ហ្វាតហុល ករីប (ពន្យល់ក្បួនច្បាប់អាល់-តាករីប)

ស៊ូណាន់ (រឿងដែលគួរធ្វើ) នៃការសឡាត បន្ទាប់ពីបានចូលក្នុងសឡាតហើយ មានពីរយ៉ាង៖ ការអានតាស៊ូហ៍ដដំបូង និងការអានកូនូតក្នុងសឡាតស៊ូប៊ហ៍ ពោលគឺនៅពេលងើបពីក្បាលជង្គង់ក្នុងរ៉ក់អាទីពីរ។ កូនូតតាមភាសាមានន័យថា ការអង្វរករ (ដូអា) ហើយតាមលក្ខខណ្ឌសាសនាគឺការរំលឹកដោយពាក្យពេចន៍ពិសេស ដែលមានន័យថា៖ «ឱអល់ឡោះ សូមទ្រង់មេត្តាណែនាំទូលបង្គំ ដូចដែលទ្រង់បានណែនាំអ្នកដទៃ សូមទ្រង់ប្រោសប្រទានសុខភាពដល់ទូលបង្គំ ដូចដែលទ្រង់បានប្រោសប្រទានដល់អ្នកដទៃ...»។ ហើយការអានកូនូតនៅក្នុងសឡាតវីតរ៍ នៅចុងបញ្ចប់នៃពាក់កណ្តាលខែរ៉ាម៉ាដន។ វាមានលក្ខណៈដូចគ្នានឹងកូនូតក្នុងសឡាតស៊ូប៊ហ៍ដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ ទាំងទីតាំង និងពាក្យពេចន៍។ ពាក្យពេចន៍សម្រាប់អានកូនូតមិនត្រូវបានកំណត់ត្រឹមតែពាក្យខាងលើនោះទេ ប្រសិនបើអ្នកសឡាតអានខគម្ពីរដែលមានន័យជាការអង្វរករ (ដូអា) ដោយមានចេតនាក្នុងការធ្វើកូនូត នោះស៊ូណាន់នៃកូនូតត្រូវបានសម្រេច។ • ហៃអាត (សកម្មភាពដែលគួរធ្វើ) នៃសឡាត ហៃអាតនៃសឡាត គឺសំដៅទៅលើអ្វីដែលមិនមែនជា រូកន់ (សសរស្តម្ភ) នៃសឡាត ហើយក៏មិនមែនជា ប៊អ៊ូដ (ផ្នែកដែលត្រូវបំពេញដោយការស៊ូជូដសាហ៍វី) នោះដែរ។ វាមាន ១៥ ប្រការ៖ ការលើកដៃទាំងពីរនៅពេលតាក់ប៊ីរុលអ៊ីហរ៉ាម (លើកដល់កម្រិតស្មា) ការលើកដៃនៅពេលរូកូអ៊ូ និងនៅពេលងើបពីការរូកូអ៊ូ។ ការដាក់ដៃស្តាំលើដៃឆ្វេង ដោយដាក់នៅក្រោមទ្រូង និងលើផ្ចិត។ ការអានតាវ៉ាជ្ជូហ៍ (ដូអាអ៊ីហ្វិតតាហ៍) ពោលគឺការដែលអ្នកសឡាតអានបន្ទាប់ពីតាក់ប៊ីរុលអ៊ីហរ៉ាមថា៖ «វ៉ជ្ជះតូ វ៉ជ្ហហិយ៉ា លីល្ល័ហ្ស៊ី ផតរ៉ូស សាម៉ាវ៉ាតិ វ៉ល់អ័រដុ ហានីហ្វាន់ វ៉ាម៉ាអាណា មីនល់មុស្រ៊ីគីន»។ បំណងគឺឱ្យអ្នកសឡាតអានដូអាបើកឆាកនេះ ឬដូអាផ្សេងទៀតដែលមានកំណត់ក្នុងស៊ូណាន់។ ការអានអ៊ីស្ទីអាហ្សះ (អូអ៊ូហ្ស៊ូប៊ីល្លាហិ...) បន្ទាប់ពីការតាវ៉ាជ្ជូហ៍។ ការនេះសម្រេចបានដោយពាក្យណាក៏ដោយដែលមានន័យជាការសុំការការពារពីអល់ឡោះ។

ហើយដាក់ចុងម្រាមដៃទាំងពីរនៅលើដីដោយបែរទៅរកទិសគីប្លះ។ (ការធ្វើតាវ៉ារុក ក្នុងអង្គុយចុងក្រោយ) នៃអង្គុយក្នុងសឡាត គឺការអង្គុយតាសាហ៍ហ៊ូដចុងក្រោយ។ ការធ្វើតាវ៉ារុកគឺដូចគ្នាទៅនឹងការធ្វើអ៊ីហ្វទីរ៉ូស (អង្គុយលើកែងជើងឆ្វេង) ប៉ុន្តែអ្នកធ្វើសឡាតត្រូវលូកជើងឆ្វេងចេញទៅខាងស្តាំតាមលក្ខណៈនៃការអង្គុយអ៊ីហ្វទីរ៉ូស ហើយដាក់ត្រគាកផ្ទាល់នឹងដី។ ចំពោះអ្នកដែលតាមមិនទាន់ (ម៉ាសប៊ូក) និងអ្នកដែលភ្លេច គឺត្រូវអង្គុយបែបអ៊ីហ្វទីរ៉ូស មិនមែនតាវ៉ារុកឡើយ។ (និងការផ្តល់សឡាមលើកទីពីរ)។ ចំពោះការផ្តល់សឡាមលើកទីមួយ គឺបានបញ្ជាក់រួចហើយថាវាជាផ្នែកមួយនៃរូកន់នៃសឡាត។ • ចំណុចដែលស្ត្រីខុសពីបុរស (ជំពូក) ស្តីពីចំណុចដែលស្ត្រីខុសពីបុរសក្នុងសឡាត។ អ្នកនិពន្ធបានលើកឡើងថា៖ (ស្ត្រីខុសពីបុរសក្នុងចំណុចចំនួនប្រាំ៖ បុរសត្រូវលើក) ពោលគឺលើក (កែងដៃឱ្យឃ្លាតពីចំហៀងខ្លួន និងលើក) ពោលគឺលើក (ពោះឱ្យឃ្លាតពីភ្លៅក្នុងពេលរូកូអ៊ូ និងស៊ូជូដ)។ (និងត្រូវអានឮៗក្នុងកន្លែងដែលត្រូវអានឮ)។ ការពន្យល់នេះបានលើកឡើងរួចហើយនៅត្រង់កន្លែងរបស់វា។ (ហើយប្រសិនបើមានរឿងអ្វីមួយកើតឡើង) ពោលគឺមានរឿងអ្វីមួយកើតឡើង (ក្នុងពេលសឡាត នោះត្រូវពោលពាក្យតាសប៊ីហ៍) ដោយពោលថា៖ «ស៊ុបហានាល់ឡោះ» ដោយមានចេតនាត្រឹមតែរំលឹកដល់អល់ឡោះប៉ុណ្ណោះ ឬមានចេតនាទាំងរំលឹកទាំងប្រាប់ដំណឹង ឬមិនបានកំណត់ចេតនាអ្វីសោះ នោះសឡាតរបស់គេមិនបាត់បង់ឡើយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើមានចេតនាប្រាប់ដំណឹងតែមួយមុខ នោះសឡាតនឹងបាត់បង់។ (ចំណែកអូរ៉ាត់របស់បុរសគឺនៅចន្លោះផ្ចិត និងជង្គង់)។ ចំពោះផ្ចិត និងជង្គង់មិនមែនជាអូរ៉ាត់ឡើយ ហើយក៏មិនមែនជាផ្នែកដែលនៅខាងលើវាដែរ។ (ចំណែកស្ត្រី) ខុសពីបុរសក្នុងចំណុចទាំងប្រាំដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ ដោយនាង (ត្រូវបង្រួមខ្លួនឱ្យជិតគ្នា) ពោលគឺត្រូវដាក់ពោះឱ្យផ្ទាល់នឹងភ្លៅក្នុងពេលរូកូអ៊ូ និងស៊ូជូដ (ហើយត្រូវបន្ទាបសំឡេង) ប្រសិនបើនាងធ្វើសឡាត (នៅចំពោះមុខបុរសដទៃ)។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើនាងធ្វើសឡាតតែម្នាក់ឯង ឬនៅឆ្ងាយពីពួកគេ នាងអាចអានឮៗបាន។ (ហើយប្រសិនបើមានរឿងអ្វីមួយកើតឡើងចំពោះនាងក្នុងពេលសឡាត នោះនាងត្រូវទះដៃ) ដោយយកបាតដៃស្តាំទះលើខ្នងដៃឆ្វេង។ ប្រសិនបើនាងទះបាតដៃនឹងបាតដៃដោយមានចេតនាលេងសើច ទោះបីជាបន្តិចបន្តួចក៏ដោយ ព្រមទាំងដឹងថាវាជាការហាមឃាត់ នោះសឡាតរបស់នាងនឹងបាត់បង់។ ចំពោះមនុស្សដែលមានភេទមិនច្បាស់លាស់ (ឃុនសា) គឺដូចគ្នាទៅនឹងស្ត្រី។ (ហើយរាងកាយទាំងមូល) របស់ស្ត្រី (ដែលមានសេរីភាព គឺជាអូរ៉ាត់ លើកលែងតែផ្ទៃមុខ និងបាតដៃទាំងពីរ)។ នេះគឺជាអូរ៉ាត់របស់នាងក្នុងពេលសឡាត ចំណែកនៅក្រៅពេលសឡាត អូរ៉ាត់របស់នាងគឺរាងកាយទាំងមូល។

(ចំណែកឯស្ត្រីវិញ គឺដូចទៅនឹងបុរសនៅក្នុងការធ្វើសឡាត) ដូច្នេះ ផ្នែកដែលជាអូរ៉ាត់ (ផ្នែកដែលត្រូវបិទបាំង) របស់នាង គឺចាប់ពីផ្ចិតរហូតដល់ជង្គង់។ • អ្វីៗដែលធ្វើឱ្យខូចសឡាត (ជំពូក) ស្តីពីចំនួននៃអ្វីៗដែលធ្វើឱ្យខូចសឡាត។ (អ្វីដែលធ្វើឱ្យខូចសឡាតមាន ១១ យ៉ាង៖ ការនិយាយដោយចេតនា) ដែលជាពាក្យសម្តីអាចប្រើសម្រាប់សន្ទនាជាមួយមនុស្សបាន មិនថាពាក្យនោះទាក់ទងនឹងផលប្រយោជន៍នៃការធ្វើសឡាត ឬមិនទាក់ទងក៏ដោយ។ (ការធ្វើសកម្មភាពច្រើន) ដែលបន្តបន្ទាប់គ្នា ដូចជាការដើរបីជំហាន មិនថាធ្វើដោយចេតនា ឬដោយភ្លេចភ្លាំងនោះទេ។ ចំណែកឯការធ្វើសកម្មភាពតិចតួចវិញ គឺមិនធ្វើឱ្យខូចសឡាតឡើយ។ (ការបាត់បង់វូឌូ) ទាំងការបាត់បង់វូឌូកម្រិតតូច និងកម្រិតធំ។ (ការជួបប្រទះនឹងភាពមិនស្អាត/ណាចាស) ដែលមិនត្រូវបានលើកលែង។ ប្រសិនបើមានភាពមិនស្អាតស្ងួតធ្លាក់មកលើសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ ហើយគាត់បានរលាស់វាចេញភ្លាមៗនោះ សឡាតរបស់គាត់មិនខូចឡើយ។ (ការបើកចំហផ្នែកអូរ៉ាត់) ដោយចេតនា។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើខ្យល់បក់ធ្វើឱ្យវាបើកចំហ ហើយគាត់បានបិទបាំងវាវិញភ្លាមៗនោះ សឡាតរបស់គាត់មិនខូចឡើយ។

(និងការផ្លាស់ប្តូរចេតនា) ដូចជាការតាំងចិត្តចង់ចាកចេញពីការសឡាត។ (និងការបែរខ្នងដាក់ទិសគីប្លះ) ដូចជាការធ្វើឱ្យទិសគីប្លះស្ថិតនៅពីក្រោយខ្នង។ (និងការបរិភោគ និងការផឹក) ទោះបីជាអាហារ ឬភេសជ្ជៈនោះមានបរិមាណច្រើន ឬតិចក៏ដោយ លើកលែងតែបុគ្គលនោះជាអ្នកដែលមិនទាន់ដឹងថាវាជាអំពើហាមឃាត់។ (និងការសើចខ្លាំងៗ) អ្នកប្រាជ្ញខ្លះបានប្រើពាក្យថា ការសើច។ (និងការធ្លាក់ពីសាសនា) គឺការកាត់ផ្តាច់ខ្លួនចេញពីសាសនាឥស្លាមតាមរយៈពាក្យសម្តី ឬសកម្មភាព។ • ចំនួនរ៉ាកាតនៃការសឡាតហ្វ័រឌូ (កាតព្វកិច្ច) (ជំពូក) ស្តីពីចំនួនរ៉ាកាតនៃការសឡាត។ (ចំនួនរ៉ាកាតនៃការសឡាតហ្វ័រឌូ) គឺក្នុងមួយថ្ងៃមួយយប់សម្រាប់ការសឡាតក្នុងពេលមានលំនៅ (មិនមែនពេលធ្វើដំណើរ) លើកលែងតែថ្ងៃសុក្រ គឺមានចំនួន (ដប់ប្រាំពីររ៉ាកាត)។ ចំណែកថ្ងៃសុក្រវិញ ចំនួនរ៉ាកាតនៃការសឡាតហ្វ័រឌូក្នុងថ្ងៃនោះគឺដប់ប្រាំរ៉ាកាត។ រីឯចំនួនរ៉ាកាតនៃការសឡាតពេលធ្វើដំណើរក្នុងមួយថ្ងៃសម្រាប់អ្នកដែលបង្រួមការសឡាត (កូស្ហ័រ) គឺមានចំនួនដប់មួយរ៉ាកាត។

និងប្រសាសន៍របស់លោកថា៖ (ក្នុងនោះមានការស៊ូជូដចំនួន ៣៤ ដង, ការតាក់ប៊ីរចំនួន ៩៤ ដង, ការតាសាហ៍ហូដចំនួន ៩ ដង, ការផ្តល់សឡាមចំនួន ១០ ដង, និងការតាសប៊ីហ៍ចំនួន ១៥៣ ដង)។ (ចំណែកចំនួនរូកុននៅក្នុងសឡាតសរុបមាន ១២៦ រូកុន៖ ក្នុងសឡាតស៊ូបហ៍មាន ៣០ រូកុន, ក្នុងសឡាតម៉ាក់រិបមាន ៤២ រូកុន, និងក្នុងសឡាតដែលមាន ៤ រ៉ាកាតមាន ៥៤ រូកុន) រហូតដល់ចប់ ដែលវាមានភាពច្បាស់លាស់មិនចាំបាច់ត្រូវពន្យល់បន្ថែមឡើយ។ • អ្នកដែលមិនអាចឈរបានក្នុងសឡាតហ្វ័រឌូ (កាតព្វកិច្ច) (អ្នកណាដែលមិនអាចឈរបានក្នុងសឡាតហ្វ័រឌូ) ដោយសារតែមានការលំបាកដែលកើតឡើងចំពោះរូបគេក្នុងពេលឈរ (នោះត្រូវសឡាតក្នុងស្ថានភាពអង្គុយ) ដោយអង្គុយក្នុងទម្រង់បែបណាក៏បានតាមដែលគេចង់។ ប៉ុន្តែការអង្គុយបែប «អ៊ីហ្វទីរ៉ូស» (អង្គុយលើកែងជើងឆ្វេង) នៅកន្លែងដែលត្រូវឈរនោះ គឺប្រសើរជាងការអង្គុយបែប «តារ៉ាប់ប៊ូអ៊៍» (អង្គុយពែនភ្នែន) យោងទៅតាមមតិដែលត្រឹមត្រូវជាង (អាហ្សហ៍ហ័រ)។

(ហើយអ្នកណាដែលមិនអាចអង្គុយបាន ត្រូវសឡាតក្នុងស្ថានភាពដេកផ្អៀង) ប្រសិនបើមិនអាចដេកផ្អៀងបានទេ ត្រូវសឡាតក្នុងស្ថានភាពដេកផ្ងារដោយឱ្យជើងទាំងពីរឆ្ពោះទៅរកទិសគីប្លះ។ ប្រសិនបើមិនអាចធ្វើបែបនេះបានទាំងអស់ទេ ត្រូវធ្វើសញ្ញាដោយភ្នែក ហើយកំណត់ចេតនានៅក្នុងចិត្ត ហើយចាំបាច់ត្រូវបែរមុខទៅរកទិសគីប្លះដោយដាក់អ្វីមួយកល់ក្រោមក្បាល ហើយធ្វើសញ្ញាដោយក្បាលនៅពេលរូកូអ៊ និងស៊ូជូដ។ ប្រសិនបើមិនអាចធ្វើសញ្ញាដោយក្បាលបានទេ ត្រូវធ្វើសញ្ញាដោយត្របកភ្នែក។ ប្រសិនបើមិនអាចធ្វើសញ្ញាដោយត្របកភ្នែកបានទៀតទេ ត្រូវរំលឹកសកម្មភាពនៃសឡាតនៅក្នុងចិត្ត ហើយមិនត្រូវបោះបង់ចោលការសឡាតឡើយ ដរាបណាស្មារតីនៅមានភាពប្រក្រតី។ អ្នកដែលសឡាតក្នុងស្ថានភាពអង្គុយ មិនចាំបាច់ត្រូវសងសឡាតនោះទេ ហើយក៏មិនត្រូវបានកាត់បន្ថយផលបុណ្យដែរ ព្រោះគាត់ជាអ្នកដែលមានហេតុផលត្រឹមត្រូវ (មានឧបសគ្គ)។ ចំពោះប្រសាសន៍របស់ព្យាការី ﷺ ដែលថា៖ «អ្នកណាដែលសឡាតក្នុងស្ថានភាពអង្គុយ គេទទួលបានផលបុណ្យពាក់កណ្តាលនៃអ្នកដែលសឡាតឈរ ហើយអ្នកណាដែលសឡាតក្នុងស្ថានភាពដេក គេទទួលបានផលបុណ្យពាក់កណ្តាលនៃអ្នកដែលសឡាតអង្គុយ» គឺសំដៅទៅលើការសឡាតស៊ូណាន់ (ការសឡាតបន្ថែម) ក្នុងករណីដែលខ្លួនមានលទ្ធភាពឈរបាន។ • ប្រភេទនៃអ្វីដែលត្រូវបានបោះបង់ចោលនៅក្នុងសឡាត (ជំពូក) (អ្វីដែលត្រូវបានបោះបង់ចោលនៅក្នុងសឡាតមានបីយ៉ាង៖ ហ្វ័រឌូ) ដែលត្រូវបានគេហៅថា រូកន់ ផងដែរ (ស៊ូណាន់ និងហៃអះ)។ ទាំងពីរយ៉ាងក្រោយនេះ គឺអ្វីៗដែលក្រៅពីហ្វ័រឌូ។ អ្នកនិពន្ធបានពន្យល់ពីចំណុចទាំងបីនេះនៅក្នុងប្រសាសន៍របស់លោកថា៖ (ហ្វ័រឌូ មិនអាចជំនួសដោយការស៊ូជូដសាហ្វវី (ការស៊ូជូដដោយសារការភ្លេច) បានឡើយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់នឹកឃើញ) ពោលគឺនឹកឃើញហ្វ័រឌូនោះខណៈពេលកំពុងសឡាត គាត់ត្រូវតែអនុវត្តវាឱ្យរួចរាល់ ហើយសឡាតរបស់គាត់នឹងពេញលេញ ឬប្រសិនបើគាត់នឹកឃើញបន្ទាប់ពីផ្តល់សឡាម (ហើយពេលវេលានៅជិត) គាត់ត្រូវតែអនុវត្តវា ហើយបន្តសឡាតដែលនៅសល់ (រួចស៊ូជូដសាហ្វវី)។ ការស៊ូជូដសាហ្វវីគឺជាស៊ូណាន់ ដូចដែលនឹងមានការបកស្រាយនៅពេលក្រោយ ប៉ុន្តែវាចាំបាច់នៅពេលដែលបោះបង់ចោលអ្វីដែលត្រូវបានបញ្ជាឱ្យធ្វើក្នុងសឡាត ឬធ្វើអ្វីដែលត្រូវបានហាមឃាត់ក្នុងសឡាត។ (ស៊ូណាន់) ប្រសិនបើអ្នកសឡាតបោះបង់ចោលវា (មិនត្រូវត្រឡប់ទៅរកវាវិញឡើយ បន្ទាប់ពីបានចូលទៅក្នុងហ្វ័រឌូ)។ ឧទាហរណ៍ អ្នកណាដែលបោះបង់ចោលការតាសាហ្វូដដំបូង ហើយនឹកឃើញបន្ទាប់ពីបានឈរត្រង់ខ្លួនរួចហើយ នោះមិនត្រូវត្រឡប់ទៅអង្គុយវិញឡើយ។ ប្រសិនបើគាត់ត្រឡប់ទៅវិញដោយដឹងថាវាជាការហាមឃាត់ សឡាតរបស់គាត់នឹងត្រូវមោឃៈ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់ត្រឡប់ទៅវិញដោយសារភ្លេចថាខ្លួនកំពុងសឡាត ឬដោយសារមិនដឹង សឡាតរបស់គាត់មិនមោឃៈទេ ហើយគាត់ត្រូវតែក្រោកឈរឡើងវិញនៅពេលដែលនឹកឃើញ។ ប្រសិនបើគាត់ជាម៉ាក់មូស (អ្នកតាមអ៊ិមាំ) គាត់ត្រូវតែត្រឡប់ទៅវិញជាកាតព្វកិច្ចដើម្បីតាមអ៊ិមាំរបស់គាត់ (ប៉ុន្តែគាត់ត្រូវស៊ូជូដសាហ្វវីសម្រាប់ស៊ូណាន់នោះ) ក្នុងករណីដែលមិនបានត្រឡប់ទៅវិញ ឬត្រឡប់ទៅវិញដោយការភ្លេច។ អ្នកនិពន្ធបានសំដៅលើស៊ូណាន់នៅទីនេះថាជា អាប់បាត (ផ្នែកសំខាន់ៗនៃស៊ូណាន់) ទាំងប្រាំមួយយ៉ាងគឺ៖ ការតាសាហ្វូដដំបូង និងការអង្គុយរបស់វា, ការអានកូណូតក្នុងសឡាតស៊ូប៊ុហ៍ និងនៅចុងបញ្ចប់នៃសឡាតវីតរ៍ក្នុងពាក់កណ្តាលទីពីរនៃខែរ៉ាម៉ាដន, ការឈរដើម្បីអានកូណូត, ការសឡាវ៉ាតលើព្យាការី ﷺ ក្នុងការតាសាហ្វូដដំបូង, និងការសឡាវ៉ាតលើគ្រួសាររបស់ព្យាការីក្នុងការតាសាហ្វូដចុងក្រោយ។ (ហៃអះ) ដូចជាការអានតាសប៊ីហ៍ និងអ្វីៗផ្សេងទៀត។

ពេលវេលាដែលត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យធ្វើការសឡាត (ជំពូក) ស្តីពីពេលវេលាដែលការធ្វើសឡាតត្រូវបានហាមឃាត់ (ការហាមឃាត់ក្នុងកម្រិតតឹងរ៉ឹង ដូចដែលមានចែងក្នុងគម្ពីរ *រ៉ោដោះហ៍* និង *ស៊ើរហ៍ អាល់មូហ្សាប់* ឬការហាមឃាត់ក្នុងកម្រិតមិនគួរធ្វើ ដូចដែលមានចែងក្នុងគម្ពីរ *អាត់តាហ៍គីក* និង *ស៊ើរហ៍ អាល់មូហ្សាប់* ក្នុងផ្នែកដែលទាក់ទងនឹងកត្តាធ្វើឱ្យបាត់បង់វូឌូ)។ មានពេលវេលាចំនួនប្រាំដែលមិនអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើសឡាត លើកលែងតែសឡាតដែលមានមូលហេតុជាក់លាក់៖ មិនថាមូលហេតុនោះកើតឡើងមុន (ដូចជាសឡាតដែលខកខានមិនបានធ្វើ) ឬមូលហេតុនោះកើតឡើងស្របពេលគ្នា (ដូចជាសឡាតកូស៊ូហ្វ ឬសឡាតសុំទឹកភ្លៀង)។ ពេលវេលាទាំងប្រាំនោះមានដូចខាងក្រោម៖ ១. សឡាតដែលគ្មានមូលហេតុជាក់លាក់ ប្រសិនបើធ្វើឡើងបន្ទាប់ពីសឡាតស៊ូបហ៍ (ពេលព្រឹកព្រលឹម) រហូតដល់ព្រះអាទិត្យរះ។ ២. នៅពេលព្រះអាទិត្យកំពុងរះ រហូតដល់ព្រះអាទិត្យរះពេញលេញ និងឡើងខ្ពស់ប្រមាណមួយលំពែង (បើគិតតាមការប៉ាន់ស្មានដោយភ្នែក)។ ៣. នៅពេលព្រះអាទិត្យស្ថិតនៅចំកណ្តាលមេឃ (ពេលថ្ងៃត្រង់) រហូតដល់វាចាកចេញពីចំណុចកណ្តាលនោះ។ ប៉ុន្តែមានការលើកលែងសម្រាប់ថ្ងៃសុក្រ ដែលមិនមានការហាមឃាត់ក្នុងការធ្វើសឡាតនៅពេលថ្ងៃត្រង់នោះទេ។ ដូចគ្នានេះដែរ សម្រាប់តំបន់ហារ៉មនៃទីក្រុងម៉ាកកាស់ (ទាំងក្នុងវិហារម៉ាស៊ីដុលហារ៉ម និងកន្លែងផ្សេងទៀតក្នុងតំបន់នោះ) គឺមិនមានការហាមឃាត់ក្នុងការធ្វើសឡាតនៅគ្រប់ពេលវេលាទាំងនេះឡើយ មិនថាសឡាតស៊ូណាន់ត្វាហ្វ ឬសឡាតផ្សេងៗទៀតនោះទេ។ ៤. បន្ទាប់ពីសឡាតអាស្រ៊ី រហូតដល់ព្រះអាទិត្យលិច។

ទីប្រាំ (គឺនៅពេលថ្ងៃលិច) គឺនៅពេលដែលព្រះអាទិត្យចាប់ផ្តើមអស្តង្គត រហូតដល់វាលិចបាត់អស់ទាំងស្រុង។ • ការសម្តែងសឡាតជាក្រុម (សឡាត ជះម៉ាអះ) (ជំពូក) ការសម្តែងសឡាតជាក្រុមសម្រាប់បុរសនៅក្នុងសឡាតកាត្វកិច្ច (ហ្វារឌូ) ក្រៅពីសឡាតថ្ងៃសុក្រ គឺជាស៊ូណាន់មូអាក់កាត (ស៊ូណាន់ដែលត្រូវបានដំកើង) យោងតាមមតិរបស់អ្នកនិពន្ធ និងលោក រ៉ាហ្វិអី។ ចំណែកមតិដែលត្រឹមត្រូវជាងគេយោងតាមលោក ណាវ៉ាវី គឺវាជាហ្វារឌូគីហ្វាយ៉ាហ៍ (កាត្វកិច្ចរួម)។ អ្នកតាម (ម៉ាមូ) ទទួលបានផលបុណ្យនៃការសម្តែងសឡាតជាក្រុមជាមួយអ៊ីម៉ាំក្នុងសឡាតក្រៅពីថ្ងៃសុក្រ ដរាបណាសឡាតនោះមិនទាន់បញ្ចប់ដោយការផ្តល់សឡាមលើកទីមួយ ទោះបីជាគាត់មិនបានអង្គុយជាមួយអ៊ីម៉ាំក៏ដោយ។ ចំពោះការសម្តែងសឡាតជាក្រុមក្នុងថ្ងៃសុក្រ គឺវាជាហ្វារឌូអៃន (កាត្វកិច្ចផ្ទាល់ខ្លួន) ហើយវាមិនអាចសម្រេចបានដោយការតាមមិនទាន់យ៉ាងហោចណាស់មួយរ៉ាកាតឡើយ។ (និងមានកាត្វកិច្ច) លើអ្នកតាម (ត្រូវតាំងចេតនាដើរតាម) ឬយកតម្រាប់តាមអ៊ីម៉ាំ ហើយមិនចាំបាច់ត្រូវកំណត់ឈ្មោះអ៊ីម៉ាំនោះទេ គឺគ្រាន់តែតាំងចិត្តតាមអ្នកដែលនៅចំពោះមុខក៏គ្រប់គ្រាន់ហើយ ប្រសិនបើមិនស្គាល់ឈ្មោះគាត់។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់កំណត់ឈ្មោះអ៊ីម៉ាំហើយខុស សឡាតរបស់គាត់នឹងត្រូវមោឃៈ លើកលែងតែមានការចង្អុលបង្ហាញរួមជាមួយផង ដូចជាគាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំតាំងចិត្តតាមបុគ្គលឈ្មោះហ្សៃដ៍ម្នាក់នេះ» បន្ទាប់មកស្រាប់តែដឹងថាជា អាំរ៉ូ នោះសឡាតរបស់គាត់នៅតែត្រឹមត្រូវ។ (ចំណែកឯអ៊ីម៉ាំវិញ) មិនមានកាត្វកិច្ចត្រូវតាំងចេតនាធ្វើជាអ៊ីម៉ាំដើម្បីឱ្យការតាមនោះត្រឹមត្រូវក្នុងសឡាតក្រៅពីថ្ងៃសុក្រឡើយ ផ្ទុយទៅវិញវាគ្រាន់តែជាការគួរធ្វើ (មូស្តាហាប់) សម្រាប់គាត់ប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើគាត់មិនបានតាំងចេតនាទេ សឡាតរបស់គាត់គឺដូចជាការសម្តែងម្នាក់ឯង។ (ហើយអនុញ្ញាតឱ្យបុគ្គលសេរីតាមបុគ្គលជាទាសករ និងបុគ្គលពេញវ័យតាមបុគ្គលដែលជិតពេញវ័យ)។ ចំពោះក្មេងដែលមិនទាន់ដល់វ័យយល់ដឹង គឺមិនអាចយកតម្រាប់តាមបានឡើយ។ (ហើយការតាមរបស់បុរសតាមស្ត្រីគឺមិនត្រឹមត្រូវ) ហើយក៏មិនត្រឹមត្រូវដែរក្នុងការតាមបុគ្គលដែលមានភេទមិនច្បាស់លាស់ (ឃុនសា) ឬស្ត្រីតាមបុគ្គលដែលមានភេទមិនច្បាស់លាស់នោះ។ (ហើយបុគ្គលដែលអានគម្ពីរបានល្អ) គឺអ្នកដែលអានស៊ូរ៉ាតអាល់ហ្វាត៊ីហាស់បានត្រឹមត្រូវ មិនអាចតាម (បុគ្គលដែលអានមិនបានល្អ) ដែលជាអ្នកអានខ្វះខាតអក្សរ ឬខ្វះការអានសង្កត់សំឡេង (តាស៊ីដ) ក្នុងស៊ូរ៉ាតអាល់ហ្វាត៊ីហាស់បានឡើយ។ បន្ទាប់មក អ្នកនិពន្ធបានចង្អុលបង្ហាញអំពីលក្ខខណ្ឌនៃការតាមដោយពាក្យថា៖ (ហើយនៅកន្លែងណាក៏ដោយដែលគាត់សម្តែងសឡាតក្នុងវិហារ ដោយសឡាតរបស់អ៊ីម៉ាំនៅទីនោះ) គឺនៅក្នុងវិហារ (ខណៈដែលគាត់) ពោលគឺអ្នកតាម (ដឹងពីសឡាតរបស់អ៊ីម៉ាំ) ដោយការមើលឃើញអ៊ីម៉ាំ ឬមើលឃើញជួរណាមួយនៃអ្នកតាម (នោះវាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គាត់) ពោលគឺវាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ភាពត្រឹមត្រូវនៃការតាមអ៊ីម៉ាំ (ដរាបណាគាត់មិនឈរនៅមុខអ៊ីម៉ាំ)។ ប្រសិនបើគាត់ឈរនៅមុខអ៊ីម៉ាំដោយកែងជើងរបស់គាត់ក្នុងទិសដៅនោះ សឡាតរបស់គាត់នឹងមិនកើតឡើងឡើយ។ ការឈរស្មើជាមួយអ៊ីម៉ាំមិនបង្កឱ្យខូចសឡាតទេ ហើយការឈរយឺតក្រោយអ៊ីម៉ាំបន្តិចបន្តួចគឺជាការគួរធ្វើ (ស៊ូណាន់) ហើយការឈរយឺតបន្តិចនេះមិនធ្វើឱ្យគាត់ក្លាយជាអ្នកសម្តែងសឡាតម្នាក់ឯងដែលបាត់បង់ផលបុណ្យនៃការសម្តែងជាក្រុមនោះទេ។ (ហើយប្រសិនបើ) អ៊ីម៉ាំ (សម្តែងសឡាតនៅក្នុងវិហារ ហើយអ្នកតាមនៅខាងក្រៅវិហារ) ក្នុងស្ថានភាព (ដែលនៅជិត) អ៊ីម៉ាំ ពោលគឺចម្ងាយរវាងពួកគេទាំងពីរមិនលើសពីបីរយហត្ថឡើយ។

ប្រសិនបើអ្នកដើរតាម (ម៉ាមូម) ដឹងពីសកម្មភាពនៃការសឡាតរបស់អ៊ីម៉ាម ហើយមិនមានអ្វីមកខណ្ឌរវាងអ្នកទាំងពីរនោះទេ គឺការដើរតាមអ៊ីម៉ាមនោះគឺអាចធ្វើទៅបាន។ ចម្ងាយដែលបានកំណត់គឺត្រូវគិតចាប់ពីចុងបញ្ចប់នៃវិហារ (ម៉ាស៊ីត)។ ប្រសិនបើអ៊ីម៉ាម និងអ្នកដើរតាមស្ថិតនៅក្រៅវិហារ មិនថាជាទីវាល ឬក្នុងសំណង់នោះទេ លក្ខខណ្ឌគឺចម្ងាយរវាងអ្នកទាំងពីរមិនត្រូវលើសពីបីរយហត្ថឡើយ ហើយមិនត្រូវមានអ្វីមកខណ្ឌរវាងអ្នកទាំងពីរនោះទេ។ • ការសឡាតរបស់អ្នកធ្វើដំណើរ (ជំពូក) ស្តីពីការកាត់បន្ថយ (កូស្វរ) និងការបូកបញ្ចូលគ្នា (ជុំអុី) នៃការសឡាត។ (វាអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកធ្វើដំណើរ) ពោលគឺអ្នកដែលកំពុងស្ថិតក្នុងការធ្វើដំណើរ ធ្វើការកាត់បន្ថយការសឡាតដែលមានបួនរ៉ាកអាត់ (រ៉ូប៊ីអាយ៉ះ) តែប៉ុណ្ណោះ ដោយមិនរាប់បញ្ចូលការសឡាតដែលមានពីររ៉ាកអាត់ ឬបីរ៉ាកអាត់ឡើយ។ ការអនុញ្ញាតឱ្យកាត់បន្ថយការសឡាតបួនរ៉ាកអាត់គឺមានលក្ខខណ្ឌចំនួនប្រាំ៖ ទីមួយ (ការធ្វើដំណើររបស់បុគ្គលនោះ) មិនមែនជាការធ្វើដំណើរដើម្បីប្រព្រឹត្តអំពើបាបឡើយ។ លក្ខខណ្ឌនេះរាប់បញ្ចូលទាំងការធ្វើដំណើរដែលជាកាតព្វកិច្ច (ដូចជាការទៅសងបំណុល) ការធ្វើដំណើរដែលជាការលើកទឹកចិត្ត (ដូចជាការទៅសួរសុខទុក្ខសាច់ញាតិ) និងការធ្វើដំណើរដែលជាការអនុញ្ញាត (ដូចជាការធ្វើដំណើរដើម្បីរកស៊ី)។

ចំពោះការធ្វើដំណើរដើម្បីប្រព្រឹត្តអំពើបាប ដូចជាការធ្វើដំណើរដើម្បីប្លន់តាមផ្លូវជាដើម គឺមិនអនុញ្ញាតឱ្យទទួលបានការអនុគ្រោះក្នុងការកាត់បន្ថយចំនួនរ៉ាកាត (កស្ហ៍) ឬការបូកបញ្ចូលគ្នានូវសឡាត (ជម្អ៍) ឡើយ។ (ទីពីរ) ចម្ងាយនៃការធ្វើដំណើរនោះត្រូវមាន ១៦ ហ្វារសាក់ (Farsakh) តាមការកំណត់ដែលត្រឹមត្រូវបំផុត ហើយមិនត្រូវរាប់បញ្ចូលរយៈពេលនៃការធ្វើដំណើរត្រឡប់មកវិញនោះទេ។ ១ ហ្វារសាក់ ស្មើនឹង ៣ ម៉ាយ (Miles) ដូច្នេះសរុបគឺ ៤៨ ម៉ាយ។ ១ ម៉ាយ ស្មើនឹង ៤០០០ ជំហាន ហើយ ១ ជំហាន ស្មើនឹង ៣ ហ្វីត (Feet)។ ម៉ាយដែលបានកំណត់នេះគឺសំដៅលើម៉ាយហាស៊ីម (Hashimi)។ (ទីបី) អ្នកធ្វើដំណើរត្រូវតែជាអ្នកដែលកំពុងបំពេញសឡាតដែលមាន ៤ រ៉ាកាត។ ចំពោះសឡាតដែលខកខានក្នុងពេលស្នាក់នៅផ្ទះ (មិនមែនពេលធ្វើដំណើរ) គឺមិនអាចយកមកបំពេញដោយការកាត់បន្ថយរ៉ាកាត (កស្ហ៍) ក្នុងពេលធ្វើដំណើរបានឡើយ។ ចំណែកសឡាតដែលខកខានក្នុងពេលធ្វើដំណើរ អាចយកមកបំពេញដោយការកាត់បន្ថយរ៉ាកាតបានក្នុងពេលធ្វើដំណើរ ប៉ុន្តែមិនអាចធ្វើបានក្នុងពេលស្នាក់នៅផ្ទះនោះទេ។ (ទីបួន) អ្នកធ្វើដំណើរត្រូវតែមានចេតនា (នីយ៉ាត) កាត់បន្ថយរ៉ាកាត (កស្ហ៍) ក្នុងពេលចាប់ផ្តើមសឡាត (អ៊ីហ្រាំ)។ (ទីប្រាំ) មិនត្រូវតាមក្រោយ (ម៉ាក់មុំ) អ្នកដែលមិនមែនជាអ្នកធ្វើដំណើរ (មូគីម) ក្នុងផ្នែកណាមួយនៃសឡាតរបស់ខ្លួនឡើយ ពោលគឺអ្នកដែលបំពេញសឡាតពេញលេញ (រួមទាំងអ្នកធ្វើដំណើរដែលបំពេញសឡាតពេញលេញផងដែរ)។ • ការបូកបញ្ចូលគ្នានូវសឡាត (ជម្អ៍) សម្រាប់អ្នកធ្វើដំណើរ (អនុញ្ញាតឱ្យអ្នកធ្វើដំណើរ) ដែលធ្វើដំណើរក្នុងចម្ងាយឆ្ងាយដោយគោលបំណងត្រឹមត្រូវ អាចបូកបញ្ចូលគ្នានូវសឡាត (ជម្អ៍) រវាងសឡាតហ្ស៊ូហ័រ និងអាស្រ៍ ដោយធ្វើមុនពេល (តាក់ឌីម) ឬក្រោយពេល (តាក់អ៊ឺរ) ដែលនេះគឺជាអត្ថន័យនៃពាក្យថា៖ (ក្នុងពេលវេលាមួយក្នុងចំណោមពេលវេលាទាំងពីរដែលគេចង់បាន) ហើយអាចបូកបញ្ចូលគ្នារវាងសឡាតម៉ាក្រិប និងអ៊ីស្យា ដោយធ្វើមុនពេល ឬក្រោយពេល ដែលនេះគឺជាអត្ថន័យនៃពាក្យថា៖ (ក្នុងពេលវេលាមួយក្នុងចំណោមពេលវេលាទាំងពីរដែលគេចង់បាន)។ លក្ខខណ្ឌនៃការធ្វើជម្អ៍តាក់ឌីម (ធ្វើមុនពេល) មានបី៖ ទីមួយ៖ ត្រូវចាប់ផ្តើមដោយសឡាតហ្ស៊ូហ័រមុនអាស្រ៍ និងម៉ាក្រិបមុនអ៊ីស្យា។ ប្រសិនបើធ្វើផ្ទុយពីនេះ ដូចជាចាប់ផ្តើមដោយអាស្រ៍មុនហ្ស៊ូហ័រជាដើម គឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយ ហើយត្រូវធ្វើសឡាតនោះឡើងវិញប្រសិនបើចង់ធ្វើជម្អ៍។ ទីពីរ៖ ត្រូវមានចេតនា (នីយ៉ាត) ធ្វើជម្អ៍នៅពេលចាប់ផ្តើមសឡាតទីមួយ ដោយភ្ជាប់ចេតនានោះជាមួយនឹងការចាប់ផ្តើមសឡាត (តាក់ប៊ីរ៉ាតុលអ៊ីហ្រាំ)។ ការដាក់ចេតនាមុនពេលចាប់ផ្តើមសឡាត ឬក្រោយពេលផ្តល់សឡាមនៃសឡាតទីមួយ គឺមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ។ ប៉ុន្តែការដាក់ចេតនានៅក្នុងអំឡុងពេលកំពុងធ្វើសឡាតទីមួយ គឺអាចអនុញ្ញាតបានតាមមតិដែលត្រឹមត្រូវបំផុត។ ទីបី៖ ការបន្តគ្នា (មូអាឡាត) រវាងសឡាតទីមួយ និងទីពីរ ដោយមិនត្រូវមានការដាច់ចន្លោះយូររវាងសឡាតទាំងពីរឡើយ។ ប្រសិនបើមានការដាច់ចន្លោះយូរតាមការកំណត់ទូទៅ ទោះបីជាមានហេតុផលដូចជាការដេកលក់ក៏ដោយ ក៏ត្រូវបង្ខំចិត្តពន្យារពេលសឡាតទីពីរទៅធ្វើក្នុងពេលវេលារបស់វាវិញ។ ការដាច់ចន្លោះបន្តិចបន្តួចតាមការកំណត់ទូទៅ មិនបង្កផលប៉ះពាល់ដល់ការបន្តគ្នានៃសឡាតឡើយ។ ចំពោះជម្អ៍តាក់អ៊ឺរ (ធ្វើក្រោយពេល) គឺតម្រូវឱ្យមានចេតនាធ្វើជម្អ៍ ហើយចេតនានេះត្រូវធ្វើឡើងក្នុងពេលវេលានៃសឡាតទីមួយ។ អនុញ្ញាតឱ្យពន្យារពេលសឡាតទីមួយរហូតដល់នៅសល់ពេលវេលាដែលគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ចាប់ផ្តើមសឡាតនោះ។ ចំពោះជម្អ៍តាក់អ៊ឺរ មិនតម្រូវឱ្យមានការតម្រៀបលំដាប់លំដោយ ឬការបន្តគ្នាឡើយ។

សឡាតល់ជុំអះ (ការអធិស្ឋានថ្ងៃសុក្រ) (ជំពូក) លក្ខខណ្ឌដែលតម្រូវឱ្យមានកាតព្វកិច្ចសឡាតល់ជុំអះមានប្រាំពីរប្រការ៖ ការកាន់សាសនាឥស្លាម, ការឈានដល់វ័យពេញវ័យ (បាលីគ), ការមានសតិសម្បជញ្ញៈ (អាកុល) — លក្ខខណ្ឌទាំងបីនេះក៏ជាលក្ខខណ្ឌសម្រាប់សឡាតផ្សេងៗទៀតផងដែរ — ការមានសេរីភាព (មិនមែនជាទាសករ), ការជាបុរស, ការមានសុខភាពល្អ និងការតាំងទីលំនៅអចិន្ត្រៃយ៍។ ដូច្នេះ សឡាតល់ជុំអះមិនមែនជាកាតព្វកិច្ចសម្រាប់អ្នកមិនមែនមូស្លីម, កុមារ, អ្នកវិកលចរិក, ទាសករ, ស្ត្រី, អ្នកជំងឺ និងអ្នកដែលស្រដៀងគ្នានេះ រួមទាំងអ្នកដំណើរផងដែរ។ លក្ខខណ្ឌសម្រាប់ភាពត្រឹមត្រូវនៃការអនុវត្តសឡាតល់ជុំអះមានបីប្រការ៖ ទីមួយ៖ ទីកន្លែងដែលតាំងទីលំនៅអចិន្ត្រៃយ៍ដោយក្រុមមនុស្សដែលប្រមូលផ្តុំគ្នា មិនថាជាទីក្រុង ឬភូមិដែលត្រូវបានកំណត់ជាលំនៅឋាន។ អ្នកនិពន្ធបានបញ្ជាក់រឿងនេះដោយពាក្យថា៖ «ត្រូវតែជាទីក្រុង ឬភូមិ»។ ទីពីរ៖ ចំនួនអ្នកចូលរួមក្នុងសឡាតល់ជុំអះត្រូវតែមាន «សែសិបនាក់» ពីក្នុងចំណោមអ្នកដែលត្រូវបំពេញកាតព្វកិច្ចសឡាតល់ជុំអះ ពោលគឺបុរសដែលមានកាតព្វកិច្ច (មូកាល់ឡាហ្វ), មានសេរីភាព និងមានទីលំនៅអចិន្ត្រៃយ៍ ដែលពួកគេមិនចាកចេញពីទីលំនៅនោះទាំងរដូវរងា ឬរដូវក្តៅ លើកលែងតែមានតម្រូវការចាំបាច់។ ទីបី៖ ពេលវេលានៅសល់ ពោលគឺពេលវេលានៃសឡាតហ្សូហ័រ។ ដូច្នេះ លក្ខខណ្ឌតម្រូវឱ្យសឡាតល់ជុំអះទាំងមូលត្រូវធ្វើឡើងក្នុងពេលវេលានេះ។ ប្រសិនបើពេលវេលាហ្សូហ័រនៅសល់តិចពេក ដែលមិនអាចបំពេញការអានឃុតបះទាំងពីរ និងរ៉ាកាត់ទាំងពីរបានទេ នោះត្រូវធ្វើសឡាតហ្សូហ័រជំនួសវិញ។ ប្រសិនបើពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅ ឬលក្ខខណ្ឌណាមួយត្រូវបានបាត់បង់ (ពោលគឺពេលវេលាហ្សូហ័របានអស់ទាំងស្រុងដោយប្រាកដ ឬដោយការសង្ស័យ ខណៈពេលដែលពួកគេកំពុងធ្វើសឡាត) នោះត្រូវបន្តធ្វើជាសឡាតហ្សូហ័រវិញ ដោយផ្អែកលើអ្វីដែលបានធ្វើរួច ហើយសឡាតល់ជុំអះត្រូវបានចាត់ទុកថាខកខាន មិនថាពួកគេបានទាន់មួយរ៉ាកាត់ ឬមិនទាន់ក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកគេសង្ស័យថាពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅ ខណៈពេលដែលពួកគេកំពុងធ្វើសឡាត នោះពួកគេត្រូវបន្តធ្វើឱ្យចប់ជាសឡាតល់ជុំអះ នេះបើយោងតាមមតិដែលត្រឹមត្រូវបំផុត (អាស-សហ៊ីហ៍)។ កាតព្វកិច្ច (ហ្វារ៉ូអ៊ីឌ) នៃសឡាតល់ជុំអះ (អ្នកខ្លះហៅថាជាលក្ខខណ្ឌ) មានបីប្រការ៖ ទីមួយ និងទីពីរ៖ ការអានឃុតបះពីរដង ដែលអ្នកអានឃុតបះ (ខត៊ីប) ត្រូវឈរក្នុងពេលអាន និងអង្គុយសម្រាកនៅចន្លោះឃុតបះទាំងពីរ។ លោកអាល់មូតាវ៉ាលី បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ត្រូវអង្គុយក្នុងរយៈពេលស្មើនឹងការសម្រាករវាងស៊ូជូដទាំងពីរ។ ប្រសិនបើមិនអាចឈរបាន ហើយអានឃុតបះក្នុងពេលអង្គុយ ឬដេក នោះគឺត្រឹមត្រូវ ហើយការអនុវត្តតាមគាត់ក៏អនុញ្ញាតដែរ ទោះបីជាមិនដឹងពីស្ថានភាពរបស់គាត់ក៏ដោយ។ ក្នុងករណីដែលអានឃុតបះក្នុងពេលអង្គុយ ត្រូវមានការផ្អាកបន្តិចរវាងឃុតបះទាំងពីរ មិនមែនដោយការដេកនោះទេ។ សសរស្តម្ភ (អារកាន) នៃឃុតបះមានប្រាំប្រការ៖ ១. ការសរសើរដល់អល់ឡោះ (អាល់-ហាំឌុលិលឡាហ៍)។ ២. ការសូមពរដល់រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សឡាត)។ ៣. ការដាស់តឿនឱ្យមានការកោតខ្លាចចំពោះអល់ឡោះ (តាក់វ៉ា)។ ៤. ការអានខគម្ពីរមួយក្នុងចំណោមឃុតបះទាំងពីរ។ ៥. ការសូមពរ (ឌូអា) ដល់មូស្លីមបុរស និងមូស្លីមស្ត្រីនៅក្នុងឃុតបះទីពីរ។ លក្ខខណ្ឌតម្រូវឱ្យខត៊ីបត្រូវអានឱ្យឮសសរស្តម្ភទាំងនេះដល់អ្នកស្តាប់។

ការបន់ស្រន់ (សឡាត) ថ្ងៃបុណ្យទាំងពីរ (អីឌុលហ្វីតរី និងអីឌុលអាដហា)

សឡាតថ្ងៃបុណ្យទាំងពីរ (អីឌុលហ្វីតរី និងអីឌុលអាដហា) (ជំពូក) សឡាតថ្ងៃបុណ្យទាំងពីរ គឺថ្ងៃបុណ្យអីឌុលហ្វីតរី និងថ្ងៃបុណ្យអីឌុលអាដហា គឺជាស៊ូណាន់មូអាក់កាដ (ស៊ូណាន់ដែលត្រូវបានដំកើង)។ សឡាតនេះត្រូវបានកំណត់ឱ្យធ្វើជាក្រុម (ជះម៉ាអា) ហើយក៏អាចធ្វើដោយឡែកសម្រាប់អ្នកធ្វើដំណើរ ទាសករ អ្នកមានសេរីភាព អ្នកដែលមានភេទមិនច្បាស់លាស់ (ឃុនសា) និងស្ត្រី។ ប៉ុន្តែមិនអនុញ្ញាតសម្រាប់ស្ត្រីដែលមានរូបសម្រស់ស្រស់ស្អាត ឬស្ត្រីដែលតុបតែងខ្លួនប្រាណឡើយ។ ចំពោះស្ត្រីវ័យចំណាស់ អាចទៅចូលរួមសឡាតថ្ងៃបុណ្យបានដោយស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់ធម្មតានៅផ្ទះ ហើយមិនត្រូវប្រើប្រាស់ទឹកអប់ឡើយ។ ចំពោះពេលវេលានៃការសឡាតថ្ងៃបុណ្យ គឺចាប់ពីពេលព្រះអាទិត្យរះ រហូតដល់ពេលព្រះអាទិត្យរៀបនឹងអស្តង្គត (ហ្សាវ៉ាល)។ សឡាតថ្ងៃបុណ្យមានពីររ៉ាកាត ដោយចាប់ផ្តើមចូលសឡាត (តាក់ប៊ីរ៉ាតុល អ៊ីហ្រាំ) ជាមួយនឹងការកំណត់ចេតនា (នីយ៉ាត) សម្រាប់ថ្ងៃបុណ្យអីឌុលហ្វីតរី ឬអីឌុលអាដហា។ បន្ទាប់មកអានដូអាអ៊ីហ្វិតទីតាហ៍។ នៅក្នុងរ៉ាកាតទីមួយ ត្រូវធ្វើតាក់ប៊ីរចំនួនប្រាំពីរដង (ក្រៅពីតាក់ប៊ីរ៉ាតុល អ៊ីហ្រាំ) បន្ទាប់មកអានដូអាអ៊ែសទើ (អាអ៊ូហ្ស៊ូប៊ីលឡាហិ...) ហើយអានស៊ូរ៉ាត «កូហ្វ» ដោយបញ្ចេញសំឡេង។ នៅក្នុងរ៉ាកាតទីពីរ ត្រូវធ្វើតាក់ប៊ីរចំនួនប្រាំដង (ក្រៅពីតាក់ប៊ីរសម្រាប់ក្រោកឈរ) បន្ទាប់មកអានដូអាអ៊ែសទើ រួចអានស៊ូរ៉ាតអាល់ហ្វាតិហះ និងស៊ូរ៉ាត «អ៊ីកតារ៉ូបាត» ដោយបញ្ចេញសំឡេង។ បន្ទាប់ពីសឡាតរួច ត្រូវធ្វើឃុតបះចំនួនពីរដង (ជាស៊ូណាន់)។ នៅក្នុងឃុតបះទីមួយ ត្រូវចាប់ផ្តើមដោយធ្វើតាក់ប៊ីរចំនួនប្រាំបួនដងជាប់ៗគ្នា ហើយនៅក្នុងឃុតបះទីពីរ ត្រូវចាប់ផ្តើមដោយធ្វើតាក់ប៊ីរចំនួនប្រាំពីរដងជាប់ៗគ្នា។ ប្រសិនបើមានការផ្អាករវាងតាក់ប៊ីរទាំងនោះដោយការសរសើរដល់អល់ឡោះ (តាហ៍មីដ), ការថ្លែងថាគ្មានព្រះណាផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ (តាហ៍លីល) និងការលើកតម្កើងអល់ឡោះ (សាន៉ា) នោះគឺជារឿងដ៏ល្អប្រសើរ។ ការធ្វើតាក់ប៊ីរសម្រាប់ថ្ងៃបុណ្យទាំងពីរ ការធ្វើតាក់ប៊ីរត្រូវបានបែងចែកជាពីរប្រភេទ៖ ១. តាក់ប៊ីរមួរហ្សាល់៖ គឺការធ្វើតាក់ប៊ីរដែលមិនកំណត់នៅក្រោយពេលសឡាត។ ២. តាក់ប៊ីរមូកាយ៉ាត៖ គឺការធ្វើតាក់ប៊ីរដែលកំណត់នៅក្រោយពេលសឡាត។

អ្នកនិពន្ធបានចាប់ផ្តើមដោយចំណុចទីមួយ ដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ (ត្រូវធ្វើតាក់ប៊ីរ) ជាការគួរឱ្យសរសើរ (ស៊ូណាន់) សម្រាប់បុរស និងស្ត្រី ទាំងអ្នកដែលនៅនឹងកន្លែង និងអ្នកដំណើរ ទាំងនៅក្នុងផ្ទះ នៅតាមផ្លូវ ក្នុងវិហារអ៊ីស្លាម និងនៅតាមទីផ្សារ (ចាប់ពីពេលថ្ងៃលិចនៃរាត្រីថ្ងៃបុណ្យ) ពោលគឺបុណ្យហ្វីតរ៍ (Eid អាល់-Fitr) ហើយការធ្វើតាក់ប៊ីរនេះបន្ត (រហូតដល់អ៊ីម៉ាមចូលក្នុងសឡាត) នៃថ្ងៃបុណ្យ។ មិនមានស៊ូណាន់ឱ្យធ្វើតាក់ប៊ីរនៅរាត្រីបុណ្យហ្វីតរ៍ក្រោយពេលសឡាតនោះទេ ប៉ុន្តែលោក អ៊ីម៉ាម អាន់-ណាវ៉ាវី នៅក្នុងសៀវភៅ «អាល់-អាសការ» បានជ្រើសរើសថាវាជាស៊ូណាន់។ បន្ទាប់មក លោកបានចាប់ផ្តើមនិយាយអំពីតាក់ប៊ីរដែលកំណត់ពេលថា៖ (និង) ត្រូវធ្វើតាក់ប៊ីរ (ក្នុង) ថ្ងៃបុណ្យ (អាល់-អាដហា) (ក្រោយពេលសឡាតដែលជាកាតព្វកិច្ច) ទាំងសឡាតដែលបានបំពេញទាន់ពេល និងសឡាតដែលខកខាន។ ដូចគ្នានេះដែរ គឺត្រូវធ្វើក្រោយសឡាតរ៉ាតេបះ (សឡាតស៊ូណាន់ដែលភ្ជាប់នឹងសឡាតហ្វារឌូ) សឡាតស៊ូណាន់ទូទៅ និងសឡាតចាណាហ្សះ (ចាប់ពីពេលព្រឹកនៃថ្ងៃអារ៉ាហ្វះ រហូតដល់ពេលអាស្ររនៃថ្ងៃចុងក្រោយនៃថ្ងៃតាស៊ីរីក)។ • ទម្រង់នៃការធ្វើតាក់ប៊ីរ ទម្រង់នៃការធ្វើតាក់ប៊ីរគឺ៖ «អល់ឡោះហ៊ូ អាក់បារ, អល់ឡោះហ៊ូ អាក់បារ, អល់ឡោះហ៊ូ អាក់បារ, ឡាអ៊ីឡាហះ អ៊ីលឡល់ឡោះ, វ៉ល់ឡោះហ៊ូ អាក់បារ, អល់ឡោះហ៊ូ អាក់បារ, វ៉ាលីលឡាហ៊ីល ហាំដ៍, អល់ឡោះហ៊ូ អាក់បារូ កាប៊ីរ៉ូ, វ៉ាល់ហាំឌូ លីលឡាហ៊ី កាស៊ីរ៉ូ, វ៉ាស៊ូបហានល់ឡាហ៊ី ប៊ូកូរ៉ូតាន់ វ៉ាអាស៊ីឡា, ឡាអ៊ីឡាហះ អ៊ីលឡល់ឡោះ វ៉ះដះហ៊ូ, សដាកុ វ៉ាក់ដះហ៊ូ, វ៉ាណាសូរ៉ូ អាប់ដះហ៊ូ, វ៉ាអាក់អ៉ីហ្សះ ជុនដះហ៊ូ, វ៉ាហាហ្សាម៉ាល់ អះហ្សាបះ វ៉ះដះហ៊ូ»។

សឡាតកូស៊ូហ្វ (សូរ្យគ្រាស) និងខូស៊ូហ្វ (ចន្ទគ្រាស) (ជំពូក) សឡាតកូស៊ូហ្វ (សម្រាប់ព្រះអាទិត្យ) និងសឡាតខូស៊ូហ្វ (សម្រាប់ព្រះចន្ទ) គឺសុទ្ធតែជាស៊ូណាន់មូអាក់កាដ (ស៊ូណាន់ដែលត្រូវបានដំកើង)។ ប្រសិនបើខកខានមិនបានបំពេញសឡាតនេះ គឺមិនចាំបាច់ធ្វើការកូដោះ (សង) វិញឡើយ។ ការអនុវត្តសឡាតកូស៊ូហ្វ និងខូស៊ូហ្វ គឺមានពីររ៉កអាត។ អ្នកអនុវត្តត្រូវធ្វើការតាក់ប៊ីរ៉ាតុល អ៊ីហ្រាំ ដោយចេតនាធ្វើសឡាតកូស៊ូហ្វ។ បន្ទាប់ពីអានដូអាអ៊ីហ្វទីតាហ៍ និងស៊ូអ៊ូហ្ស៍រួច ត្រូវអានស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ្វាតេហ៍ បន្ទាប់មកធ្វើការរូកូអ៊ូ រួចងើបពីការរូកូអ៊ូដោយឈរត្រង់។ បន្ទាប់មកត្រូវអានស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ្វាតេហ៍ជាលើកទីពីរ រួចធ្វើការរូកូអ៊ូជាលើកទីពីរដោយមានរយៈពេលខ្លីជាងលើកទីមួយ រួចងើបឈរត្រង់ជាលើកទីពីរ ហើយបន្តទៅធ្វើស៊ូជូដពីរដងដោយមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ (តុមអានីណាន់) ក្នុងគ្រប់កាយវិការទាំងអស់។ បន្ទាប់មកត្រូវបន្តធ្វើរ៉កអាតទីពីរ ដោយមានការឈរពីរដង ការអានពីរដង ការរូកូអ៊ូពីរដង ការងើបឈរពីរដង និងការស៊ូជូដពីរដង។ នេះគឺជាអត្ថន័យនៃពាក្យដែលថា៖ (ក្នុងមួយរ៉កអាត) នៃសឡាតទាំងពីរនេះ មានការឈរពីរដងដែលត្រូវអានឱ្យបានវែង (ដូចនឹងមានរៀបរាប់បន្ត) និងមានការរូកូអ៊ូពីរដងដែលត្រូវអានតាសប៊ីហ៍ឱ្យបានវែង។ ចំពោះការស៊ូជូដវិញ គឺមិនត្រូវធ្វើឱ្យវែងនោះទេ (នេះគឺជាមតិមួយក្នុងចំណោមមតិទាំងពីរ) ប៉ុន្តែមតិដែលត្រឹមត្រូវបំផុតគឺត្រូវធ្វើឱ្យវែងដូចនឹងការរូកូអ៊ូដែលបានធ្វើមុននោះដែរ។ បន្ទាប់ពីបញ្ចប់សឡាតទាំងពីរនេះ អ៊ីម៉ាមត្រូវធ្វើឃុតបះពីរដង ដូចទៅនឹងឃុតបះថ្ងៃសុក្រដែរ ទាំងលក្ខខណ្ឌ និងរ៉ូកន់។ នៅក្នុងឃុតបះទាំងពីរនោះ អ៊ីម៉ាមត្រូវដាស់តឿនប្រជាជនឱ្យធ្វើការតៅបាត់ (សារភាពកំហុស) ពីអំពើបាបនានា និងឱ្យខិតខំធ្វើអំពើល្អ ដូចជាការផ្តល់សូដាកោះ និងការលោះទាសករជាដើម។

និងអ្វីៗដែលស្រដៀងនឹងនេះ។ (ហើយត្រូវអានដោយស្ងាត់) ក្នុងពេលសឡាតសូរិយុប្បាទ (សូរ្យគ្រាស) ហើយ (ត្រូវអានដោយបញ្ចេញសំឡេង) ក្នុងពេលសឡាតចន្ទុប្បាទ (ចន្ទគ្រាស)។ សឡាតសូរិយុប្បាទនឹងផុតកំណត់នៅពេលព្រះអាទិត្យរះច្បាស់វិញ ឬនៅពេលព្រះអាទិត្យលិចក្នុងស្ថានភាពនៅតែគ្របដណ្តប់។ ចំណែកសឡាតចន្ទុប្បាទនឹងផុតកំណត់នៅពេលព្រះចន្ទរះច្បាស់វិញ ឬនៅពេលព្រះអាទិត្យរះឡើង។ ចំពោះការរះឡើងនៃហ្វាចារ (ពេលព្រឹកព្រលឹម) ឬការលិចនៃព្រះចន្ទក្នុងស្ថានភាពនៅតែគ្របដណ្តប់ គឺមិនធ្វើឱ្យសឡាតនោះផុតកំណត់ឡើយ។ • សឡាតអ៊ិស្តិសក្អ (សឡាតសុំទឹកភ្លៀង) (ជំពូក) ស្តីពីបទបញ្ញត្តិនៃសឡាតអ៊ិស្តិសក្អ ពោលគឺការសុំទឹកភ្លៀងពីអល់ឡោះ តាអាឡា។ (សឡាតអ៊ិស្តិសក្អ គឺជាស៊ូណាន់) សម្រាប់អ្នកស្នាក់នៅ និងអ្នកធ្វើដំណើរ នៅពេលមានតម្រូវការ ដោយសារការដាច់ភ្លៀង ឬរីងស្ងួតប្រភពទឹក និងអ្វីៗដែលស្រដៀងនឹងនេះ។ សឡាតអ៊ិស្តិសក្អអាចធ្វើឡើងវិញជាលើកទីពីរ ឬច្រើនជាងនេះ ប្រសិនបើមិនទាន់មានភ្លៀងធ្លាក់ រហូតដល់អល់ឡោះប្រទានទឹកភ្លៀងដល់ពួកគេ។ (អ៊ីម៉ាំ) ឬអ្នកតំណាងរបស់គាត់ (ត្រូវបញ្ជាពួកគេឱ្យធ្វើតៅបាត់) ហើយពួកគេចាំបាច់ត្រូវតែអនុវត្តតាមបញ្ជារបស់គាត់ ដូចដែលអ៊ីម៉ាំ អាន់-ណាវ៉ាវី បានផ្តល់ហ្វត្វា។ ការធ្វើតៅបាត់ពីអំពើបាបគឺជាកាតព្វកិច្ច ទោះបីជាអ៊ីម៉ាំបញ្ជាឱ្យធ្វើ ឬមិនបញ្ជាក៏ដោយ។ (ព្រមទាំងការធ្វើសូដាកោះ ការដោះស្រាយរាល់អំពើអយុត្តិធម៌) ចំពោះមនុស្សលោក (ការផ្សះផ្សាជាមួយសត្រូវ និងការถือសីលរយៈពេលបីថ្ងៃ) មុនថ្ងៃកំណត់នៃការចេញទៅក្រៅ ដូច្នេះវានឹងក្លាយជាបួនថ្ងៃ (បន្ទាប់មកគាត់នាំពួកគេចេញទៅនៅថ្ងៃទីបួន) ក្នុងស្ថានភាពកំពុងถือសីល ដោយមិនប្រើទឹកអប់ ឬតុបតែងខ្លួនឡើយ ប៉ុន្តែពួកគេចេញទៅ (ដោយស្លៀកសម្លៀកបំពាក់សាមញ្ញ) ដែលជាសម្លៀកបំពាក់សម្រាប់ធ្វើការងារប្រចាំថ្ងៃ (ដោយមានភាពបន្ទាបខ្លួន) ពោលគឺការគោរពកោតខ្លាច និង (ការអង្វរករ) ពោលគឺការបន្ទាបខ្លួន និងការដាក់ខ្លួន។ ពួកគេត្រូវនាំកុមារ មនុស្សចាស់ និងសត្វពាហនៈចេញទៅជាមួយផងដែរ។ (អ៊ីម៉ាំ ឬអ្នកតំណាងរបស់គាត់ ត្រូវដឹកនាំពួកគេធ្វើសឡាតពីររ៉ាកាត ដូចសឡាតថ្ងៃបុណ្យអីឌីនទាំងពីរ) ទាំងរបៀបនៃការចាប់ផ្តើម ការអានអ៊ិស្តិអ៊ិហ្សា ការអានតាក់ប៊ីរចំនួនប្រាំពីរដងក្នុងរ៉ាកាតទីមួយ និងប្រាំដងក្នុងរ៉ាកាតទីពីរ ដោយលើកដៃឡើង។ (បន្ទាប់មកគាត់ត្រូវថ្លែងឃុតបះ) ជាស៊ូណាន់ចំនួនពីរដង ដូចឃុតបះថ្ងៃបុណ្យអីឌីនទាំងពីរ ទាំងផ្នែកគោលការណ៍ និងផ្នែកផ្សេងៗទៀត ប៉ុន្តែត្រូវសុំការអភ័យទោសពីអល់ឡោះ តាអាឡា ក្នុងឃុតបះទាំងពីរជំនួសឱ្យការអានតាក់ប៊ីរដូចក្នុងឃុតបះថ្ងៃបុណ្យអីឌីន។ ដូច្នេះ គាត់ត្រូវចាប់ផ្តើមឃុតបះទីមួយដោយការអានអ៊ិស្តិហ្វារចំនួនប្រាំបួនដង និងឃុតបះទីពីរចំនួនប្រាំពីរដង។ ទម្រង់នៃការអានអ៊ិស្តិហ្វារគឺ៖ «អ័ស្តាក់ហ្វិរុលឡាហ៍ អល់អះហ្ស៊ីម អល់ឡាហ្ស៊ី លា អ៊ីឡាហះ អ៊ីលឡាហ៊ូ អាល់ហៃយុល កៃយូ៊ម វ៉ា អាត៊ូប៊ូ អ៊ីឡៃហ៍»។ ឃុតបះទាំងពីរត្រូវធ្វើឡើង (បន្ទាប់ពីសឡាត) ពោលគឺបន្ទាប់ពីសឡាតពីររ៉ាកាតរួច។ (អ្នកថ្លែងឃុតបះត្រូវប្តូរទិសដៅអាវក្រៅរបស់គាត់) ដោយយកផ្នែកខាងស្តាំទៅដាក់ខាងឆ្វេង និងផ្នែកខាងលើទៅដាក់ខាងក្រោម។

យើងមិនត្អូញត្អែរអ្វីឡើយ ក្រៅពីត្អូញត្អែរទៅកាន់ទ្រង់។ ឱអល់ឡោះ! សូមទ្រង់ធ្វើឱ្យដំណាំរបស់យើងដុះលូតលាស់ សូមទ្រង់ធ្វើឱ្យទឹកដោះសត្វពាហនៈរបស់យើងមានច្រើនហូរហៀរ សូមទ្រង់បញ្ចុះមកលើពួកយើងនូវពរជ័យនានាពីផ្ទៃមេឃ ហើយសូមទ្រង់ធ្វើឱ្យដំណាំដុះលូតលាស់មកពីពរជ័យនៃផែនដីសម្រាប់ពួកយើង។ សូមទ្រង់ជួយដកចេញពីពួកយើងនូវគ្រោះកាចទាំងឡាយ ដែលគ្មាននរណាក្រៅពីទ្រង់អាចដកវាចេញបានឡើយ។ ឱអល់ឡោះ! ពិតប្រាកដណាស់ ពួកយើងសូមការអភ័យទោសពីទ្រង់ ព្រោះទ្រង់គឺជាអ្នកអភ័យទោសដ៏មហិមា។ ដូច្នេះ សូមទ្រង់បញ្ចុះទឹកភ្លៀងមកលើពួកយើងយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។ ហើយត្រូវងូតទឹកនៅពេលជ្រលងភ្នំមានទឹកហូរ ហើយត្រូវធ្វើការតស្ប៊ីហ៍ (រំលឹកដល់អល់ឡោះ) នៅពេលមានផ្គរលាន់ និងផ្លេកបន្ទោរ។ បញ្ចប់ការបន្ថែមនេះ ដែលដោយសារតែវាវែងពេក ទើបវាមិនសមស្របនឹងខ្លឹមសារដើមដែលសង្ខេបនោះទេ។ អល់ឡោះគឺជាអ្នកដែលដឹងច្បាស់បំផុត។ • សឡាតុលខៅហ្វ៍ (ការអធិស្ឋានក្នុងពេលមានភ័យខ្លាច) (ជំពូក) ស្តីពីរបៀបនៃការអនុវត្តសឡាតុលខៅហ្វ៍។ អ្នកនិពន្ធបានញែកវាចេញពីសឡាតដទៃទៀតដោយដាក់ចំណងជើងដាច់ដោយឡែក ព្រោះវាមានលក្ខណៈពិសេសដែលអនុញ្ញាតឱ្យមានការបន្ធូរបន្ថយក្នុង...

ការប្រតិបត្តិសឡាតដែលជាកាតព្វកិច្ចក្នុងពេលមានសង្គ្រាម (សឡាតុលខោហ្វ) មានលក្ខណៈពិសេសដែលមិនអាចអនុវត្តបានក្នុងស្ថានភាពធម្មតា។ ប្រភេទនៃសឡាតុលខោហ្វ (សឡាតក្នុងពេលភ័យខ្លាច) សឡាតុលខោហ្វមានច្រើនប្រភេទ រហូតដល់ទៅប្រាំមួយប្រភេទ ដូចដែលមានចែងក្នុងគម្ពីរ សហ៊ីហ៍ មូស្លីម។ ប៉ុន្តែអ្នកនិពន្ធបានលើកយកមកបង្ហាញតែបីប្រភេទប៉ុណ្ណោះ៖ ប្រភេទទីមួយ៖ នៅពេលដែលសត្រូវស្ថិតនៅទិសដៅផ្សេងពីទិសដៅនៃកិប្លះ ហើយចំនួនមូស្លីមមានច្រើនគ្រប់គ្រាន់ដែលអាចបែងចែកជាក្រុមដើម្បីទប់ទល់នឹងសត្រូវ។ ក្នុងករណីនេះ អ៊ីម៉ាមត្រូវបែងចែកអ្នកដែលមកសឡាតជាពីរក្រុម៖ ក្រុមមួយឈរទប់ទល់នឹងសត្រូវ (យាម) និងក្រុមមួយទៀតឈរនៅពីក្រោយអ៊ីម៉ាម។ អ៊ីម៉ាមត្រូវសឡាតជាមួយក្រុមដែលនៅពីក្រោយគាត់មួយរ៉ាកអាត រួចហើយក្រុមនោះត្រូវបន្តសឡាតដោយខ្លួនឯងរហូតចប់ រួចទើបពួកគេចេញទៅយាមនៅទីតាំងសត្រូវ។ បន្ទាប់មក ក្រុមទីពីរដែលយាមនៅរ៉ាកអាតទីមួយ ត្រូវចូលមកសឡាតជាមួយអ៊ីម៉ាមមួយរ៉ាកអាត។ នៅពេលអ៊ីម៉ាមអង្គុយធ្វើតាសាហ៍ហុត ក្រុមទីពីរត្រូវបំបែកចេញពីអ៊ីម៉ាម ហើយបន្តសឡាតដោយខ្លួនឯងរហូតចប់ រួចអ៊ីម៉ាមត្រូវរង់ចាំពួកគេ ហើយផ្តល់សឡាមរួមគ្នា។ នេះគឺជាវិធីសឡាតរបស់រ៉សូល ﷺ ក្នុងសមរភូមិ ហ្សាតុល រីក្អះ (Zat អាល់-Riqa')។ សមរភូមិនេះត្រូវបានគេហៅឈ្មោះបែបនេះ ដោយសារតែពួកគេបានយកក្រណាត់មកដេរភ្ជាប់លើទង់ជាតិរបស់ពួកគេ (ឬមានមតិផ្សេងទៀត)។ ប្រភេទទីពីរ៖ នៅពេលដែលសត្រូវស្ថិតនៅទិសដៅនៃកិប្លះ ក្នុងទីតាំងដែលគ្មានអ្វីបាំងភ្នែកមូស្លីម ហើយចំនួនមូស្លីមមានច្រើនគ្រប់គ្រាន់ដែលអាចបែងចែកក្រុមបាន។ ក្នុងករណីនេះ អ៊ីម៉ាមត្រូវរៀបចំជួរអ្នកសឡាតជាពីរជួរ (ឬច្រើនជាងនេះ) ហើយចាប់ផ្តើមសឡាតជាមួយពួកគេទាំងអស់គ្នា។ នៅពេលអ៊ីម៉ាមស៊ូជូដក្នុងរ៉ាកអាតទីមួយ ជួរទីមួយត្រូវស៊ូជូដជាមួយគាត់ ចំណែកជួរទីពីរត្រូវឈរយាម។ នៅពេលអ៊ីម៉ាមងើបពីស៊ូជូដ ជួរទីពីរត្រូវស៊ូជូដតាមក្រោយ ហើយតាមទាន់អ៊ីម៉ាមវិញ។ បន្ទាប់មកអ៊ីម៉ាមត្រូវធ្វើតាសាហ៍ហុតជាមួយជួរទាំងពីរ ហើយផ្តល់សឡាមរួមគ្នា។ នេះគឺជាវិធីសឡាតរបស់រ៉សូល ﷺ នៅឯ អ៊ូសហ្វាន (Usfan) ដែលជាភូមិមួយស្ថិតនៅលើផ្លូវទៅកាន់ទីក្រុងមេកា។ ប្រភេទទីបី៖ នៅពេលដែលមានការភ័យខ្លាចខ្លាំង និងមានការប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងសាហាវ ដែលជាការប្រៀបធៀបទៅនឹងការប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងជិតស្និទ្ធរហូតដល់រាងកាយប៉ះគ្នាទៅវិញទៅមក ដែលមិនអាចដកខ្លួនចេញពីការប្រយុទ្ធបាន។ ក្នុងស្ថានភាពនេះ ពួកគេមិនអាចចុះពីលើសត្វជិះបាន (ប្រសិនបើជិះសត្វ) ហើយក៏មិនអាចងាកចេញពីការប្រយុទ្ធបានដែរ (ប្រសិនបើដើរដោយថ្មើរជើង)។ ក្នុងករណីនេះ ម្នាក់ៗត្រូវសឡាតតាមលទ្ធភាពដែលខ្លួនអាចធ្វើបាន មិនថាកំពុងដើរ ឬកំពុងជិះ មិនថាកំពុងបែរមុខទៅរកកិប្លះ ឬមិនបែរមុខទៅរកកិប្លះក៏ដោយ។ ហើយពួកគេត្រូវបានលើកលែងចំពោះសកម្មភាពដែលចាំបាច់ក្នុងពេលប្រយុទ្ធ។

• ការធ្វើចលនាច្រើនក្នុងពេលសឡាត ដូចជាការវាយ ឬកម្រើកដៃជើងជាប់ៗគ្នាជាដើម។ • អំពីការស្លៀកពាក់ (ជំពូក) ស្តីពីការស្លៀកពាក់៖ (ត្រូវបានហាមឃាត់ចំពោះបុរសក្នុងការស្លៀកសូត្រ និងពាក់ចិញ្ចៀនមាស) រួមទាំងសូត្រឆៅផងដែរក្នុងករណីធម្មតា (មិនមែនជាការបង្ខំ)។ ដូចគ្នានេះដែរ ត្រូវបានហាមឃាត់ក្នុងការប្រើប្រាស់វត្ថុទាំងនោះសម្រាប់ក្រាលអង្គុយ ឬដេក និងទម្រង់នៃការប្រើប្រាស់ផ្សេងៗទៀត។ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបុរសស្លៀកពាក់សូត្របានក្នុងករណីចាំបាច់ ដូចជាការការពារពីកម្ដៅ ឬត្រជាក់ខ្លាំងដែលអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត។ (ហើយត្រូវបានអនុញ្ញាតសម្រាប់ស្ត្រី) ក្នុងការស្លៀកសូត្រ និងប្រើប្រាស់វាសម្រាប់ក្រាលអង្គុយ ឬដេក។ ហើយត្រូវបានអនុញ្ញាតសម្រាប់អាណាព្យាបាលក្នុងការឱ្យក្មេងប្រុសស្លៀកសូត្រ ទាំងមុនអាយុប្រាំពីរឆ្នាំ និងក្រោយអាយុប្រាំពីរឆ្នាំ។ (មាសតិច ឬច្រើន) ពោលគឺការប្រើប្រាស់វាទាំងពីរ (គឺមានភាពស្មើគ្នាក្នុងការហាមឃាត់)។ ហើយប្រសិនបើផ្នែកខ្លះនៃសម្លៀកបំពាក់ធ្វើពីសូត្រ ហើយផ្នែកខ្លះទៀតធ្វើពីកប្បាស ឬក្រណាត់ទេសឯកជាដើម (នោះវាត្រូវបានអនុញ្ញាត) សម្រាប់បុរសក្នុងការស្លៀកវា ដរាបណាសូត្រនោះមិនមានបរិមាណច្រើនជាងវត្ថុធាតុដើមដទៃទៀត។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវត្ថុធាតុដើមដទៃទៀតមានបរិមាណច្រើនជាងសូត្រ នោះវាត្រូវបានអនុញ្ញាត។ ដូចគ្នានេះដែរ ប្រសិនបើវាមានបរិមាណស្មើគ្នា យោងទៅតាមមតិដែលត្រឹមត្រូវបំផុត (អាល់-អ័ស្ហហ៍)។

ជំពូក៖ អំពីកិច្ចការដែលទាក់ទងនឹងអ្នកស្លាប់ ជំពូកនេះពន្យល់អំពីកិច្ចការដែលទាក់ទងនឹងអ្នកស្លាប់ រួមមានការងូតទឹកសព ការរុំសព ការធ្វើសឡាតលើសព និងការបញ្ចុះសព។ កិច្ចការដែលចាំបាច់ត្រូវធ្វើ (ក្នុងកម្រិតហ្វ័រឌូគីហ្វាយ៉ាហ៍ - កាតព្វកិច្ចរួម) ចំពោះអ្នកស្លាប់ដែលជាមូស្លីម (ដែលមិនមែនជាអ្នកកំពុងស្ថិតក្នុងសភាពអ៊ីហ្រាំម និងមិនមែនជាអ្នកស្លាប់ក្នុងសមរភូមិ/សាហ៊ីដ) មានបួនយ៉ាងគឺ៖ ការងូតទឹកសព, ការរុំសព, ការធ្វើសឡាតលើសព និងការបញ្ចុះសព។ ប្រសិនបើមានមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលដឹងអំពីការស្លាប់នេះ នោះកាតព្វកិច្ចទាំងបួនយ៉ាងនេះនឹងធ្លាក់ទៅលើបុគ្គលនោះតែម្នាក់ឯង។ ចំពោះអ្នកស្លាប់ដែលជាកាហ្វារ (អ្នកមិនមែនមូស្លីម) គឺហាមដាច់ខាតមិនឱ្យធ្វើសឡាតលើសពឡើយ មិនថាជាកាហ្វារហ័រប៊ី (អ្នកដែលស្ថិតក្នុងសភាពសង្គ្រាមជាមួយមូស្លីម) ឬកាហ្វារហ្ស៊ីមមី (អ្នកដែលស្ថិតក្រោមការការពាររបស់រដ្ឋអ៊ីស្លាម) ក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែការងូតទឹកសពឱ្យពួកគេគឺអាចធ្វើទៅបានក្នុងករណីទាំងពីរនេះ។ ចំពោះកាហ្វារហ្ស៊ីមមី គឺចាំបាច់ត្រូវរុំសព និងបញ្ចុះសពឱ្យពួកគេ ប៉ុន្តែមិនអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើចំពោះកាហ្វារហ័រប៊ី និងអ្នកដែលក្បត់សាសនា (មូរតាត) ឡើយ។ ចំពោះអ្នកស្លាប់ដែលស្ថិតក្នុងសភាពអ៊ីហ្រាំម (កំពុងធ្វើហជ្ជ ឬអ៊ុំរ៉ោះ) គឺមិនត្រូវបិទបាំងក្បាលរបស់គាត់ឡើយ ហើយចំពោះស្ត្រីដែលស្ថិតក្នុងសភាពអ៊ីហ្រាំម ក៏មិនត្រូវបិទបាំងផ្ទៃមុខរបស់នាងដែរ។ ចំពោះអ្នកស្លាប់ក្នុងសមរភូមិ (សាហ៊ីដ) គឺមិនត្រូវធ្វើសឡាតលើសពរបស់គាត់ឡើយ ដូចដែលអ្នកនិពន្ធបានបញ្ជាក់ថា៖ «មានមនុស្សពីរប្រភេទដែលមិនត្រូវងូតទឹកសព និងមិនត្រូវធ្វើសឡាតលើសពឡើយ៖ ទីមួយគឺ អ្នកស្លាប់ក្នុងសមរភូមិប្រឆាំងនឹងពួកមូស្រ៊ីគីន (អ្នកដែលគោរពបូជាច្រើន)»។ ពួកគេគឺជាអ្នកដែលស្លាប់ក្នុងពេលប្រយុទ្ធជាមួយពួកកាហ្វារដោយសារតែការប្រយុទ្ធនោះ មិនថាស្លាប់ដោយសារកាហ្វារសម្លាប់ ឬដោយសារមូស្លីមសម្លាប់ដោយអចេតនា ឬដោយសារអាវុធរបស់ខ្លួនឯង ឬធ្លាក់ពីលើសត្វជិះ ឬករណីស្រដៀងគ្នានេះ។ ប្រសិនបើគាត់ស្លាប់ក្រោយពេលបញ្ចប់ការប្រយុទ្ធដោយសាររបួសដែលទទួលបានពីការប្រយុទ្ធនោះ ហើយគេជឿជាក់ថាគាត់ស្លាប់ដោយសាររបួសនោះ យោងតាមមតិភាគច្រើន (អាហ្សហ៍ហ័រ) គាត់មិនមែនជាសាហ៊ីដឡើយ។ ដូចគ្នានេះដែរ ប្រសិនបើស្លាប់ក្នុងពេលប្រយុទ្ធជាមួយក្រុមបះបោរ ឬស្លាប់ក្នុងពេលប្រយុទ្ធប៉ុន្តែមិនមែនដោយសារមូលហេតុនៃការប្រយុទ្ធនោះ។ «ទីពីរគឺ ទារកដែលរលូត (ស៊ិកត៍) ដែលមិនបានយំ» ពោលគឺមិនបានបញ្ចេញសំឡេងយំ។ ប្រសិនបើទារកនោះយំ ឬស្រែក នោះច្បាប់របស់គេគឺដូចទៅនឹងមនុស្សពេញវ័យដែរ។ ពាក្យថា «ស៊ិកត៍» សំដៅលើទារកដែលកើតមកមុនពេលកំណត់។ «សពត្រូវតែងូតទឹកដោយចំនួនគូ» ពោលគឺបីដង ឬប្រាំដង ឬច្រើនជាងនេះ។ «ក្នុងការងូតទឹកលើកទីមួយ គួរតែប្រើស្លឹកស៊ិដរ៍ (ស្លឹកពុទ្រា)» ពោលគឺត្រូវបានស៊ុនណាន់ឱ្យអ្នកងូតទឹកប្រើស្លឹកស៊ិដរ៍ ឬរុក្ខជាតិហតមីក្នុងការងូតទឹកលើកទីមួយ។ «ហើយនៅចុងក្រោយ» ពោលគឺការងូតទឹកលើកចុងក្រោយសម្រាប់អ្នកស្លាប់ដែលមិនមែនជាអ្នកអ៊ីហ្រាំម គឺត្រូវប្រើ «កាហ្វួរ (ការបូរ)» បន្តិចបន្តួច ដោយមិនឱ្យធ្វើឱ្យទឹកប្រែប្រួលគុណភាព។ សូមជ្រាបថា ការងូតទឹកសពដែលតិចបំផុតគឺការលាងសម្អាតរាងកាយទាំងមូលដោយទឹកឱ្យបានម្តង។ ចំពោះរបៀបងូតទឹកដែលល្អបំផុត គឺមានរៀបរាប់នៅក្នុងសៀវភៅលម្អិត (ម័បស៊ូត)។ «សពត្រូវរុំ» មិនថាជាបុរស ឬស្ត្រី មិនថាជាមនុស្សពេញវ័យ ឬក្មេង «ដោយក្រណាត់ពណ៌សចំនួនបីជាន់» ហើយក្រណាត់ទាំងនោះត្រូវតែមានទំហំស្មើគ្នាទាំងបណ្តោយ និងទទឹង ដោយក្រណាត់នីមួយៗត្រូវគ្របដណ្តប់លើសពទាំងមូល។