ការពន្យល់សីលធម៌ចៅក្រមឥស្លាម

[១៣៥៨] ប្រសិនបើឪពុកជាមនុស្សខ្ជះខ្ជាយ (មុបាស្ហ-ស្ហៀរ) មិនគួរឱ្យទុកចិត្តលើទ្រព្យសម្បត្តិចៅក្រមដកហូតទ្រព្យរបស់កុមារពីដៃរបស់គាត់ហើយយកទៅតម្កល់លើអ្នកថែរក្សាស្មោះត្រង់រហូតដល់កូនពេញវ័យ។ [ម្តាយលែងលះទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់ពីទ្រព្យកូន] [១៣៥៩] ម្តាយលែងលះដែលខ្វះខាតហើយផុតអ៊ុឌ្ដះហ៍អាចទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពពីប្រាក់ចំណូលឬទ្រព្យសម្បត្តិរបស់កូនអនីតិជនដូចគ្នានឹងឪពុកដែលខ្វះខាតអាចដកពីទ្រព្យកូនដែរ។

[ការផ្គត់ផ្គង់កូនស្រីពេញវ័យនិងកូនប្រុសពិការ] [១៣៦០] តាមទស្សន៖ហ្សាហៀរអាល់-រីវ៉ាយ៉ាស់នៃមជ្ឈដ្ឋានហាណាភី៖ ការផ្គត់ផ្គង់កូនស្រីពេញវ័យនិងកូនប្រុសពេញវ័យដែលមានពិការភាពរ៉ាំរ៉ៃ (ហ្សាមណា) គឺជាបន្ទុករបស់ឪពុកតែម្នាក់គត់។ តាមទស្សន៖មួយទៀត (អាល់-ខាស់សាហ្វនិងអាល់-ហាសាន់ពីអាប៊ូហាណីហ្វះ)៖ មួយភាគបីជាបន្ទុករបស់ម្តាយនិងពីរភាគបីជាបន្ទុករបស់ឪពុកប្រសិនបើអ្នកទាំងពីរធូរធារ។

ជំពូកទី៩៣៖ ស្តីអំពីការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពឪពុកម្តាយនិងសាច់ញាតិហាមឃាត់ (ម៉ះរ៉ម)។

ជំពូកទី៩៣៖ ស្តីអំពីការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពឪពុកម្តាយនិងសាច់ញាតិ [ការផ្គត់ផ្គង់ជាបន្ទុកទាយាទ៖ គួរអាន ២:២៣៣] [១៣៦១] ការខ្វែងគំនិតគ្នារវាងបណ្តាសាហាវ៉ាត់៖ - លោកអ៊ូម៉ើរ ﵁៖ ការផ្គត់ផ្គង់ជាបន្ទុករបស់គ្រប់ទាយាទតាមសមាមាត្រមរតកទោះបីជាបងប្អូនជីដូនមួយដែលមិនមែនជាម៉ះរ៉មក៏ដោយ។ - លោកអាប់ឌុលឡោះអ៊ីប៊ិនម៉ាសអ៊ូដ ﵁៖ ការផ្គត់ផ្គង់គឺតម្រូវតែលើទាយាទដែលជាសាច់ញាតិហាមឃាត់ (ម៉ះរ៉ម) ប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកប្រាជ្ញហាណាភីរបស់យើងប្រកាន់យកទស្សន៖របស់អ៊ីប៊ិនម៉ាសអ៊ូដដោយផ្អែកលើលក្ខខណ្ឌរួមពីរយ៉ាង៖ ១) ចំណងញាតិម៉ះរ៉មនិង ២) លក្ខខណ្ឌសិទ្ធិទទួលមរតក។ ភាពខុសគ្នានៃសាសនារារាំងការផ្គត់ផ្គង់សាច់ញាតិម៉ះរ៉មដោយសារគ្មានសិទ្ធិទទួលមរតកខុសប្លែកពីឪពុកម្តាយនិងកូនចៅផ្ទាល់ដែលចំណងឈាមបង្កើតកាតព្វកិច្ចផ្គត់ផ្គង់ទោះបីសាសនាខុសគ្នាក៏ដោយ។

[ការផ្គត់ផ្គង់លើទាយាទធូរធារ] [១៣៦២] ប្រសិនបើទាយាទរបស់កុមារកំព្រារួមមានទាំងអ្នកធូរធារនិងអ្នកក្រីក្រ៖ មជ្ឈដ្ឋានរបស់យើងយល់ឃើញថាការផ្គត់ផ្គង់ទាំងមូលត្រូវធ្លាក់លើទាយាទដែលធូរធារតាមសមាមាត្រនៃចំណែករបស់ពួកគេ។ [១៣៦៣-១៣៦៤] ប្រសិនបើកុមារកំព្រាមានបងប្អូនប្រុសពីរនាក់ (ម្នាក់មានម្នាក់ក្រ) ការផ្គត់ផ្គង់ទាំងមូលត្រូវធ្លាក់លើបងប្អូនប្រុសដែលជាអ្នកមានតែម្នាក់ឯងតាមទស្សន៖របស់ស៊ុហ្វយ៉ាននិងសារីក។

ផ្នែក៖ ការវិលត្រឡប់មកពិនិត្យការផ្តល់ហ្សាខាត់ដល់សាច់ញាតិដែលមានសិទ្ធិទទួលការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាព។

[១៣៦៥] ទស្សន៖ស៊ុហ្វយ៉ានលើការផ្តល់ហ្សាខាត់ដល់សាច់ញាតិ។ [ជនមានកម្លាំងកាយតែមិនអាចរកការងារបាន] [១៣៦៦] អាល់-ហាសាន់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ទាយាទត្រូវបង្ខំឱ្យផ្គត់ផ្គង់សាច់ញាតិទោះបីគេមានកម្លាំងកាយក៏ដោយប្រសិនបើគេគ្មានជំនាញវិជ្ជាជីវ៖ ហើយមិនអាចរកការងារធ្វើបាន (ចាត់ទុកដូចជាជនពិការដែរ)។ អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាល់-ហាល់វ៉ានីបានកត់សម្គាល់ថា៖ បុរសមានកាយសម្បទាពេញលេញដែលខ្វះសមត្ថភាពឬមកពីត្រកូលអភិជនមិនធ្លាប់ធ្វើការងារធ្ងន់ត្រូវទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់ពីឪពុក; ដូចគ្នានេះដែរសិស្សនិស្សិតដែលលះបង់ពេលវេលាសិក្សាវិទ្យាសាស្ត្រសាសនាឥស្លាម (តតលិប៊ុលអ៊ីលម៍) ក៏មិនត្រូវកាត់ផ្តាច់ការផ្គត់ផ្គង់ពីឪពុកដែរ។

[១៣៦៨] ចៅប្រុសត្រូវបង្ខំឱ្យផ្គត់ផ្គង់ជីតាខាងឪពុកទោះបីជាឪពុកនៅរស់ក៏ដោយប្រសិនបើឪពុកជាអ្នកក្រីក្រ។ ការផ្គត់ផ្គង់ជីតាខាងម្តាយនិងជីដូនខាងម្តាយ។ សាច់ញាតិក្រីក្រដែលជាម្ចាស់ផ្ទះស្នាក់នៅសមរម្យមិនត្រូវបានបង្ខំឱ្យលក់ផ្ទះរបស់ខ្លួនដើម្បីទទួលការផ្គត់ផ្គង់ឡើយ; ប៉ុន្តែបើផ្ទះមានទំហំធំលើសពីតម្រូវការគេត្រូវលក់ចំណែកលើសនោះសិនហើយនៅពេលអស់ទើបត្រូវទទួលការផ្គត់ផ្គង់។

[មិនតម្រូវឱ្យមានពិការភាពសម្រាប់ឪពុកឡើយ] [១៣៦៩] លោកអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ ﵀ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ខ្ញុំមិនបង្ខំនរណាម្នាក់ឱ្យផ្គត់ផ្គង់បុរសពេញវ័យឡើយលុះត្រាតែបុរសនោះមានពិការភាពរ៉ាំរ៉ៃ (ហ្សាម៉ាណះ) លើកលែងតែឪពុកនិងជីតាប៉ុណ្ណោះ; ដ្បិតខ្ញុំបង្ខំកូនប្រុសឱ្យផ្គត់ផ្គង់ឪពុករបស់ខ្លួនទោះបីជាគាត់មានសុខភាពល្អក៏ដោយប្រសិនបើគាត់គ្មានការងារធ្វើឬជាអ្នកក្រ។ ពីព្រោះឪពុកម្តាយមានសិទ្ធិទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់ដោយសារតែភាពក្រីក្រចំណែកបុរសដទៃទៀតទាមទារឱ្យមានអសមត្ថភាពក្នុងការរកប្រាក់ចំណូល។

ផ្នែក៖ ជីតាមានឋាន៖ដូចជាឪពុកក្នុងការបង្ខំឱ្យកូនចៅផ្គត់ផ្គង់ជីវភាព។

[មូស្លីមមិនត្រូវបានបង្ខំឱ្យផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពដល់ជនជាតិឌីម្មីយ៍ណាម្នាក់ឡើយលើកលែងតែឪពុកម្តាយកូនចៅជីដូនជីតានិងអ្នកស្ថិតក្នុងឋាន៖ដូចគ្នា] គោលការណ៍ច្បាប់ទូទៅកំណត់ថាភាពខុសគ្នានៃជំនឿសាសនារវាងសាច់ញាតិនាំឱ្យផុតរលត់នូវកាតព្វកិច្ចផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពក្នុងចំណោមសាច់ញាតិខ្សែទទឹង (ដូចជាបងប្អូនប្រុសស្រីមារឬក្មួយ)។ ក៏ប៉ុន្តែការលើកលែងជាឯកច្ឆន្ទត្រូវបានកំណត់សម្រាប់ខ្សែលោហិតផ្ទាល់ពីលើចុះក្រោមនិងពីក្រោមឡើងលើពោលគឺឪពុកម្តាយជីដូនជីតា (ទាំងខាងឪពុកនិងខាងម្តាយ) កូនចៅនិងចៅទួត។ ពីព្រោះចំណងសាច់ឈាមបង្កើតកូនផ្ទាល់ (វិឡាដ) គឺមានទម្ងន់ផ្លូវច្បាប់លើសពីភាពខុសគ្នានៃសាសនាក្នុងនីតិសាស្រ្តឥស្លាម។

[ជីតាមានឋាន៖ដូចឪពុកក្នុងការបង្ខំឱ្យផ្គត់ផ្គង់ជីវភាព] [១៣៧០] លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ដូចគ្នានេះដែរជីតាគឺមានឋាន៖ដូចឪពុកនៅពេលដែលឪពុកបានទទួលមរណភាពឬស្ថិតក្នុងភាពក្រីក្រខ្វះខាតហើយជីតាខាងម្តាយគឺស្ថិតក្នុងឋាន៖ដូចជីតាខាងឪពុកដែរទាក់ទងនឹងការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពអាស្រ័យលើអ្វីដែលយើងបានបញ្ជាក់ពីមុន។ [មូស្លីមមិនត្រូវបានបង្ខំឱ្យផ្គត់ផ្គង់ជនជាតិឌីម្មីយ៍ណាម្នាក់ឡើយលើកលែងតែឪពុកម្តាយកូនចៅជីដូនជីតានិងអ្នកស្ថិតក្នុងឋាន៖ដូចគ្នា] [១៣៧១] លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ គ្មានមូស្លីមណាម្នាក់ត្រូវបានបង្ខំឱ្យផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពដល់ជនជាតិឌីម្មីយ៍ (អ្នកនៅក្រោមការការពារ) ណាម្នាក់ឡើយលើកលែងតែឪពុកម្តាយកូនបង្កើតចៅបង្កើតទោះបីជាចុះក្រោមប៉ុន្មានជាន់ក៏ដោយនិងជីដូនជីតាទោះបីជាឡើងលើប៉ុន្មានជាន់ក៏ដោយ។ ចំណែកភាពខុសគ្នារវាងពួកគេគឺដូចដែលបានពន្យល់ពីមុន។ [ការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពភរិយាជាគ្រិស្តសាសនិក] [១៣៧២] លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ស្វាមីជាមូស្លីមត្រូវតែបង្ខំឱ្យផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពភរិយារបស់ខ្លួនដែលជាគ្រិស្តសាសនិកពីព្រោះសិទ្ធិទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពនរកគឺកើតចេញពីចំណងកិច្ចសន្យានរកហើយកិច្ចសន្យានរកនោះមានសុពលភាពច្បាប់ជាធរមាន។

[១៣៧៣] លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ [កម្រិតនៃការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពលើកូនប្រុសៗ] ប្រសិនបើឪពុកដែលក្រីក្រខ្វះខាតត្រូវការការផ្គត់ផ្គង់ហើយគាត់មានកូនប្រុសពីរនាក់ម្នាក់មានធនធានស្តុកស្តម្ភហើយម្នាក់ទៀតមានជីវភាពមធ្យមនោះការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពត្រូវដាក់បន្ទុកលើអ្នកទាំងពីរដោយត្រូវកំណត់លើកូនដែលមានធនធានស្តុកស្តម្ភច្រើនជាងកូនម្នាក់ទៀត។ នេះជាការបញ្ជាក់របស់អ្នកនិពន្ធសៀវភៅ ﵀ នៅទីនេះនិងក្នុងសៀវភៅស្តីពីការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាព។ ចំណែកលោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ﵀ បានលើកឡើងនៅក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)អាល់ម៉ាបស៊ូតថា៖ ការផ្គត់ផ្គង់ត្រូវចែកស្មើគ្នារវាងកូនទាំងពីរពីព្រោះមូលដ្ឋានសំខាន់គឺភាពធូរធារ (យ៉ាសា) ដូច្នេះនៅពេលអ្នកទាំងពីរមានលទ្ធភាពធូរធារការផ្គត់ផ្គង់ត្រូវចែកស្មើគ្នា។ អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) ស្យាមស៊ុលអៃមះហ៍អាល់ហាល់វ៉ានី ﵀ បានបញ្ជាក់ថា៖ បណ្តាគ្រូរបស់យើង ﵏ បានពោលថាការផ្គត់ផ្គង់ត្រូវស្មើគ្នាលុះត្រាតែគម្លាតទ្រព្យសម្បត្តិខុសគ្នាតិចតួចប៉ុន្តែប្រសិនបើខុសគ្នាឆ្ងាយដាច់ស្រឡះនោះគឺអនុញ្ញាតឱ្យបែងចែកទំហំផ្គត់ផ្គង់ខុសគ្នាបាន។ [១៣៧៤] លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ប្រសិនបើឪពុកជាមូស្លីមមានកូនប្រុសពីរនាក់ដែលមានធនធានម្នាក់ជាមូស្លីមនិងម្នាក់ទៀតជាឌីម្មីយ៍នោះការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពឪពុកត្រូវដាក់បន្ទុកស្មើគ្នាលើកូនទាំងពីរទោះបីជាការទទួលមរតកមិនអាចធ្វើឡើងរវាងអ្នកមិនជឿនិងមូស្លីមក៏ដោយ។ ពីព្រោះការទទួលមរតកមិនមែនជាលក្ខខណ្ឌក្នុងការផ្គត់ផ្គង់ឪពុកឡើយដ្បិតកាតព្វកិច្ចផ្គត់ផ្គង់ឪពុកកើតចេញពីចំណងកំណើតកូន (វិឡាដ) ដែលមានពិតប្រាកដទាំងលើកូនមិនជឿនិងកូនមូស្លីមដូចគ្នា។ អ្នកនិពន្ធ ﵀ បានលើកឡើងនូវឧទាហរណ៍ជាក់ស្តែងជាច្រើនបញ្ជាក់ថាមរតកមិនមែនជាមូលដ្ឋានឡើយ៖ ១. ប្រសិនបើបុរសម្នាក់មានកូនប្រុសម្នាក់និងកូនស្រីម្នាក់ដែលមានធនធាននោះការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពត្រូវចែកពាក់កណ្តាលម្នាក់ (៥០/៥០) ដោយសារសមភាពនៃចំណងកូនទោះបីជាមរតកត្រូវចែកជាបីភាគ (ប្រុសពីរភាគស្រីមួយភាគ) ក៏ដោយ។ ២. ប្រសិនបើគាត់មានកូនស្រីនិងក្មួយប្រុសការផ្គត់ផ្គង់ត្រូវធ្លាក់លើកូនស្រីផ្ទាល់។ ៣. ប្រសិនបើគាត់មានកូនប្រុសជាគ្រិស្តសាសនិកនិងបងប្អូនប្រុសជាមូស្លីមការផ្គត់ផ្គង់ធ្លាក់លើកូនប្រុសទោះបីមរតកធ្លាក់លើបងប្អូនប្រុសក៏ដោយ។

[ការបង្ខំឱ្យផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពឪពុកក្រីក្រខ្វះខាតនិងប្អូនៗតូចៗដែលជាអនីតិជន] មូលដ្ឋានច្បាប់ក្នុងការបង្ខំកូនប្រុសពេញវ័យដែលមានធនធានឱ្យផ្គត់ផ្គង់ប្អូនៗតូចៗរបស់ខ្លួននៅពេលឪពុករបស់ពួកគេក្រីក្រខ្វះខាតនិងអសមត្ថភាពរកប្រាក់ចំណូល៖ ដោយហេតុថាឪពុកដែលក្រីក្រខ្វះខាតគឺត្រូវបានចាត់ទុកតាមផ្លូវច្បាប់ប្រៀបដូចជាអ្នកដែលគ្មានវត្តមាន (អាល់ហាឡិច) ខាងសមត្ថភាពហិរញ្ញវត្ថុដូច្នេះបន្ទុកផ្គត់ផ្គង់ប្អូនៗដែលនៅតូចត្រូវផ្ទេរមកលើកូនប្រុសពេញវ័យដែលមានធនធាន។

ដូចគ្នានេះដែរប្រសិនបើស្ត្រីក្រីក្រខ្វះខាតមានកូនស្រីដែលមានធនធាននិងបងប្អូនស្រីដែលមានធនធានហើយនាងមានជំងឺរ៉ាំរ៉ៃពិការនោះការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគឺធ្លាក់លើកូនស្រីទាំងស្រុងដោយមិនធ្លាក់លើបងប្អូនស្រីឡើយទោះបីជាមរតកត្រូវចែករវាងពួកគេទាំងពីរក៏ដោយ។ បញ្ហាដទៃទៀតនឹងត្រូវលើកឡើងជាបន្តបន្ទាប់បើសិនជាអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ មានចេតនា។ [ការបង្ខំឱ្យផ្គត់ផ្គង់ឪពុកក្រីក្រនិងប្អូនៗតូចៗ] [១៣៧៥] លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ប្រសិនបើបុរសក្រីក្រម្នាក់មានកូនតូចៗដែលខ្វះខាតហើយគាត់មានកូនប្រុសពេញវ័យម្នាក់ដែលមានធនធានចៅក្រមត្រូវបង្ខំកូនប្រុសពេញវ័យនោះឱ្យផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពឪពុកនិងប្អូនៗតូចៗរបស់គេ។ ចំពោះការផ្គត់ផ្គង់ឪពុកគឺដោយសារគាត់ក្រីក្រខ្វះខាត។ ចំណែកការផ្គត់ផ្គង់ប្អូនៗ គឺដោយសារនៅពេលឪពុកខ្វះខាតគាត់ត្រូវបានចាត់ទុកក្នុងផ្លូវច្បាប់ប្រៀបដូចជាអ្នកដែលស្លាប់បាត់បង់ជីវិត។ ប្រសិនបើប្អូនៗគ្មានឪពុកទេការផ្គត់ផ្គង់ពួកគេមុខជាធ្លាក់លើបងប្រុសធំដូច្នេះក្នុងករណីនេះក៏ដូច្នោះដែរ។ [ការផ្គត់ផ្គង់ភរិយារបស់ឪពុកនិងទាសីដែលសម្រាលកូនឱ្យឪពុក] [១៣៧៦] លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ប្រសិនបើឪពុកមានភរិយាដែលមិនមែនជាម្តាយបង្កើតរបស់កូនប្រុសធំកូនប្រុសនោះមិនត្រូវបង្ខំឱ្យផ្គត់ផ្គង់នាងឡើយ។

កូនប្រុសមិនត្រូវបានបង្ខំឱ្យផ្គត់ផ្គង់ភរិយារបស់ឪពុក (ម្តាយចុង) ឬទាសីដែលសម្រាលកូនឱ្យឪពុកឡើយពីព្រោះកាតព្វកិច្ចផ្គត់ផ្គង់ឪពុកកើតឡើងដោយសារចំណងញាតិសាលោហិតហើយគ្មានចំណងសាច់ឈាមរវាងកូនប្រុសនិងម្តាយចុងឬទាសីនោះឡើយ។ ការលើកលែងកើតមានតែក្នុងករណីដែលឪពុកមានជំងឺរ៉ាំរ៉ៃមិនអាចបម្រើខ្លួនឯងបានហើយត្រូវការអ្នកថែទាំចាំបាច់។ ក្នុងស្ថានភាពបែបនោះកូនប្រុសត្រូវបង្ខំឱ្យផ្គត់ផ្គង់អ្នកដែលបម្រើថែទាំឪពុកទោះបីជាភរិយាឬទាសីក៏ដោយពីព្រោះឪពុកមិនអាចខ្វះការថែទាំនេះបានដែលធ្វើឱ្យវាក្លាយជាតម្រូវការចាំបាច់របស់ឪពុកប្រៀបដូចជាការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពឪពុកផ្ទាល់។ [ការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពភរិយាជាកាតព្វកិច្ចរបស់ស្វាមីទោះបីនាងមានកូនប្រុសធូរធារជាមួយបុរសផ្សេង] [១៣៧៧] លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ប្រសិនបើស្ត្រីក្រីក្រម្នាក់មានស្វាមីនិងមានកូនប្រុសមានធនធានពីប្តីមុនហើយស្វាមីបច្ចុប្បន្នជាអ្នកក្រីក្រខ្វះខាតនោះការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពរបស់នាងគឺជាកាតព្វកិច្ចរបស់ស្វាមីប៉ុន្តែកូនប្រុសត្រូវបង្គាប់ឱ្យឱ្យម្តាយខ្ចីប្រាក់ផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពដោយកត់ជាបំណុលលើស្វាមី។ នៅពេលស្វាមីមានធនធានធូរធារឡើងវិញកូនប្រុសនោះមានសិទ្ធិទាមទារប្រាក់សំណងពីស្វាមីវិញ។ ពីព្រោះចំណងនរកជាអាទិភាពចម្បងដែលផ្អាកកាតព្វកិច្ចផ្គត់ផ្គង់របស់សាច់ញាតិជិតស្និទ្ធ (ម៉ាហ៍រ៉ម)។

កាតព្វកិច្ចផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពត្រូវធ្លាក់លើស្វាមីពីព្រោះការផ្គត់ផ្គង់ភរិយាមិនត្រូវបានរំលត់ដោយសារភាពក្រីក្រខ្វះខាតឡើយក៏ប៉ុន្តែកូនប្រុសត្រូវបានណែនាំឱ្យឱ្យខ្ចីប្រាក់ផ្គត់ផ្គង់ពីព្រោះគេជាមនុស្សជិតស្និទ្ធបំផុតចំពោះនាងហើយនៅពេលនាងត្រូវការខ្ចីបុលនាងត្រូវខ្ចីពីមនុស្សដែលជិតស្និទ្ធបំផុត។ បន្ទាប់មកលោកបានបញ្ជាក់ក្នុងសៀវភៅថា៖ អាល់ហាសានអ៊ីប៊្នូហ៊្សីយ៉ាដបានពោលថា៖ ប្រសិនបើកូនប្រុសបដិសេធមិនព្រមឱ្យខ្ចីទេចៅក្រមត្រូវកាត់ក្តីបង្ខំឱ្យកូនប្រុសនោះផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពម្តាយដោយផ្ទាល់ពីព្រោះនៅពេលស្វាមីក្រីក្រហើយកូនប្រុសបដិសេធមិនឱ្យខ្ចីនោះស្វាមីត្រូវបានចាត់ទុកប្រៀបដូចជាស្លាប់បាត់បង់ជីវិតដូច្នេះការផ្គត់ផ្គង់ត្រូវធ្លាក់លើកូនប្រុស។ ការលើកឡើងពីទស្សន៖របស់អាល់ហាសានគឺដោយសារគ្មានការចងក្រងពីទស្សន៖របស់អាប៊ូហាណីហ្វះហ៍លើបញ្ហាជាក់លាក់នេះ។ [ការផ្គត់ផ្គង់ចៅៗនៅពេលមានបងប្អូនប្រុសបង្កើត] [១៣៧៨] លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ប្រសិនបើបុរសក្រីក្រម្នាក់មានចៅស្រី (កូនរបស់កូនស្រី) ឬចៅប្រុស (កូនរបស់កូនស្រី) ហើយគាត់មានបងប្អូនប្រុសបង្កើតនោះការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពរបស់គាត់ត្រូវធ្លាក់លើកូនរបស់កូនស្រី (ចៅ) មិនថាជាប្រុសឬស្រីទោះបីចុះក្រោមប៉ុន្មានជាន់ក៏ដោយ—

ចៅៗ ទោះបីជាកូនរបស់កូនស្រីឬកូនរបស់កូនប្រុសគឺស្មើភាពគ្នាក្នុងការទទួលបន្ទុកផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពដោយមិនធ្លាក់លើបងប្អូនប្រុសឡើយ។ លោកបានបញ្ជាក់ក្នុងសៀវភៅថា៖ "ពីព្រោះពួកគេជាកូនចៅផ្ទាល់ (អោវឡាដ)។" លោកបានចង្អុលបង្ហាញថាមូលដ្ឋានសំខាន់គឺភាពជិតស្និទ្ធនៃចំណងលោហិតកូនចៅមិនមែនជាការទទួលមរតកឡើយដ្បិតទ្រព្យមរតកត្រូវធ្លាក់លើបងប្អូនប្រុសដោយមិនធ្លាក់លើកូនរបស់កូនស្រីឡើយ។ [ការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពធ្លាក់លើកូនស្រីដោយមិនធ្លាក់លើចៅប្រុស (កូនរបស់កូនប្រុស)] [១៣៧៩] លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ប្រសិនបើបុរសក្រីក្រម្នាក់មានកូនស្រីដែលមានធនធាននិងមានចៅប្រុស (កូនរបស់កូនប្រុស) ដែលមានធនធាននោះការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពត្រូវធ្លាក់លើកូនស្រីផ្ទាល់តែម្តង។ អ្នកនិពន្ធបានបញ្ជាក់ថា៖ "ពីព្រោះនាងជាសាច់ញាតិជិតស្និទ្ធបំផុតចំពោះគាត់។" លោកបានបង្ហាញថាកម្រិតនៃភាពជិតស្និទ្ធនៃជំនាន់មានអាទិភាពជាងការបែងចែកមរតកទោះបីជាអ្នកទាំងពីរត្រូវទទួលមរតកជាមួយគ្នាក៏ដោយ។

[ការបញ្ជាក់សារជាថ្មី៖ ពិការភាពរ៉ាំរ៉ៃមិនមែនជាលក្ខខណ្ឌតម្រូវក្នុងការបង្ខំឱ្យផ្គត់ផ្គង់ឪពុកនិងជីតាឡើយ] ការយល់ស្របជាឯកច្ឆន្ទនៃនីតិសាស្រ្តហាណាភីបានកំណត់ថាខណ៖ពេលដែលបុរសពេញវ័យជាទូទៅមានសិទ្ធិទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពជាកាតព្វកិច្ចលុះត្រាតែពួកគេមានជំងឺរ៉ាំរ៉ៃឬពិការភាពផ្លូវកាយ (ហ្សាមានះហ៍) នោះឪពុកនិងជីតាមានសិទ្ធិទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់ពីកូនចៅដែលមានធនធានដោយផ្អែកតែលើភាពក្រីក្រខ្វះខាតរបស់ពួកគាត់ប៉ុណ្ណោះដោយមិនតម្រូវឱ្យមានពិការភាពរាងកាយឡើយ។

[ការបង្ខំឱ្យផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពបងប្អូនប្រុសពិការកូនប្រុសៗតូចៗ និងកូនស្រីៗពេញវ័យរបស់គេ] នៅពេលដែលបងប្អូនប្រុសម្នាក់មានជំងឺរ៉ាំរ៉ៃពិការនិងក្រីក្រខ្វះខាតហើយមានកូនតូចៗ ឬកូនស្រីៗពេញវ័យដែលគ្មានប្រភពចំណូលនោះបងប្អូនប្រុសដែលមានធនធានត្រូវតែបង្ខំឱ្យផ្គត់ផ្គង់ពួកគេទាំងអស់គ្នាពីព្រោះឪពុកដែលពិការខ្វះខាតត្រូវបានចាត់ទុកតាមផ្លូវច្បាប់ប្រៀបដូចជាអ្នកដែលគ្មានវត្តមានក្នុងការទ្រទ្រង់ហិរញ្ញវត្ថុ។