ហ្វាតហុល ករីប (ពន្យល់ក្បួនច្បាប់អាល់-តាករីប)

គម្ពីរស្ដីពីបទបញ្ញត្តិនៃការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ និងអ្វីៗដែលពាក់ព័ន្ធនឹងបទបញ្ញត្តិ និងបញ្ហាទាំងនោះ ពាក្យថា «នីកាហ៍» (ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍) ក្នុងន័យភាសា សំដៅលើការរួមបញ្ចូល ការរួមភេទ និងកិច្ចសន្យា។ ចំណែកក្នុងន័យសាសនា សំដៅលើកិច្ចសន្យាមួយដែលប្រកបដោយសសរស្តម្ភ និងលក្ខខណ្ឌត្រឹមត្រូវ។ (ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ គឺត្រូវបានលើកទឹកចិត្ត/ស៊ុនណាន់ សម្រាប់អ្នកដែលមានតម្រូវការ) ដោយសារតែចិត្តចង់រួមភេទ ហើយមានលទ្ធភាពគ្រប់គ្រាន់ដូចជា មានប្រាក់ថ្លៃបណ្ណាការ និងការចំណាយសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ជីវភាព។ ប្រសិនបើខ្វះលទ្ធភាពទាំងនេះ នោះការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍មិនត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឡើយ។ (បុរសសេរីម្នាក់ ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមានភរិយាជាស្ត្រីសេរីចំនួនបួននាក់) តែប៉ុណ្ណោះ លើកលែងតែក្នុងករណីចាំបាច់ដែលតម្រូវឱ្យមានតែម្នាក់ ដូចជាករណីបុរសដែលមិនចេះគ្រប់គ្រងទ្រព្យសម្បត្តិ (សាហ្វីហ៍) ឬករណីផ្សេងទៀតដែលអាស្រ័យលើតម្រូវការ។ (ចំណែកទាសករ) ទោះបីជាទាសករដែលត្រូវបានសន្យាថានឹងដោះលែងក្រោយម្ចាស់ស្លាប់ (មូដាប់បារ) ឬទាសករដែលមានសិទ្ធិពាក់កណ្តាល (មូបានបាអាដ) ឬទាសករដែលបានចុះកិច្ចសន្យាថានឹងលោះខ្លួន (មូកាតាប) ឬទាសករដែលម្ចាស់បានកំណត់លក្ខខណ្ឌនៃការដោះលែង (មូអាល់ឡាក់) (គឺត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យមានភរិយាបានតែពីរនាក់) តែប៉ុណ្ណោះ។ (បុរសសេរីម្នាក់ មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយទាសការិនី) របស់អ្នកដទៃ (លើកលែងតែមានលក្ខខណ្ឌពីរ៖ គឺការគ្មានលទ្ធភាពបង់ថ្លៃបណ្ណាការឱ្យស្ត្រីសេរី) ឬការខ្វះខាតស្ត្រីសេរី ឬលក្ខខណ្ឌផ្សេងទៀត។

ការពេញចិត្តរបស់នាងចំពោះរឿងនេះ និង (ការខ្លាចធ្លាក់ក្នុងអំពើអបាយមុខ) ពោលគឺការប្រព្រឹត្តអំពើហ្ស៊ីណា (សហាយស្មន់) ក្នុងអំឡុងពេលដែលគ្មានស្ត្រីជាសេរី។ អ្នកនិពន្ធបានទុកចោលលក្ខខណ្ឌពីរទៀត៖ ទីមួយ គឺបុរសនោះមិនត្រូវមានភរិយាជាស្ត្រីសេរីដែលជាមូស្លីម ឬជាអ្នកគម្ពីរ (យីហូដា ឬគ្រិស្ត) ដែលអាចរួមរ័កបានឡើយ។ ទីពីរ គឺការដែលទាសីដែលបុរសសេរីរៀបការជាមួយនោះត្រូវតែជាមូស្លីម ដូច្នេះវាមិនហាឡាល់ (អនុញ្ញាត) សម្រាប់មូស្លីមក្នុងការរៀបការជាមួយទាសីที่เป็นអ្នកគម្ពីរឡើយ។ ប្រសិនបើបុរសសេរីម្នាក់រៀបការជាមួយទាសីដោយមានលក្ខខណ្ឌខាងលើ បន្ទាប់មកគាត់មានជីវភាពធូរធារ ហើយបានរៀបការជាមួយស្ត្រីសេរីម្នាក់ទៀត នោះអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយទាសីនោះមិនត្រូវបានលុបចោលឡើយ។ • ការសម្លឹងមើលរបស់បុរសទៅលើស្ត្រី (ការសម្លឹងមើលរបស់បុរសទៅលើស្ត្រីមានប្រាំពីរប្រភេទ៖ ទីមួយ ការសម្លឹងមើលរបស់គាត់) ទោះបីជាគាត់ជាបុរសចំណាស់ជរាដែលគ្មានសមត្ថភាពក្នុងការរួមរ័កក៏ដោយ (ទៅលើស្ត្រីដទៃដែលមិនមែនជាភរិយា ដោយគ្មានតម្រូវការ) ក្នុងការសម្លឹងមើលនោះ (គឺមិនអនុញ្ញាតឡើយ)។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើការសម្លឹងមើលនោះមានតម្រូវការ ដូចជាការធ្វើជាសាក្សីលើនាង នោះវាជាការអនុញ្ញាត។ (ទីពីរ ការសម្លឹងមើលរបស់គាត់) ពោលគឺបុរស (ទៅលើភរិយា និងទាសីរបស់គាត់ គឺអនុញ្ញាតឱ្យគាត់សម្លឹងមើល) ទៅលើផ្នែកណាមួយនៃរាងកាយរបស់ពួកគេ (ក្រៅពីប្រដាប់ភេទ)។ ចំពោះប្រដាប់ភេទវិញ ការសម្លឹងមើលវាគឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់)។ នេះគឺជាទស្សនៈមួយដែលខ្សោយ ចំណែកទស្សនៈដែលត្រឹមត្រូវបំផុតគឺអនុញ្ញាតឱ្យសម្លឹងមើលបាន ប៉ុន្តែមានការស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍)។ (ទីបី ការសម្លឹងមើលទៅលើស្ត្រីដែលជាមហ្ររ៉មរបស់គាត់) ដោយសារខ្សែស្រឡាយ ដោយសារការបំបៅដោះ ឬដោយសារអាពាហ៍ពិពាហ៍ (ឬទាសីរបស់គាត់ដែលបានរៀបការរួច គឺអនុញ្ញាតឱ្យសម្លឹងមើល) ទៅលើផ្នែកណាមួយនៃរាងកាយ (ក្រៅពីចន្លោះផ្ចិត និងជង្គង់)។ ចំពោះផ្នែកដែលនៅចន្លោះនោះ ការសម្លឹងមើលគឺហារ៉ាម។ (ទីបួន ការសម្លឹងមើល) ទៅលើស្ត្រីដទៃ (សម្រាប់គោលបំណង) តម្រូវការ (អាពាហ៍ពិពាហ៍ គឺអនុញ្ញាត) សម្រាប់បុរសម្នាក់នៅពេលគាត់មានបំណងរៀបការជាមួយស្ត្រីម្នាក់ ក្នុងការសម្លឹងមើល (ទៅលើផ្ទៃមុខ និងបាតដៃទាំងពីរ) របស់នាង ទាំងផ្នែកខាងក្រៅ និងផ្នែកខាងក្នុង ទោះបីជានាងមិនបានអនុញ្ញាតឱ្យគាត់ក៏ដោយ។ ហើយយោងតាមទស្សនៈដែលត្រឹមត្រូវបំផុតរបស់អ៊ីម៉ាម ណាវ៉ាវី គឺបុរសអាចសម្លឹងមើលទាសីដែលគាត់មានបំណងចង់ស្តីដណ្តឹង ដូចអ្វីដែលគាត់សម្លឹងមើលទៅលើស្ត្រីសេរីដែរ។ (ទីប្រាំ ការសម្លឹងមើលសម្រាប់ការព្យាបាល គឺអនុញ្ញាត) ឱ្យគ្រូពេទ្យសម្លឹងមើលស្ត្រីដទៃ (ទៅលើកន្លែងដែលចាំបាច់) ក្នុងការព្យាបាល រហូតដល់ការព្យាបាលប្រដាប់ភេទ។ ការនេះត្រូវធ្វើឡើងដោយមានវត្តមានរបស់មហ្ររ៉ម ឬស្វាមី ឬម្ចាស់របស់នាង ហើយត្រូវតែគ្មានស្ត្រីណាផ្សេងដែលអាចព្យាបាលនាងបាន។ (ទីប្រាំមួយ ការសម្លឹងមើលសម្រាប់ធ្វើជាសាក្សី) ប្រឆាំងនឹងនាង ដូច្នេះសាក្សីអាចសម្លឹងមើលប្រដាប់ភេទរបស់នាងនៅពេលធ្វើជាសាក្សីលើអំពើហ្ស៊ីណារបស់នាង ឬការសម្រាលកូនរបស់នាង។ ប្រសិនបើគាត់មានចេតនាសម្លឹងមើលក្រៅពីការធ្វើជាសាក្សី នោះគាត់ចាត់ទុកជាអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើបាប ហើយសក្ខីកម្មរបស់គាត់នឹងត្រូវបដិសេធ (ឬ) ការសម្លឹងមើល (សម្រាប់ប្រតិបត្តិការ) ជាមួយស្ត្រីក្នុងការទិញលក់ ឬផ្សេងពីនេះ (គឺអនុញ្ញាតឱ្យសម្លឹងមើល) ពោលគឺការសម្លឹងមើលរបស់គាត់ទៅលើនាង។ ហើយពាក្យរបស់គាត់ដែលថា៖ (ទៅលើផ្ទៃមុខ) របស់នាង (ដោយឡែក) គឺសំដៅទៅលើការធ្វើជាសាក្សី និងប្រតិបត្តិការ។

(ចំណុចទីប្រាំពីរ៖ ការមើលទៅលើទាសីនៅពេលទិញ) ពោលគឺនៅពេលទិញនាង។ (ដូច្នេះគឺអនុញ្ញាត) ឱ្យមើល (ទៅលើផ្នែកខ្លះដែលចាំបាច់ត្រូវត្រួតពិនិត្យ) ដូចជាការមើលទៅលើអវយវៈ និងសក់របស់នាង ប៉ុន្តែមិនត្រូវមើលទៅលើអូរ៉ាត់ (ផ្នែកដែលត្រូវបិទបាំង) របស់នាងឡើយ។ • អ្វីដែលអាពាហ៍ពិពាហ៍មិនអាចមានសុពលភាពដោយគ្មានវា (ជំពូក) ស្តីពីអ្វីដែលអាពាហ៍ពិពាហ៍មិនអាចមានសុពលភាពដោយគ្មានវា។ (កិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍មិនមានសុពលភាពឡើយ លើកលែងតែមានវត្តមានរបស់វីលីយ៍ - អ្នកអាណាព្យាបាល) ដែលមានសីលធម៌ល្អ។ នៅក្នុងសាត្រាស្លឹករឹតខ្លះបានបញ្ជាក់ថា «វីលីយ៍ជាបុរស» ដែលនេះជាការបញ្ជាក់ដើម្បីកុំឱ្យរាប់បញ្ចូលស្ត្រី ព្រោះស្ត្រីមិនអាចធ្វើជាអ្នករៀបចំអាពាហ៍ពិពាហ៍ឱ្យខ្លួនឯង ឬឱ្យអ្នកដទៃបានឡើយ។ (ហើយ) កិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍ក៏មិនមានសុពលភាពដែរ ប្រសិនបើគ្មានវត្តមាន (សាក្សីពីររូបដែលមានសីលធម៌ល្អ)។ អ្នកនិពន្ធបានលើកឡើងពីលក្ខខណ្ឌនៃវីលីយ៍ និងសាក្សីទាំងពីររូបនៅក្នុងប្រសាសន៍របស់លោកថា៖ (វីលីយ៍ និងសាក្សីទាំងពីររូប ចាំបាច់ត្រូវមានលក្ខខណ្ឌចំនួនប្រាំមួយ)៖ ទីមួយ (ការកាន់សាសនាឥស្លាម) ដូច្នេះវីលីយ៍របស់ស្ត្រីមិនអាចជាអ្នកមិនកាន់សាសនាឥស្លាមឡើយ លើកលែងតែករណីដែលអ្នកនិពន្ធបានលើកលែងនៅពេលក្រោយ។ (ហើយ) ទីពីរ (ការឈានដល់វ័យពេញវ័យ) ដូច្នេះវីលីយ៍របស់ស្ត្រីមិនអាចជាកុមារបានឡើយ។

ទីបី៖ (សតិបញ្ញា) ដូច្នេះ អាណាព្យាបាលរបស់ស្ត្រីមិនត្រូវជាមនុស្សវិកលចរិតឡើយ ទោះបីជាការវិកលចរិតនោះកើតឡើងជាប្រចាំ ឬដាច់ៗក្តី។ ទីបួន៖ (សេរីភាព) ដូច្នេះ អាណាព្យាបាលមិនត្រូវជាទាសករឡើយក្នុងការរៀបចំពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍ ប៉ុន្តែអនុញ្ញាតឱ្យទាសករធ្វើជាអ្នកទទួលការរៀបការបាន។ ទីប្រាំ៖ (ភេទប្រុស) ដូច្នេះ ស្ត្រី និងមនុស្សដែលមានភេទពីរ (ឃុនសា) មិនអាចធ្វើជាអាណាព្យាបាលបានឡើយ។ ទីប្រាំមួយ៖ (ភាពសុចរិត/អាដាឡះ) ដូច្នេះ អាណាព្យាបាលមិនត្រូវជាមនុស្សដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាបធំ (ហ្វាសិក) ឡើយ។ អ្នកនិពន្ធបានលើកលែងករណីខ្លះចេញពីចំណុចនេះ ដែលមានខ្លឹមសារដូចពាក្យរបស់លោកថា៖ (លើកលែងតែការរៀបការរបស់ស្ត្រីដែលមិនមែនជាមូស្លីម (ហ្ស៊ីមមី) មិនតម្រូវឱ្យអាណាព្យាបាលត្រូវតែជាមូស្លីមឡើយ ហើយការរៀបការរបស់ទាសី ក៏មិនតម្រូវឱ្យម្ចាស់ទាសីត្រូវតែមានភាពសុចរិតដែរ) ដូច្នេះ អនុញ្ញាតឱ្យម្ចាស់ទាសីជាមនុស្សហ្វាសិកបាន។ លក្ខខណ្ឌទាំងអស់ដែលបានរៀបរាប់ខាងលើសម្រាប់អាណាព្យាបាល ក៏ត្រូវអនុវត្តចំពោះសាក្សីទាំងពីរនៃពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍ផងដែរ។ ចំណែកឯការខ្វាក់ភ្នែកវិញ គឺមិនប៉ះពាល់ដល់សិទ្ធិអាណាព្យាបាលឡើយ យោងតាមមតិដែលត្រឹមត្រូវបំផុត។ • លំដាប់ថ្នាក់នៃអាណាព្យាបាល (វីឡាយ៉ះ) (អាណាព្យាបាលដែលមានសិទ្ធិអាទិភាពបំផុត) ពោលគឺសិទ្ធិក្នុងការរៀបចំពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍ គឺ៖ ឪពុក បន្ទាប់មកជីតា (ឪពុករបស់ឪពុក) រួចបន្តទៅជីតាថ្នាក់លើៗទៀត។ ជីតាដែលនៅជិតជាង ត្រូវមានសិទ្ធិមុនជីតាដែលនៅឆ្ងាយ។ បន្ទាប់មកគឺបងប្អូនប្រុសបង្កើត (រួមទាំងឪពុកនិងម្តាយតែមួយ) ប្រសិនបើអ្នកនិពន្ធប្រើពាក្យថា "បងប្អូនបង្កើត" គឺកាន់តែច្បាស់លាស់។ បន្ទាប់មកគឺបងប្អូនប្រុសរួមឪពុកតែមួយ បន្ទាប់មកគឺកូនប្រុសរបស់...

(បងប្អូនប្រុសបង្កើតដែលមានឪពុកម្តាយតែមួយ) ទោះបីជាចុះទៅជំនាន់ក្រោយក៏ដោយ (បន្ទាប់មកកូនប្រុសរបស់បងប្អូនប្រុសដែលមានឪពុកតែមួយ) ទោះបីជាចុះទៅជំនាន់ក្រោយក៏ដោយ (បន្ទាប់មកពូ) ដែលមានឪពុកម្តាយតែមួយ បន្ទាប់មកពូដែលមានឪពុកតែមួយ (បន្ទាប់មកកូនប្រុសរបស់ពួកគេ) ពោលគឺកូនប្រុសរបស់ពួកគេទាំងពីរ ទោះបីជាចុះទៅជំនាន់ក្រោយក៏ដោយ (តាមលំដាប់លំដោយនេះ) ដូច្នេះកូនប្រុសរបស់ពូដែលមានឪពុកម្តាយតែមួយ ត្រូវផ្តល់អាទិភាពមុនកូនប្រុសរបស់ពូដែលមានឪពុកតែមួយ។ (ប្រសិនបើគ្មានអ្នកទទួលមរតកតាមខ្សែស្រឡាយ) នោះគឺ (ម្ចាស់ទាសករដែលបានលែងលះ) ដែលជាបុរស (បន្ទាប់មកអ្នកទទួលមរតករបស់គាត់) តាមលំដាប់លំដោយនៃការទទួលមរតក។ ចំពោះស្ត្រីដែលជាម្ចាស់ទាសករ ប្រសិនបើនាងនៅរស់ នោះអ្នកដែលរៀបការជាមួយទាសករដែលនាងបានលែងលះ គឺត្រូវអនុវត្តតាមលំដាប់លំដោយដូចគ្នានឹងអាណាព្យាបាលតាមខ្សែស្រឡាយ។ ប្រសិនបើស្ត្រីម្ចាស់ទាសករនោះបានស្លាប់ នោះអ្នកដែលមានសិទ្ធិលើទាសករនោះ គឺជាអ្នកដែលមានសិទ្ធិលើស្ត្រីម្ចាស់ទាសករនោះ បន្ទាប់មកកូនប្រុសរបស់គាត់ បន្ទាប់មកកូនប្រុសរបស់កូនប្រុសគាត់ (បន្ទាប់មកអាជ្ញាធរ/អ្នកដឹកនាំ) គឺជាអ្នករៀបចំអាពាហ៍ពិពាហ៍នៅពេលដែលគ្មានអាណាព្យាបាលតាមខ្សែស្រឡាយ និងតាមសិទ្ធិលើទាសករ។ • ការស្តីដណ្តឹងស្ត្រីដែលស្ថិតក្នុងអំឡុងពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដះ) បន្ទាប់មក អ្នកនិពន្ធបានចាប់ផ្តើមពន្យល់អំពីការស្តីដណ្តឹង (ខិតបះ) ដែលមានន័យថា ការដែលបុរសស្នើសុំរៀបការពីស្ត្រីដែលខ្លួនចង់បាន។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ (មិនអនុញ្ញាតឱ្យស្តីដណ្តឹងដោយចំហចំពោះស្ត្រីដែលស្ថិតក្នុងអំឡុងពេលរង់ចាំ) មិនថារង់ចាំដោយសារការស្លាប់របស់ស្វាមី ឬការលែងលះដាច់ស្រេច ឬការលែងលះដែលនៅអាចត្រឡប់រកគ្នាបាននោះទេ។ ការស្តីដណ្តឹងដោយចំហ គឺជាពាក្យសម្តីដែលបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ពីបំណងចង់រៀបការ ដូចជាការនិយាយទៅកាន់ស្ត្រីដែលកំពុងរង់ចាំថា៖ «ខ្ញុំចង់រៀបការជាមួយអ្នក»។ (ហើយអនុញ្ញាត) ប្រសិនបើស្ត្រីនោះមិនមែនស្ថិតក្នុងការរង់ចាំដោយសារការលែងលះដែលនៅអាចត្រឡប់រកគ្នាបានទេ (ឱ្យបុរសនោះនិយាយជាការប្រយោល) អំពីការស្តីដណ្តឹង (ហើយរៀបការជាមួយនាងបន្ទាប់ពីបញ្ចប់អំឡុងពេលរង់ចាំរបស់នាង)។ ការស្តីដណ្តឹងដោយប្រយោល គឺជាពាក្យសម្តីដែលមិនបញ្ជាក់ច្បាស់ពីបំណងចង់រៀបការ ប៉ុន្តែអាចមានន័យបែបនោះបាន ដូចជាការដែលបុរសនិយាយទៅកាន់ស្ត្រីនោះថា៖

«ប្រហែលជាមានអ្នកចង់បានអ្នក»។ ចំពោះស្ត្រីដែលគ្មានឧបសគ្គក្នុងការរៀបការ និងមិនទាន់មានអ្នកដទៃដណ្តឹងមុននោះ គឺអនុញ្ញាតឱ្យដណ្តឹងដោយប្រើពាក្យប្រយោល ឬពាក្យត្រង់ៗ។ (ស្ត្រីមានពីរប្រភេទ៖ ស្ត្រីដែលធ្លាប់រៀបការរួច និងស្ត្រីក្រមុំ)។ ស្ត្រីដែលធ្លាប់រៀបការរួច គឺស្ត្រីដែលបាត់បង់ព្រហ្មចារីយ៍តាមរយៈការរួមភេទដែលហាឡាល (ស្របច្បាប់) ឬហារ៉ាម (ខុសច្បាប់) រីឯស្ត្រីក្រមុំគឺផ្ទុយពីនេះ។ (ចំពោះស្ត្រីក្រមុំ ឪពុក ឬជីតា) ក្នុងករណីដែលគ្មានឪពុក ឬឪពុកគ្មានសមត្ថភាព (អាចបង្ខំឱ្យនាងរៀបការបាន) ពោលគឺស្ត្រីក្រមុំនោះ ប្រសិនបើមានលក្ខខណ្ឌនៃការបង្ខំគ្រប់គ្រាន់ គឺស្ត្រីនោះមិនទាន់ធ្លាប់មានការរួមភេទតាមទ្វារមាស ហើយត្រូវរៀបការជាមួយបុរសដែលមានសមភាព (កូហ្វអ៊ូ) ដោយផ្តល់ថ្លៃមាស (ម៉ាហារ) ស្មើនឹងស្ត្រីដែលមានកម្រិតដូចគ្នានៅក្នុងស្រុកនោះ។ (ចំណែកស្ត្រីដែលធ្លាប់រៀបការរួច មិនអនុញ្ញាត) ឱ្យអាណាព្យាបាលរៀបការឱ្យនាងឡើយ លើកលែងតែនាងគ្រប់ការ (បាលីហ្គ) និងទទួលបានការអនុញ្ញាតពីនាងដោយផ្ទាល់មាត់ មិនមែនត្រឹមតែការស្ងៀមស្ងាត់នោះទេ។ • ស្ត្រីដែលហាមឃាត់ (អាល់-មូហ័ររ៉ាម៉ាត) (ជំពូក) (ស្ត្រីដែលហាមឃាត់) ពោលគឺស្ត្រីដែលត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យរៀបការ (ដោយផ្អែកលើអត្ថបទគម្ពីរមានដប់បួននាក់)៖ ក្នុងច្បាប់ចម្លងខ្លះសរសេរថា «ដប់បួន»៖ (ប្រាំពីរនាក់ដោយសារខ្សែស្រឡាយ៖ គឺម្តាយ ទោះបីជាជីដូនឡើងទៅលើក៏ដោយ និងកូនស្រី ទោះបីជាចៅស្រីចុះទៅក្រោមក៏ដោយ)។ ចំពោះកូនស្រីដែលកើតចេញពីទឹកកាមនៃការធ្វើសហាយស្មន់ (ហ្ស៊ីណា) របស់បុរសម្នាក់ គឺអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយបុរសនោះតាមមតិដែលត្រឹមត្រូវបំផុត ប៉ុន្តែមានការស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍) ដោយមិនគិតថាស្រ្តីដែលត្រូវបានរួមភេទដោយខុសច្បាប់នោះព្រមព្រៀង ឬមិនព្រមព្រៀងនោះទេ។ ចំណែកស្ត្រី (ម្តាយ) វិញ មិនអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយកូនដែលកើតពីការធ្វើសហាយស្មន់នោះទេ។ (បងស្រី ឬប្អូនស្រី) មិនថារួមផ្ទៃតែមួយ ឬរួមតែឪពុក ឬរួមតែម្តាយ (មីងខាងម្តាយ) ទាំងពិតប្រាកដ ឬតាមរយៈខ្សែស្រឡាយដូចជាមីងរបស់ឪពុក និងម្តាយ (មីងខាងឪពុក) ទាំងពិតប្រាកដ ឬតាមរយៈខ្សែស្រឡាយដូចជាមីងរបស់ឪពុក (កូនស្រីរបស់បងប្រុស ឬប្អូនប្រុស) និងកូនៗរបស់ពួកគេទាំងប្រុសទាំងស្រី (កូនស្រីរបស់បងស្រី ឬប្អូនស្រី) និងកូនៗរបស់ពួកគេទាំងប្រុសទាំងស្រី។ អ្នកនិពន្ធបានបន្ថែមលើពាក្យ «ប្រាំពីរ» ខាងលើដោយពាក្យថា៖ (និងពីរនាក់ទៀត) ពោលគឺស្ត្រីដែលត្រូវបានហាមឃាត់ដោយអត្ថបទគម្ពីរមានពីរនាក់ (ដោយសារការបំបៅដោះ) គឺ៖ (ម្តាយដែលបំបៅដោះ និងបងស្រី ឬប្អូនស្រីតាមរយៈការបំបៅដោះ)។ អ្នកនិពន្ធបានកំណត់ត្រឹមតែពីរនាក់នេះ ព្រោះតែមានចែងក្នុងអាយ៉ាត់គម្ពីរ បើពុំនោះទេ ស្ត្រីទាំងប្រាំពីរដែលហាមឃាត់ដោយសារខ្សែស្រឡាយ ក៏ត្រូវបានហាមឃាត់ដោយសារការបំបៅដោះផងដែរ ដូចដែលនឹងមានការបញ្ជាក់ច្បាស់លាស់នៅក្នុងអត្ថបទបន្តទៀត។ (និង) ស្ត្រីដែលត្រូវបានហាមឃាត់ដោយអត្ថបទគម្ពីរ (បួននាក់ដោយសារការជាប់សាច់ញាតិអាពាហ៍ពិពាហ៍) គឺ៖ (ម្តាយក្មេក) ទោះបីជាជីដូនរបស់ភរិយាឡើងទៅលើក៏ដោយ មិនថាតាមខ្សែស្រឡាយ ឬការបំបៅដោះ មិនថាប្តីបានរួមភេទជាមួយភរិយារួចហើយ ឬមិនទាន់រួមភេទក៏ដោយ (កូនស្រីចុង) ពោលគឺកូនស្រីរបស់ភរិយា (ប្រសិនបើប្តីបានរួមភេទជាមួយម្តាយរបស់នាងហើយ) (ប្រពន្ធរបស់ឪពុក) ទោះបីជាជីតាឡើងទៅលើក៏ដោយ និង (ប្រពន្ធរបស់កូនប្រុស) ទោះបីជាចៅប្រុសចុះទៅក្រោមក៏ដោយ។ ស្ត្រីដែលបានរៀបរាប់ខាងលើនេះ គឺត្រូវបានហាមឃាត់ជាអចិន្ត្រៃយ៍។

(ប្រភេទទីមួយ) គឺការហាមឃាត់មិនមែនជាអចិន្ត្រៃយ៍នោះទេ ប៉ុន្តែ (ហាមឃាត់ដោយសារការរួមបញ្ចូលគ្នា) តែប៉ុណ្ណោះ។ (នោះគឺប្អូនថ្លៃស្រី ឬបងថ្លៃស្រី) ដូច្នេះ មិនអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយស្ត្រីម្នាក់ព្រមទាំងបងស្រី ឬប្អូនស្រីរបស់នាងក្នុងពេលតែមួយឡើយ ទោះបីជាពួកគេមានទំនាក់ទំនងឈាមជ័រ ឬតាមរយៈការបៅដោះទឹកដោះតែមួយក៏ដោយ ហើយទោះបីជាបងស្រី ឬប្អូនស្រីរបស់នាងយល់ព្រមឱ្យរៀបការជាមួយគ្នាក៏ដោយ។ (ហើយក៏មិនអនុញ្ញាតឱ្យរួមបញ្ចូលគ្នា) ផងដែរ (រវាងស្ត្រីម្នាក់ជាមួយបងស្រី ឬប្អូនស្រីរបស់ឪពុកនាង [មីង] ឬរវាងស្ត្រីម្នាក់ជាមួយបងស្រី ឬប្អូនស្រីរបស់ម្តាយនាង [មេមីង])។ ប្រសិនបើបុរសម្នាក់រៀបការជាមួយស្ត្រីពីរនាក់ដែលត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យរួមបញ្ចូលគ្នាដោយកិច្ចសន្យាតែមួយ នោះអាពាហ៍ពិពាហ៍ទាំងពីរនឹងក្លាយជាមោឃៈ។ ប្រសិនបើគាត់មិនបានរៀបការក្នុងពេលតែមួយទេ ប៉ុន្តែរៀបការជាបន្តបន្ទាប់ នោះអាពាហ៍ពិពាហ៍ទីពីរគឺជាមោឃៈ ប្រសិនបើគាត់ដឹងពីអាពាហ៍ពិពាហ៍មុន។ ប្រសិនបើគាត់មិនដឹង អាពាហ៍ពិពាហ៍ទាំងពីរនឹងក្លាយជាមោឃៈ។ ហើយប្រសិនបើគាត់ដឹងពីអាពាហ៍ពិពាហ៍មុន ប៉ុន្តែក្រោយមកបានភ្លេច នោះគាត់ត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យរួមរ័កជាមួយអ្នកទាំងពីរ។ អ្នកណាដែលត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យរួមបញ្ចូលគ្នាក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍ ក៏ត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យរួមរ័កជាមួយពួកគេក្នុងនាមជាទាសី (ម៉ាលិកុល យ៉ាមីន) ផងដែរ។ ដូចគ្នានេះដែរ ប្រសិនបើម្នាក់ជាភរិយា និងម្នាក់ទៀតជាទាសី។ ប្រសិនបើគាត់រួមរ័កជាមួយទាសីម្នាក់ក្នុងចំណោមទាសីទាំងពីរ នោះម្នាក់ទៀតនឹងក្លាយជាហារ៉ាម (ហាមឃាត់) រហូតដល់គាត់ធ្វើឱ្យម្នាក់ទីមួយក្លាយជាហារ៉ាមតាមវិធីណាមួយ ដូចជាការលក់ ឬការរៀបការនាងឱ្យអ្នកដទៃ។ លោកបានចង្អុលបង្ហាញពីគោលការណ៍ទូទៅដោយពាក្យថា៖ (អ្វីដែលហាមឃាត់ដោយសារទំនាក់ទំនងឈាមជ័រ ក៏ហាមឃាត់ដោយសារការបៅដោះទឹកដោះដែរ)។ ពីមុនបានបញ្ជាក់រួចហើយថា អ្នកដែលហាមឃាត់ដោយសារទំនាក់ទំនងឈាមជ័រមានប្រាំពីរប្រភេទ ដូច្នេះអ្នកទាំងប្រាំពីរប្រភេទនោះក៏ត្រូវបានហាមឃាត់ដោយសារការបៅដោះទឹកដោះផងដែរ។ • ពិការភាពដែលអនុញ្ញាតឱ្យបដិសេធស្ត្រី និងបុរស បន្ទាប់មក លោកបានចាប់ផ្តើមនិយាយអំពីពិការភាពក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលផ្តល់សិទ្ធិក្នុងការជ្រើសរើស (លុបចោលអាពាហ៍ពិពាហ៍) ដោយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ (ស្ត្រី) ពោលគឺភរិយា អាចត្រូវបានបដិសេធដោយសារពិការភាពប្រាំយ៉ាង៖ ទីមួយ (ដោយសារជំងឺឆ្កួត) ទោះបីជាវាជាជំងឺរ៉ាំរ៉ៃ ឬកើតឡើងជាដំណាក់កាលមុនពេលព្យាបាល ឬមិនដូច្នោះក៏ដោយ។ ដូច្នេះវាដកចេញនូវករណីសន្លប់ ព្រោះវាមិនផ្តល់សិទ្ធិក្នុងការលុបចោលអាពាហ៍ពិពាហ៍ឡើយ ទោះបីជាវាមានរយៈពេលយូរក៏ដោយ ផ្ទុយពីមតិរបស់លោក មូតាវ៉ាលី។ (ទីពីរ) គឺការមាន (ជំងឺឃ្លង់) ដែលជាជំងឺមួយដែលធ្វើឱ្យសាច់ដុំឡើងក្រហម បន្ទាប់មកប្រែជាខ្មៅ រួចរលួយ ហើយជ្រុះចេញ។ (ទីបី) គឺការមាន (ជំងឺសើស្បែក/រមាស់ស) ដែលជាស្នាមសនៅលើស្បែកដែលធ្វើឱ្យបាត់បង់ឈាមក្នុងស្បែក និងសាច់ខាងក្រោម។ ដូច្នេះវាដកចេញនូវជំងឺសើស្បែកប្រភេទបាហាក់ (ស្នាមសដែលមិនបាត់បង់ឈាមក្នុងស្បែក) ព្រោះវាផ្តល់សិទ្ធិក្នុងការជ្រើសរើស។ (ទីបួន) គឺការមាន (រ៉ាត់) ដែលជាការស្ទះផ្លូវរួមភេទដោយសាច់។ (ទីប្រាំ) គឺការមាន (ការ៉ាន់) ដែលជាការស្ទះផ្លូវរួមភេទដោយឆ្អឹង។ ចំពោះពិការភាពក្រៅពីនេះ ដូចជាក្លិនមាត់ស្អុយ ឬក្លិនខ្លួន គឺមិនផ្តល់សិទ្ធិក្នុងការជ្រើសរើសឡើយ។ (បុរស) ពោលគឺស្វាមី ក៏អាចត្រូវបានបដិសេធដោយសារពិការភាពប្រាំយ៉ាងដែរ៖ ដោយសារជំងឺឆ្កួត, ជំងឺឃ្លង់, និងជំងឺសើស្បែក ដែលបានពន្យល់អត្ថន័យរួចហើយ។ (និង) ដោយសារការមាន (ជ៉ាប់) ដែលជាការកាត់...

ចំពោះពិការភាពដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ តម្រូវឱ្យមានការប្តឹងទៅកាន់កាឌី (ចៅក្រម)។ គូស្វាមីភរិយាមិនអាចសម្រេចចិត្តរំលាយអាពាហ៍ពិពាហ៍ដោយខ្លួនឯងតាមរយៈការព្រមព្រៀងគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងករណីនេះឡើយ ដូចដែលលោក អាល់ម៉ាវ៉ាឌី និងអ្នកដទៃទៀតបានលើកឡើង ប៉ុន្តែអត្ថបទដើម (នៃមហ្សហាប) បង្ហាញពីទស្សនៈផ្ទុយពីនេះ។ ជំពូក៖ ស្តីពីបទបញ្ញត្តិនៃមហ័រ (ថ្លៃទឹកដោះ) មហ័រ (الصَّداق)៖ ការអានដោយបើកស្រៈ «ស» (សដាក) គឺត្រឹមត្រូវជាងការអានដោយដាក់ស្រៈ «អិ» (ស៊ីដាក)។ ពាក្យនេះមានប្រភពមកពីពាក្យ «សដាក» (الصَدق) ដែលមានន័យថា រឹងមាំ។ ចំណែកក្នុងន័យនៃនីតិសាស្ត្រ (ហ្វិកហ៍) វាគឺជាឈ្មោះនៃទ្រព្យសម្បត្តិដែលត្រូវតម្រូវឱ្យបុរសបង់ក្នុងករណីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ ការរួមភេទដោយការយល់ច្រឡំ ឬការស្លាប់។ (វាជាការគួរឱ្យសរសើរក្នុងការកំណត់ចំនួនមហ័រនៅក្នុង) កិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍ ទោះបីជាក្នុងករណីម្ចាស់ទាសកររៀបការឱ្យទាសការិនីរបស់ខ្លួនក៏ដោយ។ ការកំណត់យកអ្វីមួយជាមហ័រគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ ប៉ុន្តែមានស៊ូណាន់ (ការណែនាំ) ឱ្យកំណត់កុំឱ្យតិចជាងដប់ឌីរហាំ និងកុំឱ្យលើសពីប្រាំរយឌីរហាំសុទ្ធ។ ពាក្យថា «គួរឱ្យសរសើរ» (យូស្តាហាប់) បង្ហាញថា ការរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ដោយមិនកំណត់មហ័រគឺអាចធ្វើទៅបាន ហើយវាពិតជាអាចធ្វើទៅបានមែន។ (ប្រសិនបើមិនបានកំណត់) មហ័រនៅក្នុងកិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍ (នោះកិច្ចសន្យានៅតែមានសុពលភាព)។ នេះគឺជាអត្ថន័យនៃ «តាហ្វ៊ីដ» (ការប្រគល់សិទ្ធិ)។ វាអាចកើតឡើងពីភរិយាដែលគ្រប់ការ និងមានវិចារណញាណ ដោយនាងនិយាយទៅកាន់អ្នកអាណាព្យាបាលរបស់នាងថា៖ «សូមរៀបការខ្ញុំដោយគ្មានមហ័រ» ឬ «ដោយមិនយកមហ័រ»។ បន្ទាប់មកអ្នកអាណាព្យាបាលក៏រៀបការឱ្យនាងដោយបដិសេធមហ័រ ឬនៅស្ងៀមមិននិយាយពីវា។ ដូចគ្នានេះដែរ ប្រសិនបើម្ចាស់ទាសការិនីនិយាយទៅកាន់បុរសម្នាក់ថា៖ «ខ្ញុំបានរៀបការទាសការិនីរបស់ខ្ញុំឱ្យអ្នក» ដោយបដិសេធមហ័រ ឬនៅស្ងៀម។ (ហើយ) នៅពេលដែល «តាហ្វ៊ីដ» មានសុពលភាព (មហ័រនឹងត្រូវតម្រូវឱ្យបង់) តាមរយៈបីករណី៖ គឺ (ស្វាមីកំណត់មហ័រដោយខ្លួនឯង) ហើយភរិយាពេញចិត្តនឹងចំនួនដែលគាត់បានកំណត់នោះ (ឬកាឌីជាអ្នកកំណត់) លើស្វាមី ហើយចំនួនដែលត្រូវកំណត់នោះគឺ «មហ័រមីតល៍» (មហ័រស្មើនឹងស្ត្រីដែលមានលក្ខណៈដូចគ្នា)។ តម្រូវឱ្យកាឌីដឹងពីចំនួននោះ។ ចំពោះការពេញចិត្តរបស់ស្វាមីភរិយាចំពោះចំនួនដែលកាឌីកំណត់ គឺមិនមែនជាលក្ខខណ្ឌចាំបាច់នោះទេ។ (ឬស្វាមីរួមភេទជាមួយនាង) ពោលគឺភរិយាដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាព «តាហ្វ៊ីដ» មុនពេលមានការកំណត់មហ័រពីស្វាមី ឬកាឌី (នោះនឹងត្រូវតម្រូវឱ្យបង់ «មហ័រមីតល៍») ដោយសារតែការរួមភេទនោះ។ មហ័រនេះត្រូវបានគិតតាមស្ថានភាពនៅពេលធ្វើកិច្ចសន្យា នេះបើយោងតាមទស្សនៈដែលត្រឹមត្រូវបំផុត។ ប្រសិនបើស្វាមី ឬភរិយាស្លាប់មុនពេលកំណត់មហ័រ និងមុនពេលរួមភេទ នោះ «មហ័រមីតល៍» ត្រូវតែបង់ នេះបើយោងតាមទស្សនៈដែលលេចធ្លោជាងគេ។ អត្ថន័យនៃ «មហ័រមីតល៍» គឺចំនួនដែលគេតែងតែផ្តល់ឱ្យស្ត្រីដែលមានលក្ខណៈដូចនាងជាទូទៅ។ (មហ័រមិនមានកម្រិតអប្បបរមា) ដែលកំណត់ជាក់លាក់ក្នុងភាពតិចតួច (ហើយក៏មិនមានកម្រិតអតិបរមា) ដែលកំណត់ជាក់លាក់ក្នុងភាពច្រើននោះដែរ។ ប៉ុន្តែគោលការណ៍ក្នុងរឿងនេះគឺថា អ្វីក៏ដោយដែលអាចយកមកធ្វើជាតម្លៃ (ថ្នូរ) បាន មិនថាជាវត្ថុ ឬជាផលប្រយោជន៍ គឺសុទ្ធតែអាចយកមកធ្វើជាមហ័របាន។ ហើយបានបញ្ជាក់រួចមកហើយថា ការណែនាំ (ស៊ូណាន់) គឺកុំឱ្យតិចជាងដប់ឌីរហាំ និងកុំឱ្យលើសពីប្រាំរយឌីរហាំ។

(ហើយអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយនាងដោយកំណត់យកផលប្រយោជន៍ណាមួយដែលគេស្គាល់) ដូចជាការបង្រៀនគម្ពីរគួរអានដល់នាងជាដើម។ (ហើយប្រសិនបើលែងលះគ្នាមុនពេលរួមដំណេក នោះមហ័រពាក់កណ្តាលនឹងត្រូវរលត់ទៅ)។ ចំណែកឯក្រោយពេលរួមដំណេក ទោះបីជាបានតែម្តងក៏ដោយ គឺត្រូវតែផ្តល់មហ័រពេញលេញ ទោះបីជាការរួមដំណេកនោះជាអំពើហាមឃាត់ក៏ដោយ ដូចជាការរួមដំណេករបស់ស្វាមីជាមួយភរិយានៅក្នុងស្ថានភាពកំពុងគ្រងអ៊ីហ្រាំម ឬក្នុងអំឡុងពេលមករដូវ។ ហើយមហ័រពេញលេញក៏ត្រូវតែផ្តល់ឱ្យដូចដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ នៅពេលដែលស្វាមី ឬភរិយាណាម្នាក់បានស្លាប់ ប៉ុន្តែមិនមែនដោយសារតែការនៅដាច់ដោយឡែកជាមួយគ្នានោះទេ (នេះបើយោងតាមមតិថ្មីរបស់លោកអ៊ីម៉ាម ស៊ីហ្វៃ)។ ប្រសិនបើស្ត្រីជាអ្នកមានសេរីភាពបានសម្លាប់ខ្លួនឯងមុនពេលរួមដំណេក មហ័ររបស់នាងមិនត្រូវរលត់ឡើយ ខុសពីករណីដែលទាសីសម្លាប់ខ្លួនឯង ឬម្ចាស់របស់នាងសម្លាប់នាងមុនពេលរួមដំណេក នោះមហ័ររបស់នាងនឹងត្រូវរលត់ទៅ។ • ពិធីលៀងសម្ល (អាល់-វ៉ាលីម៉ះ) (ជំពូក) (ការរៀបចំពិធីលៀងសម្លក្នុងពិធីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ គឺជាអំពើដែលគួរឱ្យសរសើរ/ស៊ុនណាត់)។ អត្ថន័យនៃពាក្យនេះគឺ អាហារដែលរៀបចំឡើងសម្រាប់ពិធីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍។ លោកអ៊ីម៉ាម ស៊ីហ្វៃ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ពាក្យថា វ៉ាលីម៉ះ អាចប្រើបានសម្រាប់រាល់ការអញ្ជើញដែលកើតឡើងដោយសារព្រឹត្តិការណ៍រីករាយ។ កម្រិតអប្បបរមានៃពិធីលៀងសម្លសម្រាប់អ្នកដែលមានលទ្ធភាពគឺការសម្លាប់ពពែមួយក្បាល ហើយសម្រាប់អ្នកដែលមានលទ្ធភាពតិចតួចគឺអ្វីដែលខ្លួនមាន។ ប្រភេទនៃពិធីលៀងសម្លមានច្រើន ដែលត្រូវបានរៀបរាប់យ៉ាងលម្អិតនៅក្នុងសៀវភៅធំៗ។ (ហើយការឆ្លើយតបទៅនឹងការអញ្ជើញចូលរួម) ពោលគឺពិធីលៀងសម្លអាពាហ៍ពិពាហ៍ គឺ (ជាកាតព្វកិច្ច) ពោលគឺហ្វ័រឌូអៃន (កាតព្វកិច្ចផ្ទាល់ខ្លួន)។

យោងតាមមតិដែលត្រឹមត្រូវបំផុត គឺមិនចាំបាច់ត្រូវបរិភោគអាហារក្នុងពិធីនោះឡើយ។ ចំពោះការឆ្លើយតបទៅនឹងការអញ្ជើញក្រៅពីពិធីមង្គលការ គឺមិនមែនជាកាតព្វកិច្ចជាបុគ្គល (ហ្វ័រឌូ អៃន) នោះទេ ប៉ុន្តែវាជាស៊ូណាន់។ ការអញ្ជើញទៅកាន់ពិធីមង្គលការគឺជាកាតព្វកិច្ច ឬជាស៊ូណាន់សម្រាប់ពិធីផ្សេងទៀត ដោយមានលក្ខខណ្ឌថា អ្នកអញ្ជើញមិនត្រូវអញ្ជើញតែអ្នកមាននោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវអញ្ជើញទាំងអ្នកមាន និងអ្នកក្រ ហើយត្រូវអញ្ជើញពួកគេនៅថ្ងៃដំបូង។ ប្រសិនបើម្ចាស់ពិធីរៀបចំពិធីរយៈពេលបីថ្ងៃ ការឆ្លើយតបទៅនឹងការអញ្ជើញនៅថ្ងៃទីពីរមិនមែនជាកាតព្វកិច្ចទេ ប៉ុន្តែវាជាការគួរឱ្យសរសើរ (មូស្តាហាប់) ហើយនៅថ្ងៃទីបីគឺមិនត្រូវបានលើកទឹកចិត្ត (ម៉ាក្រូហ៍)។ ចំណែកលក្ខខណ្ឌផ្សេងទៀតត្រូវបានរៀបរាប់លម្អិតនៅក្នុងសៀវភៅធំៗ។ ចំពោះឃ្លាដែលថា «លើកលែងតែមានហេតុផលសមស្រប» មានន័យថា មានឧបសគ្គដែលរារាំងមិនឱ្យទៅចូលរួមពិធីនោះ ដូចជាក្នុងទីកន្លែងដែលអញ្ជើញនោះមានមនុស្សដែលអ្នកត្រូវបានអញ្ជើញមានការរំខាន ឬមិនសមរម្យនឹងការអង្គុយជាមួយ។ ការផ្តល់ភាពស្មើគ្នាក្នុងការបែងចែកពេលវេលារវាងភរិយា (ជំពូក) ស្តីពីបទបញ្ញត្តិនៃការបែងចែកពេលវេលា និងអាកប្បកិរិយាខ្វះការគោរព (នូស៊ូហ្ស)។ ទីមួយគឺទាក់ទងនឹងស្វាមី និងទីពីរគឺទាក់ទងនឹងភរិយា។ អត្ថន័យនៃ «នូស៊ូហ្ស» របស់ភរិយា គឺការដែលនាងមិនព្រមបំពេញសិទ្ធិដែលចាំបាច់ត្រូវតែបំពេញចំពោះស្វាមី។ ប្រសិនបើបុរសម្នាក់មានភរិយាពីរនាក់ ឬច្រើនជាងនេះ គាត់មិនចាំបាច់ត្រូវបែងចែកពេលវេលាឱ្យស្មើគ្នារវាងពួកនាងនោះទេ ទោះបីជាគាត់មិនអើពើនឹងពួកនាង ឬម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកនាងក៏ដោយ ក៏គាត់មិនមានបាបដែរ។ ប៉ុន្តែ វាជាការគួរឱ្យសរសើរដែលគាត់មិនត្រូវទុកឱ្យពួកនាងនៅម្នាក់ឯងដោយគ្មានការស្នាក់នៅជាមួយឡើយ។ កម្រិតទាបបំផុតសម្រាប់ភរិយាម្នាក់គឺ គាត់មិនត្រូវទុកឱ្យនាងនៅម្នាក់ឯងលើសពីបីយប់ដោយមិនបានស្នាក់នៅជាមួយនាងមួយយប់ឡើយ។ (ការផ្តល់ភាពស្មើគ្នាក្នុងការបែងចែកពេលវេលារវាងភរិយាគឺចាំបាច់)។ ការផ្តល់ភាពស្មើគ្នានេះត្រូវបានពិចារណាលើទីកន្លែងម្ដង និងលើពេលវេលាម្តង។ ចំពោះទីកន្លែង គឺហាមឃាត់មិនឱ្យឱ្យភរិយាពីរនាក់ ឬច្រើនជាងនេះរស់នៅក្នុងផ្ទះតែមួយ លើកលែងតែមានការយល់ព្រមពីពួកនាង។ ចំពោះពេលវេលា ប្រសិនបើស្វាមីមិនមែនជាអ្នកយាមកាមជាដើម នោះការបែងចែកពេលវេលាសម្រាប់គាត់គឺផ្អែកលើពេលយប់ ហើយពេលថ្ងៃគឺជាផ្នែកបន្ទាប់បន្សំ។ ប្រសិនបើគាត់ជាអ្នកយាមកាម នោះការបែងចែកពេលវេលាសម្រាប់គាត់គឺផ្អែកលើពេលថ្ងៃ ហើយពេលយប់គឺជាផ្នែកបន្ទាប់បន្សំ។ (ស្វាមីមិនត្រូវចូល) ទៅជួបភរិយាដែលមិនមែនជាវេនរបស់នាងនៅពេលយប់ (ដោយគ្មានតម្រូវការចាំបាច់)។ ប្រសិនបើមានតម្រូវការចាំបាច់ ដូចជាការទៅសួរសុខទុក្ខអ្នកជំងឺជាដើម នោះគាត់មិនត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យចូលឡើយ។ ក្នុងករណីនោះ ប្រសិនបើគាត់ស្នាក់នៅយូរ គាត់ត្រូវតែសងពេលវេលានោះទៅឱ្យភរិយាដែលជាម្ចាស់វេនវិញ។ ប្រសិនបើគាត់រួមដំណេក គាត់ត្រូវតែសងពេលវេលានៃការរួមដំណេកនោះវិញ លើកលែងតែរយៈពេលនោះខ្លីពេក ទើបមិនចាំបាច់សង។ (ប្រសិនបើស្វាមី) ដែលមានភរិយាច្រើន (ចង់ធ្វើដំណើរ គាត់ត្រូវចាប់ឆ្នោតរវាងពួកនាង ហើយចេញដំណើរ) ពោលគឺធ្វើដំណើរ (ជាមួយភរិយាដែលចាប់ឆ្នោតបាន)។ ហើយស្វាមីដែលធ្វើដំណើរមិនចាំបាច់សងពេលវេលាដែលខកខាននោះទេ។

ប្រសិនបើភរិយាថ្មីនោះជាស្រីក្រមុំ នោះស្វាមីត្រូវស្នាក់នៅជាមួយនាងចំនួនប្រាំពីរយប់ជាប់ៗគ្នា។ ហើយស្វាមីមិនចាំបាច់សងយប់ដែលខ្វះខាតនោះដល់ភរិយាដទៃទៀតឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើភរិយាថ្មីនោះជាស្រីមេម៉ាយ ស្វាមីត្រូវស្នាក់នៅជាមួយនាងចំនួនបីយប់ជាប់ៗគ្នា។ ប្រសិនបើស្វាមីបំបែកយប់ទាំងនោះដោយការទៅដេកនៅកន្លែងផ្សេង ដូចជាទៅដេកជាមួយភរិយាដទៃមួយយប់ ឬទៅដេកនៅវិហារអ៊ីស្លាមមួយយប់ជាដើម នោះយប់ដែលបានចំណាយទៅនោះមិនត្រូវបានរាប់បញ្ចូលជាការបំពេញសិទ្ធិរបស់ភរិយាថ្មីឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ស្វាមីត្រូវបំពេញសិទ្ធិរបស់ភរិយាថ្មីឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់ជាប់ៗគ្នា ហើយត្រូវសងយប់ដែលបានបំបែកនោះដល់ភរិយាដទៃទៀត។ • ការបះបោររបស់ភរិយា (នុស៊ូស) នៅពេលដែលស្វាមីព្រួយបារម្ភពីការបះបោររបស់ភរិយា (ឬក្នុងច្បាប់ចម្លងខ្លះប្រើពាក្យថា «នៅពេលដែលការបះបោររបស់ភរិយាបានលេចឡើង») នោះស្វាមីត្រូវដាស់តឿននាងដោយពាក្យសម្តី ដោយមិនត្រូវប្រើការវាយដំ ឬការមិននិយាយស្តីជាមួយនាងឡើយ។ ឧទាហរណ៍ ស្វាមីនិយាយទៅកាន់នាងថា៖ «ចូរនាងកោតខ្លាចអល់ឡោះចំពោះសិទ្ធិដែលចាំបាច់សម្រាប់បងដែលនាងត្រូវបំពេញ ហើយចូរដឹងថាការបះបោរនេះនឹងធ្វើឱ្យនាងបាត់បង់សិទ្ធិទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់ និងការបែងចែកយប់ស្នាក់នៅ»។ ការដែលភរិយាជេរប្រមាថស្វាមី មិនត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការបះបោរ (នុស៊ូស) ឡើយ ប៉ុន្តែតាមទស្សនៈដែលត្រឹមត្រូវបំផុត ស្វាមីមានសិទ្ធិអប់រំវិន័យនាង ហើយមិនចាំបាច់ប្តឹងទៅចៅក្រមឡើយ។ ប្រសិនបើបន្ទាប់ពីការដាស់តឿនហើយ នាងនៅតែបន្តការបះបោរ នោះស្វាមីត្រូវធ្វើការឃ្លាតឆ្ងាយពីនាងនៅលើគ្រែដេក ពោលគឺមិនត្រូវរួមដំណេកជាមួយនាងឡើយ។ ចំពោះការមិននិយាយស្តីជាមួយនាងលើសពីបីថ្ងៃគឺជារឿងហាមឃាត់ (ហារ៉ាម)។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងសៀវភៅ «អរ-រ៉ាវដ៍» បានបញ្ជាក់ថា ការហាមឃាត់នេះគឺក្នុងករណីដែលការមិននិយាយស្តីនោះគ្មានមូលហេតុត្រឹមត្រូវតាមគោលការណ៍សាសនា បើមានមូលហេតុត្រឹមត្រូវ នោះការលើសពីបីថ្ងៃមិនមែនជារឿងហាមឃាត់ឡើយ។ ប្រសិនបើនាងនៅតែបន្តការបះបោរដដែល ស្វាមីត្រូវបន្តការឃ្លាតឆ្ងាយពីនាង និងអាចវាយដំនាងក្នុងន័យអប់រំវិន័យ។ ប្រសិនបើការវាយដំនោះបណ្តាលឱ្យមានរបួស ឬខូចខាតរាងកាយ ស្វាមីត្រូវទទួលខុសត្រូវសងសំណង។ ការបះបោររបស់ភរិយានឹងធ្វើឱ្យនាងបាត់បង់សិទ្ធិទទួលបានការបែងចែកយប់ស្នាក់នៅ និងការផ្គត់ផ្គង់ពីស្វាមី។

ជំពូក៖ ស្តីពីបទបញ្ញត្តិនៃការឃុលអ (ការលែងលះដោយការសងសំណង) ការឃុលអ (الخلع) គឺជាពាក្យដែលមកពីពាក្យថា «អាល់-ខុលអ៍» (الخَلع) ដែលមានន័យថា ការដោះចេញ ឬការដកចេញ។ ចំណែកឯនៅក្នុងន័យនៃនីតិសាស្ត្រឥស្លាម (ហ្វិកហ៍) វាគឺជាការផ្តាច់ចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ដោយមានការសងសំណងដែលបានកំណត់។ ដូច្នេះហើយ ការឃុលអដែលធ្វើឡើងដោយការសងជាឈាម ឬអ្វីដែលស្រដៀងគ្នានេះ គឺមិនត្រូវបានរាប់បញ្ចូលឡើយ។ ការឃុលអ គឺជាទង្វើដែលអនុញ្ញាត (ហាលាល់) ប្រសិនបើមានការសងសំណងដែលច្បាស់លាស់ និងអាចប្រគល់ឱ្យបាន។ ប្រសិនបើការសងសំណងនោះមិនច្បាស់លាស់ ឧទាហរណ៍៖ ប្តីយល់ព្រមលែងប្រពន្ធដោយឱ្យនាងសងជាសម្លៀកបំពាក់មួយដែលមិនបានកំណត់ច្បាស់លាស់ នោះការលែងលះនឹងកើតឡើង ហើយប្រពន្ធត្រូវសងត្រឡប់មកវិញនូវចំនួនទឹកប្រាក់ស្មើនឹងថ្លៃមហ៍ (មហ៍រុលមិស្ឡិ)។ ការឃុលអដែលត្រឹមត្រូវ គឺធ្វើឱ្យស្ត្រីមានសិទ្ធិផ្តាច់ចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ដោយខ្លួនឯង ហើយប្តីមិនមានសិទ្ធិដកហូតយកនាងមកវិញបានឡើយ (មិនមានសិទ្ធិរ៉ូជូអ៍) មិនថាការសងសំណងនោះត្រឹមត្រូវតាមលក្ខខណ្ឌ ឬមិនត្រឹមត្រូវក៏ដោយ។ ការឃុលអ អាចធ្វើឡើងបានទាំងក្នុងអំឡុងពេលដែលស្ត្រីស្អាត (មិនមានរដូវ) និងក្នុងអំឡុងពេលដែលមានរដូវ ហើយវាមិនមែនជាទង្វើដែលហាមឃាត់ (ហារ៉ាម) នោះទេ។ ស្ត្រីដែលបានធ្វើការឃុលអ គឺមិនស្ថិតនៅក្រោមការលែងលះ (តាលាក់) បន្ថែមទៀតឡើយ ខុសពីករណីការលែងលះបែប «រ៉ូជ៍អី» (ការលែងលះដែលប្តីនៅមានសិទ្ធិយកប្រពន្ធមកវិញ) ដែលប្តីនៅអាចលែងនាងបន្ថែមបាន។

ប្រភេទនៃការលែងលះ (តាលាក់)

ប្រភេទនៃការលែងលះ (តាលក់) ជំពូក៖ ស្តីពីបទបញ្ញត្តិនៃការលែងលះ។ ការលែងលះតាមភាសាមានន័យថា ការស្រាយចំណង ហើយតាមលក្ខខណ្ឌសាសនា គឺការស្រាយចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍។ លក្ខខណ្ឌដែលធ្វើឱ្យការលែងលះមានប្រសិទ្ធភាព គឺត្រូវតែជាអ្នកដែលគ្រប់លក្ខខណ្ឌសាសនា (មូកាល់ឡាហ្វ) និងមានឆន្ទៈផ្ទាល់ខ្លួន។ ចំពោះអ្នកដែលស្រវឹង ការលែងលះរបស់គេត្រូវបានចាត់ទុកថាមានប្រសិទ្ធភាព ដើម្បីជាការដាក់ទណ្ឌកម្មដល់រូបគេ។ ការលែងលះមានពីរប្រភេទ៖ បែបច្បាស់លាស់ (សរីហ៍) និងបែបប្រយោល (គីណាយ៉ា)។ ការលែងលះបែបច្បាស់លាស់ គឺជាពាក្យដែលមិនអាចបកស្រាយទៅជាអត្ថន័យផ្សេងក្រៅពីការលែងលះបានឡើយ។ ចំណែកការលែងលះបែបប្រយោល គឺជាពាក្យដែលអាចបកស្រាយទៅជាអត្ថន័យផ្សេងបាន។ ប្រសិនបើស្វាមីបានប្រើពាក្យច្បាស់លាស់ ហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនមានបំណងលែងលះទេ» នោះពាក្យសម្តីរបស់គេមិនត្រូវបានទទួលយកឡើយ។ ពាក្យច្បាស់លាស់មានបីប្រភេទ៖ ពាក្យថា «តាលក់» (ការលែងលះ) និងពាក្យដែលដកស្រង់ចេញពីពាក្យនេះ ដូចជា «តលក់តុគី» (ខ្ញុំលែងលះអ្នក), «អាន់តិ តាលិក» (អ្នកត្រូវបានលែងលះ), និង «មុតលក់កោះ» (អ្នកជាអ្នកត្រូវបានលែងលះ)។ ទីពីរគឺពាក្យ «ហ្វារ៉ក់» (ការបែកគ្នា) ដូចជា «ហ្វារ៉ក់តុគី» (ខ្ញុំបែកពីអ្នក), «អាន់តិ មូហ្វារ៉ក់» (អ្នកជាអ្នកបែកគ្នា)។ ទីបីគឺពាក្យ «សរ៉ាហ៍» (ការដោះលែង) ដូចជា «សរ៉ះតុគី» (ខ្ញុំដោះលែងអ្នក), «អាន់តិ មូសរ៉ះ» (អ្នកជាអ្នកត្រូវបានដោះលែង)។ ក្នុងចំណោមពាក្យច្បាស់លាស់ ក៏មានពាក្យ «ឃុលអ៍» (ការលែងលះដោយប្រពន្ធសងសំណង) ប្រសិនបើមានការរៀបរាប់ពីទ្រព្យសម្បត្តិ ក៏ដូចជាពាក្យ «មូហ្វាដាត» (ការលោះខ្លួន) ផងដែរ។ ការលែងលះបែបច្បាស់លាស់មិនចាំបាច់ត្រូវការចេតនាឡើយ។ លើកលែងតែអ្នកដែលត្រូវបានបង្ខំឱ្យលែងលះ នោះពាក្យច្បាស់លាស់របស់គេនឹងក្លាយជាពាក្យប្រយោលវិញ ប្រសិនបើគេមានចេតនានឹងកើតការលែងលះ បើមិនដូច្នោះទេ គឺមិនកើតការលែងលះឡើយ។ ការលែងលះបែបប្រយោល គឺជាពាក្យគ្រប់យ៉ាងដែលអាចបកស្រាយទៅជាការលែងលះ ឬអត្ថន័យផ្សេងទៀត ហើយវាទាមទារឱ្យមានចេតនា។ ប្រសិនបើគេមានចេតនាលែងលះតាមរយៈពាក្យប្រយោល នោះការលែងលះនឹងកើតឡើង បើមិនដូច្នោះទេ គឺមិនកើតឡើយ។ ឧទាហរណ៍នៃពាក្យប្រយោលដូចជា៖ «អ្នកជាអ្នកដាច់ស្រយាល», «ចូរទៅរកគ្រួសារអ្នកចុះ» និងពាក្យផ្សេងៗទៀតដែលមានរៀបរាប់ក្នុងគម្ពីរលម្អិត។ ប្រភេទនៃស្ត្រីដែលត្រូវលែងលះ ស្ត្រីក្នុងការលែងលះមានពីរប្រភេទ៖ ប្រភេទទីមួយ៖ ស្ត្រីដែលការលែងលះពួកគេមានលក្ខណៈជា «ស៊ូណាន់» (ត្រឹមត្រូវតាមគន្លង) និង «ប៊ីដអះ» (ខុសគន្លង) គឺស្ត្រីដែលមានរដូវ។ អ្នកនិពន្ធចង់សំដៅលើ «ស៊ូណាន់» ថាជាការលែងលះដែលអនុញ្ញាត និង «ប៊ីដអះ» ថាជាការលែងលះដែលហាមឃាត់។ ការលែងលះបែបស៊ូណាន់ គឺស្វាមីធ្វើការលែងលះក្នុងអំឡុងពេលដែលភរិយាស្អាត (មិនមានរដូវ) ហើយស្វាមីមិនទាន់បានរួមរ័កជាមួយនាង។ ចំណែកការលែងលះបែបប៊ីដអះ គឺស្វាមីធ្វើការលែងលះក្នុងអំឡុងពេលដែលភរិយាកំពុងមានរដូវ ឬក្នុងអំឡុងពេលដែលនាងស្អាត ប៉ុន្តែស្វាមីបានរួមរ័កជាមួយនាងរួចហើយ។ ប្រភេទទីពីរ៖ ស្ត្រីដែលការលែងលះពួកគេមិនមានលក្ខណៈជាស៊ូណាន់ ឬប៊ីដអះឡើយ មានបួនក្រុម៖ ក្មេងស្រីដែលមិនទាន់មានរដូវ, ស្ត្រីដែលអស់រដូវ, ស្ត្រីមានផ្ទៃពោះ, និងស្ត្រីដែលធ្វើការ «ឃុលអ៍» (លោះខ្លួន) ដែលស្វាមីមិនទាន់បានរួមរ័កជាមួយ។ ការលែងលះក៏អាចបែងចែកតាមទិដ្ឋភាពផ្សេងទៀតដូចជា៖ ការលែងលះដែលចាំបាច់ (វ៉ាហ្ស៊ីប) ដូចជាការលែងលះរបស់អ្នកដែលស្បថមិនរួមរ័កជាមួយភរិយា (អ៊ីឡា), ការលែងលះដែលគួរធ្វើ (មន់ឌូប) ដូចជាការលែងលះភរិយាដែលមានចរិតមិនល្អ, ការលែងលះដែលគួរចៀសវាង (ម៉ាក់រូហ៍) ដូចជាការលែងលះភរិយាដែលមានចរិតល្អ, និងការលែងលះដែលហាមឃាត់ (ហារ៉ាម) ដូចជាការលែងលះបែបប៊ីដអះដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ។

អ្នកដែលស្វាមីមិនមានចិត្តស្រឡាញ់ ហើយក៏មិនមានចិត្តចង់ចំណាយប្រាក់កាក់ចិញ្ចឹមបីបាច់នាង ដោយមិនមានការរួមរ័កជាមួយនាងឡើយ។ • ក្រឹត្យក្រមស្តីពីការលែងលះរបស់បុរសសេរី (ហូរ) បុរសទាសករ និងអ្នកដទៃទៀត (ជំពូក) ស្តីពីក្រឹត្យក្រមនៃការលែងលះរបស់បុរសសេរី បុរសទាសករ និងអ្នកដទៃទៀត។ (ស្វាមីដែលជាបុរសសេរី) មានសិទ្ធិផ្តាច់ចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍លើភរិយារបស់ខ្លួនចំនួនបីដង ទោះបីជាភរិយានោះជាទាសការិនីក៏ដោយ។ ចំណែក (បុរសទាសករ) មានសិទ្ធិផ្តាច់ចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍លើភរិយារបស់ខ្លួនបានតែពីរដងប៉ុណ្ណោះ ទោះបីជាភរិយានោះជាស្ត្រីសេរី ឬជាទាសការិនីក៏ដោយ។ ចំពោះបុរសដែលជាទាសករពាក់កណ្តាល (មូបានអាដ) ទាសករដែលបានចុះកិច្ចសន្យាដោះលែងខ្លួន (មុការ៉ាប) និងទាសករដែលម្ចាស់សន្យាថានឹងដោះលែងក្រោយពេលម្ចាស់ស្លាប់ (មុដាប់បារ) គឺមានលក្ខន្តិកៈដូចគ្នាទៅនឹងទាសករពេញសិទ្ធិ (កន)។ (ការលើកលែងក្នុងការលែងលះគឺមានសុពលភាព ប្រសិនបើវាត្រូវបានភ្ជាប់គ្នា) ពោលគឺស្វាមីបានពោលពាក្យលើកលែងភ្ជាប់ទៅនឹងពាក្យដែលត្រូវបានលើកលែង ដោយមានការតភ្ជាប់គ្នាតាមទំនៀមទម្លាប់ ដែលគេចាត់ទុកថាជាសម្តីតែមួយនៅក្នុងសង្គម។ លក្ខខណ្ឌមួយទៀតគឺ ត្រូវតែមានចេតនានៅក្នុងចិត្តមុនពេលបញ្ចប់ពាក្យសម្បថនោះ។ ការពោលពាក្យលើកលែងដោយគ្មានចេតនាគឺមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ។ លក្ខខណ្ឌមួយទៀតគឺ ការលើកលែងនោះមិនត្រូវគ្របដណ្តប់លើចំនួនដែលត្រូវបានលើកលែងទាំងស្រុងនោះទេ។ ប្រសិនបើវាគ្របដណ្តប់ទាំងស្រុង ដូចជាពាក្យថា «នាងត្រូវបានលែងលះបីដង លើកលែងតែបីដង» នោះការលើកលែងនេះគឺមិនមានសុពលភាពឡើយ។ (ការភ្ជាប់ការលែងលះទៅនឹងលក្ខខណ្ឌ ឬគុណលក្ខណៈគឺមានសុពលភាព) ដូចជាពាក្យថា «ប្រសិនបើនាងចូលក្នុងផ្ទះ នោះនាងត្រូវបានលែងលះ» ដូច្នេះនាងនឹងត្រូវលែងលះនៅពេលដែលនាងចូលក្នុងផ្ទះ។ (ហើយ) ការលែងលះនឹងមិនកើតឡើងឡើយ លើកលែងតែចំពោះភរិយាប៉ុណ្ណោះ។ ហេតុដូច្នេះហើយ (ការលែងលះមិនអាចកើតឡើងមុនពេលមានអាពាហ៍ពិពាហ៍ឡើយ) ដូច្នេះការលែងលះស្ត្រីដែលមិនមែនជាភរិយា (អជ្ណាប៊ីយ៉ា) ដោយផ្ទាល់គឺមិនមានសុពលភាពឡើយ ដូចជាការនិយាយទៅកាន់នាងថា៖ «ខ្ញុំបានលែងលះនាងហើយ»។

និងមិនមែនជាការភ្ជាប់លក្ខខណ្ឌ ដូចជាពាក្យដែលគាត់និយាយទៅកាន់នាងថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំរៀបការជាមួយនាង នោះនាងត្រូវលែងលះ» ឬ «ប្រសិនបើខ្ញុំរៀបការជាមួយស្រីម្នាក់នោះ នាងត្រូវលែងលះ»។ • អ្នកដែលការលែងលះរបស់គេមិនមានសុពលភាព (មានមនុស្សបួនប្រភេទដែលការលែងលះរបស់ពួកគេមិនមានសុពលភាព៖ កុមារដែលមិនទាន់ដល់វ័យពេញវ័យ, អ្នកវិកលចរិត) ហើយអ្នកដែលសន្លប់ក៏ស្ថិតក្នុងន័យដូចគ្នានេះដែរ, (អ្នកដែលកំពុងដេកលក់, និងអ្នកដែលត្រូវបានបង្ខិតបង្ខំ) ពោលគឺការបង្ខិតបង្ខំដោយមិនត្រឹមត្រូវ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើការបង្ខិតបង្ខំនោះមានភាពត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់ នោះការលែងលះនឹងមានសុពលភាព។ ឧទាហរណ៍នៃករណីនេះ ដូចដែលអ្នកប្រាជ្ញមួយក្រុមបានលើកឡើងថា៖ ការដែលចៅក្រមបង្ខំអ្នកដែលស្បថមិនរួមរ័កជាមួយភរិយា (អ៊ីឡាអ៍) ឱ្យធ្វើការលែងលះ បន្ទាប់ពីផុតកំណត់រយៈពេលនៃការស្បថនោះ។ លក្ខខណ្ឌនៃការបង្ខិតបង្ខំគឺ អ្នកបង្ខំមានសមត្ថភាពក្នុងការអនុវត្តអ្វីដែលខ្លួនបានគំរាមកំហែងទៅលើអ្នកដែលត្រូវគេបង្ខំ ដោយសារអំណាច ឬការប្រើកម្លាំងបាយ ហើយអ្នកដែលត្រូវគេបង្ខំមិនអាចគេចផុតពីអ្នកបង្ខំនោះបាន មិនថាតាមរយៈការរត់គេច ឬការស្រែកហៅអ្នកមកជួយសង្គ្រោះ ឬអ្វីផ្សេងទៀតដែលស្រដៀងគ្នានេះឡើយ ហើយអ្នកដែលត្រូវគេបង្ខំមានជំនឿថា ប្រសិនបើខ្លួនមិនព្រមធ្វើតាមអ្វីដែលគេបង្ខំនោះទេ គេនឹងធ្វើតាមអ្វីដែលគេបានគំរាមកំហែងនោះពិតមែន។ ការបង្ខិតបង្ខំអាចកើតឡើងតាមរយៈការគំរាមកំហែងដោយការវាយដំយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ការឃុំឃាំង ឬការបំផ្លាញទ្រព្យសម្បត្តិ និងអ្វីៗផ្សេងទៀតដែលស្រដៀងគ្នានេះ។ ប្រសិនបើមានសញ្ញាណបង្ហាញថាអ្នកដែលត្រូវគេបង្ខំនោះបានធ្វើការសម្រេចចិត្តដោយខ្លួនឯង ដូចជាករណីដែលមានគេបង្ខំឱ្យគាត់លែងលះបីដង ប៉ុន្តែគាត់បែរជាលែងលះតែមួយដង នោះការលែងលះនឹងមានសុពលភាព។ ហើយប្រសិនបើការភ្ជាប់លក្ខខណ្ឌនៃការលែងលះត្រូវបានធ្វើឡើងដោយអ្នកដែលមានកាតព្វកិច្ចសាសនា (មូកាល់ឡាហ្វ) ហើយលក្ខខណ្ឌនោះបានកើតឡើងក្នុងស្ថានភាពដែលគាត់មិនមានកាតព្វកិច្ចសាសនា (ដូចជាពេលសន្លប់ ឬឆ្កួត) នោះការលែងលះដែលភ្ជាប់នឹងលក្ខខណ្ឌនោះនឹងមានសុពលភាព។ ចំណែកអ្នកដែលស្រវឹង ការលែងលះរបស់គេគឺមានសុពលភាព ដូចដែលបានបញ្ជាក់រួចមកហើយ។

ការលែងលះដាច់ (បាអ៊ីន) និងការលែងលះដែលអាចត្រឡប់មកវិញបាន (រ៉ាត់ជ៍អី) ជំពូក៖ ស្តីពីបទបញ្ញត្តិនៃការត្រឡប់មកវិញ (រ៉ាត់ជ៍អាហ៍) ពាក្យថា «រ៉ាត់ជ៍អាហ៍» (ការត្រឡប់មកវិញ) តាមភាសាគឺការវិលត្រឡប់មកវិញម្តង។ ចំណែកតាមគោលការណ៍សាសនា គឺការនាំភរិយាឱ្យត្រឡប់មកស្ថិតក្នុងចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍វិញ ក្នុងអំឡុងពេល «អ៊ីដដាស់» (រយៈពេលរង់ចាំ) នៃការលែងលះដែលមិនមែនជាការលែងលះដាច់ (បាអ៊ីន) ដោយមានលក្ខខណ្ឌជាក់លាក់។ ការកំណត់នេះបានដកចេញនូវករណីរួមភេទដោយការយល់ច្រឡំ (វ៉ាត់អ៊ុល ស៊ូបហ៍) និងការលែងលះបែប «ហ្ស៊ីហារ» ពីព្រោះការអនុញ្ញាតឱ្យរួមភេទក្នុងករណីទាំងពីរនេះ បន្ទាប់ពីអស់ឧបសគ្គ មិនត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការត្រឡប់មកវិញ (រ៉ាត់ជ៍អាហ៍) នោះទេ។ (ប្រសិនបើបុរសម្នាក់លែងលះភរិយារបស់ខ្លួនមួយ ឬពីរដង) នោះគេមានសិទ្ធិ (ដោយមិនចាំបាច់សុំការអនុញ្ញាតពីនាង) ក្នុងការនាំនាងឱ្យត្រឡប់មកវិញ ដរាបណានាងមិនទាន់អស់រយៈពេល «អ៊ីដដាស់» របស់នាង។ ការត្រឡប់មកវិញនេះកើតឡើងតាមរយៈពាក្យសម្តីរបស់អ្នកដែលនិយាយបាន រួមមានពាក្យថា «រ៉ាត់ជ៍អ៊ុទូគី» (ខ្ញុំបាននាំអ្នកត្រឡប់មកវិញ) និងពាក្យដែលដកស្រង់ចេញពីពាក្យនេះ។ មតិដែលត្រឹមត្រូវបំផុតគឺថា ការដែលអ្នកប្តីនិយាយថា «ខ្ញុំបាននាំអ្នកត្រឡប់មកក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ខ្ញុំវិញ» ឬ «ខ្ញុំបានរក្សាអ្នកទុកក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ខ្ញុំ» គឺជាពាក្យច្បាស់លាស់ (សរីហ៍) ក្នុងការត្រឡប់មកវិញ។ ចំណែកពាក្យថា «ខ្ញុំបានរៀបការជាមួយអ្នក» ឬ «ខ្ញុំបានធ្វើអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយអ្នក» គឺជាពាក្យប្រយោល (គីណាយ៉ាស់)។ លក្ខខណ្ឌសម្រាប់អ្នកដែលត្រឡប់មកវិញ (ប្តី) ប្រសិនបើមិនមែនជាបុគ្គលដែលហាមឃាត់ (ម៉ាហ៍រ៉ូម) គឺត្រូវតែមានសមត្ថភាពក្នុងការធ្វើអាពាហ៍ពិពាហ៍ដោយខ្លួនឯង។ ដូច្នេះ ការត្រឡប់មកវិញរបស់បុរសដែលស្រវឹងគឺមានសុពលភាព ប៉ុន្តែមិនមានសុពលភាពសម្រាប់អ្នកដែលធ្លាក់ពីសាសនា (មូរតាត) កុមារ ឬអ្នកដែលវិកលចរិកឡើយ ព្រោះពួកគេមិនមានសមត្ថភាពក្នុងការធ្វើអាពាហ៍ពិពាហ៍ដោយខ្លួនឯង។ ផ្ទុយពីនេះ ចំពោះអ្នកដែលខ្ជះខ្ជាយទ្រព្យសម្បត្តិ (សាហ្វីហ៍) និងទាសករ ការត្រឡប់មកវិញរបស់ពួកគេគឺមានសុពលភាពដោយមិនចាំបាច់មានការអនុញ្ញាតពីអ្នកអាណាព្យាបាល ឬម្ចាស់ឡើយ ទោះបីជាការចាប់ផ្តើមអាពាហ៍ពិពាហ៍របស់ពួកគេត្រូវពឹងផ្អែកលើការអនុញ្ញាតពីអ្នកអាណាព្យាបាល ឬម្ចាស់ក៏ដោយ។ (ប្រសិនបើអស់រយៈពេល «អ៊ីដដាស់» របស់នាង) ពោលគឺស្ត្រីដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពអាចត្រឡប់មកវិញបាននោះ (នោះវាជាការអនុញ្ញាតសម្រាប់គេ) ពោលគឺប្តីរបស់នាង (ក្នុងការរៀបការជាមួយនាងឡើងវិញដោយកិច្ចសន្យាថ្មី) ហើយនាងនឹងស្ថិតនៅជាមួយគេ (បន្ទាប់ពីកិច្ចសន្យា) ដោយគិតបញ្ចូលចំនួនដងនៃការលែងលះដែលនៅសល់ មិនថានាងបានរៀបការជាមួយបុរសដទៃទៀត ឬមិនបានរៀបការក៏ដោយ។

(ប្រសិនបើស្វាមីបានលែងភរិយា) ចំនួនបីដង (សម្រាប់បុរសសេរី) ឬពីរដង (សម្រាប់បុរសជាទាសករ) មិនថាមុនពេលរួមដំណេក ឬក្រោយពេលរួមដំណេកនោះទេ (នាងមិនអាចត្រឡប់ទៅរកគាត់វិញបានឡើយ លើកលែងតែមានលក្ខខណ្ឌចំនួនប្រាំប្រការ)៖ ទីមួយ (ការបញ្ចប់រយៈពេលអ៊ីដដះរបស់នាងពីស្វាមីចាស់)។ ទីពីរ (ការរៀបការរបស់នាងជាមួយបុរសដទៃ) ដោយការរៀបការដ៏ត្រឹមត្រូវ។ ទីបី (ការរួមដំណេករបស់បុរសថ្មីនោះជាមួយនាង) ដោយការបញ្ចូលប្រដាប់ភេទរបស់បុរសទៅក្នុងប្រដាប់ភេទរបស់ស្ត្រី មិនមែនតាមទ្វារក្រោយឡើយ ដោយមានលក្ខខណ្ឌថាប្រដាប់ភេទត្រូវតែរឹងមាំ ហើយបុរសនោះត្រូវតែជាអ្នកដែលអាចរួមដំណេកបាន មិនមែនជាកុមារឡើយ។ ទីបួន (ការលែងលះគ្នាដាច់ស្រឡះរវាងនាង និងបុរសថ្មីនោះ)។ ទីប្រាំ (ការបញ្ចប់រយៈពេលអ៊ីដដះរបស់នាងពីបុរសថ្មីនោះ)។ • បទបញ្ញត្តិស្តីពី អ៊ីឡា (អាល់-Ila') (ជំពូក) នេះពន្យល់អំពីបទបញ្ញត្តិស្តីពី អ៊ីឡា។ តាមភាសាវិទ្យា អ៊ីឡា គឺជាប្រភពនៃពាក្យថា "អាឡា-យូអ៊ូលូ-អ៊ីឡាន" ដែលមានន័យថា ការស្បថ។ ចំណែកតាមលក្ខខណ្ឌសាសនា អ៊ីឡា គឺជាការស្បថរបស់ស្វាមីដែលការលែងលះរបស់គាត់មានសុពលភាព ដើម្បីបដិសេធមិនរួមដំណេកជាមួយភរិយារបស់ខ្លួនតាមទ្វារមុខជាដាច់ខាត ឬក្នុងរយៈពេលលើសពីបួនខែ។ អត្ថន័យនេះត្រូវបានដកស្រង់ចេញពីសម្តីរបស់អ្នកនិពន្ធ៖ (ប្រសិនបើស្វាមីស្បថថានឹងមិនរួមដំណេកជាមួយភរិយា) មិនថារួមដំណេក (ជាដាច់ខាត ឬក្នុងរយៈពេលកំណត់) ដែលលើសពីបួនខែ (នោះគាត់) គឺអ្នកដែលស្បថនោះ (ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអ្នកធ្វើ អ៊ីឡា) ចំពោះភរិយារបស់គាត់ មិនថាក្នុងករណីគាត់ស្បថដោយព្រះនាមអល់ឡោះ ឬដោយគុណលក្ខណៈរបស់ទ្រង់ ឬគាត់ភ្ជាប់ការរួមដំណេកជាមួយភរិយាទៅនឹងការលែងលះ ឬការរំដោះទាសករនោះទេ ដូចជាពាក្យរបស់គាត់ថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំរួមដំណេកជាមួយអ្នក នោះអ្នកនឹងត្រូវលែងលះ ឬទាសកររបស់ខ្ញុំនឹងត្រូវរំដោះ»។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើគាត់រួមដំណេក ភរិយានឹងត្រូវលែងលះ ហើយទាសករនឹងត្រូវរំដោះ។ ដូចគ្នានេះដែរ ប្រសិនបើគាត់និយាយថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំរួមដំណេកជាមួយអ្នក នោះខ្ញុំត្រូវតែធ្វើសឡាត ឬសីល ឬហជ្ជ ឬរំដោះទាសករ ដើម្បីអល់ឡោះ» នោះគាត់ក៏ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអ្នកធ្វើ អ៊ីឡា ផងដែរ។ (គាត់នឹងត្រូវផ្តល់ពេលវេលា) ពោលគឺត្រូវពន្យារពេលដល់អ្នកធ្វើ អ៊ីឡា ជាកំហិត មិនថាគាត់ជាបុរសសេរី ឬទាសករឡើយ ចំពោះភរិយាដែលអាចរួមដំណេកបាន (ប្រសិនបើនាងទាមទារ គឺរយៈពេលបួនខែ)។ រយៈពេលនេះចាប់ផ្តើមរាប់សម្រាប់ភរិយាដែលត្រូវគេធ្វើ អ៊ីឡា ចាប់ពីពេលស្បថមក ហើយសម្រាប់ភរិយាដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាព រ៉ូជ៍អ៊ិ (អាចត្រឡប់ទៅវិញបាន) គឺចាប់ពីពេលដែលស្វាមីប្រកាសយកនាងវិញ។ (បន្ទាប់មក) បន្ទាប់ពីបញ្ចប់រយៈពេលនេះ (គាត់នឹងត្រូវឱ្យជ្រើសរើស) រវាងការរួមដំណេក (ដោយការបញ្ចូលប្រដាប់ភេទ) និងការបង់កាហ្វារ៉ោះ (សំណង) ចំពោះការស្បថ ប្រសិនបើគាត់ស្បថដោយព្រះនាមអល់ឡោះថានឹងមិនរួមដំណេកជាមួយនាង (ឬការលែងលះ) ចំពោះភរិយាដែលគាត់បានស្បថនោះ។ (ប្រសិនបើគាត់បដិសេធ) ស្វាមីមិនព្រមរួមដំណេក ឬមិនព្រមលែងលះ (នោះចៅក្រមនឹងធ្វើការលែងលះជំនួសគាត់) ចំនួនមួយដងក្នុងលក្ខណៈ រ៉ូជ៍អ៊ិ (អាចត្រឡប់ទៅវិញបាន)។ ប្រសិនបើចៅក្រមលែងលះលើសពីនេះ វានឹងមិនមានសុពលភាពឡើយ។ ប្រសិនបើគាត់បដិសេធមិនព្រមរួមដំណេកតែម្យ៉ាង ចៅក្រមនឹងបញ្ជាឱ្យគាត់ធ្វើការលែងលះ។

ជំពូក៖ ការបកស្រាយអំពីបទបញ្ញត្តិនៃការធ្វើ «ហ្ស៊ីហារ» (ការប្រៀបធៀបភរិយាទៅនឹងខ្នងរបស់ម្តាយ) «ហ្ស៊ីហារ» (Az-Zihar) តាមភាសាវិទ្យា គឺដកស្រង់ចេញពីពាក្យថា «អហ្ស-ហ្សហ៍រុ» (ខ្នង)។ ចំណែកតាមគោលការណ៍សាសនា គឺការដែលស្វាមីប្រៀបធៀបភរិយារបស់ខ្លួន (ដែលមិនមែនជាស្ត្រីដែលត្រូវលែងលះដាច់ស្រេច) ទៅនឹងស្ត្រីណាម្នាក់ដែលមិនមែនជាស្រ្តីហាឡាល (ដែលខ្លួនអាចរួមរ័កបាន) សម្រាប់គាត់។ (ទម្រង់នៃការធ្វើហ្ស៊ីហារ គឺនៅពេលដែលបុរសម្នាក់និយាយទៅកាន់ភរិយារបស់គាត់ថា៖ «ចំពោះបង អូនប្រៀបដូចជាខ្នងរបស់ម្តាយបងអញ្ចឹង»)។ មូលហេតុដែលគេជ្រើសរើសយកពាក្យ «ខ្នង» ជំនួសឱ្យពាក្យ «ពោះ» ឬពាក្យផ្សេងទៀត គឺដោយសារតែខ្នងជាកន្លែងសម្រាប់ជិះ ហើយភរិយាត្រូវបានគេប្រៀបធៀបទៅនឹងអ្វីដែលស្វាមីជិះ។ (នៅពេលដែលស្វាមីនិយាយពាក្យនោះទៅកាន់ភរិយា) ពោលគឺពាក្យថា «អូនប្រៀបដូចជាខ្នងរបស់ម្តាយបង» (ហើយគាត់មិនបានបន្តដោយការលែងលះនោះទេ) នោះគាត់ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអ្នកដែលត្រឡប់ទៅរកភរិយាវិញ (ហើយនៅពេលនោះ គាត់ត្រូវតែបំពេញ) «កាហ្វារ៉ោះ» (ការសងគុណទោស) ដែលមានលំដាប់លំដោយដូចតទៅ៖ អ្នកនិពន្ធបានបញ្ជាក់ពីលំដាប់លំដោយនៃការសងគុណទោសនោះនៅក្នុងប្រសាសន៍របស់គាត់ថា៖ (ការសងគុណទោស គឺការរំដោះទាសករម្នាក់ដែលមានជំនឿ) ជាមូស្លីម ទោះបីជាមានឪពុកឬម្តាយម្នាក់ជាមូស្លីមក៏ដោយ (ដែលគ្មានពិការភាពដែលបង្កផលប៉ះពាល់ដល់ការងារ និងការរកស៊ី) យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ (ប្រសិនបើគាត់មិនអាចរកបាន) នូវទាសករតាមលក្ខខណ្ឌខាងលើ ដោយសារតែគាត់គ្មានលទ្ធភាពទាំងផ្នែកជាក់ស្តែង ឬផ្នែកសាសនា (នោះគាត់ត្រូវតមអាហាររយៈពេលពីរខែជាប់ៗគ្នា)។ ការគណនាខែទាំងពីរនេះ គឺគិតតាមប្រតិទិនខែចន្ទគតិ ទោះបីជាខែនីមួយៗមានចំនួនថ្ងៃតិចជាងសាមសិបថ្ងៃក៏ដោយ។ ការតមអាហារទាំងពីរខែនេះ ត្រូវតែមានចេតនា (នីយ៉ាត់) សម្រាប់ការសងគុណទោសចាប់តាំងពីពេលយប់មកម្ល៉េះ។ ហើយយោងតាមមតិដែលត្រឹមត្រូវបំផុត (អាសហ៍) គឺមិនតម្រូវឱ្យមានការតាំងចិត្ត (នីយ៉ាត់) ថានឹងតមជាប់ៗគ្នានោះទេ។ (ប្រសិនបើគាត់មិនអាច) តមអាហាររយៈពេលពីរខែបាន...

ឬប្រសិនបើគាត់មិនអាចតមអាហារជាប់គ្នាបានទេ នោះត្រូវ (ផ្តល់អាហារដល់អ្នកក្រីក្រចំនួនហុកសិបនាក់) ឬអ្នកខ្វះខាត។ (អ្នកក្រីក្រម្នាក់ៗ) ឬអ្នកខ្វះខាតម្នាក់ៗ ត្រូវទទួលបាន (មួយមូដ) ដែលជាប្រភេទគ្រាប់ធញ្ញជាតិដូចទៅនឹងអ្វីដែលបានកំណត់ក្នុងហ្សាកាត់អាល់ហ្វីតរ៍។ ក្នុងករណីនេះ អាហារនោះត្រូវតែជាអាហារចម្បងដែលប្រជាជនក្នុងតំបន់នោះបរិភោគ ដូចជាស្រូវសាលី ឬស្រូវបាឡេជាដើម មិនមែនជាម្សៅ ឬម្សៅលីងនោះទេ។ ប្រសិនបើអ្នកដែលត្រូវបំពេញកាហ្វារ៉ោះ (ការសងបាប) មិនអាចអនុវត្តលក្ខខណ្ឌទាំងបីបានទេ នោះកាហ្វារ៉ោះនឹងនៅតែជាប់ក្នុងកាតព្វកិច្ចរបស់គាត់។ ប្រសិនបើក្រោយមកគាត់មានលទ្ធភាពអនុវត្តលក្ខខណ្ឌណាមួយ គាត់ត្រូវតែធ្វើវា ទោះបីជាគាត់មានលទ្ធភាពត្រឹមតែផ្នែកខ្លះក៏ដោយ ដូចជាការផ្តល់អាហារមួយមូដ ឬតិចជាងនេះ គាត់ត្រូវតែបញ្ចេញវា។ (ហើយមិនអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដែលធ្វើការ «ហ្ស៊ីហារ» រួមដំណេកជាមួយភរិយារបស់គាត់ឡើយ) ពោលគឺភរិយាដែលគាត់បានធ្វើការ «ហ្ស៊ីហារ» ដាក់ (រហូតទាល់តែគាត់បានបំពេញកាហ្វារ៉ោះ) តាមលក្ខខណ្ឌដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ។ • បញ្ញត្តិស្តីពីការចោទប្រកាន់ (អាល់កាហ្វ) និងការស្បថដាក់បណ្តាសា (អាល់លីអាន) ﴿ជំពូក﴾ ស្តីពីការបញ្ជាក់អំពីបញ្ញត្តិស្តីពីការចោទប្រកាន់ (អាល់កាហ្វ) និងការស្បថដាក់បណ្តាសា (អាល់លីអាន)។ ពាក្យថា «លីអាន» តាមភាសាវិទ្យាគឺជាប្រភពនៃពាក្យថា «ឡាក់អាន់» ដែលមានន័យថា ការនៅឆ្ងាយ (ពីការមេត្តារបស់អល់ឡោះ)។ ចំណែកតាមន័យនៃសាសនា គឺពាក្យសម្តីជាក់លាក់មួយចំនួនដែលត្រូវបានកំណត់ជាភស្តុតាងសម្រាប់បុគ្គលដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពបង្ខំ ក្នុងការចោទប្រកាន់អ្នកដែលធ្វើឱ្យកិត្តិយសគ្រួសាររបស់គាត់ត្រូវមន្ទិលសង្ស័យ និងនាំមកនូវភាពអាម៉ាស់ដល់គាត់។ (ហើយប្រសិនបើបុរសម្នាក់ចោទប្រកាន់) ពោលគឺចោទប្រកាន់ភរិយារបស់ខ្លួនថាបានប្រព្រឹត្តអំពើខុសប្រវេណី (ហ្ស៊ីណា) នោះគាត់ត្រូវទទួលទោសពីបទចោទប្រកាន់ (ហ័តអាល់កាហ្វ)។ ហើយនឹងមានការបញ្ជាក់នៅពេលក្រោយថា ទោសនោះគឺការវាយចំនួនប៉ែតសិបខ្សែរ (លើកលែងតែបុរសអ្នកចោទប្រកាន់នោះអាចបង្ហាញភស្តុតាង) ថាភរិយារបស់គាត់ពិតជាបានប្រព្រឹត្តអំពើខុសប្រវេណីមែន (ឬគាត់ធ្វើការស្បថដាក់បណ្តាសា «លីអាន») ជាមួយភរិយារបស់គាត់ដែលជាអ្នកត្រូវចោទ។ នៅក្នុងសាត្រាស្លឹករឹតខ្លះប្រើពាក្យថា «ឬធ្វើការស្បថដាក់បណ្តាសាគ្នា» ពោលគឺតាមបញ្ជារបស់មេដឹកនាំ (ហាកឹម) ឬអ្នកដែលមានតួនាទីដូចគ្នា។ (ដូច្នេះ គាត់ត្រូវនិយាយនៅចំពោះមុខមេដឹកនាំ ក្នុងវិហារ នៅលើវេទិកាទេសនា និងនៅចំពោះមុខក្រុមមនុស្ស) ដែលចំនួនតិចបំផុតគឺបួននាក់៖ (ខ្ញុំសូមស្បថដោយព្រះនាមអល់ឡោះថា ពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំគឺជាអ្នកនិយាយការពិត ចំពោះអ្វីដែលខ្ញុំបានចោទប្រកាន់ភរិយារបស់ខ្ញុំ) ដែលមិនមានវត្តមាននៅទីនោះ (ឈ្មោះ... ថាបានប្រព្រឹត្តអំពើខុសប្រវេណី)។ ប្រសិនបើនាងមានវត្តមាននៅទីនោះ គាត់ត្រូវចង្អុលទៅនាងដោយនិយាយថា៖ «ភរិយារបស់ខ្ញុំម្នាក់នេះ»។ ហើយប្រសិនបើមានកូនដែលគាត់បដិសេធថាជាកូនរបស់គាត់ គាត់ត្រូវបញ្ជាក់នៅក្នុងពាក្យស្បថនោះថា៖ (ហើយថា កូននេះកើតចេញពីអំពើខុសប្រវេណី ហើយមិនមែនជាកូនរបស់ខ្ញុំឡើយ)។ បុរសដែលធ្វើការស្បថ «លីអាន» ត្រូវនិយាយពាក្យទាំងនេះ (ចំនួនបួនដង។ ហើយនៅពេលលើកទីប្រាំ បន្ទាប់ពីមេដឹកនាំបានដាស់តឿនគាត់) ឬអ្នកដែលមានតួនាទីដូចគ្នា ដោយការព្រមានគាត់អំពីការដាក់ទោសរបស់អល់ឡោះនៅថ្ងៃបរលោក ដែលវាធ្ងន់ធ្ងរជាងការដាក់ទោសនៅលើលោកនេះ៖ («ហើយសូមឱ្យបណ្តាសារបស់អល់ឡោះធ្លាក់មកលើរូបខ្ញុំ ប្រសិនបើខ្ញុំជាអ្នកនិយាយកុហក») ចំពោះអ្វីដែលខ្ញុំបានចោទប្រកាន់នាងថាបានប្រព្រឹត្តអំពើខុសប្រវេណី។ ការដែលអ្នកនិពន្ធបានបញ្ជាក់ថាត្រូវធ្វើនៅលើវេទិកាទេសនា និងចំពោះមុខក្រុមមនុស្សនោះ មិនមែនជាកាតព្វកិច្ចក្នុងពិធី «លីអាន» ឡើយ ប៉ុន្តែវាជាស៊ូណាន់ (ការអនុវត្តដែលគួរឱ្យសរសើរ)។ (ហើយទាក់ទងនឹងការស្បថ «លីអាន» របស់គាត់) ពោលគឺស្វាមី ទោះបីជាភរិយាមិនបានស្បថតបក៏ដោយ (គឺមានបញ្ញត្តិប្រាំប្រការ)៖ ទីមួយគឺ (ការលើកលែងទោស) ពោលគឺទោសពីបទចោទប្រកាន់ (ចំពោះគាត់) ប្រសិនបើភរិយាជាស្ត្រីដែលស្ថិតក្នុងលក្ខខណ្ឌដែលត្រូវការពារ...