សហ៊ីហ៍ អាល់-ពូខារី

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សត្វសេះ គឺជាប្រភពនៃរង្វាន់កុសលសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ ជាការបិទបាំងការពារសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ទៀត និងជាបន្ទុកបាបកម្មសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ផ្សេងទៀត។ ចំពោះអ្នកដែលទទួលបានរង្វាន់កុសល គឺបុរសដែលបានចិញ្ចឹមសេះដើម្បីបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយបានចងវាដោយខ្សែវែងនៅក្នុងវាលស្មៅ ឬសួនច្បារ ដូច្នេះរាល់អ្វីដែលសេះនោះស៊ីក្នុងរង្វង់ខ្សែចង គឺសុទ្ធតែជាអំពើល្អសម្រាប់ម្ចាស់របស់វា ហើយប្រសិនបើខ្សែនោះដាច់ ហើយសេះនោះបានរត់ឆ្លងកាត់ទួលមួយ ឬពីរ នោះរាល់ស្នាមជើង និងអាចម៍របស់វាក៏ត្រូវបានរាប់ជាអំពើល្អសម្រាប់ម្ចាស់របស់វាដែរ ហើយប្រសិនបើវាដើរកាត់ទន្លេហើយបានផឹកទឹក ដោយម្ចាស់មិនមានបំណងឱ្យវាផឹកក៏ដោយ ក៏ត្រូវបានរាប់ជាអំពើល្អសម្រាប់គាត់ដែរ។ ចំណែកអ្នកដែលសេះជាការការពារបិទបាំង គឺបុរសដែលចិញ្ចឹមសេះដើម្បីស្វែងរកប្រាក់ចំណូលចិញ្ចឹមជីវិតដោយថ្លៃថ្នូរ និងមិនសុំទានគេ ហើយមិនភ្លេចបំពេញកាតព្វកិច្ចរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចំពោះសត្វនោះ និងមិនដាក់បន្ទុកធ្ងន់ហួសកម្លាំងលើវាឡើយ។ រីឯអ្នកដែលសេះជាបន្ទុកបាបកម្ម គឺបុរសដែលចិញ្ចឹមសេះដើម្បីអួតអាង បង្ហាញភាពហ៊ឺហា និងធ្វើបាបដល់ពួកមូស្លីម»។ នៅពេលមានគេសួរអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់អំពីសត្វលា លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «គ្មានអ្វីត្រូវបានបញ្ចុះមកឱ្យខ្ញុំជាពិសេសអំពីសត្វលាឡើយ ក្រៅតែពីខគម្ពីរដ៏ទូលំទូលាយនេះគឺ៖ “អ្នកណាដែលធ្វើអំពើល្អសូម្បីតែប៉ុនគ្រាប់ធូលី គេនឹងឃើញផលរបស់វា ហើយអ្នកណាដែលធ្វើអំពើអាក្រក់សូម្បីតែប៉ុនគ្រាប់ធូលី គេក៏នឹងឃើញផលរបស់វាដែរ”»។

ហ្សាអ៊ិដ អ៊ីប៊ីន ខាលិដ បានរៀបរាប់ថា៖ បុរសម្នាក់បានមកជួបអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយបានសួរលោកអំពីទ្រព្យសម្បត្តិដែលរើសបាន។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរកត់សម្គាល់ថង់វេចខ្ចប់ និងខ្សែចងរបស់វាឱ្យបានច្បាស់លាស់ រួចហើយចូរប្រកាសស្វែងរកម្ចាស់របស់វារយៈពេលមួយឆ្នាំ ប្រសិនបើម្ចាស់របស់វាមកទទួល ចូរប្រគល់ឱ្យគេវិញចុះ បើមិនដូច្នេះទេ អ្នកអាចយកវាទៅប្រើប្រាស់តាមចិត្តបាន»។ បុរសនោះបានសួរថា៖ «ចុះចំពោះសត្វចៀមដែលវង្វេងវិញ?» លោកឆ្លើយថា៖ «វាជារបស់អ្នក ឬជារបស់បងប្អូនរបស់អ្នក ឬជារបស់សត្វចចក»។ បុរសនោះសួរទៀតថា៖ «ចុះចំពោះសត្វអូដ្ឋដែលវង្វេងវិញ?» ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើអ្នកទៅពាក់ព័ន្ធអ្វីជាមួយវា? វានៅមានថង់ទឹក (ក្រពះ) និងក្រចកជើងរបស់វា វាអាចរកទឹកផឹក និងស៊ីស្លឹកឈើបាន រហូតទាល់តែម្ចាស់របស់វាប្រទះឃើញវា»។

អាល់-ហ្ស៊ូប៊ែរ អ៊ីប៊ីន អាល់-អ៊ាវ៉ាម បានរៀបរាប់ថា ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការដែលអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកយកខ្សែពួរទៅបាច់អុសយកមកលក់ ដើម្បីឱ្យព្រះជាម្ចាស់ការពារកិត្តិយសរបស់គេ គឺប្រសើរជាងការដើរសុំទានមនុស្សដទៃ ដែលគេអាចនឹងឱ្យ ឬបដិសេធមិនឱ្យ»។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការដែលអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកទៅកាប់អុសមួយបាច់លីលើខ្នងរបស់ខ្លួន គឺប្រសើរជាងការដើរសុំទានមនុស្សម្នាក់ ដែលគេអាចនឹងឱ្យ ឬបដិសេធមិនឱ្យ»។

ហ៊ូសេន អ៊ីប៊ីន អាលី បានរៀបរាប់ថា អាលី អ៊ីប៊ីន អាប៊ី ថលិប បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំទទួលបានសត្វអូដ្ឋញីចាស់មួយក្បាលជាចំណែកនៃទ្រព្យជ័យជម្នះក្នុងសមរភូមិបាដ្រ ហើយអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានសត្វអូដ្ឋញីមួយក្បាលទៀតមកឱ្យខ្ញុំ។ នៅថ្ងៃមួយ ខ្ញុំបានឱ្យអូដ្ឋទាំងពីរក្បាលនោះលុតជង្គង់នៅមាត់ទ្វារផ្ទះរបស់បុរសអាន់ស្វ៉ារម្នាក់ ដោយខ្ញុំមានបំណងដឹកស្មៅអ៊ិទខៀរយកទៅលក់ ដើម្បីយកប្រាក់នោះមកចំណាយលើពិធីមង្គលការរបស់ខ្ញុំជាមួយ ហ្វាទីម៉ះ។ នៅពេលនោះ មានជាងទងម្នាក់មកពីកុលសម្ព័ន្ធ បានី កៃនូកា នៅជាមួយខ្ញុំផងដែរ។ កាលនោះ ហាំហ្សា អ៊ីប៊ីន អាប់ឌុល មុតត្វលិប កំពុងអង្គុយផឹកស្រានៅក្នុងផ្ទះនោះដោយមានស្រីចម្រៀងម្នាក់នៅជាមួយ ហើយនាងបានច្រៀងថា៖ «ឱ ហាំហ្សា អើយ! ចូរក្រោកឡើងចាត់ការសត្វអូដ្ឋធាត់ៗទាំងពីរនោះទៅ!»។ ពេលនោះ ហាំហ្សា ក៏បានស្ទុះឡើងកាន់ដាវសំដៅទៅកាប់អូដ្ឋទាំងពីរ ដោយបានកាត់បំបាក់បូករបស់វា វះពោះរបស់វា ហើយយកថ្លើមរបស់វាមក។ ខ្ញុំបានឃើញទិដ្ឋភាពដ៏រន្ធត់នោះ ក៏បានប្រញាប់ទៅជម្រាបព្យាការីរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ខណៈដែល ហ្សាអ៊ិដ អ៊ីប៊ីន ហារីសះ កំពុងនៅជាមួយលោក។ ព្យាការីក៏បានចេញដំណើរទៅជាមួយ ហ្សាអ៊ិដ ហើយខ្ញុំក៏បានទៅជាមួយលោកដែរ។ លោកបានចូលទៅជួប ហាំហ្សា ហើយបានស្តីបន្ទោសគាត់យ៉ាងខ្លាំង។ ពេលនោះ ហាំហ្សា បានងើបមុខឡើងសម្លឹងមើលលោក ហើយនិយាយថា៖ «តើពួកឯងមិនមែនគ្រាន់តែជាខ្ញុំបម្រើរបស់ដូនតាយើងទេឬ?»។ ឃើញដូច្នេះ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានដើរថយក្រោយយឺតៗ រហូតដល់ចេញផុតពីពួកគេ។ ហេតុការណ៍នេះបានកើតឡើងមុនពេលមានការហាមឃាត់ការសេពគ្រឿងស្រវឹង។

អានាស បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានបំណងចង់កាត់ដីធ្លីនៅតំបន់បារ៉ែនប្រគល់ជូនពួកអាន់ស្វ៉ារ។ ពួកអាន់ស្វ៉ារបានជម្រាបថា៖ «លុះត្រាតែលោកកាត់ដីធ្លីដូចគ្នានេះប្រគល់ជូនបងប្អូនរបស់យើងដែលជាអ្នកធ្វើចំណាកស្រុកផងដែរ»។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពួកអ្នកនឹងជួបប្រទះនូវការរើសអើង និងការផ្តល់អាទិភាពដល់អ្នកដទៃបន្ទាប់ពីខ្ញុំ ដូច្នេះចូរពួកអ្នកអត់ធ្មត់រហូតដល់ពួកអ្នកបានជួបខ្ញុំ (នៅថ្ងៃជំនុំជម្រះ)»។

អានាស បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានហៅពួកអាន់ស្វ៉ារមកដើម្បីកាត់ដីធ្លីនៅបារ៉ែនជូនពួកគេ។ ពួកគេបានជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ប្រសិនបើលោកធ្វើដូច្នេះ សូមលោកមេត្តាចេញលិខិតកាត់ដីធ្លីដូចគ្នានេះជូនបងប្អូនកួរ៉ែសរបស់យើងផង» ប៉ុន្តែព្យាការីមិនមានដីធ្លីគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ធ្វើដូច្នេះឡើយ ដូច្នេះលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ ពួកអ្នកនឹងជួបប្រទះនូវការរើសអើងបន្ទាប់ពីខ្ញុំ ដូច្នេះចូរពួកអ្នកអត់ធ្មត់រហូតដល់ពួកអ្នកបានជួបខ្ញុំ»។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សិទ្ធិមួយក្នុងចំណោមសិទ្ធិទាំងឡាយនៃសត្វអូដ្ឋ គឺត្រូវច្របាច់យកទឹកដោះរបស់វានៅក្បែរប្រភពទឹក»។

អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានឮអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់មានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលទិញដើមចាលម៉ាក្រោយពេលដែលគេបានបង្កាត់កាត់កងផ្ការួចហើយ នោះផលផ្លែឈើជារបស់អ្នកលក់ លើកលែងតែអ្នកទិញបានដាក់លក្ខខណ្ឌទាមទារយក។ ហើយអ្នកណាដែលទិញខ្ញុំបម្រើដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិ នោះទ្រព្យសម្បត្តិនោះជារបស់អ្នកលក់ លើកលែងតែអ្នកទិញបានដាក់លក្ខខណ្ឌទាមទារយក»។

ហ្សាអ៊ិដ អ៊ីប៊ីន ថប៊ីត បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានអនុញ្ញាតឱ្យលក់ផ្លែចាលម៉ាស្រស់នៅលើដើម (អារ៉ាយ៉ា) ដោយការប៉ាន់ប្រមាណទម្ងន់ដោះដូរនឹងផ្លែចាលម៉ាក្រៀម។

ចាប៊ីរ អ៊ីប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានហាមឃាត់ការធ្វើស្រែចែកផល (មុខាបារ៉ោះ) ការលក់ស្រូវលើដើមដោះដូរនឹងគ្រាប់ស្រូវ (មូហាក្វាឡះ) ការលក់ផ្លែឈើលើដើមដោះដូរនឹងផ្លែឈើក្រៀម (មូហ្សាបាន៉ះ) និងការលក់ផលផ្លែឈើរហូតទាល់តែវាទុំល្អសមរម្យ ហើយលោកបានហាមឃាត់មិនឱ្យលក់ផលផ្លែឈើក្រៅតែពីការទូទាត់ជាប្រាក់ឌីណា និងឌៀរហាំឡើយ លើកលែងតែការលក់បែបអារ៉ាយ៉ាប៉ុណ្ណោះ។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានអនុញ្ញាតឱ្យលក់ផ្លែចាលម៉ាស្រស់នៅលើដើម (អារ៉ាយ៉ា) ដោយការប៉ាន់ប្រមាណដោះដូរនឹងផ្លែចាលម៉ាក្រៀម ក្នុងបរិមាណតិចជាង ៥ វ៉ាសាក់ ឬ ៥ វ៉ាសាក់។

រ៉ាហ្វៀ អ៊ីប៊ីន ខាឌីជ និងសាហ៍ល អ៊ីប៊ីន អាប៊ី ហាសម៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានហាមឃាត់ការលក់បែបមូហ្សាបាន៉ះ គឺការលក់ផលផ្លែឈើលើដើមដោះដូរនឹងផ្លែឈើក្រៀម លើកលែងតែអ្នកដែលមានដើមអារ៉ាយ៉ាប៉ុណ្ណោះ ដែលលោកបានអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេ។

រ៉ាហ្វៀ អ៊ីប៊ីន ខាឌីជ និងសាហ៍ល អ៊ីប៊ីន អាប៊ី ហាសម៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានហាមឃាត់ការលក់ដោះដូរផលផ្លែឈើស្រស់នៅលើដើមនឹងផ្លែឈើក្រៀម លើកលែងតែចំពោះម្ចាស់ដើមអារ៉ាយ៉ាប៉ុណ្ណោះ ដែលលោកបានអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើការដោះដូរបាន។

ចាប៊ីរ អ៊ីប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានរួមដំណើរជាមួយព្យាការីក្នុងសមរភូមិមួយ លោកបានមានប្រសាសន៍សួរថា៖ «តើសត្វអូដ្ឋរបស់អ្នកយ៉ាងម៉េចទៅហើយ តើអ្នកព្រមលក់វាឱ្យខ្ញុំទេ?» ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ «បាទ ព្រម»។ ខ្ញុំក៏បានលក់អូដ្ឋនោះឱ្យលោក។ លុះដល់ពេលលោកបានមកដល់ទីក្រុងម៉ាឌីណះ ខ្ញុំបាននាំអូដ្ឋនោះទៅជូនលោកនៅពេលព្រឹក ហើយលោកក៏បានបើកប្រាក់ថ្លៃអូដ្ឋនោះឱ្យខ្ញុំ។

អាល់-អាអ៍ម៉ាស បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលយើងកំពុងនៅជាមួយ អ៊ីប្រាហ៊ីម យើងបានពិភាក្សាគ្នាអំពីការដាក់បញ្ចាំទ្រព្យធានាក្នុងការទិញទំនិញដោយបង់ប្រាក់ជាមុន។ អ៊ីប្រាហ៊ីម បានរៀបរាប់ពី អាស្វ៉ាដ ថា អាយសះ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្យាការីបានទិញអាហារពីជនជាតិជ្វីហ្វម្នាក់ដោយជំពាក់រហូតដល់ពេលវេលាកំណត់មួយ ហើយលោកបានបញ្ចាំអាវក្រោះដែករបស់លោកទុកជាទ្រព្យធានា»។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលខ្ចីប្រាក់របស់មនុស្សដទៃដោយមានបំណងចេតនាសងត្រឡប់ទៅវិញ នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងជួយសងជំនួសរូបគេ ហើយអ្នកណាដែលខ្ចីប្រាក់គេដោយមានបំណងបំផ្លាញបំបាត់ចោល នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងបំផ្លាញរូបគេជាមិនខាន»។

អាប៊ូ ហ្សើរ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំកំពុងនៅជាមួយព្យាការី ខណៈដែលលោកបានសម្លឹងមើលទៅភ្នំអ៊ូហ៊ូដ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្តឡើយប្រសិនបើភ្នំនេះប្រែជាមាសសុទ្ធសម្រាប់ខ្ញុំ ហើយមានសល់សូម្បីតែមួយឌីណានៅជាមួយខ្ញុំលើសពី ៣ ថ្ងៃ (ដោយខ្ញុំនឹងបរិច្ចាគទាំងអស់ក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់) លើកលែងតែមួយឌីណាដែលខ្ញុំទុកសម្រាប់សងបំណុលប៉ុណ្ណោះ»។ បន្ទាប់មកលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពួកអ្នកដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនបំផុតនៅក្នុងលោកិយនេះ គឺជាអ្នកដែលទទួលបានរង្វាន់តិចតួចបំផុតនៅថ្ងៃបរលោក លើកលែងតែអ្នកដែលបានចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួនបែបនេះៗ (គ្រប់ទិសទីដើម្បីព្រះជាម្ចាស់) ហើយពួកគេមានចំនួនតិចតួចណាស់»។ បន្ទាប់មក លោកបានបង្គាប់ខ្ញុំឱ្យឈរនៅកន្លែងរបស់ខ្ញុំ ហើយលោកបានដើរទៅមុខមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានឡើយ។ ស្រាប់តែខ្ញុំបានឮសូរសំឡេងមួយ ហើយខ្ញុំមានបំណងចង់រត់ទៅរកលោក ប៉ុន្តែខ្ញុំបាននឹកឃើញប្រសាសន៍របស់លោកថា៖ «ចូរនៅត្រង់កន្លែងរបស់អ្នករហូតដល់ខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ»។ នៅពេលលោកត្រឡប់មកវិញ ខ្ញុំបានជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! តើសំឡេងអ្វីដែលខ្ញុំបានឮអម្បាញ់មិញ?» លោកបានសួរថា៖ «តើអ្នកបានឮសំឡេងអ្វីមែនទេ?» ខ្ញុំជម្រាបថា៖ «បាទ ពិតមែនហើយ»។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ជីព្រីលបានមកជួបខ្ញុំ ហើយប្រាប់ខ្ញុំថា៖ “អ្នកណាដែលបានស្លាប់ក្នុងចំណោមប្រជាជាតិរបស់អ្នក ដោយមិនបានយកអ្វីមួយមកធ្វើជាដៃគូសក្ការៈទន្ទឹមនឹងព្រះជាម្ចាស់ឡើយ នោះគេនឹងបានចូលឋានសួគ៌”»។ ខ្ញុំបានជម្រាបសួរថា៖ «ទោះបីជាគាត់ធ្លាប់បានប្រព្រឹត្តបែបនេះៗ (លួច ឬប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់) ក៏ដោយឬ?» លោកបានឆ្លើយថា៖ «បាទ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ»។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំមានមាសទម្ងន់ស្មើនឹងភ្នំអ៊ូហ៊ូដ ខ្ញុំនឹងមិនសប្បាយចិត្តឡើយក្នុងការទុកឱ្យពេលវេលាកន្លងផុតទៅលើសពី ៣ ថ្ងៃដោយនៅសល់មាសនោះជាមួយខ្ញុំ លើកលែងតែចំណែកបន្តិចបន្តួចដែលខ្ញុំទុកសម្រាប់សងបំណុលប៉ុណ្ណោះ»។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ បុរសម្នាក់បានមកទារបំណុលពីអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ដោយពាក្យសម្តីគំរោះគំរើយ រហូតដល់ពួកសហការីរបស់លោកមានបំណងចង់ដាក់ទណ្ឌកម្មគាត់ ប៉ុន្តែព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរទុកគាត់ឱ្យនៅស្ងៀមចុះ ព្រោះម្ចាស់សិទ្ធិមានសិទ្ធិក្នុងការនិយាយ។ ចូរទិញសត្វអូដ្ឋមួយក្បាលឱ្យគាត់ទៅ»។ ពួកគេបានជម្រាបថា៖ «យើងរកមិនឃើញសត្វអូដ្ឋដែលមានអាយុដូចគ្នានោះទេ គឺមានតែសត្វអូដ្ឋដែលល្អជាង និងមានអាយុបងប៉ុណ្ណោះ»។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរទិញវា ហើយប្រគល់ឱ្យគាត់ចុះ ព្រោះមនុស្សដ៏ប្រសើរបំផុតក្នុងចំណោមពួកអ្នក គឺជាអ្នកដែលសងបំណុលគេបានល្អបំផុត»។