ការប្រមូលផ្តុំហ្វាតវ៉ា និងសេចក្តីសម្រេចច្បាប់ឥស្លាម

ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើមិនទាន់មានកិច្ចសន្យាណាមួយរវាងអ្នកនិងគាត់មុនពេលទិញរថយន្តទេដោយគ្រាន់តែមានការសន្យាឬការយល់ព្រមគ្នាប៉ុណ្ណោះដោយមិនទាន់បានចុះកិច្ចសន្យាហើយបន្ទាប់មកអ្នកទាំងពីរឬអ្នកបានទៅទិញរថយន្តនោះហើយលក់វាទៅឱ្យគាត់បន្ទាប់ពីអ្នកបានទិញរួចរាល់នោះគ្មានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយក្នុងរឿងនេះ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើការលក់របស់អ្នកទៅឱ្យគាត់បានកើតឡើងមុនពេលអ្នកទិញរថយន្តគឺអ្នកនិងគាត់បានព្រមព្រៀងលើកិច្ចសន្យាមួយឬបានចុះកិច្ចសន្យារួចហើយទើបអ្នកទៅទិញរថយន្តឱ្យគាត់នោះគឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតជាដាច់ខាតស្របតាមប្រសាសន៍របស់លោក ﷺ ទៅកាន់លោកហាក៊ីមអ៊ីបនូហ៊ីហ្សាមថា៖ «ចូរកុំលក់នូវអ្វីដែលមិនមែននៅឯអ្នកឱ្យសោះ»។ ហើយគេមិនអាចនិយាយថានេះជាការលក់ទំនិញដែលបានពណ៌នាលក្ខណ៖ក្នុងទំនួលខុសត្រូវដូចជាកិច្ចសន្យាសាឡាំ (Salam) នោះទេពីព្រោះកិច្ចសន្យាសាឡាំតម្រូវឱ្យប្រគល់ប្រាក់ថ្លៃទំនិញពេញលេញមុនពេលបែកគ្នានិងមិនត្រូវចូលក្នុងជំពូកការលក់បំណុលដោយបំណុលឡើយ។ សេចក្តីសង្ខេបគឺ៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យចុះកិច្ចសន្យាមុនពេលអ្នកទទួលបានរថយន្តនិងក្លាយជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិរបស់វាឡើយ។ បន្ទាប់មកនៅពេលដែលអ្នកទទួលបានវាក្លាយជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិរបស់វាហើយលក់វាទៅឱ្យគាត់ក្នុងតម្លៃពន្យារពេលដែលថ្លៃជាងតម្លៃបង់ភ្លាមរួចគាត់យកវាទៅលក់ឱ្យអ្នកដទៃក្រៅពីអ្នកនោះគឺជាបញ្ហាតាវ៉ាររ៉ុគ (Tawarruq) ដ៏ល្បីល្បាញក្នុងចំណោមបណ្តាអ្នកប្រាជ្ញ។ ពោលគឺមនុស្សម្នាក់ត្រូវការសាច់ប្រាក់បន្ទាប់មកគាត់ទៅជួបបុគ្គលម្នាក់ហើយទិញទំនិញមួយពីគាត់ក្នុងតម្លៃពន្យារពេលដើម្បីយកទៅលក់យកប្រាក់មកប្រើប្រាស់ដោយមានលក្ខខណ្ឌថាម្ចាស់ដើមមិនត្រូវទិញទំនិញនោះត្រឡប់មកវិញឡើយ។ សំនួរ៖ តើទម្រង់នេះត្រូវបានអនុញ្ញាតដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ទម្រង់នេះត្រូវបានអនុញ្ញាតតាមទស្សន៖អ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនហើយវាជាទស្សន៖ត្រឹមត្រូវអ៊ិនស្ហាអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ដោយសារតែសេចក្តីត្រូវការចាំបាច់ពីព្រោះជនក្រីក្រគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីធ្វើបែបនេះឡើយ។ ដូច្នេះប្រសិនបើលក្ខខណ្ឌទាំងនេះត្រូវបានបំពេញគ្រប់គ្រាន់ដោយរថយន្តនោះស្ថិតក្នុងកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នកលក់មុនពេលគាត់ចុះកិច្ចសន្យាជាមួយកូនបំណុលហើយអ្នកលក់មិនបានទិញវាមកវិញទេប៉ុន្តែកូនបំណុលជាអ្នកយកទៅលក់ឱ្យអ្នកដទៃនោះគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយអ៊ិនស្ហាអល់ឡោះ។ ហើយតម្លៃនោះគឺពន្យារពេលមិនថាបង់ជារំលស់តាមដំណាក់កាលឬបង់ផ្តាច់តែម្តងនៅពេលដល់កាលកំណត់នោះទេគឺគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ សំនួរ៖ ហើយអ្វីដែលត្រូវហាមឃាត់ក្នុងរឿងនេះគឺការកំណត់តម្លៃរបស់វាមុនពេលស្គាល់ឬកាន់កាប់វាឬ? ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើអ្វីដែលកើតឡើងរវាងអ្នកទាំងពីរគ្រាន់តែជាការយល់ដឹងគ្នានិងការសន្យានោះគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើការកំណត់តម្លៃមានន័យថាគាត់បានចុះកិច្ចសន្យានិងសម្រេចកិច្ចសន្យាមុនពេលទទួលបានរថយន្តនោះគឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយ។ សំនួរ៖ មានន័យថាឧទាហរណ៍ខ្ញុំកត់ត្រាបំណុលលើគាត់ចំនួន ៥០,០០០ រីយ៉ាល់ហើយខ្ញុំទៅទិញរថយន្តឱ្យគាត់បន្ទាប់ពីចុះកិច្ចសន្យានេះដោយខ្ញុំទិញរថយន្តក្នុងតម្លៃ ៣០,០០០ រីយ៉ាល់ហើយគាត់យកទៅលក់បាន ២៥,០០០ រីយ៉ាល់? ចម្លើយ៖ ទង្វើនេះគឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយពីព្រោះគាត់បានលក់របស់មួយមុនពេលគាត់ក្លាយជាម្ចាស់កម្មសិទ្ធិនៃរបស់នោះ។ *** កិច្ចសន្យាកសិកម្ម (មូហ្សារ៉ាអាហ៍) សំនួរ៖ មានចម្ការដើមល្មើមួយកន្លែងដែលម្ចាស់ចម្ការជាម្ចាស់ដីហើយមានកសិករម្នាក់ដាំដុះដើមល្មើនិងស្រោចស្រពវា។ ម្ចាស់ដីនិងកសិករបានព្រមព្រៀងគ្នាថានៅពេលដើមល្មើផ្តល់ផលម្ចាស់ដីនឹងឱ្យផលផ្លែល្មើមួយភាគបីនិងអុសមួយភាគបីទៅកសិករជាថ្នូរនឹងការដាំដុះនិងស្រោចស្រព។ ប៉ុន្តែអស់រយ៖ពេលជាង ២៥ ឆ្នាំមកហើយដែលចម្ការនេះមិនត្រូវបានស្រោចស្រពទឹកឡើយតើកសិកររូបនេះមានសិទ្ធិទទួលបានមួយភាគបីនៃផ្លែល្មើនិងអុសដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ កិច្ចសន្យាកសិកម្ម (មូហ្សារ៉ាអាហ៍) គឺផ្អែកលើអ្វីដែលភាគីទាំងពីរបានព្រមព្រៀងគ្នាក្នុងកិច្ចសន្យារវាងម្ចាស់ដំណាំនិងអ្នកធ្វើការងារ...

...ដូច្នេះអ្នកធ្វើការងារមានសិទ្ធិទទួលបានផលដំណាំទៅតាមកម្រិតនៃការងារដែលបានកំណត់ក្នុងកិច្ចសន្យា។ ដរាបណាមានរយ៖ពេលមួយដែលគាត់មិនបានបំពេញការងារដែលជាលក្ខខណ្ឌកំណត់លើគាត់ហើយមិនបានស្រោចស្រពដើមល្មើទាំងនេះនោះគាត់គ្មានសិទ្ធិទទួលបានផលដំណាំរបស់វាសូម្បីតែបន្តិចឡើយពីព្រោះគាត់មិនបានបំពេញលក្ខខណ្ឌដែលកំណត់លើគាត់ក្នុងការស្រោចស្រពហើយបណ្តាមូស្លីមត្រូវប្រកាន់ខ្ជាប់លើលក្ខខណ្ឌរបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះមិនហាឡាល់ឱ្យគាត់យកផលដំណាំនោះឡើយលើកលែងតែគាត់បានស្រោចស្រពនិងបំពេញតាមលក្ខខណ្ឌនៃកិច្ចសន្យាដែលបានព្រមព្រៀងជាមួយម្ចាស់ចម្ការ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់បានស្រោចស្រពខ្លះនិងទុកចោលខ្លះនោះគាត់មានសិទ្ធិទទួលបានទៅតាមកម្រិតនៃការងារដែលគាត់បានធ្វើហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ទ្រង់ដឹងបំផុត។ *** ការប្រាក់ (រីបា) សំនួរ៖ ខ្ញុំបានខ្ចីប្រាក់ចំនួន ១០០ ផោនពីមិត្តភក្តិម្នាក់ដោយសន្យាសងគាត់វិញចំនួន ១៥០ ផោនបន្ទាប់ពីមួយឆ្នាំ។ លុះដល់ពេលកំណត់សងខ្ញុំព្យាយាមសងគាត់តែ ១០០ ផោនប៉ុណ្ណោះប៉ុន្តែគាត់ទទូចទាមទារយកការបន្ថែមចំនួន ៥០ ផោនជាថ្នូរនឹងការពន្យារពេលតើអ្វីជាច្បាប់ចំពោះការបន្ថែមនេះ? ហើយប្រសិនបើវាជាការប្រាក់តើមានទោសបាបលើខ្ញុំដែរឬទេ? ហើយតើខ្ញុំត្រូវដោះស្រាយរឿងនេះយ៉ាងដូចម្តេចដោយដឹងថាប្រាក់ដែលខ្ញុំខ្ចីពីគាត់បានលាយឡំជាមួយប្រាក់របស់ខ្ញុំរួចហើយតើខ្ញុំត្រូវធ្វើដូចម្តេច? ចម្លើយ៖ អល់ឡោះ ﷻ បានហាមឃាត់ការប្រាក់ (រីបា) និងបានព្រមានយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរបំផុតចំពោះរឿងនេះ។ អល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ពួកអ្នកដែលស៊ីការប្រាក់ពួកគេនឹងមិនអាចក្រោកឈរឡើងបានឡើយលើកលែងតែដូចជាបុគ្គលដែលស្ហៃតន (អារក្ស)បានវាយប្រហារគាត់ដោយសារការប៉ះពាល់របស់វា﴾ [អាល់-បាក្រោះ: ២៧៥] រហូតដល់ទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿចូរអ្នករាល់គ្នាកោតខ្លាចអល់ឡោះហើយចូរបោះបង់ចោលនូវអ្វីដែលនៅសេសសល់ពីការប្រាក់ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាជាអ្នកមានជំនឿពិតប្រាកដ។ ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាមិនព្រមធ្វើតាមទេចូរអ្នករាល់គ្នាដឹងចុះនូវសង្គ្រាមមកពីអល់ឡោះនិងរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់ទ្រង់﴾ [អាល់-បាក្រោះ: ២៧៨-២៧៩]។ ហើយការប្រាក់មានរូបភាពនិងប្រភេទជាច្រើនហើយក្នុងចំណោមប្រភេទរបស់វាគឺអ្វីដែលអ្នកបានលើកឡើងក្នុងសំណួរនេះគឺកម្ចីដែលមានការប្រាក់ពីព្រោះកម្ចីស្របច្បាប់សាសនា...

...គឺជាកម្ចីស្មោះត្រង់ (ក័រឌុលហាសាន់) ដែលអ្នកឱ្យបងប្អូនរបស់អ្នកខ្ចីដើម្បីឱ្យគាត់ទទួលបានផលប្រយោជន៍ពីប្រាក់កម្ចីនោះបន្ទាប់មកគាត់សងអ្នកវិញនូវចំនួនស្មើគ្នាដោយគ្មានការដាក់លក្ខខណ្ឌបន្ថែមឬបន្ថយឡើយនេះទើបជាកម្ចីស្មោះត្រង់។ រីឯកម្ចីដែលទាញយកផលប្រយោជន៍ឬកម្ចីដែលមានបំណងទាញយកការបន្ថែមជាការប្រាក់នោះគឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) (ហាមឃាត់) ដោយគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)កូអានស៊ុនnah និងកុងសង់ស៊ីស (ការឯកភាពគ្នា) របស់បណ្តាមូស្លីមហើយអ្នកប្រព្រឹត្តត្រូវរងនូវការព្រមានយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ដូច្នេះកាតព្វកិច្ចគឺត្រូវសងនូវចំនួនស្មើនឹងទឹកប្រាក់ដែលអ្នកបានខ្ចីប៉ុណ្ណោះ។ ចំណែកការបន្ថែមដែលគាត់បានដាក់លក្ខខណ្ឌលើអ្នកហើយយកពីអ្នកនោះគឺហារ៉ាមនិងជាការប្រាក់ (រីបា) ហើយព្យាការី ﷺ បានដាក់បណ្តាសាដល់អ្នកស៊ីការប្រាក់អ្នកឱ្យគេស៊ីការប្រាក់សាក្សីទាំងពីរនាក់របស់វានិងអ្នកកត់ត្រារបស់វាគឺលោក ﷺ បានដាក់បណ្តាសាដល់អ្នកដែលស៊ីការប្រាក់និងអ្នកដែលជួយសម្រួលដល់ការស៊ីការប្រាក់ទាំងអស់នោះ។ ដូច្នេះអ្វីដែលអ្នកទាំងពីរបានធ្វើគឺជារឿងហារ៉ាមនិងជាបាបកម្មដ៏ធំធេងមួយក្នុងចំណោមបាបកម្មធំៗ (កាអ៍បះអ៊ីរ) ហើយចាំបាច់លើអ្នកទាំងពីរត្រូវតែតៅពាត់ (សារភាពកំហុស) ចំពោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ហើយចាំបាច់លើគាត់ត្រូវតែប្រគល់ប្រាក់បន្ថែមដែលគាត់បានយកពីអ្នកនោះត្រឡប់មកឱ្យអ្នកវិញពីព្រោះវាមិនហាឡាល់សម្រាប់គាត់ឡើយ។ ហើយអ្នកបានប្រព្រឹត្តអំពើហារ៉ាមដោយការផ្តល់ប្រាក់បន្ថែមនោះទៅឱ្យគាត់ដែលការពិតទៅកាតព្វកិច្ចលើអ្នកគឺត្រូវបដិសេធមិនផ្តល់ប្រាក់បន្ថែមនោះទេហើយប្រសិនបើគាត់ទទូចទាមទារអ្នកត្រូវប្តឹងរឿងនេះទៅកាន់មេដឹកនាំឬតុលាការមូស្លីមដើម្បីទប់ស្កាត់គាត់ពីបទល្មើសរបស់គាត់។ អ្វីដែលអ្នកទាំងពីរបានប្រព្រឹត្តគឺជាការប្រាក់យ៉ាងច្បាស់ក្រឡែតដូច្នេះចាំបាច់លើអ្នកទាំងពីរត្រូវតៅពាត់ចំពោះអល់ឡោះ ﷻ និងមិនត្រូវវិលត្រឡប់ទៅរកប្រតិបត្តិការបែបនេះទៀតឡើយហើយភាគីម្ខាងទៀតត្រូវតែប្រគល់ប្រាក់បន្ថែមដែលបានយកនោះត្រឡប់មកវិញហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ទ្រង់ដឹងបំផុត។ *** ការប្រាក់និងកិច្ចសន្យាសាឡាំសំនួរ៖ នៅតំបន់របស់យើងមានទម្រង់ប្រតិបត្តិការមួយដែលប្រជាជនទម្លាប់ធ្វើនៅក្នុងភូមិនិងស្រុកស្រែចម្ការមួយចំនួនជាពិសេសនៅក្នុងរដូវស្លឹកឈើជ្រុះ (មុនប្រមូលផល)៖ អ្នកទន់ខ្សោយឬជនក្រីក្របានមកជួបអ្នកមានលទ្ធភាពនិងពាណិជ្ជករដើម្បីសុំខ្ចីរបស់មួយចំនួនដូចជាប្រាក់ឬពោតឬរបស់ស្រដៀងគ្នានេះរហូតដល់ពេលប្រមូលផល។ ពេលនោះពាណិជ្ជករបានប្រគល់ជូនគាត់នូវពោតមួយបាវ...

...ដោយដាក់លក្ខខណ្ឌឱ្យគាត់សងពោតពីរឬបីបាវវិញបន្ទាប់ពីប្រមូលផលឬប្រគល់ប្រាក់ឱ្យគាត់ចំនួន ១០ ផោនដោយដាក់លក្ខខណ្ឌឱ្យគាត់ប្រគល់ពោតមួយបាវនៅពេលប្រមូលផលដោយដឹងថាតម្លៃពោតមួយបាវនាពេលបច្ចុប្បន្នគឺ ១០០ ផោន។ សេចក្តីសង្ខេបគឺ៖ រាល់បំណុលទាំងអស់ត្រូវតែមានផលត្រឡប់មកវិញមួយគុណជាពីរឬមួយគុណជាបីតើអ្វីជាច្បាប់ចំពោះប្រតិបត្តិការបែបនេះ? ហើយតើអ្វីជាច្បាប់ចំពោះបុគ្គលទាំងនេះនិងការកេងប្រវ័ញ្ចលើបងប្អូនទន់ខ្សោយរបស់ពួកគេក្នុងប្រតិបត្តិការបែបនេះតាមផ្លូវសាសនាតើទង្វើរបស់ពួកគេហាឡាល់ឬហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)? ចម្លើយ៖ ចំពោះអ្វីដែលបានលើកឡើងនៅក្នុងផ្នែកដំបូងនៃសំណួរដែលគាត់ប្រគល់ពោតមួយបាវឱ្យទៅអ្នកខ្ចីដោយដាក់លក្ខខណ្ឌឱ្យសងពោតពីរមកវិញបន្ទាប់ពីកាលកំណត់មួយនេះគឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតជាដាច់ខាតពីព្រោះវាជាការប្រាក់ (រីបា) ដែលរួមបញ្ចូលទាំង «រីបាអាល់-ហ្វាដល» (ការប្រាក់ដោយការលើសចំនួននៃទំនិញប្រភេទដូចគ្នា) និង «រីបាអាល់-ណាស្ហ៊ីអះ» (ការប្រាក់ដោយសារការពន្យារពេល) ដូច្នេះគឺមិនអនុញ្ញាតជាដាច់ខាតក្នុងគ្រប់កាល៖ទេស៖ ប្រសិនបើវាធ្វើឡើងក្នុងន័យការលក់ដូរនិងការដោះដូរទំនិញ។ ប៉ុន្តែចំពោះអ្វីដែលបានលើកឡើងនៅក្នុងផ្នែកចុងក្រោយនៃសំណួរដែលគាត់បានផ្តល់ប្រាក់សុទ្ធជាមុនដោយកំណត់ទទួលពោតនៅពេលដល់កាលកំណត់នោះគឺគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយហើយនេះគឺជាអ្វីដែលគេហៅថា «កិច្ចសន្យាសាឡាំ» (Salam) គឺការពន្លឿនប្រគល់ប្រាក់ថ្លៃទំនិញមុននិងពន្យារពេលទទួលទំនិញជាក្រោយដែលទម្រង់នេះគឺគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយនិងត្រូវបានអនុញ្ញាតស្របតាមស៊ុនnahរបស់ព្យាការី ﷺ ហើយគេហៅថាបំណុលសាឡាំ។ រីឯអ្វីដែលបានលើកឡើងថាអ្នកមានដំឡើងប្រាក់ចំណេញមួយគុណជាពីរឬលើសលប់លើជនក្រីក្រដូចជាផ្តល់ប្រាក់តិចតួចហើយទារយកស្បៀងអាហារយ៉ាងច្រើនលើសពីមួយគុណជាពីរនៅពេលដល់កំណត់នោះគឺជារឿងមិនគប្បីឡើយ។ មិនគប្បីកេងប្រវ័ញ្ចលើសេចក្តីត្រូវការរបស់ជនក្រីក្រនិងដាក់បន្ទុកធ្ងន់ធ្ងរលើគាត់ដោយការទារលើសលប់បែបនេះឡើយប៉ុន្តែអ្វីដែលគប្បីគឺការបន្ថែមនោះត្រូវតែសមរម្យដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់អ្នកមាននិងមិនបង្កការខូចខាតធ្ងន់ធ្ងរដល់ជនក្រីក្រនោះឡើយ។ ***

ការទិញដូរមាសជាមួយមាសសំនួរ៖ ខ្ញុំបានឃើញស្ត្រីម្នាក់ទិញមាសនៅលើទីផ្សារដោយការយកមាសចាស់របស់នាងទៅប្តូរយកមាសថ្មីហើយនាងបានបង់ប្រាក់សុទ្ធបន្ថែម។ នៅពេលដែលខ្ញុំបានសួរនាងអំពីរឿងនេះហើយបានប្រាប់នាងថាទង្វើបែបនេះត្រូវបានចាត់ទុកជាការប្រាក់ (រីបា) នាងបានតបថា៖ ដរាបណានាងបានបង់ប្រាក់សុទ្ធបន្ថែមនោះវាមិនត្រូវបានចាត់ទុកជាការប្រាក់ឡើយ។ តើអ្វីជាទស្សន៖របស់លោកហើយតើសម្តីរបស់នាងត្រឹមត្រូវដែរឬទេ? ហើយសូមលោកមេត្តាពន្យល់លម្អិតអំពីបញ្ហានេះផងពីព្រោះវាមានការភាន់ច្រឡំលើមនុស្សជាច្រើនហើយមនុស្សជាច្រើនអាចនឹងធ្លាក់ចូលក្នុងរឿងនេះ។ ចម្លើយ៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យលក់មាសដូរជាមួយមាសដោយមានប្រាក់បន្ថែមជាមួយភាគីម្ខាងឡើយពីព្រោះទង្វើនេះគឺជាការប្រាក់ (រីបា) មិនថាទម្ងន់មាសទាំងពីរស្មើគ្នាឬខុសគ្នានោះទេសំខាន់គឺនៅពេលលក់មាសដូរជាមួយមាសគឺមិនអនុញ្ញាតឱ្យដាក់ប្រាក់បន្ថែមឬសំណងបន្ថែមជាមួយមាសម្ខាងទៀតឡើយមិនថាជាប្រាក់ឬរបស់ផ្សេងក្រៅពីប្រាក់នោះទេពោលគឺមិនត្រូវដាក់របស់ខុសប្រភេទជាមួយវាឡើយពីព្រោះនោះគឺជាការប្រាក់។ ហើយព្យាការី ﷺ បានហាមឃាត់ពីរឿងបែបនេះដូចមានចែងក្នុងហាឌីޘស្តីពីខ្សែកមាស។ ដូច្នេះប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់ចង់ប្តូរមាសដែលខ្លួនមានយកមាសមួយទៀតដែលល្អជាងមាសរបស់ខ្លួនវិធីត្រឹមត្រូវគឺគាត់ត្រូវលក់មាសដែលខ្លួនមាននោះយកជាប្រាក់សុទ្ធសិនហើយទទួលយកប្រាក់និងប្រគល់មាសឱ្យអ្នកទិញរួចទើបយកប្រាក់នោះទៅទិញមាសថ្មីផ្សេងទៀតតាមចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់គាត់។ សំនួរ៖ ទោះបីជាការទិញនោះធ្វើឡើងជាមួយអ្នកលក់ដដែលក៏ដោយឬ? ចម្លើយ៖ ទោះបីជាធ្វើឡើងជាមួយអ្នកលក់ដដែលក៏ដោយដរាបណាមានការប្រគល់និងទទួល (តាកាប៊ូដ) ដាច់ស្រេចក្នុងការលក់លើកទីមួយនិងការទិញលើកទីពីរពោលគឺគាត់បានលក់មាសទីមួយឱ្យអ្នកលក់ហើយទទួលប្រាក់រួចរាល់បន្ទាប់មកគាត់យកប្រាក់នោះទិញមាសមួយទៀតពីអ្នកលក់នោះហើយប្រគល់ប្រាក់និងទទួលមាសភ្លាមៗក្នុងកិច្ចសន្យាចុងក្រោយនោះគឺគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ សំនួរ៖ ត្រឡប់មកចំណុចដំបូងវិញដែលលោកបានលើកឡើងថាមាសដូរជាមួយមាសទោះបីជាមានការលើសទម្ងន់ក៏ដោយក៏មិនអនុញ្ញាតឱ្យយកសំណងបន្ថែមដែរប្រសិនបើយើងនិយាយថា៖ សំណងបន្ថែមនោះគឺដើម្បីទូទាត់លើការលើសទម្ងន់នេះ? ចម្លើយ៖ នៅពេលលក់មាសដូរជាមួយមាសគឺចាំបាច់ត្រូវតែមានទម្ងន់ស្មើគ្នានិងមានការប្រគល់ទទួលភ្លាមៗនៅនឹងកន្លែង (តាកាប៊ូដ) ដូច្នេះមិនអនុញ្ញាតឱ្យភាគីម្ខាងលើសភាគីម្ខាងទៀតដោយមាសឬដោយរបស់ផ្សេងក្រៅពីមាសឡើយ។ ការបន្ថែមគឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយសម្រាប់ភាគីម្ខាងលើសភាគីម្ខាងទៀតដូចគ្នាដែរគឺមិនអនុញ្ញាតឱ្យពន្យារពេលនៃការប្រគល់ទទួលចេញពីទីកន្លែងជួបគ្នាឡើយគឺត្រូវតែប្រគល់និងទទួលភ្លាមៗនៅនឹងកន្លែងជួបគ្នា។ *** សិទ្ធិរបស់អ្នកជួលសំនួរ៖ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានជួលដីមួយកន្លែងដើម្បីធ្វើកសិកម្មហើយបន្ទាប់ពីកន្លងផុតទៅ ២០ ឆ្នាំម្ចាស់ដីបានស្នើសុំឱ្យអ្នកជួលទិញដីនោះប៉ុន្តែគាត់មិនមានលទ្ធភាពទិញឡើយដូច្នេះម្ចាស់ដីបានលក់ដីនោះទៅឱ្យអ្នកដទៃក្នុងតម្លៃស្មើនឹងពាក់កណ្តាលនៃតម្លៃពិតប្រាកដនាពេលនោះដោយសារតែដីនោះជាប់កិច្ចសន្យាជួលហើយអ្នកទិញបានយកដីនោះដោយយល់ព្រមថាដីពាក់កណ្តាលជារបស់គាត់តើអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកជួលយកពាក់កណ្តាលនេះឬយកប្រាក់សំណងលះបង់សិទ្ធិជួល (ខូលូវរីជល) ហើយចាកចេញពីដីដែរឬទេ? សូមជួយបំភ្លឺដល់ពួកយើងផងសូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ប្រទានផលប្រយោជន៍ដល់លោក។ ចម្លើយ៖ អ្នកជួលគ្មានសិទ្ធិកាន់កាប់លើដីនេះឡើយលើកលែងតែក្នុងកំឡុងពេលនៃកិច្ចសន្យាជួលប៉ុណ្ណោះ។ គាត់មានសិទ្ធិលើកិច្ចសន្យាជួលនោះប្រសិនបើគាត់ចង់គាត់អាចបន្តទាញយកផលប្រយោជន៍ពីដីនោះរហូតដល់ផុតកំណត់នៃកិច្ចសន្យាជួលហើយប្រសិនបើគាត់ចង់គាត់អាចលះបង់សិទ្ធិនោះជាថ្នូរនឹងសំណងដែលបានព្រមព្រៀងគ្នាជាមួយភាគីម្ខាងទៀត។ ដូច្នេះអ្នកជួលមានសិទ្ធិតែលើរយ៖ពេលដែលនៅសេសសល់នៃកិច្ចសន្យាជួលប៉ុណ្ណោះប្រសិនបើគាត់ចង់គាត់អាចបំពេញវាដោយខ្លួនឯងឬដោយតំណាងរបស់គាត់ឬប្រសិនបើគាត់ចង់គាត់អាចសម្របសម្រួលជាមួយម្ចាស់ដីឬអ្នកទិញដីដើម្បីទទួលបានសំណងទូទាត់លើរយ៖ពេលដែលនៅសល់នោះហើយចាកចេញពីដី។ ចំណែកការដែលគាត់ក្លាយជាដៃគូម្ចាស់កម្មសិទ្ធិលើដីដោយផ្អែកលើកិច្ចសន្យាជួលនោះគឺជារឿងមិនត្រឹមត្រូវឡើយ។

សំនួរ៖ ចុះតើការទទួលយកប្រាក់សំណងលះបង់សិទ្ធិជួល (ខូលូវរីជល) ដូចដែលគេហៅនោះអាចធ្វើបានដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ មានន័យថាជាសំណងទូទាត់លើរយ៖ពេលដែលនៅសេសសល់នៃកិច្ចសន្យាជួលគឺគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយពីព្រោះសិទ្ធិនោះជារបស់គាត់។ ដូច្នេះប្រសិនបើពួកគេទាំងពីរសម្របសម្រួលគ្នាលើសំណងសម្រាប់រយ៖ពេលដែលនៅសល់ហើយគាត់ប្រគល់ដីឱ្យអ្នកទិញនោះគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយពីព្រោះសិទ្ធិនោះជាកម្មសិទ្ធិរបស់ពួកគេទាំងពីរ។ *** ការហាមឃាត់ការបង្កការលំបាកដល់បណ្តាមូស្លីមសំនួរ៖ មានមនុស្សម្នាក់ដែលប្រកបរបរជួញដូរនៅតំបន់យើងនៅពេលដែលគាត់ដឹងថាមានទំនិញប្រភេទណាមួយចាប់ផ្តើមឡើងថ្លៃនៅលើទីផ្សារគាត់បានទៅទិញទំនិញប្រភេទនោះទាំងអស់ពីទីផ្សារហើយគាត់គ្រប់គ្រងកំណត់តម្លៃរបស់វាដោយការដំឡើងថ្លៃកាន់តែខ្ពស់តើអ្វីជាច្បាប់ចំពោះទង្វើនេះ? ហើយតើប្រាក់ចំណូលដែលគាត់រកបានតាមវិធីនេះហាឡាល់ឬហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)? ចម្លើយ៖ គ្មានការសង្ស័យឡើយថាអ្នកណាដែលបង្កការលំបាកដល់បណ្តាមូស្លីមនៅក្នុងទំនិញដែលពួកគេត្រូវការចាំបាច់ដោយទៅទិញទំនិញទាំងនោះទាំងអស់ពីទីផ្សារហើយបង្ខំមនុស្សឱ្យទិញពីគាត់ក្នុងតម្លៃខ្ពស់ដោយគាត់គ្រប់គ្រងលើពួកគេគឺគ្មានការសង្ស័យឡើយថាទង្វើនេះមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតទេហើយចាំបាច់ត្រូវតែទប់ស្កាត់គាត់និងហាមឃាត់គាត់ពីទង្វើនោះ។ ប្រសិនបើរឿងរ៉ាវពិតដូចដែលអ្នកសួរបានលើកឡើងនោះចាំបាច់លើអាជ្ញាធរមានសមត្ថកិច្ចត្រូវតែហាមឃាត់គាត់ពីទង្វើនោះ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើទំនិញទាំងនោះជាទំនិញប្រណីត (ទំនិញបន្ទាប់បន្សំ) ដែលប្រជាជនមិនមានសេចក្តីត្រូវការចាំបាច់ឬមានទីផ្សារផ្សេងនិងទំនិញផ្សេងទៀតដែលប្រជាជនអាចរកបាននៅកន្លែងផ្សេងដោយគ្មានការលំបាកនោះទង្វើនេះមិនហារ៉ាមទេប៉ុន្តែមិនគប្បីឱ្យមូស្លីមបង្កការលំបាកដល់មនុស្សលោកនិងរុញច្រានមនុស្សឱ្យធ្លាក់ក្នុងសេចក្តីចង្អៀតចង្អល់នោះឡើយ។ សំនួរ៖ ប៉ុន្តែប្រសិនបើទំនិញនោះជាអាហារចាំបាច់សម្រាប់មនុស្សលោកហើយបុគ្គលបែបនេះបានស្តុកទុកផ្តាច់មុខតើអ្វីជាច្បាប់ចំពោះប្រាក់ដែលគាត់រកបានតាមវិធីនេះ?

ចម្លើយ៖ នេះមិនមែនជារូបភាពនៃការស្តុកទុកទំនិញផ្តាច់មុខ (អៀហ៍ទីការ) ឡើយ។ ការស្តុកទុកទំនិញផ្តាច់មុខមានន័យថា៖ គាត់ទិញទំនិញទុកហើយស្តុកទុកវាក្នុងឃ្លាំងដើម្បីរង់ចាំឱ្យទំនិញឡើងថ្លៃនៅពេលក្រោយ។ ប៉ុន្តែការដែលគាត់ទិញទំនិញហើយលក់ចេញភ្លាមៗដោយគ្រាន់តែដំឡើងថ្លៃខ្ពស់នេះគឺដូចដែលយើងបានលើកឡើងថាមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយហើយចាំបាច់លើអាជ្ញាធរត្រូវតែទប់ស្កាត់គាត់។ ហើយប្រសិនបើគ្មានទំនិញផ្សេងក្រៅពីទំនិញទាំងនេះហើយប្រជាជនត្រូវការវាជាចាំបាច់នោះគាត់ត្រូវតែត្រូវបានបង្ខំឱ្យលក់វាក្នុងតម្លៃដូចដែលមនុស្សទូទៅលក់។ សំនួរ៖ មានន័យថារូបភាពនេះមានភាពខុសគ្នាពីការស្តុកទុកទំនិញផ្តាច់មុខ (អៀហ៍ទីការ)? ចម្លើយ៖ វាស្រដៀងនឹងការស្តុកទុកផ្តាច់មុខក្នុងទិដ្ឋភាពមួយប៉ុន្តែវាមិនមែនជាការស្តុកទុកផ្តាច់មុខក្នុងគ្រប់ទិដ្ឋភាពនោះទេ។ សំនួរ៖ តើអ្វីជាខ្លឹមសារពិតប្រាកដនៃការស្តុកទុកទំនិញផ្តាច់មុខ (អៀហ៍ទីការ)? ចម្លើយ៖ គឺការដែលមនុស្សម្នាក់ចេតនាទៅទិញតម្រូវការចាំបាច់របស់ប្រជាជនដែលគ្មានទំនិញផ្សេងនៅក្នុងស្រុកនោះឡើយហើយគាត់ទិញវាទាំងអស់ទុកក្នុងឃ្លាំងដើម្បីរង់ចាំឱ្យទំនិញឡើងថ្លៃខ្ពស់នៅពេលអនាគត។ ទង្វើនេះគឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) (ហាមឃាត់) ហើយមានការព្រមានយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរនិងមានបញ្ជាឱ្យទប់ស្កាត់រឿងនេះ។ *** វត្ថុរើសបាន (អាល់-លូកាត្វោះហ៍) សំនួរ៖ តើអ្វីជាច្បាប់សាសនាស្តីពីវត្ថុរើសបាន (លូកាត្វោះហ៍) ដែលមនុស្សម្នាក់រើសបាននៅកន្លែងដែលគ្មានមនុស្សរស់នៅមិនថាជារបស់មានតម្លៃខ្ពស់ឬតម្លៃទាប? ហើយតើមានទីកន្លែងណាខ្លះដែលត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យរើសយករបស់អ្វីមួយមិនថាតិចឬច្រើន? ពីព្រោះខណ៖ពេលដែលខ្ញុំបើកបររថយន្តតាមផ្លូវរវាងម៉ាក្កះហ៍និងជីដដះខ្ញុំបានប្រទះឃើញពូកអេប៉ុងមួយចំនួននៅលើផ្លូវហើយខ្ញុំបានរើសយកវាទៅផ្ទះតើមានទោសពៃរ៍អ្វីលើខ្ញុំក្នុងរឿងនេះដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ វត្ថុរើសបាន (លូកាត្វោះហ៍) មានច្បាប់បញ្ញត្តិជាច្រើននៅក្នុងច្បាប់ឥស្លាមហើយបណ្តាអ្នកប្រាជ្ញច្បាប់ឥស្លាម (ហ្វូកាហា) ﵏ បានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់លាស់ដោយដកស្រង់ចេញពីស៊ុនnahរបស់រ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ ដែលមានចែងអំពីរឿងនេះ...

...ហើយក្នុងចំណោមច្បាប់នៃវត្ថុរើសបានគឺ៖ ប្រសិនបើវាជារបស់កំប៉ិកកំប៉ុកដែលមនុស្សទូទៅមិនសោកស្តាយតាមរកនោះមនុស្សអាចរើសយកវាធ្វើជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនបាន។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាជារបស់មានតម្លៃដែលគេចាប់អារម្មណ៍នោះមនុស្សអាចរើសយកវាបានដោយមានលក្ខខណ្ឌថាគាត់ត្រូវចំណាំភិនភាគសម្គាល់របស់វាឱ្យច្បាស់លាស់និងត្រូវស្រែកប្រកាសស្វែងរកម្ចាស់នៅទីប្រជុំជនរយ៖ពេលមួយឆ្នាំពេញរហូតដល់ម្ចាស់របស់វាបានដឹងហើយមកទទួលយកវាបន្ទាប់ពីបានបញ្ជាក់ភិនភាគសម្គាល់ត្រឹមត្រូវ។ ហើយប្រសិនបើវត្ថុរើសបាននោះស្ថិតនៅក្នុងដែនដីហារ៉មគឺទីកន្លែងដែលស្ថិតនៅក្នុងបង្គោលព្រំប្រទល់ហារ៉មនោះមិនអនុញ្ញាតឱ្យមនុស្សរើសយកវាឡើយលើកលែងតែគាត់ប្តេជ្ញាប្រកាសស្វែងរកម្ចាស់រហូតទាល់តែម្ចាស់របស់វាមកទទួលយកប៉ុណ្ណោះ។ ចំណែកប្រសិនបើវានៅក្រៅដែនដីហារ៉មគឺដូចដែលបានលើកឡើងពីមុនប្រសិនបើគាត់រើសយកវាចំណាំភិនភាគនិងប្រកាសស្វែងរកម្ចាស់រយ៖ពេលមួយឆ្នាំនៅទីប្រជុំជនហើយគ្មាននរណាមកទទួលយកទេនោះគាត់អាចយកវាធ្វើជាកម្មសិទ្ធិបាន។ ចំណែកវត្ថុរើសបានក្នុងដែនដីហារ៉មគឺមិនត្រូវរើសយកឡើយលើកលែងតែក្នុងលក្ខខណ្ឌដែលត្រូវប្រកាសស្វែងរកម្ចាស់ជានិច្ចនិងមិនអាចយកធ្វើជាកម្មសិទ្ធិបានឡើយនេះជាភាពខុសគ្នារវាងវត្ថុរើសបានក្នុងហារ៉មនិងក្រៅហារ៉មស្របតាមប្រសាសន៍របស់លោក ﷺ ស្តីពីទីក្រុងម៉ាក្កះហ៍ថា៖ «ហើយវត្ថុធ្លាក់បាត់របស់វាមិនហាឡាល់ឱ្យរើសឡើយលើកលែងតែសម្រាប់អ្នកដែលប្រកាសស្វែងរកម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ»។ រីឯអ្វីដែលអ្នកបានលើកឡើងថាអ្នកបានប្រទះឃើញពូកអេប៉ុងនៅលើផ្លូវរវាងម៉ាក្កះហ៍និងជីដដះគឺច្បាប់របស់វាដូចដែលយើងបានរៀបរាប់៖ ប្រសិនបើវានៅក្រៅព្រំប្រទល់ហារ៉មនោះអ្នកត្រូវប្រកាសស្វែងរកម្ចាស់រយ៖ពេលមួយឆ្នាំបន្ទាប់មកទើបអាចយកវាធ្វើជាកម្មសិទ្ធិបាន។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវានៅក្នុងដែនដីហារ៉មគឺមិនអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកយកធ្វើជាកម្មសិទ្ធិឡើយប៉ុន្តែត្រូវប្រកាសស្វែងរកម្ចាស់រហូតទាល់តែម្ចាស់វាមកទទួលយកបើពុំនោះទេចូរទុកវានៅនឹងកន្លែងរបស់វាវិញពីព្រោះវាជាការទទួលខុសត្រូវធ្ងន់ធ្ងរ។ ប្រសិនបើអ្នកដឹងថាខ្លួនឯងមានភាពស្មោះត្រង់និងអាចបំពេញសិទ្ធិស្របច្បាប់របស់វាបានចូររើសយកចុះប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកមិនទុកចិត្តលើខ្លួនឯងឬមិនអាចអនុវត្តតាមច្បាប់របស់វាទេចូរទុកវាចោលចុះអ្នកនឹងរួចផុតពីការទទួលខុសត្រូវហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ទ្រង់ដឹងបំផុត។ សំនួរ៖ តើវត្ថុរើសបានក្នុងដែនដីហារ៉មគ្មានភាពខុសគ្នារវាងរបស់មានតម្លៃនិងរបស់គ្មានតម្លៃទេឬក្នុងការមិនអនុញ្ញាតឱ្យរើស? ចម្លើយ៖ ទេ! របស់កំប៉ិកកំប៉ុកគឺអាចរើសយកបានមិនថានៅក្នុងដែនដីហារ៉មឬក្រៅហារ៉មឡើយអ្វីដែលគេលើកឡើងគឺសំដៅលើរបស់ដែលមានតម្លៃនិងការយកចិត្តទុកដាក់ប៉ុណ្ណោះ។ សំនួរ៖ ហើយបរិមាណនៃភាពកំប៉ិកកំប៉ុកនេះខុសគ្នាតាមសម័យកាលនីមួយៗមែនទេ? ចម្លើយ៖ ជួនកាលនៅក្នុងសម័យកាលមួយរបស់មួយអាចមានតម្លៃខណ៖ដែលនៅក្នុងសម័យកាលមួយទៀតរបស់នោះគ្មានតម្លៃទៅវិញដោយសារតែទ្រព្យសម្បត្តិសម្បូរបែបក្នុងដៃមនុស្សប៉ុន្តែនៅក្នុងសម័យកាលដែលមានភាពក្រីក្ររបស់បន្តិចបន្តួចក៏មានតម្លៃដែរ។ *** ការប្រគល់វត្ថុរើសបានជូនម្ចាស់ដើមវិញសំនួរ៖ ខ្ញុំបានរើសបានប្រាក់កាលពីខ្ញុំនៅក្មេងហើយដោយសារតែភាពល្ងង់ខ្លៅលើច្បាប់សាសនាខ្ញុំបានយកវាទៅចាយវាយហើយឥឡូវនេះខ្ញុំចង់ឱ្យរួចផុតពីការទទួលខុសត្រូវ (ហ្ស៊ីមម៉ាស់) តើខ្ញុំត្រូវធ្វើដូចម្តេច? ចម្លើយ៖ ចាំបាច់លើអ្នកប្រសិនបើអ្នកស្គាល់ម្ចាស់របស់វាត្រូវតែប្រគល់ប្រាក់នោះជូនគាត់វិញនិងសុំការអភ័យទោសពីគាត់ចំពោះកំហុសឆ្គងដែលបានកើតឡើង។ ហើយប្រសិនបើម្ចាស់ប្រាក់បានទទួលមរណភាពគឺចាំបាច់លើអ្នកត្រូវប្រគល់វាជូនអ្នកទទួលមរតករបស់គាត់។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកមិនស្គាល់ម្ចាស់របស់វាទេនោះក្នុងពេលនេះចាំបាច់លើអ្នកត្រូវយកប្រាក់នោះទៅធ្វើទាន (ស្វដាកោះហ៍) ដោយនីយ៉ាត់ថាផលបុណ្យបានទៅម្ចាស់ដើមហើយទន្ទឹមនឹងនេះអ្នកត្រូវតែតៅពាត់ចំពោះអល់ឡោះ ﷻ ពីព្រោះទ្រព្យសម្បត្តិរបស់មនុស្សមិនអនុញ្ញាតឱ្យរំលោភបំពានឡើយហើយការយកវាដោយគ្មានការពេញចិត្តគឺជាអំពើអយុត្តិធម៌។ ដូច្នេះចូរអ្នកតៅពាត់ចំពោះអល់ឡោះ ﷻ ហើយប្រគល់ប្រាក់នោះជូនម្ចាស់ដើមឬអ្នកទទួលមរតកបើមិនអាចទេចូរយកទៅធ្វើទានដើម្បីឱ្យរួចផុតពីការទទួលខុសត្រូវហើយអល់ឡោះទ្រង់ដឹងបំផុត។

អំណោយទានសាសនាអចិន្ត្រៃយ៍ (វ៉ាកាហ្វ) សំនួរ៖ នៅតំបន់របស់យើងមានបុរសម្នាក់បានធ្វើវ៉ាកាហ្វ (អំណោយទានអចិន្ត្រៃយ៍) នូវដីមួយកន្លែងសម្រាប់វិហារម៉ាស្ជិទចាមីអាហើយនៅពេលសរសេរលិខិតវ៉ាកាហ្វគាត់បានដាក់បណ្តាសាដល់អ្នកណាដែលលក់ចំណែកណាមួយនៃវ៉ាកាហ្វនេះនិងហាមឃាត់ការបែងចែកវាដល់អ្នកទទួលមរតក។ ហើយកូនប្រុសម្នាក់របស់គាត់បានគ្រប់គ្រងលើវ៉ាកាហ្វនេះតែម្នាក់ឯងដោយមិនឱ្យបងប្អូនប្រុសស្រីដទៃទៀតឡើយ។ បន្ទាប់មកបងប្អូនប្រុសម្នាក់ទៀតបានមកទាស់ទែងលើវ៉ាកាហ្វនេះរហូតទាល់តែទទួលបានចំណែកមួយភាគបីហើយដោយសារបងប្អូនដែលនៅសល់មិនបានទាស់ទែងពួកគេក៏មិនទទួលបានអ្វីសោះ។ តាមវិធីនេះវ៉ាកាហ្វបានធ្លាក់ក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់បងប្អូនពីរនាក់នោះទាញយកផលប្រយោជន៍ទោះបីជាវិហារដែលជាគោលដៅនៃវ៉ាកាហ្វត្រូវការប្រាក់នោះយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីជួសជុលនិងសាងសង់ឡើងវិញដោយសារវាបានបាក់បែកទ្រុឌទ្រោមតើអ្វីជាច្បាប់ចំពោះការទាញយកផលប្រយោជន៍របស់បងប្អូនទាំងពីរនាក់នេះដោយមិនចែកឱ្យបងប្អូនដទៃនិងខណ៖ពេលដែលវិហារកំពុងត្រូវការចាំបាច់? ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើដីនោះជាវ៉ាកាហ្វសម្រាប់វិហារដោយប្រាក់ចំណូលនិងផលដំណាំរបស់វាត្រូវចំណាយសម្រាប់ផលប្រយោជន៍របស់វិហារនោះមិនអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម្នាក់យកវាទៅធ្វើអាជីវកម្មសម្រាប់ខ្លួនឯងឡើយហើយមិនអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម្នាក់យកផលរបស់វាសូម្បីតែបន្តិចឡើយពីព្រោះម្ចាស់វ៉ាកាហ្វបានកំណត់វាសម្រាប់វិហារដូច្នេះចាំបាច់ត្រូវតែចំណាយវាទៅលើអ្វីដែលត្រូវបានកំណត់ជាវ៉ាកាហ្វ។ ហើយអ្វីដែលអ្នកបានលើកឡើងអំពីទង្វើរបស់បុគ្គលទាំងនោះក្នុងការកេងប្រវ័ញ្ចលើវ៉ាកាហ្វសម្រាប់ផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួននិងការកាត់ផ្តាច់វិហារពីផលប្រយោជន៍នោះគឺជាទង្វើមិនអនុញ្ញាតឡើយហើយជាអំពើបាបដ៏ធំ (មុនកា) ដែលចាំបាច់លើអ្នកត្រូវតែប្តឹងរឿងនេះទៅកាន់ចៅក្រមឬតុលាការនៅតំបន់របស់អ្នកដើម្បីដោះស្រាយជាមួយពួកគេឬប្រាប់ទៅអ្នកថែរក្សាវិហារឬអ៊ីម៉ាំនៃវិហារដើម្បីទាមទារសិទ្ធិនេះមកឱ្យវិហារវិញ។ សេចក្តីសង្ខេបគឺ៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យចាត់ចែងផលនៃវ៉ាកាហ្វនេះសម្រាប់ផលប្រយោជន៍សាច់ញាតិរបស់ម្ចាស់វ៉ាកាហ្វឡើយខណ៖ដែលគាត់បានចែងច្បាស់លាស់ថាវាសម្រាប់វិហារ។ ដូច្នេះចាំបាច់ត្រូវតែបញ្ជូនរឿងនេះទៅតុលាការដើម្បីដឹងអំពីសេចក្តីសម្រេចត្រឹមត្រូវនិងការចាត់ចែងត្រឹមត្រូវប្រសិនបើមានឯកសារភស្តុតាងឬសាក្សីដែលអាចទុកចិត្តបាន។ *** ទានបរិច្ចាគ (ស្វដាកោះហ៍) និងអំណោយទានអចិន្ត្រៃយ៍ (វ៉ាកាហ្វ) សំនួរ៖ បុរសម្នាក់បានរៀបការជាមួយស្ត្រីម្នាក់ហើយមានកូនៗជាមួយគ្នាបន្ទាប់មកស្ត្រីនោះបានទទួលមរណភាពមុនឪពុករបស់នាង។ ក្រោយមកឪពុករបស់នាង (ជីតា) បានធ្វើទានមួយភាគបីនៃទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់ទៅឱ្យកូនៗរបស់កូនស្រីគាត់ (ចៅៗ)។ បន្ទាប់ពីការធ្វើទាននេះរួចរាល់ចៅម្នាក់ក្នុងចំណោមចៅៗទាំងនោះបានទទួលមរណភាពពេលនោះមនុស្សមួយចំនួនបាននិយាយថា៖ ក្មេងដែលស្លាប់នោះគ្មានចំណែកក្នុងទានរបស់ជីតាឡើយដោយដឹងថាឪពុករបស់ក្មេងនោះនៅរស់និងម្តាយចុងព្រមទាំងបងប្អូនរបស់គេនៅរស់តើពួកគេអាចទទួលយកចំណែករបស់គេក្នុងនាមជាអ្នកទទួលមរតកបានដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ រឿងនេះអាស្រ័យលើប្រភេទនៃទានដែលជីតាបានធ្វើចំពោះពួកគេ៖ ប្រសិនបើវាជាទម្រង់នៃការផ្តល់ឱ្យនិងការផ្ទេរកម្មសិទ្ធិផ្តាច់មុខដល់ពួកគេនោះវាបានក្លាយជាកម្មសិទ្ធិរបស់ពួកគេរួចហើយហើយចំណែករបស់កូនដែលស្លាប់ត្រូវធ្លាក់ទៅលើអ្នកទទួលមរតករបស់គាត់។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើទាននោះជាទម្រង់នៃវ៉ាកាហ្វ (អំណោយទានអចិន្ត្រៃយ៍) លើកូនៗរបស់កូនស្រីគាត់នោះវាត្រូវបានកំណត់ចំពោះតែអ្នកដែលនៅរស់ប៉ុណ្ណោះហើយអ្នកណាដែលស្លាប់គឺចំណែករបស់គាត់ត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ហើយត្រូវអនុវត្តទៅតាមលក្ខខណ្ឌរបស់ម្ចាស់វ៉ាកាហ្វតាមលំដាប់លំដោយរវាងអ្នកទទួលផល។ នេះស្ថិតក្នុងប្រព័ន្ធនៃវ៉ាកាហ្វដូច្នេះប្រសិនបើទាននោះជាវ៉ាកាហ្វចាំបាច់ត្រូវតែពិគ្រោះជាមួយចៅក្រមតុលាការ។ សំនួរ៖ គាត់បានចាត់ទុកវាជាការវាយតម្លៃលើប្រាក់មួយភាគបីនេះដែលពួកគេបានកាន់កាប់?

ចម្លើយ៖ បាទ! ហើយសូម្បីតែការលក់បណ្តាំមរតក (វ៉ាស៊ីយ៉ាស់) នៅក្នុងអ្វីដែលអ្នកសួរបានលើកឡើងនិងសុពលភាពនៃការលក់នោះគឺទាមទារឱ្យមានការពិនិត្យពិចារណាពីចៅក្រមតុលាការ។ ពីព្រោះការពិនិត្យពិចារណាលើបណ្តាំមរតកនិងអំណោយទានសាសនាអចិន្ត្រៃយ៍ (វ៉ាកាហ្វ) គឺជាសមត្ថកិច្ចផ្តាច់មុខរបស់ចៅក្រមតុលាការ។ ***

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)នរក (គីតាបអាន់-និកាហ៍)

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)នរកនរកគឺជាការការពារនិងថែរក្សាកិត្តិយសសំនួរ៖ នាងធ្លាប់កាន់សាសនាគ្រិស្តហើយនៅពេលនោះមានយុវជនមូស្លីមម្នាក់បានចូលស្តីដណ្តឹងនាងដោយមានបំណងរៀបការប៉ុន្តែឪពុករបស់នាងបានបដិសេធមិនយល់ព្រមលើនរកនេះឡើយ។ ដោយសារនាងពេញចិត្តនឹងបុរសនោះនិងចង់រៀបការជាមួយគាត់នាងបានរត់ចេញពីផ្ទះឪពុករបស់នាងទៅជួបបុរសនោះហើយបានរៀបការជាមួយគាត់ហើយដោយសារឥទ្ធិពលពីគាត់នាងបានចូលកាន់សាសនាឥស្លាម។ ដោយសារស្វាមីរបស់នាងជាទាហានក្នុងជួរកងទ័ពគាត់ត្រូវបានសម្លាប់នៅក្នុងសង្គ្រាមអ៊ីរ៉ាក់-អ៊ីរ៉ង់ហើយបន្ទាប់ពីនោះឪពុកក្មេក (ឪពុករបស់ស្វាមី) បានដេញនាងឱ្យចេញពីផ្ទះរបស់ពួកគេដោយដឹងថានាងមានកូនស្រីតូចម្នាក់ហើយគាត់ចង់ឱ្យនាងត្រឡប់ទៅជួបគ្រួសារដើមរបស់នាងវិញទោះបីជាគ្រួសាររបស់នាងបដិសេធមិនទទួលយកនាងឡើយលើកលែងតែនាងត្រឡប់ទៅកាន់សាសនាគ្រិស្តវិញប៉ុណ្ណោះដែលរឿងនេះនាងមិនចង់បាននិងមិនធ្វើជាដាច់ខាត។ ហើយពួកគេបានបង្ខំឱ្យនាងជួលផ្ទះស្នាក់នៅដោយប្រើប្រាស់ប្រាក់បៀវត្សរ៍ប្រចាំខែរបស់ស្វាមីហើយនាងរស់នៅទីនោះជាមួយកូនស្រីតូចប៉ុន្តែនាងព្រួយបារម្ភចំពោះសុវត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួនដោយសារការរស់នៅម្នាក់ឯងដោយគ្មានបុរស។ ហេតុនេះនាងចង់សួរថា៖ ទីមួយតើអ្វីជាច្បាប់នៃនរករបស់ពួកគេតាមទម្រង់ដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ? ទីពីរតើអ្វីជាជំហររបស់ឪពុកក្មេកចំពោះនាងបន្ទាប់ពីស្វាមីទទួលមរណភាព? និងទីបីតើអ្វីជាច្បាប់នៃការដែលនាងរស់នៅក្នុងផ្ទះតែម្នាក់ឯងដោយគ្មានបុរសតាមផ្លូវច្បាប់សាសនា? ចម្លើយ៖ ទីមួយ៖ ពួកយើងសរសើរតម្កើងអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ដែលទ្រង់បានណែនាំចង្អុលបង្ហាញអ្នកឱ្យចូលកាន់សាសនាឥស្លាមហើយពួកយើងសូមបួងសួងចំពោះទ្រង់ឱ្យជួយពង្រឹងពួកយើងនិងអ្នកឱ្យប្រកាន់ខ្ជាប់យ៉ាងរឹងមាំលើសាសនានេះ។ រីឯនរកដែលបានកើតឡើងនោះពួកយើងមិនដឹងច្បាស់អំពីទម្រង់ដែលកិច្ចសន្យាត្រូវបានធ្វើឡើងនោះទេប្រសិនបើកិច្ចសន្យានោះត្រូវបានធ្វើឡើងដោយមានអាណាព្យាបាល (វ៉ាលី) ស្របច្បាប់និងបំពេញគ្រប់លក្ខខណ្ឌស្របច្បាប់នោះនរកគឺត្រឹមត្រូវប៉ុន្តែប្រសិនបើផ្ទុយពីនោះគឺវាមិនត្រឹមត្រូវឡើយ។ ក៏ប៉ុន្តែដរាបណាវាបានកន្លងផុតនិងបញ្ចប់ទៅហើយនោះពួកយើងមិនលូកដៃក្នុងរឿងនោះឡើយ។ ចំណែកបញ្ហាដែលឪពុករបស់ស្វាមីបានប្រព្រឹត្តមិនល្អចំពោះនាងនោះគឺជារឿងមិនគប្បីឡើយ។ គួរតែឱ្យឪពុកក្មេកប្រព្រឹត្តល្អចំពោះនាងជាពិសេសនាងជាស្ត្រីទើបចូលឥស្លាមនៅស្រុកគេនាងជាមូស្លីមហើយគ្រួសារដើមរបស់នាងជាអ្នកគ្មានជំនឿ (កាហ្វៀរ) ដែលគេបារម្ភថាប្រសិនបើនាងត្រឡប់ទៅជួបពួកគេពួកគេនឹងបង្ខំនាងឱ្យចាកចេញពីសាសនាឥស្លាម។ ដូច្នេះមិនអនុញ្ញាតឱ្យឪពុកក្មេកប្រព្រឹត្តអាក្រក់និងដាក់សម្ពាធលើនាងបែបនេះឡើយប៉ុន្តែចាំបាច់លើគាត់ត្រូវតែធ្វើល្អចំពោះនាងឱ្យនាងស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះក្បែរគាត់ជួយមើលថែនាងនិងមើលថែចៅស្រីរបស់គាត់ដែលនៅជាមួយនាងនេះជាកាតព្វកិច្ចលើឪពុករបស់ស្វាមី។ រីឯការស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះតែម្នាក់ឯងដោយគ្មានស្វាមីគឺមិនសមរម្យសម្រាប់នាងឡើយ។ ពួកយើងសូមទូន្មានដល់នាងឱ្យរៀបការស្វាមីថ្មីដើម្បីទទួលបានការថែរក្សាការការពារនិងភាពកក់ក្តៅក្នុងចិត្តព្រមទាំងដើម្បីកុំឱ្យនាងត្រូវបង្ខំចិត្តត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតដើមវិញដែលអាចប្រឈមនឹងគ្រោះថ្នាក់នៃការក្បត់សាសនា។ ពួកយើងសូមទូន្មានឱ្យនាងរៀបការហើយចៅក្រមតុលាការឥស្លាមនឹងទទួលបន្ទុកធ្វើជាអាណាព្យាបាលរៀបការឱ្យនាងក្នុងករណីនេះពីព្រោះឪពុកបង្កើតរបស់នាងគ្មានសិទ្ធិជាអាណាព្យាបាល (វ៉ាលី) លើនាងឡើយដោយសារគាត់ជាអ្នកគ្មានជំនឿរីឯនាងជាមូស្លីម។ *** នរកត្រូវបានបញ្ញត្តិនៅពេលមានសេចក្តីត្រូវការសំនួរ៖ តើមានអាយុកំណត់ជាក់លាក់ណាមួយសម្រាប់នរករបស់យុវជនឬយុវតីដែរឬទេ? ហើយតើមានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងចំណោមបណ្តាអ្នកប្រាជ្ញស្តីពីការយកភរិយាច្រើន (ពហុពន្ធភាព) ដែរឬទេ? ហើយតើវាជាអ្វី? ចម្លើយ៖ នរកមិនមានអាយុកំណត់ជាក់លាក់ណាមួយឡើយប៉ុន្តែរឿងនេះអាស្រ័យលើសេចក្តីត្រូវការរៀបការ។ ប្រសិនបើយុវជនឬយុវតីត្រូវការរៀបការនៅពេលណាមួយនោះត្រូវបានបញ្ញត្តិឱ្យពួកគេរៀបការដោយគ្មានការកំណត់អាយុឡើយហេតុនេះហើយទើបលោក ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱក្រុមយុវជនអ្នកណាដែលមានលទ្ធភាពរៀបការក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាចូរគេរៀបការចុះពីព្រោះវាជួយទម្លាក់ក្រសែភ្នែកឱ្យទាបចុះនិងជួយការពារកេរ្តិ៍ខ្មាសឱ្យបរិសុទ្ធ»...

សំនួរ៖ ប៉ុន្តែភាគច្រើនគឺបន្ទាប់ពីពេញវ័យ (ពូឡូគ)? ចម្លើយ៖ ជាទូទៅគឺបន្ទាប់ពីពេញវ័យប៉ុន្តែប្រសិនបើយុវជនរៀបការមុនពេញវ័យឬយុវតីត្រូវបានរៀបការមុនពេញវ័យនោះគ្មានការរារាំងក្នុងរឿងនេះឡើយគឺនរកមិនមានអាយុកំណត់ជាក់លាក់ណាមួយដែលមិនអនុញ្ញាតមុនអាយុនោះឡើយប៉ុន្តែនៅពេលពេញវ័យសេចក្តីត្រូវការរៀបការកាន់តែខ្លាំងក្លាឡើងដូច្នេះនរកត្រូវបានបញ្ញត្តិនៅពេលមានសេចក្តីត្រូវការ។ រីឯការយកភរិយាច្រើន (ពហុពន្ធភាព)៖ រឿងនេះមានកុងសង់ស៊ីស (ការឯកភាពគ្នាជាឯកច្ឆន្ទ) លើភាពអនុញ្ញាតរបស់វាក្នុងចំណោមបណ្តាមូស្លីមដោយគ្មានការខ្វែងគំនិតគ្នាឡើយស្របតាមបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ថា៖ ﴿ហើយប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាព្រួយបារម្ភថាមិនអាចផ្តល់យុត្តិធម៌ចំពោះក្មេងកំព្រាបានទេនោះចូរអ្នករាល់គ្នារៀបការជាមួយស្ត្រីដែលល្អសមរម្យសម្រាប់អ្នករាល់គ្នាចំនួនពីរនាក់បីនាក់ឬបួននាក់។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាព្រួយបារម្ភថាមិនអាចផ្តល់យុត្តិធម៌បានទេនោះចូរយកតែម្នាក់គត់ឬអ្នកដែលស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងនៃដៃស្តាំរបស់អ្នករាល់គ្នា﴾ [អាន់-និសា: ៣]។ ដូច្នេះការយកភរិយាច្រើនគឺមានការឯកភាពគ្នាជាឯកច្ឆន្ទលើភាពអនុញ្ញាតរបស់វាក្នុងចំណោមបណ្តាអ្នកប្រាជ្ញប៉ុន្តែដោយមានលក្ខខណ្ឌថាគាត់ដឹងច្បាស់អំពីលទ្ធភាពរបស់ខ្លួនក្នុងការបំពេញតម្រូវការចាំបាច់របស់បណ្តាភរិយាទាំងការចំណាយផ្គត់ផ្គង់សម្លៀកបំពាក់និងលំនៅឋាន។ ប្រសិនបើគាត់មានលទ្ធភាពលើការចំណាយផ្គត់ផ្គង់ភរិយានោះគាត់អាចរៀបការរហូតដល់ភរិយាបួននាក់។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់គ្មានលទ្ធភាពហើយបារម្ភថាខ្លួនឯងនឹងលម្អៀងអយុត្តិធម៌ក្នុងការបែងចែកការចំណាយនិងការប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយភរិយានោះគាត់ត្រូវកម្រិតត្រឹមតែភរិយាម្នាក់គត់៖ ﴿ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាព្រួយបារម្ភថាមិនអាចផ្តល់យុត្តិធម៌បានទេនោះចូរយកតែម្នាក់គត់﴾ [អាន់-និសា: ៣]។ ហើយយុត្តិធម៌នៅទីនេះគឺសំដៅលើយុត្តិធម៌ក្នុងការប្រាស្រ័យទាក់ទងការចំណាយផ្គត់ផ្គង់លំនៅឋានសម្លៀកបំពាក់និងកិច្ចការដទៃទៀតដែលគាត់មានសមត្ថភាពផ្តល់យុត្តិធម៌បាន។ ចំណែកការលម្អៀងនៃចិត្តនិងសេចក្តីស្រឡាញ់ក្នុងបេះដូងគឺគាត់មិនអាចគ្រប់គ្រងលើវាបានឡើយហេតុនេះហើយទើបទ្រង់ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងមិនអាចផ្តល់យុត្តិធម៌រវាងស្ត្រីទាំងឡាយបានឡើយទោះបីជាអ្នករាល់គ្នាខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងណាក៏ដោយដូច្នេះចូរកុំលម្អៀងទាំងស្រុងរហូតដល់ទុកនាងចោលដូចជាអ្នកដែលត្រូវបានព្យួរកណ្តាលអាកាសឱ្យសោះ﴾ [អាន់-និសា: ១២៩]។ សំនួរ៖ តើការលម្អៀងនៅទីនេះសំដៅលើការលម្អៀងនៃបេះដូងឬ? ចម្លើយ៖ បាទ! ព្យាការី ﷺ ធ្លាប់បានបែងចែកវេនរវាងបណ្តាភរិយារបស់លោកប្រកបដោយយុត្តិធម៌ហើយលោកមានប្រសាសន៍ទូអាថា៖ «ឱអល់ឡោះនេះជាការបែងចែករបស់ខ្ញុំនៅក្នុងអ្វីដែលខ្ញុំមានលទ្ធភាពគ្រប់គ្រងដូច្នេះសូមទ្រង់មេត្តាកុំបន្ទោសខ្ញុំចំពោះអ្វីដែលទ្រង់គ្រប់គ្រងហើយខ្ញុំគ្មានលទ្ធភាពគ្រប់គ្រងឡើយ» ពោលគឺការលម្អៀងនៃបេះដូងនិងសេចក្តីស្រឡាញ់ក្នុងចិត្ត។ ដូច្នេះមនុស្សម្នាក់មិនត្រូវបានស្តីបន្ទោសឡើយប្រសិនបើគាត់ស្រឡាញ់ភរិយាម្នាក់ច្រើនជាងភរិយាម្នាក់ទៀតពីព្រោះរឿងនេះមិនស្ថិតក្រោមសមត្ថភាពរបស់គាត់ឡើយប៉ុន្តែគាត់នឹងត្រូវស្តីបន្ទោសប្រសិនបើគាត់លម្អៀងអយុត្តិធម៌ក្នុងការបែងចែកវេននិងការផ្គត់ផ្គង់ហើយនេះជាករណីដែលមិនអនុញ្ញាតឱ្យគាត់យកភរិយាច្រើនក្នុងស្ថានភាពបែបនេះឡើយ។ សំនួរ៖ ចុះចំនួនកំណត់បួននាក់តើគ្មានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងចំណោមអ្នកប្រាជ្ញទេឬ? ចម្លើយ៖ ចំនួនបួននាក់គឺមិនមានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងចំណោមបណ្តាអ្នកប្រាជ្ញឡើយគ្មាននរណាម្នាក់ថាអាចតិចជាងនេះទេប៉ុន្តែមានទស្សន៖ចម្លែកដាច់ដោយឡែកមួយ (រ៉ាក់យ៉ុនស្ហាស្ហ) ដែលយល់ឃើញថាអាចលើសពីចំនួននេះប៉ុន្តែវាជាទស្សន៖ខុសឆ្គងដាច់ដោយឡែកដែលកុងសង់ស៊ីសរបស់បណ្តាអ្នកប្រាជ្ញគឺផ្ទុយពីនោះទាំងស្រុង។ *** ការមិនចង់រៀបការដោយសារជំងឺសំនួរ៖ ខ្ញុំមានជំងឺរ៉ាំរ៉ៃតាំងពីកុមារភាពមកដោយខ្ញុំតែងតែកើតមានជំងឺបាក់ទឹកចិត្តនិងប្រកាច់ប្រព័ន្ធប្រសាទភ្លាមៗជារៀងរាល់ថ្ងៃជាច្រើនដង។ ខ្ញុំមានការងារល្អធ្វើហើយស្ថានភាពជីវភាពធូរធារអាល់-ហាំឌុឡಿಲ್ಲាហ៍ប៉ុន្តែជំងឺនេះបានធ្វើឱ្យខ្ញុំក្លាយជាមនុស្សវេទនាដោយសារខ្ញុំមិនអាចព្យាបាលជាហើយខ្ញុំបានឈានចូលវ័យចំណាស់។ ខ្ញុំមិនចូលចិត្តការរៀបការមិនគិតពីរឿងរៀបការនិងមិនអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម្នាក់ជជែកជាមួយខ្ញុំអំពីរឿងនេះឡើយទោះបីជាគ្រួសាររបស់ខ្ញុំទទូចយ៉ាងណាក៏ដោយ។ តើអ្វីជាទស្សន៖នៃច្បាប់សាសនាចំពោះការមិនចង់រៀបការនេះ? ហើយតើមានទោសបាបលើខ្ញុំដែរឬទេ? សូមជួយបំភ្លឺដល់ខ្ញុំផងសូមអល់ឡោះប្រទានពរជ័យដល់លោក។

ចម្លើយ៖ ទីមួយ៖ ពួកយើងសូមបួងសួងចំពោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ឱ្យប្រទានការជាសះស្បើយដល់អ្នកពីជំងឺនេះហើយអ្នកត្រូវតែអត់ធ្មត់និងសង្ឃឹមលើផលបុណ្យពីអល់ឡោះ។ រីឯបញ្ហាដែលអ្នកបោះបង់ការរៀបការនោះគឺអាស្រ័យលើកាល៖ទេស៖របស់អ្នក៖ ប្រសិនបើមូលហេតុគឺដោយសារអ្នកគ្មានចំណង់ក្នុងការរៀបការដោយសារអ្នកគ្មានសមត្ថភាពពីធម្មជាតិនិងមិនមានអារម្មណ៍ផ្លូវភេទនោះមិនមានកាតព្វកិច្ចរៀបការលើអ្នកក្នុងស្ថានភាពបែបនេះឡើយពីព្រោះគ្មានប្រយោជន៍អ្វីក្នុងការរៀបការឡើយនៅពេលដែលគ្មានសភាវគតិឬចំណង់ផ្លូវភេទដូច្នេះគ្មានទោសពៃរ៍អ្វីលើអ្នកឡើយក្នុងការមិនរៀបការក្នុងស្ថានភាពបែបនេះពីព្រោះអ្នកជាអ្នកមានឧបសគ្គស្របច្បាប់។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកមានការត្រៀមខ្លួននិងមានសមត្ថភាពក្នុងការរៀបការនោះត្រូវបានបញ្ញត្តិឱ្យអ្នករៀបការហើយវាត្រូវបានសង្កត់ធ្ងន់ជាខ្លាំងចំពោះអ្នកពីព្រោះនៅក្នុងនរកមានផលប្រយោជន៍ជាច្រើនរួមមាន៖ ការថែរក្សាខ្លួនឯងឱ្យរួចផុតពីអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) និងការថែរក្សាអ្នកដទៃព្រមទាំងការបន្តពូជពង្សវង្សត្រកូលដែលឥស្លាមបានលើកទឹកចិត្តឱ្យមាន។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកគ្មានសមត្ថភាពនិងគ្មានសភាវគតិនាំឱ្យរៀបការទេនោះគ្មានទោសពៃរ៍អ្វីលើអ្នកឡើយក្នុងការបោះបង់ការរៀបការ។ *** កិច្ចសន្យានរកសំនួរ៖ បុរសម្នាក់បានចុះកិច្ចសន្យារៀបការជាមួយស្ត្រីម្នាក់បន្ទាប់មកគាត់បានលែងលះនាងមុនពេលរួមដំណេកតើអនុញ្ញាតឱ្យកូនប្រុសរបស់គាត់រៀបការជាមួយស្ត្រីនោះដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យកូនប្រុសរៀបការជាមួយស្ត្រីដែលឪពុករបស់ខ្លួនបានចុះកិច្ចសន្យារៀបការជាមួយហើយបានលែងលះមុនពេលរួមដំណេកនោះឡើយពីព្រោះអល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយចូរកុំរៀបការជាមួយស្ត្រីទាំងឡាយណាដែលឪពុករបស់អ្នករាល់គ្នាធ្លាប់បានរៀបការជាមួយឱ្យសោះ﴾ [អាន់-និសា: ២២] ហើយអាយ៉ាត់នេះអនុវត្តលើកិច្ចសន្យានរកទោះបីជាមិនទាន់បានរួមដំណេកក៏ដោយ...

...ដូច្នេះភរិយារបស់ឪពុកអ្នកត្រូវបានហាមឃាត់ជាដាច់ខាត (ហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)) លើអ្នកគ្រាន់តែឪពុករបស់អ្នកបានចុះកិច្ចសន្យានរកជាមួយនាងភ្លាមមិនថាគាត់បានរួមដំណេកឬមិនទាន់រួមដំណេកនោះទេស្របតាមន័យទូទៅនៃអាយ៉ាត់៖ ﴿ហើយចូរកុំរៀបការជាមួយស្ត្រីទាំងឡាយណាដែលឪពុករបស់អ្នករាល់គ្នាធ្លាប់បានរៀបការជាមួយឱ្យសោះលើកលែងតែអ្វីដែលបានកន្លងផុតទៅពីអតីតកាលពិតប្រាកដណាស់វាជាអំពើអាក្រក់គួរខ្ពើមរអើមនិងជាផ្លូវដ៏អាក្រក់បំផុត﴾ [អាន់-និសា: ២២]។ សំនួរ៖ ប្រសិនបើសន្មតថាជាករណីផ្ទុយមកវិញគឺកូនប្រុសបានចុះកិច្ចសន្យារៀបការជាមួយស្ត្រីម្នាក់ហើយមិនទាន់បានរួមដំណេកតើស្រីនោះហាឡាល់សម្រាប់ឪពុកដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ដូចគ្នាដែរចំពោះករណីផ្ទុយគឺឪពុកមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយស្ត្រីដែលកូនប្រុសបង្កើតរបស់ខ្លួនបានចុះកិច្ចសន្យារៀបការជាមួយឡើយមិនថាកូនប្រុសនោះបានរួមដំណេកឬមិនទាន់រួមដំណេកនោះទេស្របតាមន័យទូទៅនៃបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ថា៖ ﴿និងបណ្តាភរិយានៃកូនប្រុសបង្កើតរបស់អ្នករាល់គ្នាដែលចេញពីឆ្អឹងខ្នងរបស់អ្នករាល់គ្នា﴾ [អាន់-និសា: ២៣] ដោយមិនមានលក្ខខណ្ឌតម្រូវឱ្យមានការរួមដំណេកក្នុងការហាមឃាត់នោះឡើយ។ *** កិច្ចសន្យានរកត្រឹមត្រូវសំនួរ៖ ខ្ញុំជាបុរសដែលមានភរិយារួចហើយហើយខ្ញុំចង់រៀបការជាមួយស្ត្រីមេម៉ាយម្នាក់ហើយពួកយើងទាំងពីរបានយល់ព្រមលើគ្នាទៅវិញទៅមកប៉ុន្តែគ្រួសារសាច់ញាតិរបស់ពួកយើងបានបដិសេធមិនយល់ព្រមលើនរកនេះឡើយដោយសារតែទំនាស់បុគ្គលរវាងពួកគេ។ តើអនុញ្ញាតឱ្យពួកយើងរៀបការដោយសម្ងាត់ដោយដាក់គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)កូអាននៅចន្លោះពួកយើងហើយម្នាក់ៗធ្វើសាក្សីលើគម្ពីរកូអាននូវការពេញចិត្តលើគ្នាទៅវិញទៅមកដែរឬទេឬតើកិច្ចសន្យាតាមទម្រង់នេះមិនត្រឹមត្រូវ? សូមជួយបំភ្លឺដល់ពួកយើងផងសូមអល់ឡោះប្រទានពរជ័យដល់លោក។ ចម្លើយ៖ កិច្ចសន្យាតាមទម្រង់បែបនេះគឺមិនមានសុពលភាពត្រឹមត្រូវឡើយ។ កិច្ចសន្យានរកដែលត្រឹមត្រូវស្របច្បាប់គឺ៖ ត្រូវតែមានអាណាព្យាបាល (វ៉ាលី) ជាមួយស្ត្រីហើយត្រូវមានការផ្តល់ពាក្យសន្យា (អ៊ីចាប) ពីអាណាព្យាបាលនិងការយល់ព្រមទទួលយក (កាប៊ូល) ពីស្វាមីព្រមទាំងត្រូវមានសាក្សីពីរនាក់ឬលើសពីនេះនិងត្រូវកើតចេញពីការពេញចិត្តរវាងភាគីទាំងសងខាងគឺចាំបាច់ត្រូវតែបំពេញគ្រប់លក្ខខណ្ឌនៃកិច្ចសន្យានរក។

ចំណែកការព្រមព្រៀងគ្នារវាងអ្នកនិងស្ត្រីនោះនៅលើគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)កូអាននោះគឺសុទ្ធសឹងតែជារឿងជំនឿខុសឆ្គងឥតន័យនិងជាអំពើប៊ីឌអាហ៍ (ប៊ីឌអះ) ហើយវាមិនមែនជាកិច្ចសន្យាស្របច្បាប់សាសនាឡើយ។ ស្ត្រីមិនមានសិទ្ធិរៀបការខ្លួនឯងឬចុះកិច្ចសន្យានរកដោយខ្លួនឯងឡើយប៉ុន្តែអាណាព្យាបាល (វ៉ាលី) របស់នាងជាអ្នកចុះកិច្ចសន្យាឱ្យនាង។ ហើយដរាបណារឿងរ៉ាវដូចដែលអ្នកបានរៀបរាប់គឺមានទំនាស់ទាស់ទែងគ្នារវាងសាច់ញាតិរបស់អ្នកនិងសាច់ញាតិរបស់នាងនោះអ្វីដែលល្អបំផុតគឺត្រូវចៀសវាងពីរឿងបែបនេះពីព្រោះស្ត្រីមានច្រើនណាស់ហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)នឹងជួយសម្រួលឱ្យនាងទទួលបានស្វាមីដែលសមរម្យនិងជួយសម្រួលឱ្យអ្នកទទួលបានភរិយាដែលសមរម្យដោយគ្មានទំនាស់និងគ្មានការធ្លាក់ចូលក្នុងបញ្ហាស្មុគស្មាញឡើយ។ *** វត្តមានអាណាព្យាបាល (វ៉ាលី) គឺជាលក្ខខណ្ឌនៃសុពលភាពនរកសំនួរ៖ ខ្ញុំជាយុវជនម្នាក់ដែលធ្វើការនៅក្នុងព្រះរាជាណាចក្រអស់រយ៖ពេល ៧ ឆ្នាំមកហើយហើយខ្ញុំប្រតិបត្តិសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) និងបួសអាល់-ហាំឌុឡಿಲ್ಲាហ៍។ កាលពីមួយឆ្នាំមុនខ្ញុំបានរៀបការប៉ុន្តែនារីនោះគ្មានអាណាព្យាបាលឡើយគឺនាងគ្មាននរណាក្រៅពីបងស្រីរបស់នាងនោះទេ។ នៅពេលដែលពួកយើងទៅកាន់តុលាការតុលាការបានបដិសេធមិនឱ្យបងស្រីធ្វើជាអាណាព្យាបាល (វ៉ាលី) លើនាងឡើយ។ មួយរយ៖ក្រោយមកខ្ញុំបានរៀបការជាមួយនាងដោយមានវត្តមានសាក្សីបីនាក់ហើយនរកត្រូវបានធ្វើឡើងដោយគ្មានលិខិតកិច្ចសន្យាពីតុលាការ។ លុះ ៦ ខែក្រោយមកសាច់ញាតិនៅស្រុកកំណើតបានផ្ញើលិខិតកិច្ចសន្យានរកពីតុលាការសាសនាមកឱ្យខ្ញុំដោយខ្ញុំនិងភរិយាមិនបានទៅបង្ហាញខ្លួននៅទីនោះឡើយគឺពួកយើងទទួលបានកិច្ចសន្យាតាមរយ៖ការប្រគល់សិទ្ធិតំណាងពីប្រទេសមួយទៀតតើនរកនេះត្រឹមត្រូវតាមទម្រង់នេះដែរឬទេ? ហើយប្រសិនបើមិនត្រឹមត្រូវតើពួកយើងត្រូវធ្វើដូចម្តេចដើម្បីកែតម្រូវវា? ចម្លើយ៖ ជាការពិតណាស់លក្ខខណ្ឌមួយក្នុងចំណោមលក្ខខណ្ឌនៃសុពលភាពនៃនរកគឺវត្តមានរបស់អាណាព្យាបាល (វ៉ាលី) ដែលទទួលបន្ទុកចុះកិច្ចសន្យាឱ្យស្ត្រីដែលស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្លួន។ ហើយប្រសិនបើនាងគ្មានអាណាព្យាបាលណាដែលជាសាច់ញាតិខាងឪពុក (អាស្វាបះហ៍) ទេនោះអាណាព្យាបាលរបស់នាងគឺចៅក្រមតុលាការឥស្លាម (ហាក៊ីមអាល់-ស្ហារអ៍) ដែលត្រូវទទួលបន្ទុកកិច្ចការរបស់នាងនិងចុះកិច្ចសន្យាឱ្យនាង។ ហើយកិច្ចសន្យាដែលអ្នកសួរបានរៀបរាប់នេះគឺមានភាពមន្ទិលសង្ស័យពួកយើងមិនដឹងថាវាបានកើតឡើងតាមទម្រង់បែបណាឡើយពីព្រោះគាត់បាននិយាយថា៖ នាងគ្មានអាណាព្យាបាលក្រៅពីបងស្រីរបស់នាងទេហើយតុលាការបានបដិសេធអាណាព្យាបាលភាព...

...របស់បងស្រីនាងបន្ទាប់មកគាត់បាននិយាយថា៖ គាត់ទទួលបានកិច្ចសន្យាតាមរយ៖ការប្រគល់សិទ្ធិតំណាងពីស្រុកកំណើតហើយបន្ទាប់មកគាត់បាននិយាយថា៖ គាត់បានរៀបការជាមួយនាងនៅចំពោះមុខសាក្សី។ ដូច្នេះកិច្ចសន្យានេះពួកយើងមិនដឹងថាវាស្ថិតក្នុងទម្រង់បែបណាហើយនរណាជាអ្នកទទួលបន្ទុកចុះកិច្ចសន្យាឱ្យនាងនិងនៅចំពោះមុខអ្នកប្រាជ្ញរូបណាឡើយដូច្នេះរឿងរ៉ាវនៅតែមានភាពស្មុគស្មាញ។ កាតព្វកិច្ចលើគាត់គឺត្រូវតែទាក់ទងទៅកាន់តុលាការសាសនាឬទាក់ទងទៅកាន់គណ៖កម្មាធិការស្រាវជ្រាវវិទ្យាសាស្ត្រនិងការផ្តល់ហ្វាតវ៉ានៅទីក្រុងរីយ៉ាដដោយទាក់ទងទៅពួកគេផ្ទាល់និងពន្យល់រៀបរាប់អំពីបញ្ហារបស់គាត់នោះគាត់នឹងទទួលបានការណែនាំដ៏ត្រឹមត្រូវអ៊ិនស្ហាអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)។ *** កិច្ចសន្យាមិនត្រឹមត្រូវសំនួរ៖ នារីម្នាក់ចង់រៀបការជាមួយកូនប្រុសរបស់ពូបង្កើតរបស់នាង (បងប្អូនជីដូនមួយ) ហើយពូៗរបស់នាងជាអ្នកទទួលបន្ទុករៀបការឱ្យនាងប៉ុន្តែពួកគេបានបដិសេធមិនព្រមរៀបការនាងឱ្យទៅកូនប្រុសរបស់ពូនោះឡើយដែលនាងពេញចិត្តនឹងគាត់ហើយគាត់ក៏ពេញចិត្តនឹងនាងដោយលើកហេតុផលថាមានការយល់ច្រឡំនិងទំនាស់រវាងពួកគេហើយនាងរកអ្នករៀបការឱ្យមិនបាន។ ពួកគេបានទៅជួបចៅក្រមហើយនៅពេលចៅក្រមសួរនាងអំពីអាណាព្យាបាលរបស់នាងនាងបានតបថា៖ នេះជាបងប្រុសរបស់ខ្ញុំដោយសំដៅលើពូរបស់នាងពេលនោះចៅក្រមបានបដិសេធមិនចុះកិច្ចសន្យាឱ្យឡើយ។ បន្ទាប់មកនារីនោះបានត្រឡប់មកវិញហើយបានប្រគល់សិទ្ធិតំណាងឱ្យកូនប្រុសរបស់មីងបង្កើត (កូនស្រីរបស់ជីតា) ឱ្យធ្វើជាអ្នករៀបការនាងហើយចៅក្រមបានយល់ព្រមលើអាណាព្យាបាលភាពនោះហើយនរកត្រូវបានបញ្ចប់។ តើនរកនេះត្រូវបានចាត់ទុកថាត្រឹមត្រូវដែរឬទេហើយប្រសិនបើមិនត្រឹមត្រូវតើពួកគេត្រូវធ្វើដូចម្តេចនៅពេលនេះ? ចម្លើយ៖ ទីមួយ៖ ពួកយើងសូមទូន្មានដល់បណ្តាកូនប្រុសរបស់ពូនាងកុំឱ្យយកការយល់ច្រឡំរវាងពួកគេនិងអ្នកចូលស្តីដណ្តឹងមកធ្វើជាមូលហេតុជះឥទ្ធិពលអាក្រក់លើអនាគតរបស់ក្មេងស្រីនិងជោគវាសនារបស់នាងក្នុងការរៀបការជាមួយបុគ្គលដែលសមរម្យសម្រាប់នាងនិងនាងសមរម្យសម្រាប់គាត់។ ចាំបាច់លើពួកគេត្រូវតែកោតខ្លាចអល់ឡោះ ﷻ និងមិនត្រូវរារាំងក្មេងស្រីរូបនេះពីបុគ្គលដែលមានលក្ខណ៖សម្បត្តិសមរម្យ (កុហ្វ៍) ដែលចង់រៀបការជាមួយនាងដោយសារតែការយល់ច្រឡំនិងផលប្រយោជន៍បុគ្គលនោះឡើយ។ តើនាងមានកំហុសអ្វីដែលត្រូវរារាំងពីផលប្រយោជន៍របស់នាងនិងបុគ្គលដែលសក្តិសមនឹងនាង? ដូច្នេះចាំបាច់លើពួកគេត្រូវកោតខ្លាចអល់ឡោះ ﷻ និងបំពេញអាមាន៉ាត់ (ទំនួលខុសត្រូវ) ដែលអល់ឡោះបានប្រគល់ឱ្យពួកគេ។

ចំណែកអ្វីដែលបានកើតឡើងដោយនាងបានប្រគល់សិទ្ធិតំណាងឱ្យកូនប្រុសរបស់មីងនាងនោះគឺការប្រគល់សិទ្ធិតំណាងមិនមែនជាសិទ្ធិរបស់នាងឡើយពោលគឺនាងគ្មានសិទ្ធិប្រគល់តំណាងនោះទេប៉ុន្តែអ្នកដែលមានសិទ្ធិប្រគល់តំណាងគឺអាណាព្យាបាល (វ៉ាលី) របស់នាងឬចៅក្រមតុលាការប្រសិនបើអាណាព្យាបាលរបស់នាងមិនព្រមធ្វើ។ ដូច្នេះអ្នកដែលត្រូវប្រគល់តំណាងសម្រាប់កិច្ចសន្យាគឺចៅក្រមឬចៅក្រមជាអ្នកចាត់ចែងដោយផ្ទាល់ពីព្រោះចៅក្រមបំពេញតួនាទីជំនួសអាណាព្យាបាលនៅពេលដែលអាណាព្យាបាលបានរារាំងដោយអយុត្តិធម៌ (អាឌល់) ឬបដិសេធឬមិនមានលក្ខណ៖សម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់។ ដូច្នេះការប្រគល់សិទ្ធិតំណាងត្រូវតែចេញពីចៅក្រមមិនមែនចេញពីក្មេងស្រីនោះឡើយ។ ប្រសិនបើរឿងរ៉ាវដូចដែលអ្នកបានរៀបរាប់ថានាងបានប្រគល់សិទ្ធិតំណាងឱ្យកូនប្រុសរបស់មីងនាងហើយគាត់បានចុះកិច្ចសន្យាឱ្យនាងនោះកិច្ចសន្យានេះគឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយ (បាទិល) ហើយចាំបាច់លើពួកគេត្រូវតែធ្វើកិច្ចសន្យាឡើងវិញដោយនាងត្រូវទៅជាមួយអាណាព្យាបាលរបស់នាងដែលជាពូឬកូនប្រុសរបស់ពូដើម្បីចុះកិច្ចសន្យាថ្មីជាមួយស្វាមីនេះឬឱ្យចៅក្រមជាអ្នកទទួលបន្ទុកចុះកិច្ចសន្យាឱ្យ។ សេចក្តីសង្ខេបគឺ៖ ការត្រឡប់ទៅជួបចៅក្រមតុលាការសាសនានិងការបញ្ជាក់ប្រាប់គាត់ឱ្យដឹងច្បាស់អំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងនឹងកែតម្រូវបញ្ហានេះឱ្យបានត្រឹមត្រូវអ៊ិនស្ហាអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ដូច្នេះចូរពួកគេត្រឡប់ទៅជួបចៅក្រមតុលាការសាសនានៅតំបន់របស់ពួកគេហើយចៅក្រមនឹងទទួលបន្ទុកកែតម្រូវកិច្ចសន្យាឱ្យបានត្រឹមត្រូវហើយអល់ឡោះជាអ្នកប្រទានតៅហ្វិកហ៍ (កាតព្វកិច្ចសាសនា)។ *** កិច្ចសន្យានរកមិនត្រូវបានរំលាយឡើយសំនួរ៖ បុរសម្នាក់នៅក្នុងភូមិរបស់យើងបានធ្វើដំណើរទៅឆ្ងាយហើយគាត់បានស្នាក់នៅក្រៅស្រុកអស់រយ៖ពេលយ៉ាងយូរពេលនោះគាត់បានសរសេរសំបុត្រមួយច្បាប់ផ្ញើមកកាន់មេភូមិរបស់យើងដោយសរសេរថា៖ «ចូរប្រាប់ភរិយារបស់ខ្ញុំប្រសិនបើនាងចង់សុំលែងលះ (ខ៊ុលអ៍) នាងអាចធ្វើបាន» ប៉ុន្តែមេភូមិមិនបានប្រាប់នរណាម្នាក់អំពីសំបុត្រនេះឡើយ។ បន្ទាប់ពីកន្លងផុតទៅ ៤៥ ខែបុរសនោះបានវិលត្រឡប់មកជួបគ្រួសារនិងផ្ទះសម្បែងរបស់គាត់វិញតើមានផលប៉ះពាល់អ្វីកើតឡើងលើគាត់ដោយសារអ្វីដែលគាត់បានសរសេរនោះដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើស្ថានភាពពិតដូចដែលអ្នកបានលើកឡើងថាមេភូមិមិនបានប្រាប់ស្ត្រីនោះអំពីជម្រើសដែលស្វាមីបានផ្តល់ឱ្យនាងទេប្រសិនបើនាងចង់រំលាយនរកហើយនាងមិនបានដឹងពីរឿងនោះទាល់តែសោះព្រមទាំងមិនមានការរំលាយនរកណាមួយចេញពីនាងឡើយនោះនាងនៅតែបន្តស្ថិតក្នុងកិច្ចសន្យានរកដដែលហើយនាងនៅតែជាភរិយារបស់គាត់ពីព្រោះមិនមានអ្វីមួយកើតឡើងដែលអាចរំលាយកិច្ចសន្យានរកបានឡើយហើយអល់ឡោះទ្រង់ដឹងបំផុត។

ការរៀបការដោយស្ត្រីខ្លួនឯងសំនួរ៖ មានយុវជនកាន់សាសនាល្អនិងមានចរិយាសម្បត្តិថ្លៃថ្នូរម្នាក់បានចូលស្តីដណ្តឹងខ្ញុំប៉ុន្តែឪពុករបស់ខ្ញុំបានបដិសេធមិនទទួលយកដោយលើកហេតុផលថាមិនសមរម្យខាងកិត្តិយសនិងវង្សត្រកូលហើយគាត់ចង់បានយុវជនមកពីគ្រួសារអភិជនដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិនិងកិត្តិយសខ្ពង់ខ្ពស់ខណ៖ដែលខ្ញុំពេញចិត្តនឹងយុវជននោះនិងមិនចង់បាននរណាផ្សេងក្រៅពីគាត់ឡើយ។ តើអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំរៀបការជាមួយគាត់ដោយគ្មានអាណាព្យាបាល (វ៉ាលី) ដែរឬទេពីព្រោះខ្ញុំបានអាននៅក្នុងសៀវភៅហ្វិកហ៍ (កាតព្វកិច្ចសាសនា)ហ៊ុះហ៍ស៊ុនnah នូវទស្សន៖របស់លោកអាប៊ូហាណីហ្វាស់ដែលអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើនរកបែបនោះហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានប្រគល់កិច្ចការរបស់ខ្ញុំបម្រើឱ្យខ្លួនឯងដែលក្នុងនោះរួមមាននរកផងដែរ។ ដូច្នេះប្រសិនបើឪពុករបស់ខ្ញុំរារាំងខ្ញុំពីការរៀបការជាមួយបុគ្គលដែលសមរម្យសម្រាប់ខ្ញុំនិងយកចិត្តទុកដាក់លើកិត្តិយសការពារកេរ្តិ៍ខ្មាសរបស់ខ្ញុំនិងប្រកាន់ខ្ជាប់សាសនាហើយគាត់ចង់ឱ្យខ្ញុំរៀបការជាមួយអ្នកដែលគ្មានគុណសម្បត្តិទាំងនេះតើខ្ញុំគ្មានសិទ្ធិក្នុងការមិនសុំការអនុញ្ញាតពីគាត់ក្នុងការរៀបការជាមួយបុគ្គលល្អហើយខ្ញុំរៀបការខ្លួនឯងនៅចំពោះមុខចៅក្រមឬសុំការអនុញ្ញាតពីសាច់ញាតិណាម្នាក់ដែលយល់ស្របនឹងទស្សន៖របស់ខ្ញុំឱ្យទទួលបន្ទុករៀបការឱ្យខ្ញុំទេឬ? ចម្លើយ៖ ទីមួយ៖ មិនអនុញ្ញាតឱ្យស្ត្រីរៀបការខ្លួនឯងឡើយប្រសិនបើនាងរៀបការខ្លួនឯងនោះនរករបស់នាងគឺចាត់ទុកជាមោឃ៖ (បាទិល) ស្របតាមទស្សន៖របស់បណ្តាអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើន (ជុមហ៊ូរ) ទាំងពីសម័យមុននិងសម័យក្រោយពីព្រោះអល់ឡោះ ﷻ បានបង្គាប់កិច្ចការនរកទៅកាន់បណ្តាអាណាព្យាបាលរបស់ស្ត្រីដោយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយចូរអ្នករាល់គ្នារៀបការឱ្យបណ្តាស្ត្រីមេម៉ាយក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នានិងបណ្តាអ្នកល្អក្នុងចំណោមខ្ញុំបម្រើប្រុសស្រីរបស់អ្នករាល់គ្នា﴾ [អាន់-នូរ: ៣២]។ ហើយលោក ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «នៅពេលដែលមានបុគ្គលណាម្នាក់ដែលអ្នករាល់គ្នាពេញចិត្តនឹងសាសនានិងចរិយាសម្បត្តិរបស់គេចូលមកស្តីដណ្តឹងចូរអ្នករាល់គ្នារៀបការឱ្យគេចុះ»។ ហើយលោក ﷺ មានប្រសាសន៍ទៀតថា៖ «គ្មាននរកឡើយលើកលែងតែមានអាណាព្យាបាល (វ៉ាលី) និងសាក្សីយុត្តិធម៌ពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះ»។ រីឯអ្វីដែលអ្នកបានលើកឡើងថាអ្នកបានអាននៅក្នុងសៀវភៅហ្វិកហ៍ហ៊ុះហ៍មួយចំនួនថាស្ត្រីអាចរៀបការខ្លួនឯងបាននោះគឺជាទស្សន៖ទន់ខ្សោយនិងមិនត្រឹមត្រូវ (ម៉ារជូហ) ហើយទស្សន៖ត្រឹមត្រូវដែលឈរលើភស្តុតាងច្បាស់លាស់គឺផ្ទុយពីនោះទាំងស្រុងហើយមិនអនុញ្ញាតឱ្យយកទស្សន៖នោះមកអនុវត្តឡើយ។ ចំណែកអ្វីដែលអ្នកបានលើកឡើងអំពីស្ថានភាពជាក់ស្តែងរបស់អ្នកថារូបអ្នកមានទស្សន៖ផ្ទុយពីឪពុករបស់អ្នកពីព្រោះឪពុកចង់បានស្វាមីដែលមានកិត្តិយសនិងវង្សត្រកូលសមរម្យខណ៖ដែលអ្នកយល់ឃើញថាបុគ្គលនោះមានសាសនាល្អទោះបីជាគ្មានកិត្តិយសវង្សត្រកូលក៏ដោយនោះការពិតគឺស្ថិតនៅជាមួយឪពុករបស់អ្នកក្នុងរឿងនេះពីព្រោះឪពុករបស់អ្នកមានការមើលឃើញវែងឆ្ងាយជាងអ្នកហើយអ្នកអាចនឹងយល់ច្រឡំថាបុគ្គលនោះសមរម្យសម្រាប់អ្នកខណ៖ដែលការពិតមិនសមរម្យនោះទេ។ ដូច្នេះអ្នកមិនត្រូវប្រឆាំងនឹងឪពុករបស់អ្នកឡើយដរាបណាគាត់កំពុងពិចារណាលើផលប្រយោជន៍របស់អ្នក។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើសន្មតថាវាត្រូវបានបញ្ជាក់ច្បាស់ថាបុគ្គលនោះពិតជាសមរម្យសម្រាប់អ្នកនិងស្មើឋាន៖នឹងអ្នកទាំងកិត្តិយសនិងសាសនាហើយឪពុករបស់អ្នកនៅតែរឹងរូសបដិសេធមិនព្រមរៀបការឱ្យអ្នកនោះក្នុងពេលនេះគាត់ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអ្នករារាំងដោយអយុត្តិធម៌ (អាឌល់) ហើយសិទ្ធិអាណាព្យាបាលភាពនឹងត្រូវផ្ទេរទៅកាន់អាណាព្យាបាលបន្ទាប់ពីគាត់។ ប៉ុន្តែរឿងនេះទាមទារឱ្យមានការពិគ្រោះជាមួយចៅក្រមតុលាការដើម្បីផ្ទេរសិទ្ធិអាណាព្យាបាលភាពចេញពីឪពុកដែលរារាំងដោយអយុត្តិធម៌ទៅកាន់អាណាព្យាបាលបន្ទាប់ហើយអ្នកមិនអាចចាត់ចែងដោយខ្លួនឯងឬឱ្យសាច់ញាតិណាម្នាក់ចាត់ចែងដោយគ្មានការពេញចិត្តពីឪពុកឡើយគឺត្រូវតែបញ្ជូនរឿងនេះទៅចៅក្រមតុលាការសាសនាហើយចៅក្រមនឹងពិនិត្យលើអង្គហេតុនិងកាល៖ទេស៖ទាំងអស់ហើយប្រសិនបើគាត់យល់ឃើញថាត្រូវផ្ទេរអាណាព្យាបាលភាពគាត់នឹងផ្ទេរវាស្របតាមផលប្រយោជន៍។ ចាំបាច់ត្រូវតែមានសណ្តាប់ធ្នាប់ក្នុងរឿងនរកនិងការគ្រប់គ្រងលើស្ត្រីពីព្រោះការមើលឃើញរបស់ស្ត្រីមានកម្រិតរីឯអាណាព្យាបាលជាបុរសមានការយកចិត្តទុកដាក់និងការការពារកិត្តិយសរបស់ពួកគេយ៉ាងខ្លាំងក្លាដូច្នេះគួរតែពិចារណាលើរឿងនេះហើយអល់ឡោះទ្រង់ដឹងបំផុត។ ***

ប្រាក់ថ្លៃបណ្ណាការ (ម៉ាហារ) គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ភរិយាសំនួរ៖ តើអនុញ្ញាតឱ្យម្តាយចុងយកចំណែកណាមួយនៃប្រាក់ថ្លៃបណ្ណាការ (ម៉ាហារ) របស់កូនស្រីស្វាមីរបស់នាង (កូនស្រីពីប្រពន្ធមុន) ដែរឬទេប្រសិនបើនាងជាអ្នកចិញ្ចឹមបីបាច់ថែរក្សាពួកគេដោយមានការពេញចិត្តពីកូនស្រីទាំងនោះនិងការពេញចិត្តពីឪពុកឬតើនាងគ្មានសិទ្ធិយកចំណែកណាមួយនៃប្រាក់នោះទេ? ចម្លើយ៖ គ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយក្នុងការដែលនាងទទួលយកចំណែកណាមួយដែលកូនស្រីរបស់ស្វាមីបានយល់ព្រមផ្តល់ឱ្យដោយសុទ្ធចិត្តពីព្រោះប្រាក់ថ្លៃបណ្ណាការ (ម៉ាហារ) គឺជាកម្មសិទ្ធិផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ភរិយា (កូនក្រមុំ)។ ដូច្នេះប្រសិនបើនាងបានយល់ព្រមផ្តល់ចំណែកណាមួយនៃប្រាក់នោះឱ្យទៅម្តាយចុងឬអ្នកដទៃនោះគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយសូម្បីតែប្រសិនបើនាងយល់ព្រមផ្តល់ចំណែកណាមួយឱ្យទៅស្វាមីរបស់នាងក៏គ្មានបញ្ហាអ្វីដែរស្របតាមបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ថា៖ ﴿ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកគេពេញចិត្តផ្តល់ចំណែកណាមួយនៃប្រាក់នោះឱ្យអ្នករាល់គ្នាដោយសុទ្ធចិត្តនោះចូរអ្នករាល់គ្នាទទួលទានវាដោយសេចក្តីរីករាយនិងស្រួលចិត្តចុះ﴾ [អាន់-និសា: ៤]។ ដូច្នេះប្រាក់ថ្លៃបណ្ណាការគឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់ភរិយានាងមានសិទ្ធិផ្តល់ចំណែកណាមួយឱ្យទៅម្តាយចុងឬអ្នកដទៃតាមការពេញចិត្តរបស់នាង។ *** នរកដោយប្រាក់ចំណូលមិនស្របច្បាប់សំនួរ៖ តើអ្វីជាច្បាប់ចំពោះបុរសម្នាក់ដែលបានរកប្រាក់តាមមធ្យោបាយមិនស្របច្បាប់ហើយបានយកប្រាក់នោះមកបង់ថ្លៃបណ្ណាការ (ម៉ាហារ) ឱ្យភរិយារបស់គាត់ដែលបច្ចុប្បន្នគាត់រស់នៅជាមួយនាងនិងមានកូនបីនាក់ជាមួយគ្នាតើអ្វីជាច្បាប់នៃកិច្ចសន្យានរករវាងពួកគេទាំងពីរក្នុងស្ថានភាពបែបនេះនិងច្បាប់ចំពោះកូនៗ ដោយដឹងថាគាត់បានតៅពាត់ចំពោះអល់ឡោះពីអំពើនោះហើយគាត់ចង់ប្រគល់ប្រាក់នោះត្រឡប់ទៅម្ចាស់ដើមវិញដែលគាត់បានយកពីគេប៉ុន្តែគាត់រកម្ចាស់មិនឃើញតើគាត់ត្រូវចាត់ចែងយ៉ាងដូចម្តេច? ហើយតើអនុញ្ញាតឱ្យគាត់យកប្រាក់នោះទៅធ្វើទានឱ្យប្តីរបស់ប្អូនស្រីរបស់គាត់ដែលជាជនក្រីក្រត្រូវការទានដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ទីមួយ៖ ចំពោះនរកគឺនរករបស់គាត់មានសុពលភាពត្រឹមត្រូវប្រសិនបើលក្ខខណ្ឌទាំងអស់របស់វាត្រូវបានបំពេញគ្រប់គ្រាន់គឺវាត្រឹមត្រូវដោយខ្លួនឯងនិងគ្មានមន្ទិលសង្ស័យឡើយ។ ចំណែកទ្រព្យសម្បត្តិដែលអ្នកបានរំលោភបំពាននិងយកមកដោយអយុត្តិធម៌ចាំបាច់លើអ្នកត្រូវតែប្រគល់វាត្រឡប់ទៅ...