ការពន្យល់សីលធម៌ចៅក្រមឥស្លាម

[សម្លៀកបំពាក់នៅគង់វង្សក្រោយផុតកំណត់] [១២៨០] ប្រសិនបើរយ៖ពេលបានកន្លងផុតទៅហើយសម្លៀកបំពាក់នៅគង់វង្សល្អ៖ - ប្រសិនបើនាងមិនបានស្លៀកពាក់វានោះសម្លៀកបំពាក់ថ្មីត្រូវតែកំណត់សម្រាប់វគ្គថ្មី។ - ប្រសិនបើនាងស្លៀកពាក់ឆ្លាស់គ្នាជាមួយសម្លៀកបំពាក់ផ្សេងទៀតសម្លៀកបំពាក់ថ្មីត្រូវតែកំណត់ជូននាង។ - ប្រសិនបើនាងស្លៀកពាក់វាផ្តាច់មុខតែមួយគត់ហើយវានៅតែល្អឥតខ្ចោះនោះសម្លៀកបំពាក់ថ្មីមិនទាន់ត្រូវបានកំណត់ឡើយរហូតដល់វាសឹកតាមធម្មតា។

[មរណភាពរបស់ភរិយាខណ៖មានប្រាក់ផ្គត់ផ្គង់នៅសល់] [១២៨១] ប្រសិនបើចៅក្រមកំណត់ប្រាក់ផ្គត់ផ្គង់និងសម្លៀកបំពាក់ប្រចាំឆ្នាំហើយស្វាមីបានបង់ប្រាក់មុនរួចភរិយាបានទទួលមរណភាពក្នុងកំឡុងឆ្នាំនោះ៖ អ្វីដែលជាចំណែកនៃខែដែលបានកន្លងផុតទៅធ្លាក់ជាមរតកដល់ទាយាទរបស់នាងហើយមិនត្រូវទារមកវិញឡើយ។ ចំពោះចំណែកខែដែលនៅសល់ក្នុងអនាគត៖ តាមទស្សន៖អាប៊ូយូសុហ្វ៖ វាធ្លាក់ទៅទាយាទរបស់នាងហើយស្វាមីមិនអាចទារវិញបានឡើយ។ តាមទស្សន៖មូហាំម៉ាត់ (ﷺ)៖ ស្បៀងឬប្រាក់សម្រាប់ខែអនាគតដែលនៅសល់ត្រូវប្រគល់ត្រឡប់ទៅឱ្យស្វាមីវិញតាមសមាមាត្រពីព្រោះការគ្រប់គ្រងក្នុងនរកបានបញ្ចប់។

[មិនកាត់ប្រាក់ផ្គត់ផ្គង់លើជនអវត្តមានក្រៅពីបីក្រុម] [១២៨២] គ្មានការកាត់សេចក្តីកំណត់ប្រាក់ផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពចេញពីទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ជនអវត្តមានឡើយលើកលែងតែសម្រាប់មនុស្សបីក្រុមប៉ុណ្ណោះ៖ ឪពុកម្តាយកូនៗ និងភរិយា។ ពីព្រោះក្រុមទាំងបីនេះមានសិទ្ធិច្បាប់ស្រាប់ក្នុងការដកយកទ្រព្យរបស់គេប្រសិនបើប្រទះឃើញដោយមិនចាំបាច់មានសាលក្រមតុលាការ (ដូចក្នុងហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)របស់ហ៊ីនដ៍) ដូច្នេះសាលក្រមគ្រាន់តែជួយសម្រួលដល់សិទ្ធិរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។ ចំណែកសាច់ញាតិដទៃទៀតតម្រូវឱ្យមានការកាត់ក្តីទល់មុខគ្នាដែលមិនអាចធ្វើទៅបានលើជនអវត្តមានឡើយ។

[ការផ្តល់ហ្សាខាត់ដល់សាច់ញាតិ] [១២៨៣] ប្រសិនបើបុគ្គលម្នាក់ផ្តល់ប្រាក់ហ្សាខាត់ (ហ្សាកាត់ (សប្បុរសធម៌កាតព្វកិច្ច)) ដល់សាច់ញាតិហាមឃាត់ (ម៉ះរ៉ម) ដែលខ្លួនមានកាតព្វកិច្ចផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពនោះការផ្តល់គឺត្រឹមត្រូវស្របច្បាប់លើកលែងតែឪពុកម្តាយនិងកូនចៅផ្ទាល់ (ខ្សែលើនិងខ្សែក្រោម)។ [១២៨៤] លោកអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ ﵀ យល់ថាភរិយាមិនអាចផ្តល់ហ្សាខាត់ឱ្យស្វាមីរបស់ខ្លួនបានឡើយរីឯសិស្សទាំងពីរយល់ថានាងអាចផ្តល់បាន។

[ឪពុកលក់ទ្រព្យរបស់កូនប្រុសពេញវ័យ] [១២៨៥] ប្រសិនបើឪពុកទីទ័លក្រលក់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់កូនប្រុសពេញវ័យដែលអវត្តមានដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ជីវភាព៖ - បើជាអចលនទ្រព្យ (ដីធ្លីផ្ទះសម្បែង)៖ មិនមានសុពលភាពឡើយដោយឯកច្ឆន្ទ។ - បើជាចលនទ្រព្យ (ទាសករទំនិញ)៖ អាប៊ូហាណីហ្វះយល់ថាស្របច្បាប់; អាប៊ូយូសុហ្វនិងមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) យល់ថាមិនស្របច្បាប់ឡើយ។

ផ្នែក៖ ឪពុកម្តាយទីទ័លក្រចំណាយពីប្រាក់សុទ្ធរបស់កូនដែលស្ថិតក្នុងដៃរបស់ខ្លួនដោយមិនជាប់សំណង។

[ឪពុកម្តាយចំណាយទ្រព្យរបស់កូន] [១២៨៦] ប្រសិនបើឪពុកម្តាយទីទ័លក្រកាន់កាប់ប្រាក់សុទ្ធរបស់កូនក្នុងដៃពួកគេអាចចំណាយសម្រាប់ជីវភាពរបស់ខ្លួនដោយមិនជាប់សំណងឡើយ។ [១២៨៧] ប្រសិនបើទ្រព្យស្ថិតក្នុងដៃអ្នកដទៃ (តតិយជន)៖ - បើអ្នកដទៃប្រគល់ឱ្យឪពុកម្តាយដោយគ្មានសាលក្រមតុលាការ៖ គេត្រូវសងកូនវិញ។ - បើប្រគល់ដោយមានសាលក្រមតុលាការ៖ គេមិនជាប់សំណងឡើយ។

[១២៨៨] មូស្លីមជនជាតិឌីម្មីយ៍និងទាសករដែលរៀបការដោយមានការអនុញ្ញាតគឺស្មើភាពគ្នាក្នុងបណ្តឹងទាមទារការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពពីព្រោះមូលហេតុច្បាប់គឺដូចគ្នា។

[១២៨៩] ទាសីដែលចៅហ្វាយប្រគល់ឱ្យទៅរស់នៅផ្ទះស្វាមីមានសិទ្ធិទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់ដូចស្ត្រីសេរីដែរ។

[ការផ្គត់ផ្គង់ភរិយារបស់ទាសករ] [១២៩០] ទាសករដែលរៀបការដោយការអនុញ្ញាតពីចៅហ្វាយត្រូវបង្ខំឱ្យផ្គត់ផ្គង់ភរិយារបស់ខ្លួន។ ប្រាក់ផ្គត់ផ្គង់ដែលតុលាការកំណត់ជាបំណុលជាប់ខ្លួនគេ៖ គេអាចត្រូវលក់ដើម្បីសងបំណុលផ្គត់ផ្គង់។ ខុសប្លែកពីបណ្ណាការដែលគេត្រូវលក់តែម្តងគត់ទាសករអាចត្រូវលក់ម្តងហើយម្តងទៀតសម្រាប់បំណុលផ្គត់ផ្គង់ដែលកកើតឡើងជាបន្តបន្ទាប់។ ការផ្គត់ផ្គង់កូនៗដែលកើតពីភរិយាសេរីជាបន្ទុករបស់ស្វាមីជាទាសករ។

[ការផ្គត់ផ្គង់ក្មេងស្រីមិនទាន់គ្រប់កាយសម្បទា] [១២៩១] ប្រសិនបើបុរសរៀបការក្មេងស្រី៖ បើនាងមានកាយសម្បទាគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការរួមដំណេកចៅក្រមកំណត់ការផ្គត់ផ្គង់; បើមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ទេគ្មានការផ្គត់ផ្គង់ឡើយរហូតដល់នាងធំល្មម។ ប្រសិនបើស្វាមីជាក្មេងប្រុសអនីតិជនហើយភរិយាពេញវ័យនោះការផ្គត់ផ្គង់ត្រូវចេញពីទ្រព្យរបស់ក្មេងប្រុសពីព្រោះឧបសគ្គកើតចេញពីស្វាមី។

ជំពូកទី៩១៖ ស្តីអំពីការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពនិងលំនៅឋានរបស់ស្ត្រីដែលត្រូវបានលែងលះក្នុងអំឡុងពេលអ៊ុឌ្ដះហ៍។

ជំពូកទី៩១៖ ស្តីអំពីការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពស្ត្រីលែងលះ [ស្ត្រីលែងលះទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់] [១២៩២] ពីអ៊ីប្រាហ៊ីមអាល់-ណាខាអ៊ី៖ ការផ្គត់ផ្គង់ស្ត្រីលែងលះគឺកន្លះសាអាក្នុងមួយថ្ងៃ (ជាកម្រិតគ្រប់គ្រាន់ជាក់ស្តែង)។ [១២៩៣] គាត់បានបន្ថែមថា៖ ជាមួយនឹងម្ហូបគ្រឿងទេស (អ៊ីដាម) ពីព្រោះនំប៉័ងស្ងួតបង្កផលប៉ះពាល់ដល់សុខភាព។

ផ្នែក៖ ស្ត្រីលែងលះដែលចាកចេញពីផ្ទះក្នុងពេលអ៊ុឌ្ដះហ៍ត្រូវបាត់បង់ទាំងកន្លែងស្នាក់នៅនិងការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពក្នុងនាមជាណាស៊ីហ្សះហ៍។

[១២៩៤] អាល់-ដាហ៍ហាក៖ ស្ត្រីលែងលះដែលចាកចេញក្នុងពេលអ៊ុឌ្ដះហ៍បាត់បង់ទាំងកន្លែងស្នាក់នៅនិងការផ្គត់ផ្គង់។ [ថ្លៃផ្ទះពេលប្តីខ្វះខាត] [១២៩៥] សាអ៊ីដអ៊ីប៊ិនអាល់-មុសៃយីបត្រូវបានសួរអំពីស្ត្រីដែលត្រូវលែងលះក្នុងផ្ទះជួលតើនរណាត្រូវចេញថ្លៃជួល? លោកឆ្លើយថា៖ ស្វាមីរបស់នាង។ បើស្វាមីគ្មានប្រាក់នាងខ្ចីបុលដាក់បន្ទុកលើគេ; បើអ្នកទាំងពីរគ្មានប្រាក់ត្រូវចេញពីឃ្លាំងរដ្ឋ (បៃតុលម៉ាល)។

[១២៩៦] ពីអ៊ីប្រាហ៊ីមអាល់-ណាខាអ៊ី៖ ប្រសិនបើបុរសលែងលះភរិយាក្នុងពេលអវត្តមាននាងមានសិទ្ធិទាមទារការផ្គត់ផ្គង់ពីទ្រព្យរបស់គេ។ បើនាងមិនទាមទាររហូតដល់ផុតអ៊ុឌ្ដះហ៍នោះសិទ្ធិត្រូវរលត់។

[ស្ត្រីលែងលះដាច់ស្រេចទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់] [១២៩៧] ប្រសិនបើបុរសលែងលះភរិយាដាច់ស្រេច (បាអ៊ីន៖ បីដងឬមួយដងដាច់) នាងមានសិទ្ធិទទួលបានទាំងកន្លែងស្នាក់នៅ (ស៊ុកណា) និងការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាព (ណាFallback) ក្នុងកំឡុងពេលអ៊ុឌ្ដះហ៍តាមមជ្ឈដ្ឋានហាណាភីរបស់យើង (ខុសពីលោកអាស្ហ-ស្ហាហ្វីអ៊ី)។

[រយ៖ពេលនៃការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាព] [១២៩៨] ប្រសិនបើនាងអះអាងថាមានគភ៌គេត្រូវផ្គត់ផ្គង់នាងរហូតដល់ពីរឆ្នាំ។ បើផុតពីរឆ្នាំដោយមិនសម្រាលហើយនាងអះអាងថាមិនទាន់មករដូវគេត្រូវផ្គត់ផ្គង់រហូតដល់ផុតអ៊ុឌ្ដះហ៍ដោយការមករដូវបីដងឬអស់រដូវ។ [១២៩៩] ក្មេងស្រីអនីតិជនដែលមិនទាន់មករដូវទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់បីខែ (គួរអាន ៦៥:៤)។

[១៣០០] ប្រសិនបើក្មេងស្រីមករដូវក្នុងកំឡុងពេលបីខែនោះនាងត្រូវរាប់អ៊ុឌ្ដះហ៍សារជាថ្មីតាមវដ្តរដូវ។ [ការផ្គត់ផ្គង់ក្នុងករណីឃុលអ៍] [១៣០១] ស្ត្រីដែលលែងលះតាមរយ៖ការលោះខ្លួន (ឃុលអ៍) ឬការព្រមព្រៀងលែងលះ (មុបារ៉ាអះហ៍) គឺមានសិទ្ធិទទួលបានទាំងការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពនិងកន្លែងស្នាក់នៅកំឡុងពេលអ៊ុឌ្ដះហ៍តាមមជ្ឈដ្ឋានហាណាភីរបស់យើង។

[ការលះបង់ការផ្គត់ផ្គង់និងកន្លែងស្នាក់នៅ] [១៣០២] ប្រសិនបើនាងធ្វើឃុលអ៍ដោយមានលក្ខខណ្ឌលះបង់ការផ្គត់ផ្គង់និងកន្លែងស្នាក់នៅ៖ ការលះបង់ការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគឺមានសុពលភាពពីព្រោះការផ្គត់ផ្គង់ជាសិទ្ធិផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ស្ត្រី។ ការលះបង់កន្លែងស្នាក់នៅគឺគ្មានសុពលភាពឡើយពីព្រោះកន្លែងស្នាក់នៅជាសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ (គួរអាន ៦៥:១); ប៉ុន្តែប្រសិនបើនាងព្រមទទួលខុសត្រូវចេញថ្លៃជួលផ្ទះដោយខ្លួនឯងលក្ខខណ្ឌនោះគឺមានសុពលភាព។