ពុលូគុល ម៉ារ៉ាម (ការឈានដល់គោលដៅ នៃភស្តុតាងច្បាប់)

ជំពូកស្តីពីការត្រឡប់មកវិញ (ការរ៉ូជ៍អះ) ១០៨៦ - មានរាយការណ៍ពី អ៊ីមរ៉ន ប៊ីន ហូសៃន (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោក) ថា៖ មានគេសួរលោកអំពីបុរសម្នាក់ដែលបានលែងលះភរិយា បន្ទាប់មកក៏បានយកនាងត្រឡប់មកវិញ (រ៉ូជ៍អះ) ដោយមិនបានធ្វើជាសាក្សី។ លោកបានឆ្លើយថា៖ «ចូរធ្វើជាសាក្សីនៅពេលលែងលះនាង និងនៅពេលយកនាងត្រឡប់មកវិញ»។ លោក អាប់ប៊ូ ដាវូដ បានកត់ត្រាទុកក្នុងទម្រង់ជាមូកូហ្វ (ពាក្យសម្តីរបស់សហាបះ) ហើយខ្សែសង្វាក់នៃការរាយការណ៍នេះគឺ សហ៊ីហ៍ (ត្រឹមត្រូវ)។ ១០៨៧ - មានរាយការណ៍ពី អ៊ីបនូ អ៊ូម៉ារ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោកទាំងពីរ) ថា៖ នៅពេលដែលលោកបានលែងលះភរិយារបស់លោក ព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ អ៊ូម៉ារ ថា៖ «ចូរប្រាប់គាត់ឱ្យយកនាងត្រឡប់មកវិញ»។ (មូត្តាហ្វាក់ អាឡៃហ៍ - ទាំង ប៊ូខូរី និង មូស្លីម បានកត់ត្រាទុក)។

ជំពូកស្តីពី អ៊ីឡាអ៍ (ការស្បថមិនរួមដំណេកជាមួយភរិយា), ហ្ស៊ីហារ (ការប្រៀបធៀបភរិយាទៅនឹងម្តាយ), និងកាហ្វារ៉ោះ (ការលោះបាប) ១០៨៨ - ពីអ្នកស្រី អាយ៉ិសហ៍ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងនាង) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ បានស្បថ (អ៊ីឡាអ៍) មិនរួមដំណេកជាមួយភរិយារបស់លោក ហើយបានហាមឃាត់ខ្លួនឯង។ បន្ទាប់មក លោកបានធ្វើឱ្យអ្វីដែលធ្លាប់ហាមឃាត់នោះក្លាយជាហាឡាល (អនុញ្ញាត) ហើយលោកបានកំណត់ឱ្យមានការលោះបាប (កាហ្វារ៉ោះ) ចំពោះការស្បថនោះ។ (រាយការណ៍ដោយ ទ្រីមហ្ស៊ី ហើយអ្នករាយការណ៍សុទ្ធតែជាអ្នកដែលគួរឱ្យទុកចិត្តបាន)។ ១០៨៩ - ពី អ៊ីបនូ អ៊ូម៉ារ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងអ្នកទាំងពីរ) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ នៅពេលដែលរយៈពេលបួនខែបានកន្លងផុតទៅ អ្នកដែលស្បថ (អ៊ីឡាអ៍) ត្រូវតែឈប់រង់ចាំ រហូតទាល់តែគាត់លែងលះភរិយា។ ការលែងលះមិនទាន់កើតឡើងជាធរមានទេ រហូតទាល់តែគាត់ធ្វើការលែងលះដោយខ្លួនឯង។ (រាយការណ៍ដោយ ប៊ូខូរី)។ ១០៩០ - ពី ស៊ូឡៃម៉ាន ប៊ីន យ៉ាសារ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ខ្ញុំបានជួបសហាបះ (មិត្តភក្តិ) របស់រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ ចំនួនជាងដប់នាក់ ហើយពួកគេទាំងអស់គ្នាបានយល់ស្របថា ត្រូវឱ្យអ្នកដែលស្បថ (អ៊ីឡាអ៍) ឈប់រង់ចាំ (រហូតដល់គ្រប់កំណត់បួនខែ)។ (រាយការណ៍ដោយ ស៊ីហ្វៃអ៊ី)។ ១០៩១ - ពី អ៊ីបនូ អាប់បាស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងអ្នកទាំងពីរ) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ការស្បថ (អ៊ីឡាអ៍) នៅសម័យចាហ៊ីលីយ៉ាស់ (សម័យមុនឥស្លាម) គឺមានរយៈពេលមួយឆ្នាំ ឬពីរឆ្នាំ។ បន្ទាប់មក អល់ឡោះបានកំណត់រយៈពេលបួនខែ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើវាមានរយៈពេលតិចជាងបួនខែ នោះវាមិនមែនជាការស្បថ (អ៊ីឡាអ៍) តាមផ្លូវច្បាប់ឡើយ។ (រាយការណ៍ដោយ បៃហាក់គី)។ ១០៩២ - ពី អ៊ីបនូ អាប់បាស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងអ្នកទាំងពីរ)៖ មានបុរសម្នាក់បានធ្វើការហ្ស៊ីហារ (ប្រៀបធៀបភរិយាទៅនឹងម្តាយ) ទៅលើភរិយារបស់គាត់ បន្ទាប់មកគាត់ក៏បានរួមដំណេកជាមួយនាង។ គាត់បានមកជួបព្យាការី ﷺ ហើយនិយាយថា៖ "ខ្ញុំបានរួមដំណេកជាមួយនាង មុនពេលដែលខ្ញុំបានធ្វើការលោះបាប (កាហ្វារ៉ោះ)"។ ព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «កុំទាន់រួមដំណេកជាមួយនាង រហូតទាល់តែអ្នកធ្វើអ្វីដែលអល់ឡោះបានបង្គាប់»។ (រាយការណ៍ដោយអ្នករាយការណ៍ទាំងបួន ហើយ ទ្រីមហ្ស៊ី បានបញ្ជាក់ថាជាហាឌីសសុហ៊ីហ៍)។ ១០៩៣ - ពី សាឡាម៉ះ ប៊ីន សក់រ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ខែរ៉ាម៉ាដនបានចូលមកដល់ ហើយខ្ញុំខ្លាចថាខ្ញុំនឹងរួមដំណេកជាមួយភរិយា (ដែលនាំឱ្យខូចសីលធម៌នៃការតមអាហារ) ដូច្នេះខ្ញុំក៏បានធ្វើការហ្ស៊ីហារទៅលើនាង។ ប៉ុន្តែនៅយប់មួយ ខ្ញុំបានឃើញរាងកាយរបស់នាង ហើយខ្ញុំក៏បានរួមដំណេកជាមួយនាង។ ព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍មកកាន់ខ្ញុំថា៖ «ចូរលែងទាសករម្នាក់»។ ខ្ញុំតបថា៖ "ខ្ញុំគ្មានអ្វីក្រៅពីខ្លួនខ្ញុំនេះទេ"។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរតមអាហារពីរខែជាប់ៗគ្នា»។ ខ្ញុំតបថា៖ "តើខ្ញុំធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពនេះ មិនមែនដោយសារតែការតមអាហារនោះទេឬ?" (មានន័យថា ការតមអាហារជាមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំមិនអាចទ្រាំបាន)។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរផ្តល់អាហារដល់អ្នកក្រីក្រចំនួនហុកសិបនាក់ ដោយប្រើប្រាស់កញ្ជើមួយ (ហ្វារ៉ក់) ដែលមានផ្ទុកផ្លែត្មាត»។ (រាយការណ៍ដោយ អះម៉ាត់ និងអ្នករាយការណ៍ទាំងបួន លើកលែងតែ អាន់ណាសាអ៊ី ហើយ អ៊ីបនូ ខូហ្សៃម៉ះ និង អ៊ីបនូ ជារូដ បានបញ្ជាក់ថាជាហាឌីសសុហ៊ីហ៍)។

ជំពូកស្តីពីការលីអាន (ការស្បថដាក់បណ្តាសារវាងប្តីប្រពន្ធ) ១០៩៤. ពីអ៊ីប្នុ អ៊ូម៉ារ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោកទាំងពីរ) បាននិយាយថា៖ មានបុរសម្នាក់បានសួរថា៖ «ឱ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! តើលោកយល់យ៉ាងណា ប្រសិនបើម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកយើងប្រទះឃើញភរិយារបស់ខ្លួនប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ តើគេត្រូវធ្វើដូចម្តេច? បើគេនិយាយ (រាយការណ៍) គឺគេនិយាយរឿងធំដុំ ហើយបើគេស្ងៀមស្ងាត់ គឺគេត្រូវស្ងៀមស្ងាត់លើរឿងដ៏ធំដុំដូចគ្នា!»។ រ៉សូលមិនបានឆ្លើយតបនឹងគាត់ឡើយ។ លុះដល់ពេលក្រោយមក បុរសនោះបានមកជួបលោកម្តងទៀត ហើយនិយាយថា៖ «រឿងដែលខ្ញុំបានសួរលោកនោះ គឺខ្ញុំបានជួបប្រទះវាផ្ទាល់»។ បន្ទាប់មក អល់ឡោះក៏បានបញ្ចុះអាយ៉ាត់នានាក្នុងស៊ូរ៉ាត់ អាន់-នូ (Surah An-Nur)។ រ៉សូលបានអានអាយ៉ាត់ទាំងនោះឱ្យគាត់ស្តាប់ ព្រមទាំងបានដាស់តឿន និងរំលឹកគាត់ ហើយបានប្រាប់គាត់ថា ការដាក់ទណ្ឌកម្មនៅលោកិយនេះ គឺស្រាលជាងការដាក់ទណ្ឌកម្មនៅថ្ងៃបរលោក។ បុរសនោះនិយាយថា៖ «ទេ! សូមស្បថដោយព្រះអង្គដែលបានបញ្ជូនលោកមកដោយសច្ចធម៌ ខ្ញុំមិនបាននិយាយកុហកលើនាងឡើយ»។ បន្ទាប់មក រ៉សូលបានហៅស្ត្រីនោះមក ហើយដាស់តឿននាងដូចគ្នា។ នាងបាននិយាយថា៖ «ទេ! សូមស្បថដោយព្រះអង្គដែលបានបញ្ជូនលោកមកដោយសច្ចធម៌ គាត់គឺជាអ្នកកុហក»។ រ៉សូលបានចាប់ផ្តើមពីបុរសនោះ ដោយឱ្យគាត់ធ្វើសក្ខីកម្មចំនួនបួនដង (ស្បថថាប្រពន្ធផិតក្បត់) បន្ទាប់មកឱ្យស្ត្រីនោះធ្វើសក្ខីកម្មចំនួនបួនដងដូចគ្នា រួចហើយលោកក៏បានបំបែកប្តីប្រពន្ធទាំងពីរនោះចេញពីគ្នា។ (រាយការណ៍ដោយ មូស្លីម)។ ១០៩៥. ពីអ៊ីប្នុ អ៊ូម៉ារ ផងដែរថា រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បាននិយាយទៅកាន់ប្តីប្រពន្ធដែលកំពុងធ្វើការលីអានថា៖ «ការគណនារបស់អ្នកទាំងពីរគឺស្ថិតនៅលើអល់ឡោះ។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងពីរគឺជាអ្នកកុហក ហើយអ្នក (ជាប្តី) គ្មានសិទ្ធិអ្វីលើនាងទៀតឡើយ»។ បុរសនោះសួរថា៖ «ឱ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! ចុះទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្ញុំ (ដែលបានឱ្យនាងជាថ្លៃមហ័រ) វិញ?»។ លោកឆ្លើយថា៖ «ប្រសិនបើអ្នកនិយាយពិតចំពោះនាង នោះវាជាតម្លៃដែលអ្នកបានអនុញ្ញាតឱ្យមានទំនាក់ទំនងជាមួយនាង (រួមភេទ) ហើយប្រសិនបើអ្នកនិយាយកុហកចំពោះនាង នោះទ្រព្យនោះកាន់តែឆ្ងាយពីអ្នកទៅទៀត»។ (មានការឯកភាពគ្នា)។ ១០៩៦. ពីអាន៉ាស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោក) ថា ព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរពិនិត្យមើលកូននោះចុះ ប្រសិនបើវាប្រសូតមកមានសម្បុរស សក់ត្រង់ នោះវាគឺជាកូនរបស់ស្វាមីនាង។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាប្រសូតមកមានភ្នែកខ្មៅស្រិល សក់រួញអង្កាញ់ នោះវាគឺជាកូនរបស់បុរសដែលគេបានចោទប្រកាន់នាងនោះឯង»។ (មានការឯកភាពគ្នា)។ ១០៩៧. ពីអ៊ីប្នុ អាប់បាស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោកទាំងពីរ) ថា រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានបញ្ជាបុរសម្នាក់ឱ្យដាក់ដៃរបស់គាត់លើមាត់របស់គាត់នៅពេលធ្វើសក្ខីកម្មលើកទីប្រាំ ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «វាគឺជាពាក្យដែលនាំឱ្យមានការដាក់ទោស»។ (រាយការណ៍ដោយ អាប់ប៊ូ ដាវូដ និង អាន់-ណាសាអី)។ ១០៩៨. ពីសាហ្ល៍ ប៊ិន សាអ៊័ដ -ក្នុងរឿងរ៉ាវរបស់ប្តីប្រពន្ធដែលធ្វើការលីអាន- បាននិយាយថា៖ នៅពេលដែលពួកគេទាំងពីរបានបញ្ចប់ការលីអាន បុរសនោះបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំបាននិយាយកុហកលើនាង ឱ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! ប្រសិនបើខ្ញុំនៅបន្តរក្សាទុកនាង»។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏បានលែងនាងបីដង មុនពេលដែលរ៉សូលរបស់អល់ឡោះបញ្ជាគាត់ទៅទៀត។ (មានការឯកភាពគ្នា)។ ១០៩៩. ពីអ៊ីប្នុ អាប់បាស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោកទាំងពីរ) ថា មានបុរសម្នាក់បានមកជួបព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) ហើយនិយាយថា៖ «ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំមិនដែលបដិសេធដៃរបស់អ្នកប៉ះពាល់ឡើយ (មានន័យថា នាងផិតក្បត់)»។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរនិរទេសនាងទៅ»។ គាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំខ្លាចថាចិត្តរបស់ខ្ញុំនឹងនៅតែអាល័យនាង»។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើដូច្នោះ ចូរអ្នកបន្តរួមរស់ជាមួយនាងចុះ»។ (រាយការណ៍ដោយ អាប់ប៊ូ ដាវូដ និង អាល់-បាហ្សា)។ ១១០០. ពីអាប់ប៊ូ ហូរ៉ៃរ៉ោះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោក) ថា លោកបានឮរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) មានប្រសាសន៍ -នៅពេលដែលអាយ៉ាត់ស្តីពីការលីអានត្រូវបានបញ្ចុះមកថា៖ «ស្ត្រីណាក៏ដោយដែលនាំកូនដែលមិនមែនជាពូជពង្សរបស់ក្រុមគ្រួសារមួយចូលមកក្នុងគ្រួសារនោះ នាងមិនមែនជាមនុស្សរបស់អល់ឡោះឡើយ ហើយអល់ឡោះនឹងមិនឱ្យនាងចូលក្នុងឋានសួគ៌របស់ទ្រង់ឡើយ។ ហើយបុរសណាក៏ដោយដែលបដិសេធកូនរបស់ខ្លួន -ទាំងដែលគាត់មើលឃើញកូននោះ- អល់ឡោះនឹងបិទបាំងព្រះអង្គពីគាត់ ហើយអល់ឡោះនឹងធ្វើឱ្យគាត់អាម៉ាស់មុខនៅចំពោះមុខមនុស្សជំនាន់មុនៗ និងជំនាន់ក្រោយៗ»។ (រាយការណ៍ដោយ អាប់ប៊ូ ដាវូដ, អាន់-ណាសាអី និង អ៊ីប្នុ ម៉ាហ៍ជ)។ ១១០១. ពីអ៊ូម៉ារ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោក) បាននិយាយថា៖ អ្នកណាដែលបានទទួលស្គាល់កូនម្នាក់ ទោះបីត្រឹមតែមួយភ្លែតក៏ដោយ នោះគាត់គ្មានសិទ្ធិបដិសេធកូននោះឡើយ។ (រាយការណ៍ដោយ អាល់-បៃហាក់គី)។ ១១០២. ពីអាប់ប៊ូ ហូរ៉ៃរ៉ោះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោក) ថា មានបុរសម្នាក់បាននិយាយថា៖ «ឱ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំបានប្រសូតកូនប្រុសម្នាក់ដែលមានសម្បុរខ្មៅ?»។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើអ្នកមានអូដ្ឋដែរឬទេ?»។ គាត់ឆ្លើយថា៖ «មាន»។ លោកសួរថា៖ «តើវាមានពណ៌អ្វីខ្លះ?»។ គាត់ឆ្លើយថា៖ «ពណ៌ក្រហម»។ លោកសួរថា៖ «តើក្នុងចំណោមពួកវាមានពណ៌ប្រផេះដែរឬទេ?»។ គាត់ឆ្លើយថា៖ «មាន»។ លោកសួរថា៖ «តើវាបានពណ៌នោះមកពីណា?»។ គាត់ឆ្លើយថា៖ «ប្រហែលជាវាមានពូជពង្សពីបុព្វបុរសរបស់វា»។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ដូច្នេះ កូនរបស់អ្នកនេះ ក៏ប្រហែលជាមានពូជពង្សពីបុព្វបុរសរបស់គេដែរ»។ (មានការឯកភាពគ្នា)។

ជំពូកស្តីពីការកំណត់រយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) និងការកាន់ទុក្ខ ១១០៣ - ពីលោក មីស្វារ ប៊ិន ម៉ាក់រ៉ាម៉ះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោក) បានឱ្យដឹងថា៖ លោកស្រី ស៊ូហបៃអះ អាល់-អាស្លាមីយ៉ះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងនាង) បានសម្រាលកូនបន្ទាប់ពីស្វាមីរបស់នាងទទួលមរណភាពបានប៉ុន្មានយប់។ បន្ទាប់មក នាងបានទៅជួបព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) ដើម្បីសុំការអនុញ្ញាតរៀបការថ្មី ហើយលោកក៏បានអនុញ្ញាតឱ្យនាង រួចនាងក៏បានរៀបការ។ (រ៉ាវ៉ាហ៍ ដោយ ប៊ូខូរី)។ ប្រភពដើមនៃហាឌីសនេះមាននៅក្នុងសៀវភៅ សហ៊ីហ៍ ទាំងពីរ (ប៊ូខូរី និងមូស្លីម)។ នៅក្នុងពាក្យមួយទៀត៖ នាងបានសម្រាលកូនបន្ទាប់ពីស្វាមីរបស់នាងទទួលមរណភាពបាន ៤០ យប់។ នៅក្នុងពាក្យមួយទៀតរបស់ មូស្លីម លោក ហ្ស៊ូហ្រី បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំមិនឃើញមានបញ្ហាអ្វីទេ ប្រសិនបើនាងរៀបការខណៈដែលនាងនៅមានឈាម (ក្រោយសម្រាល) ប៉ុន្តែស្វាមីមិនត្រូវរួមភេទជាមួយនាងឡើយ រហូតទាល់តែនាងបានស្អាត (អស់ឈាម)»។ ១១០៤ - ពីលោកស្រី អាយ៉ិសះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងនាង) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ លោកស្រី ប៉ារីរ៉ះ ត្រូវបានគេបញ្ជាឱ្យរង់ចាំរយៈពេល (អ៊ិដដះ) ចំនួនបីដងនៃការមករដូវ។ (រ៉ាវ៉ាហ៍ ដោយ អ៊ីប៊ុន ម៉ាហ៍ជះ ហើយអ្នករាយការណ៍សុទ្ធតែជាអ្នកដែលគួរឱ្យទុកចិត្ត ប៉ុន្តែហាឌីសនេះមានចំណុចខ្វះខាត)។ ១១០៥ - ពីលោក ស៊ែប៊ី ពីលោកស្រី ហ្វាតីម៉ះ ប៊ីនត៍ កៃស៍ ពីព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) ទាក់ទងនឹងស្ត្រីដែលត្រូវបានលែងលះចំនួនបីដងថា៖ «នាងមិនមានសិទ្ធិទទួលបានកន្លែងស្នាក់នៅ និងមិនមានសិទ្ធិទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់ (ពីអតីតស្វាមី) ឡើយ»។ (រ៉ាវ៉ាហ៍ ដោយ មូស្លីម)។ ១១០៦ - ពីលោកស្រី អ៊ុំមូ អះតិយ្យះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងនាង) ថា៖ រ៉សូល (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ស្ត្រីម្នាក់មិនត្រូវកាន់ទុក្ខលើអ្នកស្លាប់លើសពីបីថ្ងៃឡើយ លើកលែងតែលើស្វាមីរបស់នាងប៉ុណ្ណោះ គឺរយៈពេលបួនខែដប់ថ្ងៃ។ ហើយនាងមិនត្រូវស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ដែលមានពណ៌ (ឆើតឆាយ) ឡើយ លើកលែងតែសម្លៀកបំពាក់ដែលត្បាញពីអំបោះធម្មតា ហើយនាងមិនត្រូវលាបកាហូល (នៅភ្នែក) និងមិនត្រូវប្រើប្រាស់ទឹកអប់ឡើយ លើកលែងតែនៅពេលដែលនាងបានស្អាត (ពីការមករដូវ) នាងអាចប្រើប្រាស់ទឹកអប់បន្តិចបន្តួចពី ក៊ូស្ដ៍ (ប្រភេទឈើក្រអូប) ឬ អ័ហ្សហ្វារ (ប្រភេទទឹកអប់)»។ (មានការឯកភាពគ្នាលើហាឌីសនេះ ហើយនេះគឺជាពាក្យរបស់ មូស្លីម)។ នៅក្នុងការរាយការណ៍របស់ អាប់ប៊ូ ដាវូដ និង អាន់-ណាសាអ៊ី មានបន្ថែមថា៖ «និងមិនត្រូវលាបហេនណា (ពណ៌ក្រហម)»។ ហើយនៅក្នុងការរាយការណ៍របស់ អាន់-ណាសាអ៊ី មានបន្ថែមថា៖ «និងមិនត្រូវសិតសក់ឡើយ»។ ១១០៧ - ពីលោកស្រី អ៊ុំមូ សាឡាម៉ះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងនាង) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ខ្ញុំបានលាប សប៊ីរ (ប្រភេទរុក្ខជាតិ) នៅលើភ្នែករបស់ខ្ញុំ បន្ទាប់ពី អាប់ប៊ូ សាឡាម៉ះ បានទទួលមរណភាព។ រ៉សូល (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «វាធ្វើឱ្យមុខស្រស់ថ្លា ដូច្នេះកុំលាបវានៅពេលថ្ងៃ គឺលាបតែនៅពេលយប់ ហើយនៅពេលថ្ងៃត្រូវលាងចេញ។ ហើយកុំសិតសក់ដោយប្រើទឹកអប់ ឬហេនណា ព្រោះវាជាការលាបពណ៌»។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ តើខ្ញុំត្រូវសិតសក់ដោយអ្វី? លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ដោយប្រើ ស៊ីដរ (ស្លឹកដើមពុទ្រា)»។ (រ៉ាវ៉ាហ៍ ដោយ អាប់ប៊ូ ដាវូដ និង អាន់-ណាសាអ៊ី ហើយខ្សែសង្វាក់នៃការរាយការណ៍របស់វាគឺ ហាសាន់)។ ១១០៨ - ពីលោកស្រីដដែល (អ៊ុំមូ សាឡាម៉ះ) ថា៖ ស្ត្រីម្នាក់បានសួរថា៖ ឱ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ! កូនស្រីរបស់ខ្ញុំបានស្លាប់ស្វាមី ហើយនាងមានបញ្ហាភ្នែក តើយើងអាចលាបកាហូលឱ្យនាងបានដែរឬទេ? លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនបានទេ»។ (មានការឯកភាពគ្នាលើហាឌីសនេះ)។ ១១០៩ - ពីលោក ហ្សាប៊ីរ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ មីងរបស់ខ្ញុំត្រូវបានលែងលះ ហើយគាត់ចង់ទៅប្រមូលផលល្មាំ (ដូង) របស់គាត់ ប៉ុន្តែមានបុរសម្នាក់បានហាមឃាត់គាត់មិនឱ្យចេញទៅក្រៅ។ គាត់ក៏បានទៅជួបព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរទៅប្រមូលផលល្មាំរបស់នាងចុះ ព្រោះនាងប្រហែលជាអាចធ្វើទាន ឬធ្វើអំពើល្អអ្វីមួយ»។ (រ៉ាវ៉ាហ៍ ដោយ មូស្លីម)។ ១១១០ - ពីលោកស្រី ហ្វូហ្វៃអះ ប៊ីនត៍ ម៉ាលិក ថា៖ ស្វាមីរបស់នាងបានចេញទៅតាមរកទាសកររបស់គាត់ដែលរត់ចោល ហើយពួកគេក៏បានសម្លាប់គាត់។ នាងបាននិយាយថា៖ ខ្ញុំបានសុំការអនុញ្ញាតពី រ៉សូល របស់អល់ឡោះ ដើម្បីត្រឡប់ទៅផ្ទះគ្រួសាររបស់ខ្ញុំវិញ ព្រោះស្វាមីរបស់ខ្ញុំមិនបានបន្សល់ទុកផ្ទះដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់គាត់ ឬការផ្គត់ផ្គង់អ្វីឱ្យខ្ញុំឡើយ។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «បាន»។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលខ្ញុំស្ថិតនៅក្នុងបន្ទប់ លោកបានហៅខ្ញុំមកវិញ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរនៅផ្ទះរបស់នាង រហូតទាល់តែរយៈពេលកំណត់ (អ៊ិដដះ) បានបញ្ចប់»។ នាងនិយាយថា៖ ខ្ញុំក៏បានរង់ចាំរយៈពេល (អ៊ិដដះ) នៅទីនោះចំនួនបួនខែដប់ថ្ងៃ។ នាងនិយាយថា៖ បន្ទាប់មក លោក អ៊ូស្មង់ បានសម្រេចកាត់ក្តីតាមនោះ។ (រ៉ាវ៉ាហ៍ ដោយ អះម៉ាត់ និងអ្នករាយការណ៍ទាំងបួននាក់ ហើយត្រូវបានបញ្ជាក់ថាជាហាឌីស សហ៊ីហ៍ ដោយ ទ្រីមិហ្ស៊ី, ហ្ស៊ូហ្លី, អ៊ីប៊ុន ហ៊ីបបាន, អាល់-ហាក៊ីម និងអ្នកដទៃទៀត)។ ១១១១ - ពីលោកស្រី ហ្វាតីម៉ះ ប៊ីនត៍ កៃស៍ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ខ្ញុំបាននិយាយថា ឱ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ! ស្វាមីរបស់ខ្ញុំបានលែងលះខ្ញុំបីដង ហើយខ្ញុំខ្លាចមានគេចូលមកក្នុងផ្ទះខ្ញុំ។ លោកក៏បានបញ្ជាឱ្យនាងផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅ។ (រ៉ាវ៉ាហ៍ ដោយ មូស្លីម)។ ១១១២ - ពីលោក អាំរ ប៊ិន អាល់-អាស បានមានប្រសាសន៍ថា៖ កុំធ្វើឱ្យស៊ូណាន់ន់របស់ព្យាការីយើងមានភាពច្របូកច្របល់សម្រាប់ពួកយើងឡើយ។ រយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) របស់ស្ត្រីដែលជាមេកូន (អ៊ុំមូ អាល់-វ៉ាលីដ) នៅពេលដែលម្ចាស់របស់នាងស្លាប់ គឺបួនខែដប់ថ្ងៃ។ (រ៉ាវ៉ាហ៍ ដោយ អះម៉ាត់, អាប់ប៊ូ ដាវូដ និង អ៊ីប៊ុន ម៉ាហ៍ជះ ហើយត្រូវបានបញ្ជាក់ថាជាហាឌីស សហ៊ីហ៍ ដោយ អាល់-ហាក៊ីម ប៉ុន្តែ ដារ៉ូគូតនី បានចាត់ទុកថាវាខ្សោយដោយសារតែការដាច់ខ្សែសង្វាក់នៃការរាយការណ៍)។ ១១១៣ - ពីលោកស្រី អាយ៉ិសះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងនាង) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ពិតណាស់ អល់-អាក់រ៉ូ (រយៈពេលរង់ចាំ) គឺសំដៅលើរយៈពេលដែលស្អាត (ពីការមករដូវ)។ (រ៉ាវ៉ាហ៍ ដោយ ម៉ាលិក ក្នុងរឿងមួយដែលមានខ្សែសង្វាក់រាយការណ៍ សហ៊ីហ៍)។ ១១១៤ - ពីលោក អ៊ីប៊ុន អ៊ូម្មារ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោកទាំងពីរ) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ការលែងលះទាសីគឺពីរដង ហើយរយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ិដដះ) របស់នាងគឺពីរដងនៃការមករដូវ។ (រ៉ាវ៉ាហ៍ ដោយ ដារ៉ូគូតនី)។ ១១១៥ - ហើយ អាប់ប៊ូ ដាវូដ, ទ្រីមិហ្ស៊ី និង អ៊ីប៊ុន ម៉ាហ៍ជះ បានរាយការណ៍ពីហាឌីសរបស់ អាយ៉ិសះ ហើយ អាល់-ហាក៊ីម បានបញ្ជាក់ថាវាជាហាឌីស សហ៊ីហ៍ ប៉ុន្តែអ្នកប្រាជ្ញដទៃទៀតបានជំទាស់នឹងលោក ដោយពួកគេបានឯកភាពគ្នាថាវាជាហាឌីសខ្សោយ។ ១១១៦ - ពីលោក រ៉ូវៃហ្វិអ៍ ប៊ិន ថាប់ប៊ីត (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោក) ពីព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនអនុញ្ញាតឱ្យបុរសដែលជឿលើអល់ឡោះ និងថ្ងៃបរលោក ស្រោចទឹករបស់ខ្លួន (រួមភេទ) ទៅលើ...»។

ជំពូកស្តីពីការបំបៅដោះកូន (រ៉ដាអ៍) ១១២៧ - ពីអ្នកម្នាង អាអ៊ីសះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះនាង) បាននិយាយថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការបឺតដោះមួយ ឬពីរដង មិនធ្វើឱ្យមានការហាមឃាត់ (ក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍) ឡើយ»។ (កត់ត្រាដោយ មូស្លីម)។ ១១២៨ - ពីអ្នកម្នាងដដែល បាននិយាយថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរពិនិត្យមើលឱ្យច្បាស់ថា តើនរណាខ្លះជាបងប្អូនរបស់ពួកនាង (តាមរយៈការបំបៅដោះ) ព្រោះថាការបំបៅដោះដែលធ្វើឱ្យមានការហាមឃាត់ គឺកើតឡើងនៅពេលដែលកុមារឃ្លាន (ហើយបំបៅដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិត)»។ (មានការឯកភាពគ្នាលើការកត់ត្រានេះ)។ ១១២៩ - ពីអ្នកម្នាងដដែល បាននិយាយថា៖ សះលះ ប៊ីនតូ ស៊ូហៃល៍ បានមកជួប (ព្យាការី) ហើយនិយាយថា៖ ឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! សាលីម ដែលជាទាសករដែលត្រូវបានដោះលែងរបស់ អាប់ប៊ូ ហ៊ូហ្សៃហ្វះ គឺនៅជាមួយយើងក្នុងផ្ទះ ហើយគេបានពេញវ័យដូចបុរសដទៃទៀតដែរ។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរនាងបំបៅដោះគេចុះ នោះនាងនឹងក្លាយជាអ្នកដែលហាមឃាត់សម្រាប់គេ (ក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍)»។ (កត់ត្រាដោយ មូស្លីម)។ ១១៣០ - ពីអ្នកម្នាងដដែល៖ អាប់ឡះ បងប្រុសរបស់ អាប់ប៊ូ គូអៃស៍ បានមកសុំការអនុញ្ញាតចូលជួបនាង បន្ទាប់ពីមានបទបញ្ជាស្តីពីការបិទបាំង (ហ៊ីចាប)។ នាងនិយាយថា៖ ខ្ញុំបានបដិសេធមិនអនុញ្ញាតឱ្យគាត់ចូលឡើយ។ លុះពេលរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមកដល់ ខ្ញុំក៏បានជម្រាបលោកពីអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើ។ លោកក៏បានបញ្ជាឱ្យខ្ញុំអនុញ្ញាតឱ្យគាត់ចូលជួប ហើយលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «គាត់គឺជាពូរបស់នាង»។ (មានការឯកភាពគ្នាលើការកត់ត្រានេះ)។ ១១៣១ - ពីអ្នកម្នាងដដែល បាននិយាយថា៖ ក្នុងចំណោមអ្វីដែលត្រូវបានបញ្ចុះមកក្នុងគម្ពីរគួរអាន (គួរអាន) គឺមានបទបញ្ញត្តិថា៖ ការបំបៅដោះចំនួនដប់ដងដែលច្បាស់លាស់ គឺធ្វើឱ្យមានការហាមឃាត់ (ក្នុងអាពាហ៍ពិពាហ៍)។ បន្ទាប់មក វាត្រូវបានលុបចោលដោយការបំបៅដោះចំនួនប្រាំដងដែលច្បាស់លាស់។ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានទទួលមរណភាព ខណៈដែលវា (ការបំបៅដោះប្រាំដង) នៅតែជាផ្នែកមួយដែលត្រូវបានអានក្នុងគម្ពីរគួរអាន។ (កត់ត្រាដោយ មូស្លីម)។ ១១៣២ - ពី អ៊ីបនូ អាប់បាស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះពួកគេទាំងពីរ) ថា៖ មានគេចង់រៀបការជាមួយកូនស្រីរបស់ ហាំហ្សះ ជាមួយព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក)។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នាងមិនមែនជាស្រ្តីដែលហាឡាល (អនុញ្ញាត) សម្រាប់ខ្ញុំឡើយ ព្រោះនាងគឺជាកូនស្រីរបស់បងប្រុសខ្ញុំតាមរយៈការបំបៅដោះ ហើយអ្វីដែលត្រូវបានហាមឃាត់តាមរយៈខ្សែស្រឡាយ ក៏ត្រូវបានហាមឃាត់តាមរយៈការបំបៅដោះដែរ»។ (មានការឯកភាពគ្នាលើការកត់ត្រានេះ)។ ១១៣៣ - ពី អ៊ុំមូ សាឡាមះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះនាង) បាននិយាយថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការបំបៅដោះដែលធ្វើឱ្យមានការហាមឃាត់ គឺមានតែការបំបៅដែលធ្វើឱ្យពោះវៀនរីកធំ (ចិញ្ចឹមរាងកាយ) ហើយវាត្រូវតែធ្វើឡើងមុនពេលផ្តាច់ដោះ»។ (កត់ត្រាដោយ ទិរមីហ្ស៊ី ហើយលោក និងអាល់ហាក៊ីម បានបញ្ជាក់ថាជាហាសីសត្រឹមត្រូវ)។ ១១៣៤ - ពី អ៊ីបនូ អាប់បាស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះពួកគេទាំងពីរ) បាននិយាយថា៖ មិនមានការបំបៅដោះ (ដែលធ្វើឱ្យមានការហាមឃាត់) ក្រៅពីការបំបៅក្នុងរយៈពេលពីរឆ្នាំដំបូងឡើយ។ (កត់ត្រាដោយ ដារ៉ូគុតនី និងអ៊ីបនូ អះឌី)។ ១១៣៥ - ពី អ៊ីបនូ ម៉ាសអូដ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះគាត់) បាននិយាយថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនមានការបំបៅដោះ (ដែលធ្វើឱ្យមានការហាមឃាត់) ក្រៅពីការបំបៅដែលធ្វើឱ្យឆ្អឹងរឹងមាំ និងដុះសាច់»។ (កត់ត្រាដោយ អាប់ប៊ូ ដាវូដ)។ ១១៣៦ - ពី អ៊ុកបះ ប៊ីន អាល់ហារីស ថា៖ គាត់បានរៀបការជាមួយ អ៊ុំមូ យ៉ះយ៉ា ប៊ីនតូ អាប់ប៊ី អ៊ីហាប៍។ បន្ទាប់មកមានស្រ្តីម្នាក់បានមកនិយាយថា៖ ខ្ញុំបានបំបៅដោះអ្នកទាំងពីរ។ គាត់ក៏បានសួរព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើធ្វើដូចម្តេចទៅ (ដើម្បីបន្តរស់នៅជាមួយគ្នា) ក្នុងពេលដែលមានគេនិយាយបែបនេះ?»។ បន្ទាប់មក អ៊ុកបះ ក៏បានលែងលះនាង ហើយនាងក៏បានទៅរៀបការជាមួយបុរសផ្សេង។ (កត់ត្រាដោយ ប៊ូខូរី)។ ១១៣៧ - ពី ហ្ស៊ីយ៉ាដ អាល់សាហ៍មី (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះគាត់) បាននិយាយថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានហាមឃាត់មិនឱ្យយកស្រ្តីដែលល្ងង់ខ្លៅមកបំបៅដោះកូនឡើយ។ (កត់ត្រាដោយ អាប់ប៊ូ ដាវូដ)។

ជំពូកស្តីពីការចំណាយ (ការផ្គត់ផ្គង់) ១១៣៨- ពីអាអ៊ីសះ (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់នាង) បាននិយាយថា៖ ហិនឌ៍ ប៊ីនត៍ អ៊ុតបះ (ភរិយារបស់អាប៊ូ ស៊ូហ្វ៊្យាន) បានចូលទៅជួប រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (ស.ល.វ) ហើយបាននិយាយថា៖ "ឱ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ! ពិតប្រាកដណាស់ អាប៊ូ ស៊ូហ្វ៊្យាន គឺជាបុរសម្នាក់ដែលកំប៉ិកកំប៉ុក (កំណាញ់)។ លោកមិនផ្តល់ការចំណាយឱ្យខ្ញុំគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ខ្ញុំ និងកូនៗរបស់ខ្ញុំនោះទេ លើកលែងតែអ្វីដែលខ្ញុំយកពីទ្រព្យសម្បត្តិរបស់លោកដោយលោកមិនដឹង។ តើខ្ញុំមានបាបដែរឬទេក្នុងរឿងនេះ?"។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរយកពីទ្រព្យសម្បត្តិរបស់លោកដោយសមរម្យនូវអ្វីដែលគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់អ្នក និងកូនៗរបស់អ្នក»។ (មូហ្វហ្វាក់ អឡៃហិ)។ ១១៣៩- ពីតារិក អាល់មូហ្វារីប៊ី បាននិយាយថា៖ យើងបានមកដល់ទីក្រុងម៉ាឌីណះ ស្រាប់តែឃើញ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (ស.ល.វ) កំពុងឈរនៅលើមីមបារ (វេទិកាថ្លែងធម្មទេសនា) កំពុងថ្លែងទៅកាន់ប្រជាជន ហើយបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ដៃរបស់អ្នកផ្តល់គឺខ្ពស់ជាង (ដៃរបស់អ្នកទទួល) ហើយចូរចាប់ផ្តើមពីអ្នកដែលអ្នកត្រូវផ្គត់ផ្គង់៖ ម្តាយរបស់អ្នក និងឪពុករបស់អ្នក បងស្រីរបស់អ្នក និងបងប្រុសរបស់អ្នក បន្ទាប់មកអ្នកដែលជិតស្និទ្ធនឹងអ្នក បន្ទាប់មកអ្នកដែលជិតស្និទ្ធនឹងអ្នក»។ (រ៉ាវ៉ាហូ អាន់ណាសាអ៊ី)។ ១១៤០- ពីអាប៊ូ ហូរ៉ៃរ៉ហ៍ (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់គាត់) បាននិយាយថា៖ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (ស.ល.វ) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សម្រាប់អ្នកបម្រើ (ទាសករ) គឺត្រូវមានអាហារ និងសម្លៀកបំពាក់របស់គេ ហើយគេមិនត្រូវបង្ខំឱ្យធ្វើការងារលើសពីសមត្ថភាពរបស់គេឡើយ»។ (រ៉ាវ៉ាហូ មូស្លីម)។ ១១៤១- ពីហាក់គីម ប៊ីន មូអាវីយ៉ះ អាល់គូសៃរី ពីឪពុករបស់គាត់ បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំបានសួរថា៖ "ឱ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ! តើអ្វីជាសិទ្ធិរបស់ភរិយាដែលម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកយើងត្រូវផ្តល់ឱ្យនាង?"។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «គឺត្រូវផ្តល់អាហារដល់នាងនៅពេលដែលអ្នកបរិភោគ ផ្តល់សម្លៀកបំពាក់ដល់នាងនៅពេលដែលអ្នកស្លៀកពាក់ កុំវាយលើផ្ទៃមុខ ហើយកុំជេរប្រមាថ...» (រហូតដល់ចប់ហាឌីស)។ ១១៤២- ពីចាប៊ីរ (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់គាត់) ពីព្យាការី (ស.ល.វ) នៅក្នុងហាឌីសស្តីពីការធ្វើហជ្ជដ៏វែង បាននិយាយអំពីស្ត្រីថា៖ «ហើយពួកនាងមានសិទ្ធិទទួលបានពីអ្នកនូវអាហារ និងសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកនាងដោយសមរម្យ»។ (អាក់រ៉ូចាហូ មូស្លីម)។ ១១៤៣- ពីអាប់ឌុលឡោះ ប៊ីន អាំរ (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់អ្នកទាំងពីរ) បាននិយាយថា៖ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (ស.ល.វ) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «វាគ្រប់គ្រាន់ហើយសម្រាប់បុរសម្នាក់ដែលចាត់ទុកថាជាបាប ប្រសិនបើគាត់បោះបង់ចោលអ្នកដែលគាត់ត្រូវផ្គត់ផ្គង់»។ (រ៉ាវ៉ាហូ អាន់ណាសាអ៊ី)។ ហើយនៅក្នុងសិទ្ធិរបស់មូស្លីមមានន័យថា៖ «ការដែលគាត់ឃាត់ (មិនផ្តល់) អាហារដល់អ្នកដែលគាត់មានសិទ្ធិគ្រប់គ្រង»។ ១១៤៤- ពីចាប៊ីរ បានលើកឡើងពីព្យាការី (ស.ល.វ) អំពីស្ត្រីមានផ្ទៃពោះដែលប្តីបានស្លាប់ទៅថា៖ «នាងមិនមានសិទ្ធិទទួលបានការចំណាយ (ពីទ្រព្យប្តីដែលស្លាប់) ឡើយ»។ (អាក់រ៉ូចាហូ អាល់បៃហាក់គី)។ ១១៤៥- ហើយត្រូវបានបញ្ជាក់ពីការមិនមានការចំណាយនៅក្នុងហាឌីសរបស់ហ្វាត៊ីមះ ប៊ីនត៍ កៃស៍ ដូចដែលបានរៀបរាប់ពីមុន។ (រ៉ាវ៉ាហូ មូស្លីម)។ ១១៤៦- ពីអាប៊ូ ហូរ៉ៃរ៉ហ៍ (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់គាត់) បាននិយាយថា៖ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (ស.ល.វ) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ដៃខាងលើគឺប្រសើរជាងដៃខាងក្រោម ហើយម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកត្រូវចាប់ផ្តើមពីអ្នកដែលខ្លួនត្រូវផ្គត់ផ្គង់។ ស្ត្រីតែងតែនិយាយថា៖ ចូរផ្តល់អាហារឱ្យខ្ញុំ ឬលែងលះខ្ញុំ»។ (រ៉ាវ៉ាហូ អ៊ីមាម ដារ៉ូគូតនី)។ ១១៤៧- ពីសាអ៊ីដ ប៊ីន អាល់មូសៃយ៉ាប់ អំពីបុរសម្នាក់ដែលមិនមានអ្វីសម្រាប់ចំណាយលើគ្រួសាររបស់គាត់ បាននិយាយថា៖ ត្រូវបំបែកពួកគេចេញពីគ្នា។ (អាក់រ៉ូចាហូ សាអ៊ីដ ប៊ីន ម៉ាន់សួរ)។ ខ្ញុំបានសួរទៅកាន់សាអ៊ីដថា៖ "តើវាជាស៊ូណាន់ន់ (គន្លងផ្លូវ) មែនទេ?"។ គាត់ឆ្លើយថា៖ "បាទ ជាស៊ូណាន់ន់"។ ១១៤៨- ពីអ៊ូម៉ារ (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់គាត់) ដែលគាត់បានសរសេរទៅកាន់មេបញ្ជាការកងទ័ព អំពីបុរសដែលបានឃ្លាតឆ្ងាយពីភរិយារបស់ពួកគេថា៖ ត្រូវបង្ខំឱ្យពួកគេចំណាយ ឬលែងលះ។ ប្រសិនបើពួកគេលែងលះ ត្រូវឱ្យពួកគេផ្ញើការចំណាយសម្រាប់រយៈពេលដែលពួកគេបានឃាត់ទុក (មិនផ្តល់ឱ្យ)។ (អាក់រ៉ូចាហូ អ៊ីមាម ស៊ីហ្វៃ និងអាល់បៃហាក់គី)។ ១១៤៩- ពីអាប៊ូ ហូរ៉ៃរ៉ហ៍ (សូមអល់ឡោះមេត្តាដល់គាត់) បាននិយាយថា៖ បុរសម្នាក់បានមកជួបព្យាការី (ស.ល.វ) ហើយនិយាយថា៖ "ឱ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ! ខ្ញុំមានឌីណារមួយ"។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរចំណាយវាលើខ្លួនឯង»។ គាត់និយាយថា៖ "ខ្ញុំមានមួយទៀត"។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរចំណាយវាលើកូនរបស់អ្នក»។ គាត់និយាយថា៖ "ខ្ញុំមានមួយទៀត"។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរចំណាយវាលើភរិយារបស់អ្នក»។ គាត់និយាយថា៖ "ខ្ញុំមានមួយទៀត"។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរចំណាយវាលើអ្នកបម្រើរបស់អ្នក»។ គាត់និយាយថា៖ "ខ្ញុំមានមួយទៀត"។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកដឹងច្បាស់ជាង (ពីកន្លែងដែលត្រូវចំណាយ)»។ (អាក់រ៉ូចាហូ អ៊ីមាម ស៊ីហ្វៃ និងអាប៊ូ ដាវូដ)។ ១១៥០- ពីបាហ្ស ប៊ីន ហាក់គីម ពីឪពុករបស់គាត់ ពីជីតារបស់គាត់ បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំបានសួរថា៖ "ឱ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ! តើខ្ញុំត្រូវធ្វើល្អចំពោះអ្នកណា?"។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ម្តាយរបស់អ្នក»។ ខ្ញុំសួរថា៖ "បន្ទាប់មកអ្នកណា?"។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ម្តាយរបស់អ្នក»។ ខ្ញុំសួរថា៖ "បន្ទាប់មកអ្នកណា?"។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ម្តាយរបស់អ្នក»។ ខ្ញុំសួរថា៖ "បន្ទាប់មកអ្នកណា?"។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឪពុករបស់អ្នក បន្ទាប់មកអ្នកដែលជិតស្និទ្ធបំផុត បន្ទាប់មកអ្នកដែលជិតស្និទ្ធបំផុត»។ (អាក់រ៉ូចាហូ អាប៊ូ ដាវូដ និងទីរមីហ្ស៊ី)។

ជំពូកស្តីពីការបីបាច់ថែរក្សាកូន (អាល់-ហ៊ីដូណះ) ១១៥១ - ពីអាប់ឌុលឡោះ ប៊ិន អាំរ៉ូ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះអ្នកទាំងពីរ) បានរៀបរាប់ថា៖ មានស្ត្រីម្នាក់បាននិយាយទៅកាន់រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់លោក) ថា៖ «ឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំម្នាក់នេះ ផ្ទៃពោះរបស់ខ្ញុំធ្លាប់ជាកន្លែងផ្ទុកគេ ដើមទ្រូងរបស់ខ្ញុំធ្លាប់ជាកន្លែងផ្តល់ទឹកដោះដល់គេ ហើយភ្លៅរបស់ខ្ញុំធ្លាប់ជាកន្លែងបីបាច់ថែរក្សាគេ។ ប៉ុន្តែឪពុករបស់គេបានលែងលះខ្ញុំ ហើយចង់ដណ្តើមកូននេះទៅពីខ្ញុំ»។ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់នាងថា៖ «អ្នកមានសិទ្ធិលើគេច្រើនជាង ប្រសិនបើអ្នកមិនទាន់រៀបការថ្មី»។ (រ៉ាយ៉ាតដោយ អះម៉ាត់ និងអាប៊ូ ដាវូដ ហើយត្រូវបានវាយតម្លៃថាជា ហាសាន់ ដោយអាល់-ហាក៊ីម)។ ១១៥២ - ពីអាប៊ូ ហូរ៉ៃរ៉ោះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោក) បានរៀបរាប់ថា៖ មានស្ត្រីម្នាក់បាននិយាយថា៖ «ឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! ស្វាមីរបស់ខ្ញុំចង់យកកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំទៅ ហើយគេពិតជាមានប្រយោជន៍ដល់ខ្ញុំ គេបានដងទឹកឱ្យខ្ញុំពីអណ្តូងរបស់អាប៊ូ អ៊ីណាប៉ះ»។ បន្ទាប់មកស្វាមីរបស់នាងក៏បានមកដល់។ ព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ក្មេងនោះថា៖ «ឱកូនប្រុស! នេះជាឪពុករបស់អ្នក ហើយនេះជាម្តាយរបស់អ្នក ចូរអ្នកចាប់ដៃអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងពីរដែលអ្នកចង់ទៅ»។ ក្មេងនោះក៏បានចាប់ដៃម្តាយរបស់គេ ហើយនាងក៏បាននាំគេទៅ។ (រ៉ាយ៉ាតដោយ អះម៉ាត់ និងអ្នកប្រាជ្ញទាំងបួន ហើយត្រូវបានវាយតម្លៃថាជា សហ៊ី ដោយអាត់-ទីរមីហ្ស៊ី)។ ១១៥៣ - ពី រ៉ាហ្វិអ៍ ប៊ិន ស៊ីណាន បានរៀបរាប់ថា៖ លោកបានចូលកាន់សាសនាឥស្លាម ប៉ុន្តែភរិយារបស់លោកបដិសេធមិនព្រមចូលកាន់សាសនាឥស្លាមឡើយ។ ព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់លោក) បានឱ្យម្តាយអង្គុយម្ខាង និងឪពុកអង្គុយម្ខាង ហើយឱ្យក្មេងនោះអង្គុយនៅកណ្តាលអ្នកទាំងពីរ។ ក្មេងនោះក៏បានងាកទៅរកម្តាយរបស់គេ។ ព្យាការីបានអង្វរថា៖ «ឱអល់ឡោះ! សូមទ្រង់ណែនាំគេផង»។ បន្ទាប់មកក្មេងនោះក៏បានងាកទៅរកឪពុករបស់គេ ហើយឪពុកក៏បាននាំគេទៅ។ (រ៉ាយ៉ាតដោយ អាប៊ូ ដាវូដ និងអាន់-ណាសាអ៊ី ហើយត្រូវបានវាយតម្លៃថាជា សហ៊ី ដោយអាល់-ហាក៊ីម)។ ១១៥៤ - ពីអាល់-បារ៉ា ប៊ិន អាហ្ស៊ីប (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះអ្នកទាំងពីរ) បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់លោក) បានសម្រេចក្តីលើកូនស្រីរបស់ហាំហ្សះ ឱ្យទៅនៅជាមួយមីង (ប្អូនស្រីម្តាយ) របស់នាង ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មីងមានឋានៈស្មើនឹងម្តាយ»។ (រ៉ាយ៉ាតដោយ អាល់-ប៊ូខូរី)។ ១១៥៥ - អះម៉ាត់ បានរ៉ាយ៉ាតពីហាឌីសរបស់អាលី ដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ក្មេងស្រីនោះត្រូវនៅជាមួយមីងរបស់នាង ព្រោះមីងគឺដូចជាម្តាយដែរ»។ ១១៥៦ - ពីអាប៊ូ ហូរ៉ៃរ៉ោះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោក) បានរៀបរាប់ថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នៅពេលដែលអ្នកបម្រើរបស់អ្នកនាំអាហារមកឱ្យអ្នក ប្រសិនបើអ្នកមិនឱ្យគេអង្គុយញ៉ាំជាមួយអ្នកទេ នោះចូរអ្នកឱ្យគេញ៉ាំមួយ ឬពីរម៉ាត់ទៅ»។ (មានការឯកភាពគ្នាលើការរ៉ាយ៉ាតនេះ ដោយអាល់-ប៊ូខូរី និងមូស្លីម)។ ១១៥៧ - ពីអ៊ីប្នុ អ៊ូម៉ារ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះអ្នកទាំងពីរ) ពីព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មានស្ត្រីម្នាក់ត្រូវបានដាក់ទណ្ឌកម្មដោយសារតែឆ្មាមួយក្បាល ដែលនាងបានឃុំឃាំងវារហូតដល់វាស្លាប់។ នាងបានចូលទៅក្នុងនរកដោយសារតែវា ព្រោះនាងមិនបានឱ្យវាស៊ី ឬឱ្យវាផឹកនៅពេលដែលនាងឃុំឃាំងវា ហើយនាងក៏មិនបានលែងវាឱ្យស៊ីសត្វល្អិតនៅលើផែនដីដែរ»។ (មានការឯកភាពគ្នាលើការរ៉ាយ៉ាតនេះ ដោយអាល់-ប៊ូខូរី និងមូស្លីម)។

ជំពូកស្តីពីបទឧក្រិដ្ឋ (កិតាបុល ជិនាយ៉ាត) ១១៥៨- ពីអ៊ីបនូ ម៉ាសអូដ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បាននិយាយថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឈាមរបស់មូស្លីមម្នាក់ដែលធ្វើសក្ខីភាពថា គ្មានព្រះណាគួរត្រូវបានគោរពសក្ការៈក្រៅពីអល់ឡោះ ហើយថាខ្ញុំគឺជា រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ គឺមិនអនុញ្ញាតឱ្យហូរ (មិនអនុញ្ញាតឱ្យសម្លាប់) ឡើយ លើកលែងតែក្នុងករណីបីយ៉ាង៖ មនុស្សដែលធ្លាប់រៀបការហើយប្រព្រឹត្តអំពើខុសប្រវេណី (ហ្ស៊ីណា), ការសម្លាប់ជីវិតនឹងជីវិត (ការសងសឹក), និងអ្នកដែលបោះបង់ចោលសាសនារបស់ខ្លួន ហើយបែកចេញពីក្រុមមូស្លីម»។ (មូត្តាហ្វាក់ អាល័យហិ) ១១៥៩- ពីអាអ៊ីសះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងនាង) ពី រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនអនុញ្ញាតឱ្យសម្លាប់មូស្លីមម្នាក់ឡើយ លើកលែងតែក្នុងករណីបីយ៉ាង៖ អ្នកដែលធ្លាប់រៀបការហើយប្រព្រឹត្តអំពើខុសប្រវេណី (ហ្ស៊ីណា) ត្រូវទទួលទោសគប់នឹងដុំថ្មរហូតដល់ស្លាប់, បុរសដែលសម្លាប់មូស្លីមដោយចេតនា ត្រូវទទួលទោសសម្លាប់វិញ, និងបុរសដែលចេញពីសាសនាឥស្លាម ហើយប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះ និង រ៉សូលរបស់ទ្រង់ នោះគេត្រូវសម្លាប់ ឬឆ្កាង ឬនិរទេសចេញពីផែនដី»។ (រ៉ាវ៉ាហូ អាប៊ូ ដាវូដ និង អាន់ណាសាអ៊ី) ១១៦០- ពីអាប់ឌុលឡោះ ប៊ីន ម៉ាសអូដ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បាននិយាយថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «រឿងដំបូងដែលនឹងត្រូវកាត់ក្តីរវាងមនុស្សជាតិនៅថ្ងៃបរលោក គឺរឿងឈាម (ការសម្លាប់គ្នា)»។ (មូត្តាហ្វាក់ អាល័យហិ) ១១៦១- ពីសាមូរ៉ូហ៍ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បាននិយាយថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលសម្លាប់ទាសកររបស់ខ្លួន យើងនឹងសម្លាប់គេវិញ ហើយអ្នកណាដែលកាត់អវយវៈទាសកររបស់ខ្លួន យើងនឹងកាត់អវយវៈគេវិញ»។ (រ៉ាវ៉ាហូ អាហ្មាត់ និងអ្នកទាំងបួន) នៅក្នុងការរាយការណ៍មួយទៀតរបស់ អាប៊ូ ដាវូដ និង អាន់ណាសាអ៊ី៖ «ហើយអ្នកណាដែលកាត់ពងស្វាសទាសកររបស់ខ្លួន យើងនឹងកាត់ពងស្វាសគេវិញ»។ ១១៦២- ពីអ៊ូម៉ារ ប៊ីន អាល់ខាត់តូហ្វ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំបានឮ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) មានប្រសាសន៍ថា៖ «ឪពុកមិនត្រូវទទួលទោសសម្លាប់ជំនួសកូនឡើយ»។ (រ៉ាវ៉ាហូ អាហ្មាត់, អាត់ទ្រីមិហ្ស៊ី និង អ៊ីបនូ ម៉ាហ៍ជះ) ១១៦៣- ពីអាប៊ូ ជូហៃហ្វះ បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំបានសួរទៅកាន់អាលី (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) ថា៖ តើអ្នកមានចំណេះដឹងអ្វីដែលជាការបើកសម្តែង (វ៉ាហ៊ី) ក្រៅពីគម្ពីរគួរអានដែរឬទេ? លោកបានឆ្លើយថា៖ ទេ! សូមស្បថដោយព្រះដែលបានធ្វើឱ្យគ្រាប់ធញ្ញជាតិដុះពន្លក និងបង្កើតជីវិតទាំងឡាយ គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីការយល់ដឹងដែលអល់ឡោះប្រទានដល់បុរសម្នាក់អំពីគម្ពីរគួរអាន និងអ្វីដែលមាននៅក្នុងក្រដាសនេះ។ ខ្ញុំសួរថា៖ តើមានអ្វីនៅក្នុងក្រដាសនេះ? លោកឆ្លើយថា៖ (ច្បាប់ស្តីពី) ការសងសំណង (ឌីយ៉ះ), ការរំដោះអ្នកទោស, និងមិនត្រូវសម្លាប់មូស្លីមដើម្បីសងសឹកនឹងអ្នកមិនជឿ (កាហ្វិរ) ឡើយ។ (រ៉ាវ៉ាហូ អាល់ប៊ូខូរី) ១១៦៤- អាហ្មាត់, អាប៊ូ ដាវូដ និង អាន់ណាសាអ៊ី បានរាយការណ៍តាមខ្សែសង្វាក់មួយទៀតពីអាលី ដោយមានខ្លឹមសារថា៖ «ឈាមរបស់អ្នកជំនឿ (មូមិន) គឺស្មើគ្នា, អ្នកដែលទាបបំផុតក្នុងចំណោមពួកគេអាចផ្តល់ការការពារ (អាស្រ័យ) ជំនួសពួកគេបាន, ពួកគេគឺជាដៃតែមួយប្រឆាំងនឹងអ្នកដទៃ, មិនត្រូវសម្លាប់អ្នកជំនឿដើម្បីសងសឹកនឹងអ្នកមិនជឿឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវសម្លាប់អ្នកដែលមានកិច្ចសន្យា (ជាមួយមូស្លីម) ខណៈដែលគេកំពុងស្ថិតក្នុងកិច្ចសន្យានោះដែរ»។ ១១៦៥- ពីអាណាស ប៊ីន ម៉ាលិក (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) ថា៖ មានក្មេងស្រីម្នាក់ត្រូវបានគេរកឃើញក្នុងសភាពក្បាលរបស់នាងត្រូវគេកិនរវាងថ្មពីរ។ ពួកគេបានសួរនាងថា៖ តើអ្នកណាធ្វើបែបនេះដាក់អ្នក? តើហ្វូឡាន (ឈ្មោះមនុស្ស) មែនទេ? រហូតដល់ពួកគេបានរៀបរាប់ឈ្មោះជនជាតិយូដាម្នាក់។ នាងបានងក់ក្បាលយល់ព្រម។ ជនជាតិយូដានោះត្រូវបានគេចាប់ខ្លួន ហើយគេក៏បានសារភាព។ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) ក៏បានបញ្ជាឱ្យគេកិនក្បាលជននោះរវាងថ្មពីរដូចគ្នា។ (មូត្តាហ្វាក់ អាល័យហិ) ១១៦៦- ពីអ៊ឹមរ៉ន ប៊ីន ហូសៃន (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) ថា៖ ក្មេងប្រុសម្នាក់របស់គ្រួសារក្រីក្រមួយ បានកាត់ត្រចៀកក្មេងប្រុសម្នាក់របស់គ្រួសារអ្នកមាន។ ពួកគេបានមកជួប ណាប៊ី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) ប៉ុន្តែលោកមិនបានសម្រេចឱ្យពួកគេទទួលបានអ្វីឡើយ (មិនឱ្យមានការសងសឹក)។ (រ៉ាវ៉ាហូ អាហ្មាត់ និងអ្នកទាំងបី) ១១៦៧- ពីអាមរ៍ ប៊ីន ស៊ូអៃប៍ ពីឪពុករបស់គាត់ ពីជីតារបស់គាត់ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) ថា៖ បុរសម្នាក់បានយកស្នែងចាក់បុរសម្នាក់ទៀតចំជង្គង់។ គេបានមកជួប ណាប៊ី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) ហើយនិយាយថា៖ សូមឱ្យខ្ញុំសងសឹកវិញ។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «រង់ចាំរហូតដល់វាជាសះស្បើយ»។ បន្ទាប់មកគេក៏មកជួបលោកម្តងទៀត ហើយនិយាយថា៖ សូមឱ្យខ្ញុំសងសឹកវិញ។ លោកក៏អនុញ្ញាតឱ្យគេសងសឹក។ បន្ទាប់មកគេក៏មកជួបលោកម្តងទៀត ហើយនិយាយថា៖ ឱ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! ជើងខ្ញុំខ្វិនហើយ។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំបានហាមអ្នកហើយ ប៉ុន្តែអ្នកមិនស្តាប់ខ្ញុំ ដូច្នេះអល់ឡោះបានធ្វើឱ្យអ្នកជួបផលវិបាក ហើយការខ្វិនរបស់អ្នកគឺឥតប្រយោជន៍»។ បន្ទាប់មក រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានហាមមិនឱ្យមានការសងសឹកលើរបួសរហូតដល់អ្នករបួសនោះជាសះស្បើយ។ (រ៉ាវ៉ាហូ អាហ្មាត់ និង អាត់ដារ៉ូគូថូនី) ១១៦៨- ពីអាប៊ូ ហូរៃរ៉ូហ៍ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បាននិយាយថា៖ ស្ត្រីពីរនាក់ពីកុលសម្ព័ន្ធហ៊ូហ្សៃល៍ បានឈ្លោះប្រកែកគ្នា។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានគប់ដុំថ្មទៅលើម្នាក់ទៀត បណ្តាលឱ្យស្លាប់ទាំងម្តាយ និងកូនក្នុងផ្ទៃ។ ពួកគេបាននាំគ្នាមកប្តឹង រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក)។ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានកាត់ក្តីថា សំណងសម្រាប់ទារកក្នុងផ្ទៃគឺ៖ ទាសករម្នាក់ (ប្រុស ឬស្រី) ហើយលោកបានកាត់ក្តីឱ្យសំណងសម្រាប់ស្ត្រីនោះត្រូវទទួលខុសត្រូវដោយក្រុមគ្រួសារខាងម្តាយ (អាគីឡះ)។ លោកបានកំណត់ឱ្យកូនរបស់នាង និងអ្នកដែលនៅជាមួយពួកគេជាអ្នកទទួលមរតក។ ហាម៉ាល ប៊ីន អាន់ណាប៊ីហ្គះ អាល់ហ៊ូហ្សៃលី បាននិយាយថា៖ ឱ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! តើឱ្យយើងសងសំណងសម្រាប់អ្នកដែលមិនទាន់បានផឹក មិនទាន់បានស៊ី មិនទាន់បាននិយាយ ហើយក៏មិនទាន់បានយំ (កើតមកស្លាប់) យ៉ាងដូចម្តេច? ករណីបែបនេះគួរតែទុកជាមោឃៈ។ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នេះគឺជាពាក្យសម្តីរបស់ពួកគ្រូទាយ» ដោយសារតែការប្រើពាក្យចុងឃ្លាដែលគេបាននិយាយនោះ។ (មូត្តាហ្វាក់ អាល័យហិ)

ជំពូកស្តីពីសំណងឈាម (ឌីយ៉ាត) ១១៧៧ - ពីអាប៊ូ បាករ បិន មូហាំម៉ាត់ (ﷺ) បិន អាំរូ បិន ហ្សម ពីឪពុករបស់លោក ពីជីតារបស់លោកថា៖ ព្យាការី ﷺ បានសរសេរលិខិតមួយទៅកាន់ប្រជាជនយេមែន... (លោកបានរៀបរាប់ហាឌីស) ដែលក្នុងនោះមានខ្លឹមសារថា៖ «អ្នកណាដែលសម្លាប់អ្នកមានជំនឿ (មូមិន) ដោយចេតនា និងមានភស្តុតាងច្បាស់លាស់ នោះត្រូវតែទទួលទោសប្រហារជីវិត (ក្វដ) លើកលែងតែក្រុមគ្រួសាររបស់អ្នកស្លាប់យល់ព្រមលើកលែង។ សំណងឈាម (ឌីយ៉ាត) សម្រាប់ជីវិតមនុស្សគឺ អូដ្ឋ ១០០ ក្បាល។ ចំពោះច្រមុះ ប្រសិនបើត្រូវកាត់ផ្តាច់ទាំងស្រុង ត្រូវសងសំណងពេញមួយចំនួន។ ចំពោះអណ្តាត ត្រូវសងសំណងពេញមួយចំនួន។ ចំពោះបបូរមាត់ទាំងពីរ ត្រូវសងសំណងពេញមួយចំនួន។ ចំពោះប្រដាប់ភេទបុរស ត្រូវសងសំណងពេញមួយចំនួន។ ចំពោះពងស្វាសទាំងពីរ ត្រូវសងសំណងពេញមួយចំនួន។ ចំពោះឆ្អឹងខ្នង ត្រូវសងសំណងពេញមួយចំនួន។ ចំពោះភ្នែកទាំងពីរ ត្រូវសងសំណងពេញមួយចំនួន។ ចំពោះជើងមួយចំហៀង ត្រូវសងសំណងពាក់កណ្តាល។ ចំពោះរបួសដល់ស្រោមខួរក្បាល (ម៉ាក់មូម៉ាហ៍) ត្រូវសងសំណងមួយភាគបី។ ចំពោះរបួសដល់ពោះ (ហ្សៃហ្វីហ៍) ត្រូវសងសំណងមួយភាគបី។ ចំពោះរបួសដែលធ្វើឱ្យឆ្អឹងបាក់ផ្លាស់ទី (មុនក្វិលឡាហ៍) ត្រូវសងសំណងជាអូដ្ឋ ១៥ ក្បាល។ ចំពោះម្រាមដៃ ឬម្រាមជើងនីមួយៗ ត្រូវសងសំណងជាអូដ្ឋ ១០ ក្បាល។ ចំពោះធ្មេញមួយ ត្រូវសងសំណងជាអូដ្ឋ ៥ ក្បាល។ ចំពោះរបួសដែលធ្វើឱ្យឃើញឆ្អឹងក្បាល (មូដិហ៊ីហ៍) ត្រូវសងសំណងជាអូដ្ឋ ៥ ក្បាល។ បុរសត្រូវទទួលទោសប្រហារជីវិតជំនួសស្ត្រី (ក្នុងករណីសម្លាប់) ហើយចំពោះអ្នកដែលប្រើប្រាស់មាស (ជាប្រាក់សំណង) គឺត្រូវសង ១០០០ ឌីណារ»។ (កត់ត្រាដោយ៖ អាប៊ូ ដាវូដ ក្នុងសៀវភៅ «អាល់ម៉ារ៉ាស៊ីល», អាន់ណាសាអី, អ៊ីបនូ ខូហ្សៃម៉ាហ៍, អ៊ីបនូ អាល់ចារូដ, អ៊ីបនូ ហ៊ីបបាន និងអាហ្មាត់)។ ១១៧៨ - ពីអ៊ីបនូ ម៉ាសអូដ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោក) ពីព្យាការី ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សំណងឈាមសម្រាប់ករណីអចេតនា ត្រូវបែងចែកជា ៥ ផ្នែក៖ អូដ្ឋអាយុ ២ ឆ្នាំ ២០ ក្បាល, អូដ្ឋអាយុ ៣ ឆ្នាំ ២០ ក្បាល, អូដ្ឋញីអាយុ ១ ឆ្នាំ ២០ ក្បាល, អូដ្ឋញីអាយុ ២ ឆ្នាំ ២០ ក្បាល និងអូដ្ឋឈ្មោលអាយុ ២ ឆ្នាំ ២០ ក្បាល»។ (កត់ត្រាដោយ៖ អាន់ដារ៉ូគុតនី និងអ្នកប្រាជ្ញទាំងបួន)។ ១១៧៩ - អាប៊ូ ដាវូដ និងអាត់ទ័រមីហ្ស៊ី បានកត់ត្រាពីខ្សែសង្វាក់នៃ អាំរូ បិន ស៊ូអៃប ពីឪពុករបស់លោក ពីជីតារបស់លោក ក្នុងទម្រង់លើកឡើងទៅកាន់ព្យាការី ﷺ ថា៖ «សំណងឈាមគឺ អូដ្ឋអាយុ ២ ឆ្នាំ ៣០ ក្បាល, អូដ្ឋអាយុ ៣ ឆ្នាំ ៣០ ក្បាល និងអូដ្ឋញីដែលកំពុងមានផ្ទៃពោះ ៤០ ក្បាល»។ ១១៨០ - ពីអ៊ីបនូ អ៊ូម៉ារ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោកទាំងពីរ) ពីព្យាការី ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មនុស្សដែលកាចសាហាវបំផុតចំពោះអល់ឡោះមាន ៣ ក្រុម៖ អ្នកដែលសម្លាប់មនុស្សនៅក្នុងទីសក្ការៈ (ហារ៉ាម) របស់អល់ឡោះ, អ្នកដែលសម្លាប់មនុស្សដែលមិនមែនជាអ្នកសម្លាប់ខ្លួន, ឬអ្នកដែលសម្លាប់ដើម្បីសងសឹកតាមទំនៀមទម្លាប់សម័យចាហ៊ីលីយ៉ាហ៍»។ (កត់ត្រាដោយ៖ អ៊ីបនូ ហ៊ីបបាន)។ ១១៨១ - ប្រភពដើមនៃហាឌីសនេះមាននៅក្នុងសៀវភៅ ប៊ូខូរី ពីហាឌីសរបស់ អ៊ីបនូ អាប់បាស។ ១១៨២ - ពីអាបឌុលឡោះ បិន អាំរូ បិន អាល់អាស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោកទាំងពីរ) ថា រ៉សូល ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរដឹងថា សំណងឈាមសម្រាប់ករណីអចេតនាដែលប្រហាក់ប្រហែលនឹងចេតនា - ដូចជាការប្រើរំពាត់ ឬដំបង - គឺអូដ្ឋ ១០០ ក្បាល ដែលក្នុងនោះមាន ៤០ ក្បាលកំពុងមានផ្ទៃពោះ»។ (កត់ត្រាដោយ៖ អាប៊ូ ដាវូដ, អាន់ណាសាអី និងអ៊ីបនូ ម៉ាចាហ៍)។ ១១៨៣ - ពីអ៊ីបនូ អាប់បាស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោកទាំងពីរ) ពីព្យាការី ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ម្រាមដៃនេះ និងម្រាមដៃនេះគឺស្មើគ្នា» មានន័យថា៖ ម្រាមកូនដៃ និងមេដៃ។ (កត់ត្រាដោយ៖ ប៊ូខូរី)។ នៅក្នុងការកត់ត្រារបស់ អាប៊ូ ដាវូដ និងអាត់ទ័រមីហ្ស៊ី៖ «ម្រាមដៃទាំងឡាយគឺស្មើគ្នា ហើយធ្មេញទាំងឡាយគឺស្មើគ្នា៖ ធ្មេញមុខ និងធ្មេញថ្គាមគឺស្មើគ្នា»។ នៅក្នុងការកត់ត្រារបស់ អ៊ីបនូ ហ៊ីបបាន៖ «សំណងឈាមសម្រាប់ម្រាមដៃទាំង ១០ នៃដៃ និងម្រាមជើងទាំង ១០ គឺស្មើគ្នា គឺអូដ្ឋ ១០ ក្បាលសម្រាប់ម្រាមដៃនីមួយៗ»។ ១១៨៤ - ពីអាំរូ បិន ស៊ូអៃប ពីឪពុករបស់លោក ពីជីតារបស់លោក ក្នុងទម្រង់លើកឡើងទៅកាន់ព្យាការី ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលព្យាបាលជំងឺ - ខណៈដែលខ្លួនមិនមែនជាអ្នកជំនាញខាងវេជ្ជសាស្ត្រ - ហើយបានធ្វើឱ្យអ្នកជំងឺស្លាប់ ឬរបួស នោះអ្នកនោះត្រូវទទួលខុសត្រូវ»។ (កត់ត្រាដោយ៖ អាន់ដារ៉ូគុតនី)។ ១១៨៥ - ពីលោកដដែល (អាំរូ បិន ស៊ូអៃប) ថា ព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចំពោះរបួសដែលឃើញឆ្អឹងក្បាល (មូដិហ៊ីហ៍) ត្រូវសងសំណងជាអូដ្ឋ ៥ ក្បាល»។ (កត់ត្រាដោយ៖ អាហ្មាត់ និងអ្នកប្រាជ្ញទាំងបួន)។ អាហ្មាត់បានបន្ថែមថា៖ «ម្រាមដៃទាំងឡាយគឺស្មើគ្នា គឺអូដ្ឋ ១០ ក្បាលសម្រាប់ម្រាមនីមួយៗ»។ ១១៨៦ - ពីលោកដដែល (អាំរូ បិន ស៊ូអៃប) ថា រ៉សូល ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សំណងឈាមរបស់ក្រុមអ្នកមិនមែនមូស្លីមដែលស្ថិតក្រោមការការពារ (អហ្លុលហ្ស៊ីមម៉ាហ៍) គឺពាក់កណ្តាលនៃសំណងឈាមរបស់មូស្លីម»។ (កត់ត្រាដោយ៖ អាហ្មាត់ និងអ្នកប្រាជ្ញទាំងបួន)។ នៅក្នុងការកត់ត្រារបស់ អាន់ណាសាអី៖ «សំណងឈាមរបស់ស្ត្រីគឺស្មើនឹងសំណងឈាមរបស់បុរស រហូតទាល់តែសំណងនោះឈានដល់មួយភាគបីនៃសំណងឈាមសរុបរបស់នាង»។

ជំពូក៖ ការប្តឹងទាមទារករណីឃាតកម្ម និងការស្បថបញ្ជាក់ពីឃាតករ (អាល់-កូសាម៉ាហ៍) ១១៩០ - យោងតាម សាហ៍ល ប៊ីន អាប់ប៊ី ហាសម៉ាហ៍ បានរៀបរាប់ពីបុរសជាន់ខ្ពស់ក្នុងកុលសម្ព័ន្ធរបស់លោកថា៖ អាប់ឌុលឡោះ ប៊ីន សាហ៍ល និង មូហៃយ៉ីសោះ ប៊ីន ម៉ាសអូដ បានធ្វើដំណើរទៅកាន់តំបន់ខៃបារ៍ ដោយសារតែភាពខ្វះខាត (ភាពក្រីក្រ) ដែលពួកគេកំពុងជួបប្រទះ។ បន្ទាប់មក មូហៃយ៉ីសោះ បានទទួលដំណឹងថា អាប់ឌុលឡោះ ប៊ីន សាហ៍ល ត្រូវបានគេសម្លាប់ ហើយសាកសពត្រូវបានគេបោះចូលទៅក្នុងអណ្តូងទឹក។ លោកក៏បានទៅជួបពួកយូដា ហើយនិយាយថា៖ «សូមស្បថនឹងអល់ឡោះ! គឺពួកអ្នកហើយដែលសម្លាប់គាត់»។ ពួកគេឆ្លើយតបថា៖ «សូមស្បថនឹងអល់ឡោះ! យើងមិនបានសម្លាប់គាត់ឡើយ»។ បន្ទាប់មក មូហៃយ៉ីសោះ រួមជាមួយបងប្រុសរបស់គាត់គឺ ហូវ៉ៃយ៉ីសោះ និង អាប់ឌុល រ៉ះម៉ាន់ ប៊ីន សាហ៍ល បាននាំគ្នាទៅជួប រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (ស.ល.វ)។ នៅពេលដែល មូហៃយ៉ីសោះ ចាប់ផ្តើមនិយាយ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (ស.ល.វ) បានមានបន្ទូលថា៖ «ចូរទុកឱ្យអ្នកដែលចាស់ជាងគេនិយាយ» (សំដៅលើការផ្តល់កិត្តិយសដល់វ័យ)។ បន្ទាប់មក ហូវ៉ៃយ៉ីសោះ ក៏បាននិយាយ រួច មូហៃយ៉ីសោះ ក៏បាននិយាយបន្ត។ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (ស.ល.វ) បានមានបន្ទូលថា៖ «ពួកគេ (ពួកយូដា) ត្រូវតែសងសំណងឈាម (ឌីយ៉ាហ៍) ដល់សាច់ញាតិរបស់ពួកអ្នក ឬមិនដូច្នោះទេ ពួកគេត្រូវតែត្រៀមខ្លួនសម្រាប់សង្គ្រាម»។ រ៉សូល (ស.ល.វ) បានសរសេរសារទៅកាន់ពួកគេអំពីបញ្ហានេះ ប៉ុន្តែពួកគេបានឆ្លើយតបវិញថា៖ «សូមស្បថនឹងអល់ឡោះ! យើងមិនបានសម្លាប់គាត់ឡើយ»។ បន្ទាប់មក រ៉សូល (ស.ល.វ) បានមានបន្ទូលទៅកាន់ ហូវ៉ៃយ៉ីសោះ, មូហៃយ៉ីសោះ និង អាប់ឌុល រ៉ះម៉ាន់ ប៊ីន សាហ៍ល ថា៖ «តើពួកអ្នកហ៊ានស្បថ (ដើម្បីបញ្ជាក់ពីការចោទប្រកាន់) ហើយទាមទារសំណងឈាមរបស់សាច់ញាតិពួកអ្នកដែរឬទេ?»។ ពួកគេឆ្លើយថា៖ «ទេ»។ រ៉សូល (ស.ល.វ) បានមានបន្ទូលថា៖ «ចុះតើពួកយូដានឹងស្បថឱ្យពួកអ្នកដែរឬទេ?»។ ពួកគេឆ្លើយថា៖ «ពួកគេមិនមែនជាមូស្លីមទេ (យើងមិនអាចជឿលើការស្បថរបស់ពួកគេបានឡើយ)»។ ទីបំផុត រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (ស.ល.វ) បានចេញសំណងឈាមនោះដោយផ្ទាល់ពីទ្រព្យសម្បត្តិរបស់លោក ដោយលោកបានបញ្ជូនអូដ្ឋចំនួនមួយរយទៅឱ្យពួកគេ។ សាហ៍ល បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំក៏បានទទួលអូដ្ឋពណ៌ក្រហមមួយក្បាលពីក្នុងចំណោមអូដ្ឋទាំងនោះ»។ (មានការឯកភាពគ្នាលើភាពត្រឹមត្រូវនៃហាឌីសនេះ)។ ១១៩១ - និងយោងតាមបុរសម្នាក់ពីក្រុមអាន់ស័រ បានឱ្យដឹងថា រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (ស.ល.វ) បានអនុម័តឱ្យអនុវត្តច្បាប់ «អាល់-កូសាម៉ាហ៍» (ការស្បថបញ្ជាក់ពីឃាតករ) ដូចដែលវាធ្លាប់មាននៅក្នុងសម័យចាហ៊ីលីយ៉ាហ៍ (សម័យមុនឥស្លាម)។ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (ស.ល.វ) បានកាត់ក្តីដោយប្រើប្រាស់ច្បាប់នេះ រវាងក្រុមមនុស្សពីក្រុមអាន់ស័រ ក្នុងករណីឃាតកម្មមួយដែលពួកគេបានចោទប្រកាន់ទៅលើពួកយូដា។ (រ៉ាយ៉ាតដោយ មូស្លីម)។

ជំពូក៖ ការប្រយុទ្ធជាមួយក្រុមបះបោរ ១១៩២ - ពីលោក អ៊ីបនូ អ៊ូម៉ារ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោកទាំងពីរ) បានរាយការណ៍ថា រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលលើកអាវុធប្រឆាំងនឹងពួកយើង គេមិនមែនជាផ្នែកមួយនៃពួកយើងឡើយ»។ (មូហ្វហ្វាក់ អឡៃហិ) ១១៩៣ - ពីលោក អាប់ប៊ូ ហូរ៉ៃរ៉ូហ៍ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោក) បានរាយការណ៍ពីព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលចេញក្រៅពីការស្តាប់បង្គាប់ ហើយបែកចេញពីក្រុមមូស្លីម (ជះម៉ាអា) រួចស្លាប់ទៅ នោះគេស្លាប់ក្នុងស្ថានភាពនៃសម័យចាហ៊ីលីយ៉ាហ៍ (សម័យមិនជឿលើអល់ឡោះ)»។ (រាយការណ៍ដោយ មូស្លីម) ១១៩៤ - ពីលោកស្រី អ៊ុំមូ សាឡាម៉ាហ៍ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោកស្រី) បានរាយការណ៍ថា រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ក្រុមបះបោរនឹងសម្លាប់ អាំម៉ារ»។ (រាយការណ៍ដោយ មូស្លីម) ១១៩៥ - ពីលោក អ៊ីបនូ អ៊ូម៉ារ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោកទាំងពីរ) បានរាយការណ៍ថា រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱកូនប្រុសរបស់ អ៊ុំមូ អាប់ឌុលឡោះ អើយ! តើអ្នកដឹងទេថា តើការវិនិច្ឆ័យរបស់អល់ឡោះចំពោះអ្នកដែលបះបោរក្នុងចំណោមប្រជាជាតិ (អ៊ូម៉ាត់) នេះយ៉ាងដូចម្តេច?»។ លោកបានឆ្លើយថា៖ «អល់ឡោះ និងរ៉សូលរបស់ទ្រង់ដឹងច្បាស់ជាង»។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនត្រូវសម្លាប់អ្នករបួសរបស់ពួកគេឡើយ មិនត្រូវសម្លាប់អ្នកទោសរបស់ពួកគេឡើយ មិនត្រូវតាមចាប់អ្នកដែលរត់គេចខ្លួនឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវបែងចែកទ្រព្យសម្បត្តិដែលដណ្តើមបានពីពួកគេឡើយ»។ (រាយការណ៍ដោយ អល់បាហ្សារ និងអាល់ហាក៊ីម) ១១៩៦ - ហើយមានការរាយការណ៍ដ៏ត្រឹមត្រូវពីលោក អាលី (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោក) តាមរយៈខ្សែសង្វាក់ជាច្រើន ដែលមានខ្លឹមសារស្រដៀងគ្នានេះក្នុងទម្រង់ជាពាក្យសម្តីរបស់លោកផ្ទាល់ (ម៉ៅកូហ្វ)។ (រាយការណ៍ដោយ អ៊ីបនូ អាប់ប៊ី សៃបាហ៍ និងអាល់ហាក៊ីម) ១១៩៧ - ពីលោក អារហ្វាហ្សាហ៍ ប៊ីន ស៊ូរ៉ៃហ៍ បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំបានឮរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) មានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលមកកាន់ពួកអ្នក ខណៈពេលដែលកិច្ចការរបស់ពួកអ្នកកំពុងតែរួបរួមគ្នា ហើយគេចង់បំបែកបំបាក់ក្រុមរបស់ពួកអ្នក នោះចូរពួកអ្នកសម្លាប់គេចុះ»។ (រាយការណ៍ដោយ មូស្លីម)

ជំពូក៖ ការប្រយុទ្ធតតាំងនឹងអ្នកប្រព្រឹត្តបទល្មើស និងការសម្លាប់អ្នកដែលបោះបង់សាសនា (មូរតាត) ១១៩៨ - ពីអាប់ឌុលឡោះ ប៊ិន អាំរ៉ូ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់ទាំងពីរ) បាននិយាយថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលត្រូវបានគេសម្លាប់ក្នុងពេលការពារទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួន នោះគេគឺជាអ្នកស្លាប់ក្នុងផ្លូវរបស់អល់ឡោះ (ស្ហាហ៊ីដ)»។ (រាយការណ៍ដោយ អាប់ប៊ូ ដាវូដ, អាន់-ណាសាអ៊ី, និងអាត់-ទិរមីហ្ស៊ី ដែលលោកបានបញ្ជាក់ថាជាហាឌីសដ៏ត្រឹមត្រូវ)។ ១១៩៩ - ពីអ៊ឹមរ៉ន ប៊ិន ហូសៃន (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បាននិយាយថា៖ យ៉ាឡា ប៊ិន អ៊ុមៃយ៉ា បានប្រយុទ្ធតតាំងជាមួយបុរសម្នាក់ ហើយម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានខាំដៃគូរបស់ខ្លួន រហូតធ្វើឱ្យរបូតធ្មេញមុខរបស់គេ។ បន្ទាប់មកពួកគេបានប្តឹងទៅកាន់ព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក)។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាខាំបងប្អូនរបស់ខ្លួនដូចជាសត្វអូដ្ឋឈ្មោលខាំដែរឬ? ករណីនេះមិនមានសំណង (ឌីយ៉ះ) ឡើយ»។ (ហាឌីសនេះមានការឯកភាពគ្នាលើភាពត្រឹមត្រូវរបស់វា ហើយនេះជាពាក្យសម្តីរបស់មូស្លីម)។ ១២០០ - ពីអាប់ប៊ូ ហូរ៉ៃរ៉ូ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បាននិយាយថា៖ អាប់ប៊ុល កាស៊ីម (ព្យាការី) (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើមានបុរសម្នាក់លួចមើលអ្នកដោយគ្មានការអនុញ្ញាត ហើយអ្នកបានគប់គេដោយគ្រួសមួយដុំ រហូតធ្វើឱ្យគេបែកភ្នែក នោះអ្នកមិនមានកំហុសអ្វីឡើយ»។ (ហាឌីសនេះមានការឯកភាពគ្នាលើភាពត្រឹមត្រូវរបស់វា)។ នៅក្នុងពាក្យសម្តីមួយទៀតរបស់អាហ្មាត់ និងអាន់-ណាសាអ៊ី ដែលអ៊ីប៊ុន ហ៊ីបបានបញ្ជាក់ថាត្រឹមត្រូវ បានបន្ថែមថា៖ «គេមិនមានសំណង (ឌីយ៉ះ) ហើយក៏មិនមានការសងសឹក (ក៊ីសោះ) ដែរ»។ ១២០១ - ពីអាល់បារ៉ា ប៊ិន អាហ្ស៊ីប (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់ទាំងពីរ) បាននិយាយថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានកាត់សេចក្តីថា ការថែរក្សាដំណាំនៅពេលថ្ងៃគឺជាភារកិច្ចរបស់ម្ចាស់ដំណាំ ហើយការថែរក្សាសត្វពាហនៈនៅពេលយប់គឺជាភារកិច្ចរបស់ម្ចាស់សត្វពាហនៈ ហើយម្ចាស់សត្វពាហនៈត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះការខូចខាតដែលសត្វរបស់ពួកគេបានបង្កឡើងនៅពេលយប់។ (រាយការណ៍ដោយ អាហ្មាត់ និងអ្នករាយការណ៍ទាំងបួននាក់ លើកលែងតែអាត់-ទិរមីហ្ស៊ី ហើយអ៊ីប៊ុន ហ៊ីបបានបញ្ជាក់ថាជាហាឌីសត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែមានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងខ្សែសង្វាក់នៃអ្នករាយការណ៍)។ ១២០២ - ពីមូអាហ្ស ប៊ិន ចាបាល (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) ទាក់ទងនឹងបុរសម្នាក់ដែលបានចូលសាសនាឥស្លាម បន្ទាប់មកបានត្រឡប់ទៅកាន់សាសនាយូដាវិញ៖ លោកបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងមិនអង្គុយចុះឡើយរហូតទាល់តែគេត្រូវបានសម្លាប់ នេះគឺជាការកាត់សេចក្តីរបស់អល់ឡោះ និងរ៉សូលរបស់ទ្រង់»។ បន្ទាប់មកគេត្រូវបានបញ្ជាឱ្យសម្លាប់ ហើយគេក៏ត្រូវបានសម្លាប់។ (ហាឌីសនេះមានការឯកភាពគ្នាលើភាពត្រឹមត្រូវរបស់វា)។ នៅក្នុងការរាយការណ៍មួយទៀតរបស់អាប់ប៊ូ ដាវូដ បានបញ្ជាក់ថា៖ «គេត្រូវបានគេផ្តល់ឱកាសឱ្យសារភាពកំហុស (តៅបាត់) មុនពេលនោះ»។ ១២០៣ - ពីអ៊ីប៊ុន អាប់បាស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់ទាំងពីរ) បាននិយាយថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលប្តូរផ្លាស់សាសនារបស់ខ្លួន (បោះបង់ឥស្លាម) ចូរអ្នករាល់គ្នាសម្លាប់គេចុះ»។ (រាយការណ៍ដោយ អាល់ប៊ូខូរី)។ ១២០៤ - ពីអ៊ីប៊ុន អាប់បាស បាននិយាយថា៖ មានបុរសពិការភ្នែកម្នាក់មានទាសីម្នាក់ដែលតែងតែជេរប្រមាថព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) និងនិយាយអាក្រក់ពីលោក។ បុរសនោះបានហាមឃាត់នាង ប៉ុន្តែនាងមិនព្រមឈប់ឡើយ។ លុះដល់យប់មួយ គាត់បានយកឧបករណ៍មុតស្រួចមួយមកចាក់ទៅលើពោះរបស់នាង ហើយសង្កត់លើវា រហូតធ្វើឱ្យនាងស្លាប់។ រឿងនេះបានដឹងដល់ព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាធ្វើជាសាក្សីថា ឈាមរបស់នាងគឺឥតប្រយោជន៍ (មិនមានសំណងអ្វីឡើយ)»។ (រាយការណ៍ដោយ អាប់ប៊ូ ដាវូដ ហើយអ្នករាយការណ៍ទាំងអស់សុទ្ធតែជាអ្នកដែលគួរឱ្យទុកចិត្ត)។

គម្ពីរអំពីបទបញ្ញត្តិដាក់ទណ្ឌកម្ម (គីតាប៊ុល ហូឌូដ)

ជំពូកស្តីពីទណ្ឌកម្ម (ហូឌូដ) ជំពូកស្តីពីទណ្ឌកម្មចំពោះអ្នកប្រព្រឹត្តខុសប្រវេណី (ហ្ស៊ីណា) ១២០៥ - ពីអាប៊ូហ៊ូរ៉ៃរ៉ោះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) និងហ្សៃដ៍ ប៊ីន ខាលីដ អាល់ជូហៃនី (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងពួកគេទាំងពីរ) បានរៀបរាប់ថា៖ មានបុរសម្នាក់ជាជនជាតិអារ៉ាប់បានមកជួប រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) ហើយនិយាយថា៖ "ឱ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ! ខ្ញុំសូមអង្វរលោកដោយព្រះនាមអល់ឡោះ សូមលោកកាត់ក្តីឱ្យខ្ញុំដោយយោងតាមគម្ពីររបស់អល់ឡោះផង"។ បុរសម្នាក់ទៀតដែលជាអ្នកចេះដឹងជាងគាត់ ក៏និយាយថា៖ "ពិតមែនហើយ សូមលោកកាត់ក្តីរវាងយើងទាំងពីរដោយគម្ពីររបស់អល់ឡោះ ហើយសូមអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំនិយាយផង"។ រ៉សូល បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរនិយាយមក»។ គាត់និយាយថា៖ "កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើជាអ្នកបម្រើឱ្យបុរសម្នាក់នេះ ហើយគេបានប្រព្រឹត្តខុសប្រវេណីជាមួយប្រពន្ធរបស់គាត់។ ខ្ញុំត្រូវបានគេប្រាប់ថា កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំត្រូវទទួលទោសគប់នឹងដុំថ្ម (រ៉ាចម៍) ដូច្នេះខ្ញុំក៏បានលោះកូនដោយផ្តល់ចៀមមួយរយ និងទាសីម្នាក់។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានសួរអ្នកចេះដឹង ពួកគេបានប្រាប់ខ្ញុំថា កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំត្រូវទទួលទោសវាយ ១០០ ដំបង និងនិរទេសខ្លួនមួយឆ្នាំ ចំណែកប្រពន្ធរបស់បុរសនេះត្រូវទទួលទោសគប់នឹងដុំថ្ម"។ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សូមស្បថដោយព្រះនាមអល់ឡោះ ដែលព្រលឹងរបស់ខ្ញុំស្ថិតក្នុងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ ខ្ញុំនឹងកាត់ក្តីរវាងអ្នកទាំងពីរដោយគម្ពីររបស់អល់ឡោះ។ ទាសី និងចៀមទាំងនោះត្រូវប្រគល់ជូនអ្នកវិញ។ ចំណែកកូនប្រុសរបស់អ្នក ត្រូវទទួលទោសវាយ ១០០ ដំបង និងនិរទេសខ្លួនមួយឆ្នាំ។ ហើយឱ អ៊ុយនីស! ចូរអ្នកទៅជួបប្រពន្ធរបស់បុរសនេះនៅថ្ងៃស្អែក ប្រសិនបើនាងសារភាព នោះចូរអ្នកគប់នាងនឹងដុំថ្មចុះ»។ (មានការឯកភាពគ្នាលើហាឌីសនេះ ហើយនេះជាពាក្យសម្តីរបស់មូស្លីម)។ ១២០៦ - ពីអ៊ូបាដោះ ប៊ីន អះសាមីត (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បានរៀបរាប់ថា៖ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរទទួលយកពីខ្ញុំ! ចូរទទួលយកពីខ្ញុំ! ពិតណាស់ អល់ឡោះបានកំណត់ផ្លូវមួយសម្រាប់ពួកគេ៖ អ្នកដែលមិនទាន់រៀបការ (ប៊ីក) ប្រព្រឹត្តជាមួយអ្នកដែលមិនទាន់រៀបការ គឺត្រូវវាយ ១០០ ដំបង និងនិរទេសខ្លួនមួយឆ្នាំ។ ចំណែកអ្នកដែលធ្លាប់រៀបការរួច (សៃយីប) ប្រព្រឹត្តជាមួយអ្នកដែលធ្លាប់រៀបការរួច គឺត្រូវវាយ ១០០ ដំបង និងគប់នឹងដុំថ្ម»។ (រ៉ាវ៉ាហ៍ ដោយមូស្លីម)។ ១២០៧ - ពីអាប៊ូហ៊ូរ៉ៃរ៉ោះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បានរៀបរាប់ថា៖ មានបុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមមូស្លីមបានមកជួប រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) ខណៈពេលដែលលោកនៅក្នុងវិហារ (ម៉ាស្ជិទ)។ គាត់បានហៅលោកហើយនិយាយថា៖ "ឱ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ! ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តខុសប្រវេណី"។ លោកបានបែរចេញពីគាត់។ គាត់ក៏ដើរទៅរកទិសដែលលោកបែរទៅនោះ ហើយនិយាយថា៖ "ឱ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ! ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តខុសប្រវេណី"។ លោកបានបែរចេញពីគាត់ រហូតដល់គាត់និយាយបែបនេះចំនួនបួនដង។ នៅពេលដែលគាត់បានធ្វើសាក្សីលើខ្លួនឯងចំនួនបួនដង រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) ក៏ហៅគាត់មកហើយសួរថា៖ «តើអ្នកមានជំងឺសតិអារម្មណ៍មែនទេ?»។ គាត់ឆ្លើយថា៖ "ទេ"។ លោកសួរទៀតថា៖ «តើអ្នកធ្លាប់រៀបការរួចហើយមែនទេ?»។ គាត់ឆ្លើយថា៖ "បាទ"។ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) ក៏មានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរនាំគាត់ទៅ ហើយគប់នឹងដុំថ្មចុះ»។ (មានការឯកភាពគ្នាលើហាឌីសនេះ)។ ១២០៨ - ពីអ៊ីបនូ អាប់បាស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងពួកគេទាំងពីរ) បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលដែលម៉ាអីហ្ស៍ ប៊ីន ម៉ាលីក បានមកជួប ព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) លោកបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់គាត់ថា៖ «ប្រហែលជាអ្នកបានថើប ឬប៉ះពាល់ ឬសម្លឹងមើល (ដោយតណ្ហា) មែនទេ?»។ គាត់ឆ្លើយថា៖ "ទេ ឱ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ"។ (រ៉ាវ៉ាហ៍ ដោយអាល់ប៊ូខូរី)។ ១២០៩ - ពីអ៊ូម៉ារ ប៊ីន អាល់ខាត់ថប (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បានរៀបរាប់ថា៖ លោកបានថ្លែងសុន្ទរកថាថា៖ "ពិតណាស់ អល់ឡោះបានចាត់មូហាំម៉ាត់ (ﷺ)មកដោយសច្ចធម៌ ហើយបានបញ្ចុះគម្ពីរមកលើលោក។ ក្នុងចំណោមអ្វីដែលអល់ឡោះបានបញ្ចុះមកនោះ គឺមានខគម្ពីរអំពីការគប់នឹងដុំថ្ម (រ៉ាចម៍)។ យើងបានអានវា យើងបានចងចាំវា និងយល់ពីវា។ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានអនុវត្តទោសគប់នឹងដុំថ្ម ហើយយើងក៏បានអនុវត្តតាមលោកបន្ទាប់ពីនោះមក។ ខ្ញុំបារម្ភថា ប្រសិនបើពេលវេលាកន្លងផុតទៅយូរ នឹងមានអ្នកនិយាយថា៖ យើងមិនឃើញមានទោសគប់នឹងដុំថ្មនៅក្នុងគម្ពីររបស់អល់ឡោះឡើយ ហើយពួកគេនឹងវង្វេងដោយសារការបោះបង់ចោលកាតព្វកិច្ចដែលអល់ឡោះបានបញ្ចុះមក។ ពិតណាស់ ការគប់នឹងដុំថ្មគឺជាសច្ចធម៌នៅក្នុងគម្ពីររបស់អល់ឡោះ ចំពោះអ្នកដែលប្រព្រឹត្តខុសប្រវេណី ប្រសិនបើពួកគេធ្លាប់រៀបការរួច ទាំងបុរស និងស្ត្រី នៅពេលដែលមានភស្តុតាងច្បាស់លាស់ ឬមានការមានផ្ទៃពោះ ឬមានការសារភាព"។ (មានការឯកភាពគ្នាលើហាឌីសនេះ)។ ១២១០ - ពីអាប៊ូហ៊ូរ៉ៃរ៉ោះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានឮ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) មានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើទាសីរបស់នរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកប្រព្រឹត្តខុសប្រវេណី ហើយការប្រព្រឹត្តខុសរបស់នាងត្រូវបានបញ្ជាក់ច្បាស់ នោះចូរវាយទោសនាង ហើយកុំស្តីបន្ទោសនាងទៀត។ ប្រសិនបើនាងប្រព្រឹត្តម្តងទៀត ចូរវាយទោសនាង ហើយកុំស្តីបន្ទោសនាងទៀត។ ប្រសិនបើនាងប្រព្រឹត្តជាលើកទីបី ហើយការប្រព្រឹត្តខុសរបស់នាងត្រូវបានបញ្ជាក់ច្បាស់ នោះចូរលក់នាងចេញ ទោះបីជាលក់បានត្រឹមតែខ្សែពួរធ្វើពីសរសៃសក់ក៏ដោយ»។ (មានការឯកភាពគ្នាលើហាឌីសនេះ ហើយនេះជាពាក្យសម្តីរបស់មូស្លីម)។ ១២១១ - ពីអាលី (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បានរៀបរាប់ថា៖ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរអនុវត្តទណ្ឌកម្ម (ហូឌូដ) ទៅលើអ្នកដែលស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់អ្នក»។ (រ៉ាវ៉ាហ៍ ដោយអាប៊ូដាវូដ ហើយនៅក្នុងសៀវភៅមូស្លីម ហាឌីសនេះត្រូវបានរាយការណ៍ក្នុងទម្រង់ជាពាក្យសម្តីរបស់សហការី)។ ១២១២ - ពីអ៊ឹមរ៉ន ប៊ីន ហូសៃន (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បានរៀបរាប់ថា៖ មានស្ត្រីម្នាក់មកពីកុលសម្ព័ន្ធជូហៃនី បានមកជួប ព្យាការី របស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) ខណៈពេលដែលនាងមានផ្ទៃពោះដោយសារការប្រព្រឹត្តខុសប្រវេណី។ នាងនិយាយថា៖ "ឱ ព្យាការី របស់អល់ឡោះ! ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តទោសមួយ ដូច្នេះសូមលោកអនុវត្តទោសនោះមកលើខ្ញុំចុះ"។ ព្យាការី របស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានហៅអ្នកអាណាព្យាបាលរបស់នាងមក ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរធ្វើល្អចំពោះនាង ហើយនៅពេលដែលនាងសម្រាលកូនរួច ចូរនាំនាងមកជួបខ្ញុំ»។ គាត់ក៏បានធ្វើតាម។ បន្ទាប់មក លោកបានបញ្ជាឱ្យចងសម្លៀកបំពាក់របស់នាងឱ្យជាប់ ហើយបញ្ជាឱ្យអនុវត្តទោសគប់នឹងដុំថ្ម។ បន្ទាប់មក លោកបានធ្វើការបួងសួង (សឡាត) ឱ្យនាង។ អ៊ូម៉ារ បាននិយាយថា៖ "ឱ ព្យាការី របស់អល់ឡោះ! តើលោកបួងសួងឱ្យនាងទាំងដែលនាងបានប្រព្រឹត្តខុសប្រវេណីមែនទេ?"។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «នាងបានសារភាពកំហុសដោយការប្រែចិត្តមួយ ដែលប្រសិនបើការប្រែចិត្តនោះត្រូវបានបែងចែកដល់មនុស្សចិតសិបនាក់នៅទីក្រុងម៉ាឌីណា វានឹងគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ពួកគេ។ តើមានអ្វីប្រសើរជាងការដែលនាងបានលះបង់ជីវិតរបស់នាងដើម្បីអល់ឡោះទៅទៀត?»។ (រ៉ាវ៉ាហ៍ ដោយមូស្លីម)។ ១២១៣ - ពីចាប៊ីរ ប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងពួកគេទាំងពីរ) បានរៀបរាប់ថា៖ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានអនុវត្តទោសគប់នឹងដុំថ្មទៅលើបុរសម្នាក់មកពីកុលសម្ព័ន្ធអាស្លាម បុរសម្នាក់មកពីជនជាតិយូដា និងស្ត្រីម្នាក់។ (រ៉ាវ៉ាហ៍ ដោយមូស្លីម)។ ១២១៤ - រឿងរ៉ាវនៃការគប់នឹងដុំថ្មទៅលើជនជាតិយូដាពីរនាក់ មាននៅក្នុងសៀវភៅទាំងពីរ (អាល់ប៊ូខូរី និងមូស្លីម) ពីហាឌីសរបស់អ៊ីបនូ អ៊ូម៉ារ។ ១២១៥ - ពីសាអីដ ប៊ីន សាអដ ប៊ីន អ៊ូបាដោះ បានរៀបរាប់ថា៖ មានបុរសម្នាក់ដែលខ្សោយម្នាក់រស់នៅក្បែរផ្ទះរបស់យើង ហើយគាត់បានប្រព្រឹត្តខុសជាមួយទាសីម្នាក់ក្នុងចំណោមទាសីរបស់ពួកគេ។ សាអដ បានរៀបរាប់រឿងនេះប្រាប់ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក)។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរវាយគាត់តាមទោសរបស់គាត់»។ ពួកគេនិយាយថា៖ "ឱ រ៉សូល របស់អល់ឡោះ! គាត់ខ្សោយខ្លាំងណាស់ (មិនអាចទទួលទោសវាយធម្មតាបានទេ)"។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរយកមែកឈើដែលមានស្លឹកមួយរយ ហើយវាយគាត់មួយដងតែប៉ុណ្ណោះ»។ ពួកគេក៏បានធ្វើតាម។ (រ៉ាវ៉ាហ៍ ដោយអាហ៍ម៉ាត់, អាន់ណាសៃ និងអ៊ីបនូ ម៉ាចាហ៍ ហើយខ្សែសង្វាក់នៃការរាយការណ៍របស់វាគឺហាសាន់)។ ១២១៦ - ពីអ៊ីបនូ អាប់បាស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងពួកគេទាំងពីរ) បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលអ្នករកឃើញកំពុងប្រព្រឹត្តអំពើរបស់ក្រុមមនុស្សលូដ (ការរួមភេទរវាងបុរសនិងបុរស) នោះចូរអ្នកសម្លាប់ទាំងអ្នកធ្វើ និងអ្នកដែលត្រូវបានគេធ្វើចុះ»។

ជំពូក៖ ទណ្ឌកម្មចំពោះការចោទប្រកាន់ដោយមិនត្រឹមត្រូវ (អាល់-កាត់ហ្វ៍) ១២២៣ - ពីអ្នកស្រី អាយ៉ិសហ៍ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះនាង) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នៅពេលដែលការបញ្ជាក់ពីភាពបរិសុទ្ធរបស់ខ្ញុំ (ពីការចោទប្រកាន់) បានចុះមក នោះរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានឡើងលើវេទិកា (មីមបារ) ហើយបានរំឭកពីរឿងនោះ រួចក៏បានអានគម្ពីរគួរអាន។ លុះពេលចុះមកវិញ លោកបានបញ្ជាឱ្យនាំបុរសពីរនាក់ និងស្ត្រីម្នាក់មក ហើយលោកក៏បានអនុវត្តទណ្ឌកម្ម (ហាឌី) លើពួកគេ»។ (កត់ត្រាដោយ អះម៉ាត់ និងអ្នកប្រាជ្ញទាំងបួន ហើយលោក ប៊ូខូរី ក៏បានចង្អុលបង្ហាញពីរឿងនេះដែរ)។ ១២២៤ - ពី អានីស ប៊ិន ម៉ាលីក (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះគាត់) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការលីអាន (ការស្បថដាក់បណ្តាសាគ្នា) លើកដំបូងនៅក្នុងសាសនាឥស្លាម គឺនៅពេលដែល ស៊ីរីក ប៊ិន សះម៉ាអះ ត្រូវបាន ហ៊ីឡាល ប៊ិន អ៊ូម៉ៃយ៉ះ ចោទប្រកាន់ថាបានប្រព្រឹត្តខុសជាមួយភរិយារបស់គាត់។ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់គាត់ថា៖ "ចូរនាំយកសាក្សីមក បើមិនដូច្នោះទេ ទណ្ឌកម្មនឹងត្រូវអនុវត្តលើខ្នងរបស់អ្នក..." (រហូតចប់ហាឌីស)»។ (កត់ត្រាដោយ អាប់ប៊ូ យ៉ាឡា ហើយអ្នករាយការណ៍ហាឌីសនេះសុទ្ធតែជាអ្នកដែលគួរឱ្យទុកចិត្តបាន)។ ១២២៥ - ហើយនៅក្នុងសៀវភៅរបស់ ប៊ូខូរី ក៏មានខ្លឹមសារស្រដៀងគ្នានេះដែរ ពីហាឌីសរបស់ អ៊ីប៊ុន អាប់បាស់។ ១២២៦ - ពី អាប់ឌុលឡោះ ប៊ិន អាមៀរ ប៊ិន រ៉ប៊ីអះ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំបានជួបនឹង អាប់ប៊ូ បាក្រ៍, អ៊ូម៉ារ, អ៊ូស្មង់ និងអ្នកដែលបន្ទាប់ពីពួកគេ ខ្ញុំមិនដែលឃើញពួកគេអនុវត្តទណ្ឌកម្មលើទាសករក្នុងករណីចោទប្រកាន់ដោយមិនត្រឹមត្រូវ (អាល់-កាត់ហ្វ៍) លើសពីសែសិបខ្សែរំពាត់ឡើយ»។ (កត់ត្រាដោយ ម៉ាលីក និងអាស-សៅរី នៅក្នុងសៀវភៅ អាល់-ចាមីអ៍ របស់លោក)។ ១២២៧ - ពី អាប់ប៊ូ ហ៊ូរ៉យរ៉ហ៍ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះគាត់) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលចោទប្រកាន់ទាសកររបស់ខ្លួន (ដោយមិនត្រឹមត្រូវ) នោះទណ្ឌកម្មនឹងត្រូវអនុវត្តលើរូបគេនៅថ្ងៃបរលោក លើកលែងតែអ្វីដែលគេបានចោទប្រកាន់នោះជាការពិត»។ (មានការឯកភាពគ្នាលើភាពត្រឹមត្រូវនៃហាឌីសនេះដោយ ប៊ូខូរី និងមូស្លីម)។

ជំពូក៖ ទោសនៃការលួច ១២២៨- ពីអ្នកស្រី អាយ៉ិសះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះនាង) បាននិយាយថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ដៃរបស់អ្នកលួចនឹងមិនត្រូវកាត់ឡើយ លើកលែងតែលួចរបស់ដែលមានតម្លៃចាប់ពីមួយភាគបួននៃឌីណារឡើងទៅ»។ (មានការឯកភាពគ្នាលើហាឌីសនេះ)។ ១២២៩- ពីអ៊ីបនូ អ៊ូម៉ារ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោកទាំងពីរ)៖ ព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានកាត់ដៃអ្នកលួចខែលមួយ ដែលមានតម្លៃបីឌីរហាំ។ (មានការឯកភាពគ្នាលើហាឌីសនេះ)។ ១២៣០- ពីអាប៊ូ ហូរ៉យរ៉ោះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោក) បាននិយាយថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អល់ឡោះបានដាក់បណ្តាសាដល់អ្នកលួច ដែលលួចស៊ុតមួយ ហើយដៃរបស់គេក៏ត្រូវកាត់ ហើយគេលួចខ្សែមួយ ហើយដៃរបស់គេក៏ត្រូវកាត់»។ (មានការឯកភាពគ្នាលើហាឌីសនេះ)។ ១២៣១- ពីអ្នកស្រី អាយ៉ិសះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះនាង)៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើអ្នកមកអង្វរករក្នុងទោសមួយនៃទោសរបស់អល់ឡោះឬ?» បន្ទាប់មកលោកបានក្រោកឡើងថ្លែងធម្មទេសនាថា៖ «ឱមនុស្សទាំងឡាយ! អ្នកដែលមុនៗអ្នកទាំងឡាយបានវិនាសអន្តរាយ គឺដោយសារតែនៅពេលដែលអ្នកមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ក្នុងចំណោមពួកគេលួច ពួកគេក៏ដោះលែងគេ ហើយនៅពេលដែលអ្នកទន់ខ្សោយក្នុងចំណោមពួកគេលួច ពួកគេក៏អនុវត្តទោសលើគេ...»។ (មានការឯកភាពគ្នាលើហាឌីសនេះ)។ ហើយនៅក្នុងរាយការណ៍មួយទៀតពីអ្នកស្រី អាយ៉ិសះ៖ មានស្ត្រីម្នាក់តែងតែខ្ចីសម្ភារៈគេ ហើយបដិសេធមិនសងវិញ ដូច្នេះព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) ក៏បានបញ្ជាឱ្យកាត់ដៃនាង។ ១២៣២- ពីចាប៊ីរ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោក) ពីព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនមានការកាត់ដៃចំពោះអ្នកក្បត់ អ្នកឆក់ប្លន់ និងអ្នកលួចឆក់ឱកាសនោះទេ»។ (រាយការណ៍ដោយ អះម៉ាត់ និងអ្នករាយការណ៍ទាំងបួននាក់ ហើយត្រូវបានវាយតម្លៃថាជាហាឌីស សហ៊ីហ៍ ដោយ ទិរមីហ្ស៊ី និង អ៊ីបនូ ហ៊ីបបាន)។ ១២៣៣- ពី រ៉ាហ្វិអ៍ ប៊ីន ខូឌីជ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោក) បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំបានឮរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) មានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនមានការកាត់ដៃចំពោះការលួចផ្លែឈើ និងដើមឈើនោះទេ»។ (រាយការណ៍ដោយអ្នកដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ ហើយត្រូវបានវាយតម្លៃថាជាហាឌីស សហ៊ីហ៍ ដោយ ទិរមីហ្ស៊ី និង អ៊ីបនូ ហ៊ីបបាន)។ ១២៣៤- ពី អាប៊ូ អ៊ូម៉ាយ៉ះ អាល់ម៉ាក់ហ្ស៊ូមី (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោក) បាននិយាយថា៖ គេបាននាំអ្នកលួចម្នាក់មកកាន់ព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) ដែលគេបានសារភាពកំហុស ហើយមិនមានសម្ភារៈលួចនៅជាមួយគេឡើយ។ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំមិនគិតថាអ្នកបានលួចនោះទេ»។ គេឆ្លើយថា៖ «បាទ ខ្ញុំបានលួច»។ លោកបានសួរគេពីរ ឬបីដង បន្ទាប់មកលោកក៏បញ្ជាឱ្យកាត់ដៃគេ។ នៅពេលគេនាំមកវិញ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរអ្នកសុំការអភ័យទោសពីអល់ឡោះ ហើយត្រឡប់ទៅរកការកែប្រែខ្លួនចំពោះទ្រង់វិញ»។ គេក៏និយាយថា៖ «ខ្ញុំសុំការអភ័យទោសពីអល់ឡោះ និងត្រឡប់ទៅរកការកែប្រែខ្លួនចំពោះទ្រង់»។ លោកក៏បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱអល់ឡោះ សូមទ្រង់ទទួលការកែប្រែខ្លួនរបស់គេ» (បីដង)។ (រាយការណ៍ដោយ អាប៊ូ ដាវូដ, អះម៉ាត់ និង អាន់ណាសាអ៊ី)។ ១២៣៥- ហើយ អាល់ហាក៊ីម បានរាយការណ៍ពីហាឌីសរបស់ អាប៊ូ ហូរ៉យរ៉ោះ ក្នុងន័យដូចគ្នានេះដែរ ហើយបានបន្ថែមថា៖ «ចូរនាំគេទៅ ហើយកាត់ដៃគេ បន្ទាប់មកចូរព្យាបាលមុខរបួសនោះ»។ (រាយការណ៍ដោយ អាល់បាហ្សា)។ ១២៣៦- ពី អាប់ឌុល រ៉ហ៍ម៉ាន ប៊ីន អៅហ្វ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោក)៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកលួចមិនចាំបាច់សងសំណងឡើយ ប្រសិនបើគេត្រូវបានអនុវត្តទោសកាត់ដៃរួចហើយ»។ (រាយការណ៍ដោយ អាន់ណាសាអ៊ី)។ ១២៣៧- ពី អាប់ឌុលឡោះ ប៊ីន អាំរូ ប៊ីន អាល់អាស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោកទាំងពីរ) ពី រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) នៅពេលដែលលោកត្រូវបានសួរអំពីផ្លែឈើដែលនៅជាប់ដើម លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលឃ្លានហើយបរិភោគវាដោយផ្ទាល់មាត់ ដោយមិនបានលួចយកទៅទុកនោះ គឺមិនមានទោសអ្វីឡើយ។ អ្នកណាដែលយកវាចេញទៅក្រៅ គេត្រូវសងសំណង និងទទួលទោស។ ហើយអ្នកណាដែលយកវាចេញទៅក្រៅ បន្ទាប់ពីវាត្រូវបានគេប្រមូលទុកក្នុងទីលានរួចហើយ ហើយវាមានតម្លៃស្មើនឹងតម្លៃខែល នោះគេត្រូវទទួលទោសកាត់ដៃ»។ (រាយការណ៍ដោយ អាប៊ូ ដាវូដ និង អាន់ណាសាអ៊ី)។ ១២៣៨- ពី សហ្វ្វាន់ ប៊ីន អ៊ូម៉ាយ៉ះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះលោក)៖ ព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់គាត់ -នៅពេលដែលលោកបញ្ជាឱ្យកាត់ដៃអ្នកដែលលួចអាវក្រៅរបស់គាត់ ហើយគាត់បានអង្វរករឱ្យអ្នកលួចនោះ- ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនអង្វរករមុនពេលដែលអ្នកនាំគេមកកាន់ខ្ញុំ?» (រាយការណ៍ដោយ អះម៉ាត់ និងអ្នករាយការណ៍ទាំងបួននាក់)។ ១២៣៩- ពី ចាប៊ីរ បាននិយាយថា៖ គេបាននាំអ្នកលួចម្នាក់មកកាន់ព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) លោកក៏បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរប្រហារជីវិតគេទៅ»។ ពួកគេនិយាយថា៖ «ឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! គេគ្រាន់តែលួចប៉ុណ្ណោះ»។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរកាត់ដៃគេទៅ»។ ដូច្នេះគេក៏ត្រូវបានកាត់ដៃ។

ជំពូក៖ ការកំណត់ទោសអ្នកផឹកស្រា និងការបញ្ជាក់អំពីអ្វីដែលធ្វើឱ្យស្រវឹង ១២៤១ - ពីអានីស ប៊ីន ម៉ាលិក (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បានឱ្យដឹងថា៖ មានបុរសម្នាក់ត្រូវបានគេនាំមកកាន់ព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) ដោយសារតែគាត់បានផឹកស្រា។ ពេលនោះលោកបានវាយគាត់ដោយប្រើមែកឈើចំនួនពីរដើម ប្រហែលជាសែសិបដំបង។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ អប៊ូ បាក្រ ក៏បានធ្វើដូចគ្នានេះដែរ។ លុះដល់សម័យអ៊ូម៉ារ លោកបានពិគ្រោះយោបល់ជាមួយប្រជាជន ពេលនោះ អាប់ឌុលរ៉ះម៉ាន ប៊ីន អៅហ្វ បាននិយាយថា៖ ទោសដែលស្រាលបំផុតគឺប៉ែតសិបដំបង។ ដូច្នេះ អ៊ូម៉ារ ក៏បានបញ្ជាឱ្យអនុវត្តតាមនោះ។ (មានការឯកភាពគ្នាលើហាឌីសនេះ)។ ១២៤២ - នៅក្នុងសៀវភៅរបស់មូស្លីម៖ ពីអាលី (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) ទាក់ទងនឹងរឿងរ៉ាវរបស់វ៉ាលីដ ប៊ីន អ៊ុកបះ បានឱ្យដឹងថា៖ ព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានវាយ (អ្នកផឹកស្រា) ចំនួនសែសិបដំបង, អប៊ូ បាក្រ ចំនួនសែសិបដំបង, និងអ៊ូម៉ារ ចំនួនប៉ែតសិបដំបង។ ទាំងអស់នេះសុទ្ធតែជាស៊ូណាន់ន់ (គំរូដ៏ល្អ) ហើយចំនួនប៉ែតសិបនេះគឺខ្ញុំពេញចិត្តជាង។ នៅក្នុងហាឌីសនេះមានខ្លឹមសារថា៖ មានបុរសម្នាក់បានធ្វើសាក្សីប្រឆាំងនឹងគាត់ (អ្នកផឹកស្រា) ថាគាត់បានឃើញបុរសនោះក្អួតស្រា។ ពេលនោះ អ៊ូស្មង់ បាននិយាយថា៖ គាត់មិនក្អួតវាចេញមកទេ ប្រសិនបើគាត់មិនបានផឹកវា។ ១២៤៣ - ពីមូអាវីយ៉ះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) ពីព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍អំពីអ្នកផឹកស្រាថា៖ «ប្រសិនបើគាត់ផឹកស្រា ចូរអ្នកទាំងឡាយវាយគាត់, បន្ទាប់មកប្រសិនបើគាត់ផឹកទៀត ចូរវាយគាត់, បន្ទាប់មកប្រសិនបើគាត់ផឹកជាលើកទីបី ចូរវាយគាត់, ហើយប្រសិនបើគាត់ផឹកជាលើកទីបួន ចូរអ្នកទាំងឡាយកាត់ក្បាលគាត់»។ (អាហ្មាត់ បានកត់ត្រាទុក ហើយនេះគឺជាពាក្យសម្តីរបស់លោក រួមទាំងអ្នករាយការណ៍ទាំងបួននាក់ទៀត)។ ១២៤៤ - ពីអប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ោះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បានឱ្យដឹងថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងឡាយវាយ (អ្នកដទៃ) ចូរជៀសវាងកុំវាយចំផ្ទៃមុខ»។ (មានការឯកភាពគ្នាលើហាឌីសនេះ)។ ១២៤៥ - ពីអ៊ីបនូ អាប់បាស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងទាំងពីរនាក់) បានឱ្យដឹងថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ទោសកំណត់ (ហូឌូដ) មិនត្រូវអនុវត្តនៅក្នុងវិហារអ៊ីស្លាម (ម៉ាស៊ីដ) ឡើយ»។ (អាត់-ទីមមីហ្ស៊ី និងអាល់-ហាក៊ីម បានកត់ត្រាទុក)។ ១២៤៦ - ពីអានីស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បានឱ្យដឹងថា៖ ពិតណាស់ អល់ឡោះបានបញ្ចុះបទបញ្ញត្តិហាមឃាត់ស្រា ខណៈដែលនៅទីក្រុងម៉ាឌីណានៅពេលនោះ ភេសជ្ជៈដែលគេផឹកគឺមានតែទឹកដែលធ្វើពីផ្លែត្មាត (ដូងសាត) ប៉ុណ្ណោះ។ (មូស្លីម បានកត់ត្រាទុក)។ ១២៤៧ - ពីអ៊ូម៉ារ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បានឱ្យដឹងថា៖ បទបញ្ញត្តិហាមឃាត់ស្រាបានចុះមក ខណៈដែលវា (ស្រា) ត្រូវបានផលិតចេញពីវត្ថុចំនួនប្រាំ៖ ពីផ្លែទំពាំងបាយជូរ, ផ្លែត្មាត, ទឹកឃ្មុំ, ស្រូវសាលី, និងស្រូវបាឡេ។ ហើយស្រា (ខមរ៉) គឺអ្វីដែលធ្វើឱ្យបាំងស្មារតី (ស្រវឹង)។ (មានការឯកភាពគ្នាលើហាឌីសនេះ)។ ១២៤៨ - ពីអ៊ីបនូ អ៊ូម៉ារ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងទាំងពីរនាក់) ពីព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្វីៗដែលធ្វើឱ្យស្រវឹងគឺសុទ្ធតែជាស្រា (ខមរ៉) ហើយអ្វីៗដែលធ្វើឱ្យស្រវឹងគឺសុទ្ធតែជាហារ៉ាម (អំពើហាមឃាត់)»។ (មូស្លីម បានកត់ត្រាទុក)។ ១២៤៩ - ពីចាប៊ីរ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) ថា រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្វីដែលបរិមាណច្រើនរបស់វាធ្វើឱ្យស្រវឹង នោះបរិមាណតិចតួចរបស់វាក៏ជាហារ៉ាមដែរ»។ (អាហ្មាត់ និងអ្នករាយការណ៍ទាំងបួននាក់បានកត់ត្រាទុក ហើយអ៊ីបនូ ហ៊ីបបាន បានបញ្ជាក់ថាវាជាហាឌីសត្រឹមត្រូវ)។ ១២៥០ - ពីអ៊ីបនូ អាប់បាស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងទាំងពីរនាក់) បានឱ្យដឹងថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) គេតែងតែត្រាំផ្លែទំពាំងបាយជូរស្ងួត (ហ្សាប៊ីប) ក្នុងថង់ស្បែកឱ្យលោក ហើយលោកផឹកវានៅថ្ងៃនោះ ថ្ងៃបន្ទាប់ និងថ្ងៃបន្ទាប់ទៀត។ លុះដល់ល្ងាចថ្ងៃទីបី លោកក៏ផឹកវា ហើយឱ្យអ្នកដទៃផឹកផងដែរ បន្ទាប់មកប្រសិនបើនៅសល់អ្វីមួយ លោកក៏ចាក់វាចោល។ (មូស្លីម បានកត់ត្រាទុក)។ ១២៥១ - ពីអ៊ុំមូ សាឡាម៉ះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) ពីព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតណាស់ អល់ឡោះមិនបានធ្វើឱ្យការជាសះស្បើយរបស់ពួកអ្នកស្ថិតនៅក្នុងអ្វីដែលទ្រង់បានហាមឃាត់ចំពោះពួកអ្នកនោះឡើយ»។ (អាល់-បៃហាក់គី បានកត់ត្រាទុក ហើយអ៊ីបនូ ហ៊ីបបាន បានបញ្ជាក់ថាវាជាហាឌីសត្រឹមត្រូវ)។ ១២៥២ - ពីវ៉ាអីល អាល់-ហាស់ដ្រាមី ថា តារិក ប៊ីន ស៊ូវៃដ៍ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បានសួរព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសេចក្តីសុខដល់លោក) អំពីស្រាដែលគេផលិតសម្រាប់ធ្វើជាថ្នាំព្យាបាល។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «វាមិនមែនជាថ្នាំព្យាបាលទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាជំងឺ»។ (មូស្លីម, អប៊ូ ដាវូដ និងអ្នកដទៃទៀតបានកត់ត្រាទុក)។

ជំពូកស្តីពីការដាក់ទណ្ឌកម្ម (តាក់ហ្ស៊ីរ) និងច្បាប់ស្តីពីអ្នកឈ្លានពាន ១២៥៣ - ពីអាប៊ូ ប៊ូដាហ៍ អាល់អាន់ស្វារី (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បានឱ្យដឹងថា លោកបានឮរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (ស.ល.វ) មានប្រសាសន៍ថា៖ «កុំវាយលើសពីដប់រំពាត់ឡើយ លើកលែងតែក្នុងករណីអនុវត្តបទបញ្ញត្តិ (ហូឌូដ) របស់អល់ឡោះប៉ុណ្ណោះ»។ (មានការឯកភាពគ្នាលើហាឌីសនេះ)។ ១២៥៤ - ពីអាអ៊ីសាហ៍ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងនាង) បានឱ្យដឹងថា ព្យាការី (ស.ល.វ) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរលើកលែងទោសចំពោះកំហុសឆ្គងរបស់អ្នកដែលមានកិត្តិយស (អ្នកដែលមិនធ្លាប់ប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់) លើកលែងតែក្នុងករណីបទបញ្ញត្តិ (ហូឌូដ)»។ (រាយការណ៍ដោយអាប៊ូ ដាវូដ និងអាន់-ណាសាអ៊ី)។ ១២៥៥ - ពីអាលី (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំមិនដែលអនុវត្តទណ្ឌកម្ម (ហូឌូដ) លើនរណាម្នាក់រហូតដល់ស្លាប់ ហើយខ្ញុំមានអារម្មណ៍មិនល្អក្នុងចិត្តនោះទេ លើកលែងតែអ្នកដែលផឹកស្រា។ ដ្បិតប្រសិនបើគាត់ស្លាប់ (ដោយសារការវាយទណ្ឌកម្មនោះ) ខ្ញុំនឹងសងសំណង (ឌីយ៉ាហ៍) ឱ្យគាត់»។ (រាយការណ៍ដោយអាល់ប៊ូខូរី)។ ១២៥៦ - ពីសាអីដ ប៊ិន ហ្សៃដ៍ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បានឱ្យដឹងថា រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (ស.ល.វ) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលត្រូវបានគេសម្លាប់ក្នុងពេលការពារទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួន នោះគាត់គឺជាអ្នកស្លាប់ក្នុងផ្លូវរបស់អល់ឡោះ (សាហ៊ីដ)»។ (រាយការណ៍ដោយអ្នករាយការណ៍ទាំងបួន ហើយត្រូវបានបញ្ជាក់ថាជាហាឌីសត្រឹមត្រូវដោយអាត់-ទិរមីហ្ស៊ី)។ ១២៥៧ - ពីអាប់ឌុលឡោះ ប៊ិន ខាប់បាប បានឱ្យដឹងថា លោកបានឮឪពុករបស់លោកនិយាយថា លោកបានឮរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (ស.ល.វ) មានប្រសាសន៍ថា៖ «នឹងមានភាពចលាចលកើតឡើង ដូច្នេះចូរអ្នកធ្វើជាអ្នកបំរើរបស់អល់ឡោះដែលត្រូវគេសម្លាប់ (ក្នុងភាពចលាចលនោះ) ហើយកុំធ្វើជាអ្នកសម្លាប់ឱ្យសោះ»។ (រាយការណ៍ដោយ អ៊ីប៊ុន អាប់ប៊ី ខៃស្មាហ៍ និងអាត់-ដារ៉ូគូតនី)។ ១២៥៨ - ហើយអាហ្មាត់ ក៏បានរាយការណ៍នូវអត្ថន័យស្រដៀងគ្នានេះ ពីខាលីដ ប៊ិន អ៊ូហ្វូថាហ៍។

គម្ពីរជិហាត (ការតស៊ូក្នុងផ្លូវរបស់អល់ឡោះ) ១២៥៩ - ពីអាប៊ូហ៊ូរ៉ៃរ៉ោះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បានរាយការណ៍ថា រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់គាត់) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលស្លាប់ទៅដោយមិនបានធ្វើជិហាត ហើយក៏មិនបានគិតចង់ធ្វើជិហាតក្នុងចិត្តរបស់គេនោះ គេស្លាប់ទៅដោយមានចំណែកមួយនៃភាពជាមូណាហ្វិកហ៍ (ជនក្បត់)»។ (រាយការណ៍ដោយ មូស្លីម)។ ១២៦០ - ពីអាណាស់ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) ថា ព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់គាត់) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរធ្វើជិហាតប្រឆាំងនឹងពួកមូស្រ៊ីគីន (អ្នកដែលដាក់ភាគីជាមួយអល់ឡោះ) ដោយទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកអ្នក ដោយជីវិតរបស់ពួកអ្នក និងដោយអណ្តាតរបស់ពួកអ្នក»។ (រាយការណ៍ដោយ អះម៉ាត់ និងអាន់ណាសាអ៊ី ហើយត្រូវបានបញ្ជាក់ថាជាហាឌីសសហ៊ីដោយ អាល់ហាក៊ីម)។ ១២៦១ - ពីអាអ៊ីសហះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងនាង) បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំបានសួរថា៖ ឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! តើស្ត្រីមានកាតព្វកិច្ចធ្វើជិហាតដែរឬទេ? លោកបានឆ្លើយថា៖ «បាទ/ចាស មានជិហាតមួយដែលមិនមានការប្រយុទ្ធក្នុងនោះ គឺការធ្វើហជ្ជ និងអ៊ុំរ៉ោះ»។ (រាយការណ៍ដោយ អ៊ីប៊ុនម៉ាជះ ហើយប្រភពដើមមាននៅក្នុង ប៊ូខូរី)។ ១២៦២ - ពីអាប់ឌុលឡោះ ប៊ីន អាំរ៉ូ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងអ្នកទាំងពីរ) បាននិយាយថា៖ មានបុរសម្នាក់បានមកជួបព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់គាត់) ដើម្បីសុំការអនុញ្ញាតទៅធ្វើជិហាត។ លោកបានសួរថា៖ «តើឪពុកម្តាយរបស់ឯងនៅមានជីវិតដែរឬទេ?» គាត់ឆ្លើយថា៖ បាទ/ចាស។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរឯងធ្វើជិហាតដោយការបម្រើពួកគាត់ទាំងពីរចុះ»។ (ឯកភាពគ្នាដោយ ប៊ូខូរី និងមូស្លីម)។ ១២៦៣ - នៅក្នុងការរាយការណ៍របស់ អះម៉ាត់ និងអាប៊ូដាវូដ ពីហាឌីសរបស់ អាប៊ូសៃអីត មានន័យស្រដៀងគ្នានេះ ហើយបានបន្ថែមថា៖ «ចូរត្រឡប់ទៅវិញ ហើយសុំការអនុញ្ញាតពីពួកគាត់ទាំងពីរ ប្រសិនបើពួកគាត់អនុញ្ញាតឱ្យឯងទៅ នោះចូរទៅចុះ បើមិនដូច្នោះទេ ចូរធ្វើល្អចំពោះពួកគាត់ទាំងពីរ»។ ១២៦៤ - ពីចារីរ ប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ អាល់បាចាលី (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បាននិយាយថា រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់គាត់) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំសូមដកខ្លួនចេញពីមូស្លីមគ្រប់រូបដែលរស់នៅចន្លោះកណ្តាលនៃពួកមូស្រ៊ីគីន»។ (រាយការណ៍ដោយអ្នកទាំងបី [អាប៊ូដាវូដ, ទីរមីហ្ស៊ី, អាន់ណាសាអ៊ី] ហើយខ្សែសង្វាក់នៃការរាយការណ៍គឺសហ៊ី)។ ១២៦៥ - ពីអ៊ីប៊ុនអាប់បាស (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងអ្នកទាំងពីរ) បាននិយាយថា រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់គាត់) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនមានការធ្វើហ៊ីជរ៉ោះ (ការធ្វើចំណាកស្រុក) ទៀតទេបន្ទាប់ពីការដណ្តើមបានក្រុងម៉ាកកាស់ ប៉ុន្តែអ្វីដែលនៅសេសសល់គឺការធ្វើជិហាត និងចេតនាដ៏ល្អ»។ (ឯកភាពគ្នាដោយ ប៊ូខូរី និងមូស្លីម)។ ១២៦៦ - ពីអាប៊ូមូសា អាល់អាសអារី (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បាននិយាយថា រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់គាត់) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលប្រយុទ្ធដើម្បីឱ្យពាក្យសម្តីរបស់អល់ឡោះ (សាសនាឥស្លាម) ស្ថិតនៅខ្ពស់បំផុត នោះគេគឺជាអ្នកដែលស្ថិតក្នុងផ្លូវរបស់អល់ឡោះ»។ (ឯកភាពគ្នាដោយ ប៊ូខូរី និងមូស្លីម)។ ១២៦៧ - ពីអាប់ឌុលឡោះ ប៊ីន អាប់ឌីសសាក់ឌី (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បាននិយាយថា រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់គាត់) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការធ្វើហ៊ីជរ៉ោះមិនដាច់នោះទេ ដរាបណាការប្រយុទ្ធជាមួយសត្រូវនៅតែបន្ត»។ (រាយការណ៍ដោយ អាន់ណាសាអ៊ី ហើយត្រូវបានបញ្ជាក់ថាជាហាឌីសសហ៊ីដោយ អ៊ីប៊ុនហ៊ីបបាន)។ ១២៦៨ - ពីណាភិអ៍ បាននិយាយថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់គាត់) បានវាយឆ្មក់ទៅលើកុលសម្ព័ន្ធ បានីអាល់មុស្តុលីក ខណៈពេលដែលពួកគេកំពុងធ្វេសប្រហែស ដូច្នេះលោកបានសម្លាប់អ្នកប្រយុទ្ធរបស់ពួកគេ និងចាប់ស្ត្រីកូនក្មេងរបស់ពួកគេធ្វើជាឈ្លើយ។ អាប់ឌុលឡោះ ប៊ីន អ៊ូម៉ារ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងអ្នកទាំងពីរ) បានរៀបរាប់រឿងនេះប្រាប់ខ្ញុំ។ (ឯកភាពគ្នាដោយ ប៊ូខូរី និងមូស្លីម)។ ១២៦៩ - ពីស៊ូឡៃម៉ាន ប៊ីន ប៊ូរ៉ៃដ៉ោះ ពីឪពុករបស់គាត់បាននិយាយថា៖ នៅពេលដែលរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់គាត់) បានតែងតាំងមេបញ្ជាការលើកងទ័ព លោកតែងតែណែនាំឱ្យគាត់កោតខ្លាចអល់ឡោះ និងធ្វើល្អចំពោះមូស្លីមដែលនៅជាមួយគាត់។ បន្ទាប់មកលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរធ្វើសឹកដោយព្រះនាមអល់ឡោះ ក្នុងផ្លូវរបស់អល់ឡោះ។ ចូរប្រយុទ្ធនឹងអ្នកដែលបដិសេធអល់ឡោះ។ ចូរធ្វើសឹក ប៉ុន្តែកុំក្បត់ កុំបោកប្រាស់ កុំធ្វើទារុណកម្មលើសាកសព ហើយកុំសម្លាប់កុមារ។ ហើយនៅពេលដែលអ្នកជួបសត្រូវរបស់អ្នកដែលជាពួកមូស្រ៊ីគីន ចូរអញ្ជើញពួកគេឱ្យជ្រើសរើសយកលក្ខខណ្ឌបីយ៉ាង៖ ទីមួយ អញ្ជើញពួកគេឱ្យចូលកាន់សាសនាឥស្លាម ប្រសិនបើពួកគេយល់ព្រម នោះចូរទទួលយកពីពួកគេ។ បន្ទាប់មក អញ្ជើញពួកគេឱ្យផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅពីទឹកដីរបស់ពួកគេទៅកាន់ទឹកដីនៃពួកមូហាចិរ៉ូន (អ្នកធ្វើចំណាកស្រុក) ប្រសិនបើពួកគេបដិសេធ នោះចូរប្រាប់ពួកគេថា ពួកគេនឹងក្លាយជាដូចជាអ្នកស្រុកជនបទមូស្លីម (អារ៉ាប់) ដោយពួកគេមិនទទួលបានចំណែកនៃទ្រព្យសម្បត្តិសង្គ្រាម (ហ្គនីម៉ាស់) ឡើយ លើកលែងតែពួកគេចូលរួមធ្វើជិហាតជាមួយមូស្លីម។ ប្រសិនបើពួកគេបដិសេធ នោះចូរទាមទារឱ្យពួកគេបង់ពន្ធជីហ្សយ៉ះ ប្រសិនបើពួកគេយល់ព្រម នោះចូរទទួលយកពីពួកគេ។ ប្រសិនបើពួកគេបដិសេធ នោះចូរស្វែងរកជំនួយពីអល់ឡោះ ហើយប្រយុទ្ធជាមួយពួកគេ។ ហើយប្រសិនបើអ្នកឡោមព័ទ្ធបន្ទាយមួយ ហើយពួកគេចង់ឱ្យអ្នកផ្តល់សន្យាការពារដោយព្រះនាមអល់ឡោះ និងព្រះនាមព្យាការីរបស់ទ្រង់ នោះកុំធ្វើដូច្នោះឡើយ ប៉ុន្តែចូរផ្តល់សន្យាការពារដោយព្រះនាមរបស់អ្នកផ្ទាល់ ព្រោះថាប្រសិនបើអ្នកបំពានសន្យារបស់អ្នក វានៅតែស្រាលជាងការបំពានសន្យារបស់អល់ឡោះ។ ហើយប្រសិនបើពួកគេចង់ឱ្យអ្នកសម្រេចក្តីលើពួកគេតាមច្បាប់របស់អល់ឡោះ នោះកុំធ្វើដូច្នោះឡើយ ប៉ុន្តែចូរសម្រេចតាមច្បាប់របស់អ្នក ព្រោះអ្នកមិនដឹងថា តើអ្នកនឹងសម្រេចបានត្រូវតាមច្បាប់របស់អល់ឡោះឬអត់នោះទេ»។ (រាយការណ៍ដោយ មូស្លីម)។ ១២៧០ - ពីកាក់ ប៊ីន ម៉ាលីក (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) ថា ព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់គាត់) នៅពេលដែលលោកចង់ចេញទៅធ្វើសឹក លោកតែងតែធ្វើជាមិនដឹង ឬនិយាយបង្វែរទៅគោលដៅផ្សេង។ (ឯកភាពគ្នាដោយ ប៊ូខូរី និងមូស្លីម)។ ១២៧១ - ពីម៉ាក់គីល ថា អាន់នូអ៊ូម៉ាន់ ប៊ីន មុករ៉ិន បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំបានឃើញរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់គាត់) ប្រសិនបើលោកមិនបានប្រយុទ្ធនៅពេលព្រឹក លោកនឹងពន្យារពេលការប្រយុទ្ធរហូតដល់ថ្ងៃត្រង់ នៅពេលដែលខ្យល់បក់បោក និងការជួយជ្រោមជ្រែងពីអល់ឡោះបានចុះមក។ (រាយការណ៍ដោយ អះម៉ាត់ និងអ្នកទាំងបី [អាប៊ូដាវូដ, ទីរមីហ្ស៊ី, អាន់ណាសាអ៊ី] ហើយត្រូវបានបញ្ជាក់ថាជាហាឌីសសហ៊ីដោយ អាល់ហាក៊ីម ហើយប្រភពដើមមាននៅក្នុង ប៊ូខូរី)។ ១២៧២ - ពីសក់ ប៊ីន ជ៉ាសាម៉ះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងគាត់) បាននិយាយថា៖ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់គាត់) ត្រូវបានសួរអំពីការវាយឆ្មក់លើភូមិរបស់ពួកមូស្រ៊ីគីននៅពេលយប់ ដែលអាចប៉ះពាល់ដល់ស្ត្រី និងកូនក្មេងរបស់ពួកគេ? លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពួកគេក៏ជាផ្នែកមួយនៃក្រុមពួកគេដែរ»។ (ឯកភាពគ្នាដោយ ប៊ូខូរី និងមូស្លីម)។ ១២៧៣ - ពីអាអ៊ីសហះ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងនាង) ថា ព្យាការី (សូមអល់ឡោះប្រទានពរ និងសន្តិភាពដល់គាត់) បានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់បុរសម្នាក់ដែលបានដើរតាមលោកនៅថ្ងៃសមរភូមិបាដរ៍ថា៖ «ចូរត្រឡប់ទៅវិញចុះ ខ្ញុំនឹងមិនសុំជំនួយពីអ្នកដែលជាមូស្រ៊ីគីនឡើយ»។ (រាយការណ៍ដោយ មូស្លីម)។

ជំពូកស្តីពីពន្ធជីហ្សយ៉ះ (Jizyah) និងសន្ធិសញ្ញាសន្តិភាព (Hudnah) ១៣០៦ - ពីលោក អាប់ឌុលរ៉ះម៉ាន ប៊ិន អៅហ្វ៍ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោក) បានរាយការណ៍ថា ព្យាការី (សន្តិភាពនិងពរជ័យនៃអល់ឡោះមានដល់លោក) បានយកពន្ធជីហ្សយ៉ះពីពួកម៉ាជូស (អ្នកគោរពភ្លើង) នៅតំបន់ហាចារ។ (រាយការណ៍ដោយ ប៊ូខូរី)។ និងមានខ្សែសង្វាក់រាយការណ៍មួយទៀតនៅក្នុងគម្ពីរ «អាល់មូអត្តា» ប៉ុន្តែវាមានភាពដាច់ដាច់ (មិនជាប់គ្នា)។ ១៣០៧ - ពីលោក អាស៊ីម ប៊ិន អ៊ូម៉ារ ពីលោក អានីស និងពីលោក អ៊ូស្មង់ ប៊ិន អាប់ប៊ី ស៊ូឡៃម៉ាន បានរាយការណ៍ថា ព្យាការី (សន្តិភាពនិងពរជ័យនៃអល់ឡោះមានដល់លោក) បានបញ្ជូនលោក ខាលីដ ប៊ិន អាល់វ៉ាលីដ ទៅកាន់ អ៊ូកៃឌីរ ដូម៉ះ។ ពួកគេបានចាប់ខ្លួនគាត់ ហើយលោកក៏បានលើកលែងទោសឱ្យគាត់ (មិនសម្លាប់) និងបានធ្វើកិច្ចព្រមព្រៀងសន្តិភាពជាមួយគាត់ដោយបង់ពន្ធជីហ្សយ៉ះ។ (រាយការណ៍ដោយ អាប់ប៊ូ ដាវូដ)។ ១៣០៨ - ពីលោក មូអាហ្ស ប៊ិន ជ៉ាបាល (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោក) បាននិយាយថា៖ ព្យាការី (សន្តិភាពនិងពរជ័យនៃអល់ឡោះមានដល់លោក) បានបញ្ជូនខ្ញុំទៅកាន់ប្រទេសយេមែន ហើយបានបញ្ជាឱ្យខ្ញុំយកពន្ធមួយឌីណារ ឬតម្លៃស្មើនឹងវាពីមនុស្សគ្រប់រូបដែលដល់វ័យពេញកម្លាំង (ជាក្រណាត់ម៉ូអាហ្វិរី)។ (រាយការណ៍ដោយអ្នកប្រាជ្ញទាំងបី ហើយត្រូវបានបញ្ជាក់ថាជាហាឌីសត្រឹមត្រូវដោយ អ៊ីបនូ ហ៊ីបបាន និង អាល់ហាក៊ីម)។ ១៣០៩ - ពីលោក អាយិហ្ស ប៊ិន អាំរូ អាល់មុហ្សានី (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោក) ពីព្យាការី (សន្តិភាពនិងពរជ័យនៃអល់ឡោះមានដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឥស្លាមគឺខ្ពង់ខ្ពស់ ហើយគ្មានអ្វីខ្ពង់ខ្ពស់ជាងវាឡើយ»។ (រាយការណ៍ដោយ ដារ៉ូគូតនី)។ ១៣១០ - ពីលោក អាប់ប៊ូ ហូរ៉ៃរ៉ូហ៍ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តនឹងលោក) ថា រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ (សន្តិភាពនិងពរជ័យនៃអល់ឡោះមានដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «កុំចាប់ផ្តើមពោលពាក្យសួស្តី (ស៊ាឡាម) ទៅកាន់ពួកយូដា និងពួកគ្រិស្តសាសនិកមុនឱ្យសោះ ហើយប្រសិនបើអ្នកជួបពួកគេនៅលើផ្លូវ ចូររុញច្រានពួកគេទៅកាន់ផ្លូវដែលចង្អៀតបំផុត»។ (រាយការណ៍ដោយ មូស្លីម)។ ១៣១១ - ពីលោក មីស្វារ ប៊ិន ម៉ាក់រ៉ូម៉ះ និងលោក ម៉ារវ៉ាន់ ថា ព្យាការី (សន្តិភាពនិងពរជ័យនៃអល់ឡោះមានដល់លោក) បានចេញដំណើរនៅឆ្នាំហូដៃប៊ីយ៉ះ... (លោកបានរៀបរាប់ហាឌីសទាំងស្រុង) ដែលក្នុងនោះមានខ្លឹមសារថា៖ «នេះគឺជាអ្វីដែល មូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ប៊ិន អាប់ឌុលឡោះ បានព្រមព្រៀងជាមួយ ស៊ូហៃល ប៊ិន អាំរូ៖ គឺការផ្អាកសង្គ្រាមរយៈពេលដប់ឆ្នាំ ដែលប្រជាជននឹងមានសុវត្ថិភាព ហើយពួកគេនឹងមិនធ្វើបាបគ្នាទៅវិញទៅមក»។ (រាយការណ៍ដោយ អាប់ប៊ូ ដាវូដ ហើយប្រភពដើមមាននៅក្នុង ប៊ូខូរី)។ ១៣១២ - លោក មូស្លីម បានរាយការណ៍ផ្នែកខ្លះពីហាឌីសរបស់ អានីស ដែលមានខ្លឹមសារថា៖ «អ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកដែលមកកាន់យើង យើងនឹងមិនបញ្ជូនគេត្រឡប់ទៅអ្នកវិញទេ ហើយអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមយើងដែលទៅកាន់អ្នក អ្នកនឹងបញ្ជូនគេត្រឡប់មកយើងវិញ»។ ពួកគេបានសួរថា៖ តើយើងត្រូវសរសេរវាឬលោក រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ? លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ត្រូវហើយ។ អ្នកណាក្នុងចំណោមយើងដែលទៅកាន់ពួកគេ គឺអល់ឡោះបានបណ្តេញគេចេញ ហើយអ្នកណាក្នុងចំណោមពួកគេដែលមកកាន់យើង អល់ឡោះនឹងបើកផ្លូវ និងច្រកចេញឱ្យគេ»។ ១៣១៣ - ពីលោក អាប់ឌុលឡោះ ប៊ិន អាំរូ ពីព្យាការី (សន្តិភាពនិងពរជ័យនៃអល់ឡោះមានដល់លោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាសម្លាប់អ្នកដែលស្ថិតក្នុងកិច្ចសន្យាសន្តិភាព (មូអាហាត) គេនឹងមិនបានហិតក្លិនឋានសួគ៌ឡើយ ទោះបីជាក្លិនរបស់វាអាចទទួលបានពីចម្ងាយនៃការធ្វើដំណើររយៈពេលសែសិបឆ្នាំក៏ដោយ»។ (រាយការណ៍ដោយ ប៊ូខូរី)។