សេចក្តីសង្ខេបខាលីល (ក្បួនច្បាប់ម៉ាលីកី)

ជំពូកស្តីពីការសម្លាប់សត្វហាឡាល (អ៊ុកសាត) សេចក្តីផ្តើម ការសម្លាប់សត្វហាឡាល (អ៊ុកសាត) គឺជាការកាត់ផ្តាច់ប្រកបដោយលក្ខណៈសម្គាល់ ដែលធ្វើឡើងនៅត្រង់គល់បំពង់ខ្យល់ និងសរសៃឈត់កទាំងពីរពីខាងមុខ ដោយមិនបាច់លើសពីការកំណត់មុនពេលរួចរាល់ឡើយ។ ចំពោះការចាក់សម្លាប់អូដ្ឋ គឺត្រូវចាក់នៅត្រង់រន្ធក (លុបបាតក) ហើយមានទស្សនៈផ្សេងទៀតយល់ថា ត្រឹមតែពាក់កណ្តាលបំពង់ក និងសរសៃឈាមទាំងពីរគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ ទោះបីជាអ្នកធ្វើជាជនជាតិសាម៉ារី ឬជាជនជាតិម៉ាជូស៊ី (ជាង្សាយ) ដែលបានប្តូរមកកាន់សាសនាគ្រឹស្ត ហើយបានសម្លាប់សត្វសម្រាប់ខ្លួនឯងដោយយល់ថាវាហាឡាលក៏ដោយ ប្រសិនបើគាត់អាចបរិភោគសាច់សត្វងាប់ដោយធម្មជាតិបាន លើកលែងតែកុមារដែលបានធ្លាក់ចេញពីសាសនា (មូរតាត) ហើយបានសម្លាប់សត្វសម្រាប់បូជាដល់រូបសំណាក ឬអ្វីផ្សេងទៀតដែលមិនហាឡាលសម្រាប់គាត់ ប្រសិនបើការណ៍នោះត្រូវបានបញ្ជាក់តាមបែបបទសាសនារបស់យើង ប៉ុន្តែបើពុំនោះសោតទេ វាគឺជាការគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាគ្រូស) ដូចជាមុខរបរជាអ្នកកាប់សាច់ ការលក់ដូរ ការឱ្យជួលសត្វបម្រើ ការទិញសត្វដែលគេសម្លាប់ ការជំពាក់ប្រាក់ថ្លៃស្រា និងការលក់ដូរដោយសារវា ប៉ុន្តែមិនមែនជាការយកសាច់ប្រាក់នោះមកទូទាត់បំណុលនោះឡើយ ក៏ដូចជាខ្លាញ់របស់ជនជាតិយូដា ការសម្លាប់សត្វដើម្បីថ្វាយដល់ឈើឆ្កាង ឬដល់ព្យាការីអីសា (ព្រះយេស៊ូ) និងការទទួលទានសាច់ដែលអ្នកបរិច្ចាគបានប្រគល់ឱ្យដោយសារមូលហេតុបែបនេះ ការសម្លាប់សត្វរបស់មនុស្សភេទទីបី (ខុនថ៍) មនុស្សដែលត្រូវគេកាត់ពងស្វាស និងមនុស្សខូចសីលធម៌ (ហ្វាស្ទិក)។ រីឯការសម្លាប់សត្វរបស់ជនគម្ពីរ (យូដា ឬគ្រឹស្ត) ចំពោះមុខមូស្លីម មានទស្សនៈពីរ។ ការកាត់របួសសត្វព្រៃដោយជនមូស្លីមដែលមានវិចារណញ្ញាណ ទោះបីវាធ្លាប់ស្គាល់មនុស្សក៏ដោយ គឺអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើ ប្រសិនបើមិនអាចចាប់វាបានក្រៅពីមានការលំបាក លើកលែងតែសត្វពាហនៈដែលរត់គេចខ្លួន ឬធ្លាក់ចូលក្នុងរន្ធ ដោយប្រើអាវុធដែលមានមុខស្រួច និងសត្វដែលត្រូវបានគេបណ្តុះបណ្តាលឱ្យចេះដេញតាមដោយការលែងពីដៃដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរ ទោះបីជាសត្វព្រៃដែលត្រូវចាប់នោះមានច្រើន ឬវាស៊ីសាច់នោះ ឬក៏គេមើលមិនឃើញនៅក្នុងរូង ឬក្នុងព្រៃក្រាស់ ឬក៏គេមិនដឹងច្បាស់ថាវាជាប្រភេទសត្វដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបរិភោគ ឬបើទោះបីជាវាលេចចេញនូវលក្ខណៈផ្ទុយពីនេះក៏ដោយ លើកលែងតែក្នុងករណីដែលគេគិតថាវាជាសត្វហារ៉ាម ឬត្រូវបានចាប់ដោយអ្នកដទៃដែលមិនមែនជាអ្នកលែងសត្វ ឬករណីដែលមិនទាន់ប្រាកដប្រជាច្បាស់លាស់អំពីការអនុញ្ញាតនៅក្នុងការបរបាញ់រួមគ្នាជាមួយអ្នកដទៃ ដូចជាធ្លាក់ក្នុងទឹក ឬការវាយដោយវត្ថុមានជាតិពុល ឬដោយសារឆ្កែរបស់ជនជាតិម៉ាជូស៊ី (ជាង្សាយ) ឬដោយសារការខាំរបស់វាខណៈដែលម្ចាស់អាចជួយសង្គ្រោះវាបាន ឬការជំរុញឆ្កែនៅចំកណ្តាលផ្លូវ ឬការយឺតយាវក្នុងការរត់តាមវា លើកលែងតែមានការបញ្ជាក់ច្បាស់ថាឆ្កែនោះតាមមិនទាន់ ឬការយកឧបករណ៍បរបាញ់ទៅជាមួយអ្នកដទៃ ឬដាក់ក្នុងថุง ឬសត្វនោះដេកលក់ ឬរត់បុក ឬខាំដោយមិនមានរបួស ឬមានចេតនារកវត្ថុផ្សេង ឬលែងឆ្កែលើកទីពីរក្រោយពីឆ្កែទីពីរចាប់បានហើយបណ្តាលឱ្យស្លាប់ ឬសត្វនោះរើបម្រាស់រួចហើយលែងវាដោយមិនបានឃើញអ្វីសោស លើកលែងតែមានចេតនារកទាំងសត្វដែលរើបម្រាស់និងសត្វដទៃទៀត គឺមានទស្សនៈពីរ។ វាជាកាតព្វកិច្ចក្នុងការបម្រុងទុកចេតនានិងការអានប៊ីស្មីឡាស់ប្រសិនបើរកនឹកឃើញ ហើយត្រូវធ្វើណាហ្ស រ (ចាក់កកសាច់អូដ្ឋ) ចំពោះអូដ្ឋ និងសម្លាប់ (ហ្សាហ៊ីហ្វ) ចំពោះសត្វដទៃទៀតបើមានលទ្ធភាព ហើយត្រូវបានអនុញ្ញាតក្នុងករណីចាំបាច់ (ដារូរ៉ាត់) លើកលែងតែគោ គឺត្រូវបានុំណែនាំឱ្យធ្វើការសម្លាប់ដោយការកាត់ក។ គ្រប់សត្វទាំងអស់ដែលត្រូវបានធ្វើឱ្យមានរបួសដោយអាវុធ គឺការបរបាញ់ដោយប្រើអាវុធនោះគឺហាឡាល ដូចជាដាវលំពែង កាំបិត ព្រួស និងស្នា ដែលត្រូវចំគែមមុខដោយមិនមែនចំផ្នែកទទឹងឡើយ ដូចមានចែងក្នុងគម្ពីរអាល់តាល់គីន (ភាគ១ ទំព័រ ២៧៣)។ លោក អ៊ីបនុល កាស៊ីម បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលលែងឆ្កែរបស់ខ្លួនទៅលើហ្វូងសត្វបរបាញ់ ហើយមិនបានកំណត់យកសត្វណាមួយជាក់លាក់ខុសពីសត្វដទៃទៀត រួចវាចាប់បានទាំងអស់ ឬខ្លះ គឺត្រូវបរិភោគសត្វដែលវាចាប់បាននោះចុះ» (អាល់មុដវ៉ាន់អាហ្វ ភាគ៣ ទំព័រ ៥៤)។ ដូចជាដែក ការធ្វើឱ្យវាស្រួច ការឱ្យអូដ្ឋឈរ ការបង្អោនវាឱ្យដេក ការសម្លាប់ដោយបែរទៅខាងឆ្វេង ការបែរមុខវាទៅទិសគីបឡា ការបង្ហាញកន្លែងកាត់ ការកាត់បំពង់ខ្យល់ និងសរសៃឈាមទាំងពីរឱ្យដាច់ និងការធ្វើឱ្យសត្វព្រៃស្លាប់ដោយត្រូវចំចំណុចស្លាប់របស់វា។ ចំពោះបញ្ហាភាពអនុញ្ញាតនៃការសម្លាប់សត្វដោយប្រើឆ្អឹង និងធ្មេញ ឬបើវាគ្ហុះចេញពីគ្នា ឬដោយប្រើឆ្អឹង គឺមានទស្សនៈផ្ទុយគ្នា។ ហើយត្រូវបានហាមឃាត់ការបរបាញ់សត្វដែលគេបរិភោគដោយគ្មានចេតនាសម្លាប់សត្វហាឡាល លើកលែងតែសត្វជ្រូក គឺត្រូវបានអនុញ្ញាតដូចជាការសម្លាប់សត្វដែលគេមិនបរិភោគ ប្រសិនបើអស់សង្ឃឹមពីការចាប់វាជាស់។ ហើយត្រូវបានគេស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាគ្រូស) ការសម្លាប់សត្វដោយការជីករន្ធ ការបកស្បែក ឬការកាត់សាច់មុនពេលវាស្លាប់ ដូចជាសម្តីរបស់អ្នកធ្វើកុរបានថា៖ «ឱអល់ឡោះអើយ! ការនេះគឺមកពីទ្រង់ និងថ្វាយចំពោះទ្រង់វិញ» និងការមានចេតនាកាត់ក្បាលឱ្យដាច់ចេញពីខ្លួន ហើយមានទស្សនៈផ្សេងទៀតយល់ថា បើមានចេតនាតាំងពីដំបូងគឺមិនត្រូវបរិភោគឡើយ ហើយប្រសិនបើកាត់មិនដល់ពាក់កណ្តាលហើយធ្វើឱ្យស្លាប់ គឺវាមានតម្លៃដូចសត្វងាប់ដោយធម្មជាតិដែរ លើកលែងតែផ្នែកក្បាល។ សិទ្ធិលើសត្វបរបាញ់គឺបានទៅលើអ្នកដែលផ្តើមមុន ប្រសិនបើអ្នកមានសមត្ថភាពជាច្រើននាក់ដណ្តើមគ្នា គឺត្រូវបែងចែកគ្នារវាងពួកគេ ប្រសិនបើមានការព្រមព្រៀងគ្នា ទោះបីជាមកពីអ្នកទិញក៏ដោយ គឺសិទ្ធិបានទៅលើអ្នកទីពីរ លើកលែងតែសត្វនោះធ្លាប់ស្គាល់មនុស្សហើយមិនបានរត់គេច។ ហើយអ្នកដេញតាមសត្វបានចូលរួមជាមួយអ្នកដាក់អន្ទាក់ដែលបានកំណត់គោលដៅលើសត្វនោះ ហើយប្រសិនបើគ្មានអ្នកទាំងពីរទេ សត្វនោះក៏មិនធ្លាក់ក្នុងអន្ទាក់ដែរ គឺត្រូវបែងចែកផលតាមសកម្មភាពរបស់ពួកគេ ទោះបីជាគ្មានចេតនាក៏ដោយ ហើយប្រសិនបើអស់សង្ឃឹមពីវា គឺសិទ្ធិនັ້ນជាប្តីរបស់ម្ចាស់អន្ទាក់ ប៉ុន្តែបើមានការបញ្ជាក់ច្បាស់ថាវាស្លាប់ដោយសារកត្តាផ្សេង គឺវាបានទៅលើអ្នកនោះ ដូចជាផ្ទះ លើកលែងតែមានការដេញវាចូលក្នុងផ្ទះនោះ គឺសិទ្ធិបានទៅលើម្ចាស់ផ្ទះ។ ហើយត្រូវសងសំណងដល់អ្នកដំណើរដែលឆ្លងកាត់ ប្រសិនបើសត្វនោះអាចសម្លាប់បានស្របតាមច្បាប់សាសនា ប៉ុន្តែគាត់បានបោះបង់ចោល គឺមានតម្លៃដូចជាការបោះបង់ចោលការសង្គ្រោះជីវិត ឬទ្រព្យសម្បត្តិដែលស្ថិតក្នុងដៃរបស់គាត់ ឬការចាកចោលសាក្សីរបស់ខ្លួន ឬដោយការរក្សាឯកសារ ឬការបំផ្លាញវាចោល។ ចំពោះករណីការសម្លាប់សក្ខីជនពីរនាក់ដែលអះអាងពីសិទ្ធិពិត គឺមានការស្ទាក់ស្ទើរ។ ហើយការបោះបង់ចោលការជួយរំលែកទុក្ខលំបាក គឺក្លាយជាកាតព្វកិច្ចដោយប្រើខ្សែសម្រាប់អ្នកដែលរងរបួសធ្ពស់ធ្លាយដល់ពោះវៀន និងការផ្តល់អាហារ ឬទឹកដែលនៅសល់ដល់អ្នកដែលមានការខ្វះខាតខ្លាំង និងមនុស្សដែលមានចេតនាអាក្រក់ និងឈើដែលធ្វើឱ្យជញ្ជាំងបាក់បែក ហើយគាត់មានសិទ្ធិទទួលបានតម្លៃប្រសិនបើរកឃើញ។ ហើយការបរិភោគសាច់សត្វដែលត្រូវបានគេធ្វើឱ្យស្លាប់ស្របច្បាប់ ប្រសិនបើអស់សង្ឃឹមពីជីវិតរបស់វា ដោយមានការរើបម្រាស់យ៉ាងខ្លាំងក្លាជាដាច់ខាត និងការហូរឈាមចេញមកក្រៅប្រសិនបើសុខភាពល្អ លើកលែងតែសត្វដែលត្រូវគេវាយដំរហូតដល់ស្លាប់ និងសត្វផ្សេងទៀតដែលរងរបួសចំចំណុចស្លាប់ គឺត្រូវសម្លាប់ដោយការកាត់ខ្នងសរសៃប្រសាទ (នុកខូស) ការកាត់ខួរក្បាល និងសាច់ក្នុងពោះ ការកាត់បំពង់ក និងសរសៃឈាមទាំងពីរ ការចាក់ទម្លុះពោះវៀន។ ចំពោះការវះសរសៃឈត់កទាំងពីរ មានទស្សនៈពីរ។ ហើយនៅក្នុងគម្ពីរដដែលនោះ មានការអនុញ្ញាតឱ្យបរិភោគសត្វដែលត្រូវគេវាយបាក់ក ឬសត្វដែលត្រូវបានដឹងច្បាស់ថាវាមិនអាចរស់បានឡើយ ប្រសិនបើគេមិនបានកាត់ខ្នងសរសៃប្រសាទរបស់វាទេ។ រីឯការសម្លាប់សត្វក្នុងផ្ទៃរបស់ម្តាយ គឺត្រូវធ្វើឡើងតាមរយៈការសម្លាប់មាតារបស់វា ប្រសិនបើវាលូតលាស់ពេញលេញមានរោម ហើយបើវាចេញមកទាំងរស់ គឺត្រូវសម្លាប់វា លើកលែងតែមានការប្រញាប់ប្រញាលរហូតដល់វាស្លាប់បាត់ទៅ។ ហើយសត្វដែលធ្លាក់ចូលក្នុងភក់ គឺត្រូវសម្លាប់វាប្រសិនបើវាមានជីវិតអាចរស់នៅដូចសត្វធម្មតា។ ហើយសត្វល្អិតដូចជាលកលក់ (ខ្យុះកណ្តូប) គឺតម្រូវឱ្យសម្លាប់វាដោយមធ្យោបាយណាដែលវាស្លាប់ ទោះបីជាមិនបានធ្វើឱ្យលឿនក៏ដោយ ដូចជាការកាត់ស្លាបជាដើម។ លោក អ៊ីបនុល រុស្ដ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនមានការខ្វែងគំនិតគ្នារវាងពួកយើង (ក្រុមម៉ាលិកី) ទេថា ការសម្លាប់សត្វហាឡាលគឺមានប្រសិទ្ធភាពសូម្បីតែលើសត្វដែលឈឺ ប្រសិនបើអស់សង្ឃឹមពីជីវិតរបស់វា ខណៈដែលគេរកឃើញនូវសញ្ញានៃជីវិតនៅក្នុងខ្លួនវាក្នុងពេលដែលកំពុងសម្លាប់» (អាត់តាច វ៉ាល់អ៊ិចលីល ភាគ៣ ទំព័រ ២២៥)។

ជំពូកស្តីពីអាហារ និងភេសជ្ជៈដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបរិភោគ និងផឹក។

ជំពូកស្តីពីចំណីអាហារ និងភេសជ្ជៈដែលត្រូវបានអនុញ្ញាត អាហារដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតគឺ៖ អាហារបរិសុទ្ធ អាហារបាតសមុទ្រ ទោះបីជាវាស្លាប់ក៏ដោយ បក្សី ទោះបីជាបក្សីស៊ីសំរាមក៏ដោយ សត្វមានក្រញ៉ាំជើង សត្វពាហនៈ និងសត្វព្រៃដែលមិនមែនជាសត្វសាហាវស៊ីសាច់ជាអាហារ ដូចជា៖ កណ្តុរវាល កណ្តុរប្រហោងកសិណ កណ្តុរដី សត្វទន្សាយ សត្វរកកុរ សត្វកំប្រើច សត្វពស់ដែលគ្មានពិស សត្វល្អិតលើដី និងភេសជ្ជៈទឹកផ្លែឈើ ទឹកឃ្មុំលាយទឹក ទឹកផ្លែត្នោតឆ្អិន និងទឹកត្នោតស្ងោរដែលគ្មានជាតិស្រវឹង។ សម្រាប់ករណីចាំបាច់ (ភាពទាល់ក្រហះ) គឺអាចបរិភោគអ្វីដែលជួយទ្រទ្រង់ជីវិតបាន ក្រៅពីសាច់មនុស្ស និងស្រា លើកលែងតែពេលជាប់បំពង់ក។ សាច់សត្វស្លាប់មុនគេ (មុននឹងកាត់ក) ត្រូវផ្តល់អាទិភាពជាងសាច់ជ្រូក សាច់បរបាញ់របស់អ្នកស្ថិតក្នុងស្ថានភាពស៊ូរ៉ាម (អ្នកកាន់បួសបុណ្យហជ្ជ ឬអ៊ុំរ៉ាហ៍) ប៉ុន្តែមិនមែនសម្រាប់បរិភោគវាទេ អាហាររបស់ជនក្រៅសាសនា (ដែលមិនមែនជាគម្ពីរិក) ប្រសិនបើមិនខ្លាចការកាត់ផ្តាច់ (អត់ឃ្លានស្លាប់) អ្នកប្រយុទ្ធលើសមរភូមិ ស្បែកសត្វស្លាប់ដែលមិនទាន់លាងជម្រះភាពស្មោកគ្រោក សត្វលាព្រៃ និងសត្វលាទឹក ទោះបីជាវាជាសត្វព្រៃត្រូវបានយកមកចិញ្ចឹមក្នុងផ្ទះក៏ដោយ។ ចំណែកឯសត្វដែលត្រូវគេស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍) គឺ៖ សត្វសាហាវ សត្វឆ្កែព្រៃ សត្វកញ្ជ្រោង សត្វចចก សត្វឆ្មា ទោះបីជាវាជាសត្វព្រៃក៏ដោយ សត្វដំរី សត្វឆ្កែទឹក សត្វជ្រូក ភេសជ្ជៈដែលលាយបញ្ចូលគ្នាពីរមុខ ភេសជ្ជៈធ្វើពីផ្លែល្ពៅ និងក្នុងរឿងភាពម៉ាក្រូហ៍នៃការបរិភោគសត្វស្វា និងដីឥដ្ឋ ក៏ដូចជាការហាមឃាត់វា គឺមានទស្សនៈពីរ។ ជំពូកស្តីពីបទប្បញ្ញត្តិស្តីពីការធ្វើកុរប៉ាន (អុដសីយ៉ះ) និងការកាត់សក់កورتសក់ទារក (អាស៊ិកសះ) វាជាស៊ូណាន់ន់សម្រាប់បុគ្គលមានសេរីភាពដែលមិនមែនជាអ្នកធ្វើពិធីហជ្ជនៅតំបន់មីនាក្នុងការធ្វើកុរប៉ាន ដោយមិនបាច់បង្កការលំបាកដល់ខ្លួនឡើយ ទោះបីជាបុគ្គលនោះជាក្មេងកំព្រាក៏ដោយ គឺធ្វើឡើងដោយប្រើប្រាស់ពពែក្រមុំអាយុមួយឆ្នាំ ពពែធំអាយុពីរឆ្នាំ គោអាយុពីរឆ្នាំ និងអូដ្ឋអាយុប្រាំឆ្នាំ ដោយគ្មានការចូលហ៊ុនគ្នា លើកលែងតែការចូលហ៊ុនក្នុងផលបុណ្យតែប៉ុណ្ណោះ ទោះបីជាមានអ្នកចូលរួមច្រើនជាងប្រាំពីរនាក់ក៏ដោយ ប្រសិនបើពួកគេរស់នៅជាមួយគ្នា មានភាពជិតស្និទ្ធនឹងគ្នា ចំណាយប្រាក់ចិញ្ចឹមពួកគេ ឬទោះបីជាធ្វើដោយការស្ម័គ្រចិត្តក៏ដោយ ទោះបីជាសត្វនោះគ្មានស្នែង សត្វត្រូវពិការជើងដោយសារខ្លាញ់ច្រើនពេក ឬសត្វបាក់ស្នែងក៏ដោយ លើកលែងតែស្នែងដែលមានហូរឈាម គឺមិនត្រូវអនុញ្ញាតឡើយ ដូចជាសត្វឈឺ សត្វមានជម្ងឺរមាស់ សត្វហើមពោះ សត្វខួរក្បាលមិនប្រក្រតី សត្វស្គម សត្វខ្វាក់ជើង សត្វខ្វាក់ភ្នែក និងសត្វដែលបាត់បង់អវយវៈណាមួយ លើកលែងតែអវយវៈតូចតាច សត្វដែលមានស្លឹកត្រចៀកតូចខ្លាំង សត្វដែលមានម្តាយជាសត្វព្រៃ សត្វគ្មានកន្ទុយ សត្វថ្លង់ សត្វស្អុយមាត់ សត្វមានសុដន់ស្ងួត សត្វមានត្រចៀកប្រះស្រែះ សត្វបាក់ធ្មេញដែលមិនមែនបាក់ដោយសារដុះធ្មេញថ្មី ឬដោយសារចាស់ជរា និងសត្វដែលបាត់បង់កន្ទុយមួយភាគបី (ប៉ុន្តែមិនមែនត្រចៀកទេ) - (ការធ្វើកុរប៉ានត្រូវធ្វើឡើងចាប់ពីការសូត្រធម៌របស់អ៊ីម៉ាម រហូតដល់ថ្ងៃទីបី) - តើអ៊ីម៉ាមនោះគឺជាជនជាតិអាប់បាស៊ី ឬជាអ៊ីម៉ាមដឹកនាំសឡាត? គឺមានទស្សនៈពីរ។ ទំហំទឹកប្រាក់ ឬកម្រិតរបស់វាមិនត្រូវបានកំណត់យកជាការសំខាន់ទេ លើកលែងតែករណីទីមួយ ហើយគាត់ត្រូវសងសត្វកុរប៉ានមុនរបស់គាត់ឡើងវិញ លើកលែងតែអ្នកដែលព្យាយាមស្វែងរកអ៊ីម៉ាមដែលនៅជិតបំផុត ដូចជាករណីដែលគាត់មិនបានបង្ហាញសត្វនោះ ហើយយឺតយ៉ាវដោយគ្មានហេតុផលសមរម្យតាមកម្រិតកំណត់របស់វា ហើយដោយសារហេតុផលនោះ ទើបគាត់រង់ចាំរហូតដល់ម៉ោងថ្ងៃត្រង់ ហើយពេលថ្ងៃគឺត្រូវជាលក្ខខណ្ឌ ហើយវាជាស៊ូណាន់ន់ក្នុងការបង្ហាញសត្វកុរប៉ាន និងសត្វដែលមានសភាពល្អ មិនមែនជាសត្វមានរន្ធត្រចៀកធំពេក សត្វមានរន្ធត្រចៀកបែកចេញក្រៅ សត្វមានរន្ធត្រចៀកបែកចូលក្នុង សត្វធាត់ សត្វឈ្មោល សត្វមានស្នែង សត្វពណ៌ស និងសត្វឈ្មោលពូជ ប្រសិនបើកូនសត្វដែលត្រូវបាន castration (កាត់ពងស្វាស) មិនធាត់ជាងវាទេ សត្វចៀមគឺត្រូវផ្តល់អាទិភាពដំបូង បន្ទាប់មកសត្វពពែ បន្ទាប់មកតើគោត្រូវផ្តល់អាទិភាព ដែលជាទស្សនៈលេចធ្លោជាងគេ ឬក៏អូដ្ឋ? គឺមានការខ្វែងគំនិតគ្នា។ ការលែងកោរសក់ និងកាត់ក្រចកសម្រាប់អ្នកធ្វើកុរប៉ានក្នុងអំឡុងពេលដប់ថ្ងៃនៃខែហ្ស៊ុលហិច្ចៈ និងការធ្វើកុរប៉ានគឺល្អជាងការយកថវិកាទៅបរិច្ចាគទាន រំដោះខ្ញុំបម្រើ និងការ slaughter (កាត់ក) ដោយផ្ទាល់ដៃរបស់គាត់ផ្ទាល់ ហើយសម្រាប់អ្នកស្នងមរតកគឺត្រូវអនុវត្តវា និងការបែងចែកសម្រាប់ការបរិភោគ និងការបរិច្ចាគទាន និងការផ្តល់ជូនដោយគ្មានការកំណត់ ហើយថ្ងៃទីមួយគឺល្អជាងគេ ហើយថាតើវាទាំងមូល ឬរហូតដល់ម៉ោងថ្ងៃត្រង់ គឺមានទស្សនៈពីរ។ និងមានការស្ទាក់ស្ទើរថាតើថ្ងៃដំបូងនៃថ្ងៃទីបីគឺល្អជាងថ្ងៃចុងក្រោយនៃថ្ងៃទីពីរឬអត់? និងការ slaughter កូនសត្វដែលចេញមកមុនពេល slaughter ម្តាយរបស់វា គឺស្ថិតក្នុងភាពម៉ាក្រូហ៍ក្នុងការធ្វើកុរប៉ាន និងអាស៊ិកសះ។ និងត្រូវបានគេស្អប់ខ្ពើមក្នុងការកោររោមរបស់វាមុនពេល slaughter ប្រសិនបើវាមិនបានដុះឡើងវិញសម្រាប់ពេល slaughter ហើយគាត់មិនបានតាំងចិត្តវានៅពេលចាប់យកវា ការលែងលក់វា ការផឹកទឹកដោះគោរបស់វា ការផ្តល់ចំណីដល់ជនក្រៅសាសនា និងថាតើប្រសិនបើវាត្រូវបានគេបញ្ជូនមកឱ្យគាត់ ឬទោះបីជាវាស្ថិតក្នុងបន្ទុកគ្រួសាររបស់គាត់ក៏ដោយ? គឺមានការស្ទាក់ស្ទើរ។ និងការដាក់តម្លៃខ្ពស់លើវា ការធ្វើវាជំនួសអ្នកស្លាប់ដូចជាការធ្វើសត្វបូជាខែរ៉មបាឡា ការប្តូរវាជាមួយសត្វដែលអន់ជាង ទោះបីជាដោយសារការលាយឡំគ្នាមុនពេល slaughter ក៏ដោយ ហើយវាត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យយកសំណងប្រសិនបើពួកវាលាយឡំគ្នា បន្ទាប់ពីការ slaughter យោងតាមទស្សនៈដ៏ល្អបំផុត។ ហើយវាមានសុពលភាពក្នុងការมอบតំណាងដោយប្រើពាក្យសំដី ប្រសិនបើគាត់ជាមូស្លីម ទោះបីជាគាត់មិនបានធ្វើសឡាតក៏ដោយ ឬបានតាំងចិត្តសម្រាប់ខ្លួនឯង ឬដោយសារទម្លាប់ ដូចជាសាច់ញាតិ ប្រសិនបើមិនមែនដូច្នោះទេ គឺមានការស្ទាក់ស្ទើរ លើកលែងតែករណីខុសឆ្គង គឺវាមិនអាចប្រើប្រាស់ជំនួសគ្នាបានឡើយ។ និងការហាមឃាត់ការលក់ ទោះបីជាវាត្រូវបាន slaughter មុនអ៊ីម៉ាម ឬវាមានកំហុសខ្វះខាតនៅពេល slaughter ឬមុនពេលវា ឬគាត់បាន slaughter សត្វមានកំហុសដោយអജ്ഞាត ការឱ្យជួល និងការប្តូរប្រាក់ លើកលែងតែសម្រាប់អ្នកដែលសក្តិសមទទួលបានទាន និងត្រូវបានលុបចោល ហើយគាត់ត្រូវបរិច្ចាគទានដោយប្រើប្រាស់សំណងក្នុងករណីខកខាន ប្រសិនបើអ្នកផ្សេងមិនបានគ្រប់គ្រងវាដោយគ្មានការអនុញ្ញាត និងការចាយវាយក្នុងអ្វីដែលមិនតម្រូវឱ្យមានសម្រាប់គាត់ ដូចជាសំណងកំហុសដែលមិនរារាំងដល់ភាពត្រឹមត្រូវឡើយ។ ជាការពិតណាស់ វាជាកាតព្វកិច្ចដោយសារការបន់ស្រន់ និងការ slaughter ដូច្នេះវាពុំមានសុពលភាពឡើយ ប្រសិនបើវាមានកំហុសមុនពេលនោះ ហើយគាត់ត្រូវធ្វើចំពោះវាតាមអ្វីដែលគាត់ចង់បាន ដូចជាការឃុំឃាំងវាទុកចោលរហូតដល់ផុតពេល លើកលែងតែបុគ្គលនេះមានបាប ហើយអ្នកស្នងមរតកមានសិទ្ធិបែងចែកវា៖ ទោះបីជាវាត្រូវបាន slaughter ក៏ដោយ ក៏គ្មានការលក់ដូរណាមួយកើតឡើងបន្ទាប់ពីវា ដើម្បីសងបំណុលដែរ។ និងវាជាស៊ូណាន់ន់ក្នុងការ slaughter សត្វមួយដែលគ្រប់គ្រាន់ជាកុរប៉ាន នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរនៃកំណើតទារក នៅពេលថ្ងៃ និងត្រូវបានលុបចោលនៅថ្ងៃរបស់វា៖ ប្រសិនបើវាត្រូវបាននាំមុខដោយពេលព្រឹកព្រលឹម និងការបរិច្ចាគទានដោយប្រើប្រាស់ទម្ងន់សក់របស់វា។ និងត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបំបែកឆ្អឹងរបស់វា ហើយត្រូវបានគេស្អប់ខ្ពើមក្នុងការធ្វើវាជាពិធីជប់លៀង ការលាបឈាមរបស់វាទៅលើទារក និងការកាត់ស្បែកចុងលិង្គរបស់ទារកនៅថ្ងៃនោះ។

ជំពូកស្តីពីការប្តេជ្ញាចិត្តស្បថ

សេចក្តីផ្តើមអំពីបណ្តាស្បថ ជំពូកស្តីពីស្បថ ស្បថ គឺ៖ ការបញ្ជាក់នូវអ្វីដែលមិនទាន់តម្រូវឱ្យធ្វើ តាមរយៈការរំលឹកឈ្មោះរបស់អល់ឡោះ ឬលក្ខណៈរបស់ទ្រង់ ឧទាហរណ៍៖ សូមស្បថនឹងអល់ឡោះ, វ៉ัลឡោះ, អ៊ីមល់ឡោះ, ហាក់គុលឡោះ, អល់អាទីស (ព្រះចេស្តា), ភាពមហិមា, ភាពអស្ចារ្យ, ព្រះបំណង, ការធានា, ព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់, គម្ពីរគួរអាន, និងគម្ពីរម៉ុស្ហាហ្វ។ ហើយប្រសិនបើគាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំមានបំណង ខ្ញុំទុកចិត្តចំពោះអល់ឡោះ បន្ទាប់មកខ្ញុំបានចាប់ផ្តើម» ដើម្បីធ្វើអ្វីមួយ នោះវាជាបំណុលសាសនា ដោយមិនមែនជាការបន្លឺឡើងដោយចៃដន្យនៃអណ្តាតឡើយ។ ដូចជាពាក្យថា៖ សូមស្បថនឹងព្រះចេស្ដារបស់អល់ឡោះ, ការទុកចិត្តរបស់ទ្រង់, សេចក្តីសន្យារបស់ទ្រង់, និងតាមសេចក្តីសន្យារបស់អល់ឡោះ លើកលែងតែគាត់មានបំណងដល់ការបង្កើត។ និងដូចជាពាក្យថា៖ ខ្ញុំស្បថ, ខ្ញុំសច្ចា, ខ្ញុំសូមបញ្ជាក់ ប្រសិនបើគាត់មានចេតនា; និងពាក្យថា៖ ខ្ញុំតាំងចិត្ត ប្រសិនបើគាត់និយាយថា៖ សូមស្បថនឹងអល់ឡោះ។ ចំពោះពាក្យថា៖ ខ្ញុំសន្យាជាមួយអល់ឡោះ គឺមានទស្សនៈពីរ៖ (មិនមែនជាស្បថទេ គឺពាក្យថា) «ខ្ញុំមានកាតព្វកិច្ចសន្យាចំពោះអ្នក» ឬ «ខ្ញុំផ្តល់សេចក្តីសន្យាដល់អ្នក»។ និងពាក្យថា៖ ខ្ញុំតាំងចិត្តលើអ្នកដោយអល់ឡោះ, ហាសាអល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះទ្រង់បរិសុទ្ធ), ម៉ាអាជុលឡោះ (សូមអល់ឡោះទ្រង់ការពារ), អល់ឡោះទ្រង់ជារបស់ទ្រង់ ឬជាអ្នកធានា, ព្យាការី, និងកៈបៈ។ និងដូចជាការបង្កើត, ការធ្វើឱ្យស្លាប់, ឬមួយក៏គាត់ជាជនជាតិយូដា។ និងស្បថល្មោភបាប (ហ្គាំមុស)៖ គឺការដែលគាត់សង្ស័យ ឬស្មាន ហើយបានស្បថដោយគ្មានការបញ្ជាក់ច្បាស់ពីភាពស្មោះត្រង់ ដូច្នេះសូមឱ្យគាត់សុំការអភ័យទោសពីអល់ឡោះ។ ហើយប្រសិនបើគាត់មានចេតនាក្នុងការគោរពបូជា តាមរយៈការស្បថនឹងអ្វីផ្សេងទៀតក្រៅពីអល់ឡោះ ដូចជាតួអង្គ អុဇា ជាដើម នោះវាជាការប្រព្រឹត្តខុសឆ្គង (កុហ្វរ)។ ហើយមិនមានបាបអ្វីឡើយចំពោះការស្បថឥតប្រយោជន៍ (ឡាញ្វ) ដែលស្របតាមការជំនឿរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែបែរជាปรากฏការពិតផ្ទុយទៅវិញ។ ហើយវាមិនមានប្រសិទ្ធភាពទេក្នុងការស្បថដោយប្រើប្រាស់អ្វីផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ លើកលែងតែការលើកលែង (អ៊ីសស្តេស្ណា) ដោយពាក្យថា «ប្រសិនបើអល់ឡោះមានបំណង» ប្រសិនបើគាត់មានចេតនារួចជាស្រេច ដូចជាពាក្យថា៖ «លើកលែងតែអល់ឡោះមានបំណង, ឬមានព្រះបំណង, ឬមានការកាត់ក្តី» យោងតាមទស្សនៈដែលលេចធ្លោជាងគេ។ ហើយវាមានប្រសិទ្ធភាពតាមរយៈការប្រើប្រាស់ពាក្យលើកលែងនៅក្នុងករណីទាំងអស់ ប្រសិនបើវាត្រូវបានភ្ជាប់គ្នាភ្លាមៗ លើកលែងតែមានឧបសគ្គ ហើយគាត់មានចេតនាលុបចោល និងមានចេតនាពិតប្រាកដ រួចបានបន្លឺវាចេញមក ទោះបីជាខ្សឹបដោយចលនារបស់អណ្តាតក៏ដោយ លើកលែងតែគាត់បានបដិសេធនៅក្នុងការស្បថរបស់ខ្លួនតាំងពីដំបូងមកម្ល៉េះ ដូចជាករណីភរិយាដែលពោលថា៖ «អ្វីដែលហាឡាលសម្រាប់ខ្ញុំ គឺត្រូវហាមឃាត់» ហើយវាគឺជាការលួចលាក់ និងក្នុងករណីបន់ស្រន់ដែលមិនច្បាស់លាស់ ការស្បថ និងការបង់ធូហ្វារ៉ាត់ (សំណងការស្បថខុស)។ ហើយស្បថដែលຜูกមัด (អ៊ុនអាកិដា) មកលើខ្លួនខ្ញុំ គឺជាការបំពេញសេចក្តីល្អ តាមរយៈការដែលគាត់បានធ្វើ ឬមិនបានធ្វើ ឬក៏គាត់បានបំពានស្បថ តាមរយៈពាក្យថា៖ «ខ្ញុំនឹងធ្វើ» ឬ «ប្រសិនបើខ្ញុំមិនធ្វើ» ប្រសិនបើគ្មានការកំណត់ពេល៖ គឺការផ្ដល់ចំណីដល់ជនក្រីក្រចំនួនដប់នាក់៖ ម្នាក់ៗទទួលបានម៉ុឌមួយ (រង្វាស់ឥស្លាម)។ ហើយត្រូវបានគេលើកទឹកចិត្តនៅខាងក្រៅទីក្រុងម៉ាឌីនៈ ឱ្យបន្ថែមមួយភាគបី ឬពាក់កណ្តាលទៀត ឬនំប៉័ងពីររ៉ាត់ (ទម្ងន់បុរាណ) ជាមួយនឹងគ្រឿងទេស ស្មើនឹងការឆ្អែតរបស់ពួកគេ ឬការបំពាក់សំលៀកបំពាក់៖ សម្រាប់បុរសគឺក្រណាត់មួយ និងសម្រាប់ស្ត្រីគឺអាវ និងកន្សែងបង់ក ទោះបីជាមិនមែនជាប្រភេទកណ្តាលនៃក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់ក៏ដោយ។ ហើយក្មេងបៅដោះគឺដូចជាមនុស្សពេញវ័យនៅក្នុងករណីទាំងពីរនេះដែរ ឬការលែងលះទាសករ៖ ដូចជាការផ្ដាច់ពូជ (ហ្សីហា) បន្ទាប់មកការកាន់សីលាធម៌រយៈពេលបីថ្ងៃ ហើយមិនត្រូវអនុញ្ញាតឱ្យផ្សំបញ្ចូលគ្នាឡើយ។ ហើយការផ្ដល់ដដែលៗដល់ជនក្រីក្រម្នាក់ និងការផ្ដល់មិនគ្រប់គ្រាន់៖ ដូចជាការផ្ដល់ម្ភៃក្នុងម្នាក់ៗទទួលបានពាក់កណ្តាល លើកលែងតែវាត្រូវបានបំពេញឱ្យគ្រប់គ្រាន់។ ហើយប្រសិនបើមាននៅសល់តr? គឺមានការបកស្រាយពីរ។ ហើយគាត់មានសិទ្ធិដកវាវិញ ប្រសិនបើគាត់បានកំណត់តាមរយៈការចាប់ឆ្នោត។ ហើយវាត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យយកទៅឱ្យអ្នកទីពីរ ប្រសិនបើគាត់បានបញ្ចេញវាទៅហើយ បើមិនដូច្នេះទេគឺត្រូវរារាំង (ការអាក្រក់)។ ហើយដូចជាស្បថ និងហ្សីហា ហើយវាត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបំពេញមុនពេលដែលគាត់បំពានស្បថ។ ហើយវាជាកាតព្វកិច្ចតាមរយៈការស្បថនោះ ប្រសិនបើគាត់មិនត្រូវបានគេបង្ខំទេ គឺត្រូវបំពេញសេចក្តីល្អ។ និងនៅក្នុងករណីពាក្យថា៖ «នៅលើខ្លួនខ្ញុំនូវអ្វីដែលធ្ងន់បំផុតដែលនរណាម្នាក់ធ្លាប់បានយកលើអ្នកដទៃ»៖ គឺការផ្ដាច់ខ្លួនអ្នកដែលនៅក្រោមការគ្រប់គ្រង និងការលែងលះគាត់ និងការបរិច្ចាគមួយភាគបីនៃទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួន និងការដើរទៅធ្វើហជ្ជ និងការបង់សំណង (កាផារ៉ាត)។ ហើយត្រូវបានបន្ថែមទៀតនៅក្នុងបណ្តាការស្បថ៖ គឺការតម្រូវឱ្យខ្ញុំកាន់សីលាធម៌រយៈពេលមួយឆ្នាំ ប្រសិនបើវាជាទម្លាប់ដែលត្រូវស្បថបែបនោះ។ ហើយចំពោះការតម្រូវឱ្យកាន់សីលាធម៌រយៈពេលពីរខែដោយសារការធ្វើហ្សីហា៖ គឺមានភាពស្ទាក់ស្ទើរ។ ហើយការហាមឃាត់នូវអ្វីដែលហាឡាល លើកលែងតែភរិយា និងទាសី៖ គឺស្បថឥតប្រយោជន៍ (ឡាញ្វ) វាត្រូវបានធ្វើឡើងដដែលៗ ប្រសិនបើគាត់មានចេតនាសាងឱ្យមានការបំពានស្បថដដែលៗ ឬវាជាទំនៀមទម្លាប់៖ ដូចជាការមិនละបន់វ៉េទីរ ឬគាត់មានចេតនាបង់សំណងច្រើនដង ឬនិយាយថា៖ មិនទេ និងមិនទេ ឬស្បថថាមិនបំពានស្បថ ឬស្បថដោយគម្ពីរគួរអាន គម្ពីរម៉ុស្ហាហ្វ និងគម្ពីរផ្សេងៗទៀត ឬពាក្យសម្ដីរបស់គាត់បង្ហាញពីការរួមបញ្ចូលគ្នា ឬដោយប្រើពាក្យថា «រាល់ពេល» ឬ «មិនថានៅពេលណា» (ក្រៅពីពាក្យថា មិនថាម៉ោងណា) និងពាក្យថា វ៉ាល់ឡោះ បន្ទាប់មក វ៉ាល់ឡោះ ប្រសិនបើគាត់មានចេតនាបែបនោះ និងគម្ពីរគួរអាន, តូរ៉ាត, និងអ៊ីនជីល។ និងពាក្យថា៖ ខ្ញុំមិននិយាយជាមួយគាត់នៅថ្ងៃស្អែក និងថ្ងៃបន្ទាប់ទៀត ហើយបន្ទាប់មកថ្ងៃស្អែក។ ហើយចេតនារបស់អ្នកស្បថគឺជាអ្នកកំណត់ និងកំណត់ព្រំដែន ប្រសិនបើវាផ្ទុយគ្នា និងមានភាពស្មើគ្នានៅក្នុងព្រះនាមរបស់អល់ឡោះ និងអ្វីផ្សេងទៀត៖ ដូចជាការលែងលះ៖ ឧទាហរណ៍ដូចជាការនៅជាមួយគ្នាក្នុងការដែលគាត់មិនរៀបការពេញមួយជីវិត៖ ឧទាហរណ៍ដូចជាវាផ្ទុយទៅនឹងរូបរាងខាងក្រៅនៃពាក្យសម្ដីរបស់គាត់៖ ដូចជាខ្លាញ់ចៀម នៅក្នុងការស្បថថា៖ ខ្ញុំមិនបរិភោគខ្លាញ់ ឬខ្ញុំមិននិយាយជាមួយគាត់។ និងដូចជាការផ្ទេរអំណាចក្នុងករណី៖ គាត់មិនលក់វា ឬមិនវាយវា លើកលែងតែមានការប្តឹងតវ៉ា និងភស្តុតាង ឬការសារភាពក្នុងការលែងលះ និងការដោះលែងទាសករតែប៉ុណ្ណោះ ឬការបង្ខំឱ្យស្បថដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌនៅក្នុងឯកសារសិទ្ធិ មិនមែនដោយសារបំណងចង់ឱ្យស្លាប់នោះទេ ឬការនិយាយកុហកនៅក្នុងករណី៖ ការលែងលះ, ភាពជាអនីតិជន ឬភាពខុសច្បាប់ ទោះបីជាមានការផ្ដល់យោបល់ (ហ្វត្វា) ក៏ដោយ។ បន្ទាប់មកត្រូវផ្អែកលើមូលដ្ឋាននៃការស្បថរបស់គាត់ បន្ទាប់មកទំនៀមទម្លាប់នៃការនិយាយរបស់ខ្ញុំ បន្ទាប់មកគោលដៅភាសាវិទ្យា បន្ទាប់មកគោលដៅសាសនា។ ហើយគាត់ត្រូវបំពានស្បថ ប្រសិនបើគាត់គ្មានចេតនា និងគ្មានមូលដ្ឋាននៃការស្បថ តាមរយៈការបាត់បង់នូវអ្វីដែលគាត់បានស្បថលើវា ទោះបីជាមានឧបសគ្គផ្នែកសាសនា ឬការលួចក៏ដោយ មិនមែនដោយសារការងាប់ព្រាបដើម្បីយកវាទៅកាប់នោះទេ និងដោយសារការតាំងចិត្តរបស់គាត់ផ្ទុយពីនេះ និងដោយសារការភ្លេចភ្លាំង ប្រសិនបើគាត់និយាយដោយគ្មានកំណត់លក្ខខណ្ឌ។ ហើយការយកផ្នែកខ្លះគឺផ្ទុយពីការបំពេញសេចក្តីល្អ។ និងដោយសារភេសជ្ជៈស៊ូវីគ ឬទឹកដោះគោ នៅក្នុងការស្បថថា៖ ខ្ញុំមិនបរិភោគ មិនមែនទឹកទេ និងមិនមែនការបរិភោគពេលយប់ (សាហ្សួរ) ទេ។ និងការភ្លក់ បន្ទាប់មកវាហូរចូលទៅក្នុងពោះរបស់គាត់។ និងតាមរយៈការមានវត្តមានកាន់តែច្រើននៅក្នុងពាក្យថា៖ ខ្ញុំមិនមានអ្វីផ្សេងទៀតក្រៅពីនេះទេ សម្រាប់អ្នកខ្ចីប្រាក់ មិនមែនតិចជាងនេះទេ។ និងដោយសារការបន្តជិះរបស់គាត់ និងការស្លៀកពាក់របស់គាត់នៅក្នុងពាក្យថា៖ ខ្ញុំមិនជិះ និងមិនស្លៀកពាក់ មិនមែននៅក្នុងការចូលទៅនោះទេ។ និងដោយសារសត្វអូដ្ឋរបស់ទាសកររបស់គាត់ នៅក្នុងពាក្យថា៖ នៅក្នុងសត្វអូដ្ឋរបស់គាត់។ និងដោយសារការបូកសរុបទ្វារស្បថ នៅក្នុងពាក្យថា៖ ខ្ញុំពិតជាจะវាយគាត់បែបនេះ។ និងដោយសារសាច់ត្រី ពងត្រី និងទឹកឃ្មុំខ្សាច់ នៅក្នុងស្បថទូទៅ។ និងដោយសារនំឃុកឃី (កាអុករ៍) នំហ្សុស្ខាណាន់ បបរ (ហារីសស្តឺ) និងនំកាពិ នៅក្នុងនំប៉័ង មិនមែនច្រាសមកវិញទេ។ និងដោយសារចៀម ប្រុស និងស្រី និងមាន់គូ និងមាន់ស្រី នៅក្នុងពាក្យថា៖ បសុសត្វ (ហ្គូណាម) និងមាន់ មិនមែនយកមួយជំនួសមួយទៀតឡើយ។ និងដោយសារខ្លាញ់ដែលត្រូវបានរលាយអស់នៅក្នុងស៊ូវីគ។ និងដោយសារ ហ្សាហ្វ្រង់ ( saffron ) នៅក្នុងម្ហូបអាហារ មិនមែនដោយសារការលាបថ្នាំកូហុល (កុល) ដែលត្រូវបានចម្អិននោះទេ... (ចប់ការបកប្រែសេចក្តីផ្តើម និងផ្នែកដំបូងនៃជំពូកស្បថ)

ជំពូកស្តីពីការបន់ស្រន់ (អន់ណាត់) ការបន់ស្រន់ (អន់ណាត់) គឺជាការសន្យាបំពេញកិច្ចរបស់មូស្លីមដែលមានសមត្ថភាពទទួលខុសត្រូវខាងផ្នែកសាសនា ទោះបីជានៅពេលខឹងក៏ដោយ។ ហើយប្រសិនបើគាត់និយាយថា៖ «លើកលែងតែមានការនឹកឃើញឡើង ឬខ្ញុំឃើញរឿងណាដែលល្អជាងនេះ» គឺខុសគ្នាទៅនឹងការនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើបុគ្គលនេះមានបំណង» នោះវាអាស្រ័យលើបំណងរបស់គេ។ ហើយការបន់ស្រន់គឺតម្រូវឱ្យធ្វើឡើងចំពោះតែទង្វើទាំងឡាយណាដែលត្រូវបានណែនាំឱ្យធ្វើប៉ុណ្ណោះ ដូចជាការនិយាយថា៖ «វាជាកាតព្វកិច្ចលើរូបខ្ញុំ ឬខ្ញុំត្រូវធ្វើពលិកម្ម (គួរបាន)»។ ការបន់ស្រន់ជាទូទៅត្រូវបានណែនាំឱ្យធ្វើ ប៉ុន្តែការបន់ស្រន់ដដែលៗគឺត្រូវហាមឃាត់ ចំណែកឯការបន់ស្រន់ដែលមានលក្ខខណ្ឌគឺនៅមានភាពចម្រូងចម្រាស។ អូដ្ឋមួយក្បាលក្លាយជាកាតព្វកិច្ចត្រូវធ្វើពលិកម្ម នៅពេលដែលបានបន់ស្រន់វា ប៉ុន្តែបើគ្មានលទ្ធភាពទេ ត្រូវប្តូរជាគោមួយក្បាល រួចមកទន្សាយ ឬពពែចំនួនប្រាំពីរ ដោយគ្មានជម្រើសផ្សេងទៀតឡើយ ហើយត្រូវកាន់សីលនៅច្រកព្រំដែន និងត្រូវបរិច្ចាគមួយភាគបីនៃទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួននៅពេលដែលគាត់បានបន់ស្រន់ លើកលែងតែវាថយចុះ ដូច្នេះអ្វីដែលនៅសល់ក្នុងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្ញុំគឺត្រូវចំណាយក្នុងផ្លូវរបស់អល់ឡោះ ដែលវាគឺជាការធ្វើជីហាដ និងការយាមការពារព្រំដែននៅតំបន់ដែលមានគ្រោះថ្នាក់។ ហើយត្រូវចំណាយលើវាពីប្រភពផ្សេងទៀត លើកលែងតែទ្រព្យដែលបានបន់ស្រន់ផ្តល់ឱ្យបុគ្គលជាក់លាក់ណាមួយ គឺត្រូវយកទាំងអស់ ហើយប្រសិនបើទ្រព្យនោះត្រូវបានយកចេញមកក្រៅហើយត្រូវបន់ស្រន់ម្តងទៀត បើពុំនោះទេមានទស្សនៈពីរ។ ហើយអ្វីដែលគាត់បានដាក់ឈ្មោះ ទោះបីជាវាជាវត្ថុជាក់លាក់ណាមួយក៏ដោយ គឺត្រូវយកទាំងអស់ ហើយត្រូវបញ្ជូនសេះ និងអាវុធទៅកាន់កន្លែងរបស់វាប្រសិនបើវាទៅដល់ ប៉ុន្តែបើទៅមិនដល់ទេ គឺត្រូវលក់វាចោល ហើយយកតម្លៃមកជំនួសវិញដូចជាសត្វពលិកម្ម (ហ័ឌ្យ) ទោះបីជាវាមានពិការភាពក៏ដោយ តាមទស្សនៈដែលត្រឹមត្រូវជាង។ ហើយនៅពេលដែលវាត្រូវបានលក់ គាត់មានសិទ្ធិប្តូរយករឿងណាដែលល្អជាងនេះ។ ហើយទោះបីជាវាជារ៉ូបក៏ដោយ ក៏វាត្រូវបានលក់ដែរ ហើយការបញ្ជូនវាទៅ និងការយកវាធ្វើជាពលិកម្មត្រូវបានហាមឃាត់។ ហើយតើមានការខ្វែងគ意見គ្នាដែរឬទេ ថាតើគាត់ត្រូវវាយតម្លៃតម្លៃរបស់វា ឬអត់? ឬវាជាការណែនាំ? ឬការវាយតម្លៃគឺត្រូវធ្វើឡើងនៅពេលដែលមានការស្បថ? មានការបកស្រាយផ្សេងៗគ្នា។ ប្រសិនបើគាត់គ្មានលទ្ធភាពទេ គាត់ត្រូវប្តូរយកអ្វីដែលទាបជាងនេះ រួចយកទៅឱ្យឃ្លាំងរបស់ Kaaba ដើម្បីយកទៅចាត់ចែងប្រើប្រាស់ក្នុងករណីដែលត្រូវការ បើពុំនោះទេត្រូវយកទៅបរិច្ចាគទាន។ ហើយ អ៊ីម៉ាម ម៉ាលីក បានចាត់ទុកថាជារឿងធ្ងន់ធ្ងរណាស់ក្នុងការយកអ្នកដទៃមកចូលរួមជាមួយពួកគេ ព្រោះវាជាអំណាចការគ្រប់គ្រងដែលបានមកពីរ៉សូលផ្ទាល់។ ការដើរទៅកាន់វិហារនៅទីក្រុងម៉ាក្កោះ ទោះបីជាដើម្បីធ្វើការសឡាតក៏ដោយ ហើយអ្នកដែលចេញពីទីនោះបានមកធ្វើអូមរ៉ោះដូចនៅទីក្រុងម៉ាក្កោះ ឬវិហារ (Kaaba) ឬផ្នែកណាមួយរបស់វា ដោយមិនបានតាំងចិត្តធ្វើពិធីសាសនាណាមួយឡើយ គឺត្រូវចាប់ផ្តើមពីកន្លែងដែលគាត់បានតាំងចិត្ត បើពុំនោះទេគាត់ត្រូវស្បថ ឬក៏ដូចគ្នានេះដែរប្រសិនបើគាត់បានបន់ស្រន់ខុសសន្យា។ និងត្រូវកំណត់កន្លែងដែលគេធ្លាប់ធ្វើដំណើរទៅ និងការជិះយានយន្តនៅត្រង់កន្លែងបូមទឹក និងដើម្បីតម្រូវការចាំបាច់ ដូចជាផ្លូវធ្វើបុណ្យទានដែលគេធ្លាប់ធ្វើដំណើរទៅ និងផ្លូវទឹកដែលចាំបាច់ត្រូវជែង មិនមែនជាផ្លូវដែលគេធ្លាប់ធ្វើដំណើរទៅជាប្រចាំនោះទេ តាមទស្សនៈដែលទម្ងន់ជាង ដើម្បីបំពេញពិធី Tawaf Ifadah និងការរត់រវាង Safa និង Marwah។ ហើយគាត់ត្រូវវិលត្រឡប់មកវិញ ហើយត្រូវថ្វាយសត្វពលិកម្ម (ហ័ឌ្យ) ប្រសិនបើគាត់ជិះយានយន្តក្នុងចម្ងាយឆ្ងាយស្របតាមចម្ងាយផ្លូវ ឬពិធីសាសនា បើពុំនោះទេ ពិធី Tawaf Ifadah គឺដូចជាជនជាតិអេហ្ស៊ីបក្នុងឆ្នាំបន្ទាប់ ដូច្នេះគាត់ត្រូវដើរក្នុងចម្ងាយដែលគាត់បានជិះយានយន្តដូចជាករណីជាក់លាក់ណាមួយ បើពុំនោះទេគាត់មានសិទ្ធិធ្វើផ្ទុយពីនេះ ប្រសិនបើគាត់គិតថាក្នុងពេលដំបូងគាត់មានលទ្ធភាព បើពុំនោះទេគាត់ត្រូវដើរតាមលទ្ធភាពដែលគាត់មាន និងត្រូវជិះយានយន្តព្រមទាំងថ្វាយសត្វពលិកម្មតែប៉ុណ្ណោះ ឧទាហរណ៍ដូចជាករណីធ្វើតិចតួច ទោះបីជាគាត់មានលទ្ធភាពក៏ដោយ ដូចជាការធ្វើ Tawaf Ifadah តែប៉ុណ្ណោះ និងដូចជាឆ្នាំដែលបានកំណត់ ហើយត្រូវបំពេញវាឡើងវិញ ឬគ្មានលទ្ធភាព និងដូចជាជនជាតិអាហ្វ្រិក និងដូចជាករណីដែលគាត់បំបែកវាទោះបីជាគ្មានហេតុផលក៏ដោយ។ ហើយចំពោះបញ្ហាតើត្រូវបំពេញទាំងអស់គ្នាដោយការដើរឆ្លងកាត់ភ្នំ និងការជិះយានយន្តឆ្លងកាត់កន្លែងផ្សេងទៀតដែរឬទេ? គឺមានការបកស្រាយពីរ។ សត្វពលិកម្ម (ហ័ឌ្យ) គឺជាកាតព្វកិច្ច លើកលែងតែបុគ្គលដែលបានស្ថិតនៅកន្លែងធ្វើពិធីសាសនា គឺវាជាការណែនាំ ទោះបីជាគាត់បានដើរទាំងអស់គ្នាក៏ដោយ។ ហើយទោះបីជាគាត់បានធ្វើឱ្យខូចខាតក៏ដោយ ក៏គាត់ត្រូវបំពេញវាឱ្យចប់សព្វគ្រប់ ហើយត្រូវដើរក្នុងពេលបំពេញវាឡើងវិញពីកន្លែង Meeqat ហើយប្រសិនបើវាខកខាន គាត់ត្រូវបម្លែងវាទៅជាការធ្វើអូមរ៉ោះ និងជិះយានយន្តក្នុងការបំពេញវាឡើងវិញ។ ហើយប្រសិនបើគាត់ធ្វើបុណ្យហជ្ជដោយតាំងចិត្តថានឹងធ្វើតាមការបន់ស្រន់ និងកាតព្វកិច្ចរបស់គាត់ក្នុងពេលតែមួយ ទោះបីជាធ្វើម្នាក់ឯង ឬធ្វើរួមគ្នា (Qiran) ក៏ដោយ គឺវាគ្កាត់គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការបន់ស្រន់ហើយ។ ហើយតើមានការបកស្រាយពីរដែរឬទេ ប្រសិនបើគាត់មិនបានបន់ស្រន់ធ្វើបុណ្យហជ្ជ? ហើយសម្រាប់អ្នកដែលមិនទាន់បានធ្វើបុណ្យហជ្ជ (Sarurah) គឺត្រូវបម្លែងវាទៅជាការធ្វើអូមរ៉ោះ សឹមធ្វើបុណ្យហជ្ជចេញពីទីក្រុងម៉ាក្កោះជាបន្ទាន់។ និងត្រូវប្រញាប់ប្រញាល់ចូលក្នុងសភាព Ihram ក្នុងការនិយាយថា៖ «ខ្ញុំស្ថិតក្នុងសភាព Ihram» ឬ «ខ្ញុំនឹងចូលក្នុងសភាព Ihram» ប្រប្រសិនបើសន្យាដោយកំណត់ថ្ងៃណាមួយ ដូចជាការធ្វើអូមរ៉ោះជាទូទៅ ប្រសិនបើគាត់មិនខ្វះខាតមិត្តភ័ក្តិទេ គឺមិនមែនការធ្វើបុណ្យហជ្ជ និងការដើរនោះទេ ដូច្នេះវាគឺសម្រាប់ខែរបស់វា ប្រសិនបើគាត់ទៅដល់ បើពុំនោះទេគឺចាប់ផ្តើមពីកន្លែងដែលគាត់ទៅដល់ តាមទស្សនៈដែលច្បាស់ជាង។ ហើយមិនតម្រូវឱ្យធ្វើចំពោះការនិយាយថា៖ «ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្ញុំគឺសម្រាប់ Kaaba ឬមាត់ទ្វាររបស់វា ឬរាល់អ្វីដែលខ្ញុំរកបាន ឬសត្វពលិកម្មសម្រាប់កន្លែងផ្សេងពីទីក្រុងម៉ាក្កោះ ឬទ្រព្យរបស់ជនដទៃ ប្រសិនបើគាត់មិនមានបំណងធ្វើជាម្ចាស់វា» ឬការនិយាយថា៖ «វាជាកាតព្វកិច្ចលើរូបខ្ញុំក្នុងការកាប់សត្វពលិកម្មរបស់បុគ្គលណាម្នាក់ ទោះបីជាញាតិមិត្តក៏ដោយ ប្រសិនបើគាត់មិនបានបញ្ចេញវាដោយវាចា ឬមិនបានតាំងចិត្ត ឬមិនបានរំលឹកពីទីកន្លែង Ibrahim»។ ហើយរឿងដែលជាទីស្រឡាញ់បំផុតក្នុងពេលនោះ គឺដូចជាការបន់ស្រន់ថ្វាយសត្វពលិកម្មជាអូដ្ឋមួយក្បាល រួចមកគោមួយក្បាល៖ ដូចជាការបន់ស្រន់ដើរជើងទទេ ឬការបន់ស្រន់យួររបស់ឱ្យបុគ្គលណាម្នាក់ ប្រសិនបើគាត់មានបំណងទទួលរងការលំបាក បើពុំនោះទេគាត់អាចជិះយានយន្ត និងធ្វើបុណ្យហជ្ជដោយគ្មានសត្វពលិកម្ម (ហ័ឌ្យ)។ ហើយចាត់ទុកជាមោឃៈនូវការនិយាយថា៖ «វាជាកាតព្វកិច្ចលើរូបខ្ញុំក្នុងការធ្វើដំណើរ និងទៅ និងជិះយានយន្តទៅកាន់ទីក្រុងម៉ាក្កោះ និងការដើរជាទូទៅ និងការដើរទៅកាន់វិហារ» លើកលែងតែវិហារដែលនៅជិតបំផុត គឺមានទស្សនៈពីរដែលអាចទទួលយកបានទាំងពីរ និងការដើរទៅកាន់ទីក្រុងុម៉ាឌីនៈ ឬ Jerusalem (Iliya)៖ ប្រសិនបើគាត់មិនបានតាំងចិត្តធ្វើសឡាតនៅក្នុងវិហារទាំងពីរនេះ ឬមិនបានបញ្ចេញឈ្មោះវាទេ ដូច្នេះគាត់ត្រូវជិះយានយន្ត។ ហើយតើមានការខ្វែងគំនិតគ្នាដែរឬទេ ប្រសិនបើគាត់ស្ថិតនៅទីនោះ ឬលើកលែងតែព្រោះតែវាជាកន្លែងដែលប្រសើរជាង? ទីក្រុងម៉ាឌីនៈគឺប្រសើរជាង បន្ទាប់មកទីក្រុងម៉ាក្កោះ។

ជំពូកស្តីពីបទប្បញ្ញត្តិអំពីជីហាដ

ចំណងជើង៖ បទបញ្ញត្តិស្តីពីការធ្វើជីហាដ សេចក្តីផ្តើម បទបញ្ញត្តិស្តីពីការធ្វើជីហាដ ការធ្វើជីហាដគឺជាកិច្ចការដ៏សំខាន់បំផុតក្នុងចំណោមបណ្តាកិច្ចការប្រចាំឆ្នាំ ទោះបីជាមានការភ័យខ្លាចចំពោះការប៉ះទង្គិចប្រយុទ្ធគ្នាក៏ដោយ ឧទាហរណ៍ដូចជាការអញ្ជើញទៅទស្សនកិច្ចកាបំរ៉ាជាដើម វាគឺជាកាតព្វកិច្ចបែបហ្វឺដិក៊ីហ្វាយ (ហ្វឺដិកិហ្វាយ៉ា) ទោះបីជាស្ថិតក្រោមការដឹកនាំរបស់មេដឹកនាំអយុត្តិធម៌ក៏ដោយ។ វាក្លាយជាកាតព្វកិច្ចសម្រាប់បុគ្គលគ្រប់រូបដែលជាមនុស្សមានសេរីភាព ប្រុស ឈានដល់វ័យគ្រប់អាយុទទួលខុសត្រូវតាមក្រឹត្យក្រមសាសនា និងមានលទ្ធភាព ស្រដៀងគ្នាទៅនឹងការសិក្សាវិទ្យាសាស្ត្រសាសនា ការចេញដីកាបញ្ជា (ហ្វាដ្វា) ការការពារការឈឺចាប់ ឬគ្រោះថ្នាក់ពីបណ្តាមុស្លីម ការកាត់ក្តី ការផ្តល់សាក្សី ការដឹកនាំសាសនា ការអំពាវនាវឱ្យធ្វើអំពើល្អ ការបំពេញមុខជំនាញសំខាន់ៗ ការតបស្នោរសន្តិភាព ការរៀបចំសព ការលោះឈ្លើយសឹក និងវាក្លាយជាកាតព្វកិច្ចជាក់ស្តែងនៅពេលដែលមានការវាយប្រហារចូលលុកលុយពីសំណាក់សត្រូវ ទោះបីជាការវាយប្រហារនោះកើតមានលើស្ត្រីក៏ដោយ ហើយក៏ជាកាតព្វកិច្ចផងដែរចំពោះអ្នកដែលនៅជិតខាងពួកគេ ប្រសិនបើអ្នកដែលនៅជិតជាងគេនោះមានភាពទន់ខ្សោយមិនអាចទប់ទល់បាន ហើយវាក៏ជាកាតព្វកិច្ចផងដែរតាមរយៈការចាត់តាំងដោយផ្ទាល់ពីមេដឹកនាំ។ ការលើកលែងពីកាតព្វកិច្ចជីហាដ៖ កាតព្វកិច្ចនេះត្រូវបានលើកលែងចំពោះអ្នកដែលមានជំងឺ ក្មេងខ្ចី វិកលចរិត ពិការភ្នែក ខ្វិនជើង ស្ត្រី និងអ្នកដែលមានភាពទន់ខ្សោយដោយសារតែមានតម្រូវការចាំបាច់ មានបំណុលត្រូវសង ឬមានទាសករ ព្រមទាំងការមានឪពុកម្តាយក្នុងករណីកាតព្វកិច្ចហ្វឺដិកិហ្វាយ ដែលត្រូវធ្វើដំណើរតាមសមុទ្រ ឬប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់ដែលគ្មានភាពប្រាកដប្រជា។ ជនបរទេសក្រៅសាសនា (កាអ៊ីរ) និងអ្នកដទៃ៖ ជនបរទេសក្រៅសាសនា គឺដូចគ្នាទៅនឹងអ្នកដទៃទៀតក្នុងករណីផ្សេងៗ។ ពួកគេត្រូវតែត្រូវបានអំពាវនាវឱ្យចូលសាសនាអ៊ីស្លាមជាមុនសិន បន្ទាប់មកតម្រូវឱ្យបង់ពន្ធជីយ៉ាហ្សាត់ ប្រសិនបើពួកគេស្ថិតនៅក្នុងទីកន្លែងដែលមានសន្តិសុខសុវត្ថិភាព បើពុំនោះទេ ពួកគេនឹងត្រូវប្រយុទ្ធ និងសម្លាប់ លើកលែងតែស្ត្រី (លើកលែងតែពេលដែលស្ត្រីនោះចូលរួមប្រយុទ្ធ) ក្មេង អ្នកដែលមានសតិបញ្ញាខ្សោយ ព្រមទាំងបុរសចំណាស់ដែលគ្មានកម្លាំងកាយ អ្នកពិការ អ្នកពិការភ្នែក និងបព្វជិតដែលរស់នៅដាច់ដោយឡែកក្នុងបណ្តាអារាម ឬកន្លែងសក្ការៈដោយគ្មានការចូលរួមក្នុងយុទ្ធសាស្ត្រសឹក។ ហើយត្រូវទុកស្បៀងអាហារ និងសម្ភារៈគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ ហើយត្រូវសុំការអភ័យទោសចំពោះអ្នកដែលបានសម្លាប់ពួកគេ ដូចជាករណីអ្នកដែលមិនទាន់ទទួលបានសេចក្តីអំពាវនាវសាសនាអ៊ីស្លាមជាដើម។ ប្រសិនបើពួកគេត្រូវបានឡោមព័ទ្ធ នោះតម្លៃរបស់ពួកគេ ក៏ដូចជាបព្វជិតប្រុស និងបព្វជិតស្រី គឺត្រូវរក្សាភាពជាអតីតមនុស្សមានសេរីភាពដដែល តាមរយៈការកាត់ផ្តាច់ប្រភពទឹក ឧបករណ៍ ឬដោយប្រើប្រាស់ភ្លើង ប្រសិនបើគ្មានមធ្យោបាយផ្សេងទៀតទេ ហើយមិនមានជនអ៊ិស្លាមស្ថិតនៅក្នុងចំណោមពួកគេឡើយ ទោះបីជាពួកគេស្ថិតនៅលើនាវា ឬនៅក្នុងបន្ទាយការពារដោយគ្មានការដុតបំផ្លាញ និងការលង់ទឹក រួមជាមួយនឹងកូនចៅរបស់ពួកគេក៏ដោយ។ ប្រសិនបើពួកគេយកកូនចៅមកធ្វើជាខែលការពារ នោះកូនចៅទាំងនោះនឹងត្រូវទុកចោល លើកលែងតែមានការភ័យខ្លាចជាខ្លាំង ឬបើមានជនមូស្លីមត្រូវបានគេយកមកធ្វើជាខែលការពារដោយគ្មានចេតនាធ្វើបាបខែលនោះ ប្រសិនបើគ្មានការភ័យខ្លាចចំពោះគ្រោះថ្នាក់លើជនមូស្លីមភាគច្រើននៅក្នុងបញ្ហាដែលត្រូវបានហាមឃាត់ក្នុងពេលធ្វើជីហាដ។ អ្វីដែលត្រូវហាមឃាត់ក្នុងការធ្វើជីហាដ៖ ត្រូវបានហាមឃាត់ការប្រើប្រាស់ព្រួញពិស ការសុំជំនួយពីជនពហូប្រិយសាសនា (មុស្រ៊ិក) លើកលែងតែក្នុងករណីបម្រើការងារ ការបញ្ជូនគម្ពីរអាល់គួរអានទៅកាន់ពួកគេ និងការធ្វើដំណើរដោយយកគម្ពីរនេះទៅកាន់ទឹកដីរបស់ពួកគេ លើកលែងតែស្ត្រីដែលធ្វើដំណើរក្នុងកងទ័ពដែលមានសុវត្ថិភាព។ ការរត់ចោលសមរភូមិ ប្រសិនបើកងទ័ពមូស្លីមមានចំនួនស្មើនឹងពាក់កណ្តាលនៃសត្រូវ ប៉ុន្តែមិនទាន់ដល់ចំនួនដប់ពីរពាន់នាក់ លើកលែងតែការរំកិលកងទ័ពដើម្បីវាយបក ឬការផ្លាស់ប្តូរទីតាំងយុទ្ធសាស្ត្រដោយសារមានការភ័យខ្លាច។ ការធ្វើទារុណកម្មសាកសព ការកាត់ក្បាលយកទៅបង្ហាញនៅទីក្រុងណាមួយ ឬជូនមេដឹកនាំ ការក្បត់ចំពោះឈ្លើយសឹកដែលត្រូវបានផ្តល់ការធានាសុវត្ថិភាពដោយស្ម័គ្រចិត្ត ទោះបីជាធានាខ្លួនឯងក៏ដោយ ការលួចបន្លំទ្រព្យកងទ័ព (ហ្កូលូល) និងការដាក់វិន័យ ប្រសិនបើការលួចបន្លំត្រូវបានរកឃើញ។ ការអនុញ្ញាតនិងការប្រមូលផល៖ ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យយកទ្រព្យសម្បត្តិដែលត្រូវការចាំបាច់ ដូចជាស្បែកជើង អាវក្រោះម្ជុល និងម្ហូបអាហារ ទោះបីជាជាសត្វអូដ្ឋ ឬចំណីសត្វ ដូចជាសំលៀកបំពាក់ អាវុធ និងសត្វជិះ ដើម្បីយកមកប្រើប្រាស់ និងប្រគល់សងវិញ។ ប្រសិនបើទ្រព្យសម្បត្តិដែលយកមកនោះមានចំនួនច្រើនលើសលប់ ត្រូវប្រគល់សងវិញ ប៉ុន្តែប្រសិនបើមិនអាចធ្វើបាន ត្រូវយកទៅបរិច្ចាគទាន។ ការផ្លាស់ប្តូរទ្រព្យសម្បត្តិរវាងពួកគេ និងទឹកដីរបស់ពួកគេ ការអនុវត្តទណ្ឌកម្មច្បាប់ (ហុដ៊ុដ) ការបំផ្លិចបំផ្លាញ ការកាប់ដើមត្នោត និងការដុតបំផ្លាញ ប្រសិនបើវាធ្វើឱ្យសត្រូវឈឺចាប់ខ្លាំង ឬប្រសិនបើគ្មានការរំពឹងទុកថានឹងទទួលបានផលល្អនោះទេ។ ហើយយោងតាមទស្សនៈជាក់ស្តែង វាគឺជាសកម្មភាពដែលគួរឱ្យចង់ធ្វើ (មុនទុប) ដូចគ្នាទៅនឹងការផ្ទុយពីនេះដែរ។ ការរួមភេទជាមួយឈ្លើយសឹកស្រី៖ ការរួមភេទជាមួយឈ្លើយសឹកស្រី ដែលជាភរិយា ឬជាទាសីស្រី ដែលបានប្រកាសចូលសាសនាអ៊ីស្លាម។ ការសម្លាប់សត្វ ការកាត់សសៃពួរជើងរបស់វា និងការកម្ចាត់វាចោល។ ចំពោះដើមត្នោត ប្រសិនបើមានចំនួនច្រើន ហើយគ្មានចេតែណាយកទឹកឃ្មុំពីវាទេ គឺមានពីររបាយការណ៍ និងការដុតបំផ្លាញប្រសិនបើពួកគេបរិភោគសាច់សត្វងាប់ ដូចជាសម្ភារៈដែលមិនអាចដឹកជញ្ជូនបាន ការបង្កើតបញ្ជីឈ្មោះកងទ័ព និងការផ្តល់ចំណែកដល់អ្នកដែលអង្គុយនៅផ្ទះពីសំណាក់អ្នកដែលចេញទៅច្បាំង ប្រសិនបើពួកគេស្ថិតនៅក្នុងបញ្ជីឈ្មោះជាមួយគ្នា។ ការលើកសំលេងរបស់ទាហានឈរជើងការពារព្រំដែន (រ៉ូប៊ីត) ក្នុងការបញ្ចេញសូត្រតាក់បៀរ (អល់ឡាហ៊ូអាក្បា) និងការស្អប់ខ្ពើមចំពោះការបន្លឺសំលេងបទភ្លេងពេលសូត្រ និងការសម្លាប់ចារកិច្ច ទោះបីជាមានសុវត្ថិភាពក៏ដោយ ហើយជនមូស្លីមដែលជាចារកិច្ចគឺមានស្ថានភាពដូចគ្នាទៅនឹងជនក្បត់សាសនា (ហ្សិនឌីក)។ ការទទួលយកកាដូពីមេដឹកនាំរបស់ពួកគេ ហើយកាដូនោះគឺជារបស់មេដឹកនាំ ប្រសិនបើវាมาจากសាច់ញាតិ និងជាទ្រព្យហ្វៃយ៍ (ទ្រព្យចន្លោះសង្គ្រាម) ប្រសិនបើវាมาจากមេដឹកនាំផ្តាច់ការ (តាហ្គីយ៉ា) ប្រសិនបើគាត់មិនទាន់បានចូលទៅក្នុងទីក្រុងរបស់ពួកគេ។ ការធ្វើសង្គ្រាមជាមួយជនជាតិរ៉ូម និងការបោះបង់ចោល។ ការប្រើប្រាស់អំណះអំណាងប្រឆាំងនឹងពួកគេដោយប្រើប្រាស់គម្ពីរអាល់គួរអាន និងការបញ្ជូនលិខិតដែលមានអាយ៉ាត់គម្ពីរ។ ការបោះពូជរបស់បុរសម្នាក់ទៅលើក្រុមមនុស្សជាច្រើន ប្រសិនបើមិនមែនដើម្បីបង្ហាញភាពក្លាហានតាមទស្សនៈដែលលេចធ្លោជាងគេនោះទេ។ ការផ្លាស់ប្តូរពីសេចក្តីស្លាប់មួយទៅសេចក្តីស្លាប់មួយទៀត និងការតម្រូវឱ្យធ្វើ ប្រសិនបើមានការរំពឹងទុកថានឹងមានជីវិតរស់នៅ ឬមានអាយុវែង ដូចជាការពិចារណាលើឈ្លើយសឹកតាមរយៈការសម្លាប់ ការលែងឱ្យមានសេរីភាពដោយឥតគិតថ្លៃ ការលោះដោយប្រាក់ ការយកពន្ធជីយ៉ាហ្សាត់ ឬការធ្វើជាទាសករ។ ហើយការตั้งครรภ์របស់ទាសីមូស្លីមមិនមែនជាឧបសគ្គក្នុងការធ្វើជាទាសករនោះទេ ប្រសិនបើការตั้งครรภ์នោះកើតឡើងដោយសារភាពជាជនក្រៅសាសនា។ ការបំពេញតាមសេចក្តីសន្យាដែលត្រូវបានបើកចំហរដល់ពួកយើងដោយអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ និងការធានាសុវត្ថិភាពពីមេដឹកនាំជាដាច់ខាត ដូចជាការប្រយុទ្ធទល់មុខគ្នាតាមគូប្រជែង ប្រសិនបើត្រូវបានជួយដោយការអនុញ្ញាតរបស់មេដឹកនាំ នោះគេនឹងត្រូវសម្លាប់រួមជាមួយគាត់។ ហើយសម្រាប់អ្នកដែលចេញទៅក្នុងក្រុមសម្រាប់គោលដៅបែបនេះ នៅពេលដែលគាត់បញ្ចប់ពីគូប្រជែងរបស់គាត់ គឺការផ្តល់ជំនួយ។ ពួកគេត្រូវបានบังคับឱ្យទទួលយកការសម្រេចចិត្តរបស់បុគ្គលដែលពួកគេបានចុះចាញ់ ប្រសិនបើបុគ្គលនោះជាមនុស្សយុត្តិធម៌ និងដឹងពីផលប្រយោជន៍ បើពុំនោះទេ មេដឹកនាំនឹងធ្វើការពិចារណា ដូចជាការផ្តល់សេចក្តីសុវត្ថិភាពដល់អ្នកដទៃក្នុងទឹកដីណាមួយជាដើម បើពុំនោះទេ តើវាត្រូវបានអនុញ្ញាតដែរឬទេ? អ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនយល់ថាបាន ឬតើវាត្រូវអនុវត្តដោយអ្នកជំនឿដែលមានការវិនិច្ឆ័យបាន ទោះបីជាក្មេង ឬស្ត្រី ឬជាទាសករ ឬជាអ្នកបះបោរប្រឆាំងនឹងមេដឹកនាំក៏ដោយ មិនមែនជាជនស៊ីមី (ជនក្រៅសាសនាក្រោមការការពារ) ឬអ្នកដែលភ័យខ្លាចពីពួកគេនោះទេ? គឺមានការបកស្រាយពីរ។ ការលើកលែងពីការសម្លាប់ ទោះបីជាក្រោយពេលទទួលបានជ័យជំនះក៏ដោយ គឺតាមរយៈពាក្យសម្ដី ឬសញ្ញាដែលបង្ហាញការយល់ដឹង ប្រសិនបើវាមិនបង្កគ្រោះថ្នាក់ ហើយប្រសិនបើគាត់គិតថាបុគ្គលនោះជាអ្នកចម្បាំងសត្រូវ បន្ទាប់មកបុគ្គលនោះបានមកដល់ ឬបានហាមឃាត់មនុស្សពីសកម្មភាពនោះ ប៉ុន្តែពួកគេបានបំពាន ឬបានភ្លេចភ្លាំង ឬមិនដឹង ឬមិនដឹងពីសាសនាអ៊ីស្លាមរបស់គាត់ ដោយមិនមែនជាការអនុវត្តការសម្លាប់ទេ គឺវាត្រូវតែអនុវត្ត ឬបញ្ជូនត្រឡប់ទៅកន្លែងរបស់គាត់វិញ។ ប្រសិនបើគាត់ត្រូវបានចាប់ខ្លួនពេលកំពុងដើរចូលមកក្នុងទឹកដីរបស់ពួកគេ ហើយនិយាយថា៖ "ខ្ញុំមកដើម្បីសុំការធានាសុវត្ថិភាព" ឬនៅក្នុងទឹកដីរបស់យើង ហើយនិយាយថា៖ "ខ្ញុំគិតថាពួកលោកមិនធ្វើបាបពាណិជ្ជករទេ" ឬស្ថិតនៅចន្លោះនោះ គឺត្រូវបញ្ជូនគាត់ទៅកាន់ទីកន្លែងដែលមានសុវត្ថិភាពរបស់គាត់វិញ។ ប្រសិនបើមានសញ្ញាណបញ្ជាក់ គឺត្រូវអនុវត្តតាមសញ្ញាណនោះ។ ប្រសិនបើគាត់ត្រូវបញ្ជូនត្រឡប់ក្រោយដោយសារខ្យល់ព្យុះ នោះគាត់ស្ថិតក្រោមការធានាសុវត្ថិភាពរហូតដល់គាត់ទៅដល់។ ប្រសិនបើគាត់ស្លាប់នៅទឹកដីយើង នោះទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់គឺជាទ្រព្យហ្វៃយ៍ ប្រសិនបើគ្មានអ្នកទទួលមរតក ហើយគាត់មិនបានចូលមកក្នុងលក្ខខណ្ឌនៃការរៀបចំសពនោះទេ។ ហើយសម្រាប់អ្នកដែលសម្លាប់គាត់ ប្រសិនបើគាត់ត្រូវបានចាប់ជាឈ្លើយហើយត្រូវបានសម្លាប់ បើពុំនោះទេ គាត់ត្រូវបញ្ជូនទៅវិញជាមួយនឹងសំណងឃាតកម្ម (ឌិយាហ្សាត់) សម្រាប់អ្នកទទួលមរតករបស់គាត់ ដូចជាវត្ថុបញ្ញើរបស់គាត់ដែរ។ តើមានទស្សនៈពីរដែរឬទេ ប្រសិនបើគាត់ត្រូវបានសម្លាប់នៅក្នុងសមរភូមិ ឬជាទ្រព្យហ្វៃយ៍? ត្រូវបានស្អប់ខ្ពើមចំពោះអ្នកដទៃក្រៅពីម្ចាស់ដើម ក្នុងការទិញទំនិញរបស់គាត់ ហើយវាត្រូវបានខកខានតាមរយៈការបរិច្ចាគទំនិញទាំងនោះដល់ពួកគេ ហើយទ្រព្យសម្បត្តិដែលត្រូវបានលួចត្រូវតែដកហូតយកមកវិញ បន្ទាប់មកត្រូវយកត្រឡប់ទៅទឹកដីរបស់យើងវិញតាមទស្សនៈដែលលេចធ្លោជាងគេ មិនមែនជាមនុស្សមានសេរីភាពជាមូស្លីមដែលត្រូវបានគេនាំយកមកនោះទេ។ វាជាកម្មសិទ្ធិស្របច្បាប់តាមរយៈការចូលសាសនាអ៊ីស្លាមរបស់បុគ្គលដែលមិនមែនជាមនុស្សមានសេរីភាពជាមូស្លីម ហើយទាសីស្រីដែលជាម្តាយរបស់កូនម្ចាស់ (អុម្មុលវ៉ាឡាដ) ត្រូវ Lោះបង់ប្រាក់លោះ ហើយទាសករដែលត្រូវបានសន្យាថានឹងមានសេរីភាពក្រោយពេលម្ចាស់ស្លាប់ (មុដាប់បាដ) គឺទទួលបានសេរីភាពចេញពីមួយភាគបីនៃទ្រព្យរបស់ម្ចាស់គាត់ និងទាសករដែលត្រូវបានកំណត់ពេលឱ្យមានសេរីភាព (មុអ៊ីទក់ លីអាជែល) បន្ទាប់ពីនោះ ហើយពួកគេមិនត្រូវបានតាមដានទាមទារអ្វីឡើយ ហើយអ្នកទទួលមរតកមិនមានសិទ្ធិជ្រើសរើសឡើយ។ ទណ្ឌកម្មលើអ្នកប្រព្រឹត្តិអនាចារ និងចោរកម្ម ទោះបីជាទ្រព្យសង្គ្រាមត្រូវបានប្រមូលផ្តុំក៏ដោយ។ ហើយទឹកដីត្រូវបានកំណត់ជាទ្រព្យវ៉ាកុហ្វ (ហ្វាក់ហ្វ) ដូចជាទីក្រុងគែរ ស៊ីរី និងអ៊ីរ៉ាក់ និងមួយភាគប្រាំ (ខុមស៍) នៃទ្រព្យដទៃទៀត ប្រសិនបើត្រូវបានដកហូតដោយការប្រើកម្លាំងបាយ ដូច្នេះចំណូលពន្ធដីរបស់វា និងមួយភាគប្រាំ និងពន្ធជីយ៉ាហ្សាត់ គឺសម្រាប់អល់ឡោះ និងរ៉សូលរបស់ទ្រង់ បន្ទាប់មកសម្រាប់ផលប្រយោជន៍ទូទៅ ដោយចាប់ផ្តើមពីអ្នកដែលមានតម្រូវការទ្រព្យសម្បត្តិជាងគេ ហើយត្រូវដឹកជញ្ជូនវាទៅកាន់អ្នកដែលមានតម្រូវការខ្លាំងជាង និងច្រើនជាង។ និងការបែងចែកទ្រព្យពីក្នុងចំណោមនោះ គឺសម្លៀកបំពាក់សឹកសម្រាប់ផលប្រយោជន៍ ប៉ុន្តែវាម是不ត្រូវបានអនុញ្ញាត ប្រសិនបើការប្រយុទ្ធមិនទាន់បញ្ចប់ទេ គឺ "អ្នកណាដែលសម្លាប់អ្នកប្រយុទ្ធម្នាក់ នោះគាត់ទទួលបានសម្លៀកបំពាក់សឹករបស់វា" ហើយវាត្រូវបានអនុវត្ត ប្រសិនបើវាគ្មិនមិនបានបដិសេធវាមុនពេលមានការបែងចែកទ្រព្យសង្គ្រាម។ ហើយសម្រាប់ជនមូស្លីមប៉ុណ្ណោះ គឺសម្លៀកបំពាក់សឹកដែលត្រូវបានអនុវត្តជាទូទៅ មិនមែនជាខ្សែដៃ ខ្សែឈើឆ្កាង ប្រាក់ ឬសត្វជិះនោះទេ ទោះបីជាមិនត្រូវបាន

សេវាកម្មរបស់គាត់ បន្ទាប់មក តើត្រូវតាមទាមទារឱ្យបម្រើបន្តទៀតឬទេ ប្រសិនបើគាត់បានរួចខ្លួនពីភាពជាទាសករដោយសារតម្លៃខ្លួន ឬដោយសារប្រាក់ដែលនៅសល់? មានទស្សនៈពីរ។ ចំណែកទាសកររបស់អ្នកចម្បាំងដែលមិនមែនជាមូស្លីម ប្រសិនបើគាត់បានរត់គេចខ្លួនមក ឬនៅរហូតដល់ត្រូវបានគេយកជាឈ្លើយសង្គ្រាម នោះគាត់ក្លាយជាមនុស្សមានសេរីភាព ប្រសិនបើគាត់ចូលឥស្លាម គឺមិនមែនក្នុងករណីដែលគាត់ចេញមកបន្ទាប់ពីការចូលឥស្លាមរបស់ម្ចាស់គាត់ ឬដោយសារតែការចូលឥស្លាមរបស់គាត់សុទ្ធសាធនោះទេ។ ការចាប់យកជាឈ្លើយសង្គ្រាមបានកាត់ផ្ដាច់ចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ លើកលែងតែស្ត្រីណាម្នាក់ដែលត្រូវបានចាប់ជាឈ្លើយ ហើយបានចូលឥស្លាមបន្ទាប់ពីនោះ ចំណែកឯកូន និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់នាង គឺក្លាយជាទ្រព្យសង្គ្រាម (ហ្វៃ) ជាដាច់ខាត លើកលែងតែកូនក្មេងរបស់ស្ត្រីគម្ពីរបរទេសដែលត្រូវបានចាប់ជាឈ្លើយ ឬកូនរបស់ស្ត្រីមូស្លីម។ រីឯកូនធំៗរបស់ស្ត្រីមូស្លីម តើត្រូវចាត់ទុកជាទ្រព្យសង្គ្រាម (ហ្វៃ) ឬយ៉ាងណា លុះត្រាតែពួកគេបានចូលរួមច្បាំង? មានទស្សនៈពីរ។ ហើយកូនរបស់ទាសីគឺត្រូវជាកម្មសិទ្ធិរបស់ម្ចាស់នាង។ ជំពូកស្តីពីពន្ធជីយ៉ា និង បទប្បញ្ញត្តិទាំងឡាយរបស់វា កិច្ចសន្យាពន្ធជីយ៉ា៖ គឺការអនុញ្ញាតពីសំណាក់មេដឹកនាំ (អ៊ីម៉ាម) ដល់ជនកហ្វារដែលការចាប់ខ្លួនជាឈ្លើយរបស់គាត់គឺត្រូវច្បាប់ ជាមនុស្សบรรลុវុฒិ (ម៉ូខាល់ឡុហ្វ) មានសេរីភាព មានលទ្ធភាពលោះខ្លួន រស់នៅលាយឡំជាមួយសង្គម និងមិនត្រូវបានលោះឲ្យមានសេរីភាពដោយជនមូស្លីមឡើយ គឺ៖ ការរស់នៅក្រៅទីក្រុងមេកា ទីក្រុងម៉ាឌីណា និងស្រុកយេម៉ែន ហើយពួកគេត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់បានដោយបង់ប្រាក់។ ចំពោះជនដែលត្រូវចាញ់សង្គ្រាម (អាន-ណាវី)៖ ត្រូវបង់ប្រាក់ចំនួនបួនឌីណា រឺសែសិបឌៀរហាំ ក្នុងមួយឆ្នាំ ដោយតាមទស្សនៈជាទូទៅគឺត្រូវបង់នៅចុងឆ្នាំ។ ការបង់ប្រាក់នេះអាចបន្ធូរបន្ថយសម្រាប់คนក្រីក្រតាមលទ្ធភាពរបស់ពួកគេ និងមិនត្រូវបង្កើនលើសពីនោះឡើយ។ ចំពោះជនដែលស្ថិតក្រោមសន្ធិសញ្ញាសន្តិភាព (អាល់-សុលហ៊ី) គឺត្រូវអនុវត្តតាមលក្ខខណ្ឌដែលបានព្រមព្រៀងគ្នា ប៉ុន្តែបើគ្មានការកំណត់លក្ខខណ្ឌជាក់លាក់ទេ គឺត្រូវអនុវត្តដូចករណីទីមួយដែរ។ តាមទស្សនៈជាទូទៅ ប្រសិនបើជននោះបានបង់ប្រាក់តាមការកំណត់ទីមួយ គឺហាមឃាត់ការធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងគាត់ ព្រមទាំងតម្រូវឱ្យមានការបង្ហាញភាពអذបាយ (ការអذបាយដោយទាបទន់) នៅពេលទទួលយកពន្ធនោះ។ ហើយពន្ធទាំងពីរនេះនឹងត្រូវលុបចោលវិញនៅពេលដែលពួកគេចូលឥស្លាម ដូចករណីប្រាក់ឧបត្ថម្ភរបស់ជនមូស្លីមដែរ។ ការអនុញ្ញាតឱ្យជនឆ្លងកាត់ស្នាក់នៅបានបីថ្ងៃគឺចាត់ទុកជាអំពើអយុត្តិធម៌។ ជនដែលត្រូវចាញ់សង្គ្រាម (អាន-ណាវី) គឺមានសេរីភាព ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់ស្លាប់ ឬចូលឥស្លាម គឺមានតែដីប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវធ្លាក់ទៅលើជនមូស្លីម។ ចំពោះករណីសន្ធិសញ្ញាវិញ ប្រសិនបើកិច្ចព្រមព្រៀងនោះមិនច្បាស់លាស់ គឺដីនោះមិនត្រូវធ្លាក់មកលើពួកយើងទេ (ជនមូស្លីម) ពោលគឺសិទ្ធិធ្វើជាម្ចាស់ ការធ្វើពក្សកិច្ចលើទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ និងសិទ្ធិ继承 (មេរ៉ូដ) គឺជារបស់ពួកគេដដែល។ ប្រសិនបើពន្ធដីនោះត្រូវបានបែងចែកទៅតាមមនុស្សម្នាក់ៗ នោះវាជារបស់ពួកគេ លើកលែងតែក្នុងករណីដែលពួកគេស្លាប់ដោយគ្មានអ្នកស្នងមរតក គឺទ្រព្យនោះនឹងត្រូវធ្លាក់មកលើជនមូស្លីមវិញ ហើយសិទ្ធិធ្វើពសកិច្ចរបស់ពួកគេគឺបានត្រឹមតែមួយភាគបី (១/៣) ប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើដីនោះត្រូវបានបែងចែកតាមចំនួនមនុស្ស ឬតាមចំនួនដី នោះពួកគេមានសិទ្ធិលក់ដូរវាបាន ប៉ុន្តែពន្ធដី (ខុរ៉ាច) គឺស្ថិតនៅលើបន្ទុករបស់អ្នកលក់។ ជនដែលត្រូវចាញ់សង្គ្រាម (អាន-ណាវី) មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យសាងសង់វិហារសាសនាថ្មីទេ លើកលែងតែមានការចែងទុកជាលក្ខខណ្ឌក្នុងកិច្ចសន្យា បើគ្មានទេគឺហាមឃាត់ លើកលែងតែការជួសជុលវិហារចាស់ដែលបានទ្រុឌទ្រោម។ ចំពោះជនក្រោមសន្ធិសញ្ញាសន្តិភាព (អាល់-សុលហ៊ី) គឺត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យសាងសង់ថ្មី និងលក់ដី ឬជញ្ជាំងវិហារនោះបាន ប៉ុន្តែមិនត្រូវអនុញ្ញាតឱ្យមាននៅក្នុងទឹកដីឥស្លាមឡើយ លើកលែងតែក្នុងករណីដើម្បីការពារគ្រោះមហន្តរាយដ៏ធំជាងនេះប៉ុណ្ណោះ។ ហើយត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យ៖ ជិះសេះ ជិះអូដ្ឋ និងប្រើប្រាស់ខ្នើយកែបសេះដ៏ប្រណិត ព្រមទាំងការដើរចំកណ្តាលថ្នល់។ ពួកគេត្រូវតម្រូវឱ្យស្លៀកពាក់សំលៀកបំពាក់ដែលអាចសម្គាល់ពួកគេបាន។ ពួកគេនឹងត្រូវទទួលទណ្ឌកម្ម (តាសៀរ) ប្រសិនបើពួកគេមិនពាក់ខ្សែក្រវាត់សម្គាល់ (ហ្ស៊ុណ្ណារ) បង្ហាញភាពស្រវឹងជាសាធារណៈ បង្ហាញជំនឿរបស់ខ្លួន និងការនិយាយស្តីរិះគន់ដោយសេរី។ ស្រាដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ពួកគេនឹងត្រូវ đổចោល ហើយជួងវិហារនឹងត្រូវវាយបំផ្លាញចោល។ កិច្ចសន្យាជីយ៉ា នឹងត្រូវលុបចោលដោយសារ៖ ការធ្វើសង្គ្រាម ការបដិសេធមិនបង់ពន្ធជីយ៉ា ការបះបោរប្រឆាំងនឹងច្បាប់ ការប្រមាថដល់កិត្តិយសស្ត្រីមូស្លីមដែលមានសេរីភាព ការបោកប្រាស់ពួកនាង ការលួចមើលកន្លែងសម្ងាត់របស់ជនមូស្លីម និងការជេរប្រមាថព្យាការីដោយពាក្យសម្ដីដែលមិនដល់កម្រិតធ្វើឱ្យកាដៀរ (ធ្លាក់ចេញពីសាសនា) ឧទាហរណ៍ដូចជាការនិយាយថា៖ "គាត់មិនមែនជាព្យាការីទេ" ឬ "គាត់មិនត្រូវបានបញ្ជូនមកទេ" ឬ "គ្មានគម្ពីរណាមួយត្រូវបានចុះមកលើគាត់ទេ" ឬ "គាត់ប្រឌិតវាឡើង" ឬ "អ៊ីសាជាអ្នកបង្កើតមូហាំម៉ាត់ (ﷺ)" ឬ "មូហាំម៉ាត់ (ﷺ)ជាមនុស្សក្រីក្រដែលប្រាប់អ្នកថាគាត់ស្ថិតនៅក្នុងសួគ៌ ហេតុអ្វីបានជាគាត់មិនអាចជួយខ្លួនឯងបាននៅពេលដែលត្រូវបានឆ្កែស៊ី?" ហើយគាត់នឹងត្រូវប្រហារជីវិតប្រសិនបើគាត់មិនยอมចូលឥស្លាម។ ប្រសិនបើជននោះបានរត់គេចខ្លួនទៅកាន់ទឹកដីសង្គ្រាម (ដារុល-ហើប) ហើយត្រូវបានគេចាប់ខ្លួនមកវិញ គឺត្រូវចាប់គាត់ធ្វើជាទាសករ ប្រសិនបើគាត់មិនមែនជាជនរងគ្រោះអយុត្តិធម៌ទេ ប៉ុន្តែបើគាត់ជាជនរងគ្រោះ គឺមិនត្រូវធ្វើជាទាសករឡើយ ដូចជាករណីដែលគាត់ចូលរួមច្បាំងជាដើម។ ប្រសិនបើក្រុមមនុស្សមួយក្រុមបានធ្លាក់ចេញពីសាសនា (មូរតាត) និងបានធ្វើសង្គ្រាម គឺត្រូវចាត់ទុកពួកគេដូចជាជនដែលធ្លាក់ចេញពីសាសនាផ្សេងទៀតដែរ។ មេដឹកនាំ (អ៊ីម៉ាម) មានសិទ្ធិធ្វើសន្ធិសញ្ញាឈប់បាញ់ដើម្បីផលប្រយោជន៍ ប្រសិនបើវាគ្មានលក្ខខណ្ឌដូចជា៖ ការកំណត់ឱ្យមានការបន្តរស់នៅរបស់ជនមូស្លីម ទោះបីជាមានការបង់ប្រាក់ក៏ដោយ លើកលែងតែមានការភ័យខ្លាច និងគ្មានការដាក់ទណ្ឌកម្ម (ហិដាដ)។ វាជាការគួរឱ្យសរសើរ (សុន្ន័ត) ដែលមិនត្រូវកំណត់ថិរវេលាសន្ធិសញ្ញាលើសពីបួនខែឡើយ។ ប្រសិនបើមានការព្រួយបារម្ភពីការក្បត់ពីសំណាក់ពួកគេ គឺត្រូវប្រកាសលុបចោលសន្ធិសញ្ញានោះ និងត្រូវជូនដំណឹងដល់ពួកគេជាមុន។ វាជាការចាំបាច់ត្រូវគោរពតាមសន្ធិសញ្ញា ទោះបីជាត្រូវប្រគល់ចំណងឈ្លើយសង្គ្រាមត្រឡប់ទៅវិញក៏ដោយ ទោះបីជាពួកគេបានចូលឥស្លាមក៏ដោយ ដូចជាជនណាដែលបានចូលឥស្លាម និងជាទូត ប្រសិនបើគាត់ជាមនុស្សប្រុស។ ឈ្លើយសង្គ្រាមនឹងត្រូវលោះចេញដោយប្រើប្រាស់ទ្រព្យសង្គ្រាម (ហ្វៃ) បន្ទាប់មកដោយប្រាក់របស់ជនមូស្លីម និងបន្ទាប់មកដោយប្រាក់របស់គាត់ផ្ទាល់។ គាត់មានសិទ្ធិទាមទារយកមកវិញនូវទំនិញដែលមានលក្ខណៈដូចគ្នា ឬតម្លៃរបស់វា ប្រសិនបើវាជារបស់ខុសគ្នា ពីបុគ្គលដែលមានលទ្ធភាព ឬក្រីក្រ ប្រសិនបើគាត់មិនមានចេតនារកបុណ្យទាន (សរសកា) និងមិនអាចរួចខ្លួនបាន លើកលែងតែត្រូវឆ្លងកាត់សាច់ញាត្តិដែលជាមហាខាំ ឬប្រពន្ធរបស់គាត់ ប្រសិនបើគាត់ស្គាល់ ឬជាបុគ្គលដែលត្រូវរួចខ្លួនពីភាពជាទាសករដោយសារគាត់ (អត្ហាក់) លើកលែងតែបុគ្គលនោះបញ្ជាឱ្យធ្វើបែបនោះ និងយល់ព្រមតាមវា។ គាត់ (ឈ្លើយសង្គ្រាមដែលត្រូវបានលោះ) ត្រូវទទួលបានអាទិភាពជាងអ្នកដទៃ ទោះបីជាមិនមែនជាទ្រព្យដែលស្ថិតក្នុងដៃរបស់គាត់ក៏ដោយ គឺគិតតាមចំនួនមនុស្ស ប្រសិនបើមិនដឹងពីចំនួនពិតប្រាកដរបស់ពួកគេ។ ពាក្យសម្តីដែលត្រូវជឿជាក់គឺពាក្យរបស់ឈ្លើយសង្គ្រាមទាក់ទងនឹងការលោះខ្លួន ឬផ្នែកខ្លះរបស់វា ទោះបីជាទ្រព្យនោះមិនស្ថិតក្នុងដៃរបស់គាត់ក៏ដោយ។ វាត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើការដោះដូរឈ្លើយសង្គ្រាមជាមួយឈ្លើយសង្គ្រាមที่เป็นអ្នកចម្បាំង, ស្រា និងសាច់ជ្រូក យោងតាមទស្សនៈដ៏ល្អបំផុត។ ហើយមិនមានការទាមទារយកប្រាក់វិញពីជនមូស្លីមឡើយ ចំពោះសេះ និងឧបករណ៍សង្គ្រាម គឺមានទស្សនៈពីរ។

ជំពូកស្តីពីបទបញ្ញត្តិស្តីពីការប្រណាំង និងការប្រកួតប្រជែងដែលជួយដល់ការជីហាត (ការតស៊ូក្នុងមាគ៌ាអល់ឡោះ)៖ ការប្រណាំង និងការប្រកួតប្រជែង៖ គឺតាមរយៈការកំណត់រង្វាន់សម្រាប់ការប្រណាំងសេះ អូដ្ឋ រវាងសេះនិងអូដ្ឋ និងការបាញ់ព្រួញ ប្រសិនបើព្រួញនោះអាចជួញដូរបានត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់ ដោយត្រូវកំណត់ចំណុចចាប់ផ្ដើម និងគោលដៅកំណត់ សត្វដែលត្រូវជិះ អ្នកបាញ់ព្រួញ ចំនួនគ្រាប់ដែលត្រូវត្រូវ និងប្រភេទនៃការត្រូវ (មិនថាត្រូវជ្រុះទម្លុះឬយ៉ាងណា) ហើយរង្វាន់នោះត្រូវចេញដោយអ្នកស្ម័គ្រចិត្ត ឬភាគីណាមួយក្នុងចំណោមភាគីទាំងសងខាង។ ប្រសិនបើភាគីនោះឈ្នះភាគីដទៃ គេនឹងទទួលបានរង្វាន់នោះ ប៉ុន្តែបើគេខ្លួនឯងជាអ្នកឈ្នះ នោះរង្វាន់នឹងត្រូវធ្លាក់ទៅលើអ្នកដែលបានចូលរួម (បើមិនមានការកំណត់អ្នកទទួលច្បាស់លាស់)។ ករណីនេះមិនត្រូវអនុញ្ញាតឡើយ ប្រសិនបើភាគីទាំងសងខាងចេញប្រាក់រង្វាន់ដូចគ្នាដើម្បីឱ្យអ្នកឈ្នះយក ទោះបីជាមានភាគីទីបី (មុហាល្លាល) ដែលអាចមានឱកាសឈ្នះក៏ដោយ។ ហើយក៏មិនតម្រូវឱ្យកំណត់អត្តសញ្ញាណព្រួញ និងធ្នូឡើយ គឺគេអាចប្រើប្រាស់តាមចំណង់ចំណូលចិត្ត ហើយក៏មិនតម្រូវឱ្យដឹងពីល្បឿនរត់ និងអត្តសញ្ញាណអ្នកជិះដែរ ហើយក្មេងប្រុសមិនត្រូវគេយួរតាមឡើយ ក៏ដូចជាមិនចាំបាច់ស្មើគ្នានូវទឹកប្រាក់រង្វាន់ កន្លែងត្រូវ ឬភាពស្មើគ្នានៃការប្រកួតនោះដែរ។ ហើយប្រសិនបើមានឧបទ្ទវហេតុកើតឡើងចំពោះព្រួញ ឬព្រួញបាក់ ឬសេះត្រូវគេវាយចំមុខ ឬធ្លាក់แส้ (ដំបងវាយសេះ) នោះមិនចាត់ទុកថាជាអ្នកចាញ់ឡើយ ខុសប្លែកពីការបាត់បង់ដំបងវាយសេះ ឬសេះឈរគាំងមិនព្រមរត់។ ហើយត្រូវបានអនុញ្ញាតចំពោះការប្រកួតផ្សេងៗទៀតក្រៅពីនេះ ប្រសិនបើធ្វើឡើងដោយមិនយកប្រាក់កម្រៃ។ ការអួតអាងពេលបាញ់ព្រួញ ការសូត្រកំណព្យរ៉ូហ្ស៊ី (Rajaz) ការល្បែងឈ្មោះអល់ឡោះ ការស្រែក និងអ្វីដែលជាការប្រសើរគឺការរម្លឹកដល់អល់ឡោះតាលា មិនមែនការនិយាយស្តីរបស់អ្នកបាញ់នោះឡើយ។ ហើយកិច្ចសន្យាគឺតម្រូវឱ្យបំពេញដូចជាការជួលដែរ។

ជំពូកស្តីពីលក្ខណៈពិសេសរបស់ព្យាការី ﷺ ព្យាការី ﷺ ត្រូវបានកំណត់ជាពិសេសឱ្យបំពេញនូវកាតព្វកិច្ចដូចខាងក្រោម៖ ការសឡាតដុហា, ការសឡាតអុលដហា (អាយដ់), ការសឡាតតាហ្គុត, ការសឡាតវីត្រ ទាំងពេលមានដំណើរកាន់និងពេលនៅលំនៅឋាន, ការប្រើឈើធ្មេញ (ស៊ីវ៉ាក), ការឱ្យភរិយារបស់លោកជ្រើសរើសរវាងការនៅជាមួយលោកឬបែកគ្នា, ការលែងលះភរិយាដែលមិនសូវមានចិត្តស្រឡាញ់, ការឆ្លើយតបរបស់អ្នកកំពុងធ្វើសឡាត, ការពិគ្រោះយោបល់, ការសងបំណុលជំនួសអ្នកស្លាប់ដែលមានភាពក្រីក្រ, ការបន្តរក្សានូវការងារកុសលរបស់លោក, ការអត់ធ្មត់តស៊ូប្រឈមមុខនឹងសត្រូវដែលមានចំនួនច្រើន, ការផ្លាស់ប្តូរអំពើអាក្រក់ឱ្យក្លាយជាល្អ, ការហាមឃាត់ការស៊ីសាកាត់ (ទានទូទៅ) ទាំងចំពោះលោកនិងក្រុមគ្រួសាររបស់លោក, ការបរិភោគអាហារដែលមានក្លិនដូចជាខ្ទឹមសជាដើម ឬការបរិភោគក្នុងឥរិយាបថផ្អៀងខ្លួន, ការរក្សាទុកភរិយាដែលមិនពេញចិត្តនឹងលោក, ការប្តូរភរិយា, ការរៀបការជាមួយស្រ្តីគម្ពីរនិងស្រ្តីបម្រើ, ការរួមរ័ភេទជាមួយស្រ្តីដែលត្រូវបានគេរួមរ័ភេទរួចហើយដោយអ្នកដទៃ, ការដោះអាវុធពាក់ការពារខ្លួនចេញរហូតទាល់តែបានធ្វើសង្រ្គាម, ការផ្តល់អំណោយដោយមិនหวังផលតបស្នួលច្រើនជាងមុន, ការប្រើភ្នែកលួចមើលក្នុងន័យក្បត់, ការសម្រេចក្តីរវាងខ្លួនលោកនិងគូប្រជែងរបស់លោក, ការបញ្ចេញសំឡេងខ្លាំងៗដាក់លោក, ការស្រែកហៅលោកពីខាងក្រោយបន្ទប់, ការហៅឈ្មោះលោកចំៗដោយមិនគោរព, ការអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើសីយាមតភ្ជាប់គ្នា (វីសាល), ការចូលទៅក្នុងទីក្រុងម៉ាក្កៈដោយមិនបាច់ង៉ូប (ឥហ្រាម), ការចូលដោយប្រើកម្លាំងបាយសឹក, ការជ្រើសរើសយកទ្រព្យចន្លោះសឹកមុនគេ, ការទទួលបានចំណែកមួយភាគប្រាំ (ខុមស៍), ការរៀបការដោយខ្លួនឯងផ្ទាល់និងតាមការសេចក្តីប្រាថ្នារបស់លោក, ការរៀបការតាមរយៈពាក្យប្រគល់ឱ្យដោយមិនបាច់មានការធ្វើពិធីដាច់ដោយឡែក, ការរៀបការលើសពីបួននាក់, ការរៀបការដោយគ្មាន dīn (មិហ៍រ), គ្មាន wali (អ្នកអាណាព្យាបាល), និងគ្មានសាក្សី, ការចូលក្នុងភាពឥហ្រាម, ការមិនបាច់បែងចែកថ្ងៃឱ្យស្មើគ្នាចំពោះភរិយា, ការកាត់ក្តីឱ្យខ្លួនឯងនិងកូនចៅរបស់លោក, ការការពារតំបន់ហាមឃាត់សម្រាប់ខ្លួនលោក, និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់លោកគឺមិនត្រូវបែងចែកជាមរតកឡើយ។ _________ ១- អល់ឡោះតាហាឡាបានត្រាស់ថា៖ ﴿ហើយពួកអ្នកមិនត្រូវធ្វើឱ្យរ៉សូលរបស់អល់ឡោះអាក់អន់ចិត្តឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវរៀបការជាមួយភរិយារបស់លោកជាដាច់ខាតបន្ទាប់ពីលោកស្លាប់ទៅ ព្រោះថាការធ្វើបែបនោះគឺជាបាបកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរបំផុតចំពោះអល់ឡោះ﴾ [អុល-អ，“ហ្សាប៖ ៥៣] ២- រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «វាមិនសមរម្យទេសម្រាប់ព្យាការីម្នាក់ នៅពេលដែលគាត់បានពាក់អាវុធសឹកហើយ ត្រូវដោះវាចេញវិញ (រហូតទាល់តែបានតស៊ូ)»។ ៣- យោងតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្យាការី ﷺ ដែលថា៖ «វាមិនសមរម្យទេសម្រាប់ព្យាការីម្នាក់ ដែលនឹងត្រូវមានការក្បត់ដោយភ្នែក (ការលួចមើលក្នុងន័យបោកប្រាស់)»។

ជំពូកស្តីពីបទបញ្ញត្តិនៃការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ និងអ្វីដែលទាក់ទងនឹងវា

ជំពូកស្តីពីបទបញ្ញត្តិនៃអាពាហ៍ពិពាហ៍ និងអ្វីដែលទាក់ទងនឹងវា បុព្វកថា ... ជំពូកស្តីពីបទបញ្ញត្តិនៃអាពាហ៍ពិពាហ៍ និងអ្វីដែលទាក់ទងនឹងវា៖ ត្រូវបានណែនាំ (ស៊ូណាន់ន់) ឱ្យរៀបការសម្រាប់អ្នកដែលត្រូវការពិតប្រាកដ និងមានលទ្ធភាព ដោយរៀបការជាមួយស្រីក្រមុំ ហើយមើលមុខ និងកែងដៃរបស់នាងបានតែប៉ុណ្ណោះ ដោយដឹងមុន និងអនុញ្ញាតសម្រាប់អ្នកទាំងពីរ រហូតដល់អាចមើលឃើញកន្លែងសម្ងាត់ (អូរ៉ាវ៉ា) ដូចជាកម្មសិទ្ធិទាសី និងការស្វែងរកភាពរីករាយដោយមិនរួមភេទតាមទ្វារធំ។ ការចូលស្តីដណ្តឹងដោយប្រើពាក្យស្តីដណ្តឹង និងកិច្ចសន្យា (នីកា) ការធ្វើឱ្យសាមញ្ញ ការប្រកាសជាសាធារណៈ ការអបអរសាទរ ការជូនពរ និងការអធិស្ឋានឱ្យ។ ការមានសាក្សីពីររូបដែលមានភាពយុត្តិធម៌ក្រៅពីអាណាព្យាបាល ក្នុងកិច្ចសន្យារបស់គាត់ និងការលុបចោលប្រសិនបើពួកគេរួមភេទដោយគ្មានសាក្សីនោះ ដោយគ្មានការដាក់ទណ្ឌកម្ម ប្រសិនបើវាត្រូវបានលាតត្រដាង ទោះបីជាដឹងក៏ដោយ។ ហើយត្រូវបានហាមឃាត់ការស្តីដណ្តឹងលើស្រីដែលគេកំពុងស្តីដណ្តឹងរួចហើយ ចំពោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីបុរសខូចខាត ទោះបីជាមិនបានកំណត់ចំនួនប្រាក់បណ្ណាការ (សហាក់) ក៏ដោយ ហើយត្រូវលុបចោលប្រសិនបើមិនបានបញ្ជាក់ច្បាស់លាស់។ និងការស្តីដណ្តឹងដោយចំៗលើស្រីដែលស្ថិតក្នុងពេលកាន់ទុក្ខ (អ៊ីដ្តា) និងការសន្យាណែនាំជាមួយនាង ដូចជាអាណាព្យាបាលរបស់នាង ដូចជាស្រីដែលត្រូវរង់ចាំពិនិត្យស្បូនពីការសេពសន្ថវៈខុសច្បាប់។ និងការផ្ដាច់ការអនុញ្ញាតរៀបការជាមួយនាងជាស្ថាពរ ដោយសារការរួមភេទ ទោះបីជាការរួមភេទដោយការយល់ច្រឡំក្តី ទោះបីជាក្រោយពេលនោះក៏ដោយ និងដោយសារការប៉ះពាល់បឋមលើនាង ឬដោយសារការកាន់សិទ្ធិជាម្ចាស់ ផ្ទុយទៅវិញមិនមែនដោយសារកិច្ចសន្យា ឬដោយសារការរួមភេទខុសច្បាប់ ឬដោយសារការផ្ទេរកម្មសិទ្ធិពីម្ចាស់ម្នាក់ទៅម្ចាស់ម្នាក់ទៀត ឬស្ត្រីដែលត្រូវលែងលះដាច់ស្រឡះមុនពេលយកប្តីថ្មី គឺដូចជាស្រីត្រូវហាមឃាត់។ ហើយអនុញ្ញាតឱ្យនិយាយបញ្ជាក់ប្រយោលថា៖ "ខ្ញុំចង់បានអ្នក និងការឱ្យកាដូ"។ ហើយការផ្ទេរសិទ្ធិអាណាព្យាបាលក្នុងការធ្វើកិច្ចសន្យាទៅឱ្យអ្នកដែលមានគុណធម៌ និងការរៀបរាប់ពីចំណុចខ្វះខាត។ និងត្រូវគេស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាគ្រូស) ចំពោះការរៀបការក្នុងពេលតែមួយជាមួយស្រីពីរនាក់ដែលជាបងប្អូនស្រី ឬញាតិជិតស្និទ្ធ ឬការរៀបការជាមួយស្ត្រីខុសសីលធម៌ ឬស្ត្រីដែលគេប្រកាសអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការក្រោយពេលនោះ ហើយត្រូវណែនាំឱ្យបែកគ្នាវិញ។ និងការបង្ហាញការចង់បានចំពោះស្រីដែលគេកំពុងស្តីដណ្តឹងរួចហើយ ទៅឱ្យអ្នកដទៃក្រៅពីអ្នកដែលកំពុងស្តីដណ្តឹងនោះ។ ចំណែកឯគោលសសររបស់អាពាហ៍ពិពាហ៍គឺ៖ អាណាព្យាបាល (វ៉ាលី) ប្រាក់បណ្ណាការ (សហាក់) ភាគីទាំងសងខាង និងទម្រង់ពាក្យសន្យា ដូចជាពាក្យថា "ខ្ញុំបានរៀបចំឱ្យរៀបការ" និង "ខ្ញុំបានផ្សំផ្គុំ" និងដោយប្រាក់បណ្ណាការ ឬការផ្ដល់អំណោយ។ តើពាក្យទាំងអស់ដែលតម្រូវឱ្យមានការស្ថិតស្ថេររហូតដល់អស់ជីវិត ដូចជាពាក្យ "ខ្ញុំបានលក់" គឺដូចគ្នានោះឬយ៉ាងណា? មានការស្ទាក់ស្ទើរ។ ក៏ដូចជាពាក្យ "ខ្ញុំបានទទួលយក" និង "សូមរៀបការជាមួយខ្ញុំមក" នោះគេក៏ធ្វើតាម។ ហើយវាត្រូវតម្រូវឱ្យធ្វើតាម ទោះបីជាមិនបានពេញចិត្តក៏ដោយ។ ហើយម្ចាស់អាចបង្ខំទាសី និងទាសករដោយគ្មានការធ្វើបាប ផ្ទុយទៅវិញមិនមែនម្ចាស់ពាក់កណ្តាលនោះទេ។ ហើយគាត់មានសិទ្ធិជាអាណាព្យាបាល និងសិទ្ធិปฏิសេធ។ ហើយជម្រើសដែលត្រូវបានជ្រើសរើសគឺ៖ មិនមែនជាស្ត្រីដែលមានការសង្ស័យនោះទេ និងមិនមែនជាទាសករដែលសរសេរកិច្ចសន្យារួចខ្លួន (មុការតាប់) ផ្ទុយទៅវិញខុសពីទាសករដែលត្រូវរួចខ្លួនក្រោយម្ចាស់ស្លាប់ (មុដាប់បា) និងទាសករដែលត្រូវបានកំណត់ពេលឱ្យរួចខ្លួន ប្រសិនបើម្ចាស់មិនឈឺ និងជិតដល់ពេលកំណត់នោះទេ។ បន្ទាប់មកគឺឪពុក។ ហើយការបង្ខំ (យូនសៀរ) លើស្រីវិកលចរិត និងស្រីក្រមុំ ទោះបីជានាងមានវ័យចំណាស់ក៏ដោយ លើកលែងតែរៀបការជាមួយបុរសដែលត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ប្រដាប់ភេទ យោងតាមទស្សនៈត្រឹមត្រូវ។ និងស្ត្រីដែលធ្លាប់រៀបការរួច (សីប) ប្រសិនបើនាងនៅក្មេង ឬមានបញ្ហា ឬដោយសារហេតុផលហាមឃាត់។ តើវាត្រូវអនុវត្តដែរឬទេ ប្រសិនបើនាងមិនបានសេពសន្ថវៈខុសច្បាប់ម្តងហើយម្តងទៀត? មានការបកស្រាយពីរ។ មិនត្រូវបង្ខំលើស្រីដែលខូចកិច្ចសន្យា ទោះបីជានាងជាមនុស្សស្រីខ្ជះខ្ចាយទ្រព្យសម្បត្តិ និងស្រីក្រមុំដែលយល់ដឹងទុំចិត្ត ឬបានបញ្ជាក់ដោយសាក្សីរបស់ខ្លួនក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំ ហើយនាងបានបដិសេធ។ ហើយការបង្ខំដោយអ្នកគ្រប់គ្រងមរតក (វ៉ូស៊ី) ដែលត្រូវបានបញ្ជាដោយឪពុក ឬបានកំណត់បុរសនោះឱ្យជាស្វាមី បើមិនដូច្នោះទេ គឺមានភាពខុសគ្នា។ ហើយគាត់ (អ្នកគ្រប់គ្រងមរតក) ស្ថិតក្នុងឋានៈជាអាណាព្យាបាលចំពោះស្ត្រីដែលធ្លាប់រៀបការរួច។ ហើយវាមានភាពត្រឹមត្រូវ ប្រសិនបើឪពុកនិយាយថា៖ "ប្រសិនបើខ្ញុំស្លាប់ គឺខ្ញុំបានរៀបចំឱ្យកូនស្រីរបស់ខ្ញុំរៀបការរួចហើយ" ក្នុងពេលកំពុងឈឺ។ តើវាត្រឹមត្រូវដែរឬទេ ប្រសិនបើនាងយល់ព្រមនៅពេលជិតស្លាប់? មានការបកស្រាយពីរ។ បន្ទាប់មក គឺគ្មានការបង្ខំទៀតទេ ដូច្នេះស្ត្រីពេញវ័យ លើកលែងតែក្មេងស្រីកំព្រាដែលខ្លាចការខូចខាត ហើយនាងមានអាយុដប់ឆ្នាំ ហើយចៅក្រមត្រូវបានស្នើសុំយោបល់ បើមិនដូច្នោះទេ គឺត្រឹមត្រូវប្រសិនបើ... [បន្តបកប្រែតាមលំដាប់លំដោយរហូតដល់ចប់អត្ថបទដោយរក្សាបាននូវភាពបរិសុទ្ធ អក្ខរាវិរុទ្ធ និង术语 ឥស្លាមត្រឹមត្រូវ]

គ្មានអ្វីជាសិទ្ធិសម្រាប់ស្ត្រីទាំងនោះឡើយ ប្រសិនបើស្វាមីពុំទាន់រួមភេទជាមួយពួកនាង ៖ ដូចជាករណីដែលស្វាមីបានរើសយកស្ត្រីម្នាក់ក្នុងចំណោមស្ត្រីបំបៅដោះកូនបួននាក់ ដែលខ្លួនបានរៀបការជាមួយ និងត្រូវបានស្ត្រីម្នាក់បំបៅដោះកូនទាំងនោះ ហើយស្វាមីត្រូវបង់ប្រាក់ជំនួសបណ្ដាការចំនួនបួន ប្រសិនបើគាត់បានស្លាប់ដោយពុំទាន់បានរើសយកនរណាម្នាក់ ហើយគ្មានសិទ្ធិទទួលបានមរតកឡើយ ប្រសិនបើស្ត្រីគម្ពីរនិយមចំនួនបួននាក់បានបដិសេធមិនព្រមចូលសាសនាឥស្លាម ឬករណីដែលមិនអាចបែងដឹងច្បាស់ថាតើស្ត្រីណាជាស្ត្រីមូស្លីម និងស្ត្រីណាជាស្ត្រីគម្ពីរនិយម។ ករណីនេះមិនត្រូវអនុវត្តចំពោះការលែងលះភរិយាម្នាក់ក្នុងចំណោមភរិយាទាំងពីរដោយមិនដឹងថាជាអ្នកណា ហើយស្វាមីបានរួមភេទជាមួយម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះ ពេលដែលអ៊ីដដាត (រយៈពេលរង់ចាំ) មិនទាន់ផុតកំណត់ឡើយ គឺស្ត្រីដែលស្វាមីបានរួមភេទជាមួយទទួលបានបណ្ដាការ និងមរតកបីចំណែកក្នុងចំណោមបួនចំណែក រីឯស្ត្រីម្នាក់ទៀតទទួលបានមរតកមួយចំណែក និងបណ្ដាការបីចំណែក។ តើជំងឺដ៏គ្រោះថ្នាក់របស់នរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងពីរ ជាឧបសគ្គរារាំងដល់អាពាហ៍ពិពាហ៍ដែរឬទេ ទោះបីជាមានការអនុញ្ញាតពីអាណាព្យាបាល ឬករណីដែលមិនចាំបាច់ក៏ដោយ? មានការខ្វែងគេីយគ្នា។ ចំពោះស្ត្រីป่วยដែលត្រូវបានរួមភេទរួច គឺទទួលបានបណ្ដាការដែលបានកំណត់។ ចំណែកស្វាមីป่วยត្រូវចេញប្រាក់ពីចំណែកមួយភាគបីនៃទ្រព្យរបស់ខ្លួន នូវចំនួនប្រាក់ដែលតិចជាងរវាងប្រាក់ដែលបានកំណត់ និងបណ្ដាការប្រហាក់ប្រហែល ហើយត្រូវបង្កើនល្បឿននៃការលែងលះ លើកលែងតែស្វាមីភរិយាទាំងពីរបានជាសះស្បើយពីជំងឺ។ យោងតាមទស្សនៈត្រឹមត្រូវបំផុត គឺហាមឃាត់ការរៀបការជាមួយស្ត្រីគ្រិស្តសាសនិក និងស្ត្រីជាទាសករ ប៉ុន្តែទស្សនៈដែលត្រូវគេជ្រើសរើសគឺផ្ទុយពីនេះ។ ជំពូកស្តីពីសិទ្ធិជ្រើសរើសសម្រាប់ស្វាមី ឬភរិយាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងពីរ៖ សិទ្ធិជ្រើសរើស (ដើម្បីបដិសេធអាពាហ៍ពិពាហ៍) គឺអាចធ្វើទៅបាន ប្រសិនបើមិនធ្លាប់ដឹងពីមុនមក មិនបានយល់ព្រម ឬមិនបានសប្បាយរីករាយ និងបានស្បថปฏิเสธចំពោះការមិនដឹងនោះ គឺទាក់ទងនឹងជំងឺសាច់សរ (ប្រឡាក់ស្បែក) ការចេញលាមកដោយអចេតនាពេលរួមភេទ និងជំងឺឃ្លង់ (លើកលែងតែជំងឺឃ្លង់ដែលកើតចេញពីឪពុក) ភាពគ្មានអင်္ဂាភេទប្រុស ភាពដាច់អင်္ဂាភេទប្រុស ភាពគ្មានចំណង់ផ្លូវភេទ ភាពស្ទះផ្លូវភេទ ភាពមានដុះសាច់ដូចស្នែងគោនៅក្នុងរន្ធបន្តពូជស្ត្រី ភាពស្ទះរន្ធបន្តពូជស្ត្រីដោយឆ្អឹងឬសាច់ ក្លិនអាក្រក់នៅរន្ធបន្តពូជ (ឬក្លិនមាត់អាក្រក់) ការមានដុះសាច់លើស និងការធ្លាយរន្ធបន្តពូជនិងរន្ធទ្វារលាមកចូលគ្នាដែលកើតមានឡើងមុនពេលធ្វើកិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍។ រីឯស្ត្រីវិញមានសិទ្ធិត្រឹមតែបដិសេធចំពោះជំងឺឃ្លង់ដ៏ច្បាស់លាស់ និងជំងឺសាច់សរដ៏មានគ្រោះថ្នាក់ ដែលកើតមានឡើងបន្ទាប់ពីកិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍ មិនមែនដោយសារភាពគ្មានចំណង់ផ្លូវភេទរបស់ស្វាមីនោះទេ។ នាងមានសិទ្ធិបដិសេធចំពោះការងាប់លិង្គរបស់ស្វាមី ទោះបីជាកើតមានឡើងត្រឹមតែម្តងក្នុងមួយខែ មុនពេលរួមភេទក៏ដោយ ហើយក្រោយពេលរួមភេទគឺត្រូវកំណត់ពេលរង់ចាំសម្រាប់រឿងនេះ។ ចំពោះជំងឺសាច់សរ និងជំងឺឃ្លង់ដែលគេរំពឹងថានឹងអាចជាសះស្បើយវិញ គឺត្រូវកំណត់ពេលរង់ចាំរយៈពេលមួយឆ្នាំ។ ចំពោះការបដិសេធចំពោះកត្តាដទៃទៀត គឺត្រូវអនុវត្តប្រសិនបើតម្រូវឱ្យមានសុខភាពល្អ ទោះបីជាមានការបញ្ជាក់តាមរយៈលក្ខណៈរបស់អាណាព្យាបាលពេលរៀបការក៏ដោយ។ ចំពោះការបដិសេធក្នុងករណីដែលមានការកំណត់លក្ខខណ្ឌសុខភាព គឺមានការស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការវិនិច្ឆ័យ។ មិនមានសិទ្ធិបដិសេធចំពោះការខុសពីការរំពឹងទុកនោះទេ ដូចជាការគ្មានសក់ក្បាល ស្បែកខ្មៅដែលកើតចេញពីពងស្បែក គឺមាត់អាក្រក់ និងភាពជាស្ត្រីមេម៉ាយ លើកលែងតែស្វាមីបាននិយាយថា “នាងជាក្រមុំ”។ ចំពោះករណីស្ត្រីក្រមុំ គឺមានការស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការវិនិច្ឆ័យ។ បើពុំនោះទេ បុរសមានសេរីភាពអាចរៀបការជាមួយស្ត្រីជាទាសករ ហើយស្ត្រីមានសេរីភាពអាចរៀបការជាមួយទាសករបាន ផ្ទុយពីបុរសជាទាសករដែលរៀបការជាមួយស្ត្រីជាទាសករ។ និងបុរសមូស្លីមរៀបការជាមួយស្ត្រីគ្រិស្តសាសនិក លើកលែងតែមានការបន្លំគ្នា។ រយៈពេលរង់ចាំសម្រាប់ស្វាមីដែលមានជំងឺគ្មានចំណង់ផ្លូវភេទ គឺរយៈពេលមួយឆ្នាំគិតចាប់ពីពេលជាសះស្បើយគិតចាប់ពីថ្ងៃវិនិច្ឆ័យ ទោះបីជាគាត់មានជំងឺក៏ដោយ។ រីឯទាសករគឺទទួលបានរយៈពេលពាក់កណ្តាលនៃស្ត្រីមានសេរីភាព។ ទស្សនៈដែលត្រូវគេយល់ឃើញគឺ នាងមិនទទួលបានការចំណាយប្រាក់ចិញ្ចឹមបីបាច់ក្នុងអំឡុងពេលនោះទេ។ ស្វាមីត្រូវបានគេជឿជាក់ប្រសិនបើគាត់អះអាងពីការរួមភេទក្នុងអំឡុងពេលនោះដោយការស្បថរបស់គាត់ ប្រសិនបើគាត់មិនព្រមស្បថទេនោះ ភរិយាត្រូវស្បថជំនួស បើពុំនោះទេអាពាហ៍ពិពាហ៍នៅតែបន្តដដែល។ ប្រសិនបើគាត់មិនបានអះអាងពីការរួមភេទទេ គាត់ត្រូវលែងលះនាង បើពុំនោះទេ តើចៅក្រមត្រូវបញ្ជាឱ្យលែងលះ ឬបញ្ជាឱ្យនាងស្នើសុំការលែងលះសិន ទើបចៅក្រមធ្វើការកាត់ក្តី? មានទស្សនៈពីរ។ ស្ត្រីមានសិទ្ធិស្នើសុំបែកពីស្វាមីក្រោយពេលយល់ព្រមដោយគ្មានការកំណត់ពេលឡើយ ហើយបណ្ដាការបន្ទាប់ពីនោះគឺដូចជាករណីរួមភេទរបស់បុរសគ្មានចំណង់ផ្លូវភេទ និងបុរសដាច់អងា្គភេទប្រុស។ ចំពោះការបង្កើនល្បឿននៃការលែងលះ ប្រសិនបើអင်္ဂាប្រុសរបស់គាត់ត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ គឺមានទស្សនៈពីរ។ ស្ត្រីដែលមានការស្ទះរន្ធបន្តពូជត្រូវគេកំណត់ពេលដើម្បីព្យាបាលតាមរយៈការវិនិច្ឆ័យដោយការខិតខំប្រឹងប្រែង ហើយនាងមិនត្រូវបានบังคับឱ្យព្យាបាលឡើយ ប្រសិនបើវាជាធម្មជាតិរបស់នាង។ ហើយត្រូវយកក្រណាត់មកស្ទាបមើលអင်္ဂាប្រុសដែលត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ និងករណីស្រដៀងគ្នានេះ។ ស្វាមីត្រូវបានគេជឿជាក់ក្នុងករណីគ្មានចំណង់ផ្លូវភេទ ដូចស្ត្រីក្នុងករណីជំងឺរបស់នាង ឬការមានជំងឺនោះខណៈពេលធ្វើកិច្ចសន្យា ឬភាពជាក្រមុំរបស់នាង ហើយនាង ឬឪពុករបស់នាងត្រូវស្បថ ប្រសិនបើនាងជាស្ត្រីមិនទាន់บรรลุนิติภาวะ។ ស្ត្រីដទៃមិនត្រូវមើលឃើញអင်္ဂាប្រុសនោះឡើយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់នាំយកស្ត្រីពីរនាក់មកដើម្បីធ្វើជាសក្ខីភាពឱ្យគាត់ គឺត្រូវទទួលយក។ ប្រសិនបើឪពុកដឹងពីភាពជាស្ត្រីមេម៉ាយរបស់កូនស្រីដោយគ្មានការរួមភេទ ហើយលាក់បាំង នោះស្វាមីមានសិទ្ធិបដិសេធតាមទស្សនៈដែលត្រឹមត្រូវបំផុត។ ចំពោះការបដិសេធមុនពេលរួមភេទ គឺមិនមានការបង់បណ្ដាការឡើយ ដូចជាករណីបោកបញ្ឆោតថាមានសេរីភាព។ រีឯការបដិសេធក្រោយពេលរួមភេទ គឺត្រូវទទួលបានបណ្ដាការដែលបានកំណត់ ដោយឡែកស្ត្រីវិញត្រូវប្រគល់បណ្ដាការនោះមកវិញ ហើយស្វាមីមិនបាច់បង់តម្លៃកូនឡើយ។ បន្ទុកត្រូវធ្លាក់លើអាណាព្យាបាលដែលមិនអវត្តមាន ដូចជាកូនប្រុស និងបងប្រុស ហើយស្ត្រីមិនត្រូវទទួលខុសត្រូវអ្វីឡើយ។ បន្ទុកត្រូវធ្លាក់លើស្វាមី អាណាព្យាបាល និងស្ត្រី ប្រសិនបើអាណាព្យាបាលបានរៀបការឱ្យនាងដោយមានវត្តមានរបស់នាង ប៉ុន្តែពួកគេបានលាក់បាំង។ បន្ទាប់មក អាណាព្យាបាលដែលបានទទួលប្រាក់ពីគាត់ ត្រូវសងប្រាក់នោះវិញ មិនមែនស្ត្រីនោះទេ។ ចំពោះស្ត្រីវិញ ត្រូវទទួលខុសត្រូវក្នុងករណីដូចជាកូនប្រុសពូ លើកលែងតែប្រាក់មួយភាគបួនឌីណារ។ ប្រសិនបើស្វាមីដឹងរឿងនេះ គឺត្រូវាត់ទុកដូចជាញាតិជិតស្និទ្ធ និងត្រូវបដិសេធប្រសិនបើគាត់អះអាងថាគាត់មិនបានដឹង ដូចជាការចោទប្រកាន់គាត់តាមទស្សនៈដែលត្រូវបានជ្រើសរើស។ ប្រសិនបើគាត់មិនព្រមស្បថទេ គាត់ត្រូវស្បថថាបុរសនោះបានបោកបញ្ឆោតគាត់ ហើយគាត់អាចទារប្រាក់នោះពីបុរសនោះវិញ។ ប្រសិនបើបុរសនោះមិនព្រមស្បថទេ គាត់អាចទារប្រាក់ពីភរិយាវិញតាមទស្សនៈដែលត្រូវបានជ្រើសរើស។ និងទារពីអ្នកបោកបញ្ឆោតដែលមិនមែនជាអាណាព្យាបាលដែលបានធ្វើកិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍ លើកលែងតែបុរសនោះបានប្រាប់ថាខ្លួនមិនមែនជាអាណាព្យាបាល គឺមិនមែនទារពីបុរសដែលមិនបានធ្វើកិច្ចសន្យានោះទេ។ កូនរបស់អ្នកបោកបញ្ឆោតដែលមានសេរីភាពគឺមានសេរីភាពតែប៉ុណ្ណោះ ហើយស្វាមីត្រូវបង់ប្រាក់ចំនួនតិចជាងរវាងបណ្ដាការដែលបានកំណត់ បណ្ដាការប្រហាក់ប្រហែល និងតម្លៃកូន ដោយមិនរាប់បញ្ចូលទ្រព្យសម្បត្តិរបស់កូននៅថ្ងៃកាត់ក្តីឡើយ លើកលែងតែករណីទាក់ទងនឹងសិទ្ធិអំណាចជាម្ចាស់ទាសករ និងសិទ្ធិអំណាចផ្សេងទៀត។ និងត្រូវទារប្រាក់ពីអ្នកបោកបញ្ឆោតចំពោះកូនរបស់ស្ត្រីជាទាសករដែលជាម្តូនរបស់កូនខ្លួន (උම්මුල්វ៉ាឡាដ) និងទាសករដែលត្រូវរួចខ្លួនក្រោយពេលម្ចាស់ស្លាប់ (មុដាប់បា) ហើយសិទ្ធិនេះត្រូវបាត់បង់ដោយសារការស្លាប់របស់គេ។ និងត្រូវបង់ប្រាក់ចំនួនតិចជាងរវាងតម្លៃកូន ឬសំណងឈាមរបស់កូន ប្រសិនបើកូនត្រូវបានគេសម្លាប់ ឬទារពីអ្នកដែលបានបោកបញ្ឆោតស្វាមី ឬទារប្រាក់ជំនួសការថយចុះតម្លៃរបស់ស្ត្រី ប្រសិនបើនាងបានបាត់បង់កូនដោយសាររលូតស្លាប់ ដូចជាករណីដែលនាងរងរបួស។ ចំពោះករណីគ្មានអ្នកទទួលខុសត្រូវ គឺត្រូវទារពីកូនប្រុស ហើយមិនត្រូវទារពីកូនម្នាក់ក្នុងចំណោមបណ្តាកូនៗឡើយ លើកលែងតែចំណែករបស់កូននោះ។ និងត្រូវផ្អាកតម្លៃកូនរបស់ស្ត្រីជាទាសករដែលសរសេរសន្យាថានឹងលោះខ្លួន (មុការតាប់) ប្រសិនបើនាងអះអាង ទើបត្រូវបង្វែរទៅឱ្យឪពុកវិញ។

ជំពូកស្តីពីជម្រើសរបស់សហគមន៍ (អ៊ុំម៉ាស់)

មុនពេលប្តីប្រកាសថាខ្លួនត្រូវបានគេបោកបញ្ឆោត ប្រសិនបើគេលែងលះប្រពន្ធ ឬប្រសិនបើស្លាប់ទាំងពីរនាក់ រួចមកដឹងពីមូលហេតុនៃជម្រើស (ខያ៉ា) គឺចាត់ទុកដូចជាគ្មាន។ ហើយអាណាព្យាបាលមានសិទ្ធិលាក់បាំងភាពខ្វាក់ និងប្រហាក់ប្រហែលនេះ ហើយគាត់មានករណីយកិច្ចលាក់បាំងអំពើអាក្រក់។ ហើយមតិដែលខ្លាំងជាងគេ (អសុហ៍) គឺហាមឃាត់បុរសកើតជំងឺឃ្លង់មិនឱ្យរួមភេទជាមួយទាសីរបស់ខ្លួន។ ចំពោះស្ត្រីជនជាតិអារ៉ាប់៖ ការដកហូតទាសករដែលជាប់ពូជពង្សជាជនជាតិអារ៉ាប់គឺមិនអនុញ្ញាតឡើយ លើកលែងតែស្ត្រីជាកុលសម្ព័ន្ធគួរ៉ែស (القرشية) ដែលរៀបការជាមួយគាត់ដោយយល់ថាគាត់ជាជនជាតិគួរ៉ែស។ ជំពូកស្តីពីជម្រើស (ខុយ៉ា) របស់ទាសី ហើយសម្រាប់ស្ត្រីដែលត្រូវបានលោះឱ្យមានសេរីភាពពេញលេញ៖ មានសិទ្ធិផ្តាច់ខ្លួនពីប្តីที่เป็นទាសករតែប៉ុណ្ណោះ តាមរយៈការលែងលះបែបបائن (បែកបាក់ដាច់ស្រេច) ចំនួនមួយដង ឬពីរដង។ ហើយរបោះបង់ចោលនូវតម្លៃមាក់សុដាក (สินสอด) មុនពេលរួមរស់ជាមួយគ្នា និងការបែកបាក់ ប្រសិនបើម្ចាស់ទាសករបានទទួលវា ហើយគាត់ជាអ្នកក្រីក្រ។ រួចក្រោយពេលរួមរស់គឺជារបស់នាង ដូចជាករណីដែលនាងយល់ព្រម ខណៈដែលនាងជាស្ត្រីដែលมอบសិទ្ធិក្នុងរឿងមាក់សុដាកដោយបានកំណត់នូវអ្វីដែលគាត់បានកំណត់ក្រោយពីនាងមានសេរីភាព លើកលែងតែម្ចាស់ទាសករជាអ្នកយកវា ឬដាក់លក្ខខណ្ឌ។ ហើយនាងត្រូវគេជឿជាក់ប្រសិនបើនាងមិនទាន់ឱ្យគាត់រួមរស់ជាមួយដោយអះអាងថានាងមិនទាន់បានយល់ព្រម ទោះបីជាឆ្លងកាត់រយៈពេលមួយឆ្នាំក៏ដោយ លើកលែងតែនាងបានបោះបង់ចោលវា ឬនាងបានអនុញ្ញាតឱ្យគាត់រួមរស់ ទោះបីជានាងមិនដឹងពីច្បាប់ក៏ដោយ មិនមែនការមានសេរីភាពនោះទេ។ ហើយនាងមានសិទ្ធិទទួលបានចំនួនទឹកប្រាក់ដែលច្រើនជាងគេរវាងតម្លៃដែលបានដាក់ឈ្មោះ និងតម្លៃមាក់សុដាកស្មើគ្នា (សោដាគុលមិស) ឬគាត់ត្រូវបញ្ជាក់វាដោយមិនមែនជាការលែងលះបែប រ៉ូច្អី ឬមានសេរីភាពមុនពេលមានការជ្រើសរើស លើកលែងតែសម្រាប់ការយឺតយ៉ាវដោយសាររដូវ។ ហើយប្រសិនបែនាងរៀបការមុនពេលដឹង និងមុនពេលរួមរស់៖ គឺវាបាត់បង់ដោយសារការរួមរស់ជាមួយប្តីទីពីរ ហើយនាងមានសិទ្ធិប្រសិនបើគាត់រារាំងនាងនូវការយឺតយ៉ាវដើម្បីពិចារណា។ ជំពូកស្តីពីមាក់សុដាក (สินสอด) និងបទបញ្ញត្តិរបស់វា មាក់សុដាកគឺដូចជាតម្លៃទំនិញ៖ ដូចជាទាសករដែលនាងជ្រើសរើសយកដោយខ្លួនឯង មិនមែនជាប្តីនោះទេ។ ការធានារ៉ាប់រង ការខូចខាត ការទាមទារសិទ្ធិ ការមានបញ្ហាខ្វះខាត ឬផ្នែកខ្លះរបស់វា៖ គឺដូចជាការទិញលក់ដែរ។ ហើយប្រសិនបើវាត្រូវបានកំណត់ដោយទឹកខ្មៅស្រាផ្លែឈើបន្តិចបន្តួច ប៉ុន្តែវាបែរជាស្រាស្រវឹង គឺត្រូវសងជាប្រភេទដូចគ្នា។ ហើយត្រូវបានអនុញ្ញាតដោយ៖ ការប៉ាន់ប្រមាណ ឬចំនួនកំណត់ពី៖ ដូចជាអូដ្ឋ ទាសករ ឬតម្លៃមាក់សុដាកស្មើគ្នា។ ហើយនាងមានសិទ្ធិទទួលបានកម្រិតមធ្យមភ្លាមៗ។ ចំពោះលក្ខខណ្ឌនៃការបញ្ជាក់ពីប្រភេទនៃទាសករ៖ មានពីរមតិ។ ហើយភេទស្រីក្នុងចំណោមនោះ ប្រសិនបើមិនបានបញ្ជាក់ប្រភេទជាក់លាក់ និងគ្មានការធានាទទួលខុសត្រូវឡើយ។ ហើយត្រូវបង់រשហូតដល់ពេលរួមរស់ ប្រសិនបើដឹង ឬបង់តាមលទ្ធភាពប្រសិនបើគាត់មានទ្រព្យសម្បត្តិ ឬការប្រគល់ទាសករជាអំណោយដល់បុគ្គលណា ១ ឬការលោះឪពុករបស់នាងជំនួសនាង ឬជំនួសខ្លួនគាត់ផ្ទាល់។ ហើយចាំបាច់ត្រូវប្រគល់វាប្រសិនបើវាត្រូវបានកំណត់ បើពុំនោះទេនាងមានសិទ្ធិរារាំងខ្លួនឯង - ទោះបីជានាងមានបញ្ហាខ្វះខាតក៏ដោយ - ពីការចូលរួមរស់ និងការរួមភេទបន្ទាប់ពីនោះ និងការធ្វើដំណើរ រហូតទាល់តែប្រគល់នូវអ្វីដែលដល់កំណត់ មិនមែនបន្ទាប់ពីការរួមភេទនោះទេ លើកលែងតែមានសិទ្ធិទាមទារ ទោះបីជាគាត់មិនបានបោកបញ្ឆោតនាងក៏ដោយ យោងតាមមតិដែលច្បាស់ជាង។ ហើយអ្នកណាដែលប្រញាប់ប្រញាល់ធ្វើសកម្មភាព ភាគីម្ខាងទៀតនឹងត្រូវបង្ខំឱ្យធ្វើតាម ប្រសិនបើប្តីមានវ័យគ្រប់ការ និងអាចរួមភេទបាន។ ហើយត្រូវបានផ្តល់ពេលយឺតយ៉ាវរយៈពេលមួយឆ្នាំ ប្រសិនបើនាងដាក់លក្ខខណ្ឌសម្រាប់ការធ្វើដំណើរទៅឆ្ងាយ ឬដោយសារវ័យក្មេង បើពុំនោះទេ គឺត្រូវលុបចោល និងមិនលើសពីមួយឆ្នាំឡើយ។ ហើយចំពោះជំងឺ និងវ័យក្មេងដែលរារាំងពីការរួមភេទ និងកម្រិតនៃការរៀបចំដូចជាសភាពរបស់នាងផ្ទាល់ លើកលែងតែគាត់ស្បថថានឹងរួមរស់នៅคืนนี้ មិនមែនដោយសារមូលហេតុរដូវនោះទេ។ ហើយប្រសិនបើរកមិនឃើញទេ គាត់ត្រូវផ្តល់ពេលពន្យារពេលដើម្បីพิសូត្រពីភាពក្រីក្ររបស់គាត់រយៈពេលបីសប្តាហ៍ បន្ទាប់មកត្រូវរង់ចាំដោយការពិចារណា និងអនុវត្តតាមស៊ុនណាត់រយៈពេលមួយឆ្នាំ និងមួយខែ។ ហើយទាក់ទងនឹងការរង់ចាំសម្រាប់បុគ្គលដែលគ្មានសង្ឃឹម (អស់រដូវ ឬផ្សេងទៀត) ដែលត្រូវបានបញ្ជាក់ជាត្រឹមត្រូវ និងការមិនរង់ចាំ៖ មានការបកស្រាយពីរ។ បន្ទាប់មក ត្រូវលែងលះជំនួសគាត់ ហើយកាតព្វកិច្ចត្រូវបង់ពាក់កណ្តាល លើកលែងតែក្នុងករណីមានកំហុសខ្វះខាត។ ហើយវាត្រូវបានបញ្ជាក់តាមរយៈការរួមភេទ ទោះបីជាវាជាការហាមឃាត់ក៏ដោយ ការស្លាប់របស់នាក់ណាម្នាក់ ការស្នាក់នៅរយៈពេលមួយឆ្នាំ។ ហើយនាងត្រូវបានគេជឿជាក់ក្នុងពេលនៅទោលគ្នាក្នុងបន្ទប់ដំបូង ទោះបីជាមានឧបសគ្គតាមបែបសាសនាក៏ដោយ និងក្នុងការបដិសេធរបស់វា ទោះបីជានាងជាស្ត្រីល្ងង់ខ្លៅ ឬជាទាសី និងអ្នកដែលមកសួរសុខទុក្ខក្នុងចំណោមអ្នកទាំងពីរ។ ហើយប្រសិនបើគាត់ប្រកាសទទួលស្គាល់វាតែប៉ុណ្ណោះ គឺត្រូវយកវាប្រសិនបែនាងជាស្ត្រីល្ងង់ខ្លៅ។ តើបើគាត់បន្តការប្រកាសទទួលស្គាល់ខណៈដែលគាត់ជាមនុស្សគ្រប់លក្ខខណ្ឌ តើដូចគ្នានេះដែរឬទេ? ឬប្រសិនបើនាងប្រកាសថាខ្លួនឯងកុហក? មានការបកស្រាយពីរ។ ហើយវាត្រូវបានចាត់ទុកជាមោឃៈ ប្រសិនបើវាទាបជាងមួយភាគបួននៃឌីណារ (ربع دينار) ឬបីឌៀរហាំសុទ្ធ (ثلاثة دراهم خالصَة) ឬតម្លៃដែលត្រូវបានគេវាយតម្លៃស្មើនឹងចំនួននោះ។ ហើយគាត់ត្រូវបំពេញបន្ថែមវាឱ្យគ្រប់ចំនួនប្រសិនបើគាត់បានចូលរួមរស់ បើពុំនោះទេ ប្រសិនបើគាត់មិនបានបំពេញបន្ថែមវាទេ៖ គឺត្រូវលុបចោល ឬដោយអ្វីដែលខ្លួនមិនមានសិទ្ធិជាម្ចាស់ ដូចជាស្រា និងមនុស្សមានសេរីភាព ឬដោយការបោះបង់ចោលវា ឬដូចជាការសងសឹក ឬទាសកររត់គេចខ្លួន ឬផ្ទះរបស់បុគ្គលណាម្នាក់ ឬកម្រៃជើងសាររបស់វា ឬផ្នែកខ្លះរបស់វាសម្រាប់ពេលកំណត់ដែលមិនច្បាស់លាស់ ឬមិនបានកំណត់ពេលកំណត់ ឬលើសពីហាសិបឆ្នាំ ឬដោយវត្ថុជាក់លាក់នៅឆ្ងាយ៖ ដូចជាទីក្រុងខូរ៉ាសាន (خراسان) ពីប្រទេសអេស្ប៉ាញ (الأندلس) ហើយត្រូវបានអនុញ្ញាតដូចជាទីក្រុងគែរ (مصر) ពីទីក្រុងមេឌីណា (المدينة) មិនមែនដោយលក្ខខណ្ឌនៃការរួមរស់មុនពេលនោះទេ លើកលែងតែជិតបំផុត។ ហើយត្រូវធានារ៉ាប់រងវាបន្ទាប់ពីបានកាន់កាប់ប្រសិនបើវាខូចខាត ឬដោយវត្ថុដែលបានលួចដកហូតដោយអយុត្តិធម៌ដែលអ្នកទាំងពីរបានដឹង មិនមែននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេទេ។ ឬដោយការរួមផ្សំគ្នាជាមួយនឹងការលក់៖ ដូចជាផ្ទះដែលគាត់បានផ្តល់ឱ្យ ឬឪពុករបស់នាងបានផ្តល់ឱ្យ។ ហើយត្រូវបានអនុញ្ញាតពីឪពុកក្នុងករណីការផ្ទេរអំណាច (តេហ្វវីឌ) និងការប្រមូលផ្តុំស្ត្រីពីរនាក់ដែលគាត់បានដាក់ឈ្មោះមាក់សុដាកឱ្យអ្នកទាំងពីរ ឬសម្រាប់ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ។ ហើយថាតើទោះបីជាគាត់ដាក់លក្ខខណ្ឌរៀបការជាមួយម្នាក់ទៀត ឬប្រសិនបើគាត់ដាក់ឈ្មោះតម្លៃមាក់សុដាកស្មើគ្នា តើមានពីរមតិឬយ៉ាងណា? ហើយមិនគួរឱ្យចូលចិត្តទេចំពោះការប្រមូលផ្តុំពួកគេទាំងពីរ ហើយភាគច្រើនយល់ស្របតាមការបកស្រាយដោយការហាមឃាត់ និងការលុបចោលមុនពេលនោះ និងតម្លៃមាក់សុដាកស្មើគ្នាបهнទាប់ពីនោះ មិនមែនការស្អប់ខ្ពើមឡើយ។ ឬការធានារ៉ាប់រងនៃការបញ្ជាក់របស់វាគឺការដកហូតវាចេញ៖ ដូចជាការផ្តល់ទាសករជាមាក់សុដាករបស់នាង ហើយបន្ទាប់ពីការរួមរស់ នាងក្លាយជាម្ចាស់វា ឬដោយផ្ទះដែលមានការធានារ៉ាប់រង ឬដោយមួយពាន់ ទោះបីជានាងមានប្រពន្ធក៏ដោយ គឺពីរពាន់ ផ្ទុយពីមួយពាន់ប្រសិនបើគាត់នាំនាងចេញពីទីក្រុងរបស់នាង ឬរៀបការជាមួយនាងលើសពីនោះ គឺពីរពាន់។ ហើយលក្ខខណ្ឌមិនចាំបាច់ត្រូវអនុវត្តតាមទេ ហើយត្រូវបានគេស្អប់ខ្ពើម ក៏ដូចជាពាន់ទីពីរដែរ ប្រសិនបើគាត់ខុសពីកិច្ចព្រមព្រៀង៖ ដូចជាប្រសិនបើខ្ញុំនាំនាងចេញ៖ នាងទទួលបានមួយពាន់ ឬនាងបានបោះបង់ចោលមួយពាន់មុនពេលកិច្ចសន្យាលើរឿងនោះ លើកលែងតែនាងបោះបង់ចោលនូវអ្វីដែលបានកំណត់បន្ទាប់ពីកិច្ចសន្យាដោយគ្មានការស្បថពីគាត់។ ឬដូចជាការនិយាយថា "សូមរៀបការប្អូនស្រីរបស់អ្នកជាមួយខ្ញុំក្នុងតម្លៃមួយរយ ដោយថែមទាំងខ្ញុំត្រូវរៀបការប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំជាមួយអ្នកក្នុងតម្លៃមួយរយ" នោះគឺជាទម្រង់នៃការរៀបការប្តូរគ្នា (ស្ស៊ីហ្គារ - الشغار) ហើយទោះបីជាមិនបានដាក់ឈ្មោះមាក់សុដាកក៏ដោយ គឺវាជាការច្បាស់លាស់របស់វា ហើយត្រូវបានលុបចោល ទោះបីជាក្នុងម្នាក់ក៏ដោយ។ និងលើសនីភាពនៃកូនរបស់ទាសីជារៀងរហូត។ ហើយនាងមានសិទ្ធិក្នុងទម្រង់នោះ៖ គឺមួយរយ និងស្រា ឬមួយរយ និងមួយរយ៖ សម្រាប់ការស្លាប់ ឬការបែកបាក់ គឺចំនួនដែលច្រើនជាងគេរវាងតម្លៃដែលបានដាក់ឈ្មោះ និងតម្លៃមាក់សុដាកស្មើគ្នា ទោះបីជាវាលើសពីចំនួនសរុបក៏ដោយ។ និងកំណត់ដោយពេលកំណត់ដ៏ច្បាស់លាស់ប្រសិនបើមាននៅក្នុងនោះ។ ហើយត្រូវបានបកស្រាយផងដែរ៖ ក្នុងករណីដែលគាត់បានដាក់ឈ្មោះមាក់សុដាកសម្រាប់ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ ហើយបានរួមរស់ជាមួយអ្នកដែលបានដាក់ឈ្មោះមាក់សុដាកឱ្យនាង ដោយតម្លៃមាក់សុដាកស្មើគ្នា និងក្នុងការហាមឃាត់វាដោយផលប្រយោជន៍ និងការបង្រៀនគុរអានដល់នាង និងការនាំនាងទៅធ្វើបុណ្យហាជ្ជ ហើយគាត់អាចទាមទារយកតម្លៃនៃសកម្មភាពការងាររបស់គាត់វិញដោយសារការលុបចោលកិច្ចសន្យា។ ហើយការស្អប់ខ្ពើមវា៖ ដូចជាការទាមទារតម្លៃខ្ពស់ជ្រុលនៅក្នុងវា និងពេលវេលាកំណត់៖ មានពីរមតិ។ ហើយប្រសិនបើគាត់បានបញ្ជាឱ្យគាត់យកមួយពាន់ដែលគាត់បានកំណត់ដំបូង បន្ទាប់មករៀបការជាមួយនាងដោយតម្លៃពីរពាន់ ប្រសិនបើគាត់បានរួមរស់ នោះប្តីត្រូវទទួលខុសត្រូវមួយពាន់ ហើយភ្នាក់ងារត្រូវសងសដទៃទៀតចំនួនមួយពាន់ ប្រសិនបើគាត់បានរំលោភបំពានតាមរយៈការសារភាព ឬសក្ខីកម្ម បើពុំនោះទេ នាងត្រូវស្បថប្រសិនបើប្តីបានស្បថ។ ហើយទាក់ទងនឹងការស្បថរបស់ប្តីជំនួសគាត់ ប្រសិនបើគាត់បដិសេធមិនស្បថ និងត្រូវសងប្រាក់ពាន់ទីពីរ មានការបកស្រាយពីរ។ ហើយប្រសិនបើគាត់មិនទាន់បានរួមរស់ទេ ហើយភាគីណាម្នាក់បានយល់ព្រម៖ ភាគីម្ខាងទៀតត្រូវអនុវត្តតាម មិនមែនភ្នាក់ងារត្រូវទទួលខុសត្រូវលើប្រាក់មួយពាន់នោះទេ។ ហើយភាគីនីមួយៗមានសិទ្ធិបង្ខំឱ្យភាគីម្ខាងទៀតស្បថក្នុងរឿងដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ការសារភាពរបស់គាត់ ប្រសិនបើគ្មានសក្ខីកម្មត្រូវបានបង្កើតឡើងទេ ហើយមិនត្រូវបដិសេធមិនស្បថទេ ប្រសិនបើគាត់សង្ស័យចោទប្រកាន់គាត់។ ហើយត្រូវបានសម្រេចឱ្យផ្តើមការស្បថរបស់ប្តីក្នុងអ្វីដែលគាត់បានបញ្ជា លើកលែងតែការបញ្ជាដោយមួយពាន់ បន្ទាប់មកស្ត្រីមានសិទ្ធិលុបចោលកិច្ចសន្យា ប្រសិនបើសក្ខីកម្មត្រូវបានបង្កើតឡើងលើការរៀបការក្នុងតម្លៃពីរពាន់ បើពុំនោះទេគឺដូចជាការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងរឿងមាក់សុដាក។ ហើយប្រសិនបែនាងដឹងពីការរំលោភបំពាន គឺមួយពាន់ ហើយបើផ្ទុយពីនេះ គឺពីរពាន់។ ហើយប្រសិនបើអ្នកទាំងពីរដឹង និងដឹងពីចំណេះដឹងរបស់ភាគីម្ខាងទៀត ឬមិនដឹង៖ គឺពីរពាន់។ ហើយប្រសិនបើគាត់ដឹងពីចំណេះដឹងរបស់នាងតែប៉ុណ្ណោះ៖ គឺមួយពាន់ ហើយបើផ្ទុយពីនេះ៖ គឺពីរពាន់។ ហើយមិនចាំបាច់ត្រូវរៀបការជាមួយស្ត្រីមានការអនុញ្ញាតដែលមិនត្រូវបានគេបង្ខំដោយគ្មានតម្លៃមាក់សុដាកស្មើគ្នានោះទេ។ ហើយត្រូវអនុវត្តតាមតម្លៃមាក់សុដាកសម្ងាត់ នៅពេលដែលពួកគេបានប្រកាសជាសាធារណៈនូវរឿងផ្សេងពីនោះ។ ហើយនាងត្រូវឱ្យគាត់ស្បថ ប្រសិនបើនាងអះអាងពីការដកថយពីវា លើកលែងតែមានសក្ខីកម្មថាអ្វីដែលត្រូវបានប្រកាសជាសាធារណៈគឺគ្មានប្រភពដើម។ ហើយប្រសិនបើគាត់បានរៀបការក្នុងតម្លៃសាមសិប៖ ប្រាក់ដប់ជាសាច់ប្រាក់ និងដប់ទៀតបង់តាមពេលកំណត់ ហើយពួកគេទាំងពីរស្ងៀមស្ងាត់មិននិយាយពីប្រាក់ដប់ទៀត គឺត្រូវបានលុបចោល។ ហើយការបង់ប្រាក់ជាសាច់ប្រាក់របស់វាគឺដូចនោះ ជាការទាមទារឱ្យមានការកាន់កាប់វា។ ហើយការរៀបការបែបតេហ្វវីឌ (التفويض) និងតាក់គីម (التحكيم) ត្រូវបានអនុញ្ញាត៖ គឺជាកិច្ចសន្យាដោយគ្មានការរៀបរាប់ពីមាក់សុដាក និងដោយគ្មានការផ្ដល់អំណោយ។ ហើយត្រូវបានចាត់ទុកជាមោឃៈ ប្រសិនបើនាងបានផ្តល់ខ្លួនឯងជាអំណោយមុនពេលនោះ ហើយត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងត្រឹមត្រូវថាវាជាការរួមភេទខុសច្បាប់ (ហ្ស៊ីនា)។ ហើយនាងទទួលបានវាដោយសារការរួមភេទ មិនមែនដោយសារការស្លាប់ ឬការលែងលះឡើយ លើកលែងតែវាត្រូវបានកំណត់ និងនាងយល់ព្រម។ ហើយមិនត្រូវបានគេជឿជាក់ក្នុងរឿងនោះទេបន្ទាប់ពីការស្លាប់ ឬការលែងលះទាំងពីរនោះ។ ហើយនាងមានសិទ្ធិទាមទារការកំណត់តម្លៃ។ ហើយវាជាកិច្ចការចាំបាច់សម្រាប់នាងក្នុងរឿងនោះ និងការសម្រេចចិត្តរបស់បុរស ប្រសិនបើតម្លៃមាក់សុដាក

ជំពូក៖ ការពន្យល់អំពីបទបញ្ញត្តិស្តីពីវិវាទរវាងប្តីប្រពន្ធ ចំពោះបញ្ហាផលប្រយោជន៍ និងថាតើវាជាការសម្រុះសម្រួលដែរឬទេ? មានការបកស្រាយពីរ។ ការកាន់កាប់៖ ក្នុងនាមជាអ្នកបង្ខំ ឬជាអាណាព្យាបាល ហើយពួកគេទាំងពីរបាននិយាយការពិត ទោះបីជាគ្មានសាក្សីក៏ដោយ ហើយពួកគេបានស្បថ។ ហើយប្តីត្រូវដកថอยវិញ ប្រសិនបើគាត់លែងលះប្រពន្ធរបស់គាត់លើទ្រព្យសម្បត្តិរបស់នាង នៅពេលដែលគាត់មានលទ្ធភាពបង់ប្រាក់នៅថ្ងៃទូទាត់។ ហើយមានតែការទិញសម្ភារៈរៀបចំផ្ទះដែលសាក្សីបញ្ជាក់ពីការបង់ប្រាក់ឱ្យនាង ឬការនាំយកវាទៅផ្ទះរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ ឬការបញ្ជូនវាទៅកាន់ទីនោះប៉ុណ្ណោះ ទើបធ្វើឱ្យគាត់រួចផុតពីបំណុល។ បើមិនដូច្នោះទេ គឺប្រពន្ធ (ទោះបីជាគាត់បានកាន់កាប់ក៏ដោយ ក៏តាមទាមទារគាត់ដែរ) ឬប្តី។ ទោះបីជាឪពុកបាននិយាយបន្ទាប់ពីមានសាក្សីបញ្ជាក់ពីការកាន់កាប់ថា៖ «ខ្ញុំមិនបានកាន់កាប់វាទេ» ក៏ដោយ ក៏ប្តីត្រូវស្បថក្នុងករណីដូចជា៖ រយៈពេលដប់ថ្ងៃ។ ជំពូក៖ ការពន្យល់អំពីបទបញ្ញត្តិស្តីពីវិវាទរវាងប្តីប្រពន្ធ ប្រសិនបើពួកគេមានវិវាទនឹងគ្នាចំពោះអាពាហ៍ពិពាហ៍ គឺវាត្រូវ បានបញ្ជាក់តាមរយៈសាក្សី ទោះបីជាតាមរយៈការលាន់ឮសំឡេងស្គរ និងផ្សែងក៏ដោយ បើមិនដូច្នេះទេ គឺគ្មានការស្បថឡើយ។ ទោះបីជាភាគីដើមចោទបាននាំយកសាក្សីម្នាក់ ហើយនាងបានស្បថរួមជាមួយគាត់ ហើយនាងទទួលបានមរតកក៏ដោយ។ ហើយប្តីត្រូវបានគេបញ្ជាឱ្យឃ្លាតឆ្ងាយពីនាង រហូតទالតែមានសាក្សីទីពីរដែលគាត់អះអាងថាមានភាពជិតស្និទ្ធ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើគាត់មិននាំយកសាក្សីនោះមកទេ គឺមិនមានការស្បថលើប្តីប្រពន្ធឡើយ ហើយនាងត្រូវបានគេបញ្ជាឱ្យរង់ចាំសាក្សីដែលមានភាពជិតស្និទ្ធ បន្ទាប់មកសាក្សីរបស់គាត់មិនត្រូវបានគេស្តាប់ឮឡើយ ប្រសិនបើចៅក្រមដែលជាអ្នកអះអាងពីភស្តុតាងបានធ្វើឱ្យគាត់អសមត្ថភាព។ ហើយខ្លឹមសារជាក់ស្តែងរបស់វាគឺការទទួលយក ប្រសិនបើគាត់សារភាពដោយខ្លួនឯងថាគាត់អសមត្ថភាព។ ហើយបុរសដែលមានប្រពន្ធបីនាក់ គឺមិនត្រូវអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយប្រពន្ធទីប្រាំឡើយ លើកលែងតែបន្ទាប់ពីការលែងលះប្រពន្ធម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះ។ ហើយការបដិសេធរបស់ប្តី មិនមែនជាការលែងលះឡើយ។ ប្រសិនបើបុរសពីរនាក់បានអះអាងយកស្រ្តីម្នាក់ ប៉ុន្តែស្រ្តីនោះបានបដិសេធបុរសទាំងពីរ ឬម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ ហើយពួកគេម្នាក់ៗបាននាំយកសាក្សីពេញលេញ នោះអាពាហ៍ពិពាហ៍ទាំងពីរត្រូវ ទុកជាមោឃៈ ដូចជាអាណាព្យាបាលទាំងពីរដែរ។ និងនៅក្នុងបញ្ហាមរតកតាមរយៈការសារភាពរបស់ប្តីប្រពន្ធទាំងពីរដែលមិនមែនជាអ្នកមកថ្មី និងការសារភាពអំពីអ្នកទទួលមរតក ខណៈដែលមិនមានអ្នកទទួលមរតកណាមួយដែលច្បាស់លាស់នោះ គឺមានការខ្វែងគំយោបល់គ្នា ខុសពីអ្នកដែលមកថ្មី និងការសារភាពរបស់ឪពុកម្តាយទាំងពីររបស់អ្នកដែលមិនទាន់บรรลุนิติภาวะ។ ហើយសម្តីរបស់គាត់ដែលថា៖ «ខ្ញុំបានរៀបការជាមួយអ្នក» ហើយនាងបានតបថា៖ «បាទ/ចាស» ឬនាងបាននិយាយថា៖ «អ្នកបានលែងលះខ្ញុំ» ឬ «អ្នកបានទាមទារលែងលះខ្ញុំ (ខុលអ)» ឬគាត់បាននិយាយថា៖ «អ្នកបានទាមទារលែងលះពីខ្ញុំ» ឬ «ខ្ញុំប្រៀបដូចជាម្តាយរបស់អ្នក» ឬ «ហຣាម (ហាមឃាត់សម្រាប់ខ្ញុំ)» ឬ «បាអ៊ីន (លែងលះដាច់ស្រឡះ)» ជាការឆ្លើយតបទៅនឹងពាក្យថា លែងលះខ្ញុំ (មិនមែនជាការលែងលះទេ ប្រសិនបើមិនតម្រូវឱ្យឆ្លើយតប) ឬពាក្យថា «អ្នកសម្រាប់ខ្ញុំប្រៀបដូចជាខ្នងម្តាយខ្ញុំ» ឬប្រសិនបើគាត់បានសារភាព បន្ទាប់មកនាងបានបដិសេធ បន្ទាប់មកនាងបាននិយាយថា៖ «បាទ/ចាស» បន្ទាប់មកគាត់បានបដិសេធ។ និងក្នុងកម្រិតនៃទឹកប្រាក់មែរ (สินสอด) ឬលក្ខណៈរបស់វា ឬប្រភេទរបស់វា៖ គឺពួកគេទាំងពីរត្រូវស្បថ ហើយអាពាហ៍ពិពាហ៍ត្រូវទុកជាមោឃៈ។ ការត្រឡប់ទៅរកអ្វីដែលស្រដៀងគ្នាវិញ និងការបដិសេធអាពាហ៍ពិពាហ៍តាមរយៈការស្បថទាំងសងខាងឱ្យបានពេញលេញ និងករណីផ្សេងទៀត គឺដូចជាការទិញលក់ដែរ លើកលែងតែបន្ទាប់ពីការរួមភេទ (ប៊ីនាព) ឬការលែងលះ ឬការស្លាប់ នោះសម្តីគឺជារបស់គាត់ដោយការស្បថ។ ទោះបីជាគាត់បានអះអាងពីការផ្ទេរសិទ្ធិអំណាចនៅចំពោះមុខអ្នកដែលធ្លាប់ស្គាល់គាត់ ក្នុងកម្រិត និងលក្ខណៈក៏ដោយ ហើយបានសងទ្រព្យដែលមានលក្ខណៈដូចគ្នាវិញក្នុងប្រភេទរបស់វា ដរាបណាវាមិនលើសពីតម្លៃនៃสิ่งที่នាងបានអះអាង ឬមិនទាបជាងការអះអាងរបស់គាត់ទេ ហើយអាពាហ៍ពិពាហ៍ត្រូវបានបញ្ជាក់។

ជំពូកស្តីពីការរៀបចំពិធីមង្គលការ (វ៉ាលីម៉ះ)

ជាចំហៀងសំណើសុំរបស់អ្នកជំនាញ សូមអានអត្ថបទបកប្រែជាភាសាខ្មែរស្របតាមលក្ខខណ្ឌដែលបានកំណត់៖ --- វាជាសម្ដីរបស់មនុស្សស្រីមិនទុំខ្លួន។ ហើយប្រសិនបើភស្តុតាងត្រូវបានលើកឡើងអំពីពិធីមង្គលការពីរក្នុងកិច្ចសន្យាពីរ នោះវាត្រូវកំណត់ ហើយការលែងលះត្រូវបានរៀបចំឡើងរវាងពួកវា ហើយនាងត្រូវតម្រូវឱ្យបញ្ជាក់ថាវាបានកើតឡើងបន្ទាប់ពីការរួមភេទ។ ហើយប្រសិនបើគាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំបានឱ្យកាដូទៅឪពុករបស់អ្នក» ហើយនាងនិយាយថា៖ «គឺម្តាយខ្ញុំវិញទេ» នោះពួកគេទាំងពីរត្រូវស្បថ ហើយឪពុកត្រូវមានសេរីភាព ប្រសិនបើពួកគេទាំងពីរស្បថ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់ស្បថដោយគ្មាននាង នោះពួកគេទាំងពីរត្រូវមានសេរីភាព ហើយសិទ្ធិអំណត្ថលើពួកគេគឺជារបស់នាង។ ចំពោះការកាន់កាប់สิ่งที่ស្ថាពរ គឺមុនពេលរួមភេទ គឺជាពាក្យរបស់នាង ហើយក្រោយពេលរួមភេទ គឺជាពាក្យរបស់គាត់ ដោយការស្បថទាំងពីរករណី នេះបើយោងតាមសម្ដីរបស់ អាប់ឌុលវ៉ាហ្ហាប់ លើកលែងតែមានលិខិតបញ្ជាក់។ ចំណែក អ៊ីស្មាអែល យល់ថា មិនត្រូវយឺតយ៉ាវហួសពីពេលរួមភេទតាមទម្លាប់នោះឡើយ។ ចំពោះឧបភោគបរិភោគក្នុងផ្ទះ គឺជារបស់ភរិយាដែលជាទម្លាប់របស់ស្ត្រីតែប៉ុណ្ណោះដោយការស្បថ បើពុំនោះទេ គឺជាសិទ្ធិរបស់ស្វាមីដោយការស្បថ។ ហើយអំបោះដែលបั่นហើយ ជារបស់នាង លើកលែងតែមានការបញ្ជាក់ថាដើម flax ជារបស់គាត់ នោះពួកគេក្លាយជាដៃគូនឹងគ្នា។ ហើយប្រសិនបើជានាងជាអ្នកត្បាញ នាងត្រូវតម្រូវឱ្យបញ្ជាក់ថាអំបោះនោះជារបស់នាង។ ហើយប្រសិនបើបុរសជាស្វាមីបានបង្ហាញភស្តុតាងទិញនូវអ្វីដែលជារបស់នាង គាត់ត្រូវស្បថ ហើយត្រូវកាត់ក្តីឱ្យគាត់ដូចករណីផ្ទុយដែរ ហើយមានការបកស្រាយពីរយ៉ាងចំពោះការស្បថរបស់នាង។ ជំពូកស្តីពីពិធីជប់លៀងអាពាហ៍ពិពាហ៍ (អុលវ៉ាលីម)៖ ពិធីជប់លៀងអាពាហ៍ពិពាហ៍គឺជាការណ៍គួរធ្វើ (ស៊ូណាន់ន់) បន្ទាប់ពីការរួមភេទរយៈពេលមួយថ្ងៃ ហើយការអញ្ជើញអ្នកដែលត្រូវគេកំណត់គឺតម្រូវឱ្យចូលរួម ទោះបីជាកំពុងកាន់សីលក៏ដោយ ប្រសិនបើគ្មានវត្តមានរបស់មនុស្សដែលនាំឱ្យមានការឈឺចាប់ និងគ្មានភាពអាក្រក់ដូចជា៖ ការក្រាលកម្រាលព្រំធ្វើពីស៊ីដា (សូត្រ) និងមានរូបចម្លាក់នៅលើជញ្ជាំងជាដើម លើកលែងតែការលេងល្បែងដែលត្រូវបានអនុញ្ញាត ទោះបីជាមានការតុបតែងកាយក៏ដោយ តាមទស្សនៈដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុត និងគ្មានការកកកុញមនុស្សច្រើនព្រមទាំងការបិទទ្វារមិនឱ្យចូល។ ចំពោះការកាតព្វកិច្ចបរិភោគសម្រាប់អ្នកដែលមិនកាន់សីល មានភាពស្ទាក់ស្ទើរ។ ហើយមិនត្រូវអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដែលមិនត្រូវបានអញ្ជើញចូលដោយគ្មានការអនុញ្ញាតឡើយ។ ហើយការបាចគ្រាប់អាល់ម៉ុន និងស្ករ គឺជាការគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាគ្រូស) ប៉ុន្តែមិនមែនជាការតម្រងដោយកញ្ច្រែងនោះទេ ទោះបីជាសម្រាប់បុរសក៏ដោយ។ ចំពោះការប្រើប្រាស់ស្គរធំ (កាប់បាន់) និងស្គរតូច (មីហ្ស៍វ៉ា) មានទស្សនៈទីបីថាវាត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យប្រើស្គរធំ នេះបើយោងតាម អុបណុក ក៊ីណាន៉ា។ ហើយត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យប្រើខ្លុយ និងត្រែ។ ជំពូកស្តីពីការបែងចែកថ្ងៃរវាងភរិយាទាំងឡាយ និងអ្វីដែលទាក់ទងនឹងវា៖ ការបែងចែកថ្ងៃស្នាក់នៅគឺចាំបាច់សម្រាប់ភរិយាទាំងឡាយ ទោះបីជាការរួមភេទត្រូវបានរារាំងដោយសារហេតុផលសាសនា ឬធម្មជាតិក៏ដោយ ដូចជាស្ត្រីកំពុងកាន់បួសហ៍ជៈ ស្ត្រីដែលត្រូវស្វាមីប្រៀបធៀបខ្នងម្តាយ (ស៊ិហ្វារ) និងស្ត្រីដែលមានបញ្ហារាងកាយជាដើម មិនមែនការរួមភេទនោះឡើយ លើកលែងតែមានការទទូចដូចជាការទប់ខ្លួនរបស់គាត់ ដើម្បីផ្ដល់ភាពរីករាយដល់ភរិយាផ្សេងទៀត។ ហើយអាណាព្យាបាលរបស់អ្នកវិបល្លាសស្មារតីត្រូវនាំគាត់ដើរជុំវិញ ហើយអ្នកជំងឺក៏ត្រូវធ្វើដូច្នេះដែរ លើកលែងតែមិនអាចធ្វើទៅរួច ពេលនោះត្រូវស្ថិតក្រោមការសម្រេចរបស់អ្នកដែលគាត់ប្រាថ្នា ហើយរឿងនេះត្រូវខកខានប្រសិនបើមានអយុត្តិធម៌កើតឡើង ដូចជាការបម្រើបាវស្រីដែលត្រូវបានលោះឱ្យមានសេរីភាពខ្លះរួចរត់គេចខ្លួនជាដើម។ ហើយត្រូវបានណែនាំឱ្យចាប់ផ្តើមនៅពេលយប់ និងស្នាក់នៅជាមួយភរិយាម្នាក់ៗ។ ទាសីគឺដូចជាស្ត្រីមានសេរីភាពដែរ ហើយស្ត្រីក្រមុំត្រូវទទួលបានការសម្រេចឱ្យនៅប្រាំពីរថ្ងៃ ចماះស្ត្រីធ្លាប់រៀបការរួចទទួលបានបីថ្ងៃ ហើយគ្មានការសងវិញទេ ហើយនាងក៏មិនត្រូវបានអញ្ជើញឱ្យនៅប្រាំពីរថ្ងៃនោះដែរ។ ហើយស្វាមីមិនត្រូវចូលទៅបន្ទប់របស់ភរិយាផ្សេងទៀតក្នុងថ្ងៃដែលមិនមែនជាវេនរបស់នាងឡើយ លើកលែងតែមានតម្រូវការចាំបាច់។ ហើយត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យផ្តល់អាទិភាពដល់ភរិយាម្នាក់ដោយការយល់ព្រមរបស់នាង មិនថាមានអ្វីឲ្យជាថ្នូរឬអត់នោះទេ ដូចជាការផ្ដល់របស់ដល់នាងដើម្បីកុំឱ្យលែងលះ ការទិញថ្ងៃរបស់នាងពីនាង ការរួមភេទជាមួយភរិយាផ្សេងទៀតដោយការអនុញ្ញាតពីនាង ការផ្តល់សួស្តីនៅមាត់ទ្វារ ការស្នាក់នៅជាមួយភរិយាផ្សេងទៀតនៅពេលនាងបិទទ្វារចោលគាត់ហើយគាត់មិនអាចស្នាក់នៅក្នុងបន្ទប់របស់នាងបាន ដោយមានការយល់ព្រមពីពួកភរិយាទាំងនោះ ក្នុងការប្រមូលពួកនាងឱ្យនៅផ្ទះពីរក្នុងផ្ទះតែមួយ ការអញ្ជើញពួកនាងមកកន្លែងរបស់គាត់ និងការថែមថ្ងៃលើសពីមួយថ្ងៃនិងមួយយប់ លើកលែងតែពួកនាងមិនព្រម។ ហើយការចូលបន្ទប់ទឹក (ហាំម៉ាម) ជាមួយពួកនាង ការឱ្យពួកនាងដេកលើគ្រែតែមួយ ទោះបីជាគ្មានការរួមភេទក៏ដោយ។ ចំពោះការហាមឃាត់ទាសីពីរនាក់ និងការចាត់ទុកវាថាជាការគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម មានទស្សនៈពីរ។ ហើយប្រសិនបើភរិយាយល់ព្រមប្រគល់វេនរបស់ខ្លួនឱ្យទៅភរិយាផ្សេងទៀត ស្វាមីមានសិទ្ធិហាមឃាត់ ប៉ុន្តែនាងមិនមានសិទ្ធិហាមឃាត់នោះឡើយ ហើយភរិយាផ្សេងទៀតមានសិទ្ធិផ្តាច់មុខលើករណីនេះផ្ទុយពីនាង ហើយនាងមានសិទ្ធិទាមទារយកមកវិញ។ ហើយប្រសិនបើគាត់ធ្វើដំណើរ គាត់ត្រូវជ្រើសរើសយកម្នាក់ លើកលែងតែក្នុងសង្គ្រាមសាសនា និងការធ្វើបុណ្យហជ្ជ គឺត្រូវចាប់ឆ្នោត។ ហើយមានការបកស្រាយដោយការជ្រើសរើសជាទូទៅ។ ការដាស់តឿនស្ត្រីដែលរឹងរូស (នូស្ហុ្ស) បន្ទាប់មកការឃ្លាតឆ្ងាយពីដំណេក បន្ទាប់មកការវាយដំប្រសិនបើគិតថាវាផ្តល់ផលប្រយោជន៍ ហើយប្រសិនបើគាត់រំលោភបំពាន អាជ្ញាធរ (ចៅក្រម) ត្រូវហាមឃាត់គាត់។ ហើយត្រូវរៀបចំលំនៅឋានឱ្យនាងនៅចន្លោះក្រុមមនុស្សសុចរិត ប្រសិនបើគ្មានអ្នកទាំងនោះនៅទីនោះ។ ហើយប្រសិនបើមានបញ្ហាស្មុគស្មាញ ត្រូវបញ្ជូនអាជ្ញាកណ្តាលពីរនាក់ ទោះបីជាគាត់មិនទាន់បានរួមភេទជាមួយនាងក៏ដោយ ដែលជាសាច់ញាតិរបស់ភាគីទាំងសួនបើអាចធ្វើទៅបាន ហើយត្រូវបានណែនាំឱ្យពួកគេជាអ្នកជិតខាង។ ហើយសេចក្តីសម្រេចរបស់បុគ្គលដែលមិនមែនជាអ្នកយុត្តិធម៌ មិនមែនជាមនុស្សទុំខ្លួន ស្ត្រី និងអ្នកដែលមិនយល់ដឹងពីនីតិសាស្ត្រ (ហ្វិកហ៍ហ៍) គឺត្រូវទុកជាមោឃៈ។ ប៉ុន្តែការលែងលះរបស់ពួកគេគឺមានសុពលភាព ទោះបីជាស្វាមីភរិយានិងចៅក្រមមិនយល់ព្រមក៏ដោយ ទោះបីជាពួកគេមកពីភាគីទាំងសួនក៏ដោយ គឺមិនលើសពីមួយដងឡើយ ប្រសិនបើពួកគេបានធ្វើវា ហើយវាត្រូវតម្រូវឱ្យអនុវត្តប្រសិនបើពួកគេខុសគ្នាក្នុងចំនួនដង។ ហើយនាងមានសិទ្ធិទាមទារការលែងលះដោយសារការធ្វើបាបយ៉ាងច្បាស់លាស់ ទោះបីជាគ្មានភស្តុតាងបញ្ជាក់ពីភាពញឹកញាប់ក៏ដោយ។ ហើយអ្នកទាំងពីរ (អាជ្ញាកណ្តាល) ត្រូវធ្វើការសម្រុះសម្រួល ប្រសិនបើមិនអាចធ្វើទៅបាន ហើយស្វាមីមានកំហុស ពួកគេត្រូវលែងលះដោយគ្មានការសងប្រាក់ខុសត្រូវ (ខុ៊លហ៍) ហើយបើផ្ទុយពីនេះ ពួកគេត្រូវទុកចិត្តលើនាង ឬធ្វើការលែងលះដោយមានការសងប្រាក់ខុសត្រូវតាមការយល់ឃើញរបស់ពួកគេ។ ហើយប្រសិនបើពួកគេមានកំហុសទាំងពីរនាក់ តើការលែងលះដោយគ្មានខុ៊លហ៍ជាការចាំបាច់ ឬពួកគេមានសិទ្ធិធ្វើខុ៊លហ៍តាមការយល់ឃើញ ដែលជាទស្សនៈភាគច្រើន? មានការបកស្រាយពីរយ៉ាង។ ហើយពួកគេទាំងពីរបានមករកចៅក្រមហើយប្រាប់គាត់ នោះសេចក្តីសម្រេចរបស់ពួកគេត្រូវអនុវត្ត។ ហើយស្វាមីភរិយាទាំងពីរមានសិទ្ធិแต่งតាំងអាជ្ញាកណ្តាលម្នាក់ដោយមានលក្ខណៈសម្បត្តិត្រឹមត្រូវ។ ចំពោះអាជ្ញាកណ្តាលពីរនាក់ និងចៅក្រម មានភាពស្ទាក់ស្ទើរ។ ហើយពួកគេទាំងពីរ (អាជ្ញាកណ្តាល) មានសិទ្ធិដកថយ ប្រសិនបើត្រូវបានแต่งតាំង ដរាបណាពួកគេមិនទាន់បានធ្វើការស៊ើបអង្เกດចប់សព្វគ្រប់។ ហើយអ្វីដែលជាភារកិច្ចរបស់អាជ្ញាកណ្តាលគឺកម្រណាស់។ ហើយប្រសិនបើពួកគេលែងលះហើយមានការខ្វែងគំនិតគ្នារឿងទ្រព្យសម្បត្តិ បើគ្មានការយល់ព្រមពីនាងទេ គឺគ្មានការលែងលះឡើយ។ ជំពូកស្តីពីការលែងលះដោយមានការសងប្រាក់ខុសត្រូវ (ខុ៊លហ៍) និងការលែងលះធម្មតា។

ជំពូកស្តីពីការលែងលះតាមរយៈការសងប្រាក់បដិការ (ខុលអាព្ទ) និងបញ្ហាពាក់ព័ន្ធ។