ព្យាការី ហ៊ូដ (Hud)

បន្ទាប់ពីទឹកជំនន់ដ៏ធំក្នុងសម័យព្យាការី នូហ៍ មនុស្សលោកបានកើនឡើងជាថ្មី។ ក្នុងចំណោមកូនចៅរបស់សាម (Sam កូនប្រុសរបស់ នូហ៍) មានកុលសម្ព័ន្ធអារ៉ាប់មួយឈ្មោះថា អាត (Aad) ដែលបានតាំងទីលំនៅនៅតំបន់ អាល់អាហ្កហ្វ (Al-Ahqaf - ជ្រលងខ្សាច់រវាងយេម៉ែន និងអូម៉ង់)។

ព្រះអល់ឡោះបានប្រទានពរជ័យដល់ពួកគេយ៉ាងច្រើន ៖ ដីជីជាតិ ធនធានទឹក និងជាពិសេសគឺរូបរាងកាយដែលមានមាឌធំខ្ពស់សម្បើម និងកម្លាំងខ្លាំងក្លាជាងមនុស្សធម្មតា។ ពួកគេបានសាងសង់ទីក្រុងមួយឈ្មោះ អ៊ីរ៉ាម (Iram) ដែលពោរពេញដោយអគារ និងសសរខ្ពស់ៗដ៏អស្ចារ្យ ដែលមិនធ្លាប់មាននរណាសាងសង់ដូចឡើយនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ (Surah Al-Fajr: 7-8)។ ប៉ុន្តែ ជំនួសឲ្យការដឹងគុណព្រះអល់ឡោះ ពួកគេបែរជាមានភាពអំនួតកោងកាច ដោយពោលថា ៖ «តើមាននរណាខ្លាំងជាងពួកយើងទៅ?» (Surah Fussilat: 15) ហើយពួកគេបានចាប់ផ្តើមគោរពបូជារូបសំណាកឡើងវិញ។

ដើម្បីណែនាំកុលសម្ព័ន្ធ អាត ព្រះអល់ឡោះបានជ្រើសរើសបុរសម្នាក់ពីចំណោមពួកគេផ្ទាល់ គឺ ព្យាការី ហ៊ូដ (AS) ធ្វើជារ៉សូល។ លោកគឺជាមនុស្សដែលមានភាពទន់ភ្លន់ ឆ្លាតវៃ និងមានគុណធម៌ខ្ពស់បំផុត។

ព្យាការី ហ៊ូដ បានចាប់ផ្តើមអំពាវនាវពួកគេដោយក្តីមេត្តា ៖ «ឱ ប្រជាជនរបស់ខ្ញុំเอើយ! ចូរអ្នករាល់គ្នាគោរពប្រតិបត្តិព្រះអល់ឡោះទៅ! អ្នករាល់គ្នាគ្មានព្រះជាម្ចាស់ណាផ្សេងក្រៅពីទ្រង់ឡើយ។ ពិតណាស់ អ្នករាល់គ្នាគ្រាន់តែជាអ្នកប្រឌិត (រឿងរូបសំណាក) ប៉ុណ្ណោះ!» (Surah Hud: 50)។ លោកបានរំលឹកពួកគេអំពីពរជ័យដែលព្រះបានប្រទាន និងព្រមានពួកគេកុំឲ្យមានភាពអំនួត ៖ «ឱ ប្រជាជនរបស់ខ្ញុំ! ចូរសុំការអភ័យទោសពីព្រះអម្ចាស់របស់អ្នក ហើយងាកត្រឡប់មករកទ្រង់វិញ ទ្រង់នឹងបញ្ជូនភ្លៀងមកលើអ្នករាល់គ្នាយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ និងបង្កើនកម្លាំងបន្ថែមលើកម្លាំងរបស់អ្នករាល់គ្នា!» (Surah Hud: 52)។

មេដឹកនាំដ៏ក្រអឺតក្រទមនៃកុលសម្ព័ន្ធ អាត មិនព្រមស្តាប់ការព្រមានរបស់ ព្យាការី ហ៊ូដ ឡើយ។ ពួកគេបានមើលងាយលោក និងឆ្លើយតបដោយពាក្យប្រមាថថា ៖ «ឱ ហ៊ូដ! អ្នកមិនបាននាំយកភស្តុតាងច្បាស់លាស់ណាមួយមកឲ្យពួកយើងឡើយ ហើយពួកយើងក៏មិនបោះបង់ព្រះរបស់យើងដោយសារតែសម្តីរបស់អ្នកដែរ!» (Surah Hud: 53)។

ពួកគេថែមទាំងបានចោទប្រកាន់លោកថាជាមនុស្សឆ្កួត ដោយគិតថាព្រះ (រូបសំណាក) របស់ពួកគេបានដាក់បណ្តាសាលោក ៖ «ពួកយើងគ្រាន់តែអាចនិយាយបានថា ព្រះខ្លះរបស់យើងបានធ្វើឲ្យអ្នកមានវិកលរិតប៉ុណ្ណោះ!»។ ព្យាការី ហ៊ូដ បានតបតដោយភាពក្លាហាន និងជំនឿមុតមាំថា ៖ «ពិតណាស់ ខ្ញុំសុំព្រះអល់ឡោះធ្វើជាសាក្សី ហើយអ្នករាល់គ្នាក៏ធ្វើជាសាក្សីចុះថា ខ្ញុំសូមផ្តាច់ខ្លួនពីអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាយកមកធ្វើជាដៃគូរបស់ទ្រង់! ដូច្នេះ ចូរអ្នករាល់គ្នា (និងព្រះរបស់អ្នករាល់គ្នា) រៀបចំផែនការប្រឆាំងនឹងខ្ញុំទាំងអស់គ្នាទៅ ហើយកុំទុកពេលឲ្យខ្ញុំឡើយ!» (Surah Hud: 54-55)។

ដោយសារតែភាពរឹងរូសរបស់ពួកគេ ព្រះអល់ឡោះបានបង្កឲ្យមានគ្រោះរាំងស្ងួតយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរនៅក្នុងតំបន់របស់ពួកគេអស់រយៈពេល ៣ ឆ្នាំ។ ដំណាំបានងាប់ ហើយទឹកបានរីងស្ងួត។ នេះគឺជាការព្រមានដំបូងដើម្បីឲ្យពួកគេភ្ញាក់រលឹក។

ព្យាការី ហ៊ូដ បានប្រាប់ពួកគេម្តងទៀតថា បើពួកគេព្រមចុះចូលចំពោះព្រះអល់ឡោះ គ្រោះរាំងស្ងួតនេះនឹងត្រូវបញ្ចប់។ ប៉ុន្តែប្រជាជន អាត កាន់តែរឹងរូស និងមានអំនួតជាងមុន។ ពួកគេបាននាំគ្នាទៅបួងសួងសុំទឹកភ្លៀងពីរូបសំណាករបស់ពួកគេទៅវិញ។ ទីបំផុត ពួកគេបានឃើញពពកខ្មៅដ៏ធំមួយហោះតម្រង់មករកទីក្រុងរបស់ពួកគេ។ ពួកគេអរអរយ៉ាងខ្លាំងដោយគិតថាវាជាពពកទឹកភ្លៀង ប៉ុន្តែ ព្យាការី ហ៊ូដ បានព្រមានថា ៖ «អត់ទេ! វាគឺជាអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាសុំឲ្យប្រញាប់មកដល់ គឺខ្យល់ព្យុះដែលមានទណ្ឌកម្មដ៏ឈឺចាប់!» (Surah Al-Ahqaf: 24)។

ពពកខ្មៅនោះមិនមែនជាទឹកភ្លៀងទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាខ្យល់ព្យុះដ៏ត្រជាក់គំហុក និងកាចសាហាវបំផុត (Sarsar - صَرْصَرٍ)។ ខ្យល់នេះបានបក់បោកយ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់ដោយសម្លេងគួឲ្យរន្ធត់ វាបានបោកបក់គាស់រំលើងដើមឈើ ផ្ទះសម្បែង និងមនុស្ស។

ប្រជាជន អាត ដែលមានមាឌធំកម្លាំងខ្លាំង បានព្យាយាមតោងគ្នាដើម្បីទប់ទល់ ប៉ុន្តែខ្យល់ព្យុះបានលើកពួកគេបោះទៅលើអាកាស ហើយទម្លាក់មកវិញបាក់កខ្ទេចខ្ទី ដូចជាគល់ត្នោតដែលប្រហោងក្នុង (Surah Al-Haaqqa: 7)។ ខ្យល់នេះបានបក់បោកឥតឈប់ឈររយៈពេល ៧ យប់ ៨ ថ្ងៃជាប់គ្នា! ទីក្រុង អ៊ីរ៉ាម ដ៏អស្ចារ្យ ត្រូវបានកប់ក្រោមគំនរខ្សាច់ ហើយគ្មានអ្វីនៅសេសសល់ឡើយ ក្រៅពីផ្ទះបាក់បែករបស់ពួកគេ (Surah Al-Ahqaf: 25)។

ខណៈដែលខ្យល់ព្យុះកំពុងបំផ្លាញអ្នកទុច្ចរិត ព្រះអល់ឡោះបានការពារ ព្យាការី ហ៊ូដ និងអ្នកដែលមានជំនឿជាមួយលោក ឲ្យស្ថិតក្នុងកន្លែងដ៏មានសុវត្ថិភាពមួយ។ ខ្យល់ព្យុះដ៏កាចសាហាវនោះមិនបានប៉ះពាល់ពួកគេសូម្បីតែបន្តិច ផ្ទុយទៅវិញ វាគ្រាន់តែជាខ្យល់ត្រជាក់ល្មមសម្រាប់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។

ព្រះអល់ឡោះបានមានបន្ទូលថា ៖ «នៅពេលដែលបញ្ជារបស់យើងបានមកដល់ យើងបានសង្គ្រោះ ហ៊ូដ និងអ្នកដែលបានជឿជាមួយគាត់ដោយសេចក្តីមេត្តាករុណាពីយើង ហើយយើងបានសង្គ្រោះពួកគេពីទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ» (Surah Hud: 58)។ បន្ទាប់ពីការបំផ្លិចបំផ្លាញ ព្យាការី ហ៊ូដ រួមជាមួយអ្នកជឿ បានធ្វើដំណើរទៅរស់នៅតំបន់ហាសដារ៉ាម៉ាវ (Hadhramaut) ក្នុងប្រទេសយេម៉ែនដោយសុខសន្តិភាព និងបន្តថ្វាយបង្គំព្រះអល់ឡោះរហូតដល់លោកទទួលមរណភាព។