ការប្រមូលផ្តុំហ្វាតវ៉ា និងសេចក្តីសម្រេចច្បាប់ឥស្លាម

ពិធីអារសត្វអាគីកោះហ៍៖ សំណួរ៖ ប្រសិនបើបុរសម្នាក់មានកូនៗ ហើយមិនបានធ្វើពិធីអារសត្វអាគីកោះហ៍សម្រាប់ពួកគេរហូតដល់អាយុលើសពី ៤ ឆ្នាំតើអាចធ្វើអាគីកោះហ៍សម្រាប់ពួកគេក្រោយវ័យនេះបានដែរឬទេ? ហើយប្រសិនបើអាចតើអាចអារសត្វនៅក្រៅស្រុកកំណើតរបស់ពួកគេដែលជាកន្លែងមានជនក្រីក្រត្រូវការសាច់បានដែរឬទេ? ហើយតើចាំបាច់ត្រូវតែឱ្យជនក្រីក្របរិភោគសាច់អាគីកោះហ៍ដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ គឺគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ គេអាចអារសត្វអាគីកោះហ៍សម្រាប់ពួកគេបានទោះបីជាអាយុរបស់ពួកគេលើសពី ៦ ខែឬច្រើនឆ្នាំក៏ដោយ។ ទោះបីជាការប្រញាប់ប្រញាល់ធ្វើវានៅថ្ងៃទី ៧ ជាការប្រសើរបំផុតក៏ដោយប៉ុន្តែប្រសិនបើមានការពន្យារពេលនោះគ្មានឧបសគ្គអ្វីឡើយគាត់អាចអារសត្វនៅពេលណាដែលគាត់មានលទ្ធភាពសម្រួលបាន។ ចំណែកទីកន្លែងអារសត្វគឺមិនមានទីកន្លែងជាក់លាក់ណាមួយកំណត់ឡើយពោលគឺអាចអារសត្វនៅក្នុងស្រុកកំណើតរបស់កុមារឬនៅក្រៅស្រុកក៏បានពីព្រោះវាជាការគោរពប្រតិបត្តិដែលមិនត្រូវបានចងភ្ជាប់នឹងទីកន្លែងជាក់លាក់ណាមួយឡើយ។ រីឯការបែងចែកសាច់អាគីកោះហ៍មានបញ្ញត្តិដូចគ្នានឹងសត្វគូរពាន (អ៊ុឌហ៊ីយ៉ះហ៍) ដែរពោលគឺត្រូវលើកទឹកចិត្ត (មូស្តាហាប់) ឱ្យម្ចាស់ទានបរិភោគខ្លះបរិច្ចាគទានដល់ជនក្រីក្រខ្លះនិងជូនជាកាដូដល់អ្នកជិតខាងសាច់ញាតិនិងមិត្តភក្តិខ្លះ។

ពិធីអារសត្វអាគីកោះហ៍សម្រាប់កូនដែលបានទទួលមរណភាព៖ សំណួរ៖ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានប្រទានកូនស្រី ៣ នាក់ដល់ខ្ញុំហើយពួកគេបានទទួលមរណភាពតាំងពីនៅតូចដោយខ្ញុំមិនទាន់បានធ្វើអាគីកោះហ៍សម្រាប់ពួកគេឡើយ។ ខ្ញុំបានឮគេថាការជួយអង្វរ (ស្ហាហ្វាអាហ៍) របស់កុមារគឺចងភ្ជាប់នឹងអាគីកោះហ៍។ តើខ្ញុំអាចធ្វើអាគីកោះហ៍សម្រាប់ពួកគេក្រោយមរណភាពបានដែរឬទេ? ហើយតើត្រូវអារសត្វមួយក្បាលរួមគ្នាឬមួយក្បាលសម្រាប់ម្នាក់ៗ? ចម្លើយ៖ ការធ្វើអាគីកោះហ៍សម្រាប់ទារកទើបនឹងកើតគឺជាស៊ុណ្ណាះហ៍បញ្ជាក់យ៉ាងមុតមាំ (ស៊ុណ្ណាះហ៍មូអាកក្វាដះហ៍) តាមទស្សន៖អ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនប៉ុន្តែនេះគឺសម្រាប់កុមារដែលនៅរស់។ ចំណែកកុមារដែលបានទទួលមរណភាពគឺខ្ញុំយល់ឃើញថាមិនមានបញ្ញត្តិឱ្យធ្វើអាគីកោះហ៍ឡើយពីព្រោះអាគីកោះហ៍ត្រូវបានអារជាសំណងដើម្បីសុវត្ថិភាពរបស់ទារកនិងដើម្បីបណ្តេញស្ហៃតន (អារក្ស)ចេញពីគេដូចដែលលោកអ៊ីបនូល់កៃយីមបានបញ្ជាក់ក្នុងសៀវភៅ «ទុហ្វ្វាតុល់មោវឌូដ» ហើយអត្ថន័យទាំងនេះមិនមានចំពោះកុមារដែលបានស្លាប់ឡើយ។ ចំណែកការយល់ថាអាគីកោះហ៍ជាលក្ខខណ្ឌសម្រាប់ឱ្យកូនជួយអង្វរឪពុកគឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយ។ អត្ថន័យពិតនៃហាដfeesគឺការរំដោះទារកឱ្យរួចផុតពីចំណងរបស់ស្ហៃតន។ យ៉ាងណាក៏ដោយបើអ្នកសួរចង់ធ្វើគឺអាចធ្វើបានប៉ុន្តែតាមទស្សន៖ដែលខ្ញុំយល់ឃើញគឺមិនមានបញ្ញត្តិឡើយ។ *** ការកម្រិតចំនួនកូន៖ សំណួរ៖ តើច្បាប់ឥស្លាមមានបញ្ញត្តិយ៉ាងណាលើការកំណត់កម្រិតចំនួនកូន? ចម្លើយ៖ ការស្វែងរកកូនចៅនិងការពង្រីកពូជពង្សគឺជាកិច្ចការដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមក្នុងឥស្លាមដើម្បីបង្កើនចំនួនប្រជាជាតិមូស្លីម។ ព្យាការី ﷺ បានលើកទឹកចិត្តឱ្យរៀបការជាមួយស្ត្រីដែលចេះស្រឡាញ់និងពូកែបង្កើតកូនដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំនឹងមានមោទនភាពចំពោះចំនួនដ៏ច្រើនរបស់អ្នកនៅចំពោះមុខបណ្តាប្រជាជាតិនានា»។ ចំណែកការកំណត់កម្រិតចំនួនកូនគឺជាល្បិចកលដ៏ពិសពុលដែលសត្រូវឥស្លាមបានបាចសាចមកលើមូស្លីមដើម្បីបំបាក់កម្លាំងនិងកាត់បន្ថយចំនួនមូស្លីម។ ដូច្នេះការកម្រិតចំនួនកូនគឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតក្នុងឥស្លាមឡើយ...

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ការកម្រិតចំនួនកូនគឺផ្ទុយស្រឡះពីគោលបំណងច្បាប់ឥស្លាមក្នុងការបង្កើនចំនួនសមាជិកប្រជាជាតិមូស្លីមនិងការបង្កើនកម្លាំងពលកម្មដើម្បីកសាងសង្គម។ អ្នកដែលភ័យខ្លាចវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចឬការខ្វះខាតស្បៀងអាហារដោយសារកំណើនប្រជាជនគឺគ្រាន់តែជាការលង់តាមការញុះញង់របស់ស្ហៃតន (អារក្ស) និងពួកអ្នកគ្មានជំនឿលើការកំណត់របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ប៉ុណ្ណោះ។ ចំណែកអ្នកមានជំនឿពួកគេផ្ញើការទុកចិត្តលើអល់ឡោះតែមួយគត់ដូចទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយអ្នកណាដែលផ្ញើការទុកចិត្តលើអល់ឡោះនោះទ្រង់គឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គេហើយ﴾ [អាត់-ត្វឡាក្វ៖ ៣]។ នៅពេលដែលពួកពហុទេវនិយមសម័យបុរាណបានសម្លាប់កូនដោយសារខ្លាចក្រអល់ឡោះបានហាមឃាត់ពួកគេយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ ﴿ហើយចូរពួកអ្នកកុំសម្លាប់កូនៗរបស់ពួកអ្នកដោយសារខ្លាចក្រឡើយគឺយើងជាអ្នកផ្តល់លាភសក្ការ៖ដល់ពួកគេនិងដល់ពួកអ្នក﴾ [អាល់-អ៊ីស្ររ៉ក៖ ៣១]។ លាភសក្ការ៖គឺស្ថិតនៅក្នុងព្រះហស្តរបស់អល់ឡោះតែមួយគត់ហើយកូនចៅកាន់តែច្រើនគឺនាំមកនូវសេចក្តីល្អការអភិវឌ្ឍនិងពរជ័យកាន់តែច្រើន។ *** ការចំណាយលើការរៀបការកូនប្រុស៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំជាយុវជនអាយុ ២៣ ឆ្នាំប្រកាន់ខ្ជាប់សាសនាល្អ។ ឪពុករបស់ខ្ញុំជាមនុស្សចាស់គាត់បានចាកចេញពីផ្ទះទៅក្រៅប្រទេសដោយសារបញ្ហាគ្រួសារដោយទុកឱ្យគ្រួសាររស់នៅដោយលំបាកហើយគាត់តែងតែប្រព្រឹត្តយ៉ាងតឹងរ៉ឹងលើខ្ញុំ។ ពេលខ្ញុំជួបគាត់នៅក្រៅប្រទេសគាត់មិនព្រមជួយជ្រោមជ្រែងការរៀបការរបស់ខ្ញុំទេបើទោះបីគាត់មានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនខណ៖ដែលខ្ញុំមានត្រឹមតែប្រាក់ខែបន្តិចបន្តួចសម្រាប់ចិញ្ចឹមគ្រួសារនិងត្រូវខ្ចីបុលគេទៀតផង។ គាត់អះអាងថាគាត់បានឱ្យខ្ញុំរៀនសូត្រចប់ហើយដូច្នេះគាត់គ្មានកាតព្វកិច្ចអ្វីលើខ្ញុំទៀតទេ។ តើឪពុកមានកាតព្វកិច្ចចំណាយលើការរៀបការកូនប្រុសដែរឬទេ?

ចម្លើយ៖ ទីមួយយើងសូមទូន្មានអ្នកឱ្យមានកតញ្ញូតាធម៌និងធ្វើល្អចំពោះឪពុករបស់អ្នក។ ទោះបីជាឪពុករបស់អ្នកធ្លាប់ប្រព្រឹត្តយ៉ាងតឹងរ៉ឹងឬគំរោះគំរើយដាក់អ្នកយ៉ាងណាក៏ដោយក៏អ្នកត្រូវតែអត់ធ្មត់ទ្រាំទ្រនិងប្រព្រឹត្តល្អចំពោះគាត់ជានិច្ចកុំរអ៊ូរទាំឬត្អូញត្អែរប្រាប់មនុស្សទូទៅឡើយពីព្រោះមូស្លីមត្រូវបានបង្គាប់ឱ្យយកអំពើល្អទៅតបនឹងអំពើអាក្រក់ជាមួយមនុស្សទូទៅចុះទម្រាំតែជាមួយឪពុកបង្កើតរបស់ខ្លួនទៀតនោះ។ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មិនធ្វើឱ្យបាត់បង់ផលបុណ្យរបស់អ្នកធ្វើអំពើល្អឡើយ។ ចំណែកបញ្ហាតើឪពុកមានកាតព្វកិច្ចចំណាយលើការរៀបការរបស់អ្នកដែរឬទេគឺមានសេចក្តីលម្អិត៖ ឪពុកមានកាតព្វកិច្ចតាមផ្លូវច្បាប់ក្នុងការរៀបការកូនប្រុសប្រសិនបើកូននោះជាមនុស្សក្រីក្រគ្មានទ្រព្យសម្បត្តិនិងគ្មានលទ្ធភាពរៀបការដោយខ្លួនឯងពីព្រោះការជួយឱ្យកូនរៀបការដើម្បីការពារព្រហ្មចារីយ៍គឺជាផ្នែកមួយនៃការទំនុកបម្រុងជីវភាព (ណាហ៊្វាក្វោះហ៍) ដែលសាច់ញាតិអ្នកមានត្រូវផ្តល់ឱ្យសាច់ញាតិអ្នកក្រីក្រ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើកូនប្រុសនោះមានលទ្ធភាពរកប្រាក់ចំណូលបានដូចដែលអ្នកបានរៀបរាប់ថាអ្នកបានរៀនសូត្រចប់និងមានការងារធ្វើនោះឪពុកមិនមានកាតព្វកិច្ចជាកំហិតក្នុងការចំណាយលើការរៀបការរបស់អ្នកឡើយពោលគឺអ្នកត្រូវរៀបការដោយប្រាក់ចំណូលផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក។ ចូរផ្ញើការទុកចិត្តលើអល់ឡោះខិតខំប្រឹងប្រែងធ្វើការងារនិងស្វែងរកជំនួយពីទ្រង់។

គតិបណ្ឌិតនៃការហាមឃាត់ការរួមរស់ជាមួយបងប្អូនស្រីពីរនាក់ក្នុងពេលតែមួយ៖ សំណួរ៖ តើអ្វីទៅជាមូលហេតុច្បាប់ (អ៊ីលឡះហ៍) នៃការហាមឃាត់ការយកបងប្អូនស្រីបង្កើតពីរនាក់ឬស្ត្រីម្នាក់និងមីងខាងឪពុកឬមីងខាងម្តាយរបស់នាងធ្វើជាភរិយាក្នុងពេលដំណាលគ្នានោះ? ចម្លើយ៖ មូលហេតុចម្បងហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ដឹងបំផុតគឺដើម្បីការពារចំណងញាតិសាលោហិតនិងការរក្សាមេត្រីភាពក្នុងគ្រួសារ។ ការយកស្ត្រីដែលជាសាច់ញាតិជិតស្និទ្ធមកធ្វើជាប្រពន្ធរួមគ្នាបែបនេះនឹងបង្កឱ្យមានការច្រណែនឈ្នានីសនិងជម្លោះរវាងប្រពន្ធចុងនិងប្រពន្ធដើមដែលជៀសមិនរួចពីការកាត់ផ្តាច់ចំណងញាតិមិត្ត (ក្វាត់អ៊ុរ៉ហ៊ីម)។ ហេតុដូច្នេះហើយទើបច្បាប់ឥស្លាមហាមឃាត់ដាច់ខាតមិនឱ្យយកបងប្អូនស្រីពីរនាក់ឬស្ត្រីនិងមីងរបស់នាងមកធ្វើជាភរិយាក្នុងពេលដំណាលគ្នាឡើយ។ *** ការលែងលះមិនធ្លាក់លើស្ត្រីមុនពេលរៀបការឡើយ៖ សំណួរ៖ មុនពេលខ្ញុំរៀបការធ្លាប់មានជម្លោះរវាងខ្ញុំនិងឪពុករបស់ខ្ញុំហើយខ្ញុំបាននិយាយទាំងកំហឹងថា៖ «ហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)លើរូបខ្ញុំនូវភរិយាណាដែលឪពុកបានចេញប្រាក់បណ្ណាការសូម្បីតែមួយកាក់!»។ មួយឆ្នាំក្រោយមកពេលផ្សះផ្សាគ្នាវិញឪពុកខ្ញុំបានទៅស្តីដណ្តឹងនារីម្នាក់ឱ្យខ្ញុំហើយបានចេញថ្លៃបណ្ណាការឱ្យដោយភ្លេចពាក្យសម្តីដែលខ្ញុំបាននិយាយកាលពីមុន។ យើងបានរៀបការនិងមានកូន ៤ នាក់ជាមួយគ្នា។ តើពាក្យសម្តីហារ៉ាមឬពាក្យលែងលះដែលនិយាយឡើងមុនពេលរៀបការមានសុពលភាពលើភរិយាក្រោយរៀបការដែរឬទេ?

ចម្លើយ៖ ទីមួយអ្នកបានប្រព្រឹត្តខុសក្នុងការខឹងសម្បារនិងប្រកែកប្រណាំងជាមួយឪពុករបស់អ្នកដល់កម្រិតនេះ។ កូនត្រូវតែមានសុជីវធម៌ការគោរពនិងការបន្ទាបខ្លួននៅចំពោះមុខឪពុក។ អ្នកត្រូវតែតាវបាត់ចំពោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) និងសុំការអភ័យទោសពីឪពុករបស់អ្នក។ ចំណែកពាក្យសម្តីរបស់អ្នក៖ ប្រសិនបើបំណងរបស់អ្នកគ្រាន់តែជាការស្បថដើម្បីកុំឱ្យឪពុកចេញប្រាក់ដោយមិនមានបំណងលែងលះ (ត្វឡាក្វ) ឬហ្ស៊ីហារឡើយនោះអ្នកត្រូវតែបង់ខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍សម្បថ (ខាហ្វ្វារ៉ត្វុលយ៉ាមីន) ស្របតាមបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ ﷻ ថា៖ ﴿អល់ឡោះបានកំណត់សម្រាប់ពួកអ្នកនូវការលុបលាងសម្បថរបស់ពួកអ្នក﴾ [អាត់-តះហ្រីម៖ ២]។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើបុគ្គលម្នាក់មានចេតនាលែងលះឬហ្ស៊ីហារពិតប្រាកដមុនពេលរៀបការ (ដូចជានិយាយថា៖ បើខ្ញុំរៀបការជាមួយនាងនោះនាងនឹងត្រូវលែងលះ) នោះតាមទស្សន៖ត្រឹមត្រូវនៃនិកាយហាន់បាលីនិងអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនគឺការលែងលះឬហ្ស៊ីហារមិនមានសុពលភាពធ្លាក់លើស្ត្រីមុនពេលចុះកិច្ចសន្យានរកឡើយពីព្រោះព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការលែងលះគឺមានតែចំពោះបុគ្គលណាដែលកាន់កាប់ចំណងនរក (ស្វាមី) ប៉ុណ្ណោះ» ហើយមនុស្សម្នាក់មិនអាចលែងលះលើអ្វីដែលខ្លួនមិនទាន់ជាម្ចាស់ឡើយ។ *** គោលការណ៍គ្រឹះនៃនិរន្តរភាពនរក៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំបានរៀបការអស់រយ៖ពេល ១៥ ឆ្នាំនិងមានកូន ៦ នាក់។ ថ្មីៗនេះខ្ញុំទើបតែដឹងថាខ្ញុំធ្លាប់បៅដោះរួមគ្នាជាមួយប្អូនស្រីរួមឪពុករបស់ស្វាមីខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានឮហាដfeesថា «ទឹកដោះគឺជារបស់ឪពុក»។ តើយើងត្រូវធ្វើដូចម្តេចចំពោះនរកនិងកូនៗរបស់យើង? ចម្លើយ៖ បាទទឹកដោះគឺជារបស់ឪពុក (ឡាបាណុលហ្វាហល់)។ ការបំបៅដោះបង្កើតនូវចំណងហាមឃាត់ដូចចំណងសាច់ឈាមដែរ។ ប៉ុន្តែដោយសារកិច្ចសន្យានរកបានកើតឡើងរួចហើយគោលការណ៍គ្រឹះតាមផ្លូវច្បាប់ឥស្លាម (អាល់-អាស្វល់) គឺនរកនៅតែមានសុពលភាពបន្តលុះត្រាតែមានភស្តុតាងបញ្ជាក់ច្បាស់លាស់ថានាងបានបៅដោះចំនួន ៥ ដងពេញលេញពិតប្រាកដក្នុងវ័យបៅដោះ...

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ប្រសិនបើមានភស្តុតាងបញ្ជាក់ច្បាស់ក្រឡែតថានាងបានបៅដោះពីភរិយាណាម្នាក់របស់ឪពុកស្វាមីនាងចំនួន ៥ ដងពេញលេញពិតប្រាកដមែននោះគឺត្រូវតែបំបែកគ្នានៅនឹងកន្លែងជាបន្ទាន់ហើយនាងក្លាយជាហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)លើគាត់។ រីឯនរកកន្លងមកត្រូវបានចាត់ទុកជានរកដោយការភាន់ច្រឡំ (នីកាហ៍ស្ហុបហះហ៍) ហើយកូនៗនៅតែជាប់ខ្សែស្រឡាយស្របច្បាប់ជាមួយឪពុកដដែល។ ប៉ុន្តែដរាបណាវាគ្រាន់តែជាពាក្យចចាមអារ៉ាមដោយគ្មានភស្តុតាងបញ្ជាក់ពីចំនួនដងនិងលក្ខខណ្ឌច្បាស់លាស់ទេនោះគោលការណ៍គ្រឹះគឺនរកនៅតែមានសុពលភាពហើយនាងនៅតែជាភរិយាស្របច្បាប់របស់គាត់ដដែល។ *** ការតុបតែងខ្លួនរបស់ស្ត្រីក្រោយផុតកំឡុងពេលអ៊ុយដះហ៍៖ សំណួរ៖ តើស្ត្រីដែលផុតកំឡុងពេលអ៊ុយដះហ៍របស់ខ្លួនមិនថាក្រោយលែងលះឬស្វាមីស្លាប់អាចតុបតែងខ្លួនដើម្បីឱ្យគេចូលស្តីដណ្តឹងបានដែរឬទេ? ហើយតើវាផ្ទុយពីអាយ៉ាត់គួរអានដែលចែងថាមិនឱ្យបង្ហាញគ្រឿងលម្អក្រៅពីស្វាមីនិងម៉ាហរ៉មដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ស្ត្រីដែលផុតកំឡុងពេលអ៊ុយដះហ៍ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យតុបតែងខ្លួនតាមអ្វីដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានអនុញ្ញាតដោយសមរម្យស្របតាមបន្ទូលរបស់ទ្រង់ថា៖ ﴿គ្មានទោសពៃរ៍អ្វីលើពួកអ្នកឡើយចំពោះអ្វីដែលស្ត្រីទាំងនោះធ្វើលើខ្លួនឯងដោយត្រឹមត្រូវ﴾ [អាល់-បាក្វារ៉ោះ៖ ២៣៤] ដូចជាការគូសភ្នែក (កូហុល) លាបក្រចកនិងស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ស្អាតបាត។ ប៉ុន្តែការអនុញ្ញាតនេះមិនមែនមានន័យថានាងអាចចេញទៅបង្ហាញគ្រឿងលម្អទាំងនេះនៅចំពោះមុខបុរសដទៃ (ដែលមិនមែនជាម៉ាហរ៉ម) នោះឡើយ។ ស្ត្រីមូស្លីមត្រូវបានហាមឃាត់ដាច់ខាតមិនឱ្យបង្ហាញគ្រឿងលម្អទាក់ទាញនៅចំពោះមុខបុរសដទៃឡើយ។ បញ្ញត្តិនេះមិនផ្ទុយពីបន្ទូលក្នុងស៊ូរ៉ាត់ហ៍អាន់-នូរ [៣១] ទេពីព្រោះការតុបតែងខ្លួនគឺធ្វើឡើងនៅក្នុងផ្ទះនិងនៅចំពោះមុខស្ត្រីដូចគ្នាមិនមែនចេញទៅបង្ហាញបុរសដទៃនៅខាងក្រៅឡើយ។

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គ្រួសារ (គីតាបអាល់-អ៊ុសរ៉ោះហ៍)៖ បណ្តាបញ្ញត្តិច្បាប់និងការទូន្មានស្តីពីជីវិតគ្រួសារសិទ្ធិឪពុកម្តាយនិងការចិញ្ចឹមបីបាច់កូនចៅតាមគន្លងឥស្លាម។

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គ្រួសារ៖ ការធ្វើល្អចំពោះឪពុកទោះបីជាគាត់ធ្លាប់ធ្វេសប្រហែសកន្លងមក៖ សំណួរ៖ បុរសម្នាក់បានលែងលះប្រពន្ធរបស់គាត់ខណ៖ពេលនាងកំពុងមានផ្ទៃពោះ។ ក្រោយសម្រាលកូនរួចម្តាយបានបីបាច់ថែរក្សានិងចិញ្ចឹមកូនប្រុសនោះរហូតដល់ធំដឹងក្តីនិងរៀបការដោយឪពុកមិនដែលផ្តល់ប្រាក់ឧបត្ថម្ភមិនដែលមើលថែឬផ្តល់ក្តីស្រឡាញ់សូម្បីតែបន្តិច។ តើកូនប្រុសរូបនេះនៅតែមានកាតព្វកិច្ចត្រូវធ្វើល្អនិងកតញ្ញូចំពោះឪពុករបស់គាត់ដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ បាទសិទ្ធិរបស់ឪពុកនៅតែជាកាតព្វកិច្ចចាំបាច់លើកូនជានិច្ចទោះបីជាឪពុកធ្លាប់បានធ្វេសប្រហែសក្នុងការចិញ្ចឹមបីបាច់និងការទំនុកបម្រុងជីវភាពយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ទាំងឪពុកនិងកូនសុទ្ធតែមានសិទ្ធិរៀងៗខ្លួនលើគ្នាទៅវិញទៅមក។ ប្រសិនបើឪពុកធ្វេសប្រហែសគាត់ត្រូវទទួលបាបកម្មចំពោះកំហុសរបស់គាត់ប៉ុន្តែវាមិនធ្វើឱ្យបាត់បង់សិទ្ធិរបស់គាត់លើកូនឡើយ។ កូនត្រូវតែមានកតញ្ញូតាធម៌និងធ្វើល្អចំពោះគាត់។ មូស្លីមត្រូវបានបង្គាប់ឱ្យធ្វើល្អសូម្បីតែចំពោះមនុស្សទូទៅដែលធ្លាប់ធ្វើបាបខ្លួនដូចដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿អំពើល្អនិងអំពើអាក្រក់មិនស្មើគ្នាឡើយចូរអ្នកតបតវិញដោយអំពើណាដែលល្អប្រសើរបំផុត﴾ [ហ្វុស្ស៊ីឡាត់៖ ៣៤] និងមានបន្ទូលថា៖ ﴿ដូច្នេះអ្នកណាដែលអភ័យទោសនិងផ្សះផ្សានោះរង្វាន់របស់គេគឺស្ថិតនៅលើអល់ឡោះ﴾ [អាស្ហ-ស្ហូរ៉ា៖ ៤០]។ ប្រសិនបើការធ្វើល្អតបនឹងអំពើអាក្រក់ត្រូវបានបង្គាប់ចំពោះមនុស្សទូទៅចុះទម្រាំតែជាមួយឪពុកបង្កើតរបស់ខ្លួនទៀតនោះរឹតតែជាកាតព្វកិច្ចដ៏ធំធេងថែមទៀត។ *** កតញ្ញូតាធម៌ចំពោះឪពុកក្រោយមរណភាព៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំជាយុវជនអាយុ ១៩ ឆ្នាំ។ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានទទួលមរណភាពទាំងមិនពេញចិត្តនឹងរូបខ្ញុំហើយអារម្មណ៍វិប្បដិសារីនេះបានធ្វើទុក្ខខ្ញុំទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ។ តើខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបានខ្លះនៅពេលនេះដើម្បីរំងាប់ចិត្តរបស់ខ្ញុំ? ចម្លើយ៖ កូនមានកាតព្វកិច្ចត្រូវតែធ្វើល្អចំពោះឪពុកមិនត្រូវធ្វើឱ្យគាត់ខឹងឬរមិលគុណឡើយព្រោះសិទ្ធិរបស់ឪពុកគឺធំធេងណាស់។ ប្រសិនបើមានកំហុសឆ្គងកើតឡើងក្នុងពេលគាត់នៅរស់គេត្រូវតែសុំការអភ័យទោសពីគាត់។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើឪពុកបានទទួលមរណភាពក្នុងសភាពខឹងសម្បារបែបនេះ...

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...នៅពេលដែលឪពុកបានទទួលមរណភាពក្នុងសភាពដែលគាត់មិនពេញចិត្តនឹងកូនបែបនេះគឺគ្មានអ្វីក្រៅពីការដែលកូនរូបនេះត្រូវតែតាវបាត់ (ប្រែចិត្ត) ដោយស្មោះចំពោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ និងសុំការអភ័យទោសពីទ្រង់ចំពោះកំហុសដែលបានកើតឡើងហើយត្រូវប្រឹងប្រែងសាងអំពើល្អជូនឪពុកក្រោយមរណភាពដូចជាការបរិច្ចាគទាន (ស្វដាកោះហ៍) ឧទ្ទិសជូនគាត់ការបួងសួង (ឌុអា (ការអង្វរសុំព្រះ)) ឱ្យគាត់និងការសុំអភ័យទោស (អ៊ីស្ទិហ្កហ្វារ) ជំនួសគាត់ឱ្យបានច្រើនដើម្បីសង្ឃឹមថាអល់ឡោះនឹងជួយបន្ធូរបន្ថយទោសនិងលើកលែងទោសដល់រូបគេ។ *** ការព្យាបាលឪពុកដើម្បីផលប្រយោជន៍សុខភាព៖ សំណួរ៖ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានធ្លាក់ខ្លួនឈឺធ្ងន់ដែលទាមទារឱ្យមានការវះកាត់ជាបន្ទាន់ប៉ុន្តែគាត់មិនព្រមវះកាត់ឡើយ។ ដោយសារក្តីស្រឡាញ់ដ៏ជ្រាលជ្រៅចំពោះឪពុកនិងបំណងចង់ឱ្យគាត់ជាសះស្បើយខ្ញុំបានប្រើវិធីបញ្ចុះបញ្ចូលនិងរៀបចំឱ្យមានការវះកាត់ដោយគាត់មិនបានដឹងមុន។ តើទង្វើនេះចាត់ទុកជាការរមិលគុណ (អ៊ុក្វូក្វ) ដែលមានបាបដែរឬទេ? ហើយប្រសិនបើគាត់ស្លាប់ដោយសារការវះកាត់នោះតើខ្ញុំត្រូវទទួលទោសដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ អ្នកមិនមានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយក្នុងរឿងនេះអ៊ិនស្ហាអល់ឡោះពីព្រោះបំណងរបស់អ្នកគឺដើម្បីផលប្រយោជន៍និងសេចក្តីល្អសម្រាប់គាត់ដោយមិនមានចេតនាធ្វើបាបគាត់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញអ្នកគឺជាអ្នកធ្វើអំពើល្អ (មូហ៍ស៊ីន) ហើយសង្ឃឹមថានឹងទទួលបានផលបុណ្យពីអល់ឡោះ។ ទោះបីជាគាត់ទទួលមរណភាពដោយសារផលវិបាកនៃការវះកាត់នោះក៏ដោយដរាបណាការវះកាត់នោះធ្វើឡើងត្រឹមត្រូវតាមក្បួនវេជ្ជសាស្ត្រដោយគ្រូពេទ្យជំនាញនិងគ្មានការធ្វេសប្រហែសនោះអ្នកគ្មានទោសពៃរ៍អ្វីឡើយពីព្រោះអ្នកជាអ្នកធ្វើអំពើល្អហើយអល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿គ្មានផ្លូវបន្ទោសណាមួយលើបណ្តាអ្នកធ្វើអំពើល្អឡើយ﴾ [អាត់-តាវបះហ៍៖ ៩១]។ ហើយអល់ឡោះដឹងបំផុត។

ការជំទាស់នឹងទង្វើរបស់ឪពុកក្នុងទ្រព្យសម្បត្តិ៖ សំណួរ៖ ឪពុករបស់ខ្ញុំបានលក់ផ្ទះដែលយើងកំពុងស្នាក់នៅនិងចម្ការរបស់គាត់ក្នុងតម្លៃថោកបំផុតដោយមិនបានប្រាប់ខ្ញុំសូម្បីតែបន្តិចទោះបីជាខ្ញុំតែងតែនៅក្បែរមើលថែនិងស្តាប់បង្គាប់គាត់រហូតមកក៏ដោយ។ គាត់គ្មានទ្រព្យសម្បត្តិអ្វីផ្សេងទៀតឡើយហើយខ្ញុំត្រូវការផ្ទះនោះយ៉ាងខ្លាំងនិងមានលទ្ធភាពទិញត្រឡប់មកវិញពីអ្នកទិញក្នុងតម្លៃដែលបានព្រមព្រៀងគ្នាប៉ុន្តែឪពុកខ្ញុំបដិសេធដាច់អហង្ការដោយអះអាងថាគាត់បានចិញ្ចឹមបីបាច់និងឱ្យខ្ញុំរៀនសូត្រចប់ហើយដូច្នេះគាត់គ្មានកាតព្វកិច្ចអ្វីលើខ្ញុំទៀតទេ។ តើកិច្ចសន្យាលក់នេះមានសុពលភាពឬជាមោឃ៖? ហើយតើខ្ញុំមានសិទ្ធិទាមទារទិញមុន (ស្ហុហ្វអាហ៍) ដែរឬទេដោយដឹងថាពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅជាង ១០ ខែហើយ? ចម្លើយ៖ កតញ្ញូតាធម៌និងការមើលថែឪពុករបស់អ្នកគឺជាកាតព្វកិច្ចដ៏ពិសិដ្ឋដែលអ្នកនឹងទទួលបានផលបុណ្យពីអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) អ៊ិនស្ហាអល់ឡោះ។ ប៉ុន្តែចំពោះការដែលគាត់លក់ផ្ទះនិងចម្ការរបស់គាត់ដោយមិនបានប្រាប់អ្នកនោះដរាបណាឪពុករបស់អ្នកជាមនុស្សមានស្មារតីពេញលេញមានការពិចារណាដឹងខុសត្រូវ (រ៉ស្យីដ) និងមិនត្រូវបានតុលាការហាមឃាត់ការចាត់ចែងទ្រព្យសម្បត្តិ (ហាហ្ជើរ) ដោយសារវិបល្លាសស្មារតីទេនោះការលក់របស់គាត់គឺមានសុពលភាពពេញលេញនិងជាកាតព្វកិច្ចហើយអ្នកគ្មានសិទ្ធិជំទាស់ឡើយ។ ម្យ៉ាងទៀតអ្នកក៏គ្មានសិទ្ធិទិញមុន (ស្ហុហ្វអាហ៍) ដែរពីព្រោះសិទ្ធិនេះត្រូវបានកំណត់ចំពោះតែដៃគូដែលមានភាគហ៊ុនរួមគ្នាប៉ុណ្ណោះហើយអ្នកមិនមែនជាម្ចាស់ភាគហ៊ុនរួមជាមួយគាត់ក្នុងផ្ទះឬចម្ការនោះឡើយ។ ប្រសិនបើគាត់ជាមនុស្សបាត់បង់ស្មារតីនោះត្រូវបញ្ជូនរឿងទៅចៅក្រម (ក្វាឌី) ដើម្បីសម្រេច។ សំណួរ៖ តើកាតព្វកិច្ចរបស់ឪពុកក្នុងការផ្គត់ផ្គង់កន្លែងស្នាក់នៅដល់កូនប្រុសត្រូវបញ្ចប់នៅពេលពេញវ័យឬពេលរៀបការ? ចម្លើយ៖ កាតព្វកិច្ចទំនុកបម្រុងរបស់ឪពុកលើកូនប្រុសគឺបញ្ចប់នៅពេលដែលកូននោះមានលទ្ធភាពរកប្រាក់ចំណូលនិងចិញ្ចឹមខ្លួនឯងបាន។ ប្រសិនបើកូននៅតូចឬធំដឹងក្តីហើយតែពិការឬមិនមានលទ្ធភាពរកប្រាក់ចំណូលនោះឪពុកនៅតែមានកាតព្វកិច្ចទំនុកបម្រុងបន្តទៀតរហូតដល់កូននោះអាចម្ចាស់ការលើខ្លួនឯងបាន។ សំណួរ៖ តើរយ៖ពេលវែងប៉ះពាល់ដល់សិទ្ធិទិញមុន (ស្ហុហ្វអាហ៍) ដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ រយ៖ពេលវែងធ្វើឱ្យបាត់បង់សិទ្ធិទិញមុនប្រសិនបើដៃគូម្ចាស់ភាគហ៊ុនបានដឹងពីការលក់ហើយនៅតែព្រងើយកន្តើយមិនព្រមទាមទារសិទ្ធិដោយគ្មានឧបសគ្គរារាំង។

ការហាមឃាត់ឪពុកមិនឱ្យជួបមុខកូនស្រី៖ សំណួរ៖ ក្មួយប្រុសរបស់ខ្ញុំបានរៀបការជាមួយកូនស្រីរបស់ខ្ញុំជាង ២០ ឆ្នាំមកហើយប៉ុន្តែឥឡូវនេះគាត់បដិសេធនិងរារាំងមិនឱ្យខ្ញុំជួបមុខកូនស្រីនិងចៅស្រីៗរបស់ខ្ញុំឡើយ។ តើច្បាប់ឥស្លាមមានបញ្ញត្តិយ៉ាងណា? ចម្លើយ៖ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ បានបញ្ជាឱ្យរក្សាចំណងញាតិមិត្តនិងហាមឃាត់ដាច់ខាតនូវការកាត់ផ្តាច់ចំណងញាតិ។ ការដែលកូនប្រសាររារាំងមិនឱ្យអ្នកជួបមុខកូនស្រីនិងចៅៗ គឺជាអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) (ខុសច្បាប់) ពីព្រោះគាត់បានបង្ខំឱ្យមានការកាត់ផ្តាច់ចំណងញាតិនិងរារាំងសិទ្ធិដែលអល់ឡោះបានបង្គាប់។ លើសពីនេះគាត់បានដកហូតសិទ្ធិរបស់ឪពុកក្នុងការជួបមុខកូនៗ ទាំងដែលដឹងពីក្តីមេត្តាករុណានិងក្តីស្រឡាញ់របស់ឪពុកចំពោះកូនចៅ។ គាត់ជាប់បាបកម្មយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរលើកលែងតែមានមូលហេតុចាំបាច់តាមច្បាប់ឥស្លាមដូចជាការជួបនោះនាំមកនូវផលអាក្រក់ឬការខូចខាតធំធេង (មហ្វាសាដះហ៍) ទើបមានសិទ្ធិហាមឃាត់។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគ្មានផលប៉ះពាល់អាក្រក់ទេគឺហារ៉ាមដាច់ខាតមិនឱ្យរារាំងរវាងឪពុកនិងកូនៗឡើយ។ ហើយអល់ឡោះដឹងបំផុត។ *** ការទូន្មានដាស់តឿនឪពុកម្តាយ៖ សំណួរ៖ អល់ឡោះបានបញ្ជាឱ្យបង្គាប់អំពើល្អនិងទប់ស្កាត់អំពើអាក្រក់។ ប្រសិនបើឪពុកម្តាយធ្លាក់ខ្លួនក្នុងកំហុសតើការទូន្មានពួកគាត់ចាត់ទុកជាការរមិលគុណ (អ៊ុក្វូក្វ) ដែរឬទេ?

ចម្លើយ៖ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ បានបញ្ជាឱ្យបង្គាប់អំពើល្អនិងទប់ស្កាត់អំពើអាក្រក់តាមលទ្ធភាព។ ព្យាការី ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលឃើញអំពើអាក្រក់ចូរផ្លាស់ប្តូរវាដោយដៃរបស់ខ្លួនប្រសិនបើគ្មានលទ្ធភាពចូរផ្លាស់ប្តូរវាដោយអណ្តាត (សម្តី) របស់ខ្លួនហើយប្រសិនបើគ្មានលទ្ធភាពចូរផ្លាស់ប្តូរវាដោយចិត្តរបស់ខ្លួនហើយនោះជាជំនឿទន់ខ្សោយបំផុត»។ ឪពុកម្តាយឬអ្នកដទៃគឺមានកាតព្វកិច្ចដូចគ្នាពោលគឺត្រូវតែដាស់តឿននិងទូន្មានពួកគាត់នៅពេលពួកគាត់ប្រព្រឹត្តអំពើបាប។ ការធ្វើបែបនេះមិនមែនជាការរមិលគុណដូចការយល់ច្រឡំរបស់អ្នកសួរឡើយផ្ទុយទៅវិញវាគឺជាកតញ្ញូតាធម៌ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតពីព្រោះអ្នកចង់ឱ្យពួកគាត់រួចផុតពីទណ្ឌកម្មនៃភ្លើងនរក។ អល់ឡោះ ﷻ បានរៀបរាប់អំពីព្យាការីអ៊ីព្រហ៊ីម ﵇ ដែលបានចាប់ផ្តើមការអំពាវនាវដោយការទូន្មានឪពុករបស់លោកថា៖ ﴿នៅពេលដែលលោកបាននិយាយទៅកាន់ឪពុករបស់លោកថា៖ ឱឪពុករបស់ខ្ញុំ! ហេតុអ្វីបានជាឪពុកគោរពសក្ការ៖ចំពោះអ្វីដែលមិនឮមិនឃើញនិងមិនផ្តល់ប្រយោជន៍អ្វីដល់ឪពុកសូម្បីតែបន្តិច? ឱឪពុករបស់ខ្ញុំ! ពិតប្រាកដណាស់ចំណេះដឹងបានមកដល់ខ្ញុំនូវអ្វីដែលមិនបានមកដល់ឪពុកឡើយដូច្នេះចូរឪពុកដើរតាមខ្ញុំខ្ញុំនឹងចង្អុលបង្ហាញផ្លូវដ៏ត្រឹមត្រូវដល់ឪពុក។ ឱឪពុករបស់ខ្ញុំ! ចូរឪពុកកុំគោរពសក្ការ៖ស្ហៃតន (អារក្ស)ឱ្យសោះ...﴾ [ម៉ារយ៉ាំ៖ ៤២-៤៥]។ នេះបញ្ជាក់ថាការទូន្មានឪពុកម្តាយគឺជាកាតព្វកិច្ចចម្បងប៉ុន្តែត្រូវតែធ្វើឡើងប្រកបដោយគតិបណ្ឌិតសម្តីទន់ភ្លន់និងការគោរពបំផុតដើម្បីឱ្យអល់ឡោះណែនាំពួកគាត់។

បណ្តាអំពើល្អដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ឪពុកម្តាយ៖ សំណួរ៖ តើមានអំពើល្អអ្វីខ្លះដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ឪពុកម្តាយទាំងក្នុងពេលពួកគាត់នៅរស់និងក្រោយពេលទទួលមរណភាព? ចម្លើយ៖ អំពើដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ឪពុកម្តាយក្នុងពេលពួកគាត់នៅរស់គឺកតញ្ញូតាធម៌និងការធ្វើល្អចំពោះពួកគាត់ទាំងពាក្យសម្តីនិងទង្វើការផ្គត់ផ្គង់អាហារសម្លៀកបំពាក់ទីជម្រកថ្នាំសង្កូវការនិយាយស្តីផ្អែមល្ហែមនិងការបម្រើពួកគាត់។ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយម្ចាស់របស់អ្នកបានបញ្ជាថាចូរពួកអ្នកកុំគោរពសក្ការ៖អ្វីផ្សេងក្រៅពីទ្រង់ឡើយហើយត្រូវធ្វើល្អចំពោះឪពុកម្តាយ﴾ [អាល់-អ៊ីស្ររ៉ក៖ ២៣] ជាពិសេសនៅពេលពួកគាត់ចាស់ជរា៖ ﴿ទោះបីជាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគាត់ឬទាំងពីរនាក់ឈានដល់វ័យជរានៅក្បែរអ្នកក៏ដោយចូរកុំនិយាយពាក្យធុញទ្រាន់ «អ៊ុហ្វ» ដាក់ពួកគាត់ហើយកុំគំហកពួកគាត់ឱ្យសោះតែចូរនិយាយពាក្យដ៏ថ្លៃថ្នូរទៅកាន់ពួកគាត់។ ហើយចូរបន្ទាបខ្លួនចំពោះពួកគាត់ដោយក្តីមេត្តាហើយចួរបួងសួងថា៖ ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! សូមទ្រង់មេត្តាប្រោសប្រណីដល់ពួកគាត់ទាំងពីរដូចដែលពួកគាត់បានចិញ្ចឹមបីបាច់ខ្ញុំកាលពីនៅតូច﴾ [អាល់-អ៊ីស្ររ៉ក៖ ២៣-២៤]។ ចំណែកក្រោយពេលពួកគាត់ទទួលមរណភាពកតញ្ញូតាធម៌នៅតែបន្តតាមរយ៖៖ ការបួងសួង (ឌុអា (ការអង្វរសុំព្រះ)) ឱ្យពួកគាត់ការបរិច្ចាគទាន (ស្វដាកោះហ៍) ជំនួសពួកគាត់ការធ្វើហាជ្ជ (ការដើរយាងកាន់ម៉ាក្កះ) និងអ៊ុមរ៉ោះ (ការដើរយាងតូច)ហ៍ជំនួសពួកគាត់ការសងបំណុលជំនួសពួកគាត់ការរក្សាចំណងញាតិមិត្តដែលជាប់ទាក់ទងនឹងពួកគាត់ការរាប់អានមិត្តភក្តិរបស់ពួកគាត់និងការអារសត្វគូរពាន (អ៊ុឌហ៊ីយ៉ះហ៍) ឧទ្ទិសជូនពួកគាត់។

មានិងអ៊ំរបស់ឪពុកម្តាយគឺជាម៉ាហរ៉ម៖ សំណួរ៖ តើស្ត្រីអាចបើកបង្ហាញមុខនៅចំពោះមុខបងប្អូនប្រុសរបស់ជីដូនជីតា (មាឬអ៊ំខាងឪពុកឬខាងម្តាយ) បានដែរឬទេ? តើពួកគេចាត់ទុកជាម៉ាហរ៉មដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ បាទបងប្អូនប្រុសរបស់ឪពុកអ្នក (មាឬអ៊ំរបស់ឪពុក) គឺជាអ៊ំឬមារបស់អ្នកហើយបងប្អូនប្រុសរបស់ម្តាយអ្នក (មាឬអ៊ំរបស់ម្តាយ) ក៏ជាអ៊ំឬមារបស់អ្នកដែរ។ ពួកគេទាំងអស់គឺជាម៉ាហរ៉មអចិន្ត្រៃយ៍របស់អ្នកដែលអ្នកអាចបើកបង្ហាញមុខនិងធ្វើដំណើរជាមួយពួកគេបានពីព្រោះច្បាប់ចាត់ទុកពួកគេជាម៉ាហរ៉មដូចគ្នានឹងមាបង្កើតដែរ។ *** ការជួយសង្គ្រោះសាច់ញាតិដែលប្រព្រឹត្តស៊ីរ៉ក៖ សំណួរ៖ មាខាងម្តាយរបស់ខ្ញុំជាអ្នកជិតខាងខ្ញុំគាត់ពិការជើងទាំងពីរមិនអាចធ្វើការងារធ្ងន់បាននិងមានកូនៗជាច្រើនដែលត្រូវការជំនួយ។ ប៉ុន្តែគាត់មិនសូវថ្វាយបង្គំទេហើយគាត់ជឿស៊ប់លើនិកាយស៊ូហ្វីនិងស្ហៃខស៊ូហ្វីព្រមទាំងចូលរួមពិធីសាសនារបស់ពួកគេ។ តើយើងអាចជួយឧបត្ថម្ភគាត់បានដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ជាកាតព្វកិច្ចត្រូវតែទូន្មាននិងដាស់តឿនបុរសរូបនេះដែលដើរតាមនិកាយស៊ូហ្វី...

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ពួកអ្នកត្រូវតែទូន្មានគាត់និងពន្យល់គាត់ឱ្យបានច្បាស់ថានិកាយស៊ូហ្វីទាំងនេះគឺជាផ្លូវនៃការបង្កើតថ្មីក្នុងសាសនា (ប៊ីឌអាហ៍) ហើយជារឿយៗមានបង្កប់នូវអំពើពហុទេវនិយម (ស៊ីរ៉ក) យ៉ាងច្បាស់ក្រឡែតដូចជាជំនឿថាពួកស្ហៃខស៊ូហ្វីអាចព្យាបាលជំងឺអាចជួយរំដោះទុក្ខលំបាកអាចផ្តល់ផលប្រយោជន៍ឬគ្រោះថ្នាក់ឬដឹងរឿងកំបាំង (ហ្គែប)។ ជំនឿទាំងអស់នេះគឺជាអំពើស៊ីរ៉កធំដែលកំពុងរីករាលដាលក្នុងចំណោមក្រុមស៊ូហ្វីបច្ចុប្បន្ន។ អ្នកត្រូវតែអំពាវនាវឱ្យគាត់បោះបង់ចោលផ្លូវវង្វេងទាំងនេះហើយដើរតាមគន្លងស៊ុណ្ណាះហ៍ដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្យាការី ﷺ និងសាវ័កព្រមទាំងបណ្តាសាឡាហ្វដ៏ត្រឹមត្រូវ។ ប្រសិនបើគាត់មិនព្រមស្តាប់ពួកអ្នកអាចផ្តាច់ទំនាក់ទំនងជាមួយគាត់ប្រសិនបើការផ្តាច់នោះអាចដាស់តឿនគាត់ឱ្យភ្ញាក់រលឹក។ ប៉ុន្តែចំពោះក្រុមគ្រួសារនិងកូនតូចៗរបស់គាត់ដែលកំពុងខ្វះខាតគឺគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយក្នុងការផ្តល់ទាន (ស្វដាកោះហ៍) និងជំនួយឧបត្ថម្ភដល់ពួកគេដើម្បីសម្រាលទុក្ខលំបាកនិងភាពអត់ឃ្លាន។ កុំព្រងើយកន្តើយចំពោះគាត់ឡើយចូរទូន្មានគាត់ដោយសេចក្តីអាណិតអាសូរព្រោះគាត់ជាមនុស្សឈឺពិការសង្ឃឹមថាអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)នឹងជួយណែនាំគាត់តាមរយ៖ពួកអ្នក។

ការប្រព្រឹត្តល្អចំពោះកូនចៅ៖ សំណួរ៖ ពួកយើងជាគ្រួសារដែលប្រកាន់ខ្ជាប់សាសនាប្រតិបត្តិការថ្វាយបង្គំនិងការបួសយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួនប៉ុន្តែឪពុករបស់យើងប្រព្រឹត្តចំពោះពួកយើងនៅក្នុងផ្ទះយ៉ាងឃោរឃៅ។ ទោះបីជាយើងគោរពនិងមើលថែគាត់យ៉ាងណាក៏ដោយក៏គាត់តែងតែជេរប្រទេចដោយឈ្មោះសត្វអាក្រក់ៗ រិះគន់ការប្រតិបត្តិសាសនារបស់យើងនិយាយដើមគេនិងញុះញង់បើទោះបីជាគាត់ថ្វាយបង្គំនៅវិហារក៏ដោយ។ តើលោកមានដំបូន្មានបែបណាដល់គាត់ហើយតើយើងត្រូវប្រព្រឹត្តបែបណាចំពោះគាត់? ចម្លើយ៖ ទីមួយឪពុកមានកាតព្វកិច្ចត្រូវតែប្រព្រឹត្តល្អចំពោះកូនៗ ដោយប្រើភាពទន់ភ្លន់និងភាពម៉ឺងម៉ាត់ឱ្យត្រូវកាល៖ទេស៖។ គាត់មិនត្រូវឃោរឃៅឬជេរប្រទេចកូនៗឡើយពីព្រោះកូនៗគឺជាអាម៉ាណាស់ (ទំនុកទុកចិត្ត) ដែលគាត់ត្រូវទទួលខុសត្រូវ៖ «អ្នកទាំងអស់គ្នាគឺជាអ្នកគង្វាលហើយអ្នកទាំងអស់គ្នាត្រូវទទួលខុសត្រូវលើហ្វូងសត្វរបស់ខ្លួន»។ ភាពឃោរឃៅហួសហេតុនឹងធ្វើឱ្យកូនៗរត់ចោលនិងខូចចរិយាសម្បត្តិ។ គាត់ត្រូវកោតខ្លាចអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) និងកែកុនអត្តចរិតរបស់ខ្លួន។ ចំណែកកូនៗ៖ កាតព្វកិច្ចរបស់អ្នកគឺត្រូវអត់ធ្មត់និងបន្តធ្វើល្អចំពោះគាត់ជានិច្ចពីព្រោះគាត់ជាឪពុកហើយការអត់ធ្មត់នេះអាចជួយឱ្យគាត់ភ្ញាក់រលឹកនិងដឹងពីកំហុសរបស់ខ្លួន។ *** យុត្តិធម៌រវាងកូនៗក្នុងការលក់ដូរទ្រព្យសម្បត្តិ៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំត្រូវបានគ្រូពេទ្យកាត់ជើងស្តាំចោលដោយសារជំងឺធ្វើឱ្យខ្ញុំពិការមិនអាចធ្វើការងារបាន។ ឪពុកខ្ញុំបានលក់ចម្ការទាំងអស់ឱ្យទៅបងប្អូនប្រុស ៣ នាក់ទៀតហើយដោយសារខ្ញុំគ្មានប្រាក់ទិញខ្ញុំមិនទទួលបានអ្វីសោះ។ តើការលក់នេះត្រឹមត្រូវដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើឪពុករបស់អ្នកបានលក់ចម្ការទាំងនោះទៅឱ្យបងប្អូនរបស់អ្នកដោយកិច្ចសន្យាលក់ដូរពិតប្រាកដស្របច្បាប់ក្នុងតម្លៃទីផ្សារពេញលេញដោយគ្មានល្បិចកលឬការលម្អៀងដូចដែលគាត់លក់ទៅឱ្យជនដទៃហើយបានទទួលប្រាក់គ្រប់ចំនួននោះការលក់នេះគឺមានសុពលភាពហើយអ្នកគ្មានសិទ្ធិជំទាស់ឡើយ...

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ប៉ុន្តែប្រសិនបើការលក់នោះគ្រាន់តែជាល្បិចកលបន្លំភ្នែកដើម្បីលម្អៀងនិងលើកលែងប្រាក់ឱ្យពួកគេនោះគឺជាអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ដាច់ខាតពីព្រោះឪពុកត្រូវតែមានយុត្តិធម៌ស្មើភាពគ្នាក្នុងចំណោមកូនៗទាំងអស់ក្នុងការផ្តល់អំណោយ។ ព្យាការី ﷺ បានបញ្ជាថា៖ «ចូរពួកអ្នកកោតខ្លាចអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) និងប្រកាន់យុត្តិធម៌ក្នុងចំណោមកូនៗរបស់អ្នក»។ ប្រសិនបើការលក់នោះជាការលក់ពិតប្រាកដក្នុងតម្លៃពេញលេញនោះប្រាក់ដែលទទួលបានពីការលក់ដែលនៅសល់ពេលឪពុកស្លាប់នឹងក្លាយជាកេរមរតក (តារីកោះហ៍) ដែលត្រូវបែងចែកតាមច្បាប់មរតកឥស្លាមដល់អ្នកស្នងទាំងអស់រួមទាំងកូនៗដែលបានទិញដីនោះផងដែរ។ *** យុត្តិធម៌ក្នុងការផ្តល់អំណោយ៖ សំណួរ៖ បុរសម្នាក់បានស្លាប់ដោយបន្សល់ទុកភរិយាម្តាយនិងកូនប្រុសម្នាក់ហើយមរតកត្រូវបានបែងចែករួចរាល់។ ក្រោយមកម្តាយរបស់សពបានលះបង់ចំណែកមរតករបស់គាត់ទាំងស្រុងទៅឱ្យចៅប្រុស (កូនរបស់សព) ដោយស្ម័គ្រចិត្ត។ សពមានបងប្អូនបង្កើត ៤ នាក់ទៀតហើយអ្នកខ្លះបានជំទាស់។ តើការលះបង់នេះត្រឹមត្រូវដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ព្យាការី ﷺ បានហាមឃាត់ដាច់ខាតមិនឱ្យផ្តល់អំណោយដល់កូនខ្លះហើយដកហូតពីកូនខ្លះទៀតឡើយ។ នៅពេលដែលបុរសម្នាក់បានមកសុំឱ្យព្យាការីធ្វើជាសាក្សីលើអំណោយដែលគាត់ផ្តល់ឱ្យកូនម្នាក់ព្យាការី ﷺ បានសួរថា៖ «តើអ្នកបានផ្តល់ឱ្យកូនរបស់អ្នកទាំងអស់ស្មើៗគ្នាបែបនេះដែរឬទេ?» គាត់ឆ្លើយថា៖ «ទេ»។ ព្យាការី ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរពួកអ្នកកោតខ្លាចអល់ឡោះនិងប្រកាន់យុត្តិធម៌ក្នុងចំណោមកូនៗរបស់អ្នក»។

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...នៅក្នុងរាយការណ៍មួយទៀតព្យាការី ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរអ្នករកសាក្សីផ្សេងក្រៅពីខ្ញុំចុះពីព្រោះខ្ញុំមិនធ្វើជាសាក្សីលើអំពើអយុត្តិធម៌ (ជោវរ៍) ឡើយ»។ ហាដfeesនេះបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាការផ្តល់អំណោយដោយលំអៀងដល់កូនចៅមួយចំនួនហើយដកហូតពីអ្នកផ្សេងទៀតគឺជាអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)។ អ្នកណាដែលចង់ផ្តល់អំណោយដល់កូនចៅម្នាក់ត្រូវតែផ្តល់ឱ្យអ្នកដទៃទៀតឱ្យស្មើៗគ្នាហើយចៅប្រុសក៏ស្ថិតនៅក្នុងកម្រិតកូនចៅនៃគោលការណ៍នេះដែរ។ *** ការស្លាប់របស់កុមារដោយគ្រោះថ្នាក់អចេតនា៖ សំណួរ៖ ប្អូនប្រុសអាយុ ១ ឆ្នាំរបស់ខ្ញុំបានស្លាប់ដោយសារផឹកប្រេងកាតដែលបងស្រីរបស់គេបានដាក់នៅមុខទ្វារដោយម្តាយមិនបានដឹង។ ដោយសារក្តីសោកសៅហួសប្រមាណម្តាយបានផឹកប្រេងកាតនោះដែរដើម្បីសាកល្បងមើលថាតើវាប៉ះពាល់ដល់ជីវិតដូចកូនដែរឬទេ។ តើការផឹកនោះមានបាបដែរឬទេ? ហើយតើគាត់ត្រូវបង់ខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍ (ការលុបលាងបាប) ចំពោះការស្លាប់របស់កូនដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ទីមួយឪពុកម្តាយនិងអាណាព្យាបាលត្រូវតែយកចិត្តទុកដាក់ខ្ពស់បំផុតក្នុងការមើលថែកូនតូចៗ ដោយទុកដាក់វត្ថុគ្រោះថ្នាក់ឱ្យនៅឆ្ងាយពីដៃកុមារ។ ចំពោះការស្លាប់របស់កុមារ៖ ប្រសិនបើម្តាយពិតជាមានការធ្វេសប្រហែសក្នុងការទុកដាក់វត្ថុគ្រោះថ្នាក់នោះនោះគាត់ត្រូវតែបង់ខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍ (ការលុបលាងបាបនៃការសម្លាប់មនុស្សដោយអចេតនា) គឺការដោះលែងទាសករមូស្លីមហើយបើគ្មានលទ្ធភាពត្រូវបួស ២ ខែជាប់គ្នាជាបន្តបន្ទាប់...

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ប៉ុន្តែប្រសិនបើម្តាយមិនបានធ្វេសប្រហែសទេដោយបានទុកកូននៅកន្លែងមានសុវត្ថិភាពហើយកូននោះបានវារទៅផឹកដោយចៃដន្យដោយគ្មានការធ្វេសប្រហែសពីគាត់នោះគាត់មិនមានទោសពៃរ៍ឬកាតព្វកិច្ចបង់ខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍ឡើយ។ ចំណែកទង្វើរបស់ម្តាយដែលបានផឹកប្រេងកាតនោះដើម្បីសាកល្បងនោះគឺជាអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ដាច់ខាតពីព្រោះមូស្លីមមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបរិភោគវត្ថុដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ឬរុញច្រានខ្លួនឯងទៅរកសេចក្តីវិនាសឡើយ។ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយចូរពួកអ្នកកុំទម្លាក់ខ្លួនឯងទៅក្នុងសេចក្តីវិនាសដោយដៃរបស់ពួកអ្នកឡើយ﴾ [អាល់-បាក្វារ៉ោះ៖ ១៩៥]។ គាត់បានធ្វើបែបនោះដោយសារតែការឈឺចាប់ក្នុងចិត្តប៉ុន្តែវាជាកំហុសមួយ។ គាត់ត្រូវតែតាវបាត់និងសុំការអភ័យទោសពីអល់ឡោះព្រមទាំងមានការអត់ធ្មត់ចំពោះការកំណត់របស់ទ្រង់។ *** ការបើកបង្ហាញផ្ទៃមុខរបស់ស្ត្រី៖ សំណួរ៖ មានមនុស្សមួយចំនួននិយាយថាការបើកបង្ហាញផ្ទៃមុខមិនមែនជាអំពើហារ៉ាមទេដូច្នេះមិនចាំបាច់បិទបាំងមុខឡើយជាពិសេសនៅក្នុងពេលធ្វើហាជ្ជ (ការដើរយាងកាន់ម៉ាក្កះ)។ តើច្បាប់ឥស្លាមមានបញ្ញត្តិយ៉ាងណា? ចម្លើយ៖ ទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុតដែលផ្អែកលើភស្តុតាងច្បាស់លាស់គឺផ្ទៃមុខរបស់ស្ត្រីគឺជាអោរ៉ាត់ (កន្លែងកេរ្តិ៍ខ្មាសដែលត្រូវបិទបាំង) នៅចំពោះមុខបុរសដទៃ (ដែលមិនមែនជាម៉ាហរ៉ម)។ ផ្ទៃមុខគឺជាចំណុចកណ្តាលនៃសម្រស់និងជាប្រភពចម្បងនៃការទាក់ទាញដែលភស្តុតាងច្បាប់ឥស្លាមតម្រូវឱ្យមានការបិទបាំងយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។