អាល់-ហ្វីកហ៍ អាល់-អាក់បារ (ច្បាប់ឥស្លាមដ៏ឧត្តម)

ឋានសួគ៌ និងនរកមិនវិនាសសាបសូន្យឡើយ ការសងសឹកគ្នារវាងគូជម្លោះ ដោយយកអំពើល្អ (ហាសានត) មកទូទាត់គ្នានៅថ្ងៃបរលោក (គីយ៉ាម៉ះ) គឺជាការពិត។ ប្រសិនបើពួកគេគ្មានអំពើល្អទេ ការយកអំពើអាក្រក់ (សៃយីអាត) របស់ជនរងគ្រោះទៅដាក់លើពួកគេវិញ ក៏ជាការពិត និងជាយុត្តិធម៌ដ៏ត្រឹមត្រូវ។ ឋានសួគ៌ និងនរក ត្រូវបានបង្កើតឡើងរួចជាស្រេច ហើយវានឹងមិនវិនាសសាបសូន្យជាដាច់ខាត។ ដូចគ្នានេះដែរ ទណ្ឌកម្ម និងរង្វាន់បុណ្យរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត ក៏នឹងមិនសាបសូន្យឡើយ ពោលគឺស្ថិតស្ថេរជានិរន្តរ៍។ អល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត ទ្រង់ណែនាំផ្លូវត្រង់ដល់អ្នកណាដែលទ្រង់ប្រាថ្នា ដោយក្តីអនុគ្រោះរបស់ទ្រង់ ហើយទ្រង់ធ្វើឱ្យវង្វេងចំពោះអ្នកណាដែលទ្រង់ប្រាថ្នា ដោយយុត្តិធម៌របស់ទ្រង់។ ការធ្វើឱ្យវង្វេងរបស់ទ្រង់ គឺការបោះបង់ចោល (មិនជួយជ្រោមជ្រែង)។ អត្ថន័យនៃការបោះបង់ចោល គឺការដែលទ្រង់មិនផ្តល់ការសម្របសម្រួល (តައូហ្វីក) ដល់អ្នកបម្រើ (អាបដ៍) ឱ្យធ្វើនូវអ្វីដែលទ្រង់ពេញចិត្ត ហើយនេះជាយុត្តិធម៌របស់ទ្រង់។ ដូចគ្នានេះដែរ ការដាក់ទណ្ឌកម្មលើអ្នកដែលត្រូវបានបោះបង់ចោល ចំពោះអំពើបាបដែលគេបានប្រព្រឹត្ត ក៏ជាយុត្តិធម៌របស់ទ្រង់ដែរ។

ទារុណកម្មក្នុងផ្នូរ (អាហ្សាstandard-កាប់ពុរ) ហើយវាមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យយើងនិយាយថា ហ្សៃតន (សាតាំង) ដកហូតជំនឿ (អ៊ីម៉ាន) ពីអ្នកបំរើដែលមានជំនឿ (មូហ្មីន) ដោយបង្ខំ និងបង្ខិតបង្ខំនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែយើងនិយាយថា អ្នកបំរើនោះខ្លួនឯងជាអ្នកបោះបង់ចោលជំនឿ ហើយនៅពេលនោះហើយ ទើបហ្សៃតនដកហូតជំនឿនោះចេញពីគេ។ ការសាកសួររបស់ម៉ាឡាអ៊ីកាត់ មុនកើរ និងណាកៀរ នៅក្នុងផ្នូរ គឺជាការពិតជាក់ស្តែង។ ការវិលត្រឡប់នៃវិញ្ញាណ (រូប៊) ទៅក្នុងរាងកាយនៅក្នុងផ្នូរវិញ គឺជាការពិត។ ការညှစ်សង្កត់នៅក្នុងផ្នូរ និងទារុណកម្មនៅក្នុងផ្នូរ គឺជាការពិតជាក់ស្តែងសម្រាប់ពួកគ្មានជំនឿ (កាហ្វៀរ) ទាំងអស់ ហើយវាក៏ជាការពិតដែលអាចកើតមានចំពោះអ្នកមានជំនឿ (មូហ្មីន) មួយចំនួនដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាបផងដែរ។ រាល់លក្ខណៈទាំងឡាយរបស់អល់ឡោះ—ជាម្ចាស់ដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមបំផុត—ដែលពួកអ្នកប្រាជ្ញបានរៀបរាប់ជាភាសាភើសៀ (Persian) គឺត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យនិយាយបាន លើកលែងតែពាក្យ «ដៃ» (យុដ) ជាភាសាភើសៀតែប៉ុណ្ណោះ (ដែលមិនត្រូវបកប្រែចំតួអក្សរឡើយ)។ ហើយវាត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យនិយាយថា «បារូយេ ឃូដា» (Baruye Khuda - សំដៅលើភក្ត្ររបស់អល់ឡោះ) ដោយគ្មានការប្រដូចទៅនឹងអ្វីទាំងអស់ និងគ្មានការកំណត់អំពីសណ្ឋានឡើយ។

អត្ថន័យនៃការនៅជិត និងការនៅឆ្ងាយ ហើយការនៅជិត ឬការនៅឆ្ងាយពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតនោះ មិនមែនក្នុងន័យចម្ងាយផ្លូវជិតឬឆ្ងាយនោះឡើយ ប៉ុន្តែវាស្ថិតក្នុងន័យនៃការផ្តល់កិត្តិយស និងការមើលងាយ។ អ្នកដែលប្រតិបត្តិតាមបង្គាប់ (អ្នកគោរពកោតខ្លាច) គឺនៅជិតទ្រង់ ដោយគ្មានការសួរដេញដោលអំពីរបៀប (ដោយគ្មានការប្រៀបធៀបនឹងលក្ខណៈរបស់សត្វលោក) ហើយអ្នកដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាប គឺនៅឆ្ងាយពីទ្រង់ ដោយគ្មានការសួរដេញដោលអំពីរបៀបឡើយ។ ការនៅជិត ការនៅឆ្ងាយ និងការបែរមករក គឺកើតមានឡើងចំពោះអ្នកដែលបួងសួង (អ្នកដែលសូត្រធម៌រំលឹកចំពោះទ្រង់)។ ដូចគ្នានេះដែរ ការនៅក្បែរទ្រង់នៅក្នុងឋានសួគ៌ និងការឈរនៅចំពោះមុខទ្រង់ គឺកើតឡើងដោយគ្មានការសួរដេញដោលអំពីរបៀបឡើយ។

សេចក្តីពន្យល់អំពីឧត្តមភាពខុសគ្នារវាងអាយ៉ាត់នានានៃគម្ពីរគួរអាន គម្ពីរគួរអានត្រូវបានបញ្ចុះមកលើរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ ហើយវាត្រូវបានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងសៀវភៅគម្ពីរ (ម៉ូសហ្វ)។ រាល់អាយ៉ាត់ទាំងអស់នៃគម្ពីរគួរអាន ក្នុងន័យជាបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ គឺមានភាពស្មើគ្នានៅក្នុងគុណតម្លៃ និងភាពមហិមា។ ប៉ុន្តែ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អាយ៉ាត់ខ្លះមានលក្ខណៈពិសេសត្រង់ថា វាមានទាំងគុណតម្លៃនៃការរំលឹក (ការសូត្រ) និងគុណតម្លៃនៃអ្វីដែលត្រូវបានគេរំលឹកដល់ (ខ្លឹមសារដែលបានរៀបរាប់) ដូចជាអាយ៉ាត់កុរស៊ី (Ayat អាល់-Kursi) ជាដើម។ នេះក៏ព្រោះតែអ្វីដែលត្រូវបានរៀបរាប់នៅក្នុងអាយ៉ាត់នោះ គឺនិយាយអំពីភាពខ្ពង់ខ្ពស់ ភាពមហិមា និងគុណលក្ខណៈរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។ ហេតុនេះ ទើបអាយ៉ាត់នោះរួមបញ្ចូលនូវគុណតម្លៃពីររួមគ្នា គឺគុណតម្លៃនៃការរំលឹក និងគុណតម្លៃនៃអ្វីដែលត្រូវបានគេរំលឹកដល់។ ផ្ទុយទៅវិញ អាយ៉ាត់ខ្លះទៀតមានត្រឹមតែគុណតម្លៃនៃការរំលឹក (ការសូត្រ) តែប៉ុណ្ណោះ ដូចជាអាយ៉ាត់ដែលនិយាយអំពីប្រវត្តិរបស់ពួកកាហ្វៀរ (អ្នកមិនមានជំនឿ) ជាដើម ដែលអ្វីដែលត្រូវបានគេរំលឹកដល់នៅក្នុងនោះ (គឺពួកកាហ្វៀរ) គ្មានគុណតម្លៃអ្វីឡើយ។ ដូចគ្នានេះដែរ ចំពោះព្រះនាម និងគុណលក្ខណៈទាំងឡាយរបស់អល់ឡោះ គឺសុទ្ធតែមានភាពស្មើគ្នានៅក្នុងភាពមហិមា និងគុណតម្លៃ ដោយគ្មានភាពខុសប្លែកគ្នារវាងព្រះនាមទាំងនោះឡើយ។

បុត្រាបុត្រីរបស់រ៉សូលុលឡោះ ﷺ កាស៊ីម (Qasim) ថាហៀរ (Tahir) និងអ៊ីប្រាហ៊ីម (Ibrahim) គឺជាបុត្រារបស់រ៉សូលុលឡោះ ﷺ។ ចំណែកឯ ហ្វាទីម៉ះ (ហ្វាទីម៉ះ) រូកៃយ៉ះ (Ruqayyah) ហ្សៃណាប់ (Zaynab) និងអ៊ុម្មុគុលស៊ូម (Umm Kulthum) ទាំងអស់នេះគឺជាបុត្រីរបស់រ៉សូលុលឡោះ ﷺ។ ប្រសិនបើមានការសង្ស័យ ឬភាពមិនច្បាស់លាស់ណាមួយកើតឡើងចំពោះបុគ្គលម្នាក់ អំពីចំណុចលម្អិតនៃវិទ្យាសាស្ត្រទូហ៊ីត (ការបង្រួបបង្រួមអល់ឡោះ) គឺចាំបាច់ណាស់ដែលរូបគេត្រូវមានជំនឿភ្លាមៗទៅលើអ្វីដែលជាការពិត និងត្រឹមត្រូវបំផុតនៅចំពោះមុខអល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ រហូតទាល់តែគេស្វែងរកឃើញអ្នកចេះដឹង (អាលិម) ដើម្បីសាកសួរដេញដោល។ គេមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបង្អង់ពេលក្នុងការស្វែងរកការពិតនោះឡើយ ហើយក៏គ្មានលេសដោះសារណាមួយក្នុងការស្ទាក់ស្ទើរ ឬផ្អាកការស្វែងយល់នោះដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេអាចនឹងធ្លាក់ខ្លួនទៅជាអ្នកក្បត់ជំនឿ (កាហ្វៀរ) ប្រសិនបើគេនៅតែបន្តស្ទាក់ស្ទើរ (មិនព្រមស្វែងរកការពិត)។ ហើយដំណឹងអំពីការឡើងទៅកាន់ជាន់មេឃ (មីរ៉ាច) គឺជារឿងពិតប្រាកដ។ ជនណាដែលបដិសេធរឿងនេះ គឺជាអ្នកបង្កើតប៊ីឌអះ (ការច្នៃប្រឌិតខុសឆ្គងក្នុងសាសនា) និងជាអ្នកវង្វេងចាកចេញពីផ្លូវត្រូវ។

សញ្ញានៃថ្ងៃកិយាម៉ាត់ ការចេញមកនៃដัจဂျាល, យ៉ៈជូជ និងម៉ៈជូជ, ការរះឡើងនៃព្រះអាទិត្យពីទិសខាងលិច, ការចុះមកនៃអ៉ីសា (អៈលៃហិស្សឡាម) ពីលើមេឃ និងសញ្ញាផ្សេងៗទៀតនៃថ្ងៃកិយាម៉ាត់ ដូចដែលមានចែងនៅក្នុងបណ្តាហាឌីសស្ហហ៊ីហ៍ (ត្រឹមត្រូវ) គឺជារឿងពិតប្រាកដដែលនឹងកើតឡើង ហើយអល់ឡោះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ទ្រង់ចង្អុលបង្ហាញផ្លូវដល់ជនណាដែលទ្រង់ប្រពៃទៅកាន់ផ្លូវដ៏ត្រង់។

សៀវភៅពន្យល់ងាយយល់អំពីអាល់ហ្វិកហ៍ អាល់អាប់សត់ ដែលត្រូវបានបន្សល់ទុកពីអ៉ីម៉ាម អាប៊ូ ហានីហ្វះ តាមរយៈការរីវាយ៉ាត់ (ការរាយការណ៍) របស់អាប៊ូ មុតីអ៊ិ អាល់ពលឃី ពីអ៉ីម៉ាម អាប៊ូ ហានីហ្វះ អារម្ភកថា

ក្នុងនាមអល់ឡោះ ជាព្រះដ៏សប្បុរសបំផុត ព្រះដ៏មហាអាណិតស្រឡាញ់បំផុត។

ក្នុងនាមអល់ឡោះ ជាព្រះមហាករុណាទិគុណ ព្រះមហាប្រណីតសប្បុរស។ រាល់ការសរសើរតម្កើងគឺចំពោះអល់ឡោះ ដែលជាម្ចាស់គ្រប់គ្រងពិភពលោកទាំងមូល។ សូមការប្រសិទ្ធពរ និងសេចក្តីសុខសាន្តមានដល់លោកម្ចាស់របស់យើង គឺព្យាការីមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ព្រមទាំងក្រុមគ្រួសារ និងសហការី (សាហាឡាហ្វ) របស់លោកទាំងអស់។ អុីម៉ាម អាប៊ូ បក្ស៍ ប៊ីន មូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អាល់កាសានី បាននិទានពី អាប៊ូ បក្ស៍ អាឡាឧទ្ឌីន មូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ប៊ីន អះម៉ាត់ អាកសាម៉ាកង់ឌី ដោយគាត់បានពោលថា៖ អាប៊ូ អាល់ម៉ាអ៊ីន ម៉ៃមូន ប៊ីន មូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ប៊ីន ម៉ាកហ៊ូល អានណាសាហ្វី បានប្រាប់យើងថា អាប៊ូ អាប់ឌុលឡោះ អាល់ហ៊ូសេន ប៊ីន អាលី អាល់កាសហ្គារី ដែលមានរហស្សនាមថា អាល់ហ្វាឌីល បានប្រាប់យើងថា អាប៊ូ ម៉ាលីក ណាសរ៉ន ប៊ីន ណាសរ៍ អាល់ឃុតតាលី បានប្រាប់យើង ដោយផ្អែកលើការនិទានពី អាលី ប៊ីន អាល់ហាសាន ប៊ីន មូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អាល់ហ្គាហ្សាល ពី អាប៊ូ អាល់ហាសាន អាលី ប៊ីន អះម៉ាត់ អាល់ហ្វារីស៊ី ដែលបាននិយាយថា ណូសៀរ ប៊ីន យ៉ះយ៉ា អាល់ហ្វាគីហ៊៍ បានប្រាប់យើងថា៖ ខ្ញុំបានឮ អាប៊ូ មុតី អុលហាកាំ ប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ អាល់បាលឃី ពោលថា៖ អំពីគោលការណ៍គ្រឹះរបស់ក្រុម អះលុះស៊ុណ្ណះ វ៉ាល់ជៈម៉ាអះ (Ahl អាល់-ស៊ូណាន់ wa អាល់-Jama'ah)៖ ខ្ញុំបានសួរលោក អាប៊ូ ហានីហ្វះ អាននុហ្ម៉ាន ប៊ីន ថាប៊ីត (សូមអល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតពេញចិត្តនឹងគាត់ និងពួកគេទាំងអស់គ្នា) អំពី «អាល់ហ្វិកហ៍ អុលអាក់បារ» (ការយល់ដឹងដ៏ធំបំផុត/គោលជំនឿគ្រឹះ) ហើយគាត់បានឆ្លើយតបថា៖ គឺការដែលអ្នកមិនចោទប្រកាន់បុគ្គលណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកបែរមុខទៅរកគីបឡាត់ (មូស្លីម) ថាជាអ្នកក្បត់សាសនា (កាហ្វៀរ) ដោយសារតែបាបកម្មណាមួយឡើយ ហើយអ្នកក៏មិនត្រូវបដិសេធជំនឿ (អ៊ីម៉ាន) របស់បុគ្គលណាម្នាក់នោះដែរ។ ហើយការដែលអ្នកបង្គាប់ឱ្យធ្វើអំពើល្អ និងហាមឃាត់អំពើអាក្រក់ ព្រមទាំងដឹងច្បាស់ថា អ្វីដែលត្រូវកើតឡើងចំពោះអ្នក គឺមិនអាចចៀសផុតពីអ្នកបានឡើយ ហើយអ្វីដែលមិនត្រូវកើតឡើងចំពោះអ្នក ក៏មិនអាចមកប៉ះពាល់អ្នកបានដែរ។ ហើយអ្នកមិនត្រូវបដិសេធ ឬកាត់កាលសហការី (សាហាឡាហ្វ) ណាម្នាក់របស់រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ ឡើយ។ ហើយអ្នកមិនត្រូវស្រឡាញ់គាំទ្រសហការីណាម្នាក់ ដោយលម្អៀងទៅលើសហការីម្នាក់ទៀតនោះទេ ហើយត្រូវទុកកិច្ចការរបស់លោក អូស្មាន និងលោក អាលី ទៅលើអល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតជាអ្នកសម្រេច។

ចំណេះដឹងហ្វិកហ៍ដ៏ប្រសើរបំផុត និយមន័យនៃអ៊ីម៉ាន និងសសរទ្រូងរបស់វា លោក អាប៊ូ ហានីហ្វះ (សូមអល់ឡោះត្រេកអរនឹងគាត់) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការយល់ដឹង (ហ្វិកហ៍) អំពីសាសនា គឺប្រសើរជាងការយល់ដឹងអំពីច្បាប់វិន័យផ្សេងៗ។ ហើយការដែលបុគ្គលម្នាក់សិក្សារៀនសូត្រអំពីរបៀបគោរពសក្ការៈចំពោះម្ចាស់របស់ខ្លួន គឺប្រសើរសម្រាប់រូបគេ ជាងការប្រមូលផ្តុំនូវចំណេះដឹងផ្សេងៗយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់»។ លោក អាប៊ូ មុតៀ បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំបានសួរថា៖ «សូមប្រាប់ខ្ញុំអំពីចំណេះដឹងហ្វិកហ៍ដ៏ប្រសើរបំផុត?» លោក អាប៊ូ ហានីហ្វះ បានឆ្លើយថា៖ «គឺការដែលបុគ្គលម្នាក់សិក្សារៀនសូត្រអំពីជំនឿ (អ៊ីម៉ាន) ចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ បណ្តាច្បាប់វិន័យសាសនា ស៊ូណាន់ (មាគ៌ាព្យាការី) ក្រិត្យក្រមទណ្ឌកម្ម និងការខ្វែងគំនិតគ្នាក៏ដូចជាការឯកភាពគ្នារបស់សហគមន៍មូស្លីម (អ៊ុម្មះ)»។ លោកបាននិយាយថា៖ ខ្ញុំបានសួរថា៖ «សូមប្រាប់ខ្ញុំអំពីអ៊ីម៉ាន (ជំនឿ)?» គាត់បានឆ្លើយថា៖ អ៊ីប៊ន មើរស្យាដ បាននិទានប្រាប់ខ្ញុំ ពី យ៉ះយ៉ា ពិន យ៉ាក់មើរ ដែលបាននិយាយថា៖ ខ្ញុំបានសួរទៅកាន់ អ៊ីប៊ន អ៊ូមើរ (សូមអល់ឡោះត្រេកអរនឹងអ្នកទាំងពីរ) ថា៖ «សូមប្រាប់ខ្ញុំអំពីសាសនា តើវាជាអ្វី?» គាត់បានឆ្លើយថា៖ «ចូរអ្នកប្រកាន់ខ្ជាប់នូវអ៊ីម៉ាន ហើយសិក្សារៀនសូត្រអំពីវា»។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ «សូមប្រាប់ខ្ញុំអំពីអ៊ីម៉ាន តើវាជាអ្វី?» គាត់ក៏បានកាន់ដៃខ្ញុំ ហើយនាំខ្ញុំទៅរកបុរសចំណាស់ម្នាក់ រួចឱ្យខ្ញុំអង្គុយក្បែរគាត់ ហើយនិយាយថា៖ «បុរសម្នាក់នេះសួរអំពីអ៊ីម៉ាន តើវាដូចម្តេច?» អ៊ីប៊ន អ៊ូមើរ បាននិយាយថា៖ ហើយបុរសចំណាស់នោះ គឺជាអ្នកដែលបានចូលរួមក្នុងសមរភូមិបាដ្រ៍ ជាមួយរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ។ អ៊ីប៊ន អ៊ូមើរ បានបន្តថា៖ ខ្ញុំធ្លាប់បាននៅក្បែររ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ ហើយបុរសចំណាស់នេះក៏នៅជាមួយខ្ញុំដែរ នៅពេលដែលមានបុរសម្នាក់មានសក់ក្បាលស្អាតបាត និងពាក់ក្បិនក្បាល បានដើរចូលមកឯយើង ដែលយើងស្មានថាគាត់ជាអ្នកស្រុកវាលខ្សាច់ (បាឌីយ៉ះ)។ គាត់បានដើររំលងស្មារបស់មនុស្សម្នា រួចមកឈប់ឈរនៅចំពោះមុខរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ ហើយសួរថា៖ «ឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ តើអ្វីទៅជាអ៊ីម៉ាន?» ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «គឺការបញ្ជាក់សក្ខីកម្មថា គ្មានម្ចាស់សក្ការៈពិតប្រាកដណាក្រៅពីអល់ឡោះឡើយ ហើយមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) គឺជាអ្នកបម្រើ និងជារ៉សូលរបស់ទ្រង់ និងការដែលអ្នកជឿជាក់លើបណ្តាម៉ាឡាអ៊ីកាត់របស់ទ្រង់ បណ្តាគម្ពីររបស់ទ្រង់ បណ្តារ៉សូលរបស់ទ្រង់ ថ្ងៃបរលោក និងការកំណត់វាសនា (កូដូ និងកូដារ) ទាំងល្អនិងអាក្រក់ថា គឺមកពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់»។ បុរសនោះក៏និយាយថា៖ «អ្នកនិយាយត្រឹមត្រូវហើយ»។ ពួកយើងក៏មានការប្លែកចិត្តចំពោះការបញ្ជាក់ការពិតរបស់គាត់ទៅកាន់រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ ទាំងដែលគាត់ជាអ្នកស្រុកវាលខ្សាច់ដ៏សាមញ្ញម្នាក់។ បន្ទាប់មក គាត់បានសួរទៀតថា៖ «ឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ តើអ្វីទៅជាច្បាប់វិន័យនៃឥស្លាម?» ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «គឺការបង្កើតសឡាត ការផ្តល់ហ្សាកាត់ ការបួសក្នុងខែរ៉ាម៉ាឌន ការធ្វើហជ្ជទៅកាន់វិហារកាក់បះ ចំពោះអ្នកដែលមានលទ្ធភាពធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីនោះ និងការងូតទឹកជម្រះកាយពីជូណូប (ការរួមដំណេក ឬការចេញទឹកកាម)»។ បុរសនោះក៏និយាយថា៖ «អ្នកនិយាយត្រឹមត្រូវហើយ»។ ពួកយើងក៏មានការប្លែកចិត្តចំពោះសម្តីរបស់គាត់ ដែលបញ្ជាក់ការពិតទៅកាន់រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ ហាក់បីដូចជាគាត់ជាអ្នកបង្រៀនទ្រង់ដូច្នោះដែរ។ បន្ទាប់មក គាត់បានសួរទៀតថា៖ «ឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ តើអ្វីទៅជាអៀសាន (ការធ្វើល្អឥតខ្ចោះ)?» ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «គឺការដែលអ្នកធ្វើសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះ ហាក់បីដូចជាអ្នកក្រឡេកឃើញទ្រង់ដូច្នោះដែរ ព្រោះទោះបីជាអ្នកមើលមិនឃើញទ្រង់ក៏ដោយ ក៏ទ្រង់ទតឃើញអ្នកដែរ»...

ច្បាប់ទូន្មានចំពោះអ្នកដែលបដិសេធការបង្កើត (របស់អល់ឡោះ) ឬបដិសេធនូវអ្វីដែលជាកាតព្វកិច្ចចាំបាច់ត្រូវដឹងនៅក្នុងសាសនា អាប៊ូ មុតីក្ក៍ (Abu Muti') បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំបានសួរទៅកាន់លោក អាប៊ូ ហានីហ្វះ (សូមអល់ឡោះមេត្តាប្រោសប្រណីចំពោះគាត់) ថា៖ «ប្រសិនបើបុគ្គលម្នាក់មានជំនឿចិត្តយ៉ាងមុតមាំ និងបានទទួលស្គាល់នូវប្រការទាំងនេះ តើគាត់ជាអ្នកមានជំនឿ (មូហ្មីន) ដែរឬទេ?» លោកបានឆ្លើយថា៖ «បាទ, ប្រសិនបើគាត់បានទទួលស្គាល់នូវប្រការទាំងនេះ មានន័យថាគាត់បានទទួលស្គាល់នូវរាល់ការប្រៀនប្រដៅទាំងឡាយនៃសាសនាឥស្លាម ហើយគាត់គឺជាអ្នកមានជំនឿ (មូហ្មីន)»។ ខ្ញុំបានសួរបន្តថា៖ «ចុះប្រសិនបើគាត់បដិសេធនូវការបង្កើតណាមួយរបស់ទ្រង់ ដោយនិយាយថា៖ ខ្ញុំមិនដឹងថាអ្នកណាជាអ្នកបង្កើតវត្ថុនេះទេ?» លោកបានឆ្លើយថា៖ «បុគ្គលនោះបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពគ្មានជំនឿ (គូហ្វុរ) ហើយ ព្រោះតែបន្ទូលរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតដែលថា៖ ﴿ទ្រង់ជាអ្នកបង្កើតរាល់វត្ថុទាំងអស់﴾ ដូច្នេះ វាប្រៀបដូចជាគាត់បាននិយាយថា មានអ្នកបង្កើតផ្សេងក្រៅពីអល់ឡោះ។ ដូចគ្នាដែរ ប្រសិនបើគាត់និយាយថា៖ ខ្ញុំមិនដឹងថាអល់ឡោះបានកម្រិតកាតព្វកិច្ចលើរូបខ្ញុំក្នុងការថ្វាយបង្គំ (សឡាត) ការកាន់សីលបួស (ស៊ួម) និងការបរិច្ចាគទាន (ហ្សាកាត់) នោះទេ នោះគាត់ពិតជាបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពគ្មានជំនឿ (គូហ្វុរ) ហើយ»។ ព្រោះតែបន្ទូលរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតដែលថា៖ ﴿ហើយចូរអ្នករាល់គ្នាបង្កបង្កើតការសឡាត និងផ្តល់នូវហ្សាកាត់﴾ និងបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដែលថា៖ ﴿ត្រូវបានកម្រិតកាតព្វកិច្ចលើអ្នករាល់គ្នានូវការកាន់សីលបួស﴾ និងបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដែលថា៖ ﴿ចូរលើកតម្កើងភាពបរិសុទ្ធរបស់អល់ឡោះ នៅពេលល្ងាច និងនៅពេលព្រឹក។ ហើយរាល់ការសរសើរទាំងឡាយនៅក្នុងជាន់ថ្នាក់មេឃ និងភពផែនដី គឺសម្រាប់ទ្រង់តែមួយគត់ ព្រមទាំងនៅពេលរសៀល និងនៅពេលថ្ងៃត្រង់﴾។ «ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើគាត់និយាយថា៖ ខ្ញុំមានជំនឿលើខគម្ពីរ (អាយ៉ាត់) ទាំងនេះ តែខ្ញុំមិនដឹងពីអត្ថន័យពិតប្រាកដ និងការបកស្រាយ (តាហ្វស៊ីររ) របស់វាទេ នោះគាត់មិនធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពគ្មានជំនឿ (គូហ្វុរ) ឡើយ ពីព្រោះគាត់មានជំនឿលើការបញ្ចុះគម្ពីរមក ប៉ុន្តែគាត់គ្រាន់តែយល់ច្រឡំក្នុងការបកស្រាយតែប៉ុណ្ណោះ។ ការយល់ច្រឡំក្នុងការបកស្រាយ មិនធ្វើឱ្យបុគ្គលម្នាក់ក្លាយជាអ្នកគ្មានជំនឿ (កាហ្វៀរ) ឡើយ។ ហើយអ្នកដែលគ្មានការយល់ដឹង (អវិជ្ជា) នៅក្នុងទឹកដីដែលគ្មានជំនឿ (ទឹកដីស៊្រីក) ក៏មិនត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអ្នកគ្មានជំនឿ (កាហ្វៀរ) ដែរ»។ ខ្ញុំបានសួរគាត់ទៀតថា៖ «ចុះប្រសិនបើបុគ្គលម្នាក់បានទទួលស្គាល់នូវរាល់ការប្រៀនប្រដៅទាំងឡាយនៃសាសនាឥស្លាមនៅក្នុងទឹកដីដែលគ្មានជំនឿ (ទឹកដីស៊្រីក) ប៉ុន្តែគាត់មិនបានដឹងអំពីកាតព្វកិច្ច (ហ្វាឌូ) និងច្បាប់វិន័យណាមួយឡើយ ហើយក៏មិនបានទទួលស្គាល់គម្ពីរ ឬច្បាប់វិន័យណាមួយនៃសាសនាឥស្លាមដែរ ក្រៅតែពីការទទួលស្គាល់ចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត និងមានជំនឿ (អ៊ីម៉ាន) ដោយមិនបានទទួលស្គាល់ច្បាប់វិន័យផ្សេងៗនៃជំនឿនោះឡើយ រួចហើយគាត់ក៏បានស្លាប់ទៅ តើគាត់ជាអ្នកមានជំនឿ (មូហ្មីន) ដែរឬទេ?» លោកបានឆ្លើយថា៖ «បាទ»។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ «ទោះបីជាគាត់មិនបានដឹងអ្វីសោះ និងមិនបានអនុវត្តអ្វីសោះ ក្រៅតែពីការទទួលស្គាល់នូវជំនឿ (អ៊ីម៉ាន) រួចក៏ស្លាប់ទៅឬ?» លោកបានឆ្លើយថា៖ «គាត់គឺជាអ្នកមានជំនឿ (មូហ្មីន)»។ និយមន័យនៃជំនឿ (អ៊ីម៉ាន) របស់លោក អាប៊ូ ហានីហ្វះ និងការប្រគល់កិច្ចការទាំងឡាយទៅលើអល់ឡោះ ហើយគ្រប់គ្នាត្រូវបានសម្របសម្រួលទៅតាមអ្វីដែលពួកគេត្រូវបានបង្កើតឡើងសម្រាប់វា ខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់លោក អាប៊ូ ហានីហ្វះ ថា៖ «សូមប្រាប់ខ្ញុំអំពីជំនឿ (អ៊ីម៉ាន)»។ លោកបានឆ្លើយថា៖ «គឺការដែលអ្នកធ្វើជាសាក្សីថា គ្មានម្ចាស់ដែលត្រូវគោរពសក្ការៈពិតប្រាកដក្រៅពីអល់ឡោះតែមួយគត់ ដោយគ្មានដៃគូឡើយ ហើយអ្នកធ្វើជាសាក្សីចំពោះពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់របស់ទ្រង់ គម្ពីរទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ បណ្តារ៉សូលរបស់ទ្រង់ ឋានសួគ៌របស់ទ្រង់ និងឋាននរករបស់ទ្រង់»។

ការនិយាយរបស់លោកអំពីសមត្ថភាព (អ៊ិស្តិដកអះ) លោក អពូ ហានីហ្វះ (សូមអល់ឡោះមេត្តាករុណាដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ប្រាកដណាស់ សមត្ថភាពដែលអ្នកបម្រើ (មនុស្ស) ប្រើប្រាស់ដើម្បីប្រព្រឹត្តអំពើបាប គឺជានិមិត្តរូបនៃសមត្ថភាពដូចគ្នាដែលស័ក្តិសមសម្រាប់យកទៅប្រព្រឹត្តអំពើអានុភាព (អំពើល្អ) ផងដែរ។ ហើយគេនឹងត្រូវទទួលទោសចំពោះការប្រើប្រាស់សមត្ថភាពខុសគោលដៅ ដែលអល់ឡោះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បានបង្កើតឡើងនៅក្នុងខ្លួនគេ និងបានបញ្ជាឱ្យគេប្រើប្រាស់វាក្នុងអំពើអានុភាព (អំពើល្អ) ដោយមិនមែនក្នុងអំពើបាបឡើយ។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ ចុះប្រសិនបើគេនិយាយថា អល់ឡោះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់មិនបានបង្ខិតបង្ខំអ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់ឱ្យប្រព្រឹត្តអំពើបាប ហើយបន្ទាប់មកដាក់ទោសពួកគេលើរឿងនោះទេ តើយើងត្រូវឆ្លើយតបទៅគេយ៉ាងដូចម្តេច?

ការឆ្លើយតបទៅនឹងអ្នកដែលអះអាងថា អល់ឡោះមិនបានបង្កើតប្រការអាក្រក់ (អាក្រក់) គេបានសួរទៅកាន់រូបគេថា៖ តើអ្នកបម្រើ (មនុស្ស) អាចផ្តល់ផលអាក្រក់ ឬផលចំណេញដល់ខ្លួនឯងបានដែរឬទេ? ប្រសិនបើគេឆ្លើយថា «មិនអាចទេ» ព្រោះតែពួកគេត្រូវបានកំណត់ក្នុងការទទួលផលអាក្រក់ និងផលចំណេញ លើកលែងតែអំពើអានុវត្តតាម (ទាត) និងអំពើល្មើស (មៈសិយ៉ាត់) នោះ គេក៏ត្រូវបានសួរទៀតថា៖ តើអល់ឡោះបានបង្កើតប្រការអាក្រក់ដែរឬទេ? ប្រសិនបើគេឆ្លើយថា «បាទ/ចាស» នោះគេបានចាកចេញពីសម្តីដើមរបស់គេ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេឆ្លើយថា «ទេ» នោះគេបានក្លាយជាអ្នកប្រមាថ (កាហ្វិរ) ហើយ ព្រោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ទ្រង់ខ្ពង់ខ្ពស់បានត្រាស់ថា៖ ﴿ចូលពោលថា៖ ខ្ញុំសូមជ្រកកោនជាមួយម្ចាស់នៃអរុណរះ ឱ្យផុតពីប្រការអាក្រក់នៃអ្វីដែលទ្រង់បានបង្កើត﴾។ ទ្រង់បានប្រកាសថា អល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ទ្រង់ខ្ពង់ខ្ពស់ ពិតជាបានបង្កើតប្រការអាក្រក់។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ ប្រសិនបើគេនិយាយថា តើអ្នករាល់គ្នាមិនបានពោលទេឬថា អល់ឡោះបានសព្វព្រះហឫទ័យឱ្យមានការប្រមាថ (កុហ្វរ៍) និងសព្វព្រះហឫទ័យឱ្យមានជំនឿ (អ៊ីមាន)? ប្រសិនបើពួកយើងឆ្លើយថា «បាទ/ចាស» គេនឹងសួរថា៖ តើអល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ទ្រង់ខ្ពង់ខ្ពស់មិនបានត្រាស់ទេឬថា ﴿ទ្រង់គឺជាម្ចាស់ដែលគប្បីត្រូវកោតខ្លាច និងជាម្ចាស់នៃការអភ័យទោស﴾? ពួកយើងឆ្លើយថា «ពិតមែនហើយ»។ គេក៏សួរទៀតថា៖ ចុះតើទ្រង់ជាម្ចាស់នៃការប្រមាថដែរឬទេ? តើពួកយើងត្រូវឆ្លើយទៅគេយ៉ាងដូចម្តេច? ទ្រង់ (អ្នកប្រាជ្ញ) មានបន្ទូលថា៖ ពួកយើងឆ្លើយថា ទ្រង់ជាម្ចាស់ចំពោះអ្នកណាដែលទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យឱ្យធ្វើអំពើអានុវត្តតាម ហើយទ្រង់មិនមែនជាម្ចាស់ចំពោះអ្នកណាដែលទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យឱ្យធ្វើអំពើល្មើសឡើយ។ ប្រសិនបើគេនិយាយថា៖ អល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ទ្រង់ខ្ពង់ខ្ពស់ មិនបានសព្វព្រះហឫទ័យឱ្យគេពោលពាក្យភូតភរលើទ្រង់ឡើយ។ ចុះចូលប្រាប់គេទៅមើលថា៖ តើការមួលបង្កាច់លើអល់ឡោះ ស្ថិតនៅក្នុងសម្តី និងការនិយាយដែរឬទេ? ប្រសិនបើគេឆ្លើយថា «បាទ/ចាស»។ ចូលសួរគេទៀតថា៖ តើអ្នកណាដែលបានបង្រៀនអាដាំនូវឈ្មោះទាំងអស់? ប្រសិនបើគេឆ្លើយថា «គឺអល់ឡោះ»។ ចូលសួរគេទៀតថា៖ តើការប្រមាថ (កុហ្វរ៍) ស្ថិតនៅក្នុងសម្តីដែរឬទេ? ប្រសិនបើគេឆ្លើយថា «បាទ/ចាស»។ ចូលសួរគេទៀតថា៖ តើអ្នកណាដែលធ្វើឱ្យអ្នកប្រមាថ (កាហ្វិរ) អាចនិយាយបាន? ប្រសិនបើគេឆ្លើយថា «គឺអល់ឡោះ»។ នោះពួកគេបានចាញ់ប្រៀបខ្លួនឯងហើយ ព្រោះការបង្កើតគូប្រជែង (ស៊ីរ៉ក) គឺកើតចេញពីការនិយាយ ហើយប្រសិនបើអល់ឡោះមិនសព្វព្រះហឫទ័យទេ ទ្រង់នឹងមិនឱ្យពួកគេនិយាយពាក្យនោះឡើយ។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ ប្រសិនបើគេនិយាយថា មនុស្សម្នាក់ បើគេប្រាថ្នា គេនឹងធ្វើ ហើយបើគេមិនប្រាថ្នា គេនឹងមិនធ្វើ បើគេប្រាថ្នា គេនឹងហូប ហើយបើគេមិនប្រាថ្នា គេនឹងមិនហូប បើគេប្រាថ្នា គេនឹងផឹក ហើយបើគេមិនប្រាថ្នា គេនឹងមិនផឹក? ទ្រង់ (អ្នកប្រាជ្ញ) មានបន្ទូលថា៖ ចូលពោលទៅកាន់គេថា៖ តើអល់ឡោះបានប្រកាសសាលក្រមលើពូជពង្សអ៊ីស្រាអែលឱ្យឆ្លងកាត់សមុទ្រ ហើយបានកំណត់លើហ្វិរអ៊ូនឱ្យលង់ទឹកដែរឬទេ? ប្រសិនបើគេឆ្លើយថា «បាទ/ចាស» ចូលសួរគេថា៖ តើអាចកើតមានដែរឬទេដែលហ្វិរអ៊ូនមិនដេញតាមមូសា ហើយរូបគេ និងបរិវាររបស់គេមិនលង់ទឹក? ប្រសិនបើគេឆ្លើយថា «អាច» នោះគេពិតជាបានប្រមាថ (កាហ្វិរ) ហើយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេឆ្លើយថា «មិនអាចទេ» នោះគេបានរំលាយសម្តីមុនៗរបស់គេដោយខ្លួនឯង។ ជំពូក៖ អំពីការកំណត់ព្រហ្មលិខិត (កៈដរ៍) ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ អាលី អ៊ិបនូ អះម៉ាត់ បានប្រាប់ពួកយើង ពី នុស័ុរ អ៊ិបនូ យ៉ះយ៉ា ដោយគាត់បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំបានឮ អាប៊ូ មុតី កំពុងពោល...

គត់គំនិតអំពីបុគ្គលដែលមានការសង្ស័យចំពោះអីមាន់(ជំនឿ)របស់ខ្លួន គាត់បានពោលថា៖ ខ្ញុំមិនដឹងថា តើទីអវសានរបស់កាហ្វៀរ(អ្នកប្រឆាំង)នៅឯណានោះទេ។ គាត់បានបន្តថា៖ គេគឺជាអ្នកបដិសេធចំពោះកិតាបរបស់អល់ឡោះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ហើយគេគឺជាកាហ្វៀរ។ ខ្ញុំបានសួរគាត់ថា៖ តើអ្នកយល់យ៉ាងណា ប្រសិនបើមានបុគ្គលម្នាក់ត្រូវបានគេសួរថា «តើអ្នកជាអ្នកមានអីមាន់ឬ?» ហើយគេបានឆ្លើយថា «អល់ឡោះជ្រាបច្បាស់ជាង»? គាត់បានឆ្លើយថា៖ បុគ្គលនោះគឺកំពុងមានការសង្ស័យចំពោះអីមាន់របស់ខ្លួន។ ខ្ញុំបានសួរទៀតថា៖ តើនៅចន្លោះការប្រព្រឹត្តកាហ្វៀរ និងការមានអីមាន់ មានថ្នាក់ណាមួយផ្សេងទៀតក្រៅពីនិហ្វាក(ការក្លែងបន្លំ/មុនហ្វិក)ដែរឬទេ? ព្រោះមនុស្សមានតែបីប្រភេទប៉ុណ្ណោះ គឺអ្នកមានអីមាន់ កាហ្វៀរ ឬមុនហ្វិក? គាត់បានឆ្លើយថា៖ ទេ បុគ្គលដែលសង្ស័យលើអីមាន់របស់ខ្លួន មិនមែនជាមុនហ្វិកឡើយ។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ ហេតុអ្វី? គាត់បានឆ្លើយថា៖ ដោយសារមានហ្វាហ្គីសរបស់មិត្តភក្តិលោកមុអាទ ពិន ជៈពល់ និងលោកអព្ទុលឡោះ ពិន មស៊ូដ។ ហាំម៉ាទ បានរៀបរាប់ដល់ខ្ញុំ ពីហារិស ពិន ម៉ាលិក ដែលជាសហាបាត់ម្នាក់របស់លោកមុអាទ ពិន ជៈពល់ ជាជនជាតិអាន់សារ។ នៅពេលដែលសេចក្តីស្លាប់បានមកដល់លោកមុអាទ ហារិស ក៏បានយំ។ លោកមុអាទ បានសួរថា៖ ឱហារិស តើអ្វីដែលធ្វើឱ្យអ្នកយំ? ហារិស បានឆ្លើយថា៖ ខ្ញុំមិនមែនយំដោយសារការស្លាប់របស់អ្នកនោះទេ ព្រោះខ្ញុំដឹងថាថ្ងៃអាហ្គីរ៉ាត់គឺល្អសម្រាប់អ្នកជាងលោកិយនេះ ប៉ុន្តែខ្ញុំឆ្ងល់ថា តើនរណានឹងធ្វើជាគ្រូបង្រៀន (ឬអ្នកផ្តល់ចំណេះដឹង) បន្ទាប់ពីអ្នក? លោកមុអាទ បានពោលថា៖ ចូរចិត្តត្រជាក់ ហើយចូរអ្នកស្វែងរកអព្ទុលឡោះ ពិន មស៊ូដ។ ហារិស បានពោលទៅកាន់លោកមុអាទថា៖ សូមជួយទូន្មានខ្ញុំផង។ លោកមុអាទ ក៏បានទូន្មានគាត់នូវអ្វីដែលអល់ឡោះមានចេតនា រួចបានពោលថា៖ ចូរប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះកំហុសឆ្គងរបស់អ្នកប្រាជ្ញ។ ហារិស បាននិយាយថា៖ បន្ទាប់មក លោកមុអាទ ក៏បានទទួលមរណភាព ហើយហារិស បានធ្វើដំណើរទៅកាន់ក្រុងកូហ្វះ ដើម្បីជួបសហាបាត់របស់លោកអព្ទុលឡោះ ពិន មស៊ូដ។ នៅពេលដែលមានការអំពាវនាវឱ្យធ្វើសឡាត ហារិស បានពោលថា «ចូរអ្នករាល់គ្នាក្រោកឡើងឆ្ពោះទៅកាន់ការអំពាវនាវនេះ ដែលជាកាតព្វកិច្ចសម្រាប់អ្នកមានអីមាន់គ្រប់រូបដែលបានឮត្រូវតែឆ្លើយតប»។ ពួកគេបានសម្លឹងមើលទៅគាត់ ហើយនិយាយថា «តើអ្នកជាអ្នកមានអីមាន់មែនទេ?»។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ ប្រាកដណាស់ ខ្ញុំពិតជាអ្នកមានអីមាន់។ ពួកគេក៏បានធ្វើភ្នែកដាក់គ្នា (សម្តែងការប្លែកចិត្ត)។ លុះពេលលោកអព្ទុលឡោះ (ពិន មស៊ូដ) ចេញមក ពួកគេបានប្រាប់លោកពីរឿងនោះ។ លោកអព្ទុលឡោះ ក៏បានពោលទៅកាន់ហារិស ដូចពាក្យដែលពួកគេបាននិយាយដែរ។ ហារិស ក៏បានឱនក្បាលចុះ ហើយយំ ដោយពោលថា «សូមអល់ឡោះមេត្តាករុណាដល់លោកមុអាទ»។ នៅពេលដែលគេបានប្រាប់លោកពិន មស៊ូដ ពីរឿងនេះ លោកបានពោលទៅកាន់ហារិសថា «តើអ្នកជាអ្នកមានអីមាន់មែនទេ?» គាត់ឆ្លើយថា «បាទ»។ លោកបានសួរទៀតថា «តើអ្នកហ៊ាននិយាយថា អ្នកជាអ្នកស្រុកសួគ៌ដែរឬទេ?» ហារិស បានពោលថា «សូមអល់ឡោះមេត្តាករុណាដល់លោកមុអាទ ព្រោះគាត់បានទូន្មានខ្ញុំឱ្យប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះកំហុសឆ្គងរបស់អ្នកប្រាជ្ញ និងការយកតាមការវិនិច្ឆ័យរបស់មុនហ្វិក»។ លោកអព្ទុលឡោះ បានសួរថា៖ តើអ្នកបានឃើញកំហុសឆ្គងអ្វីខ្លះ? ហារិស បានឆ្លើយថា៖ ខ្ញុំសូមអង្វរអ្នកដោយនាមអល់ឡោះ តើមិនមែនជាការពិតទេឬដែលថានៅសម័យន៉ាហ្គី ﷺ មនុស្សលោកកាលណោះត្រូវបានចែកជាបីក្រុម...

អ្នកមានជំនឿ (មុហ៍មិន) អាចនឹងត្រូវទទួលទោសទណ្ឌដោយសារបាបកម្មរបស់គាត់ គាត់បានពោលថា៖ អ្នកមានជំនឿ គឺជាអ្នកដែលចូលឋានសួគ៌ដោយសារជំនឿរបស់គាត់ ប៉ុន្តែគាត់អាចនឹងត្រូវទទួលទោសទណ្ឌនៅក្នុងភ្នើងនរកដោយសារអំពើបាបដែលគាត់បានប្រព្រឹត្ត។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់និយាយថា "អ្នកនោះគឺជាអ្នកកានណរក" តើប្រយ៉ាងណា? គាត់បានឆ្លើយថា៖ គេនិយាយកុហកទេ គេគ្មានចំណេះដឹងអំពីឿងនេះឡើយ ហើយគេបានអស់សង្ឃឹមចំពោះក្តីមេត្តាករុណារបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់។ អាប់ប៊ូ ហានីហ្វះ (សូមអល់ឡោះមេត្តាករុណាដល់គាត់) បានពោលថា៖ គេគប្បីនិយាយថា "ខ្ញុំជាអ្នកមានជំនឿពិតប្រាកដ" ព្រោះគេមិនត្រូវមានសេចក្តីសង្ស័យលើជំនឿរបស់ខ្លួនឡើយ។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ តើជំនឿរបស់គេស្មើនឹងជំនឿរបស់ពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែរឬទេ? [កំណត់ចំណាំ]៖ គាត់បានឆ្លើយថា៖ ត្រូវហើយ។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ ទោះបីជាការប្រតិបត្តិរបស់គេមានកម្រិតតិចតួច ក៏គេនៅតែជាអ្នកមានជំនឿពិតប្រាកដដែរឬ? [កំណត់ចំណាំ]៖ គាត់បានលើកឡើងនូវហាឌីសរបស់ ហារីសះ ថា៖ ព្យាការី (សឡល់ឡោះ អាឡៃហិ វ៉ាសឡាម) បានសួរទៅ ហារីសះ ថា៖ "តើអ្នកស្ថិតក្នុងស្ថានភាពបែបណានៅព្រឹកនេះ?" ហារីសះ បានឆ្លើយថា៖ "ខ្ញុំបានក្លាយជាអ្នកមានជំនឿពិតប្រាកដនៅព្រឹកនេះ"។ ព្យាការីបានពោលថា៖ "ចូរអ្នកពិចារណានូវអ្វីដែលអ្នកបាននិយាយ ព្រោះរាល់សេចក្តីពិត តែងតែមានការពិតជាក់ស្តែងរបស់វា តើតថភាពនៃជំនឿរបស់អ្នកគឺជាអ្វី?" ហារីសះ បានទូលថា៖ "ចិត្តរបស់ខ្ញុំបានលះបង់ចោលនូវលោកីយ៍នេះ រហូតដល់ខ្ញុំសុខចិត្តស្រេកទឹកនៅពេលថ្ងៃ (ដោយការបួស) និងភ្ញាក់រំលឹកអល់ឡោះនៅពេលយប់។ ខ្ញុំហាក់ដូចជាកំពុងសម្លឹងមើល អារ៉ស្ហ (បល្ល័ង្ក) នៃអម្ចាស់របស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំហាក់ដូចជាកំពុងសម្លឹងមើលអ្នកស្រុកឋានសួគ៌កំពុងសួរសុខទុក្ខគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយខ្ញុំហាក់ដូចជាកំពុងសម្លឹងមើលអ្នកស្រុកឋាននរកកំពុងស្រែកអយ្យកោនៅក្នុងនោះ"។ រ៉សូលុលឡោះ (សឡល់ឡោះ អាឡៃហិ វ៉ាសឡាម) បានពោលថា៖ "អ្នកយល់ត្រូវហើយ ចូរប្រកាន់ខ្ជាប់នូវអ្វីដែលអ្នកកំពុងមាន! អ្នកយល់ត្រូវហើយ ចូរប្រកាន់ខ្ជាប់នូវអ្វីដែលអ្នកកំពុងមាន!" បន្ទាប់មកទ្រង់បានពោលថា៖ "អ្នកណាដែលសប្បាយចិត្តនឹងសម្លឹងមើលបុរសម្នាក់ដែលអល់ឡោះបានបំភ្លឺពន្លឺនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ ចូរគេសម្លឹងមើល ហារីសះ ចុះ"។ បន្ទាប់មក ហារីសះ បានទូលថា៖ "ឱ រ៉សូលុលឡោះ សូមមេត្តាឌូអាសុំឱ្យខ្ញុំបានទទួលការលះបង់ជីវិតក្នុងផ្លូវអល់ឡោះ (ស្ហាហ៊ីដ) ផង"។ ទ្រង់ក៏បានធ្វើឌូអាឱ្យគេ ហើយបន្ទាប់មក ហារីសះ ក៏បានទទួលការលះបង់ជីវិតជាស្ហាហ៊ីដមែន។

ពួកកាហ្វៀរនឹងអ៉ីម៉ាននៅពេលបានឃើញការទណ្ឌកម្មដោយផ្ទាល់ភ្នែក ខ្ញុំបានសួរថា៖ តើហេតុអ្វីបានជាមានក្រុមមនុស្សមួយចំនួននិយាយថា អ្នកមានអ៉ីម៉ាន (អ្នកមានជំនឿ) នឹងមិនចូលនរក? គាត់បានឆ្លើយថា៖ «គ្មាននរណាម្នាក់ចូលនរក លើកលែងតែអ្នកដែលមានអ៉ីម៉ានប៉ុណ្ណោះ»។ ខ្ញុំបានសួរទៀតថា៖ ចុះពួកកាហ្វៀរ (អ្នកបដិសេធ) វិញ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ «ពួកសគេនឹងអ៉ីម៉ាននៅថ្ងៃនោះ»។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ តើការណ៍នោះកើតឡើងយ៉ាងដូចម្តេច? គាត់បានឆ្លើយថា៖ គឺដោយសារបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ដែលថា៖ ﴿លុះពេលដែលពួកគេបានឃើញការទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងររបស់យើង ពួកគេបាននិយាយថា៖ យើងបានអ៉ីម៉ានចំពោះអល់ឡោះតែមួយអង្គគត់ ហើយយើងបានបដិសេធនូវអ្វីដែលយើងធ្លាប់បានសិរិក (ស៊ីរ៉ក) នឹងទ្រង់។ ប៉ុន្តែ អ៉ីម៉ានរបស់ពួកគេមិនបានផ្តល់ប្រយោជន៍អ្វីដល់ពួកគេឡើយ នៅពេលដែលពួកគេបានឃើញការទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងររបស់យើង﴾ (អាយ៉ាត់)។ អ៉ីម៉ាម អាប៊ូ ហានីហ្វះ (សូមអល់ឡោះមេត្តាប្រណីដល់គាត់) បានពោលថា៖ «អ្នកណាដែលសម្លាប់មនុស្សម្នាក់ដោយគ្មានសិទ្ធិ ឬលួច ឬប្លន់តាមផ្លូវ ឬប្រព្រឹត្តអំពើអាសអាភាស ឬប្រព្រឹត្តអំពើបាប ឬហ្ស៊ីណា (ប្រព្រឹត្តខុសប្រពៃណី) ឬផឹកស្រា ឬស្រវឹង នោះគាត់គឺជាអ្នកមានអ៉ីម៉ានដែលហ្វាស៊ិក (ប្រព្រឹត្តបាបធំ) ហើយគាត់មិនមែនជាកាហ្វៀរឡើយ»។ ហើយពិតណាស់ ទ្រង់នឹងដាក់ទោសពួកគេនៅក្នុងនរកដោយសារតែអំពើបាបទាំងនោះ ហើយទ្រង់នឹងបញ្ចេញពួកគេមកវិញពីនរកដោយសារតែអ៉ីម៉ានរបស់ពួកគេ។ អ៉ីម៉ាម អាប៊ូ ហានីហ្វះ (សូមអល់ឡោះមេត្តាប្រណីដល់គាត់) បានពោលទៀតថា៖ «អ្នកណាដែលបានអ៉ីម៉ានលើអ្វីៗទាំងអស់ដែលត្រូវអ៉ីម៉ាន ប៉ុន្តែគាត់បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំមិនដឹងថា មូសា និងអ៊ីសា ត្រូវបានបញ្ជូនមកជា រ៉សូល ឬមិនមែនជា រ៉សូល នោះទេ នោះគាត់គឺជាកាហ្វៀរ។ ហើយអ្នកណាដែលនិយាយថា៖ ខ្ញុំមិនដឹងថា ពួកកាហ្វៀរស្ថិតនៅក្នុងសួគ៌ ឬនៅក្នុងនរកនោះទេ នោះគាត់គឺជាកាហ្វៀរ» ដោយសារបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ដែលថា៖ ﴿ហើយពួកដែលបដិសេធ (កាហ្វៀរ) ពួកគេនឹងទទួលបានភ្លើងនរកជើហាន់ណាំ ដោយមិនត្រូវគេកាត់ទោសឱ្យស្លាប់ឡើយ﴾ ហើយទ្រង់បានត្រាស់ថា៖ ﴿ហើយពួកគេនឹងទទួលបានការទណ្ឌកម្មដោយការដុតកម្ដៅ﴾ ហើយអល់ឡោះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បានត្រាស់ថា៖ ﴿ហើយពួកគេនឹងទទួលបានការទណ្ឌកម្មយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ﴾។ អ៉ីម៉ាម អាប៊ូ ហានីហ្វះ (សូមអល់ឡោះមេត្តាប្រណីដល់គាត់) បានពោលថា៖ «ខ្ញុំបានទទួលដំណឹងពី សាអ៉ីទ អ៊ីប្នុ អាល់មុស៊យយ៉ិប ថា គាត់បាននិយាយថា៖ អ្នកណាដែលមិនបានដាក់ពួកកាហ្វៀរឱ្យស្ថិតនៅក្នុងទីកន្លែងរបស់ពួកគេក្នុងនរកទេ នោះគាត់គឺដូចជាពួកគេដែរ»។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ សូមប្រាប់ខ្ញុំអំពីអ្នកដែលមានអ៉ីម៉ាន ប៉ុន្តែមិនបានសឡាត មិនបានសៀម (តមអាហារ) និងមិនបានធ្វើអំពើល្អណាមួយសោះ តើអ៉ីម៉ានរបស់គាត់មានន័យអ្វីដែរឬទេ? គាត់បានឆ្លើយថា៖ «គាត់ស្ថិតក្រោមការសម្រេចរបស់អល់ឡោះ ប្រសិនបើទ្រង់មានចេតនា ទ្រង់នឹងដាក់ទោសគាត់ ហើយប្រសិនបើទ្រង់មានចេតនា ទ្រង់នឹងមេត្តាប្រណីដល់គាត់»។

កំណត់ត្រារបស់លោក មុអាត (មូអកហ្ស) ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលមិនបដិសេធអ្វីមួយសោះពីគម្ពីររបស់ទ្រង់ នោះគេគឺជាអ្នកមានជំនឿ (មុហ៍មិន)»។ លោក អាប៊ូ ហានីហ្វះ (Abu Hanifah) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ម្ចាស់ចំណេះដឹងខ្លះបានប្រាប់ខ្ញុំថា នៅពេលដែលលោក មុអាត ប៊ីន ជឹបាល់ (មូអកហ្ស អ៊ីប៊ីន ជ៉ាបាល់) -សូមអល់ឡោះត្រេកអរនឹងគាត់- បានធ្វើដំណើរទៅដល់ទីក្រុងហុម្ស៍ (Hims) មនុស្សម្នាបានជួបជុំគ្នានៅជុំវិញគាត់ ហើយមានយុវជនម្នាក់បានសួរគាត់ថា៖ «តើលោកយល់យ៉ាងណា ចំពោះអ្នកដែលថ្វាយបង្គំ (សឡាត) កាន់សីលបួស ធ្វើបុណ្យហជ្ជនៅវិហារកាក់បះ ធ្វើជីហាដក្នុងវិថីរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ បរិច្ចាគរំដោះទាសករ និងផ្តល់ហ្សាកាត់ ប៉ុន្តែគេមានមន្ទិលសង្ស័យចំពោះអល់ឡោះ និងរ៉សូលរបស់ទ្រង់?» លោកបានឆ្លើយថា៖ «អ្នកនេះត្រូវធ្លាក់នរក»។ យុវជននោះសួរទៀតថា៖ «ចុះតើលោកយល់យ៉ាងណា ចំពោះអ្នកដែលមិនសឡាត មិនកាន់សីលបួស មិនធ្វើបុណ្យហជ្ជ និងមិនផ្តល់ហ្សាកាត់ ប៉ុន្តែគេមានជំនឿយ៉ាងមុតមាំលើអល់ឡោះ និងរ៉សូលរបស់ទ្រង់?» លោកបានឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំសង្ឃឹម (នូវសេចក្តីមេត្តាករុណា) សម្រាប់គេ ហើយខ្ញុំក៏បារម្ភជំនួសគេដែរ»។ យុវជននោះក៏បាននិយាយថា៖ «ឱលោក អាប៊ូ អាប់ឌុររ៉ោះម៉ាន (Abu Abdur Rahman) អើយ! ដូចជាគ្មានអំពើល្អណាមួយមានប្រយោជន៍ឡើយនៅពេលដែលមានមន្ទិលសង្ស័យ នោះក៏គ្មានអំពើបាបណាមួយអាចបំផ្លាញជំនឿ (អ៊ីម៉ាន) បានទាំងស្រុងនោះដែរ»។ បន្ទាប់មក យុវជននោះក៏បានដើរចេញទៅ។ លោក មុអាត ក៏បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នៅក្នុងជ្រលងភ្នំនេះ គ្មាននរណាម្នាក់យល់ដឹងធម៌វិន័យ (ហ្វិកហ៍) ច្បាស់ជាងយុវជនម្នាក់នេះឡើយ»។ លោក អាប៊ូ ហានីហ្វះ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ចូរប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងក្រុមឧទ្ទាមបះបោរដោយសារតែការបះបោររបស់ពួកគេ មិនមែនដោយសារតែពួកគេជាអ្នកគ្មានជំនឿ (កាហ្វៀរ) នោះឡើយ។ ចូរនៅជាមួយក្រុមដែលយុត្តិធម៌ និងអ្នកដឹកនាំដែលអយុត្តិធម៌ ហើយចូរอย่าនៅជាមួយក្រុមឧទ្ទាមបះបោរ។ ប្រសិនបើនៅក្នុងចំណោមសហគមន៍រួម (ជៈម៉ាអាត) មានអ្នកបំផ្លិចបំផ្លាញ និងអ្នកទុច្ចរិត នោះនៅក្នុងចំណោមពួកគេក៏នៅតែមានអ្នកល្អៗដែលអាចជួយអ្នកប្រឆាំងនឹងពួកគេបានដែរ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើសហគមន៍ទាំងមូលក្លាយជាក្រុមបះបោរ ចូរដកខ្លួនចេញពីពួកគេ ហើយចាកចេញទៅកាន់កន្លែងផ្សេងទៀត។ អល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿តើទឹកដីរបស់អល់ឡោះមិនធំទូលាយទេឬ អ្វីបានជាពួកអ្នកមិនធ្វើចំណាកស្រុក (ហិជរ៉ាត់) នៅក្នុងនោះ?﴾ ហើយទ្រង់ក៏បានមានបន្ទូលទៀតថា៖ ﴿ពិតប្រាកដណាស់ ទឹកដីរបស់ យើងគឺធំទូលាយណាស់ ហេតុនេះចូរពួកអ្នកគោរពសក្ការៈចំពោះ យើង តែមួយគត់﴾។

កាតព្វកិច្ចនៃការធ្វើហិជរ៉ោះ (ការភៀសខ្លួន) ទៅកាន់អល់ឡោះ លោក អាប៊ូ ហានីហ្វះ (សូមអល់ឡោះមេត្តាប្រោសប្រណីចំពោះគាត់) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ហាំម៉ាដ ប៊ីន អ៊ីប្រាហ៊ីម បាននិទានប្រាប់យើង ដោយផ្អែកលើការនិទានពី អ៊ីប៊ន ម៉ាស៊ូដ (សូមអល់ឡោះត្រេកអរនឹងពួកគេទាំងពីរ) ថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នៅពេលដែលអំពើបាបនានាបានលេចឡើងនៅលើទឹកដីណាមួយ ហើយអ្នកមិនមានលទ្ធភាពកែប្រែវាបានទេ ចូរអ្នកចាកចេញពីទឹកដីនោះទៅកាន់ទឹកដីផ្សេងទៀត ហើយចូរគោរពសក្ការៈចំពោះម្ចាស់របស់អ្នកនៅទីនោះចុះ»។ ហើយគាត់បានមានប្រសាសន៍ទៀតថា៖ អ្នកចេះដឹងមួយចំនួនបាននិទានប្រាប់ខ្ញុំ ដោយផ្អែកលើការនិទានពីបុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមសហការី (សាហាឡាហ្វ) របស់រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ ថា៖ «អ្នកណាដែលបានចាកចេញពីទឹកដីមួយដែលគេបារម្ភខ្លាចមានការសាកល្បង (ហ្វីតណះ) នៅក្នុងនោះ ទៅកាន់ទឹកដីមួយផ្សេងទៀតដែលគេលែងមានការបារម្ភខ្លាច អល់ឡោះនឹងកត់ត្រាទុកសម្រាប់រូបគេនូវផលបុណ្យស្មើនឹងផលបុណ្យរបស់បុគ្គលដ៏ស្មោះត្រង់ (សិដឌីក) ចំនួនចិតសិបនាក់»។

ការបញ្ជាក់អំពីភាពខ្ពង់ខ្ពស់ខ្ពស់ផុតលេខ (របស់អល់ឡោះ) លោក អ៊ីមាម អេប៊ូ ហាណាហ្វះ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «បុគ្គលណាដែលនិយាយថា "ខ្ញុំមិនដឹងថា ម្ចាស់របស់ខ្ញុំគង់នៅលើមេឃ ឬនៅលើផែនដីទេ" បុគ្គលនោះពិតជាបានកាហ្វៀរ (បដិសេធជំនឿ) ហើយ។ ហើយដូចគ្នានេះដែរ ចំពោះបុគ្គលដែលនិយាយថា "ទ្រង់គង់នៅលើអើរ៉ស់ (បល្ល័ង្ក) ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដឹងថា អើរ៉ស់នោះនៅលើមេឃ ឬនៅលើផែនដីទេ"។ ព្រោះអល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ទ្រង់ត្រូវបានគេបួងសួងសុំពីខាងលើ គឺមិនមែនពីខាងក្រោមឡើយ ហើយការនិយាយថាទ្រង់នៅខាងក្រោម មិនមែនជាលក្ខណៈនៃភាពជាម្ចាស់ និងភាពជាអល់ឡោះទាល់តែសោះ»។ ផ្អែកលើការបញ្ជាក់នេះដែរ មានការរៀបរាប់នៅក្នុងហាឌីសថា៖ បុរសម្នាក់បាននាំនារីបម្រើស្បែកខ្មៅម្នាក់មកជួបព្យាការី (សឡអល់ឡោះ អាឡៃហិ វ៉ាសឡាម) ហើយពោលថា៖ «ខ្ញុំមានកាតព្វកិច្ចត្រូវរំដោះទាសករម្នាក់ តើនារីម្នាក់នេះអាចជំនួសបានដែរឬទេ?»។ ព្យាការី (សឡអល់ឡោះ អាឡៃហិ វ៉ាសឡាម) ក៏បានសួរទៅនារីនោះថា៖ «តើនាងជាអ្នកមានជំនឿ (មុហ្វម៉ិន) ឬទេ?»។ នាងឆ្លើយថា៖ «ចាស (មានជំនឿ)»។ ព្យាការីបានសួរបន្តថា៖ «តើអល់ឡោះគង់នៅឯណា?»។ នាងក៏បានចង្អុលទៅលើមេឃ។ ព្យាការី (សឡអល់ឡោះ អាឡៃហិ វ៉ាសឡាម) ក៏បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចោទប្រកាន់នាងឱ្យមានសេរីភាពចុះ ព្រោះនាងពិតជាអ្នកមានជំនឿពិតប្រាកដ»។

ការបញ្ជាក់អំពីទណ្ឌកម្មនៅក្នុងផ្នូរ (កុព្វរ៉) លោក អ៊ីមាម អាប៊ូ ហាណីហ្វះ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ អ្នកណាដែលនិយាយថា «ខ្ញុំមិនស្គាល់ (ឬមិនទទួលស្គាល់) ទណ្ឌកម្មនៅក្នុងផ្នូរទេ» អ្នកនោះស្ថិតនៅក្នុងក្រុម ជ៉ះមីយ៉ះ (Jahmiyyah) ដែលវិនាសអន្តរាយ ព្រោះគេបានបដិសេធបន្ទូលរបស់ទ្រង់ អល់ឡោះ ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ដែលថា៖ ﴿ស៊ូណូអាទ្ស៊ីពូហុម ម៉ររ៉ូថ៉ែន - យើងនឹងដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេពីរដង﴾ ពោលគឺទណ្ឌកម្មនៅក្នុងផ្នូរ។ និងបន្ទូលរបស់ទ្រង់ ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ថា៖ ﴿វ៉ាអ៊ីនណា លិលឡាទីណា ឡូឡាមូ អាធ៉ាបាន ដូណា ធ៉ាលិក - ហើយពិតណាស់ ចំពោះពួកដែលបំពាន គឺមានទណ្ឌកម្មផ្សេងទៀតក្រៅពីនេះ﴾ ពោលគឺនៅក្នុងផ្នូរ។ ប្រសិនបើគេនិយាយថា «ខ្ញុំជឿលើអាយ៉ាត់ (ខគម្ពីរ) ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនជឿលើការបកស្រាយរបស់វាទេ» នោះលោកបានមានប្រសាសន៍ថា «គេគឺជាអ្នកកាហ្វៀរ (អ្នកបដិសេធជំនឿ)» ព្រោះនៅក្នុងគម្ពីរអាល់គួរអាន មានអាយ៉ាត់ខ្លះដែលការបញ្ជូនចុះមករបស់វា គឺជាការបកស្រាយន័យរបស់វារួចជាស្រេច ដូច្នេះប្រសិនបើគេបដិសេធវា គឺគេបានក្លាយជាកាហ្វៀរហើយ។ លោក អ៊ីមាម អាប៊ូ ហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះមេត្តាករុណាដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ មានការនិទានមកខ្ញុំពីលោក អាល់មិនហាល់ អ៊ីប៊ន អាំរ៉ូ ពីលោក អ៊ីប៊ន អាប្បាស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងអ្នកទាំងពីរ) បាននិយាយថា រ៉សូលុលឡោះ ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ (ក្រុមមនុស្សដែលអាក្រក់បំផុតនៃប្រជាជាតិរបស់ខ្ញុំ គឺពួកដែលនិយាយថា «ខ្ញុំស្ថិតនៅក្នុងឋានសួគ៌ ដោយមិនចូលរងទុក្ខក្នុងឋាននរកឡើយ»)។