សិវត្ថិនៃអក្សរ និងតែនវីន

សិវត្ថិនៃអក្សរ (Sifat al-Huruf) សំដៅទៅលើលក្ខណៈសម្បត្តិនៃអក្សរនៅពេលបញ្ចេញសំឡេង។ អក្សរនីមួយៗមានលក្ខណៈផ្សេងៗគ្នាដូចជាសំឡេងខ្លី សំឡេងវែង សំឡេងច្រមុះ និងសំឡេងធ្ងន់។ ការដឹងលក្ខណៈទាំងនេះ ធ្វើឲ្យការអានស៊ូរ៉ាមានភាពត្រឹមត្រូវ និងស្រដៀងទៅនឹងការអានរបស់ព្យាការី។

តែនវីន (Tanween) ជាសំឡេងស៊ូណាន់តូចដែលឮនៅពេលបញ្ចប់កិច្ចសំណេរដោយគ្មានសញ្ញាសំឡេង។ វាមាន ៣ ប្រភេទ៖ ហ្វាតិយ៉ា (សំឡេង «អា») ដាំម៉ា (សំឡេង «អ៊ុន») និងកាហ៊្សរ៉ា (សំឡេង «អិន»)។ តែនវីននៅលើសញ្ញាសំឡេងណាមួយ ធ្វើឲ្យសំឡេងប្រែទៅជាស៊ូណាន់តូច។

ឧទាហរណ៍ ពេលអានពាក្យ «مُحَمَّدٌ» សំឡេងតែនវីនដាំម៉ាចេញមកពីចុងពាក្យ។ សំឡេងទាំងនេះត្រូវបានបញ្ចេញពីច្រមុះ ដូចជាសំឡេងហ្គោនណា។ ការបញ្ចេញតែនវីនឲ្យត្រឹមត្រូវ ធ្វើឲ្យការអានច្បាស់លាស់ និងស្រស់ស្អាត។

ដើម្បីអនុវត្ត អ្នករៀនតាជវីដគួរស្តាប់អ្នកអាន ហើយលុតបន្តបន្ទាប់។ សិវត្ថិនៃអក្សរ និងតែនវីន ទាមទារការហ្វឹកហាត់ជាប្រចាំ។ ការដឹងអំពីលក្ខណៈអក្សរ និងសំឡេងស៊ូណាន់តូច ជួយឲ្យយើងកែកំហុសក្នុងការអានបានទាន់ពេល។

ការបញ្ចេញសំឡេងត្រឹមត្រូវ ទាមទារការដឹងអំពីលក្ខណៈអក្សរមុននឹងអាន។ អ្នករៀនគួរហ្វឹកហាត់បញ្ចេញសំឡេងមួយៗឲ្យបានច្បាស់ រួចបន្តទៅការអានពាក្យ និងឃ្លា។ ការអនុវត្តទាំងនេះជាប្រចាំ ធ្វើឲ្យការអានមានភាពរលោង និងច្បាស់លាស់។