សារលិខិតស្តីពីលំដាប់ថ្នាក់នៃវិទ្យាសាស្ត្រឥស្លាម

ការបង្ខិតបង្ខំ

អាល់-វ៉ាឌីអះ (អាល់-Wadi’ah) អាល់-វ៉ាឌីអះ សំដៅលើទ្រព្យសម្បត្តិដែលម្ចាស់បានប្រគល់ឱ្យអ្នកដទៃ ដើម្បីជួយរក្សាទុកឱ្យបានគង់វង្សដោយសុវត្ថិភាព។ អ្នកដែលទទួលរក្សាទុកទ្រព្យនោះ មានកាតព្វកិច្ចត្រូវថែរក្សាទ្រព្យសម្បត្តិនោះឱ្យបានល្អ និងត្រូវប្រគល់ជូនម្ចាស់វិញនៅពេលដែលម្ចាស់ទាមទារ។

ប្រសិនបើវាជាកម្មសិទ្ធិត្រឹមត្រូវរបស់អ្នកដាក់បញ្ចាំ នោះវាជាការបញ្ចាំដែលត្រឹមត្រូវ និងពេញលេញ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើអ្នកដាក់បញ្ចាំចង់ដកវត្ថុបញ្ចាំចេញពីការបញ្ចាំដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ ដោយមិនមានការសងជំនួសវិញ ក្រៅពីករណីរំដោះទាសករ នោះគឺមិនអនុញ្ញាតឱ្យគាត់ធ្វើបែបនោះឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើវត្ថុបញ្ចាំនោះជាមាស (ឌីណារ) ឬប្រាក់ (ឌីរហាំ) ហើយបានបិទត្រាលើថង់នោះ នោះការបញ្ចាំវត្ថុទាំងនោះគឺអាចធ្វើទៅបាន។ លោក តហាវី បានមានប្រសាសន៍ថា លោក សារីក ប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ ដែលជាចៅក្រម មិនអនុញ្ញាតឱ្យមានការបញ្ចាំឡើយ ទោះបីជាអ្នកទទួលបញ្ចាំបានកាន់កាប់វត្ថុនោះដោយមានការអនុញ្ញាតពីអ្នកដាក់បញ្ចាំ ហើយអ្នកដាក់បញ្ចាំបានទទួលស្គាល់រឿងនេះក៏ដោយ រហូតទាល់តែមានសាក្សីឃើញផ្ទាល់ភ្នែកនូវការប្រគល់ទទួលនោះ។ លោក អាប់ប៊ូ ហានីហ្វាហ៍ ក៏បានយល់ស្របតាមនេះដែរ ប៉ុន្តែក្រោយមកលោកបានដកសេចក្តីសម្រេចនេះវិញ។ ការបង្ខិតបង្ខំ (អ៊ិក រ៉ូហ៍) ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកដែលត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យធ្វើទង្វើកុហ្វរ (ការមិនជឿ) ខណៈដែលចិត្តរបស់គាត់នៅតែស្ងប់ស្ងាត់ដោយជំនឿ (អ៊ីម៉ាន់) នោះគាត់មិនមានទោសអ្វីឡើយចំពោះអល់ឡោះ តាអាឡា។ ពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នាលើការអនុវត្តច្បាប់នៃកុហ្វរមកលើរូបគាត់ ប៉ុន្តែពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការភ័យខ្លាចចំពោះការសម្លាប់ គឺជាការបង្ខិតបង្ខំ។ ការផ្ញើទុក (វ៉ាឌីអះ) ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកទទួលផ្ញើគ្រប់រូបត្រូវតែរក្សាទុកវត្ថុដែលគេផ្ញើឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលយកវត្ថុផ្ញើទៅធ្វើជំនួញ ឬចំណាយវា ឬប្រើប្រាស់វាដោយបំពាន មិនថាក្នុងនាមជាអ្នកខ្ចី ឬមិនមែនជាអ្នកខ្ចីនោះទេ គឺគាត់ត្រូវទទួលខុសត្រូវសងវិញ រហូតទាល់តែវត្ថុនោះត្រូវបានត្រឡប់ទៅកន្លែងដើមវិញ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលបានប្រគល់វត្ថុផ្ញើត្រឡប់ទៅឱ្យម្ចាស់ដើមវិញ នោះទំនួលខុសត្រូវរបស់គាត់ចំពោះវត្ថុនោះត្រូវបានរួចផុត។ ការតំណាង (វ៉ា កាឡះ) ពួកគេបានឯកភាពគ្នាលើភាពអនុញ្ញាតនៃការតំណាងក្នុងការលក់ ការទិញ ការរក្សាទុកទ្រព្យសម្បត្តិ ការទទួលសិទ្ធិពីទ្រព្យសម្បត្តិ ការប្រគល់ទ្រព្យសម្បត្តិ និងការមើលថែទាំទ្រព្យសម្បត្តិ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា នៅពេលដែលតំណាងបានអនុវត្តកិច្ចការណាមួយដែលខ្លួនត្រូវបានគេចាត់តាំងឱ្យធ្វើ ចាប់តាំងពីពេលដែលទទួលបានដំណឹង និងភាពត្រឹមត្រូវនៃកិច្ចការនោះ រហូតដល់ពេលដែលអ្នកចាត់តាំងដកតំណែង ឬពេលដែលអ្នកចាត់តាំងស្លាប់ ដោយមិនមានការកេងប្រវ័ញ្ច ឬការបំពានណាមួយឡើយ នោះកិច្ចការនោះគឺមានសុពលភាព។

អាល់ហាវ៉ាឡាហ៍ (ការផ្ទេរប្រាក់ ឬការផ្ទេរជំពាក់)

ការធានា (អាល់-កាហ្វាឡាហ៍)

នេះគឺជាការបកប្រែអត្ថបទដែលលោកអ្នកបានផ្តល់ជូន ទៅជាភាសាខ្មែរ៖ [ការផ្ទេរកម្មសិទ្ធិ ឬកាតព្វកិច្ច (អាល់-Wakalah)] វាជាកិច្ចសន្យាដែលមានប្រសិទ្ធភាព និងចាំបាច់ត្រូវអនុវត្តសម្រាប់អ្នកដែលប្រគល់សិទ្ធិ (អ្នកផ្តល់សិទ្ធិ) និងសម្រាប់អ្នកស្នងមរតករបស់គាត់បន្ទាប់ពីគាត់។ អ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ការប្រគល់សិទ្ធិឱ្យអ្នកដទៃធ្វើជំនួសក្នុងកិច្ចការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំ) និងការถือសីល (ការតមអាហារ) គឺមិនអនុញ្ញាតឡើយ។ [ការផ្ទេរបំណុល (អាល់-Hiwalah)] អ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា បុគ្គលម្នាក់ដែលត្រូវបានផ្ទេរសិទ្ធិលើសិទ្ធិដែលខ្លួនមាន (បំណុល) ទៅលើបុគ្គលម្នាក់ទៀតដែលមានលទ្ធភាពសង និងមានវត្តមាននៅទីនោះ ហើយភាគីទាំងសងខាងបានយល់ព្រមលើការផ្ទេរបំណុលនេះ ដោយដឹងច្បាស់ពីចំនួនទឹកប្រាក់នៃបំណុលនោះ គឺការផ្ទេរបំណុលនេះមានសុពលភាព ហើយអ្នកទទួលសិទ្ធិមានសិទ្ធិទាមទារបំណុលនោះពីអ្នកដែលត្រូវគេផ្ទេរឱ្យ។ [ការធានា (អាល់-Kafalah)] អ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ការធានាលើអ្វីដែលមិនទាន់កើតឡើង ឬមិនទាន់ក្លាយជាកាតព្វកិច្ចលើបុគ្គលណាម្នាក់ គឺមិនអនុញ្ញាតឡើយ។ ពួកគេក៏បានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើបុគ្គលម្នាក់មានបំណុលដែលត្រូវសង ហើយមានអ្នកធានាម្នាក់មកធានាជំនួសដោយមានការយល់ព្រមពីម្ចាស់បំណុល និងអ្នកធានានោះមានទ្រព្យសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ នោះការធានានេះមានសុពលភាព ហើយម្ចាស់បំណុលមានសិទ្ធិទាមទារពីអ្នកធានាបាន។ ចំពោះការធានាបំណុលជំនួសអ្នកដែលស្លាប់ទៅហើយ (មិនថាគាត់បន្សល់ទុកទ្រព្យសងបំណុលឬអត់) អ្នកប្រាជ្ញមានមតិខុសគ្នា៖ ក្រុមមួយយល់ថាវាអនុញ្ញាត ហើយម្ចាស់បំណុលអាចទាមទារពីអ្នកធានាបាន ចំណែកក្រុមមួយទៀតយល់ថាវាមិនអនុញ្ញាតទាល់តែសោះ។ អ្នកប្រាជ្ញឯកភាពគ្នាថា ការដែលបុគ្គលម្នាក់ធានាជំនួសអ្នកពីរនាក់ ឬច្រើនជាងនេះ លើបំណុលដែលពួកគេជំពាក់ គឺអាចធ្វើទៅបាន។ ពួកគេក៏ឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើភាគីពាក់ព័ន្ធទាំងអស់ (អ្នកផ្ទេរ, អ្នកទទួលការផ្ទេរ, អ្នកធានា, ម្ចាស់បំណុល) សុទ្ធតែជាមនុស្សដែលមានស្មារតីគ្រប់គ្រាន់ មានសេរីភាព ពេញវ័យ មិនត្រូវបានបង្ខិតបង្ខំ និងមិនមែនជាអ្នកដែលត្រូវបានហាមឃាត់ក្នុងការប្រើប្រាស់ទ្រព្យសម្បត្តិ នោះការធានា និងការផ្ទេរបំណុលរបស់ពួកគេគឺមានសុពលភាព។ [គម្ពីរអាពាហ៍ពិពាហ៍ (Kitab An-Nikah)] អ្នកប្រាជ្ញឯកភាពគ្នាថា ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់បុរសមូស្លីមដែលមានសេរីភាព ពេញវ័យ មានស្មារតីគ្រប់គ្រាន់ និងមានសីលធម៌ល្អ ជាមួយស្ត្រីមូស្លីមដែលមានសេរីភាពចំនួនបួននាក់ (ឬតិចជាងនេះ) ដែលមិនមែនជាស្ត្រីខូចខិល គឺជារឿងដែលអនុញ្ញាត (ហាឡាល)។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ការរៀបការលើសពីប្រពន្ធបួននាក់ គឺមិនអនុញ្ញាតសម្រាប់នរណាម្នាក់ឡើយ បន្ទាប់ពីសម័យកាលរបស់រ៉សូល (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក)។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា បុរសដែលមានសេរីភាព ពេញវ័យ និងមានស្មារតីគ្រប់គ្រាន់ អាចមានទំនាក់ទំនងជាមួយទាសីមូស្លីមតាមដែលគាត់ចង់បាន ដរាបណាពួកគេមិនមែនជាសាច់ញាតិដែលហាមឃាត់ (ដោយសារឈាម ឬការបៅទឹកដោះ)។ អ្នកប្រាជ្ញមានមតិខុសគ្នាលើអាពាហ៍ពិពាហ៍ប្រភេទ (Shighar, Mut'ah, អាពាហ៍ពិពាហ៍សម្ងាត់, និង Muhallil)។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ការរៀបការជាមួយស្ត្រីបួននាក់ ឬតិចជាងនេះ ក្នុងកិច្ចសន្យាតែមួយ ឬដាច់ដោយឡែកពីគ្នា គឺមានសុពលភាព ប្រសិនបើមានការកំណត់สินមហ័រ (ថ្លៃបណ្ណាការ) សម្រាប់ស្ត្រីម្នាក់ៗ។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា បុរសម្នាក់មិនអាចរៀបការជាមួយស្ត្រីលើសពីមួយនាក់ក្នុងពេលតែមួយបានឡើយ។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើស្ត្រីម្នាក់ត្រូវបានស្វាមីលែងលះ ហើយនាងបានបញ្ចប់រយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដះ) ឬស្វាមីស្លាប់ នាងអាចរៀបការជាមួយអ្នកណាដែលនាងពេញចិត្តបាន។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ការរៀបការរបស់ស្ត្រីជាមួយបុរសដែលសមស្របនឹងនាង (ទាំងត្រកូល និងមុខរបរ) គឺមានសុពលភាព។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ការរៀបការរបស់បុរសជាមួយស្ត្រីដែលមានឋានៈខ្ពស់ជាងខ្លួន គឺមានសុពលភាព។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ទាសីដែលមានម្ចាស់ពីរនាក់ឡើងទៅ គឺមិនអនុញ្ញាតឱ្យម្ចាស់ណាម្នាក់រួមរ័កជាមួយនាងបានឡើយ។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ម្ចាស់ទាសីមិនអាចបង្ខំឱ្យនាងរៀបការ ឬបង្ខំឱ្យនាងរួមរ័កជាមួយខ្លួនបានឡើយ។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើបុរសមូស្លីមម្នាក់ខ្លាចធ្លាក់ក្នុងអំពើខុសឆ្គង ហើយមិនអាចរកស្ត្រីដែលមានសេរីភាពរៀបការបាន គាត់អាចរៀបការជាមួយទាសីមូស្លីមបាន ដោយមានការអនុញ្ញាតពីម្ចាស់របស់នាង។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ការរៀបការជាមួយភរិយារបស់រ៉សូល (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បន្ទាប់ពីលោកស្លាប់ទៅ គឺហាមឃាត់ដាច់ខាតសម្រាប់មនុស្សលោកទាំងអស់។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ការលែងលះរបស់ស្វាមីដែលធ្វើឡើងក្នុងពេលវេលាត្រឹមត្រូវ និងស្របតាមស៊ូណាន់ន់ គឺមានសុពលភាព។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ការរួមរ័កជាមួយអ្នកដែលមិនមែនជាភរិយា ឬទាសីដែលអនុញ្ញាត គឺហាមឃាត់ (ហារ៉ាម)។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ការរៀបចំពិធីជប់លៀងអាពាហ៍ពិពាហ៍ (Walimah) គឺជារឿងល្អ។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ការទទួលការអញ្ជើញទៅចូលរួមពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលគ្មានអំពើបាប គឺជារឿងល្អ។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ការផ្តល់សក្ខីកម្មលើអាពាហ៍ពិពាហ៍ និងការគោរពតាមលក្ខខណ្ឌនៃការរៀបការ (មានអ្នកដឹងឮ, មានសាក្សីពីរនាក់, មានสินមហ័រ) គឺចាំបាច់សម្រាប់សុពលភាពនៃអាពាហ៍ពិពាហ៍។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើស្ត្រីម្នាក់គ្មានអ្នកអាណាព្យាបាល (Wali) នោះអ្នកដឹកនាំ (ស៊ុលតង់) គឺជាអ្នកអាណាព្យាបាលរបស់នាង។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ការរៀបការជាមួយម្តាយ, កូនស្រី, បងប្អូនស្រី, មីង, មា, និងសាច់ញាតិជិតស្និទ្ធដែលត្រូវបានហាមឃាត់ក្នុងគម្ពីរគួរអាន គឺមិនអនុញ្ញាតឡើយ។

ប្រសិនបើ (สินដក) មានចំនួនចាប់ពីមួយអ៊ូកយ៉ះ (Awqiyah) ឡើងទៅ ហើយត្រូវបានកំណត់ឱ្យបង់ភ្លាមៗ ឬកំណត់ឱ្យបង់នៅពេលក្រោយក្នុងកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវសង នោះវាជាสินដក (មហ័រ) ដែលត្រឹមត្រូវ។ មានការរាយការណ៍តាមរយៈខ្សែសង្វាក់នៃ ស៊ូអបះ (Shu’bah) ពី អាប់ប៊ូ សាលាម៉ះ (Abu Salamah) ពី អាប់ស៊ែប៊ី (អាល់-Sha’bi) និងតាមរយៈខ្សែសង្វាក់នៃ ស៊ូអបះ ពី អាល់ហាកាម (អាល់-Hakam) ពី អ៊ីប្រាហ៊ីម (Ibrahim) ថា៖ «គ្មាននរណាម្នាក់ត្រូវរៀបការដោយកំណត់មហ័រតិចជាងសែសិបឌីរហាំ (Dirhams) ឡើយ»។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា៖ បុរសណាម្នាក់ដែលលែងលះភរិយារបស់ខ្លួន ដោយបានកំណត់មហ័រត្រឹមត្រូវនៅក្នុងកិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍ (មិនមែនក្រោយពេលរៀបការទេ) ហើយគេមិនទាន់បានរួមរ័ក ឬមិនទាន់បានរួមរស់ជាមួយនាង ហើយការលែងលះនោះធ្វើឡើងនៅពេលដែលគេមានសុខភាពល្អ និងមានសតិសម្បជញ្ញៈគ្រប់គ្រាន់ នោះនាងទទួលបានពាក់កណ្តាលនៃមហ័រនោះ។ ពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នា ប្រសិនបើមានចំណុចណាមួយក្នុងចំណោមអ្វីដែលបានរៀបរាប់ខាងលើខ្វះខាត តើនាងទទួលបានពាក់កណ្តាល ឬទទួលបានទាំងអស់? ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា៖ ប្រសិនបើស្វាមី ឬភរិយាបានស្លាប់ទៅ ដោយបានកំណត់មហ័រត្រឹមត្រូវ ហើយស្វាមីបានរួមរ័កជាមួយនាង ឬមិនទាន់បានរួមរ័កក៏ដោយ នោះនាងទទួលបានមហ័រទាំងអស់នោះ។ ពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នា ចំពោះស្ត្រីដែលត្រូវបានលែងលះដោយមិនបានកំណត់មហ័រ តើនាងទទួលបានត្រឹមតែការផ្តល់ឱ្យ (មូត្អាហ៍) ប៉ុណ្ណោះ ឬទទួលបានពាក់កណ្តាលនៃមហ័រដែលស្ត្រីដូចជានាងគួរទទួលបាន ឬក៏នាងមិនទទួលបានអ្វីទាំងអស់? ពួកគេបានឯកភាពគ្នាលើការចាត់តាំងអាជ្ញាកណ្តាលពីររូប នៅពេលដែលមានជម្លោះកើតឡើងរវាងប្តីប្រពន្ធ។ ពួកគេមានការខ្វែងគំនិតគ្នាលើរបៀបដែលអាជ្ញាកណ្តាលត្រូវសម្រេចក្តី។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា៖ ប្រសិនបើមានលក្ខខណ្ឌថា ស្វាមីមិនត្រូវធ្វើបាបភរិយាទាំងរាងកាយ និងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់នាង នោះគឺជាលក្ខខណ្ឌដែលត្រឹមត្រូវ ហើយវាមិនធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់អាពាហ៍ពិពាហ៍ឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា៖ រាល់លក្ខខណ្ឌដែលដាក់លើស្វាមីបន្ទាប់ពីកិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍បានបញ្ចប់ វាមិនធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់អាពាហ៍ពិពាហ៍ឡើយ ទោះបីជាលក្ខខណ្ឌនោះមិនត្រឹមត្រូវក៏ដោយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា៖ ការរួមរ័ករបស់បុរសជាមួយស្ត្រីមានផ្ទៃពោះដែលកូនក្នុងផ្ទៃមិនមែនជាកូនរបស់គេ គឺហារ៉ាម (មិនអនុញ្ញាត) ទោះបីជាគេជាម្ចាស់កិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍ ឬជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិលើនាងក៏ដោយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា៖ ការរួមរ័ករបស់បុរសជាមួយភរិយា ឬទាសីរបស់ខ្លួនដែលកំពុងមានផ្ទៃពោះដោយសារគេ តាមរយៈមធ្យោបាយដែលត្រឹមត្រូវ គឺហាឡាល (អនុញ្ញាត)។ អាល់-អ៊ីឡាអ៍ (អាល់-Ila') ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា៖ បុរសណាម្នាក់ដែលស្បថក្នុងស្ថានភាពមិនមែនខឹង ដោយប្រើព្រះនាមមួយក្នុងចំណោមព្រះនាមរបស់អល់ឡោះ ថាខ្លួននឹងមិនរួមរ័កជាមួយភរិយាដែលជាស្ត្រីសេរី មូស្លីម មានសតិសម្បជញ្ញៈ ពេញវ័យ និងមានសុខភាពល្អទាំងរាងកាយ និងសតិសម្បជញ្ញៈ ហើយអាពាហ៍ពិពាហ៍នោះ...

ខាងក្រោមនេះគឺជាការបកប្រែអត្ថបទដែលលោកអ្នកបានផ្តល់ឱ្យ៖ ការបកប្រែ៖ (បុរសម្នាក់) ដែលមិនមានភរិយាមានផ្ទៃពោះ ឬកំពុងបំបៅដោះកូន ហើយគាត់បានរួមសង្វាសជាមួយនាងក្នុងនាមជាស្វាមីដែលជាមូស្លីម ពេញវ័យ មានសតិសម្បជញ្ញៈល្អ មិនមែនជាអ្នកស្រវឹង មិនមែនជាអ្នកដែលត្រូវបានបង្ខិតបង្ខំ មិនមែនជាអ្នកដែលត្រូវបានកាត់ប្រដាប់ភេទ និងមិនមែនជាអ្នកដែលគ្មានសមត្ថភាពរួមសង្វាស ហើយនាងក៏បានបើកឱកាសឱ្យគាត់ និងអាចរួមសង្វាសបាន។ ប្រសិនបើគាត់ស្បថថានឹងមិនរួមសង្វាសជាមួយនាងជារៀងរហូត នោះគាត់ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអ្នកធ្វើ «អ៊ីឡាអ៍» (ការស្បថមិនរួមសង្វាសជាមួយភរិយា) ប្រសិនបើនាងទាមទារសិទ្ធិពីគាត់។ លោក អាលី ប៊ីន អាប៊ី តាលីប (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនមានការធ្វើអ៊ីឡាអ៍ ក្រៅពីការរួមសង្វាសនោះទេ»។ លោក អតអ៍, អហ្សូហ្រី និង អះសៅរី បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនមានការធ្វើអ៊ីឡាអ៍ លើកលែងតែចំពោះស្ត្រីដែលស្វាមីបានរួមសង្វាសជាមួយរួចហើយប៉ុណ្ណោះ»។ លោក អ៊ីបនូ អាប់បាស បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនចាត់ទុកថាជាអ្នកធ្វើអ៊ីឡាអ៍ឡើយ លើកលែងតែអ្នកដែលស្បថថានឹងមិនរួមសង្វាសជាមួយនាងជារៀងរហូត»។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការរួមសង្វាសតាមផ្លូវភេទ មុនពេលកន្លងផុតរយៈពេលបួនខែ គឺជាការត្រឡប់មកវិញ (ហ្វៃអះ) ដ៏ត្រឹមត្រូវ ដែលធ្វើឱ្យការធ្វើអ៊ីឡាអ៍នោះត្រូវរលត់ទៅវិញ។ ពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នាថា តើគាត់ត្រូវបង់កាហ្វារ៉ោះ (សំណងលោះបាប) ដោយសារការបំពានពាក្យសច្ចៈរបស់គាត់នៅពេលគាត់រួមសង្វាស ឬយ៉ាងណា? លោក ហាសាន់ និង អ៊ីប្រាហ៊ីម បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនមានកាហ្វារ៉ោះសម្រាប់គាត់ឡើយ ប្រសិនបើគាត់រួមសង្វាស»។ ពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នាលើរាល់អ្វីដែលយើងបានរៀបរាប់ ដោយមិនអាចរកឃើញចំណុចឯកភាពគ្នា (អ៊ីជម៉ាអ៍) ក្នុងរឿងនេះបានឡើយ។ ការលែងលះ (តាលក់) និងការលែងលះដោយការយល់ព្រម (ឃុលអ៍) ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការលែងលះរបស់មូស្លីមដែលមានសតិសម្បជញ្ញៈ ពេញវ័យ ដែលមិនមែនជាអ្នកស្រវឹង មិនមែនជាអ្នកដែលត្រូវបានបង្ខិតបង្ខំ មិនមែនជាអ្នកដែលកំពុងខឹងខ្លាំង មិនមែនជាអ្នកដែលត្រូវបានហាមឃាត់ (ដោយច្បាប់) និងមិនមែនជាអ្នកជំងឺ ទៅលើភរិយារបស់គាត់ដែលគាត់បានរៀបការដោយត្រឹមត្រូវ គឺអាចអនុញ្ញាតបាន ប្រសិនបើគាត់បានបញ្ចេញពាក្យលែងលះនោះក្រោយពីការរៀបការដោយស្ម័គ្រចិត្ត ហើយបានធ្វើវានៅក្នុងពេលវេលាដែលអនុញ្ញាតឱ្យលែងលះ ដោយប្រើពាក្យសម្តីនៃការលែងលះតាមបែបបទស៊ូណាន់ន់។ លោក អាំរូ ប៊ីន អ៊ូបាន់ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការលែងលះរបស់អ្នកជំងឺ មិនមែនជាការលែងលះឡើយ ហើយនាងនៅតែជាភរិយារបស់គាត់ដដែល»។ លោក តហាវី បានរៀបរាប់រឿងនេះនៅក្នុងលក្ខខណ្ឌរបស់លោក។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើស្វាមីមិនទាន់បានរួមសង្វាសជាមួយភរិយាក្នុងការរៀបការនោះទេ នោះគ្រប់ពេលវេលាទាំងអស់គឺជាពេលវេលាដែលអនុញ្ញាតឱ្យលែងលះនាង។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលស្វាមីបានរួមសង្វាសជាមួយក្នុងការរៀបការនោះ ពេលវេលាដែលអនុញ្ញាតឱ្យលែងលះនាង គឺនៅពេលដែលនាងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពស្អាត (មិនមែនរដូវ) ដែលគាត់មិនទាន់បានរួមសង្វាសជាមួយនាងក្នុងអំឡុងពេលនោះ ដរាបណាគាត់មិនបានលែងលះនាងមុនពេលស្អាតនោះ ខណៈដែលនាងកំពុងមានរដូវ។ ហើយពេលវេលានៃការលែងលះនាង ប្រសិនបើនាងជាអ្នកដែលមិនមានរដូវ ដោយសារនៅក្មេងពេក ឬចាស់ពេក ឬដោយសារធម្មជាតិ ឬដោយសារអស់រដូវដោយមូលហេតុច្បាស់លាស់ គឺនៅពេលដែលគាត់លែងលះនាងនៅដើមខែ ដោយមិនបានរួមសង្វាសជាមួយនាងក្នុងខែមុននោះ នោះគាត់គឺជាអ្នកលែងលះក្នុងពេលវេលាដែលត្រឹមត្រូវ។ ពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នាលើការលែងលះរបស់អ្នកដែលមិនដឹង (ល្ងង់ខ្លៅ) ហើយលោក ហាសាន់ បានស្អប់ខ្ពើមរឿងនេះ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលលែងលះភរិយារបស់គាត់ដែលយើងបានរៀបរាប់ ក្នុងពេលវេលាដែលយើងបានពណ៌នា ដោយការលែងលះមួយដងដែលអាចត្រឡប់មកវិញបាន (រ៉ូជអី) ដោយមិនមានលក្ខខណ្ឌអ្វីមកបង្អាក់ការលែងលះនោះ គឺវាជាការលែងលះដែលចាំបាច់ត្រូវអនុវត្ត។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើគាត់បន្ថែមការលែងលះលើកទីពីរ បន្ទាប់ពីលើកទីមួយ មុនពេលកន្លងផុតរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដះ) របស់នាង សម្រាប់ស្ត្រីដែលគាត់បានរួមសង្វាសជាមួយ នោះវាក៏ចាំបាច់ត្រូវអនុវត្តដែរ ហើយគាត់បានបាត់បង់សិទ្ធិក្នុងការត្រឡប់ទៅរកនាងវិញ ហើយការរៀបការជាមួយនាងគឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់) សម្រាប់គាត់ លុះត្រាតែមានស្វាមីថ្មី។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើគាត់មិនបានបន្ថែមការលែងលះលើកទីពីរទៅលើលើកទីមួយ ឬមិនបានបន្ថែមលើកទីបីទៅលើលើកទីពីរ នោះគាត់មានសិទ្ធិធ្វើដូច្នេះ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើមានបុរសមូស្លីមម្នាក់ដែលជាអ្នកមានសេរីភាព ពេញវ័យ មានសតិសម្បជញ្ញៈល្អ ដែលនាងពេញចិត្ត មិនមែនមានបំណងរៀបការដើម្បីគ្រាន់តែឱ្យនាងត្រឡប់ទៅរកស្វាមីដើមវិញ (តាហ្លីល) បានរៀបការជាមួយនាងដោយត្រឹមត្រូវតាមដែលយើងបានរៀបរាប់ពីមុន រួចហើយគាត់បានរួមសង្វាសជាមួយនាងតាមផ្លូវភេទ និងបានបញ្ចេញទឹកកាម ដោយពួកគេទាំងពីរមិនមែនជាអ្នកដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពហារ៉ាម (អ៊ីហ្រាំម) មិនមែនជាអ្នកកាន់សីល (សោម) មិនមែនជាអ្នកដែលកំពុងមានរដូវ ហើយពួកគេទាំងពីរមានសតិសម្បជញ្ញៈល្អ រួចហើយស្វាមីនោះបានស្លាប់ ឬបានលែងលះនាងដោយត្រឹមត្រូវ ឬការរៀបការនោះត្រូវបានរំលាយ រួចហើយនាងបានបំពេញរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដះ) របស់នាងចប់សព្វគ្រប់ ហើយនាងមិនទាន់បានរៀបការថ្មី នោះការរៀបការជាមួយស្វាមីដើមនៅពេលនោះគឺហាឡាល់ (អនុញ្ញាត) ហើយវាបែបនេះជារៀងរហូត។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលរៀបការជាមួយស្ត្រីម្នាក់ រួចលែងលះនាងដោយត្រឹមត្រូវ ហើយនាងបានបំពេញរយៈពេលរង់ចាំចប់សព្វគ្រប់ ហើយនាងមិនទាន់បានរៀបការថ្មី រួចហើយគាត់បានរៀបការជាមួយនាងឡើងវិញដោយត្រឹមត្រូវ ឬនាងមិនទាន់បំពេញរយៈពេលរង់ចាំចប់ ហើយគាត់បានត្រឡប់ទៅរកនាងវិញដោយត្រឹមត្រូវ រួចហើយគាត់បានលែងលះនាងជាលើកទីពីរដោយត្រឹមត្រូវ ហើយនាងបានបំពេញរយៈពេលរង់ចាំចប់សព្វគ្រប់ ហើយនាងមិនទាន់បានរៀបការថ្មី រួចហើយគាត់បានរៀបការជាមួយនាងជាលើកទីបីដោយត្រឹមត្រូវ ឬនាងមិនទាន់បំពេញរយៈពេលរង់ចាំចប់ ហើយគាត់បានត្រឡប់ទៅរកនាងវិញដោយត្រឹមត្រូវ រួចហើយគាត់បានលែងលះនាងដោយត្រឹមត្រូវ នោះនាងមិនអាចហាឡាល់សម្រាប់គាត់បានឡើយ លុះត្រាតែមានស្វាមីថ្មី ដូចដែលយើងបាននិយាយអំពីស្ត្រីមុននោះ។ យើងមិនដឹងថាមានការខ្វែងគំនិតគ្នាលើរឿងដែលថា អ្នកណាដែលលែងលះដោយមិនមានសាក្សី នោះការលែងលះគឺចាំបាច់ត្រូវអនុវត្តសម្រាប់គាត់នោះទេ ប៉ុន្តែយើងមិនអាចអះអាងថាវាជាការឯកភាពគ្នាទាំងស្រុងនោះឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការលែងលះដែលមានកំណត់ពេលវេលា ឬមានលក្ខខណ្ឌ គឺនឹងកើតឡើងប្រសិនបើវាត្រូវនឹងពេលវេលាដែលអនុញ្ញាតឱ្យលែងលះ។ បន្ទាប់មកពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នាលើពេលវេលាដែលវាត្រូវកើតឡើង៖ អ្នកខ្លះថាវាត្រូវកើតឡើងភ្លាមៗ និងអ្នកខ្លះថាវាត្រូវកើតឡើងនៅពេលដល់កំណត់។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើពេលវេលាកំណត់នោះស្ថិតក្នុងពេលវេលាដែលអនុញ្ញាតឱ្យលែងលះ នោះការលែងលះគឺពិតជាបានកើតឡើងមែន។ ពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នាលើការលែងលះដែលចេញក្នុងន័យជាការស្បថ តើវាចាំបាច់ត្រូវអនុវត្តឬអត់? ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ពាក្យសម្តីនៃការលែងលះ គឺជាការលែងលះ រួមទាំងពាក្យអ្វីក៏ដោយដែលបញ្ចេញមកហើយយល់ន័យថាជាការលែងលះ ដូចជាពាក្យ «បាអ៊ីន» (ដាច់ស្រឡះ), «បាត់តះ» (ដាច់ខាត), «ខុលលីយ៉ះ» (ទំនេរ), «បារីយ៉ះ» (រួចខ្លួន)។ ហើយប្រសិនបើគាត់មានចេតនាប្រើពាក្យទាំងនេះដើម្បីលែងលះមួយដងតាមបែបស៊ូណាន់ន់ នោះវាចាំបាច់ត្រូវអនុវត្តដូចដែលយើងបានរៀបរាប់ពីមុន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើគាត់ប្រើពាក្យទាំងនេះ ឬខ្លះនៃពាក្យទាំងនេះដោយស្ម័គ្រចិត្ត ដូចដែលយើងបាននិយាយ ទៅលើភរិយារបស់គាត់ មិនមែនទៅលើខ្លួនឯងទេ នោះវាពិតជាកើតឡើងតាមលក្ខខណ្ឌដែលយើងបានរៀបរាប់។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកមានសេរីភាពម្នាក់ ប្រសិនបើគាត់លែងលះភរិយារបស់គាត់ដែលជាទាសី ដែលគាត់បានរៀបការដោយត្រឹមត្រូវ ដោយសារគាត់ជាអ្នកដែលអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយទាសីដោយមានការអនុញ្ញាតពីម្ចាស់របស់នាង គឺលែងលះមួយដងដូចដែលយើងបាននិយាយ នោះគាត់មានសិទ្ធិត្រឡប់ទៅរកនាងវិញដោយមិនចាំបាច់មានការយល់ព្រមពីនាង ក្នុងការរៀបការដែលការលែងលះបានកើតឡើងនោះ ដរាបណានាងនៅស្ថិតក្នុងរយៈពេលរង់ចាំ ហើយគាត់ក៏ជាអ្នកដែលអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយទាសីមូស្លីមបាន។ បន្ទាប់មកពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នា បន្ទាប់ពីការលែងលះលើកទីពីរ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ទាសីម្នាក់ ប្រសិនបើគាត់លែងលះភរិយារបស់គាត់ដែលជាអ្នកមានសេរីភាព ដោយស្ម័គ្រចិត្ត ហើយម្ចាស់របស់គាត់ក៏បានលែងលះនាងជំនួសគាត់ដោយស្ម័គ្រចិត្ត មួយដងដូចដែលយើងបាននិយាយ ហើយគាត់បានរួមសង្វាសជាមួយនាង ឬមិនទាន់បានរួមសង្វាស នោះគាត់មានសិទ្ធិត្រឡប់ទៅរកនាងវិញដោយមានការយល់ព្រមពីនាង ការយល់ព្រមពីគាត់ និងការយល់ព្រមពីម្ចាស់របស់គាត់ ទាំងអស់នេះរួមគ្នា។ ពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នា បន្ទាប់ពីនោះក្នុងការលែងលះលើកទីពីរ នៅពេលដែលមិនមានអ្វីដែលយើងបានរៀបរាប់។ ហើយដូចគ្នានេះដែរចំពោះភរិយារបស់គាត់ដែលជាទាសី ដោយបន្ថែមការយល់ព្រមពីម្ចាស់របស់នាង និងការដែលគាត់ជាអ្នកដែលអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយទាសីបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលសង្ស័យថា តើគាត់បានលែងលះភរិយារបស់គាត់មួយដង ឬពីរដង ឬបីដងដាច់ដោយឡែកពីគ្នា នោះការលែងលះមួយដងគឺចាំបាច់ត្រូវអនុវត្តសម្រាប់គាត់។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើស្វាមីធ្វើបាបភរិយារបស់គាត់ដោយអយុត្តិធម៌ នោះគាត់មិនអាចយកអ្វីពីនាងជាថ្នូរនឹងការបែកបាក់ ឬការលែងលះរបស់គាត់បានឡើយ។ បន្ទាប់មកពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នាថា ប្រសិនបើរឿងនោះបានកើតឡើង តើការលែងលះនោះមានប្រសិទ្ធភាពឬអត់? ហើយតើអ្វីៗទាំងអស់នោះអនុញ្ញាតឬអត់? ហើយតើត្រូវសងអ្វីដែលគាត់បានយកពីនាងវិញឬអត់? ឬមិនត្រូវសងអ្វីទាំងអស់ ហើយការលែងលះមានប្រសិទ្ធភាព ហើយគាត់ទទួលបានអ្វីដែលគាត់បានយកពីនាង។ រឿងនេះត្រូវបានរៀបរាប់ពីលោក អាប់ប៊ូ ហានីហ្វះ។ បន្ទាប់មកពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នាលើការលែងលះដោយការយល់ព្រម (ឃុលអ៍) ដោយមិនអាចរកឃើញចំណុចឯកភាពគ្នាបានឡើយ ពីព្រោះក្នុងចំណោមអ្នកប្រាជ្ញ មានអ្នកដែលនិយាយថា ការលែងលះដោយការយល់ព្រម (ឃុលអ៍) ទាំងស្រុងគឺមិនអនុញ្ញាតទាល់តែសោះ ហើយខម្ពីរគម្ពីរដែលនិយាយអំពីរឿងនេះត្រូវបានលុបចោល (ម៉ាន់ស៊ូខ៍) ដោយព្រះបន្ទូលរបស់អល់ឡោះថា៖ «ហើយប្រសិនបើអ្នកចង់ផ្លាស់ប្តូរភរិយាម្នាក់ជំនួសភរិយាម្នាក់ទៀត ហើយអ្នកបានផ្តល់ឱ្យនាងម្នាក់នូវទ្រព្យសម្បត្តិដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ នោះកុំយកអ្វីពីវាត្រឡប់មកវិញឡើយ»។ អ្នកខ្លះទៀតបាននិយាយថា ការលែងលះដោយការយល់ព្រម (ឃុលអ៍) គឺអនុញ្ញាតដោយការយល់ព្រមពីភាគីទាំងពីរ ទោះបីជានាងមិនស្អប់គាត់ ឬគាត់មិនស្អប់នាងក៏ដោយ។

ការវិលត្រឡប់ទៅរកជីវិតអាពាហ៍ពិពាហ៍វិញ (ក្រោយការលែងលះ)

ខាងក្រោមនេះគឺជាការបកប្រែអត្ថបទដែលលោកបានស្នើសុំ៖ ទាក់ទងនឹងការខូឡអ (Khul’ - ការលែងលះតាមសំណើភរិយា) អ្នកប្រាជ្ញខ្លះបានមានប្រសាសន៍ថា ការខូឡអមិនអាចប្រព្រឹត្តទៅបានឡើយ លើកលែងតែមានការអនុញ្ញាតពីអាជ្ញាធរ (ស៊ុលតង់)។ អ្នកខ្លះទៀតថា មិនអាចធ្វើបានទេ លុះត្រាតែប្តីឃើញប្រពន្ធខ្លួនមានទំនាក់ទំនងជាមួយបុរសដទៃ។ អ្នកខ្លះទៀតថា មិនអាចធ្វើបានទេ លុះត្រាតែប្តីបានណែនាំប្រពន្ធ វាយដំ (ក្នុងន័យអប់រំ) និងបំបែកកន្លែងដេកជាមួយនាងសិន។ អ្នកខ្លះទៀតថា មិនអាចធ្វើបានទេ លុះត្រាតែប្រពន្ធមិនព្រមងូតទឹកសម្អាតខ្លួនពីការរួមភេទ (ជូណូប) ជូនប្តី។ អ្នកខ្លះទៀតថា មិនអាចធ្វើបានទេ លុះត្រាតែប្រពន្ធនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងមិនងូតទឹកសម្អាតខ្លួនពីការរួមភេទជូនអ្នកឡើយ ហើយខ្ញុំក៏នឹងមិនស្តាប់បង្គាប់អ្នកដែរ»។ អ្នកខ្លះទៀតថា មិនអាចធ្វើបានទេ លុះត្រាតែប្រពន្ធស្អប់ប្តី ហើយប្តីមិនបានធ្វើបាបនាង ឬប្តីខ្លាចថាខ្លួននឹងបែរចេញពីនាង ខណៈដែលខ្លួនមិនទាន់បានបែរចេញនៅឡើយ។ អ្នកខ្លះទៀតថា វាគឺជាការលែងលះ (តាលាក់) ហើយអ្នកខ្លះទៀតថា វាមិនមែនជាការលែងលះនោះទេ។ ក្រៅពីនេះ នៅមានការខ្វែងគំនិតគ្នាជាច្រើនទៀតលើបញ្ហានេះ។ ការត្រឡប់មកវិញ (រ៉ូជអះ - ការយកប្រពន្ធត្រឡប់មកវិញ) អ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលលែងលះប្រពន្ធដែលខ្លួនបានរៀបការយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ដោយការលែងលះតាមបែបស៊ូណាន់ន់ ហើយនាងជាស្រ្តីដែលត្រូវជាប់កាតព្វកិច្ចរង់ចាំរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដះ) នោះ បើគាត់លែងលះនាងមួយដង ឬលែងលះម្តងហើយម្តងទៀត គាត់មានសិទ្ធិយកនាងត្រឡប់មកវិញបាន ទោះជានាងព្រម ឬមិនព្រម ដោយមិនចាំបាច់មានអ្នកអាណាព្យាបាល (វ៉ាលី) ឬสินសង (ម៉ាហារ) ថ្មីឡើយ ដរាបណានាងនៅស្ថិតក្នុងរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដះ)។ ពួកគេក៏ឯកភាពគ្នាថា ប្តីប្រពន្ធទាំងពីរនៅតែមានសិទ្ធិទទួលមរតកពីគ្នាទៅវិញទៅមក ដរាបណារយៈពេលរង់ចាំមិនទាន់ផុត។ ពួកគេខ្វែងគំនិតគ្នាថា តើការស្បថមិនរួមភេទ (អ៊ីឡាអ) និងការចោទប្រកាន់ថាប្រពន្ធដូចខ្នងម្តាយ (ហ្ស៊ីហារ) អាចអនុវត្តចំពោះនាងបានដែរឬទេ? ហើយតើប្តីអាចធ្វើពិធីលីអាន (ការស្បថដាក់បណ្តាសា) បានដែរឬទេ ប្រសិនបើគាត់ចោទប្រកាន់នាងពីបទក្បត់ជាតិ? ពួកគេខ្វែងគំនិតគ្នា ប្រសិនបើប្រពន្ធជាទាសី ហើយម្ចាស់នាងនិយាយថា «រយៈពេលរង់ចាំរបស់នាងបានផុតហើយ» ប៉ុន្តែនាងនិយាយថា «វានៅមិនទាន់ផុតទេ»។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើនាងបញ្ចប់រយៈពេលរង់ចាំមុនពេលប្តីយកនាងត្រឡប់មកវិញ នោះប្តីគ្មានសិទ្ធិយកនាងត្រឡប់មកវិញបានឡើយ លើកលែងតែមានការយល់ព្រមពីនាង ប្រសិនបើនាងស្ថិតក្នុងលក្ខខណ្ឌដែលត្រូវមានការយល់ព្រមដូចការរៀបការថ្មី។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលគ្មានរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដះ) គឺប្តីគ្មានសិទ្ធិយកនាងត្រឡប់មកវិញបានឡើយ លើកលែងតែតាមលក្ខខណ្ឌនៃការរៀបការថ្មី។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលធ្វើជាសាក្សីពីរនាក់ដែលមានគុណធម៌លើលក្ខខណ្ឌដែលយើងបានរៀបរាប់ក្នុងកិតាបសក្ខីកម្ម នោះការយកត្រឡប់មកវិញរបស់គាត់គឺជាការត្រឡប់មកវិញដ៏ត្រឹមត្រូវ។ រយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដះ) ពួកគេឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលលែងលះប្រពន្ធដែលខ្លួនបានរៀបការយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ដោយការលែងលះដ៏ត្រឹមត្រូវ ហើយគាត់បានរួមភេទជាមួយនាងក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍នោះម្តង ឬលើសពីនេះ នោះនាងត្រូវតែមានរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដះ) មិនថាជាការលែងលះលើកទីមួយ ទីពីរ ឬទីបីឡើយ។ ពួកគេខ្វែងគំនិតគ្នាលើការលែងលះដោយសារការស្បថមិនរួមភេទ (អ៊ីឡាអ) ថា តើមានរយៈពេលរង់ចាំដែរឬទេ? ហើយតើអ្នកដែលស្បថមិនរួមភេទជាមួយនាងរហូតដល់នាងដាច់ពីគាត់ អាចចូលស្តីដណ្តឹងនាងក្នុងអំឡុងពេលរង់ចាំបានដែរឬទេ? ឬមិនអាចរហូតដល់ផុតរយៈពេលរង់ចាំ? នេះគឺជាទស្សនៈរបស់អាលី ប៊ីន អាប៊ី តាលីប (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់លោក)។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលត្រូវបានលែងលះដោយមិនទាន់បានរួមភេទក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍នោះ ហើយមិនមានការរួមរស់យូរអង្វែងជាមួយនាងក្រោយការរួមភេទ និងមិនមែនជាការលែងលះក្នុងពេលឈឺ នោះនាងមិនមានរយៈពេលរង់ចាំអ្វីទាំងអស់។ នាងអាចរៀបការជាមួយអ្នកណាដែលអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយនាងបាន ប្រសិនបើនាងចង់ ហើយនាងមិនមែនជាអ្នកដែលមានសិទ្ធិជ្រើសរើសឡើយ ហើយនាងមិនអាចត្រឡប់ទៅរកប្តីចាស់បានឡើយ ក្រៅពីក្នុងនាមជាអ្នកដទៃ (មិនមែនប្តីប្រពន្ធ)។ អាល់ហាសាន់ អាល់បាសរី, អះម៉ាត់ និងអ៊ីស្ហាក់ បានមានប្រសាសន៍ថា ប្រសិនបើអ្នកជំងឺលែងលះប្រពន្ធដែលខ្លួនមិនទាន់បានរួមភេទ នោះនាងត្រូវមានរយៈពេលរង់ចាំ។ ស៊ូហ្វ្យាន អាល់សៅរី បានមានប្រសាសន៍ថា ប្រសិនបើអ្នកឆ្កួតលែងលះប្រពន្ធក្រោយពីបានរួមភេទ នាងទទួលបានสินសង (ម៉ាហារ) ពេញលេញ ហើយនាងត្រូវមានរយៈពេលរង់ចាំ ប៉ុន្តែកូនមិនមែនជាកូនរបស់គាត់ឡើយ។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា រយៈពេលរង់ចាំគឺចាំបាច់នៅពេលប្តីដែលសតិសម្បជញ្ញៈល្អបានស្លាប់ទៅ មិនថាគាត់បានរួមភេទជាមួយនាង ឬមិនបានរួមភេទ ហើយមិនថាគាត់បានរួមរស់ជាមួយនាង ឬមិនបានរួមរស់ឡើយ។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា រយៈពេលរង់ចាំរបស់ស្រ្តីសេរីមូស្លីមដែលត្រូវបានលែងលះ ដែលមិនមានផ្ទៃពោះ មិនមែនជាអ្នកដែលសង្ស័យរឿងឈាមរដូវ មិនមែនជាអ្នកដែលមានឈាមរដូវមិនទៀងទាត់ មិនមែនជាអ្នកដែលត្រូវធ្វើពិធីលីអាន និងមិនមែនជាអ្នកដែលធ្វើការខូឡអ គឺគិតតាមថ្ងៃដែលមានឈាមរដូវ និងថ្ងៃដែលស្អាត ហើយចន្លោះពេលរដូវទាំងពីរមិនដល់មួយខែ នោះរយៈពេលរង់ចាំរបស់នាងគឺបីដងនៃវដ្តរដូវ (គូរូអ៍)។ ពួកគេខ្វែងគំនិតគ្នាលើអ្នកដែលមិនមានលក្ខណៈសម្បត្តិដែលយើងបានរៀបរាប់ ដោយមិនមានមតិឯកភាពគ្នាលើបញ្ហានេះ។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលឆ្លងកាត់រយៈពេលស្អាតបីដង និងឈាមរដូវបីដង ហើយនាងបានងូតទឹកសម្អាតខ្លួនក្រោយពីឈាមរដូវលើកទីបីដែលចាប់ផ្តើមក្រោយការលែងលះ នោះនៅពេលដែលនាងងូតទឹកសម្អាតខ្លួន រយៈពេលរង់ចាំរបស់នាងត្រូវបានបញ្ចប់។ ពួកគេខ្វែងគំនិតគ្នាលើអ្វីដែលតិចជាងនេះ។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា រយៈពេលរង់ចាំរបស់ស្រ្តីមូស្លីមសេរីដែលត្រូវបានលែងលះ ដែលមិនមានផ្ទៃពោះ និងមិនមែនជាអ្នកដែលសង្ស័យរឿងឈាមរដូវ ហើយនាងមិនទាន់មានឈាមរដូវ ឬមិនមានឈាមរដូវ (ប៉ុន្តែដល់វ័យដែលគួរមាន) គឺបីខែជាប់គ្នា។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលត្រូវបានលែងលះហើយមានផ្ទៃពោះ រយៈពេលរង់ចាំរបស់នាងគឺរហូតដល់សម្រាលកូន ទោះបីជាសម្រាលភ្លាមៗក្រោយការលែងលះក៏ដោយ។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលប្តីស្លាប់ចោល ហើយមានផ្ទៃពោះ ប្រសិនបើនាងសម្រាលកូនក្រោយរយៈពេលបួនខែដប់ថ្ងៃ ហើយឈាមរដូវក្រោយសម្រាល (នីហ្វាស) បានអស់ ឬដាច់ នោះរយៈពេលរង់ចាំរបស់នាងត្រូវបានបញ្ចប់។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា អ្នកដែលរង់ចាំតាមវដ្តរដូវ ឬតាមខែ ឬបួនខែដប់ថ្ងៃពីការស្លាប់របស់ប្តី ប្រសិនបើនាងចាប់ផ្តើមរាប់ទាំងអស់នោះពីពេលដែលការលែងលះរបស់ប្តីមានសុពលភាព ឬពីពេលដែលប្តីស្លាប់មានសុពលភាព នោះរយៈពេលរង់ចាំរបស់នាងត្រូវបានបញ្ចប់។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ការសម្រាលកូនប្រសិនបើលើសពីបួនខែពីការស្លាប់របស់ប្តី ឬក្រោយការលែងលះ នោះរយៈពេលរង់ចាំត្រូវបានបញ្ចប់ដោយការសម្រាលនោះ ទោះបីជាដឹងថាដោយសារការស្លាប់ ឬការលែងលះ ឬមិនដឹងក៏ដោយ។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ទាសីដែលត្រូវបានលែងលះ ឬប្តីស្លាប់ចោល ប្រសិនបើនាងរង់ចាំតាមរយៈពេលដែលយើងបានរៀបរាប់ នោះរយៈពេលរង់ចាំរបស់នាងត្រូវបានបញ្ចប់។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា រយៈពេលរង់ចាំដែលចាំបាច់មិនតិចជាងពាក់កណ្តាលនៃរយៈពេលដែលយើងបានរៀបរាប់ឡើយ។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើស្ត្រីអះអាងថាបានបញ្ចប់រយៈពេលរង់ចាំតាមវដ្តរដូវក្នុងរយៈពេលបីខែ នោះពាក្យរបស់នាងត្រូវបានទទួលស្គាល់ ប្រសិនបើនាងមានសក្ខីកម្មបញ្ជាក់ (ដោយមានការខ្វែងគំនិតគ្នារឿងសក្ខីកម្ម)។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលត្រូវបានលែងលះហើយមិនដែលឃើញឈាមរដូវសោះ ហើយបានចាប់ផ្តើមរង់ចាំតាមខែ បន្ទាប់មកនាងមានឈាមរដូវមុនពេលគ្រប់ខែ នោះនាងមិនត្រូវបន្តរាប់តាមខែទៀតឡើយ។ បន្ទាប់មកពួកគេខ្វែងគំនិតគ្នាថា តើនាងត្រូវចាប់ផ្តើមរាប់វដ្តរដូវថ្មី ឬរាប់ខែដែលកន្លងផុតទៅជំនួសវដ្តរដូវមួយ ឬពីរ ហើយបំពេញវដ្តរដូវដែលនៅសល់មួយ ឬពីរទៀត។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ម្តាយរបស់កូន (អ៊ុំមុលវ៉ាឡាត់) នៅពេលម្ចាស់នាងស្លាប់ ហើយនាងទទួលបានសេរីភាពដោយសារការស្លាប់របស់ម្ចាស់ (ដោយមានការខ្វែងគំនិតគ្នាលើរបៀបទទួលបានសេរីភាព) នោះនាងត្រូវរង់ចាំបួនខែដប់ថ្ងៃ ដែលក្នុងនោះមានឈាមរដូវបីដង និងរយៈពេលស្អាតបីដង នោះការរៀបការគឺអនុញ្ញាតសម្រាប់នាង។ ពួកគេឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើម្ចាស់ដោះលែងនាងក្នុងពេលដែលគាត់មានសុខភាពល្អ ហើយការដោះលែងនោះត្រឹមត្រូវ នោះនាងត្រូវរង់ចាំបីដងនៃវដ្តរដូវ ប្រសិនបើនាងជាអ្នកដែលមានឈាមរដូវ ឬបីខែ ប្រសិនបើនាងជាអ្នកដែលមិនមានឈាមរដូវ នោះការរៀបការគឺអនុញ្ញាតសម្រាប់នាង។ ហើយមិនមានមតិឯកភាពគ្នាលើការបង្ខំអ្វីមួយលើនាងឡើយ ព្រោះមានអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមមនុស្សមិនយល់ថាវាចាំបាច់សម្រាប់នាងឡើយ។

ក្នុងចំណោមរឿងទាំងពីរនេះ គឺរាប់ចាប់ពីមួយម៉ោង ឬលើសពីនេះទៅ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីគ្រប់រូបដែលស្ថិតក្នុងកាតព្វកិច្ចរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) ប្រសិនបើនាងចាប់ផ្តើមរាប់រយៈពេលរង់ចាំរបស់នាង ចាប់តាំងពីពេលដែលដំណឹងនៃការលែងលះបានទៅដល់នាងដោយត្រឹមត្រូវ ឬចាប់តាំងពីពេលដែលដំណឹងនៃការស្លាប់របស់ស្វាមីបានទៅដល់នាងដោយត្រឹមត្រូវ រហូតដល់គ្រប់កាលកំណត់ដែលយើងបានរៀបរាប់មកនោះ គឺចាត់ទុកថាបានបំពេញកាតព្វកិច្ចរង់ចាំរួចរាល់ហើយ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ការរៀបការណាមួយដែលស្ត្រីបានធ្វើឡើងក្នុងអំឡុងពេលដែលនាងកំពុងស្ថិតក្នុងកាតព្វកិច្ចរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) ជាមួយបុរសផ្សេងក្រៅពីស្វាមីដែលលែងលះនាង ដែលមានរយៈពេលតិចជាងបីដង (នៃការមករដូវ ឬការសម្អាតខ្លួន) គឺការរៀបការនោះត្រូវទុកជាមោឃៈជាដរាប។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ស្វាមីដែលលែងលះនាង មានសិទ្ធិរៀបការជាមួយនាងវិញក្នុងអំឡុងពេលដែលនាងកំពុងរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) ពីគាត់ ដរាបណាការលែងលះនោះមិនទាន់គ្រប់បីដង ហើយដរាបណាគាត់មិនមែនជាអ្នកជំងឺ ឬស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដូចអ្នកជំងឺ ឬនាងមិនមែនជាអ្នកជំងឺ ឬនាងមិនមែនជាអ្នកមានផ្ទៃពោះចាប់ពីប្រាំមួយខែឡើងទៅ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលត្រូវបានលែងលះ ហើយនាងជាអ្នកដែលមានរដូវ និងមានកាតព្វកិច្ចរង់ចាំដោយការរាប់ចំនួនរដូវនោះ គឺនៅពេលដែលនាងបានបំពេញគ្រប់ចំនួនចាប់តាំងពីពេលដែលកាតព្វកិច្ចរង់ចាំបានធ្លាក់មកលើនាង គឺការសម្អាតខ្លួនចំនួនបីដងពេញលេញ (ក្រៅពីការសម្អាតខ្លួនដែលនាងចាប់ផ្តើមរាប់នៅពេលដែលរដូវបានកន្លងផុតទៅខ្លះ) និងការមករដូវចំនួនបីដងពេញលេញ បន្ទាប់មកនាងបានងូតទឹកសម្អាតខ្លួនពីការមករដូវក្រោយពីវាបានដាច់ និងបានឃើញសញ្ញានៃការសម្អាតខ្លួន ហើយនាងបានលាងសម្អាតខ្លួនដោយទឹកទាំងស្រុង នោះគឺនាងបានបញ្ចប់កាតព្វកិច្ចរង់ចាំរបស់នាងហើយ ហើយនាងអាចរៀបការជាមួយអ្នកដទៃបាន ប្រសិនបើនាងមិនមែនជាមនុស្សវិកលចរិត ហើយសិទ្ធិត្រឡប់មកវិញរបស់ស្វាមីក៏ត្រូវកាត់ផ្តាច់ ហើយពួកគេទាំងពីរបានក្លាយជាមនុស្សដាច់ស្រយាលពីគ្នា (ដូចអ្នកដទៃ)។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលស្វាមីបានលែងលះនាងជាការលែងលះប្រភេទរ៉ូជអី (អាចត្រឡប់មកវិញបាន) ក្នុងអំឡុងពេលរង់ចាំ ហើយបន្ទាប់មកគាត់បានត្រឡប់មកវិញក្នុងអំឡុងពេលរង់ចាំនោះ គឺកាតព្វកិច្ចនៃការរង់ចាំត្រូវបានលុបចោលពីនាង ដរាបណាគាត់មិនបានលែងលះនាងម្តងទៀតបន្ទាប់ពីនោះ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញមិនបានឯកភាពគ្នាលើកាតព្វកិច្ចនៃការទុក្ខសោក (អ៊ិហដាដ) លើអ្វីដែលអាចប្រមូលផ្តុំគ្នាបានឡើយ ព្រោះអាល់ហាសាន់ មិនយល់ឃើញថាមានកាតព្វកិច្ចទុក្ខសោកទាល់តែសោះចំពោះស្ត្រីមូស្លីមដែលស្វាមីស្លាប់ ឬចំពោះស្ត្រីមិនមែនមូស្លីម ឬចំពោះស្ត្រីដែលត្រូវបានលែងលះ។ ចំណែកក្រុមខ្លះទៀតយល់ឃើញថា វាជាកាតព្វកិច្ចសម្រាប់ស្ត្រីគ្រប់រូបដែលស្វាមីស្លាប់ និងស្ត្រីគ្រប់រូបដែលត្រូវបានលែងលះដាច់ស្រឡះ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលកំពុងរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) ពីការលែងលះប្រភេទរ៉ូជអី គឺមានសិទ្ធិទទួលបានកន្លែងស្នាក់នៅ និងការផ្គត់ផ្គង់។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ស្ត្រីដែលកំពុងរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) មិនថាជាការរង់ចាំប្រភេទណាក៏ដោយ ប្រសិនបើនាងស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះរបស់នាងក្នុងអំឡុងពេលរង់ចាំនោះ គឺនាងមិនបានប្រព្រឹត្តអំពើដែលគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមឡើយ។ ការពិនិត្យភាពបរិសុទ្ធនៃស្បូន (អ៊ិសតិបារ៉អះ) ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលបានទិញទាសីស្រីដោយការទិញដ៏ត្រឹមត្រូវ មិនថានាងនៅជាព្រហ្មចារី ឬធ្លាប់មានស្វាមី ហើយនាងបានមករដូវនៅជាមួយគាត់...

សំណល់នៃចំនួន

ប្រសិនបើជាស្ត្រីដែលមានរដូវ ឬបានគ្រប់បីខែក្នុងកម្មសិទ្ធិរបស់ម្ចាស់នាង ប្រសិនបើនាងជាស្ត្រីដែលគ្មានរដូវ ហើយមិនមានការសង្ស័យថាមានផ្ទៃពោះនោះ គឺម្ចាស់អាចរួមដំណេកជាមួយនាងបានបន្ទាប់ពីនោះ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលទទួលបានកម្មសិទ្ធិលើស្ត្រីមានផ្ទៃពោះពីអ្នកដទៃដោយការកាន់កាប់ដ៏ត្រឹមត្រូវ គឺមិនអនុញ្ញាតឱ្យគាត់រួមដំណេកជាមួយនាងឡើយ រហូតទាល់តែនាងសម្រាលកូន។ ហើយពួកគេក៏បានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើគាត់ទិញនាងដោយការទិញដ៏ត្រឹមត្រូវ ហើយនាងជាស្ត្រីដែលមានរដូវ ប៉ុន្តែរដូវរបស់នាងបានដាច់ទៅវិញ ប្រសិនបើគាត់បានធ្វើការត្រួតពិនិត្យ (អ៊ីស្តិប-រ៉អ) នាងដោយគ្មានការសង្ស័យថាមានផ្ទៃពោះទេនោះ គឺបន្ទាប់ពីពីរឆ្នាំទៅ ទើបអនុញ្ញាតឱ្យគាត់រួមដំណេកជាមួយនាងបាន លើកលែងតែនាងមានរដូវមុនពេលនោះ ឬសម្រាលកូនប្រសិនបើមានផ្ទៃពោះ។ ហើយមិនមានមតិឯកភាពណាមួយដែលកំណត់ច្បាស់លាស់ក្នុងរឿងនេះឡើយ ព្រោះមានអ្នកខ្លះមិនយល់ឃើញថាចាំបាច់ត្រូវធ្វើការត្រួតពិនិត្យ (អ៊ីស្តិប-រ៉អ) លើទាសីឡើយ លើកលែងតែអ្នកដែលខ្លាចមានផ្ទៃពោះ ដោយកំណត់ត្រឹមតែរយៈពេលដែលអស់ការសង្ស័យតាមរយៈការសម្រាលកូនតែប៉ុណ្ណោះ។ ផ្នែកដែលនៅសល់នៃរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ឈាមដែលចេញពីស្ត្រីមានផ្ទៃពោះ មិនត្រូវបានរាប់បញ្ចូលជាការរាប់រដូវសម្រាប់រយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) របស់នាងឡើយ ហើយចាំបាច់ត្រូវតែរង់ចាំរហូតដល់សម្រាលកូន។ ហើយរយៈពេលបីខែ ឬបួនខែដប់ថ្ងៃ ប្រសិនបើវាផុតកំណត់មុនពេលសម្រាលកូនក្នុងផ្ទៃ នោះអ្វីៗទាំងអស់នោះមិនត្រូវបានរាប់បញ្ចូលឡើយ ហើយរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) មិនទាន់បញ្ចប់ឡើយ រហូតទាល់តែសម្រាលកូនបន្ទាប់ពីនោះ។ គម្ពីរស្ដីពីការបំបៅដោះកូន ការចំណាយ និងការបីបាច់ថែរក្សា យើងបានរៀបរាប់រួចហើយនូវអ្វីដែលពួកគេមានមតិខ្វែងគំនិតគ្នាអំពីការបំបៅដោះកូនដែលធ្វើឱ្យក្លាយជាបងប្អូនបង្កើត (មហ៍រ៉ម) នៅក្នុងគម្ពីរស្ដីពីអាពាហ៍ពិពាហ៍។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលបានផ្តល់ទាសករប្រុស ឬទាសីស្រីដល់ស្ត្រីដែលបានបំបៅដោះកូនរបស់ខ្លួន នោះគឺគាត់បានបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់គាត់រួចរាល់ហើយ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា បុរសដែលមានសេរីភាព ដែលមានលទ្ធភាពផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុ គ្រប់អាយុ មានសតិសម្បជញ្ញៈ និងមិនមែនជាអ្នកដែលត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យគ្រប់គ្រងទ្រព្យសម្បត្តិ គឺមានកាតព្វកិច្ចចំណាយលើប្រពន្ធរបស់ខ្លួនដែលគាត់បានរៀបការដោយត្រឹមត្រូវ ប្រសិនបើគាត់បានរួមដំណេកជាមួយនាង ហើយនាងជាស្ត្រីដែលអាចរួមដំណេកបាន និងមិនមែនជាស្ត្រីដែលបដិសេធកាតព្វកិច្ចស្វាមី (ណាស៊ីហ្ស) ឡើយ ដោយមិនគិតថាប្រពន្ធនោះមានទ្រព្យសម្បត្តិឬអត់នោះទេ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិដូចបានរៀបរាប់ខាងលើ គឺមានកាតព្វកិច្ចទទួលខុសត្រូវលើការបំបៅដោះកូនរបស់គាត់ ប្រសិនបើកូននោះគ្មានម្តាយ ឬម្តាយរបស់កូននោះគ្មានទឹកដោះ ហើយកូននោះគ្មានទ្រព្យសម្បត្តិ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ចាំបាច់សម្រាប់បុរសដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិដូចបានរៀបរាប់ខាងលើ ត្រូវចំណាយលើកូនប្រុស និងកូនស្រីរបស់គាត់ដែលមិនទាន់គ្រប់អាយុ និងគ្មានទ្រព្យសម្បត្តិ រហូតទាល់តែពួកគេគ្រប់អាយុ។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា បុរសដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិដូចបានរៀបរាប់ខាងលើ មានកាតព្វកិច្ចចំណាយលើឪពុកម្តាយរបស់គាត់ ប្រសិនបើពួកគាត់មានភាពក្រីក្រ និងមានជំងឺប្រចាំកាយ។

ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ចំពោះការចំណាយដែលចាំបាច់សម្រាប់បុរស (ក្នុងការផ្គត់ផ្គង់) ដែលយើងបានរៀបរាប់មកនោះ គឺត្រូវផ្តល់នូវអាហារដែលដោះស្រាយភាពស្រេកឃ្លានតាមកម្រិតអាហារក្នុងតំបន់ដែលគេរស់នៅ និងសម្លៀកបំពាក់ដែលការពារពីភាពត្រជាក់ ហើយអាចប្រើប្រាស់សម្រាប់ធ្វើសឡាតបាន។ ពួកគាត់បានឯកភាពគ្នាថា មិនមានកាតព្វកិច្ចលើបុគ្គលណាម្នាក់ក្នុងការចំណាយលើអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិឡើយ ក្រៅពីភរិយា។ ពួកគាត់មានការខ្វែងគំនិតគ្នាអំពីជនក្រីក្រដែលជាសាច់ញាតិជិតដិតដែលមានសិទ្ធិទទួលមរតក និងអ្នកជិតខាងថា តើអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិ (ទាំងបុរស និងស្ត្រី) ដែលជាអ្នកទទួលមរតក ឬជាសាច់ញាតិ ឬជាអ្នកជិតខាង ត្រូវមានកាតព្វកិច្ចចំណាយលើពួកគេដែរឬទេ? ពួកគាត់បានឯកភាពគ្នាថា បុរសសេរី និងស្ត្រីសេរី មានកាតព្វកិច្ចចំណាយលើទាសករ និងទាសីរបស់ខ្លួន ទាំងការផ្តល់អាហារ សម្លៀកបំពាក់ និងទីជម្រក ប្រសិនបើទាសករទាំងនោះគ្មានមុខរបរសម្រាប់រកប្រាក់ចំណូលដោយខ្លួនឯង។ ពួកគាត់បានឯកភាពគ្នាថា កាតព្វកិច្ចនេះក៏ធ្លាក់ទៅលើកុមារ និងអ្នកដែលមិនទាន់គ្រប់លក្ខណៈ (ខាងស្មារតី) ដោយប្រើប្រាស់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេផ្ទាល់។ ពួកគាត់បានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលមានកាតព្វកិច្ចចំណាយលើអ្នកដទៃ នោះអ្នកនោះក៏មានកាតព្វកិច្ចផ្តល់សម្លៀកបំពាក់ និងទីជម្រកដល់អ្នកដែលខ្លួនត្រូវផ្គត់ផ្គង់នោះដែរ។ ពួកគាត់បានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលផ្តល់សម្លៀកបំពាក់ដល់ទាសកររបស់ខ្លួនដូចអ្វីដែលខ្លួនស្លៀកពាក់ និងផ្តល់អាហារដូចអ្វីដែលខ្លួនបរិភោគ ដោយមិនគិតថាជាអ្វីក៏ដោយ ហើយមិនបង្ខំពួកគេឱ្យធ្វើការលើសពីសមត្ថភាព មិនវាយដំ មិនទះកំផ្លៀង និងមិនជេរប្រមាថដោយគ្មានហេតុផលត្រឹមត្រូវ នោះគេបានបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់គេរួចរាល់ហើយ។ ពួកគាត់បានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលមានសត្វចិញ្ចឹម គឺហាមដាច់ខាតមិនឱ្យធ្វើឱ្យសត្វនោះឃ្លាន មិនឱ្យប្រើប្រាស់វាលើសពីសមត្ថភាព និងមិនឱ្យសម្លាប់វាដោយឥតប្រយោជន៍ឡើយ។ ពួកគាត់បានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលផ្តល់សម្លៀកបំពាក់ដល់អ្នកដែលខ្លួនត្រូវផ្គត់ផ្គង់ ដូចជាឪពុកម្តាយ ភរិយា កូន ឬអ្នកដទៃទៀត ដោយផ្តល់នូវអ្វីដែលសមរម្យសម្រាប់ពួកគេ និងសម្រាប់ខ្លួនឯង ហើយចំណាយលើពួកគេតាមរបៀបនេះ នោះគេបានបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់គេរួចរាល់ហើយ។ ពួកគាត់មិនបានឯកភាពគ្នាលើបញ្ហាថា តើនរណាជាអ្នកមានសិទ្ធិជាងគេក្នុងការមើលថែកូនតូច (ទាំងប្រុសទាំងស្រី) នោះទេ ដោយមិនអាចរកចំណុចរួមបានឡើយ។ មានការរាយការណ៍ពី ស៊ូរ៉ៃហ៍ (Shurayh) ថា ឪពុកមានសិទ្ធិជាងម្តាយ។ ហើយក៏មានការរាយការណ៍ពី អ៊ូម្មាន ប៊ិន អាល់ខាតតប (អ៊ូម៉ារ ibn អាល់-Khattab) ថា ពូមានសិទ្ធិជាងម្តាយ។ អាល់-លីអាន (ការស្បថដាក់បណ្តាសា) ពួកអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ប្តីដែលពេញលក្ខណៈ (មានសុខភាពល្អ មិនមែនជាទាសករ ជាមូស្លីម មានសតិសម្បជញ្ញៈ គ្រប់អាយុ មិនមែនជាអ្នកស្រវឹង មិនមែនជាអ្នកដែលត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មពីបទចោទប្រកាន់អ្នកដទៃដោយគ្មានភស្តុតាង មិនមែនជាអ្នកគថ្លង់ និងមិនមែនជាអ្នកខ្វាក់) នៅពេលដែលគេចោទប្រកាន់ភរិយារបស់ខ្លួនដែលពេញលក្ខណៈ (មានសតិសម្បជញ្ញៈ គ្រប់អាយុ ជាមូស្លីម ជាស្ត្រីសេរី មិនមែនជាអ្នកដែលត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មពីបទចោទប្រកាន់អ្នកដទៃដោយគ្មានភស្តុតាង និងមិនមែនជាអ្នកគថ្លង់) ថាបានប្រព្រឹត្តអំពើហ្ស៊ីណា (សហាយស្មន់) យ៉ាងច្បាស់លាស់ ខណៈពេលដែលនាងនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់គេ ដោយគេអះអាងថាគេបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកនូវអំពើនោះពីនាង បន្ទាប់ពីបានរៀបការជាមួយនាង ហើយនាងជាអ្នកស្ម័គ្រចិត្តប្រព្រឹត្តអំពើនោះដោយមិនស្រវឹង ហើយប្តីនោះធ្លាប់បានរួមរ័កជាមួយនាង ឬមិនទាន់បានរួមរ័ក ប៉ុន្តែមិនបានរួមរ័កជាមួយនាងទៀតឡើយបន្ទាប់ពីបានឃើញហេតុការណ៍នោះ។

ចំពោះករណីដែលស្វាមីបានចោទប្រកាន់ភរិយារបស់ខ្លួនពីបទហ្ស៊ីណា (ការរួមភេទខុសច្បាប់) ដោយផ្អែកលើអ្វីដែលគាត់បានដឹង ប៉ុន្តែគាត់មិនទាន់បានលែងលះនាង ហើយនាងក៏មិនទាន់ស្លាប់ មិនទាន់សម្រាលកូន និងមិនទាន់មានការបញ្ជាក់ច្បាស់លាស់អំពីស្ថានភាពអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ពួកគេនោះទេ គឺការធ្វើលីអាន (ការស្បថដាក់បណ្តាសាគ្នា) រវាងពួកគេទាំងពីរគឺចាំបាច់។ អ្នកប្រាជ្ញមានការខ្វែងគំនិតគ្នាចំពោះករណីស្វាមីចោទប្រកាន់ភរិយាដែលកំពុងមានផ្ទៃពោះ ហើយគាត់បានបដិសេធកូនក្នុងផ្ទៃនោះ ដោយមិនមានការឯកភាពគ្នាលើបញ្ហានេះឡើយ។ ព្រោះថា អ៊ីម៉ាំអាប៊ូហានីហ្វាហ៍ មានប្រសាសន៍ថា៖ មិនអាចធ្វើលីអានបានឡើយ រហូតទាល់តែនាងសម្រាលកូន។ ចំណែកអ្នកប្រាជ្ញដទៃទៀតមានប្រសាសន៍ថា៖ មិនមានការធ្វើលីអានក្រោយពេលសម្រាលកូននោះទេ ហើយការធ្វើលីអានត្រូវតែធ្វើឡើងមុនពេលនាងសម្រាលកូន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើស្វាមីធ្វើការស្បថលីអាននៅថ្ងៃសុក្រ ក្រោយពេលអះស្រ៍ ក្នុងវិហារអ៊ីស្លាម ដោយមានវត្តមានចៅក្រមដែលការកាត់ក្តីរបស់គាត់មានប្រសិទ្ធភាពថា៖ «សូមស្បថដោយអល់ឡោះ ដែលគ្មានព្រះជាម្ចាស់ណាផ្សេងក្រៅពីទ្រង់ ជាអ្នកដឹងនូវអ្វីដែលកំបាំង និងអ្វីដែលបើកចំហ ខ្ញុំពិតជាស្មោះត្រង់ចំពោះអ្វីដែលខ្ញុំបានចោទប្រកាន់ទៅលើនាង (ដោយចង្អុលទៅភរិយាដែលនៅទីនោះ) ថាបានប្រព្រឹត្តហ្ស៊ីណា ហើយកូនក្នុងផ្ទៃនេះមិនមែនជាកូនរបស់ខ្ញុំឡើយ»។ បន្ទាប់មកគាត់និយាយដដែលនេះចំនួនបួនដង ហើយលើកទីប្រាំគាត់និយាយថា៖ «សូមឱ្យបណ្តាសារបស់អល់ឡោះធ្លាក់មកលើរូបខ្ញុំ ប្រសិនបើខ្ញុំជាអ្នកកុហក»។ នោះការធ្វើលីអានត្រូវបានបញ្ចប់ ហើយទោសពីបទចោទប្រកាន់ (កាត់ហ្សាហ្វ) ត្រូវបានដកចេញពីគាត់។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើភរិយានិយាយបន្ទាប់ពីនោះថា៖ «សូមស្បថដោយអល់ឡោះ ដែលគ្មានព្រះជាម្ចាស់ណាផ្សេងក្រៅពីទ្រង់ ជាអ្នកដឹងនូវអ្វីដែលកំបាំង និងអ្វីដែលបើកចំហ ស្វាមីរបស់ខ្ញុំម្នាក់នេះពិតជាកុហកចំពោះអ្វីដែលគាត់បានចោទប្រកាន់ខ្ញុំពីបទហ្ស៊ីណា»។ នាងនិយាយដដែលនេះចំនួនបួនដង ហើយលើកទីប្រាំនាងនិយាយថា៖ «សូមឱ្យកំហឹងរបស់អល់ឡោះធ្លាក់មកលើរូបខ្ញុំ ប្រសិនបើគាត់ជាអ្នកស្មោះត្រង់»។ នោះនាងត្រូវបានចាត់ទុកថាបានធ្វើលីអានរួចរាល់ ហើយនាងមិនមានទោសអ្វីឡើយ ហើយកូននោះក៏ត្រូវបានបដិសេធមិនមែនជាកូនរបស់ស្វាមីចាប់ពីពេលនោះមក។ ចំពោះការបែកបាក់គ្នា (ការលែងលះ) ក្នុងករណីដែលពួកគេទាំងពីរបានធ្វើលីអាន ឬប្រសិនបើនាងមិនបានធ្វើលីអាន ឬស្វាមីមិនបានធ្វើលីអាន ឬពួកគេទាំងពីរមិនបានធ្វើលីអាននោះ គឺមិនមានការឯកភាពគ្នាលើបញ្ហានេះឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើចៅក្រមបញ្ជាឱ្យអ្នកណាម្នាក់ដាក់ដៃលើមាត់របស់ពួកគេទាំងពីរនៅចន្លោះការស្បថលើកទីបួន និងទីប្រាំ ឬហាមឃាត់ពួកគេពីការឈ្លោះប្រកែកគ្នា និងរំលឹកពួកគេអំពីអល់ឡោះ នោះគឺជារឿងត្រឹមត្រូវ។ អាហ្ស៊ីហារ (ការប្រៀបធៀបភរិយាទៅនឹងខ្នងម្តាយ) ពួកគេមិនបានឯកភាពគ្នាលើរបៀបនៃការធ្វើអាហ្ស៊ីហារឱ្យបានច្បាស់លាស់នោះទេ ព្រោះថា កាតាដាហ៍, អាល់ហាសាន់, អައްហ្សូហ្រី និងអ្នកដទៃទៀតមានប្រសាសន៍ថា៖ មិនមានការកាហ្វារ៉ោះ (ការលោះបាប) សម្រាប់អ្នកដែលធ្វើអាហ្ស៊ីហារ រហូតទាល់តែគាត់រួមភេទជាមួយភរិយាដែលគាត់បានធ្វើអាហ្ស៊ីហារនោះ។ ចំណែកអាប៊ូយូស៊ូហ្វ មានប្រសាសន៍ថា៖ មិនមានការកាហ្វារ៉ោះក្រោយពេលរួមភេទជាមួយនាងឡើយ។ ប៉ុន្តែពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា បុរសសេរីដែលរកបានទាសករមូស្លីមដែលមានសុខភាពល្អ និងពេញវ័យ ដែលមិនមែនជាអ្នកដែលត្រូវដោះលែង...

ត្រូវតែជាទាសករដែលគាត់ជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិ ហើយមិនមែនជាទាសករដែលបានចុះកិច្ចសន្យាដោះលែង (មុកាតាប) មិនមែនជាទាសករដែលម្ចាស់សន្យាថានឹងដោះលែងក្រោយពេលម្ចាស់ស្លាប់ (មុដាប់បារ) មិនមែនជាទាសករស្រីដែលមានកូនជាមួយម្ចាស់ (អ៊ុំមុលវ៉ាលីដ) និងមិនមែនជាទាសករដែលមានម្ចាស់រួម។ ប្រសិនបើមិនមានលក្ខខណ្ឌទាំងនេះទេ នោះការតមអាហារ ឬការផ្តល់អាហារមិនអាចជំនួសការដោះលែងទាសករបានឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលគ្មានលទ្ធភាពដោះលែងទាសករ (មិនថាជាទាសករប្រភេទណាក៏ដោយ) នោះគ្មានអ្វីអាចជំនួសបានក្រៅពីការតមអាហារឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើគាត់បានធ្វើការកែប្រែទោស (កាហ្វារ៉ោះ) ក្នុងស្ថានភាពដែលគាត់គ្មានលទ្ធភាព ដោយការតមអាហាររយៈពេលពីរខែពេញ (ពីដើមខែតាមច័ន្ទគតិរហូតដល់ចុងខែ) ដោយជាប់គ្នា មិនមានខែរ៉ាម៉ាដនមកកាត់ផ្ដាច់ មិនមានថ្ងៃដែលហាមឃាត់មិនឱ្យតមអាហារ មិនមានជំងឺ ឬការធ្វើដំណើរដែលធ្វើឱ្យគាត់ត្រូវផ្ដាច់ការតមអាហារនោះទេ គឺចាត់ទុកថាគាត់បានបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់គាត់រួចរាល់ហើយ។ ពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នា ប្រសិនបើគាត់រកឃើញទាសករមុនពេលតមអាហារ ឬមុនពេលតមអាហារចប់ ដែលមិនអាចរកចំណុចឯកភាពគ្នាបាន ក្នុងករណីនេះគឺអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើតាមការសម្រេច។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើគាត់គ្មានលទ្ធភាពដោះលែងទាសករ និងគ្មានលទ្ធភាពតមអាហារដូចដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ ហើយគាត់បានធ្វើការកែប្រែទោសក្នុងស្ថានភាពដែលគាត់គ្មានលទ្ធភាពទាំងពីរយ៉ាងនេះ ដោយការផ្តល់អាហារដល់ជនក្រីក្រចំនួន ៦០ នាក់ ដែលជាមូស្លីម ក្នុងម្នាក់ៗទទួលបានស្រូវសាលីចំនួន ៤ រ៉តល (រង្វាស់ទម្ងន់) នោះចាត់ទុកថាគាត់បានបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់គាត់រួចរាល់ហើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើគាត់មិនទាន់បានរួមភេទជាមួយភរិយា (បន្ទាប់ពីការធ្វើហ្ស៊ីហារ) នោះគាត់មិនចាំបាច់ធ្វើការកែប្រែទោសឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើគាត់ធ្វើការហ្ស៊ីហារ (ការប្រៀបធៀបភរិយាទៅនឹងម្តាយ) លើទាសករស្រីរបស់គាត់ ឬភរិយារបស់គាត់ធ្វើការហ្ស៊ីហារមកលើគាត់ (តាមការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងរបៀបធ្វើហ្ស៊ីហារ) បន្ទាប់មកគាត់បានធ្វើការកែប្រែទោស នោះការរួមភេទជាមួយនាងគឺហាឡាល (អនុញ្ញាត) សម្រាប់គាត់។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលមិនបានធ្វើឱ្យភរិយារបស់ខ្លួនក្លាយជាទីហាមឃាត់ (ហារ៉ាម) ឬអ្វីផ្សេងទៀតដែលហាមឃាត់សម្រាប់មូស្លីម ហើយមិនបានបន្តការស្បថមិនរួមភេទ (អ៊ីឡា) នោះគាត់មិនមែនជាអ្នកធ្វើហ្ស៊ីហារឡើយ។ ការខ្វែងគំនិតគ្នារវាងប្តីប្រពន្ធលើសម្ភារៈក្នុងផ្ទះ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្តីប្រពន្ធដែលនៅរស់ ប្រសិនបើមានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងការដណ្តើមយកសម្ភារៈក្នុងផ្ទះ នោះសម្លៀកបំពាក់ដែលភរិយាកំពុងស្លៀកពាក់លើខ្លួននាងនៅពេលមានជម្លោះ (មិនមែនសម្លៀកបំពាក់ដែលស្រដៀងនឹងនាងទេ ប៉ុន្តែគឺជាអ្វីដែលនៅលើដងខ្លួន និងក្បាលរបស់នាង) គឺជារបស់នាង បន្ទាប់ពីនាងបានស្បថ។ ហើយសម្លៀកបំពាក់របស់ប្តីដែលគាត់កំពុងស្លៀកក៏ដូចគ្នាដែរ គឺជារបស់គាត់ បន្ទាប់ពីគាត់បានស្បថ។ ពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នាលើសម្ភារៈក្រៅពីនេះ ដែលមិនអាចរកចំណុចឯកភាពគ្នាបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាដែលនាំយកសាក្សីមកបញ្ជាក់លើរបស់អ្វីមួយ នោះរបស់នោះនឹងត្រូវកាត់ក្តីឱ្យទៅអ្នកនោះ ប្រសិនបើគាត់បានស្បថរួមជាមួយសាក្សីរបស់គាត់ផងដែរ។

គម្ពីរស្ដីពីការទិញលក់ (គីតាប៊ុល ប៊ូយូអ៊ូ) អ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ការទិញលក់វត្ថុដែលមានវត្តមាននៅចំពោះមុខ ដែលអ្នកលក់ជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិត្រឹមត្រូវ ឬជាអ្នកតំណាងឱ្យម្ចាស់កម្មសិទ្ធិ ហើយវត្ថុនោះស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ពួកគេ គឺជារឿងដែលអនុញ្ញាត។ ទាំងអ្នកលក់ និងអ្នកទិញត្រូវតែស្គាល់ពីលក្ខណៈ និងបរិមាណនៃវត្ថុនោះ។ ក្នុងកិច្ចសន្យានេះ មិនត្រូវមានអ្នកខ្វាក់ភ្នែក អ្នកដែលត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យគ្រប់គ្រងទ្រព្យសម្បត្តិ (ម៉ាហ៍ជូរ) អ្នកល្ងង់ខ្លៅ អ្នកស្រវឹង អ្នកដែលត្រូវបានបង្ខិតបង្ខំ អ្នកជំងឺ អ្នកដែលមិនទាន់គ្រប់ការ (មិនទាន់ពេញវ័យ) ឬទាសករដែលមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើជំនួញនោះទេ។ ការទិញលក់មិនត្រូវធ្វើឡើងនៅពេលដែលគេកំពុងអំពាវនាវឱ្យធ្វើសឡាតថ្ងៃសុក្រ (អាហ្សាន) ឬនៅពេលដែលអ៊ីម៉ាំបានបញ្ចប់ការធ្វើសឡាតនោះរួចហើយ។ មិនត្រូវមានការបោកប្រាស់ ការលាក់បាំងគុណភាព ឬការដាក់លក្ខខណ្ឌណាមួយឡើយ។ តម្លៃទំនិញត្រូវតែជាប្រភេទដែលស្របច្បាប់ ហើយមិនត្រូវទាបជាង ឬខ្ពស់ជាងតម្លៃទីផ្សារនៅពេលនោះឡើយ។ វត្ថុដែលយកមកលក់មិនត្រូវជា៖ គម្ពីរគម្ពីរគួរអាន (ដែលត្រូវបានបោះពុម្ពជាសៀវភៅ) សៀវភៅហ្វិកហ៍ហ៍ សៀវភៅដែលមានខ្លឹមសារហាមឃាត់ ស្បែកសត្វងាប់ ឬផ្នែកណាមួយនៃសត្វងាប់ សត្វដែលកាត់យកផ្នែកណាមួយពីសត្វរស់ (លើកលែងតែរោមចៀម រោមសត្វ និងសក់) ទំនិញដែលទិញមកហើយមិនទាន់បានទទួលសិទ្ធិគ្រប់គ្រង អាហារដែលមិនទាន់បានបរិភោគ ទំនិញដែលមិនទាន់ថ្លឹង ឬវាស់វែងឱ្យច្បាស់លាស់ ផ្លែឈើដែលមិនទាន់ដល់ពេលប្រមូលផល វត្ថុហាមឃាត់ (ហារ៉ាម) ឈើឆ្កាង រូបសំណាក ឆ្កែ ឆ្មា សត្វដែលគ្មានប្រយោជន៍ ដើមត្នោតដែលបានកំណត់លក់ ខ្ញុំបម្រើដែលត្រូវបានដោះលែងដោយមានលក្ខខណ្ឌ ឬអ្នកដែលកំពុងស្ថិតក្នុងកិច្ចសន្យាដោះលែង (មូកាតាប)។ មិនត្រូវលក់វត្ថុក្នុងពេលដែលត្រូវបំពេញកាតព្វកិច្ចសឡាតដែលមិនអាចពន្យារពេលបានឡើយ។ មិនត្រូវលក់វត្ថុដែលជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងការស្បថដោះលែងខ្ញុំបម្រើ ឬការបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្តិ។ មិនត្រូវលក់វត្ថុដែលមិនបរិសុទ្ធ (ណាចិស) ឬវត្ថុរាវដែលលាយឡំដោយភាពមិនបរិសុទ្ធ សៀវភៅដែលមានចំណេះដឹង (ដែលមិនគួរលក់) ទឹក ស្មៅ ភ្លើង រ៉ែក្នុងដី ឧបករណ៍លេងល្បែង ខ្ញុំបម្រើដែលត្រូវតែដោះលែងដោយកាតព្វកិច្ច ទ្រព្យសម្បត្តិដែលជាកម្មសិទ្ធិរួម (មូស្យា) ទ្រព្យសម្បត្តិនៅទីក្រុងមេកា ឬវត្ថុដែលមិនអាចប្រគល់ឱ្យបានដោយងាយស្រួល។ អ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ការទិញលក់ដីធ្លី និងផ្ទះសម្បែងដែលអ្នកលក់ និងអ្នកទិញបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកនៅពេលធ្វើកិច្ចសន្យា គឺអាចធ្វើទៅបាន។ ការទិញលក់ត្រូវបានបញ្ចប់នៅពេលដែលភាគីទាំងពីរបានបែកចេញពីកន្លែងធ្វើកិច្ចសន្យា ហើយអ្នកលក់បានប្រគល់ទំនិញដែលគ្មានគុណវិបត្តិដល់អ្នកទិញ ហើយអ្នកទិញបានប្រគល់តម្លៃទំនិញឱ្យអ្នកលក់វិញ។ ការទិញលក់ដោយអ្នកដែលបាត់បង់ស្មារតី (មិនមែនដោយសារការស្រវឹង) គឺមិនមានសុពលភាពឡើយ។ ការទិញលក់ដោយអ្នកដែលមិនទាន់គ្រប់ការ (ដែលមិនត្រូវបានអនុញ្ញាត) គឺមិនមានសុពលភាព។ ការលក់ទ្រព្យសម្បត្តិដែលខ្លួនមិនមែនជាម្ចាស់ ហើយម្ចាស់ដើមមិនបានអនុញ្ញាត គឺមិនមានសុពលភាពឡើយ។ ស្ត្រីដែលមានសេរីភាព មានសតិសម្បជញ្ញៈ និងគ្រប់ការ គឺមានសិទ្ធិដូចបុរសក្នុងរឿងនេះ។ ការទិញលក់មាសនឹងមាស ឬប្រាក់នឹងប្រាក់ដោយការជំពាក់ (មិនទូទាត់ភ្លាមៗ) គឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់)។ ការទិញលក់ស្រូវនឹងស្រូវ សណ្តែកនឹងសណ្តែក អំបិលនឹងអំបិល ឬផ្លែឈើនឹងផ្លែឈើដោយការជំពាក់ គឺហារ៉ាម ហើយចាត់ទុកជាការប្រាក់ (រីបា)។ ការទិញលក់ដោយប្រើប្រាក់ឌីណារ ឬឌីរហាំ ទាំងទូទាត់ភ្លាមៗ ឬជំពាក់ក្នុងរយៈពេលកំណត់ (តាមខែតាមឆ្នាំ) គឺអាចធ្វើទៅបាន លើកលែងតែទំនិញដែលជាអាហារ ឬភេសជ្ជៈ។ ប្រសិនបើទំនិញប្រភេទដូចគ្នា (ដូចជាមាសនឹងមាស) ត្រូវតែមានទម្ងន់ស្មើគ្នា និងទូទាត់ភ្លាមៗនៅនឹងកន្លែង។ ការទិញលក់ដោយមានលក្ខខណ្ឌសាកល្បងរយៈពេលបីថ្ងៃគឺអាចធ្វើទៅបាន។ ការលក់ផ្លែឈើដែលទុំល្អហើយគឺអាចធ្វើទៅបាន។ ការលក់គ្រាប់ធញ្ញជាតិដែលបានបំបែកចេញពីដើម និងសម្អាតស្អាតហើយគឺអាចធ្វើទៅបាន។ ការលក់វត្ថុដែលមានសំបកការពារ (ដូចជាពងមាន់) គឺអាចធ្វើទៅបាន។ ការទិញលក់មនុស្សដែលមានសេរីភាព (ក្នុងករណីមិនមែនក្ស័យធន) គឺមិនអនុញ្ញាតឡើយ។ ការទិញលក់សត្វដែលជាកម្មសិទ្ធិ (លើកលែងតែឆ្កែ ឆ្មា ឬសត្វគ្មានប្រយោជន៍) គឺអាចធ្វើទៅបាន។ ការធ្វើកិច្ចសន្យាដោយមានសាក្សីត្រឹមត្រូវ ឬការកត់ត្រាទុក គឺជាការល្អ ប៉ុន្តែប្រសិនបើមិនបានធ្វើសាក្សី ឬកត់ត្រា កិច្ចសន្យានោះនៅតែមានសុពលភាពដដែល។ ការទិញលក់ដោយទូទាត់ភ្លាមៗ (ដៃនឹងដៃ) គឺជារឿងដែលត្រូវបានឯកភាពថាត្រឹមត្រូវ។

ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការបែកបាក់គ្នារវាងសាច់ញាតិដែលស្ថិតក្នុងលំដាប់ហារ៉ាម (មិនអាចរៀបការនឹងគ្នាបាន) ប្រសិនបើពួកគេទាំងអស់គ្នាជាមនុស្សពេញវ័យ មានសតិសម្បជញ្ញៈគ្រប់គ្រាន់ មានសុខភាពល្អ និងមិនមែនជាជនពិការ គឺជារឿងដែលអនុញ្ញាត។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្វីដែលពួកហារប៊ីយីន (អ្នកចម្បាំងដែលមិនមែនជាមូស្លីម) បានធ្វើអយុត្តិធម៌ដាក់គ្នាទៅវិញទៅមកនោះ ការទិញរបស់ទាំងនោះពីពួកគេគឺហាឡាល (អនុញ្ញាត) ហើយការទទួលយកមរតកពីពួកគេក៏ដូចគ្នាដែរ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការធ្វើជំនួញរបស់ពួកអហ្លុលហ្ស៊ីមម៉ះ (អ្នកដែលស្ថិតក្រោមការការពាររបស់រដ្ឋឥស្លាម) ទាំងរវាងពួកគេគ្នាឯង ឬរវាងពួកគេជាមួយយើង គឺជារឿងដែលអនុញ្ញាត ដរាបណាវាមិនមែនជាទាសកររបស់ពួកគេ ឬអចលនទ្រព្យរបស់ពួកគេ ឬអ្វីដែលធ្លាក់ទៅក្នុងចំណែករបស់មូស្លីមពីការចាប់បានក្នុងសង្គ្រាម ប្រសិនបើវាស្ថិតក្រោមច្បាប់នៃអ្វីដែលហាឡាល និងអ្វីដែលហារ៉ាមក្នុងសាសនាឥស្លាមសម្រាប់យើង។ ពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នា ប្រសិនបើវាផ្ទុយពីនោះ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការលក់អចលនទ្រព្យរបស់បុគ្គលម្នាក់ រួមមានផ្ទះសម្បែង សួនច្បារ និងហាងលក់ដូរ គឺជារឿងដែលអនុញ្ញាត ដរាបណាអចលនទ្រព្យនោះមិនស្ថិតនៅក្នុងទីក្រុងម៉ាកកាស់។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការលក់អចលនទ្រព្យរបស់ខ្លួនដែលជាដីកសិកម្ម និងសួនច្បារដែលមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរួម (មិនមែនជាដីរួម) គឺជារឿងដែលអនុញ្ញាត ដរាបណាវាមិនមែនជាដីដែលបានមកពីការសញ្ជ័យ (ដីអាន់វ៉ះ) ដែលមិនទាន់ត្រូវបានបែងចែក។ ស៊ូហ្វអះ (សិទ្ធិអាទិភាពក្នុងការទិញ) មិនមានការឯកភាពគ្នាលើបញ្ហានេះទេ ដោយសារមានក្រុមមួយមិនយល់ស្របនឹងការលក់ចំណែកនៃកម្មសិទ្ធិរួមនៃផ្ទះសម្បែង ឬដីធ្លី ឬអចលនទ្រព្យទាំងអស់នោះឡើយ។ ក្រុមខ្លះយល់ថា សិទ្ធិស៊ូហ្វអះមានចំពោះអ្វីដែលត្រូវបានបែងចែករួចហើយពីអ្វីៗទាំងអស់នោះ សម្រាប់អ្នកក្រុងម៉ាឌីណះទាំងអស់ និងអ្នកដទៃទៀត រហូតដល់អ្នកជិតខាងដែលនៅជាប់គ្នា។ ក្រុមខ្លះយល់ថា ការលក់ចំណែកនៃកម្មសិទ្ធិរួមគឺអាចធ្វើទៅបាន ប៉ុន្តែពួកគេមិនយល់ស្របនឹងសិទ្ធិស៊ូហ្វអះលើអ្វីដែលត្រូវបានបែងចែករួចហើយនោះឡើយ។ ក្រុមខ្លះយល់ថា សិទ្ធិស៊ូហ្វអះមានចំពោះអ្វីដែលត្រូវបានលក់ចេញពីចំណែកនៃកម្មសិទ្ធិរួមនៃអ្វីៗទាំងអស់ដែលមានភាពជាម្ចាស់រួមគ្នា មិនថាជាទាសករ សម្លៀកបំពាក់ ដីធ្លី ឬអ្វីផ្សេងពីនេះឡើយ។ ក្រុមខ្លះទៀតមិនយល់ស្របនឹងរឿងនេះចំពោះអ្វីមួយ ប៉ុន្តែយល់ស្របចំពោះអ្វីផ្សេងទៀត។ ក្រុមខ្លះទៀតយល់ថា សិទ្ធិស៊ូហ្វអះមានតែលើដីជាក់លាក់មួយប៉ុណ្ណោះ រួមជាមួយអ្វីដែលមាននៅលើដីនោះដូចជាសំណង់ ឬដើមឈើ នៅពេលដែលវាត្រូវបានលក់រួមគ្នា។

ភាពជាដៃគូ (អាល់-ស៊ីរិកា)

ខាងក្រោមនេះគឺជាការបកប្រែអត្ថបទដែលលោកអ្នកបានផ្តល់ឱ្យ៖ ការចូលហ៊ុន (الشّركَة) អ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើដៃគូពីរនាក់ ឬច្រើននាក់ បានយកប្រាក់ដែលមានគុណភាព និងទម្ងន់ដូចគ្នា មកលាយបញ្ចូលគ្នាដោយមិនអាចបែងចែកដាច់ពីគ្នាបានថាជារបស់អ្នកណាខ្លះនោះ ការចូលហ៊ុននេះគឺត្រឹមត្រូវ (សហីហ៍) ហើយទ្រព្យសម្បត្តិដែលលាយបញ្ចូលគ្នានោះ គឺជារបស់ពួកគេស្មើៗគ្នា។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ពួកគេមានសិទ្ធិធ្វើពាណិជ្ជកម្មដោយប្រើប្រាស់ទ្រព្យសម្បត្តិនោះ ហើយប្រាក់ចំណេញក៏ដូចជាការខាតបង់ គឺត្រូវបែងចែកស្មើៗគ្នារវាងពួកគេ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការចូលហ៊ុនក្នុងលក្ខខណ្ឌដូចបានរៀបរាប់ខាងលើ ដោយមិនកំណត់ពេលវេលា គឺអាចអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើបាន (ចាអ៊ីហ្ស៍)។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ ដែលចង់ដកខ្លួនចេញបន្ទាប់ពីបានលក់ទំនិញ និងទទួលបានប្រាក់ចំណូលរួចរាល់ គឺអាចធ្វើទៅបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ បានលក់ ឬទិញទំនិញក្នុងតម្លៃដែលមនុស្សទូទៅទទួលយកបាន (មិនមែនជាការកេងប្រវ័ញ្ច) ហើយពួកគេទាំងអស់គ្នាបានយល់ព្រមលើការធ្វើពាណិជ្ជកម្មនោះ នោះវាជាការអនុញ្ញាត និងមានកាតព្វកិច្ចត្រូវអនុវត្តចំពោះពួកគេទាំងអស់គ្នា។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការចូលហ៊ុនតាមរបៀបដែលបានរៀបរាប់នេះ គឺនៅតែបន្តមានប្រសិទ្ធភាពចំពោះពួកគេទាំងអស់គ្នា ដរាបណាមិនទាន់មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបែងចែកទ្រព្យសម្បត្តិនោះ ឬដរាបណាមិនទាន់មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេស្លាប់។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការរួមភេទជាមួយទាសីដែលជាកម្មសិទ្ធិរួម គឺមិនអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ ឬទាំងអស់គ្នារួមភេទជាមួយនាងបានឡើយ ហើយក៏មិនអនុញ្ញាតឱ្យមើលផ្នែកកេរ្តិ៍ខ្មាសរបស់នាងដែរ។ ការវិនិយោគ (កូរ៉ដ - الْقَرَاض) អាប៊ូ មូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អាលី ប៊ីន អាហ្មាត់ (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ រាល់ជំពូកនៃហ្វិកហ៍ហ៍ (នីតិសាស្ត្រឥស្លាម) សុទ្ធតែមានមូលដ្ឋានគ្រឹះនៅក្នុងគម្ពីរគួរអាន និងស៊ូណាន់ន់របស់ព្យាការី ដែលយើងបានដឹង (សូមអរគុណដល់អល់ឡោះ) លើកលែងតែជំពូក "កូរ៉ដ" (ការវិនិយោគ) ដែលយើងមិនបានរកឃើញមូលដ្ឋានគ្រឹះនៅក្នុងប្រភពទាំងពីរនេះឡើយ។ ប៉ុន្តែវាជាការឯកភាពគ្នា (អ៊ីជ់ម៉ា) ដ៏ត្រឹមត្រូវមួយ។ អ្វីដែលយើងជឿជាក់នោះគឺថា វាមានតាំងពីសម័យព្យាការី ﷺ ហើយលោកបានដឹងអំពីវា រួចលោកក៏បានអនុម័តវា។ ប្រសិនបើមិនមែនដូច្នោះទេ វានឹងមិនអាចអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើបានឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការវិនិយោគដោយប្រើប្រាស់ឌីណារ (មាស) និងឌីរហាំ (ប្រាក់) ដែលមានចរាចរណ៍នៅក្នុងប្រទេសនោះ គឺអាចអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការកំណត់ចំណែកប្រាក់ចំណេញឱ្យអ្នកវិនិយោគ (អ្នកធ្វើការ) ជាភាគរយដែលបានព្រមព្រៀងគ្នា ដូចជាមួយភាគដប់, ពាក់កណ្តាល, បីភាគបួន, ឬមួយភាគក្នុងមួយពាន់ ឬតិចជាង ឬច្រើនជាងនេះ គឺអាចអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា នៅក្នុងការវិនិយោគ (កូរ៉ដ) នៅពេលដែលការលក់ទំនិញបានបញ្ចប់ និងទទួលបានប្រាក់ចំណូលពេញលេញ ភាគីណាមួយមានសិទ្ធិបញ្ឈប់ការវិនិយោគនោះ ទោះបីជាភាគីម្ខាងទៀតយល់ព្រម ឬមិនយល់ព្រមក៏ដោយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកធ្វើការ (អ្នកវិនិយោគ) នៅតែបន្តមានសិទ្ធិធ្វើការដរាបណាគាត់មិនទាន់ស្លាប់ ឬម្ចាស់ដើមទុនមិនទាន់ស្លាប់ ឬគាត់មិនទាន់ឈប់ធ្វើការ ឬម្ចាស់ដើមទុនមិនទាន់សម្រេចចិត្តបញ្ឈប់ការវិនិយោគនោះ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើការវិនិយោគនោះមិនបានកំណត់លក្ខខណ្ឌថា ភាគីណាមួយយកប្រាក់ចំណេញសម្រាប់ខ្លួនឯង ឬអ្នកដទៃ ឬមិនបានកំណត់ថ្លៃចំណាយសម្រាប់ខ្លួនឯង ឬអ្នកដទៃពីក្នុងដើមទុន ឬក្រៅពីនោះ ហើយមិនបានកំណត់ប្រាក់ចំណេញជាចំនួនជាក់លាក់ (ជាឌីរហាំ ឬឌីណារ) សម្រាប់អ្នកណាម្នាក់ឡើយ នោះវាគឺជាការវិនិយោគដ៏ត្រឹមត្រូវ។ ប៉ុន្តែយើងបានទទួលដំណឹងពី រ៉ាប៊ីអះ ថា ប្រសិនបើអ្នកធ្វើការមិនបានកំណត់លក្ខខណ្ឌយកថ្លៃចំណាយ និងសម្លៀកបំពាក់ទេ នោះការវិនិយោគមិនអាចអនុញ្ញាតបានឡើយ។ ចំណែកអ្នកប្រាជ្ញដទៃទៀតបានបដិសេធលក្ខខណ្ឌនេះ ដែលនេះគឺជាទស្សនៈរបស់ អ៊ីម៉ាម សាហ្វីអី និងក្រុមអ្នកប្រាជ្ញហ្សាហ៊ីរី។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ការវិនិយោគក្នុងពាណិជ្ជកម្មទូទៅ ដូចដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ គឺអាចអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើបាន។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាលើការអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើពាណិជ្ជកម្មនៅក្នុងទីក្រុង។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើម្ចាស់ដើមទុនបានបញ្ជាអ្នកធ្វើការមិនឱ្យធ្វើដំណើរទៅក្រៅដើម្បីធ្វើពាណិជ្ជកម្ម នោះវាជាការអនុញ្ញាត និងជាកាតព្វកិច្ចដែលអ្នកធ្វើការត្រូវគោរពតាម ហើយប្រសិនបើគាត់ល្មើស គាត់ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអ្នកខុស។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើម្ចាស់ដើមទុនបញ្ជាឱ្យធ្វើពាណិជ្ជកម្មលើទំនិញប្រភេទណាមួយជាក់លាក់ នោះវាជាការអនុញ្ញាត និងជាកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវគោរពតាម ដរាបណាម្ចាស់ដើមទុនមិនបានហាមឃាត់គាត់ពីទំនិញផ្សេងទៀត។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើអ្នកធ្វើការល្មើសនឹងការបញ្ជានោះ ឬធ្វើដំណើរដោយគ្មានការអនុញ្ញាតពីម្ចាស់ដើមទុន គាត់ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអ្នកខុស។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើម្ចាស់ដើមទុនអនុញ្ញាតឱ្យគាត់ធ្វើដំណើរជាមួយដើមទុននោះ នោះគាត់អាចធ្វើបាន ហើយមិនត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអ្នកខុសឡើយ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកធ្វើការមានសិទ្ធិលក់ និងទិញដោយមិនចាំបាច់ពិគ្រោះជាមួយម្ចាស់ដើមទុន និងមានសិទ្ធិប្តូរទំនិញវិញប្រសិនបើមានគុណវិបត្តិ។ ពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នាលើករណី "ភ្នាក់ងារ" (វ៉ាគីល) ថាតើគាត់មានសិទ្ធិប្តូរទំនិញវិញដោយសារគុណវិបត្តិដែរឬទេ? ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា នៅពេលដែលដើមទុនទទួលបានមកវិញជាសាច់ប្រាក់ទាំងស្រុង ដូចដើមដែលម្ចាស់ដើមទុនបានផ្តល់ឱ្យអ្នកធ្វើការនៅពេលដំបូង ហើយមានប្រាក់ចំណេញ នោះប្រាក់ចំណេញត្រូវបែងចែករវាងពួកគេទាំងពីរតាមលក្ខខណ្ឌដែលបានព្រមព្រៀងគ្នា។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា អ្នកធ្វើការមានសិទ្ធិចំណាយពីដើមទុនសម្រាប់តម្រូវការចាំបាច់របស់ទំនិញនោះ និងសម្រាប់ខ្លួនគាត់ផ្ទាល់ក្នុងពេលធ្វើដំណើរ។ ពួកគេបានឯកភាពគ្នាថា ប្រសិនបើអ្នកធ្វើការទទួលបានដើមទុនវិនិយោគពីមនុស្សពីរនាក់ ឬច្រើនជាងនេះ គាត់អាចធ្វើការដោយបំបែកដើមទុននីមួយៗដាច់ដោយឡែកពីគ្នា ហើយវាជាការអនុញ្ញាត។ ពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នាថា តើគាត់អាចលាយដើមទុនទាំងនោះចូលគ្នាបានដែរឬទេ? ពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នាថា តើអ្នកធ្វើការទទួលបានប្រាក់ចំណេញមុនពេលទទួលបានដើមទុនដើមមកវិញដែរឬទេ? ដោយសារតែពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នាក្នុងរឿងនេះ ដូច្នេះទស្សនៈរបស់អ្នកដែលអះអាងថាមានការឯកភាពគ្នា (អ៊ីជ់ម៉ា) ថាការខាតបង់ត្រូវយកប្រាក់ចំណេញមកទូទាត់នោះ គឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយ។ ពួកគេមានទស្សនៈខុសគ្នាថា តើអ្នកធ្វើការត្រូវទទួលខុសត្រូវលើការខាតបង់នៃការវិនិយោគដែរឬទេ ប្រសិនបើគាត់មិនបានធ្វើអ្វីខុស (មិនបានល្មើស)? ស៊ូរ៉ៃ បានយល់ឃើញថា គាត់ត្រូវទទួលខុសត្រូវ។