បញ្ហា៖ ប្រសិនបើឆ្កែផឹកទឹកក្នុងភាជន៍ គឺគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍) ក្នុងការប្រើប្រាស់វា ប្រសិនបើមានទឹកផ្សេងទៀត។ ១៧៨. បញ្ហា៖ មិនមានបញ្ហាអ្វីក្នុងការធ្វើវូឌូដោយទឹកដែលសត្វពាហនៈ សេះ លា និងសត្វលា (ប៊ីហ្គាល់) ផឹកសល់នោះទេ។ ១៧៩. បញ្ហា៖ ប្រសិនបើឆ្មាផឹកទឹក ហើយក្នុងមាត់របស់វាមិនមាននីហ្សាស គឺមិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ១៨០. បញ្ហា៖ ប្រសិនបើឆ្កែផឹកអាហារដែលរាវ ឬរឹង ហើយមានការបញ្ជាក់ច្បាស់ថាគ្មានភាពស្អាតក្នុងនោះ គឺមិនត្រូវបរិភោគឡើយ ហើយដូចគ្នានេះដែរប្រសិនបើមានការសង្ស័យ នេះបើយោងតាមមតិដែលល្បីល្បាញ។ ១៨១. បញ្ហា៖ ប្រសិនបើសម្លៀកបំពាក់ជាប់នីហ្សាស ហើយចង់បោកដោយសាប៊ូ៖ ប្រសិនបើវាស្អាតមុនពេលបោកសាប៊ូ គឺមិនចាំបាច់បោកម្តងទៀតទេ។ ប្រសិនបើវាមិនទាន់ស្អាត ត្រូវតែឱ្យវាស្អាតបន្ទាប់ពីបោកសាប៊ូរួច។ ១៨២. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ជាប់នីហ្សាសដែលសើម ហើយស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ស្អាតដែលស្ងួតពីលើ នោះវានឹងធ្វើឱ្យសម្លៀកបំពាក់ខាងលើជាប់នីហ្សាសដែរ។ ប្រសិនបើដឹងកន្លែងដែលជាប់នីហ្សាស ត្រូវលាងកន្លែងនោះ បើមិនដឹងកន្លែងច្បាស់ទេ ត្រូវលាងសម្លៀកបំពាក់ទាំងមូល។ ប្រសិនបើគេគ្មានសម្លៀកបំពាក់ផ្សេងក្រៅពីនោះ ហើយពេលវេលាសឡាតជិតផុត គេអាចធ្វើសឡាតដោយសម្លៀកបំពាក់នោះបាន ហើយមិនចាំបាច់ធ្វើឡើងវិញឡើយ។ ១៨៣. បញ្ហា៖ បន្លែដែលទិញពីផ្សារ ត្រូវចាត់ទុកថាស្អាត។ ១៨៤. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលនោមក្នុងភាជន៍ រួចលាងសម្អាតវា នោះវាស្អាត។ ១៨៥. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលឃើញខ្ទុះនៅលើសម្លៀកបំពាក់ខណៈពេលកំពុងធ្វើសឡាត៖ ការវិនិច្ឆ័យគឺដូចទៅនឹងឈាមដែរ។ ប្រសិនបើវាមានចំនួនតិច អាចបន្តសឡាតបាន បើវាមានចំនួនច្រើន ត្រូវឈប់សឡាត។ ចំនួនច្រើនគឺស្មើនឹងទំហំកាក់ឌីណារតូច (ពាក់កណ្តាលនៃកាក់ធំ) ហើយចំនួនតិចគឺតិចជាងនេះ។ ១៨៦. បញ្ហា៖ ញើសក្នុងបន្ទប់ទឹក (ហាំម៉ាម) និងទឹកដែលស្រក់ពីដំបូលបន្ទប់ទឹក តាមមតិយល់ឃើញគឺស្អាត។ ១៨៧. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលឃើញរោមសត្វដែលមិនបានកាត់តាមធម៌ឥស្លាមក្នុងអាហាររាវ ត្រូវដួសវាចេញ។ ១៨៨. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលធ្វើវូឌូដោយលាងមុខខ្លះ និងជូតមុខខ្លះ វូឌូរបស់គេគឺបាត់បង់ (មិនត្រឹមត្រូវ)។ ១៨៩. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលងូតទឹក (ហ្គូសល) ដោយមិនបានធ្វើវូឌូ ប្រសិនបើគេមិនបានប៉ះប្រដាប់ភេទរបស់គេទេ គេអាចធ្វើសឡាតដោយការងូតទឹកនោះបាន។ ១៩០. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលកាត់សត្វស្លាបតាមធម៌ឥស្លាម ហើយវាធ្លាក់ចូលក្នុងទឹក នោះមិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ១៩១. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលធ្វើវូឌូដោយចេតនាសម្រាប់ហាដាសតូច (ការបាត់បង់វូឌូ) រួចនឹកឃើញថាខ្លួនកំពុងជាប់ជូណូប (ហាដាសធំ) តាមមតិយល់ឃើញគឺ គេអាចបន្តពីវូឌូដែលបានធ្វើរួច ហើយលាងរាងកាយដែលនៅសល់ដោយចេតនាសម្រាប់ជូណូប ដោយមិនចាំបាច់ធ្វើវូឌូឡើងវិញឡើយ។ ១៩២. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលងូតទឹកជូណូប ហើយភ្លេចលាងមុខ រួចធ្វើវូឌូតាមក្រោយដោយមិនបានតាំងចិត្ត (នីយ៉ាត)៖ ប្រសិនបើគេគ្មានពុកមាត់ គឺប្រើការបាន។ ប្រសិនបើមានពុកមាត់ ត្រូវតែយកទឹកជ្រាបចូលក្នុងពុកមាត់នោះហើយលាងវា។ ១៩៣. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលធ្វើវូឌូ រួចចង់ងូតទឹកសម្រាប់ថ្ងៃសុក្រ គេអាចបន្តពីវូឌូដែលបានធ្វើរួច។ ប្រសិនបើគេទុកការលាងជើងទៅចុងក្រោយនៃការងូតទឹក គឺគេបានធ្វើខុស ប៉ុន្តែវូឌូរបស់គេនៅតែត្រឹមត្រូវ។ ១៩៤. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលធ្វើវូឌូហើយសង្ស័យថាខ្លួនលាងពីរដង ឬបីដង ត្រូវយកចំនួនតិច (ពីរដង) ហើយបំពេញឱ្យគ្រប់បីដង។ ១៩៥. បញ្ហា៖ ប្រសិនបើបុរសម្នាក់ងូតទឹកនៅថ្ងៃសុក្រក្រោយពេលហ្វាចារ ដោយតាំងចិត្តសម្រាប់ថ្ងៃសុក្រ និងសម្រាប់ជូណូប នោះវាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ជូណូបតែមួយមុខ។ ប្រសិនបើគេងូតទឹកនៅពេលហៅសឡាតថ្ងៃសុក្រ ហើយទៅធ្វើសឡាតភ្លាមៗ នោះវាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទាំងពីរ។ ប្រសិនបើគេងូតទឹកសម្រាប់ជូណូបដោយភ្លេចថ្ងៃសុក្រ គេត្រូវងូតទឹកសម្រាប់ថ្ងៃសុក្រម្តងទៀត ដើម្បីទទួលបានផលបុណ្យនៃស៊ូណាន់។ ១៩៦. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលងូតទឹកសម្រាប់ថ្ងៃសុក្រដោយភ្លេចជូណូប វាមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទាំងពីរឡើយ។ ប្រសិនបើសង្ស័យរវាងទាំងពីរ វាមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយតាមមតិដែលត្រឹមត្រូវបំផុត។ ប្រសិនបើគេងូតទឹកហើយដើរទៅផ្ទះដើម្បីប្តូរសម្លៀកបំពាក់ នោះមិនមានបញ្ហាអ្វីទេ ប៉ុន្តែបើគេអង្គុយនិយាយលេងយូរ នោះការងូតទឹករបស់គេនឹងបាត់បង់ (មិនត្រឹមត្រូវ)។ ១៩៧. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលខកខានមិនបានងូតទឹកថ្ងៃសុក្រ គឺគេបានបោះបង់ចោលស៊ូណាន់ដែលត្រូវបានសង្កត់ធ្ងន់ ប៉ុន្តែសឡាតរបស់គេនៅតែត្រឹមត្រូវ។ ១៩៨. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលងូតទឹកហើយមានស្បែករបកចេញដោយសាររមាស់ ឬដំបៅ មិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ១៩៩. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលងូតទឹកហើយមានទឹកកាមចេញមកក្រោយមកទៀត គេត្រូវធ្វើតែវូឌូបានហើយ។ ប្រសិនបើគេលេងសើច រួចធ្វើវូឌូហើយធ្វើសឡាត បន្ទាប់មកមានអ្វីដែលតម្រូវឱ្យងូតទឹកចេញមក គេត្រូវងូតទឹកឡើងវិញ។ ២០០. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលយល់សប្តិឃើញរឿងផ្លូវភេទ (អ៊ីហ្ស៊ីឡាម) ហើយមានអារម្មណ៍រីករាយ ប៉ុន្តែរកទឹកមិនឃើញ គេស្មានថាខ្លួនត្រូវងូតទឹក ក៏ងូតទឹក (ដោយមិនមានទឹក) រួចក្រោយមកមានទឹកកាមចេញមកទៀត នោះគេត្រូវងូតទឹកឡើងវិញ។ ២០១. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលចូលបន្ទប់ទឹកដោយតាំងចិត្តងូតទឹក ប៉ុន្តែមិនបានយកចិត្តទុកដាក់ ហើយភ្លេចការតាំងចិត្តនៅពេលកំពុងងូតទឹក មិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ២០២. បញ្ហា៖ ប្រសិនបើបុរសម្នាក់ខ្លាចការប្រើប្រាស់ទឹកខណៈពេលធ្វើដំណើរ ឬផ្សេងពីនេះ គេអាចប្តូរទៅធ្វើតៃយ៉ាំមុំ (ការជូតដី)។ ប្រសិនបើគេខ្លាចតែលើក្បាលរបស់គេ គេអាចលាងរាងកាយទាំងមូល ហើយជូតក្បាលបាន។ ២០៣. បញ្ហា៖ មិនតម្រូវឱ្យស្ត្រីដែលមកឈាមរដូវលាងក្បាលដោយប្រើសាប៊ូ (ឬថ្នាំកក់) ឡើយ។ ប្រសិនបើនាងលាងមុនពេលនាងស្អាត មិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ២០៤. បញ្ហា៖ ប្រសិនបើស្ត្រីម្នាក់ខ្លាចប៉ះពាល់ដល់ក្បាលរបស់នាង ប្រសិនបើនាងងូតទឹកក្តៅដោយសារជំងឺ នាងអាចជូតលើក្បាល ហើយលាងរាងកាយទាំងអស់បាន។ ២០៥. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលជូតលើក្បាលពោះ (ក្បាលក្បាំង) ដោយគ្មានហេតុផលត្រឹមត្រូវ ត្រូវធ្វើឡើងវិញជានិច្ច។ ២០៦. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលយល់សប្តិឃើញរឿងផ្លូវភេទ ហើយឃើញទឹក (កាម) ប៉ុន្តែមិនដឹងថាជាទឹកកាមរបស់ខ្លួន ឬយ៉ាងណា គេត្រូវងូតទឹក។ ២០៧. បញ្ហា៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យបុរសរួមភេទជាមួយភរិយាឡើយ រហូតទាល់តែនាងងូតទឹកសម្អាតខ្លួនពីឈាមរដូវ។ ប្រសិនបើនាងបដិសេធ គេអាចបង្ខំនាងបាន។ ហើយអនុញ្ញាតឱ្យគេដេកជាមួយនាងខណៈពេលនាងកំពុងមានរដូវ ដោយឱ្យនាងស្លៀកខោទ្រនាប់ ឬរុំក្រណាត់លើភ្លៅរបស់នាង។ ២០៨. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលជាប់ជូណូប ហើយមិនអាចលាងក្បាលបានដោយសារជំងឺ គេត្រូវលាងរាងកាយទាំងអស់ ហើយជូតលើក្បាល។ ២០៩. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលដើរទៅបន្ទប់ទឹកដើម្បីងូតទឹក ហើយនៅពេលទៅដល់ក៏ងូតទឹកដោយមិនបាននឹកដល់ការតាំងចិត្ត នោះការតាំងចិត្តដំបូងរបស់គេគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ២១០. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលចូលបន្ទប់ទឹកខណៈពេលជាប់ជូណូប ហើយលាបហេនណា (ថ្នាំពណ៌) លើក្បាលមុនពេលងូតទឹក នោះវាគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ ២១១. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលងូតទឹកហើយទុកការលាងជើងទៅចុងក្រោយ រួចធ្វើវូឌូតាមក្រោយ នោះវាគ្រប់គ្រាន់ដោយគ្មានការជំទាស់ លើកលែងតែការលាងជើងនោះគ្រាន់តែដើម្បីសម្អាតធម្មតា។ ២១២. បញ្ហា៖ ប្រសិនបើទឹកភ្លៀងប្រែប្រួលដោយសារដំបូល មិនមានបញ្ហាអ្វីក្នុងការធ្វើវូឌូដោយទឹកនោះទេ។ ២១៣. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលបែកដំបៅខណៈពេលកំពុងធ្វើសឡាត ហើយមានឈាមចេញមក៖ ប្រសិនបើវាមានចំនួនតិច អាចជូតចេញហើយបន្តសឡាតបាន បើវាមានចំនួនច្រើន ត្រូវឈប់សឡាត។ ២១៤. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលឃើញស្នាមទឹកកាមនៅលើសម្លៀកបំពាក់ ហើយមិនដឹងថាវាបានកើតឡើងនៅពេលដេកលក់លើកទីប៉ុន្មាន ហើយសម្លៀកបំពាក់នោះមិនដែលដោះចេញ គេត្រូវងូតទឹក និងធ្វើសឡាតឡើងវិញចាប់តាំងពីពេលដេកលក់លើកទីមួយ។ ប្រសិនបើគេតែងតែដោះវាចេញ គឺចាប់តាំងពីពេលដេកលក់លើកចុងក្រោយដែលគេបានស្លៀកវា នេះបើយោងតាមមតិដែលល្បីល្បាញ។ ២១៥. បញ្ហា៖ ប្រសិនបើបុរសម្នាក់ទិញសម្លៀកបំពាក់ដែលគេធ្លាប់ស្លៀកពីផ្សារ គេត្រូវបោកគក់វា។ ប្រសិនបើវាជាសម្លៀកបំពាក់ថ្មី មិនចាំបាច់បោកឡើយ ទោះបីជាវាត្រូវបានវេចខ្ចប់ឬយ៉ាងណាក៏ដោយ នេះគឺជាអ្វីដែលអ្នកសុចរិតពីមុនៗបានប្រតិបត្តិ។ ២១៦. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលលើកកូនគោដែលទើបនឹងកើត ហើយវាសើម ហើយវាប្រឡាក់សម្លៀកបំពាក់ មិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ២១៧. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលលើកកូនសេះដែលទើបនឹងកើត ហើយវាសើម ហើយវាប្រឡាក់សម្លៀកបំពាក់ នោះសម្លៀកបំពាក់នឹងជាប់នីហ្សាស។ ២១៨. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលភ្លេចធ្វើអ៊ីស្ទីនចា (លាងសម្អាតបន្ទាប់ពីបន្ទោរបង់) ហើយមិននឹកឃើញរហូតដល់ធ្វើវូឌូរួច៖ ប្រសិនបើកន្លែងដែលភ្លេចនោះគឺផ្នែកខាងមុខ គេត្រូវលាងវាដោយមានអ្វីបាំង ហើយមិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ប្រសិនបើជាផ្នែកខាងក្រោយ (រន្ធគូថ) គេត្រូវលាងវា ហើយធ្វើវូឌូឡើងវិញ។ ប្រសិនបើគេបានធ្វើសឡាតរួច ត្រូវធ្វើសឡាតឡើងវិញក្នុងម៉ោងកំណត់។ ២១៩. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលប្រើដុំថ្មសម្អាត (អ៊ីស្ទីជមារ) ខណៈពេលមានទឹក គឺប្រើការបាន ហើយគេត្រូវធ្វើឱ្យរន្ធគូថបើកធំដើម្បីឱ្យភាពកខ្វក់ចេញមកអស់។ ២២០. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលធ្វើសឡាតរួចទើបនឹកឃើញថាខ្លួនមិនទាន់ធ្វើអ៊ីស្ទីនចា ប្រសិនបើគេភ្លេច ត្រូវធ្វើសឡាតឡើងវិញក្នុងម៉ោងកំណត់។ ២២១. បញ្ហា៖ អនុញ្ញាតឱ្យធ្វើអ៊ីស្ទីនចាក្នុងកន្លែងបន្ទោរបង់ បន្ទាប់ពីបានធ្វើអ៊ីស្ទីបារ៉ោះ (ការពិនិត្យមើលថាអស់ភាពកខ្វក់) រួចរាល់។ ២២២. បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលប្រើដុំថ្មមួយដុំសម្អាតរហូតដល់ស្អាត គឺប្រើការបាន។

(បញ្ហាទាក់ទងនឹងការถือសីល) ២៦១ - បញ្ហា៖ ក្មេងមិនត្រូវបានបង្គាប់ឱ្យถือសីលឡើយ លើកលែងតែក្នុងករណីមួយក្នុងចំណោមពីរយ៉ាង៖ គឺការចេញទឹកកាម (ដោយក្តីសុបិន) ឬការឈានដល់វ័យពេញកំលោះ ដែលកំណត់យកអាយុ ១៧ ឆ្នាំ។ ប្រសិនបើគេពេញវ័យក្នុងអំឡុងខែរ៉ាម៉ាដាន គេមិនចាំបាច់សងថ្ងៃដែលកន្លងផុតទៅនោះទេ ហើយក៏មិនចាំបាច់តមអាហារនៅថ្ងៃដែលគេចេញទឹកកាមនោះដែរ។ ២៦២ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើអ្នកถือសីលក្អួតចេញមក (ដោយមិនមែនជាការបង្ខំ) ហើយបានខ្ជាក់វាចេញវិញ នោះមិនមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគេឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេលេបវាចូលទៅវិញ នោះគេត្រូវសងថ្ងៃនោះវិញ។ ២៦៣ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលក្អួតដោយមិនបានតាំងចិត្ត (ក្អួតដោយធម្មជាតិ) នោះមិនមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគេឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេលេបវាចូលទៅវិញ នោះគេត្រូវសងថ្ងៃនោះវិញ។ ២៦៤ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលពេលព្រឹកព្រលឹម (ហ្វាចារ) មកដល់ ខណៈពេលដែលគេកំពុងបរិភោគ ឬផឹក ហើយគេបានខ្ជាក់អ្វីដែលនៅក្នុងមាត់ចេញមកវិញ នោះមិនមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគេឡើយ។ ២៦៥ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលពេលព្រឹកព្រលឹមមកដល់ ខណៈពេលដែលគេកំពុងរួមភេទ ហើយគេបានដកចេញភ្លាមៗនោះ មិនមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគេឡើយ។ ២៦៦ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលពេលព្រឹកព្រលឹមមកដល់ ខណៈពេលដែលគេកំពុងបរិភោគ ផឹក ឬរួមភេទ ហើយគេនៅតែបន្តធ្វើវាទៀត នោះគេត្រូវសងថ្ងៃនោះវិញ ប្រសិនបើគេធ្វើដោយភ្លេចខ្លួន។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេធ្វើដោយចេតនា នោះគេត្រូវសងថ្ងៃនោះវិញ និងត្រូវបង់កាហ្វារ៉ោះ (សំណងធ្ងន់)។ ២៦៧ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលហិតក្លិនផ្សែង (ដូចជាធូប) ខណៈពេលកំពុងถือសីល នោះការถือសីលរបស់គេគឺត្រឹមត្រូវ យោងតាមមតិដ៏ល្បីល្បាញ។ ២៦៨ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលដុសធ្មេញ (ដោយស៊ីវ៉ាក់) នៅពេលយប់ ហើយនៅសល់ដាននៃស៊ីវ៉ាក់ក្នុងមាត់រហូតដល់ពេលថ្ងៃ គេបាននិយាយថា៖ គេត្រូវសងថ្ងៃនោះ និងបង់កាហ្វារ៉ោះ, មតិខ្លះថាត្រូវសងថ្ងៃនោះ, និងមតិខ្លះថាវាជាការគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍)។ ២៦៩ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលលាបហ៊ីនណា (ថ្នាំជ្រលក់សក់) នៅលើក្បាលខណៈពេលកំពុងถือសីល ប្រសិនបើគេភ្លក់រសជាតិវានៅក្នុងបំពង់ក នោះគេត្រូវសងថ្ងៃនោះវិញ បើមិនដូច្នោះទេ មិនមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគេឡើយ។ ដូចគ្នានេះដែរចំពោះអ្នកដែលលាបថ្នាំត្របកភ្នែក (កូហុល)។ ២៧០ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលហូរឈាមច្រមុះ ហើយគេខ្ទប់ច្រមុះ រួចឈាមនោះហូរចេញតាមមាត់ ហើយគ្មានអ្វីហូរចូលទៅក្នុងបំពង់ករបស់គេឡើយ នោះមិនមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគេឡើយ។ ២៧១ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលលេបខ្សែអំបោះ ឬសូត្រ នោះគេត្រូវសងថ្ងៃនោះវិញ។ ២៧២ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើស្ត្រីម្នាក់បង្វិលអំបោះដែលត្រាំក្នុងទឹកសមុទ្រ ហើយនាងមានអារម្មណ៍ថាមានរសជាតិប្រៃនៅក្នុងបំពង់ក នោះការถือសីលរបស់នាងគឺខូច។ ២៧៣ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលហុយធូលីផ្លូវ ធូលីម្សៅ ធូលីស្រូវសាលី ធូលីថ្មកំបោរ ឬធូលីអំបោះចូលទៅក្នុងបំពង់កដោយមិនបានតាំងចិត្ត នោះមិនមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគេឡើយ។ ២៧៤ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលលេបសត្វរុយចូលទៅ នោះមិនមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគេឡើយ មិនថាវាចេញមកវិញ ឬនៅខាងក្នុងក៏ដោយ។ ២៧៥ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលទំពារជ័រឈើ (ម៉ាស្តិក) បន្ទាប់ពីការបរិភោគអាហារពេលព្រឹកព្រលឹម (ស៊ូហួរ) នោះវាមិនបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់គេឡើយ។ ២៧៦ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលមានកាតព្វកិច្ចถือសីលតាំអាតធូ (ការសងថ្ងៃដែលខ្វះខាត) និងថ្ងៃដែលខ្វះខាតក្នុងខែរ៉ាម៉ាដាន តើគេគួរចាប់ផ្តើមពីការសងតាំអាតធូ ឬសងខែរ៉ាម៉ាដាន? មតិក្នុងមហ្សហាបគឺ៖ គេត្រូវចាប់ផ្តើមពីការសងតាំអាតធូ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើពេលវេលាមានកំណត់ គេត្រូវចាប់ផ្តើមពីការសងខែរ៉ាម៉ាដាន។ ២៧៧ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលឃើញឈាមនៅក្នុងមាត់ខណៈពេលកំពុងถือសីល ហើយគេខ្ជាក់វាចេញរហូតដល់អស់ (មាត់ស្អាត) នោះមិនមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគេឡើយ។ វាជាការល្អ (ស៊ុនណាន់) សម្រាប់គេក្នុងការលាងមាត់នៅពេលគេក្រោកទៅធ្វើសឡាត ឬទៅបរិភោគអាហារ។ ប្រសិនបើគេមិនធ្វើដូច្នេះ ក៏មិនមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគេដែរ។ ២៧៨ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលមានឈាមហូរច្រើនក្នុងមាត់ដោយសារជំងឺរ៉ាំរ៉ៃ នោះមិនមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគេឡើយ ទោះបីជាគេលេបវាចូលខ្លះ ឬមិនបានលេបក៏ដោយ។ ២៧៩ - បញ្ហា៖ វាជាការគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍) សម្រាប់អ្នកถือសីលក្នុងការភ្លក់រសជាតិអាហារ ឬថ្នាំជ្រលក់ ឬអ្វីផ្សេងទៀត។ ប្រសិនបើអ្វីមួយហូរចូលទៅក្នុងបំពង់កដោយមិនបានតាំងចិត្ត នោះគេត្រូវសងថ្ងៃនោះវិញ។ ២៨០ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលលេបទឹកចូលទៅក្នុងបំពង់កខណៈពេលកំពុងខ្ពុរមាត់ នោះគេត្រូវសងថ្ងៃនោះវិញ។ ២៨១ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលភ្លក់រសជាតិអាហារដោយចេតនា ហើយលេបវាចូលទៅខ្លះ នោះគេត្រូវសងថ្ងៃនោះវិញ និងត្រូវបង់កាហ្វារ៉ោះ។ ២៨២ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលលាបប្រេងលើក្បាលដោយចេតនា ហើយមានអារម្មណ៍ថាមានរសជាតិប្រេងនោះ (ក្នុងបំពង់ក) នោះគេមិនចាំបាច់បង់កាហ្វារ៉ោះទេ ប៉ុន្តែគេត្រូវសងថ្ងៃនោះវិញ។ ២៨៣ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលលាបថ្នាំត្របកភ្នែកនៅពេលថ្ងៃ ដោយដឹងថាថ្នាំនោះនឹងជ្រាបចូលទៅក្នុងបំពង់ក នោះគេមិនចាំបាច់បង់កាហ្វារ៉ោះទេ ប៉ុន្តែគេត្រូវសងថ្ងៃនោះវិញ ប្រសិនបើវាជ្រាបចូលទៅមែន។ ២៨៤ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលគិតរឿងរួមភេទជាមួយភរិយា ឬអ្នកដទៃ រហូតដល់មានការរឹងលិង្គពេញលេញ ប្រសិនបើវាចេញទឹកកាមមក នោះគេត្រូវសងថ្ងៃនោះវិញ បើមិនដូច្នោះទេ មិនមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគេឡើយ។ ២៨៥ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលគេងលក់ខណៈពេលកំពុងถือសីល ហើយមិនបានខ្ពុរមាត់រហូតដល់ព្រឹកព្រលឹមមកដល់ នោះមិនមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគេឡើយ។ ២៨៦ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលរកឃើញកម្ទេចអាហារនៅក្នុងមាត់ខណៈពេលកំពុងถือសីល រួចគេលេបវាចូលទៅដោយមិនបានតាំងចិត្ត នោះមិនមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគេឡើយ។ ២៨៧ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលលេបកាក់ ឬគ្រួសចូលទៅ នោះការถือសីលរបស់គេគឺខូច។ ២៨៨ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលតាំងចិត្តถือសីលស៊ុនណាន់ រួចគេភ្ញាក់ពីគេងដោយស្មានថាព្រឹកព្រលឹមមិនទាន់មកដល់ ក៏រួមភេទជាមួយភរិយា បន្ទាប់មកទើបដឹងថាព្រឹកព្រលឹមបានមកដល់ហើយ នោះអ្វីដែលល្អបំផុតសម្រាប់គេគឺត្រូវតមអាហារនៅថ្ងៃនោះបន្តទៀត។ ២៨៩ - បញ្ហា៖ តើគួរถือសីលនៅថ្ងៃដែលសង្ស័យ (ថ្ងៃទី៣០ ខែស៊ែប៊ាន) ឬយ៉ាងណា? មានពីរមតិ។ មតិដែលត្រឹមត្រូវជាងគឺមិនត្រូវถือសីលឡើយ គឺនៅថ្ងៃចុងក្រោយនៃខែស៊ែប៊ាន ប្រសិនបើមានពពកបាំង។ ២៩០ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាស្វែងរកព្រះចន្ទ (ហ៊ីឡាល់) ហើយវាមិនលេចចេញមក តើគួរតមអាហារពេញមួយថ្ងៃ ឬយ៉ាងណា? នេះគឺជាមតិដែលលេចធ្លោក្នុងមហ្សហាប។ ២៩១ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើមនុស្សមួយចំនួនឃើញព្រះចន្ទ ហើយខ្លះទៀតមិនបានឃើញ រួចនៅថ្ងៃបន្ទាប់ទើបការឃើញនោះត្រូវបានបញ្ជាក់ នោះគេត្រូវតមអាហារនៅពេលដែលនៅសល់នៃថ្ងៃនោះ។ តើគេត្រូវសងថ្ងៃនោះវិញដែរឬទេ? មតិដែលត្រឹមត្រូវគឺត្រូវសងថ្ងៃនោះវិញ។ ២៩២ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើស្ត្រីម្នាក់ដែលមករដូវភ្ញាក់ពីគេងក្រោយពេលព្រឹកព្រលឹម ហើយនាងមានការសង្ស័យថា តើឈាមបានដាច់មុនពេលព្រឹកព្រលឹម ឬក្រោយពេលព្រឹកព្រលឹម? នាងត្រូវបានបង្គាប់ឱ្យតមអាហារនៅពេលដែលនៅសល់នៃថ្ងៃនោះ ហើយនាងត្រូវសងថ្ងៃនោះវិញ។ ២៩៣ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើអ្នកถือសីលមានការសង្ស័យអំពីពេលវេលាព្រឹកព្រលឹម នោះគេត្រូវតែតមអាហារ។ បញ្ហាទាក់ទងនឹងការถือសីលត្រូវបានបញ្ចប់ដោយការសរសើរដល់អល់ឡោះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ និងដោយជំនួយដ៏ល្អរបស់ទ្រង់។ សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់មេដឹកនាំរបស់យើង គឺព្យាការីមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ដល់ក្រុមគ្រួសារ និងសហការីរបស់លោកទាំងអស់។

(បញ្ហាទាក់ទងនឹងហ្សាកាត់) ២៩៤ - បញ្ហា៖ អ្នកដែលមានបំណុលជំពាក់អ្នកដទៃ គឺមិនទាន់មានកាតព្វកិច្ចត្រូវបង់ហ្សាកាត់លើបំណុលនោះទេ រហូតទាល់តែគ្រប់ខួប (មួយឆ្នាំ) ហើយទទួលបានប្រាក់នោះមកវិញក្នុងចំនួនដល់កម្រិតកំណត់ (នីសាប)។ បន្ទាប់ពីទទួលបានមកវិញ ទើបត្រូវបង់ហ្សាកាត់លើចំនួនដែលទទួលបាននោះ មិនថាតិចឬច្រើនឡើយ ដោយមិនគិតថាគេបានចំណាយប្រាក់នោះទៅវិញ ឬនៅសល់ក្នុងដៃនោះទេ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើប្រាក់នោះត្រូវបានគេលួច ឬបាត់បង់ទៅវិញ នោះក៏មិនមានកាតព្វកិច្ចត្រូវបង់ហ្សាកាត់ដែរ។ ២៩៥ - បញ្ហា៖ អ្នកដែលមានទំនិញសម្រាប់លក់ក្នុងដៃ ហើយគ្រប់ខួបមួយឆ្នាំ ប៉ុន្តែមិនមានប្រាក់សុទ្ធ (រូបិយប័ណ្ណ) ក្នុងដៃ គឺមិនទាន់មានកាតព្វកិច្ចត្រូវបង់ហ្សាកាត់ទេ រហូតទាល់តែទំនិញនោះមានតម្លៃដល់កម្រិតកំណត់ (នីសាប)។ នៅពេលនោះ ទើបត្រូវបង់ហ្សាកាត់លើតម្លៃដែលលក់បាន មិនថាតិចឬច្រើនឡើយ។ ២៩៦ - បញ្ហា៖ កាតព្វកិច្ចបង់ហ្សាកាត់ុលហ្វីតរ៍ (ហ្សាកាត់បុណ្យស្រាយ៉ាម៉ាដន) គឺចាំបាច់សម្រាប់អ្នកដែលមានទំនិញដែលស្មើនឹងតម្លៃហ្សាកាត់នោះ។ ចំពោះអ្នកដែលគ្មានទំនិញ គឺត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឱ្យខ្ចីប្រាក់ដើម្បីយកមកបង់ហ្សាកាត់នេះ។ ២៩៧ - បញ្ហា៖ អ្វីដែលល្អបំផុតសម្រាប់យកមកបង់ហ្សាកាត់ុលហ្វីតរ៍ គឺស្រូវសាលី។ ប្រសិនបើគេផ្តល់អ្វីផ្សេងក្រៅពីនេះ ដែលមានចែងក្នុងហាឌីស ខណៈពេលដែលមានស្រូវសាលីស្រាប់ ក៏ចាត់ទុកថាប្រើការបានដែរ។ ហើយប្រសិនបើគេផ្តល់ជាតម្លៃប្រាក់ (ជំនួសអាហារ) បន្ទាប់ពីថ្ងៃបុណ្យហ្វីតរ៍ ក៏ចាត់ទុកថាប្រើការបានដែរ។ ២៩៨ - បញ្ហា៖ អ្នកដែលចិញ្ចឹមបីបាច់ក្មេងកំព្រា ហើយមានកាតព្វកិច្ចត្រូវបង់ហ្សាកាត់ុលហ្វីតរ៍៖ ប្រសិនបើក្មេងកំព្រានោះមានទ្រព្យសម្បត្តិផ្ទាល់ខ្លួន នោះគេត្រូវបង់ហ្សាកាត់សម្រាប់ខ្លួនគេ។ ប៉ុន្តែបើគ្មានទេ នោះមិនមានអ្វីត្រូវបង់ឡើយ ហើយអ្នកដែលចិញ្ចឹមបីបាច់គេក៏មិនមានកាតព្វកិច្ចបង់ជំនួសដែរ។ ២៩៩ - បញ្ហា៖ កម្រិតកំណត់ (នីសាប) នៃផ្លែអូលីវ គឺត្រូវគិតបន្ទាប់ពីវាស្ងួត។ ៣០០ - បញ្ហា៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិ យកបំណុលដែលអ្នកដទៃជំពាក់ខ្លួន មកកាត់កងជាមួយហ្សាកាត់ដែលខ្លួនត្រូវបង់នោះទេ។

(បញ្ហាទាក់ទងនឹងការសម្លាប់សត្វ ការធ្វើអ៊ូដហ៊ីយ៉ះ និងការស្បថ) ៣០១ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើបុគ្គលម្នាក់បានទិញសត្វសម្រាប់ធ្វើអ៊ូដហ៊ីយ៉ះដោយជំពាក់ប្រាក់រហូតដល់ពេលកំណត់មួយ ហើយនៅពេលដល់ពេលកំណត់នោះ គាត់ចង់លក់អាហារមួយចំនួន រួចម្ចាស់សត្វអ៊ូដហ៊ីយ៉ះក៏មកយកអាហារនោះជំនួសថ្លៃសត្វអ៊ូដហ៊ីយ៉ះវិញ នោះគឺអាចធ្វើទៅបាន។ ប្រសិនបើនៅសល់ថ្លៃសត្វអ៊ូដហ៊ីយ៉ះខ្លះទៀត គាត់ត្រូវប្រគល់វាទៅឱ្យម្ចាស់អាហារនោះ។ ៣០២ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើបុគ្គលម្នាក់សម្លាប់មាន់ ឬសត្វដទៃទៀត ប្រសិនបើសត្វនោះនៅមានសុខភាពល្អ នោះមិនចាំបាច់គិតដល់ការកម្រើករបស់វាឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើមានការសង្ស័យថាវាស្លាប់ឬនៅរស់ នោះប្រសិនបើវាមានកម្រើកខ្លះ គឺអាចបរិភោគបាន បើពុំនោះទេ គឺមិនអាចបរិភោគបានឡើយ។ ៣០៣ - មិនអនុញ្ញាតឱ្យលក់ស្បែកសត្វអ៊ូដហ៊ីយ៉ះឡើយ ទោះបីជាវាខូចក៏ដោយ ហើយក៏មិនគួរឱ្យអ្នកដែលទទួលបានស្បែកនោះតាមរយៈការធ្វើសូដាកោះ (ទាន) យកទៅលក់បន្តដែរ។ ៣០៤ - បញ្ហា៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម្នាក់បោះបង់ចោលការធ្វើអ៊ូដហ៊ីយ៉ះ ហើយទៅចូលហ៊ុនគ្នាទិញគោមួយក្បាលឡើយ ព្រោះការធ្វើអ៊ូដហ៊ីយ៉ះគឺជាការធ្វើកុរបាន (ការថ្វាយបង្គំដើម្បីស្វែងរកការពេញចិត្តពីអល់ឡោះ)។ ៣០៥ - បញ្ហា៖ លោកអ៊ីម៉ាម ម៉ាលិក (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់លោក) បានស្អប់ខ្ពើមការដំឡើងថ្លៃសត្វអ៊ូដហ៊ីយ៉ះឱ្យហួសហេតុ។ ការធ្វើអ៊ូដហ៊ីយ៉ះគួរតែប្រព្រឹត្តទៅតាមតម្លៃដែលមនុស្សទូទៅទិញលក់ ព្រោះគោលបំណងនៃការដំឡើងថ្លៃហួសហេតុនោះ គឺដើម្បីបង្ហាញភាពអួតអាង និងការប្រកួតប្រជែងគ្នា។ ៣០៦ - បញ្ហា៖ ការធ្វើអ៊ូដហ៊ីយ៉ះដោយប្រើសត្វដែលមានភេទមិនច្បាស់លាស់ (ខុនសា) គឺអាចធ្វើទៅបាន។ ៣០៧ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើសត្វអ៊ូដហ៊ីយ៉ះមានកន្ទុយខ្លីពីកំណើត នោះវាមិនបង្កជាបញ្ហាអ្វីឡើយ ទោះបីជាវាខ្លីជាងមួយភាគបីនៃទំហំធម្មតាក៏ដោយ។ ៣០៨ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើសត្វអ៊ូដហ៊ីយ៉ះគ្មានកន្ទុយសោះ នោះវាមិនអាចប្រើសម្រាប់ធ្វើអ៊ូដហ៊ីយ៉ះបានឡើយ។ ៣០៩ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើត្រចៀកសត្វត្រូវបានកាត់តិចជាងមួយភាគបី នោះអាចប្រើសម្រាប់ធ្វើអ៊ូដហ៊ីយ៉ះបាន។ ប្រសិនបើកាត់ដល់មួយភាគបី គឺមិនគួរធ្វើឡើយ ហើយប្រសិនបើកាត់លើសពីមួយភាគបី នោះមិនអាចប្រើសម្រាប់ធ្វើអ៊ូដហ៊ីយ៉ះបានឡើយ។ ៣១០ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើស្នែងចៀមមានឈាមហូរ (ដោយសារការបាក់ ឬរបួស) នោះមិនអាចប្រើសម្រាប់ធ្វើអ៊ូដហ៊ីយ៉ះបានឡើយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាជាសះស្បើយវិញ នោះអាចធ្វើបាន។ ៣១១ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើសត្វមានជម្ងឺខ្វិន (ដើរមិនរួច) រហូតដល់មិនអាចដើរតាមហ្វូងបាន នោះមិនអាចប្រើសម្រាប់ធ្វើអ៊ូដហ៊ីយ៉ះបានឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើការខ្វិននោះមិនធ្ងន់ធ្ងរទេ នោះអាចធ្វើបាន។ ៣១២ - បញ្ហា៖ គោលការណ៍ដើមនៃការធ្វើអ៊ូដហ៊ីយ៉ះ គឺមិនមែនជាការចូលហ៊ុនគ្នាឡើយ ពោលគឺបុរសម្នាក់ត្រូវធ្វើសម្រាប់ខ្លួនឯង ហើយស្ត្រីម្នាក់ក៏ត្រូវធ្វើសម្រាប់ខ្លួនឯងដែរ។ ៣១៣ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើសត្វមានការឈឺចាប់ខ្លាំងនៅក្រោមផ្លែកាំបិត (ពេលកំពុងសម្លាប់) នោះម្ចាស់មិនចាំបាច់រកសត្វថ្មីមកជំនួសឡើយ ហើយក៏មិនអនុញ្ញាតឱ្យគាត់លក់សត្វនោះដែរ ព្រោះវាជាសត្វដែលបានកំណត់សម្រាប់ធ្វើកុរបាន។ ៣១៤ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើសត្វបាក់ធ្មេញ នោះមិនអាចប្រើសម្រាប់ធ្វើអ៊ូដហ៊ីយ៉ះបានឡើយ។ ៣១៥ - បញ្ហា៖ មិនត្រូវធ្វើអ៊ូដហ៊ីយ៉ះដោយប្រើសត្វដែលមានជម្ងឺឡើយ រហូតទាល់តែវាជាសះស្បើយ។ ៣១៦ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលស្បថថានឹងមិនបរិភោគមាន់ ប៉ុន្តែបែរជាបរិភោគពងមាន់វិញ នោះមិនមានកំហុសអ្វីឡើយ ហើយករណីផ្ទុយគ្នាក៏ដូចគ្នាដែរ។ ៣១៧ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលស្បថថានឹងមិនបរិភោគផ្លែអូលីវ ប៉ុន្តែបែរជាបរិភោគប្រេងអូលីវវិញ នោះមិនមានកំហុសអ្វីឡើយ ហើយករណីផ្ទុយគ្នាក៏ដូចគ្នាដែរ។

(បញ្ហាទាក់ទងនឹងអាពាហ៍ពិពាហ៍) ៣១៨ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលបានរៀបការជាមួយស្ត្រីម្នាក់ រួចហើយក្រោយមកគេមានចិត្តមិនចង់បាននាងទៀត នោះមិនអនុញ្ញាតឱ្យឪពុកម្តាយ ឬកូនៗរបស់គេរៀបការជាមួយស្ត្រីនោះឡើយ។ ៣១៩ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលរៀបការក្នុងអំឡុងពេល ‘អ៊ីដដះ’ (រយៈពេលរង់ចាំ) បន្ទាប់មកទើបដឹងរឿងនេះ នោះអាពាហ៍ពិពាហ៍នោះត្រូវមោឃៈ ហើយគេត្រូវរៀបការថ្មីម្តងទៀតក្រោយពេលបញ្ចប់ ‘អ៊ីដដះ’។ ៣២០ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលទទួលបានដំណឹងថាប្រពន្ធរបស់ខ្លួនធ្លាប់បៅដោះម្តាយតែមួយ (ជាបងប្អូនបង្កើតតាមរយៈការបៅដោះ) បន្ទាប់ពីបានរួមរ័កជាមួយនាងហើយនោះ គេមិនចាំបាច់លែងលះនាងឡើយ។ ៣២១ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើបុរសម្នាក់ឃើញប្រពន្ធខ្លួនប្រព្រឹត្តខុសប្រវេណី ហើយគេទើបតែបានរួមរ័កជាមួយនាងកាលពីម្សិលមិញ តើកូនដែលកើតមកអាចបដិសេធមិនទទួលស្គាល់បានដែរឬទេ? ប្រសិនបើកូនកើតមកក្នុងរយៈពេលតិចជាងប្រាំមួយខែ នោះកូននោះត្រូវចាត់ទុកថាជាកូនរបស់គេ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើកូនកើតមកក្នុងរយៈពេលប្រាំមួយខែ ឬលើសពីនេះ នោះគេមិនអាចបដិសេធកូននោះបានឡើយ លើកលែងតែតាមរយៈការធ្វើ ‘លីអាន’ (ការស្បថដាក់បណ្តាសាគ្នា)។ ៣២២ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលលែងប្រពន្ធម្នាក់ក្នុងចំណោមប្រពន្ធទាំងបួននាក់របស់ខ្លួន នោះមិនអនុញ្ញាតឱ្យគេរៀបការជាមួយស្ត្រីថ្មីជំនួសនាងឡើយ រហូតទាល់តែ ‘អ៊ីដដះ’ របស់នាងបញ្ចប់ ប្រសិនបើការលែងលះនោះជាប្រភេទ ‘រ៉ូជអី’ (អាចយកមកវិញបាន)។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើជាការលែងលះប្រភេទ ‘បាអ៊ីន’ (ដាច់ស្រឡះ) នោះគេអាចរៀបការថ្មីបាន។ ៣២៣ - បញ្ហា៖ បុរសម្នាក់និយាយទៅកាន់ប្រពន្ធខ្លួនថា៖ «ស្ត្រីណាក៏ដោយដែលខ្ញុំរៀបការជាមួយក្រៅពីអូន គឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់) សម្រាប់ខ្ញុំ»។ ប្រសិនបើគេមានបំណងថាហាមឃាត់ត្រឹមតែពេលដែលនាងនៅជាប្រពន្ធរបស់គេ នោះគេមិនអាចរៀបការជាមួយអ្នកផ្សេងបានឡើយ។ ហើយប្រសិនបើគេមានបំណងហាមឃាត់ជារៀងរហូត នោះគេក៏មិនអាចរៀបការជាមួយអ្នកផ្សេងបានដែរ។ ៣២៤ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលរួមរ័កជាមួយប្រពន្ធខ្លួនដោយមិនចេញទឹកកាម ហើយបានងូតទឹកសម្អាតខ្លួនរួចរាល់ បន្ទាប់មកស្រាប់តែមានទឹកកាមហូរចេញមកក្រៅ នោះគេត្រូវងូតទឹកសម្អាតខ្លួនម្តងទៀត។ ៣២៥ - បញ្ហា៖ ទាក់ទងនឹង ‘អ៊ីដដះ’ ប្រសិនបើស្ត្រីម្នាក់ស្ថិតក្នុងវ័យដែលមានរដូវ ហើយរដូវរបស់នាងបានដាច់រហូតដល់ដឹងច្បាស់ថាវាបានអស់ទៅហើយ នោះ ‘អ៊ីដដះ’ របស់នាងគឺដូចទៅនឹងស្ត្រីដែលអស់រដូវដែរ ពោលគឺមានរយៈពេលបីខែ។ ៣២៦ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើស្ត្រីដែលទើបនឹងមានរដូវដំបូងដាច់រដូវ ហើយប្តីបានលែងលះនាង នោះ ‘អ៊ីដដះ’ របស់នាងគឺរដូវបីដង ឬរហូតដល់ឃើញសញ្ញា ‘កូសស្តះ បៃដាអ៍’ (សញ្ញាបញ្ជាក់ថាអស់រដូវ)។

(បញ្ហាទាក់ទងនឹងការលក់ដូរ) ៣២៧ - បញ្ហា៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យលក់ពពែដែលបានកាត់ពងស្វាសដោយប្តូរនឹងអាហារដោយកំណត់ពេល (បង់ប្រាក់ពេលក្រោយ) ផ្ទុយពីចៀមដែលបានកាត់ពងស្វាស។ ៣២៨ - បញ្ហា៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យលក់សណ្តែកដែលត្រាំទឹកដោយប្តូរនឹងសណ្តែកស្ងួតឡើយ ប៉ុន្តែអនុញ្ញាតឱ្យលក់សណ្តែកដែលចម្អិនរួចដោយប្តូរនឹងសណ្តែកឆៅ។ ៣២៩ - បញ្ហា៖ អនុញ្ញាតឱ្យលក់សណ្តែកដី (Lupin) ដែលត្រាំទឹកនៅពេលដែលវាអស់ជាតិល្វីង ដោយប្តូរនឹងសណ្តែកស្ងួត ហើយក៏អនុញ្ញាតឱ្យលក់សណ្តែកដែលចម្អិនរួចដោយប្តូរនឹងសណ្តែកឆៅផងដែរ។ ៣៣០ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើបុគ្គលម្នាក់ប្រគល់ទំនិញឱ្យឈ្មួញម្នាក់ដើម្បីឱ្យគាត់យកទៅឱ្យអ្នកតំណាង (ឈ្មួញកណ្តាល) រួចឈ្មួញនោះក៏យកទៅឱ្យអ្នកតំណាង ហើយអ្នកតំណាងក៏លក់ទំនិញនោះ ហើយបានផ្តល់ចំណែកកម្រៃជើងសារដល់ឈ្មួញនោះដោយគ្មានការព្រមព្រៀងទុកជាមុនរវាងពួកគេ និងមិនមែនជាទម្លាប់នោះ គឺអាចធ្វើទៅបាន។ ៣៣១ - បញ្ហា៖ អ្នកដែលមានអ្នកថែទាំសួននៅក្នុងសួនរបស់គាត់ ហើយគាត់ចង់លក់សួននោះ ដោយគាត់គណនាប្រាក់ឈ្នួលអ្នកថែទាំនោះតាមរយៈពេលដែលបានកន្លងផុតទៅ ហើយក៏បើកប្រាក់ឈ្នួលឱ្យគាត់ នោះមិនអនុញ្ញាតឡើយរហូតទាល់តែគ្រប់កិច្ចសន្យារបស់គាត់។ ប្រសិនបើអ្នកថែទាំនោះយល់ព្រមបន្តការងារដដែល ហើយអ្នកទិញមិនបានដឹងរឿងនេះទេ នោះចាត់ទុកថាជាគុណវិបត្តិ (នៃទំនិញ) ប្រសិនបើអ្នកទិញចង់ គាត់អាចទទួលយក ឬបើចង់ គាត់អាចលុបចោលការលក់នោះ។ ៣៣២ - បញ្ហា៖ អ្នកដែលទិញអាហារមួយគំនរដោយមិនទាន់បានបង់ប្រាក់ ហើយទឹកជំនន់បានហូរយកទៅ ឬត្រូវគេលួច នោះការទទួលខុសត្រូវគឺធ្លាក់ទៅលើអ្នកទិញ។ ៣៣៣ - បញ្ហា៖ អ្នកដែលធ្វើកិច្ចសន្យា (Salam) ជាមួយបុគ្គលម្នាក់ដោយឱ្យប្រាក់ដើម្បីទទួលបានប្រេងដប់រ៉ត (រង្វាស់) ដោយកំណត់យកពីផ្លែអូលីវជាក់លាក់ណាមួយ គឺមិនអនុញ្ញាតឡើយ។ វាអនុញ្ញាតតែក្នុងករណីដែលវាជាបំណុលក្នុងកាតព្វកិច្ច (មិនមែនកំណត់យកផ្លែពីដើមណាមួយជាក់លាក់) ប្រសិនបើអ្នកទិញមិនបានកំណត់យកផ្លែជាក់លាក់នោះ។ ៣៣៤ - បញ្ហា៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម្នាក់ខ្ចីស្រូវសាលីមួយឃ្លាំង (ដោយសន្យាថា) នឹងសងវិញនូវចំនួនស្មើគ្នានោះទេ ប្រសិនបើស្រូវនោះមានមេរោគ (ខូចគុណភាព)។ ៣៣៥ - បញ្ហា៖ នំប៉័ងដែលធ្វើពីគ្រាប់ធញ្ញជាតិ មានលក្ខន្តិកៈដូចទៅនឹងគ្រាប់ធញ្ញជាតិដើមរបស់វាដែរ។ ៣៣៦ - បញ្ហា៖ អំពីអ្នកដែលជួលកម្មករម្នាក់ ហើយបានព្រមព្រៀងគ្នាថានឹងឱ្យប្រាក់មួយឌីរហាំ។ នៅពេលកម្មករនោះធ្វើការរួចរាល់ គាត់ក៏បានឱ្យប្រាក់ឌីរហាំថ្មីមួយ ហើយកម្មករនោះក៏បានសងប្រាក់មួយភាគបួនមកវិញ នោះគឺអាចធ្វើទៅបាន។ ៣៣៧ - បញ្ហា៖ អ្នកដែលមានបំណុលត្រូវសងនៅពេលអនាគតដែលមិនទាន់ដល់កំណត់ ហើយគាត់ក៏មានបំណុលដែលអ្នកដទៃជំពាក់គាត់ (មិនថាកំណត់ពេល ឬដល់ពេលត្រូវសង) នោះមិនអនុញ្ញាតឱ្យគាត់ផ្ទេរបំណុលរបស់គាត់ទៅឱ្យអ្នកដែលជំពាក់គាត់នោះទេ ព្រោះវាជាការដោះដូរ "បំណុលនឹងបំណុល"។ ៣៣៨ - បញ្ហា៖ អ្នកដែលលក់ទំនិញដោយកំណត់ពេលបង់ប្រាក់ ហើយចង់ទិញទំនិញនោះមកវិញក្នុងតម្លៃទាបជាងតម្លៃដែលគាត់បានលក់ គឺមិនអនុញ្ញាតឡើយ លើកលែងតែការទូទាត់ប្រាក់ភ្លាមៗ (ដោយមិនកំណត់ពេល) នោះមិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ៣៣៩ - បញ្ហា៖ អ្នកដែលទិញស្រូវសាលីដោយកំណត់ពេល ហើយគាត់បានទទួលទំនិញនោះជាមួយអ្នកលក់ រួចគាត់ចង់លក់វាវិញ ប្រសិនបើគាត់រកឃើញថាវាមានការខ្វះខាត ហើយអ្នកលក់បានសងផ្នែកដែលខ្វះនោះដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌអ្វីបន្ថែម នោះមិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ៣៤០ - បញ្ហា៖ អ្នកដែលលក់ដោយកំណត់ពេល នោះការបញ្ជាក់ពីរយៈពេលកំណត់មិនបង្កផលប៉ះពាល់អ្វីឡើយ។ ៣៤១ - បញ្ហា៖ អនុញ្ញាតឱ្យទិញដំណាំដែលកំពុងដុះ ប្រសិនបើវាត្រូវបានហ៊ុមព័ទ្ធ (កំណត់ព្រំដែនច្បាស់លាស់)។ ៣៤២ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើដំណាំនៅក្នុងទីលានបោកបែនមានលាយឡំគ្នា (មិនច្បាស់លាស់) មិនអនុញ្ញាតឱ្យទិញវាឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើស្ថានភាពរបស់វាច្បាស់លាស់រហូតដល់អាចកំណត់បរិមាណបាន នោះគឺអាចធ្វើទៅបាន។ ៣៤៣ - បញ្ហា៖ អនុញ្ញាតឱ្យទិញស្រូវតាមរង្វាស់ដែលបានកំណត់ពីទីលានបោកបែន ប្រសិនបើគាត់បានឃើញទំនិញនោះ ហើយការយឺតយ៉ាវក្នុងការទទួលយកមិនបង្កផលប៉ះពាល់អ្វីឡើយ ដរាបណាមិនទាន់បានទូទាត់ប្រាក់។ ៣៤៤ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើបុគ្គលម្នាក់ទិញទំនិញក្នុងតម្លៃមួយគីរ៉ាត ហើយបានឱ្យប្រាក់មួយឌីរហាំដល់អ្នកលក់ នោះមិនអនុញ្ញាតឱ្យទុកប្រាក់ដែលនៅសល់ (ពីការទូទាត់) នៅជាមួយអ្នកលក់ឡើយ លើកលែងតែក្នុងទម្រង់ជាការចូលហ៊ុន។ ៣៤៥ - បញ្ហា៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យមានការព្រមព្រៀងរវាងអ្នកលក់ និងអ្នកទិញ លើកលែងតែក្នុងទម្រង់នៃការទូទាត់ភ្លាមៗ។ ប្រសិនបើគាត់បានកំណត់ប្រភេទប្រាក់ដែលត្រូវឱ្យ នោះគាត់មិនត្រូវផ្លាស់ប្តូរទៅជាប្រភេទផ្សេងឡើយ។ ហើយប្រសិនបើគាត់មិនបានកំណត់អ្វីទេ នោះគាត់ត្រូវយកប្រាក់ដែលជាទូទៅគេប្រើប្រាស់ គឺប្រាក់ថ្មី។ ៣៤៦ - បញ្ហា៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យបុគ្គលម្នាក់ឱ្យប្រាក់មួយឌីរហាំដល់អ្នកលក់ដោយមិនបានកំណត់ទំនិញ លើកលែងតែវាជាទំនិញជាក់លាក់ណាមួយ។ ៣៤៧ - បញ្ហា៖ អ្នកដែលទិញប្រេងពីអ្នកលក់ប្រេងក្នុងតម្លៃមួយភាគបួននៃឌីរហាំដោយជំពាក់ រួចក្រោយមកគាត់បានឱ្យនំប៉័ងមួយដុំដល់អ្នកលក់នោះ ហើយនិយាយថា៖ "សូមបន្ថែមប្រេងឱ្យខ្ញុំដោយសារនំប៉័ងនេះ" ឬអ្វីផ្សេងទៀត នោះមិនអនុញ្ញាតឡើយ។ ៣៤៨ - បញ្ហា៖ បុរសម្នាក់បានឱ្យប្រាក់មួយគីរ៉ាតថ្មីដល់អ្នកលក់បន្លែដើម្បីទទួលបានស្ពៃក្តោបចំនួនប្រាំក្ដាប់។ ប្រសិនបើវាស្ថិតនៅលើបរិមាណដែលបានកំណត់ គឺអាចធ្វើទៅបាន បើមិនដូច្នោះទេគឺមិនអនុញ្ញាតឡើយ។ ប្រសិនបើគាត់បានឱ្យប្រាក់តាមបរិមាណដែលបានកំណត់ រួចថ្ងៃមួយគាត់មកសុំយកស្ពៃក្តោបដែលនៅសល់ អ្នកលក់បាននិយាយថា៖ "ថ្ងៃនេះខ្ញុំគ្មានស្ពៃក្តោបទេ មានតែស្ពៃបូកគោ ចូរយកវាទៅមួយក្ដាប់ចុះ" នោះមិនអនុញ្ញាតឡើយ។ ៣៤៩ - បញ្ហា៖ បុរសម្នាក់បានលក់សម្លៀកបំពាក់ក្នុងតម្លៃហាសិបឌីរហាំដល់បុគ្គលម្នាក់ និងបានដូរប្រាក់មួយឌីណារពីម្នាក់ទៀត រួចគាត់បានលាយប្រាក់ទាំងអស់នោះចូលគ្នា។ បន្ទាប់មកគាត់រកឃើញប្រាក់មួយកាក់ស្ពាន់ក្នុងចំណោមប្រាក់ទាំងនោះ។ ការវិនិច្ឆ័យក្នុងរឿងនេះគឺ គាត់ត្រូវយកវាទៅឱ្យអ្នកប្តូរប្រាក់ ប្រសិនបើអ្នកប្តូរប្រាក់បញ្ជាក់ថាវាជាប្រាក់របស់គាត់ គាត់ត្រូវលុបចោលកិច្ចសន្យាជាមួយអ្នកនោះ។ បើមិនបញ្ជាក់ទេ គាត់ត្រូវលុបចោលកិច្ចសន្យាជាមួយអ្នកទិញ ហើយគាត់ត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះការខាតបង់ដែលកើតឡើង។ ៣៥០ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើបុគ្គលម្នាក់ប្តូរប្រាក់មួយឌីណារ រួចត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ហើយរកឃើញថាចំនួនប្រាក់ខ្វះមួយឌីរហាំ គាត់ក៏ត្រឡប់ទៅរកអ្នកប្តូរប្រាក់វិញ ហើយរកឃើញប្រាក់នោះនៅទីនោះ នោះការប្តូរប្រាក់គឺត្រឹមត្រូវ។ ៣៥១ - បញ្ហា៖ អ្នកដែលឱ្យនំប៉័ងធំមួយដុំដល់អ្នកលក់ រួចយកប្រេងខ្លះ និងសាច់ខ្លះជាថ្នូរ នោះមិនអនុញ្ញាតឡើយ ព្រោះវាជាការដោះដូរ "អាហារនឹងអាហារ" ដែលមិនមែនជាការដោះដូរភ្លាមៗ (ដៃនឹងដៃ)។ ៣៥២ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើការទូទាត់ក្នុងកិច្ចសន្យា Salam មានការយឺតយ៉ាវលើសពីបីថ្ងៃ នោះកិច្ចសន្យានឹងត្រូវលុបចោល។ ៣៥៣ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើបុគ្គលម្នាក់ទិញប្រេងក្នុងតម្លៃមួយឌីរហាំ ហើយដាក់ក្នុងភាជន៍មួយ រហូតពេញភាជន៍ ហើយនៅសល់ប្រេងបន្តិចបន្តួចទៀត ប្រសិនបើគាត់បានឱ្យប្រាក់មួយឌីរហាំដល់អ្នកលក់រួចហើយ នោះការយឺតយ៉ាវក្នុងការទទួលយកប្រេងដែលនៅសល់មិនបង្កផលប៉ះពាល់អ្វីឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់មិនទាន់បានឱ្យប្រាក់មួយឌីរហាំទេ ការយឺតយ៉ាវមួយថ្ងៃឬពីរថ្ងៃគឺអាចធ្វើទៅបាន បើលើសពីនេះគឺមិនអនុញ្ញាតឡើយ ព្រោះវាជាការចាប់ផ្តើមនៃ "បំណុលនឹងបំណុល"។ ៣៥៤ - បញ្ហា៖ អ្នកដែលទិញពងមាន់ ហើយចង់ជ្រើសរើសយកពងដែលល្អៗ ប្រសិនបើពងទាំងនោះមានទំហំស្មើគ្នា នោះមិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាមានទំហំខុសៗគ្នា មិនអនុញ្ញាតឱ្យគាត់ជ្រើសរើសយកតែពងធំៗឡើយ។ ៣៥៥ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើបុគ្គលម្នាក់ទិញប្រេងក្នុងតម្លៃមួយគីរ៉ាតនៅផ្សារ រួចត្រឡប់ទៅវិញ។ លុះដល់ថ្ងៃស្អែក អ្នកទិញបានមកជួបអ្នកលក់ ហើយឱ្យប្រាក់មួយគីរ៉ាតថ្មី ហើយអ្នកលក់ក៏បានសងប្រាក់មួយគីរ៉ាតថ្មីមកវិញ នោះគឺអាចធ្វើទៅបានតាមមតិដែលល្បីល្បាញ។ ៣៥៦ - បញ្ហា៖ អនុញ្ញាតឱ្យលក់ផ្លែទទឹម និងបន្លែផ្សេងៗទៀតដោយមានលក្ខខណ្ឌថាអ្នកទិញអាចជ្រើសរើសបាន ប្រសិនបើពួកគេមិនមានការខ្វែងគំនិតគ្នា ឬប្រសិនបើភាគីទាំងពីរមានសិទ្ធិជ្រើសរើស។ ៣៥៧ - បញ្ហា៖ ប្រសិនបើការលក់ដូរបានកើតឡើងដោយភាពស្ងៀមស្ងាត់ (មិនបានកំណត់ប្រភេទប្រាក់) នោះអ្នកលក់មិនត្រូវទទួលយកអ្វីក្រៅពីប្រាក់ថ្មីឡើយ។ ប្រសិនបើគេឱ្យប្រាក់ដែលមិនមែនជាប្រភេទប្រាក់ទូទៅ នោះមិនអនុញ្ញាតឡើយ។ ៣៥៨ - បញ្ហា៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យលោះអ្នកទោសដោយប្រើប្រាក់ហ្សាកាត់ឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់ត្រូវបានដោះលែង ហើយបានមកដល់ទឹកដីមូស្លីម ហើយគាត់មានតម្រូវការ នោះគេអាចឱ្យប្រាក់ហ្សាកាត់ដល់គាត់បាន។ ៣៥៩ - បញ្ហា៖ យោងតាមមហ្សហាបរបស់អ៊ីម៉ាម ម៉ាលិក និងអ៊ីប៊ុន អាល់កាស៊ីម (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់ពួកគេទាំងពីរ) គឺមិនអនុញ្ញាតឱ្យទិញអាហារ និងទំនិញដោយប្តូរនឹងអាហារឡើយ លើកលែងតែការដោះដូរភ្លាមៗ (ដៃនឹងដៃ)។ ៣៦០ - បញ្ហា៖ អ្នកដែលលក់ស្បែកសត្វដែលងាប់ដោយមិនបានកាត់ក្បាល (មិនមែនសត្វដែលហាឡាល) នោះការលក់របស់គាត់ត្រូវលុបចោល។ ប្រសិនបើអ្នកលក់រកអ្នកទិញមិនឃើញ គាត់ត្រូវយកតម្លៃនោះទៅធ្វើទាន ហើយគាត់មានបាប។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់ធ្វើដោយអចេតនា គាត់មិនមានបាបឡើយ។ ៣៦១ - បញ្ហា៖ បុរសម្នាក់រកឃើញមាន់មួយនៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ដែលមិនមែនជារបស់គាត់ ការវិនិច្ឆ័យគឺវាដូចទៅនឹងរបស់ដែលគេបោះបង់ចោល (Luqatah) គឺត្រូវប្រកាសរកម្ចាស់។ ប្រសិនបើរកម្ចាស់ឃើញ ត្រូវប្រគល់ឱ្យគាត់វិញ បើរកមិនឃើញទេ ត្រូវយកតម្លៃរបស់វាទៅធ្វើទាន។ ៣៦២ - បញ្ហា៖ បុរសម្នាក់នៅសល់ស្រូវសាលីកន្លះក្វៃហ្ស (រង្វាស់) ដែលជាបំណុលពីកិច្ចសន្យា Salam ជាមួយបុគ្គលម្នាក់ រួចអ្នកជំពាក់បានឱ្យតម្លៃនៃស្រូវកន្លះក្វៃហ្សនោះ ហើយនិយាយថា៖ "ចូរអ្នកយកប្រាក់នេះទៅទិញស្រូវតាមការពេញចិត្តរបស់អ្នកចុះ" នោះមិនត្រឹមត្រូវឡើយ។ ៣៦៣ - បញ្ហា៖ បុរសម្នាក់មានបំណុលស្រូវសាលីមួយក្វៃហ្សជាមួយបុគ្គលម្នាក់ទៀត រួចអ្នកជំពាក់បានមកជួបគាត់ហើយនិយាយថា៖ "ចាំបន្តិចសិន ចាំខ្ញុំទិញឱ្យអ្នក ហើយមើលទៅថាអ្វីដែលសមរម្យសម្រាប់អ្នក" នោះមិនអនុញ្ញាតឡើយ។ ៣៦៤ - បញ្ហា៖ អ្នកដែលលក់ទឹកឃ្មុំមួយក្អមដែលបានថ្លឹងរួច មិនអនុញ្ញាតឱ្យមានការលើកលែង (ដកទុកខ្លះ) ពីទឹកឃ្មុំនោះឡើយ ព្រោះវាអាចក្លាយជាការលក់ដូរផង និងជាការខ្ចីបុលផង (ក្នុងពេលតែមួយ)។ ៣៦៥ - បញ្ហា៖ អ្នកដែលទិញទឹកឃ្មុំមួយក្អម ហើយអ្នកលក់បានដាក់លក្ខខណ្ឌមុនពេលចុះកិច្ចសន្យាលក់ថា គាត់សុំទុកពាក់កណ្តាល ឬមួយភាគបួន ឬតិចជាងនេះ ឬច្រើនជាងនេះ នោះគឺអាចធ្វើទៅបាន។ ៣៦៦ - បញ្ហា៖ បុរសម្នាក់បានលក់ទឹកឃ្មុំមួយក្អម។ នៅពេលទទួលទំនិញ អ្នកទិញបាននិយាយថា៖ "នេះជាទឹកឃ្មុំដ៏ល្អ"។ អ្នកលក់ក៏និយាយថា៖ "ចូរអ្នកថ្លឹងវាឱ្យខ្ញុំចំនួនប្រាំរ៉ត" រួចអ្នកទិញក៏ថ្លឹងឱ្យគាត់ ហើយកាត់ចេញពីតម្លៃសរុប នោះគឺអាចធ្វើទៅបាន។ ៣៦៧ - បញ្ហា៖ អ្នកដែលទិញនំប៉័ងដែលបរិភោគបានក្នុងតម្លៃមួយភាគបួននៃឌីរហាំ និងមួយភាគបីនៃឌីរហាំ នោះមិនអនុញ្ញាតឡើយតាមមហ្សហាបរបស់អ៊ីប៊ុន អាល់កាស៊ីម លើកលែងតែរបស់មួយជាគ្រឿងបន្ថែមឱ្យរបស់មួយទៀត។ អ្នកប្រាជ្ញខ្លះបានដកស្រង់សម្តីពីអ៊ីម៉ាម ម៉ាលិក (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់គាត់) ថា៖ មិនអនុញ្ញាតក្នុងគ្រប់ករណីទាំងអស់ លើកលែងតែទិញដាច់ដោយឡែកពីគ្នា។ ៣៦៨ - បញ្ហា៖ អនុញ្ញាតឱ្យបុគ្គលម្នាក់ជួលខ្លួនឯងធ្វើការពេញមួយឆ្នាំ ដោយទទួលបានអាហារ និងសម្លៀកបំពាក់ជាថ្នូរ។ ៣៦៩ - បញ្ហា៖ អ្នកដែលធ្វើឱ្យខូចខាតទំនិញមួយគីរ៉ាតដែលជាកម្មសិទ្ធិរួម នោះគាត់មិនត្រូវសងវិញនូវអ្វីក្រៅពីទំនិញជាក់ស្តែងនោះឡើយ។ ៣៧០ - បញ្ហា៖ អ្នកដែលឱ្យប្រាក់មួយឌីរហាំដល់បុ

(បញ្ហានានា) ៤១៤ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលបានធ្វើវ៉ាក់ហ្វ (បរិច្ចាគ) ប្រេងទៅឱ្យវិហារហ្សៃទូន (Jami' អាល់-Zaytuna) នោះគេអាចយកប្រេងនោះទៅផ្តល់ឱ្យវិហារដទៃទៀតបាន។ ៤១៥ - បញ្ហា៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម្នាក់មានចេតនាទៅរកអ្នកដែលគេចាត់ទុកថាមានភាពសក្ការៈ ដើម្បីធ្វើការសឡាតបែរទៅរកបុគ្គលនោះឡើយ។ ៤១៦ - បញ្ហា៖ អ្នកណាដែលមានការសង្ស័យខ្លាំងថាខ្លួននឹងជួបគ្រោះថ្នាក់ក្នុងសមុទ្រ នោះមិនអនុញ្ញាតឱ្យគេធ្វើដំណើរតាមផ្លូវសមុទ្រនោះឡើយ។ ៤១៧ - បញ្ហា៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យជីកកកាយផ្នូរឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេបានជីកកកាយហើយកប់សពនោះឡើងវិញ នោះមិនចាំបាច់ត្រូវជីកយកសពនោះចេញមកវិញឡើយ។ ៤១៨ - បញ្ហា៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យសាងសង់ផ្នូរដោយប្រើថ្ម ឬកំបោរឡើយ គឺត្រូវតែធ្វើឱ្យផ្នូរនោះមានរាងមូល (ប៉ោង) តែប៉ុណ្ណោះ ហើយមិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយប្រសិនបើដាក់ថ្មមួយដុំនៅត្រង់ក្បាលផ្នូរដើម្បីជាសញ្ញាសម្គាល់។ ចំពោះការសរសេរអក្សរនៅលើផ្នូរវិញ មិនមានការបញ្ជាក់ណាមួយពីក្រុមអ្នកប្រាជ្ញជំនាន់ដើម (សាលាហ្វ) ឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាបានកើតឡើង ហើយគេធ្វើបែបនោះលើផ្នូររបស់បុគ្គលម្នាក់ដែលជាអ្នកមានគុណធម៌ នោះវាក៏ជារឿងស្រាល (មិនធ្ងន់ធ្ងរ)។ ៤១៩ - បញ្ហា៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យរុំសពបុរសដោយក្រណាត់តែមួយជាន់ឡើយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាបានកើតឡើងហើយ (ការរុំសពនោះ) គឺចាត់ទុកថាប្រើការបាន។ ៤២០ - បញ្ហា៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យកប់សពបុរសពីរនាក់ក្នុងផ្នូរតែមួយឡើយ លើកលែងតែក្នុងករណីមានភាពចង្អៀត។ ប្រសិនបើទីកន្លែងនោះចង្អៀត នោះអនុញ្ញាតឱ្យកប់សពពីរនាក់ ឬច្រើនជាងនេះក្នុងផ្នូរតែមួយបាន ហើយត្រូវដាក់អ្នកដែលមានគុណធម៌ជាងនៅខាងមុខ (ផ្នែកដែលបែរទៅរកទិសគីប្លះ)។ ៤២១ - បញ្ហា៖ ទាក់ទងនឹងសំណងឈាម (ឌីយ៉ះ) គឺសំណងឈាមរបស់អ្នកជំនឿ (មូមិន) គឺស្មើនឹងអូដ្ឋមួយរយ។ អាបឌុលមុត្តលីប បានលោះកូនប្រុសរបស់គាត់ឈ្មោះ អាបឌុលឡោះ ដែលជាឪពុករបស់ព្យាការី ﷺ ពីការត្រូវគេយកទៅធ្វើពិធីបូជា ដោយប្រើអូដ្ឋមួយរយ។ ៤២២ - បញ្ហា៖ ទាក់ទងនឹងសំណងឈាម (ឌីយ៉ះ) ផងដែរ គឺអ្នកណាដែលបំបាក់ធ្មេញអ្នកដទៃដោយចេតនា នោះធ្មេញរបស់គេនឹងត្រូវបំបាក់វិញ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាជាការខុសឆ្គង (អចេតនា) នោះគេត្រូវបង់សំណងឈាម ដែលមានតម្លៃស្មើនឹងអូដ្ឋចំនួនប្រាំ ហើយមិនមានការបែងចែកភាពខុសគ្នារវាងធ្មេញនីមួយៗក្នុងសំណងឈាមនោះឡើយ។ បញ្ចប់ការកត់ត្រាដ៏មានពរនេះ ដោយការសរសើរដល់អល់ឡោះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ និងដោយសារជំនួយដ៏ល្អរបស់ទ្រង់។ សូមអល់ឡោះប្រទានពរដល់លោកម្ចាស់ និងជាអ្នកដឹកនាំរបស់យើង គឺមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) និងដល់ក្រុមគ្រួសាររបស់លោក ដៃគូរបស់លោក ភរិយារបស់លោក កូនចៅរបស់លោក សាច់ញាតិរបស់លោក និងអ្នកដែលដើរតាមពួកគេដោយសេចក្តីសុខសាន្តជាច្រើនជាអមតៈ។ គ្មានអំណាច និងកម្លាំងណាក្រៅពីអល់ឡោះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ និងដ៏មហិមាឡើយ។ អល់ឡោះគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់យើង ហើយទ្រង់គឺជាអ្នកការពារដ៏ល្អបំផុត ទ្រង់គឺជាម្ចាស់ដ៏ល្អបំផុត និងជាអ្នកជួយដ៏ល្អបំផុត។