ព្យាការី អ៊ីលយ៉ាស (Ilyas / Elijah)

បន្ទាប់ពីសម័យកាល ព្យាការី ស៊ូឡៃម៉ាន ចក្រភពកូនចៅអ៊ីស្រាអែលបានបែកបាក់ជាពីរ។ ប្រជាជននៅតំបន់ភាគខាងជើង (តំបន់ស៊ីរី និងឡេបាណូនសព្វថ្ងៃ) បានបោះបង់ចោលគម្ពីរតាវរ៉ាត ហើយបានងាកទៅគោរពបូជារូបសំណាកមាសដ៏ធំមួយឈ្មោះ «បាល» (Ba'al) នៅក្នុងទីក្រុង បាលបេក (Baalbek)។ ស្តេចអាក្រក់របស់ពួកគេឈ្មោះ អាហាប់ (Ahab) និងមហេសីដ៏កាចសាហាវឈ្មោះ អ៊ីហ្សាប៊ែល (Jezebel) បានសម្លាប់បណ្តាអ្នកប្រាជ្ញសាសនា និងបង្ខំឱ្យប្រជាជនថ្វាយបង្គំព្រះរូបសំណាក បាល។

អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានចាត់តាំង ព្យាការី អ៊ីលយ៉ាស (Ilyas / Elijah - عليه السلام) ដែលជាកូនចៅផ្ទាល់របស់ ព្យាការី ហារូន ឱ្យធ្វើជា រ៉ស៊ូល ដើម្បីទប់ស្កាត់អំពើអាក្រក់នេះ។ នៅក្នុងគម្ពីរគួរអាន អល់ឡោះបានមានព្រះបន្ទូលថា ៖

«وَإِنَّ إِلْيَاسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ * إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَلَا تَتَّقُونَ * أَتَدْعُونَ بَعْلًا وَتَذَرُونَ أَحْسَنَ الْخَالِقِينَ * اللَّهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ» (ហើយពិតណាស់ អ៊ីលយ៉ាស គឺស្ថិតក្នុងចំណោមបណ្តារ៉ស៊ូល! នៅពេលគាត់បានពោលទៅកាន់ប្រជាជាតិរបស់គាត់ថា ៖ តើពួកអ្នកមិនកោតខ្លាចអល់ឡោះទេឬ? តើពួកអ្នកបួងសួងសុំពីព្រះរូបសំណាក «បាល» ហើយបោះបង់ចោលអ្នកបង្កើតដ៏ល្អបំផុត (គឺអល់ឡោះ) ជាព្រះអម្ចាស់របស់ពួកអ្នក និងជាព្រះអម្ចាស់នៃបុព្វបុរសដំបូងៗរបស់ពួកអ្នកឬ?! - ស៊ូរ៉ោះ អាស-សាហ្វហ្វាត់: ១២៣-១២៦)

ព្យាការី អ៊ីលយ៉ាស បានចូលទៅក្នុងព្រះរាជវាំងដោយសេចក្តីក្លាហាន និងបានដាស់តឿនស្តេចកុំឱ្យសាងអំពើបាប។ ប៉ុន្តែស្តេច និងមហេសីមានកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង ហើយបានបញ្ជាឱ្យកងទ័ពតាមចាប់ខ្លួន និងធ្វើឃាត ព្យាការី អ៊ីលយ៉ាស។

អល់ឡោះបានបញ្ជាឱ្យ ព្យាការី អ៊ីលយ៉ាស ភៀសខ្លួនទៅលាក់ខ្លួននៅក្នុងរូងភ្នំ និងជ្រលងភ្នំដាច់ស្រយាល។ អល់ឡោះបានការពារគាត់យ៉ាងអស្ចារ្យ ដោយបានចាត់សត្វក្អែកឱ្យនាំយកនំបុ័ង និងសាច់មកជូនគាត់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយទឹកស្ទឹងតូចមួយបានហូរឱ្យគាត់ទទួលទាន។

ដោយសារតែការរឹងរូសរបស់ប្រជាជន ព្យាការី អ៊ីលយ៉ាស បានបួងសួងសុំឱ្យអល់ឡោះផ្អាកទឹកភ្លៀង។ អល់ឡោះបានធ្វើឱ្យមានគ្រោះរាំងស្ងួតយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរអស់រយៈពេល ៣ ឆ្នាំពេញ។ ទន្លេ និងអណ្តូងទឹកទាំងអស់បានរីងស្ងួត ដំណាំបានងាប់ ហើយសត្វពាហនៈបានដួលស្លាប់ពាសពេញដី។ ប្រជាជនបាននាំគ្នាបួងសួងយំស្រែកនៅមុខរូបសំណាក «បាល» យប់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែរូបសំណាកថ្ម និងមាសនោះមិនអាចផ្តល់ទឹកសូម្បីតែមួយតំណក់ ឬជួយអ្វីពួកគេបានឡើយ។

នៅឆ្នាំទី ៣ ព្យាការី អ៊ីលយ៉ាស បានចេញមុខប្រឈមនឹងស្តេច និងបូជាចារ្យរូបសំណាក បាល ចំនួន ៤៥០ នាក់នៅលើភ្នំខ្ពស់មួយ។ គាត់បានដាក់លក្ខខណ្ឌថា ៖ «ចូរពួកអ្នករៀបចំសត្វគោបូជាយញ្ញមួយក្បាលដាក់លើគំនរឧស ដោយមិនបាច់បង្កាត់ភ្លើងឡើយ ហើយខ្ញុំក៏រៀបចំគោមួយក្បាលដូចគ្នា។ បន្ទាប់មក ចូរពួកអ្នកបួងសួងសុំពីព្រះ បាល របស់ពួកអ្នក ហើយខ្ញុំនឹងបួងសួងសុំពីអល់ឡោះ។ ព្រះណាដែលបញ្ចុះភ្លើងពីលើមេឃមកដុតរលាយសត្វបូជា នោះគឺជាព្រះពិតប្រាកដ!»។

ពួកបូជាចារ្យបានបួងសួង និងរាំជុំវិញអាសនៈតាំងពីព្រឹកដល់រសៀល ប៉ុន្តែគ្មានភ្លើង និងគ្មានសំឡេងឆ្លើយតបឡើយ។ បន្ទាប់មក ព្យាការី អ៊ីលយ៉ាស បានបញ្ជាឱ្យចាក់ទឹក ៤ ធុងធំៗលើគំនរឧស និងសាច់គោរបស់គាត់រហូតដល់ជោគទឹក។ គាត់បានឈរឡើង ហើយបួងសួងដោយស្ងប់ស្ងាត់ថា ៖ «ឱអល់ឡោះ ជាម្ចាស់នៃអ៊ីប្រាហ៊ីម អ៊ីសហក និងអ៊ីស្រាអែល! សូមទ្រង់បង្ហាញនៅថ្ងៃនេះថា ទ្រង់ជាព្រះពិតប្រាកដ!»។ ភ្លាមៗនោះ អណ្តាតភ្លើងពីលើមេឃបានធ្លាក់ចុះមកដុតរលាយសាច់គោ ឧស ទឹក និងផ្ទាំងថ្មទាំងស្រុង! ប្រជាជនទាំងអស់បានក្រាបសំពះចុះលើដីភ្លាមៗ ហើយស្រែកថា ៖ «អល់ឡោះគឺជាព្រះពិតប្រាកដ! អល់ឡោះគឺជាព្រះពិតប្រាកដ!»។

បន្ទាប់ពីប្រជាជនបានទទួលស្គាល់កំហុស ព្យាការី អ៊ីលយ៉ាស បានបួងសួងសុំទឹកភ្លៀង។ ពពកខ្មៅបានប្រមូលផ្តុំ ហើយភ្លៀងធ្លាក់យ៉ាងជោកជាំមកលើផែនដី ធ្វើឱ្យដីរស់ឡើងវិញ។

នៅក្នុងអំឡុងពេលបំពេញបេសកកម្ម អ៊ីលយ៉ាស បានទៅស្នាក់នៅផ្ទះរបស់ស្ត្រីមេម៉ាយម្នាក់ ដែលមានកូនប្រុសឈឺធ្ងន់ឈ្មោះ អាល់-យ៉ាសា (Al-Yasa' / Elisha)។ ព្យាការី អ៊ីលយ៉ាស បានបួងសួងសុំឱ្យ អល់ឡោះ ព្យាបាលជំងឺកុមារនោះ ហើយ អាល់-យ៉ាសា បានជាសះស្បើយភ្លាមៗ។ ចាប់ពីពេលនោះមក អាល់-យ៉ាសា បានស្ម័គ្រចិត្តធ្វើជាសិស្ស និងជាអ្នករួមដំណើរស្មោះត្រង់ជាមួយ អ៊ីលយ៉ាស រហូតដល់ក្លាយជាព្យាការីបន្តវេន។

អល់ឡោះបានសរសើរ ព្យាការី អ៊ីលយ៉ាស នៅក្នុងគម្ពីរគួរអានថា ៖

«سَلَامٌ عَلَىٰ إِلْ يَاسِينَ * إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ * إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ» (សូមសន្តិភាពកើតមានដល់ អ៊ីលយ៉ាស! ពិតណាស់ ដូចច្នេះហើយដែលយើងតបស្នងដល់អ្នកធ្វើអំពើល្អ។ ពិតណាស់ គាត់ស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកបម្រើដែលមានជំនឿពិតប្រាកដរបស់យើង! - ស៊ូរ៉ោះ អាស-សាហ្វហ្វាត់: ១៣០-១៣២)