ការប្រមូលផ្តុំហ្វាតវ៉ា និងសេចក្តីសម្រេចច្បាប់ឥស្លាម

សិទ្ធិរបស់ស្ត្រីក្នុងកេរមរតក៖ សំណួរ៖ នៅស្រុករបស់យើងមានទំនៀមទម្លាប់មួយដែលនៅពេលបុរសម្នាក់ស្លាប់ទៅដោយបន្សល់ទុកកូនប្រុសនិងកូនស្រីគេតែងតែទាមទារនិងដាក់សម្ពាធឱ្យកូនស្រីៗលះបង់ចំណែកមរតករបស់ពួកគេឱ្យទៅបងប្អូនប្រុសៗ ហើយភាគច្រើនពួកនាងសុខចិត្តលះបង់ដោយសារការខ្មាសអៀននិងការយល់មុខ។ តើទំនៀមទម្លាប់នេះមានបញ្ញត្តិយ៉ាងណា? រឿងនេះបានកើតឡើងលើរូបខ្ញុំនិងបងប្អូនប្រុស ២ នាក់ទៀតដែលបងប្អូនស្រី ២ នាក់បានលះបង់ចំណែកឱ្យពួកយើងហើយពួកយើងជាប្រុសបានយកមរតកទាំងអស់។ តើយើងមានបាបកម្មដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ទង្វើបែបនេះគឺជាអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ដាច់ខាតដែលមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយ។ ការជិះជាន់ឬទទូចដាក់សម្ពាធលើកូនស្រីៗរហូតដល់ពួកនាងត្រូវបោះបង់ចំណែកមរតកឱ្យបងប្អូនប្រុសគឺជាអំពើខុសច្បាប់ជាពិសេសនៅពេលដែលអ្នកបានបញ្ជាក់ថាពួកនាងលះបង់ដោយសារការខ្មាសអៀននិងការយល់មុខដែលវាស្ទើរតែស្មើនឹងការបង្ខិតបង្ខំទៅហើយ។ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ បានប្រទានសិទ្ធិស្របច្បាប់ដល់ស្ត្រីក្នុងកេរមរតកដូចទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ﴿អល់ឡោះបានបង្គាប់ពួកអ្នកទាក់ទងនឹងកូនៗរបស់ពួកអ្នកថា៖ សម្រាប់កូនប្រុសម្នាក់គឺទទួលបានចំណែកស្មើនឹងកូនស្រីពីរនាក់។ ប្រសិនបើមានតែកូនស្រីច្រើនជាងពីរនាក់ពួកនាងទទួលបានពីរភាគបីនៃទ្រព្យដែលបន្សល់ទុកហើយប្រសិនបើមានកូនស្រីតែម្នាក់នាងទទួលបានពាក់កណ្តាល﴾ [អាន់-និសា៖ ១១]។ ព្យាការី ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះបានប្រទានសិទ្ធិដល់ម្ចាស់សិទ្ធិគ្រប់រូបរួចហើយ»។ កូនស្រីជួនកាលត្រូវការមរតកខ្លាំងជាងកូនប្រុសទៅទៀតដោយសារតែភាពទន់ខ្សោយនិងកង្វះលទ្ធភាពក្នុងការចេញទៅរកប្រាក់ចំណូលខណ៖ដែលកូនប្រុសមានកម្លាំងមាំទាំក្នុងការធ្វើដំណើរនិងស្វែងរកលាភសក្ការ៖។ ការឆ្លៀតឱកាសកេងប្រវ័ញ្ចលើភាពទន់ខ្សោយរបស់ស្ត្រីដើម្បីដណ្តើមយកចំណែកមរតករបស់ពួកនាងទោះបីជាក្រោមរូបភាពនៃការធ្វើអំណោយស្ម័គ្រចិត្តក៏ដោយគឺជាអំពើហារ៉ាមដាច់ខាត។

កេរមរតកនិងទ្រព្យផ្ញើ (អាម៉ាណាស់)៖ សំណួរ៖ បងប្រុសរបស់ខ្ញុំបានស្លាប់ទៅដោយផ្ញើប្រាក់ ៨០,០០០ រីយ៉ាល់ទុកនៅខ្ញុំជាអាម៉ាណាស់ដោយគាត់មានកូនប្រុសម្នាក់និងកូនស្រីម្នាក់។ ពេលកូនប្រុសមកទារខ្ញុំបានបដិសេធដោយអះអាងថាឪពុកគេឱ្យខ្ញុំ។ ក្រោយមកដោយសារខ្លាចអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ដាក់ទណ្ឌកម្មខ្ញុំបានយកប្រាក់នោះមកចែកឱ្យពួកគេស្មើៗគ្នាគឺម្នាក់ទទួលបាន ៤០,០០០ រីយ៉ាល់។ ពេលសួរអ្នកប្រាជ្ញលោកប្រាប់ថាការចែកស្មើគ្នាបែបនេះគឺជាអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) និងមានបាប។ តើការលើកឡើងនេះត្រឹមត្រូវដែរឬទេហើយតើខ្ញុំត្រូវធ្វើដូចម្តេច? ចម្លើយ៖ ទីមួយការពន្យារពេលនិងការបដិសេធមិនព្រមប្រគល់ទ្រព្យផ្ញើជូនអ្នកស្នងមរតកគឺជាអំពើហារ៉ាមដាច់ខាត។ កាតព្វកិច្ចរបស់អ្នកគឺត្រូវប្រគល់អាម៉ាណាស់ជូនម្ចាស់ដើមជាបន្ទាន់។ ទីពីរការបែងចែកប្រាក់ស្មើគ្នារវាងកូនប្រុសនិងកូនស្រីគឺជាអំពើខុសឆ្គងនិងហារ៉ាមពីព្រោះវាផ្ទុយពីបញ្ញត្តិរបស់អល់ឡោះថា៖ ﴿សម្រាប់កូនប្រុសម្នាក់គឺទទួលបានចំណែកស្មើនឹងកូនស្រីពីរនាក់﴾ [អាន់-និសា៖ ១១]។ អ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើជាបន្ទាន់នៅពេលនេះគឺត្រូវដកយកប្រាក់ដែលលើសពីកូនស្រីមកប្រគល់ឱ្យកូនប្រុសវិញដើម្បីឱ្យកូនប្រុសទទួលបានពីរភាគបី (ប្រហែល ៥៣,៣៣៣ រីយ៉ាល់) និងកូនស្រីទទួលបានមួយភាគបី (ប្រហែល ២៦,៦៦៦ រីយ៉ាល់)។ ប្រសិនបើកូនប្រុសយោគយល់លើកលែងទោសឱ្យប្អូនស្រីនោះគ្មានបញ្ហាឡើយប៉ុន្តែប្រសិនបើគេទាមទារសិទ្ធិរបស់គេហើយអ្នកមិនអាចទារពីកូនស្រីបានទេនោះអ្នកត្រូវតែចេញប្រាក់ផ្ទាល់ខ្លួនសងកូនប្រុសឱ្យគ្រប់ចំនួន។ *** បណ្តាំមរតកនិងកេរមរតក៖ សំណួរ៖ ឪពុកខ្ញុំបានស្លាប់ដោយបន្សល់ទុកសត្វពាហន៖មួយចំនួនដែលជីដូនរបស់ខ្ញុំបានផ្តាំទុកពីមួយភាគបីនៃទ្រព្យរបស់គាត់។ តើយើងត្រូវបញ្ចូលវាទៅក្នុងកេរមរតកឪពុកឬយកទៅធ្វើទាន?

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ប្រសិនបើសត្វពាហន៖ទាំងនោះជាបណ្តាំ (វ៉ាស៊ីយ៉ះហ៍) របស់ជីដូនសម្រាប់ធ្វើទានដែលឪពុករបស់អ្នកជាអ្នកចាត់ចែងនោះពួកអ្នកត្រូវតែបន្តអនុវត្តបណ្តាំនោះឱ្យបានត្រឹមត្រូវតាមបំណងរបស់គាត់។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើសត្វទាំងនោះបានមកដោយសារឪពុករបស់អ្នកទទួលមរតកពីម្តាយរបស់គាត់នោះវាបានក្លាយជាទ្រព្យផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់ហើយត្រូវបញ្ចូលក្នុងកេរមរតក (តារីកោះហ៍) របស់ឪពុកដើម្បីចែកដល់អ្នកស្នងមរតកទាំងអស់។ *** មរតកនិងកិច្ចសន្យានរកមុនពេលរួមដំណេក៖ សំណួរ៖ ប្រសិនបើបុរសម្នាក់បានចុះកិច្ចសន្យានរកជាមួយស្ត្រីម្នាក់ត្រឹមត្រូវប៉ុន្តែមិនទាន់បានរួមដំណេកជាមួយគ្នាទេហើយភាគីណាម្នាក់បានស្លាប់តើពួកគេអាចទទួលមរតកពីគ្នាបានដែរឬទេ? ហើយតើភរិយាត្រូវអនុវត្តកំឡុងពេលអ៊ុយដះហ៍ដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើកិច្ចសន្យានរកត្រូវបានធ្វើឡើងត្រឹមត្រូវតាមលក្ខខណ្ឌច្បាប់ឥស្លាមហើយភាគីណាម្នាក់ទទួលមរណភាពមុនពេលរួមដំណេកចំណងនរកនៅតែមានសុពលភាពពេញលេញហើយការទទួលមរតកពីគ្នាទៅវិញទៅមកគឺត្រូវបានអនុវត្តស្របតាមបន្ទូលទូទៅរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ថា៖ ﴿ហើយសម្រាប់ពួកអ្នកគឺទទួលបានពាក់កណ្តាលនៃអ្វីដែលភរិយារបស់ពួកអ្នកបានបន្សល់ទុកប្រសិនបើពួកនាងគ្មានកូន... ហើយសម្រាប់ពួកនាងគឺទទួលបានមួយភាគបួននៃអ្វីដែលពួកអ្នកបានបន្សល់ទុកប្រសិនបើពួកអ្នកគ្មានកូន﴾ [អាន់-និសា៖ ១២]។ អាយ៉ាត់នេះមានន័យទូទៅទាំងករណីស្លាប់មុនពេលរួមដំណេកឬក្រោយពេលរួមដំណេក។ ដូចគ្នានេះដែរភរិយាត្រូវតែអនុវត្តកំឡុងពេលអ៊ុយដះហ៍មរណភាព (អ៊ុយដះហ៍វ៉ាហ្វាត) រយ៖ពេល ៤ ខែនិង ១០ ថ្ងៃស្របតាមបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ ﷻ ថា៖ ﴿ហើយអស់អ្នកដែលទទួលមរណភាពក្នុងចំណោមពួកអ្នកហើយបន្សល់ទុកភរិយានោះពួកនាងត្រូវរង់ចាំខ្លួនឯងរយ៖ពេលបួនខែនិងដប់ថ្ងៃ﴾ [អាល់-បាក្វារ៉ោះ៖ ២៣៤]។

ការថែរក្សាទ្រព្យសម្បត្តិរបស់កុមារតូចៗ និងប្រាក់ចំណេញក្រោយមរណភាព៖ សំណួរ៖ ឪពុកខ្ញុំបានស្លាប់ដោយបន្សល់ទុកកូនស្រីអាយុ ៣ ឆ្នាំនិងកូនប្រុសអាយុ ៤ ឆ្នាំ។ ម្តាយរបស់ពួកគេបានរៀបការប្តីថ្មីហើយទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នកចិញ្ចឹមបីបាច់ពួកគេ។ ខ្ញុំជាកូនតែម្នាក់គត់ដែលធ្វើការរកស៊ីជាមួយឪពុកកាលគាត់នៅរស់។ ឥឡូវនេះពួកគេធំដឹងក្តីនិងរៀបការរៀងៗខ្លួនហើយមកទាមទារចំណែកពីទ្រព្យសម្បត្តិដែលខ្ញុំរកបានក្រោយពេលឪពុកស្លាប់។ តើពួកគេមានសិទ្ធិទាមទារដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ទ្រព្យសម្បត្តិដែលមានមុនពេលឪពុករបស់អ្នកស្លាប់គឺជាកេរមរតករបស់ឪពុកដែលប្អូនតូចៗរបស់អ្នកមានចំណែកស្របច្បាប់នៅក្នុងនោះ។ កាតព្វកិច្ចរបស់អ្នកគឺត្រូវរៀបចំគណនេយ្យឱ្យបានច្បាស់លាស់ថែរក្សាទ្រព្យនោះឱ្យពួកគេចំណាយលើការចិញ្ចឹមបីបាច់ពួកគេពីចំណែករបស់ពួកគេហើយប្រគល់ទ្រព្យដែលនៅសល់ជូនពួកគេនៅពេលពួកគេពេញវ័យ។ ចំណែកទ្រព្យសម្បត្តិដែលអ្នករកបានក្រោយពេលឪពុកស្លាប់៖ ប្រសិនបើដើមទុនដែលអ្នកយកទៅរកស៊ីគឺជាទ្រព្យមរតករបស់ឪពុកដែលមិនទាន់បានបែងចែកឬជាដើមទុនរួមគ្នានោះប្អូនៗរបស់អ្នកមានសិទ្ធិទទួលបានចំណែកនៃប្រាក់ចំណេញផងដែរតាមគោលការណ៍វិនិយោគរួមគ្នា (មុឌរ៉បះហ៍) ពីព្រោះដើមទុនរបស់ពួកគេបានបង្កើតផលចំណេញនោះ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នករកស៊ីដោយដើមទុនផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកសុទ្ធសាធនោះពួកគេគ្មានសិទ្ធិទាមទារឡើយ។ ប្រសិនបើមានការមិនចុះសម្រុងគ្នាត្រូវបញ្ជូនរឿងនេះទៅតុលាការច្បាប់ឥស្លាមដើម្បីវាយតម្លៃដើមទុននិងផលចំណេញជាក់ស្តែង។

ភាពមោឃ៖នៃបណ្តាំមរតកដល់អ្នកស្នងមរតក៖ សំណួរ៖ ស្ត្រីម្នាក់មានដីធ្លីហើយបានធ្វើបណ្តាំថាឱ្យចែកដីនោះស្មើៗគ្នារវាងកូនប្រុសនិងកូនស្រី។ តើបណ្តាំនេះមានសុពលភាពនិងអាចយកទៅអនុវត្តបានដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ បណ្តាំមរតក (វ៉ាស៊ីយ៉ះហ៍) ដល់អ្នកដែលមានសិទ្ធិស្នងមរតកស្រាប់គឺចាត់ទុកជាមោឃ៖ទាំងស្រុងពីព្រោះព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍យ៉ាងច្បាស់ថា៖ «មិនមានបណ្តាំសម្រាប់អ្នកស្នងមរតកឡើយ» ហើយបណ្តាអ្នកប្រាជ្ញបានឯកភាពគ្នាជាឯកច្ឆន្ទលើការហាមឃាត់នេះ។ លើសពីនេះបណ្តាំនេះបានផ្ទុយស្រឡះពីច្បាប់របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ដែលកំណត់ថាកូនប្រុសទទួលបានចំណែកស្មើនឹងកូនស្រីពីរនាក់។ ដូច្នេះបណ្តាំនេះជាមោឃ៖ ហើយដីធ្លីត្រូវតែបែងចែកតាមច្បាប់មរតកឥស្លាមសុទ្ធសាធពោលគឺកូនប្រុសទទួលបានចំណែកស្មើនឹងកូនស្រីពីរនាក់ហើយអល់ឡោះដឹងបំផុត។ *** កេរមរតកដែលប្លន់ពីគេ៖ សំណួរ៖ បុរសម្នាក់បានស្លាប់ដោយបន្សល់ទុកកេរមរតកដល់កូនប្រុសប៉ុន្តែទ្រព្យសម្បត្តិភាគច្រើនជាទ្រព្យដែលឪពុកបានប្លន់ឬយកពីអ្នកដទៃដោយអយុត្តិធម៌។ តើកូនប្រុសអាចប្រើប្រាស់ទ្រព្យនោះដោយទុកឱ្យបាបកម្មធ្លាក់លើឪពុកឬត្រូវសងទៅម្ចាស់ដើមវិញ?

ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើកេរមរតកនោះជាទ្រព្យដែលបានប្លន់ឬយកពីគេដោយអយុត្តិធម៌ហើយស្គាល់ម្ចាស់ដើមនោះកូនប្រុសត្រូវតែប្រគល់ទ្រព្យនោះត្រឡប់ទៅជូនម្ចាស់ដើមវិញជាដាច់ខាត។ អំពើអយុត្តិធម៌និងទ្រព្យបំពានមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យរក្សាទុកឬយកមកធ្វើជាមរតកឡើយ។ ប្រសិនបើម្ចាស់ដើមស្លាប់ត្រូវប្រគល់ជូនអ្នកស្នងមរតករបស់គាត់ហើយប្រសិនបើរករកមិនឃើញបន្ទាប់ពីខិតខំស្វែងរកត្រូវយកទ្រព្យនោះទៅធ្វើទានដោយចេតនាផលបុណ្យជូនម្ចាស់ដើមដើម្បីឱ្យខ្លួនឯងរួចផុតពីបាបកម្ម។ សំណួរ៖ ប្រសិនបើធ្វើបែបនោះតើឪពុកអាចរួចផុតពីទោសពៃរ៍ដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ដឹងបំផុតរឿងនេះគឺស្ថិតនៅលើការវិនិច្ឆ័យរបស់អល់ឡោះរវាងជនរងគ្រោះនិងអ្នកប្រព្រឹត្តខុស។ ប៉ុន្តែតាមរយ៖ការសងឬការធ្វើទាននេះពួកអ្នកស្នងមរតកនឹងរួចផុតពីបាបកម្មនៃការស៊ីទ្រព្យហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) ហើយផលបុណ្យធ្លាក់ទៅលើម្ចាស់ដើម។ *** ការក្លែងទិញដីដើម្បីដកហូតមរតកអ្នកដទៃ៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំបានមើលថែទាំមារបស់ខ្ញុំដែលគ្មានប្រពន្ធកូននិងមានជំងឺ។ ដើម្បីកុំឱ្យបងប្អូនប្រុសម្នាក់ទៀតរបស់គាត់ (មាផ្សេងទៀត) ទទួលបានមរតកដីធ្លីខ្ញុំបានធ្វើកិច្ចសន្យាទិញដីនោះពីគាត់ដោយមានសាក្សី ៣ នាក់ប៉ុន្តែបានខ្ចីប្រាក់ថ្លៃទិញនោះត្រឡប់មកវិញ។ ក្រោយមកគាត់បានស្លាប់។ តើការទិញនេះត្រឹមត្រូវដែរឬទេហើយអ្នកណាជាអ្នកទទួលមរតក?

ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើគោលបំណងនៃការទិញដីពីមារបស់អ្នកគឺដើម្បីដកហូតសិទ្ធិរបស់អ្នកស្នងមរតកស្របច្បាប់ផ្សេងទៀតនោះកិច្ចសន្យានេះគឺចាត់ទុកជាមោឃ៖ (បាទីល) ទាំងស្រុងហើយដីនោះនៅតែជាកេរមរតករបស់សពដដែល។ ចំណែកការស្នងមរតក៖ អ្នក (ក្មួយប្រុស) គ្មានចំណែកមរតកអ្វីឡើយពីព្រោះអ្នកត្រូវបានបាំងបិទសិទ្ធិ (ម៉ះហ្ស៊ូប) ដោយសារវត្តមានរបស់បងប្អូនប្រុសបង្កើតរបស់សព (មារបស់អ្នក)។ មរតកទាំងអស់ត្រូវធ្លាក់ទៅលើបងប្អូនប្រុសរបស់សព។ *** ការបែងចែកមរតកជាក់ស្តែង៖ ភរិយាម្តាយកូនស្រី ២ នាក់បងប្អូនប្រុស ១២ នាក់និងបងប្អូនស្រី ១ នាក់៖ សំណួរ៖ បុរសម្នាក់បានស្លាប់ដោយបន្សល់ទុកភរិយាម្តាយកូនស្រី ២ នាក់បងប្អូនប្រុស ១២ នាក់និងបងប្អូនស្រី ១ នាក់។ តើយើងត្រូវបែងចែកកេរមរតកយ៉ាងដូចម្តេច? ចម្លើយ៖ ម្តាយទទួលបានមួយភាគប្រាំមួយ (១/៦) ភរិយាទទួលបានមួយភាគប្រាំបី (១/៨) ហើយកូនស្រីទាំងពីរទទួលបានពីរភាគបី (២/៣)។ ចំនួនភាគសរុបគឺ ២៤ ភាគ៖ ភរិយាទទួលបាន ៣ ភាគ (១/៨), ម្តាយទទួលបាន ៤ ភាគ (១/៦), កូនស្រីទាំងពីរទទួលបាន ១៦ ភាគ (២/៣ ពោលគឺម្នាក់ទទួលបាន ៨ ភាគ)។ ចំណែក ១ ភាគដែលនៅសល់ត្រូវធ្លាក់ទៅលើបងប្អូនប្រុសនិងស្រីបង្កើតដោយប្រុសម្នាក់ទទួលបានចំណែកស្មើនឹងស្រីពីរនាក់។

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ប្រសិនបើបងប្អូនទាំងអស់ជាបងប្អូនបង្កើតនោះ ១ ភាគដែលនៅសល់ត្រូវចែកក្នុងចំណោមពួកគេដោយប្រុសម្នាក់ទទួលបានស្មើនឹងស្រីពីរនាក់។ ប្រសិនបើទាំងអស់ជាបងប្អូនរួមឪពុកក៏ចែកបែបនោះដែរ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើមានទាំងបងប្អូនបង្កើតនិងបងប្អូនរួមឪពុកនោះចំណែកដែលនៅសល់ត្រូវធ្លាក់ទៅលើបងប្អូនបង្កើតផ្តាច់មុខដោយបងប្អូនរួមឪពុកមិនទទួលបានអ្វីឡើយ។ *** មរតកធ្លាក់ទៅលើកូនប្រុសរបស់មាខាងឪពុកតាមផ្លូវអាស្វូបះហ៍៖ សំណួរ៖ ស្ត្រីម្នាក់បានស្លាប់ដោយគ្មានប្តីគ្មានកូនគ្មានបងប្អូនប្រុសស្រីប៉ុន្តែមានមីងខាងម្តាយកូនស្រីរបស់មាខាងម្តាយនិងកូនប្រុសរបស់មាខាងឪពុក។ តើអ្នកណាខ្លះមានសិទ្ធិទទួលមរតក? ចម្លើយ៖ ប្រសិនបើមានវត្តមានកូនប្រុសរបស់មាខាងឪពុក (អ៊ីបនូអាំម) នោះទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ត្រូវធ្លាក់ទៅលើគាត់តាមផ្លូវអាស្វូបះហ៍ (អ្នកស្នងមរតកតាមខ្សែស្រឡាយបុរស)។ ចំណែកញាតិខាងម្តាយ (ហ្សាវីល់អាហរ៉ម) ដូចជាមីងខាងម្តាយនិងកូនស្រីរបស់មាខាងម្តាយគឺមិនទទួលបានអ្វីឡើយនៅពេលដែលមានវត្តមានអ្នកស្នងមរតកតាមផ្លូវអាស្វូបះហ៍។

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ប៉ុន្តែប្រសិនបើគ្មានអ្នកស្នងមរតកតាមផ្លូវអាស្វូបះហ៍ទាល់តែសោះនោះទ្រព្យសម្បត្តិត្រូវធ្លាក់ទៅលើញាតិស្បូន (ហ្សាវីល់អាហរ៉ម)។ ក្នុងករណីនេះទ្រព្យទាំងអស់ត្រូវធ្លាក់ទៅលើមីងខាងម្តាយពីព្រោះគាត់តំណាងឱ្យម្តាយហើយជិតស្និទ្ធជាងកូនស្រីរបស់មាខាងម្តាយដោយសាច់ញាតិជិតបាំងបិទសាច់ញាតិឆ្ងាយ។ *** កូនស្រីរបស់បងប្អូនប្រុសមិនមានចំណែកមរតកឡើយ៖ សំណួរ៖ ស្ត្រីម្នាក់បានស្លាប់ដោយបន្សល់ទុកប្តីកូនស្រីម្នាក់ពីប្តីមុននិងកូនស្រីៗរបស់បងប្អូនប្រុសដែលបានស្លាប់។ តើអ្នកណាខ្លះទទួលបានមរតក? ចម្លើយ៖ ស្វាមីទទួលបានមួយភាគបួន (១/៤) ដោយសារមានកូនហើយកូនស្រីទទួលបានពាក់កណ្តាល (១/២)។ ចំណែកដែលនៅសល់ត្រូវធ្លាក់ទៅលើអ្នកស្នងមរតកតាមផ្លូវអាស្វូបះហ៍ដែលជិតបំផុតហើយបើគ្មានអាស្វូបះហ៍ទេចំណែកដែលនៅសល់ត្រូវបង្វិលត្រឡប់ (រ៉ាដ) ទៅឱ្យកូនស្រីវិញ។ កូនស្រីៗរបស់បងប្អូនប្រុសមិនទទួលបានអ្វីឡើយពីព្រោះពួកនាងជាញាតិស្បូន។

មរតករបស់កូនស្រីនិងក្មួយប្រុសរួមឪពុក៖ សំណួរ៖ បងស្រីរួមម្តាយរបស់ខ្ញុំបានស្លាប់ដោយបន្សល់ទុកកូនស្រីម្នាក់បងប្រុសរួមម្តាយម្នាក់និងកូនប្រុសៗរបស់បងប្រុសរួមឪពុក។ តើអ្នកណាខ្លះមានសិទ្ធិទទួលមរតក? ចម្លើយ៖ កូនស្រីទទួលបានពាក់កណ្តាល (១/២)។ បងប្រុសរួមម្តាយមិនទទួលបានអ្វីឡើយពីព្រោះគាត់ត្រូវបានបាំងបិទសិទ្ធិដោយសារវត្តមានរបស់កូនស្រី។ ចំណែកពាក់កណ្តាលដែលនៅសល់ត្រូវធ្លាក់ទៅលើកូនប្រុសៗរបស់បងប្រុសរួមឪពុកតាមផ្លូវអាស្វូបះហ៍។ រីឯកូនស្រីៗរបស់បងប្រុសរួមឪពុកគឺមិនទទួលបានអ្វីឡើយ។ *** កូនៗនៃកូនស្រីដែលស្លាប់មុនឪពុកមិនមានសិទ្ធិទទួលមរតកពីជីតាឡើយ៖ សំណួរ៖ ពួកយើងជាបងប្អូនស្រី ៧ នាក់។ បងស្រីច្បងរួមឪពុកបានទទួលមរណភាពមុនឪពុកដោយបន្សល់ទុកកូន ៨ នាក់ខណ៖ដែលឪពុកនៅមានជីវិតនៅឡើយ។ តើកូនៗរបស់នាងមានសិទ្ធិទទួលមរតកពីឪពុករបស់យើងពេលគាត់ស្លាប់ដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ កូនៗរបស់កូនស្រី (ចៅ) មិនមានសិទ្ធិទទួលមរតកពីជីតាខាងម្តាយឡើយពីព្រោះពួកគេជាញាតិស្បូន (ហ្សាវីល់អាហរ៉ម)។ ដរាបណាមានវត្តមានអ្នកស្នងមរតកដែលមានចំណែកកំណត់ដូចជាកូនស្រីៗទាំង ៧ នាក់ដែលនៅរស់ដែលទទួលបានពីរភាគបី (២/៣) ហើយចំណែកដែលនៅសល់ធ្លាក់ទៅលើអាស្វូបះហ៍ឬបង្វិលឱ្យកូនស្រីៗវិញនោះញាតិស្បូនមិនទទួលបានអ្វីឡើយហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ដឹងបំផុត។

កូនប្រុសរបស់កូនប្រុសមិនទទួលមរតកជាមួយកូនប្រុសបង្កើតឡើយ៖ សំណួរ៖ បងប្អូនប្រុសពីរនាក់ម្នាក់បានស្លាប់ដោយបន្សល់ទុកកូនប្រុស ២ នាក់។ ក្រោយមកជីដូនខាងឪពុករបស់បងប្អូនទាំងពីរបានទទួលមរណភាព។ តើកូនៗរបស់បងប្អូនប្រុសដែលបានស្លាប់នោះមានសិទ្ធិទទួលមរតកពីដីធ្លីនិងទ្រព្យសម្បត្តិដែលជីដូនបន្សល់ទុកដែរឬទេឬមួយត្រូវធ្លាក់ទៅលើមារបស់ពួកគេតែម្នាក់គត់? ចម្លើយ៖ គ្មានកេរមរតកសម្រាប់កូនប្រុសរបស់កូនប្រុស (ចៅ) ឡើយនៅពេលដែលមានវត្តមានកូនប្រុសបង្កើតរបស់សពដែលជាមនុស្សជិតស្និទ្ធបំផុតចំពោះសព។ ប្រសិនបើសពមានកូនប្រុសបង្កើតដែលនៅរស់និងមានចៅៗ នោះកេរមរតកទាំងអស់ត្រូវធ្លាក់ទៅលើកូនប្រុសបង្កើត (មារបស់ពួកគេ) ដោយសារសាច់ញាតិជិតបាំងបិទសិទ្ធិសាច់ញាតិឆ្ងាយ។

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ហ្ស៊ីហារនិងការលែងលះ (គីតាបអាល់-ហ្ស៊ីហារវ៉ាត-ត្វឡាក្វ)៖ បណ្តាបញ្ញត្តិច្បាប់ស្តីពីការប្រៀបប្រដូចភរិយាទៅនឹងខ្នងម្តាយ (ហ្ស៊ីហារ) ការលែងលះនិងខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍តាមគន្លងឥស្លាម។

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ហ្ស៊ីហារនិងការលែងលះ៖ ខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍នៃហ្ស៊ីហារ៖ សំណួរ៖ យុវជនម្នាក់បានឈ្លោះប្រកែកជាមួយម្តាយក្មេកហើយបាននិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ «កូនស្រីរបស់អ្នកគឺជាម្តាយរបស់ខ្ញុំចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ!»។ តើពាក្យសម្តីនេះមានបញ្ញត្តិយ៉ាងណាហើយតើគាត់អាចរួមរស់ជាមួយភរិយាបានទៀតដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ នៅពេលដែលគាត់និយាយថា «កូនស្រីរបស់អ្នកគឺជាម្តាយរបស់ខ្ញុំ» មានន័យថាគាត់បានធ្វើហ្ស៊ីហារ (ហ្ស៊ីហារ) លើភរិយារបស់ខ្លួនដោយប្រៀបប្រដូចនាងទៅនឹងម្តាយបង្កើតដែលជាអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ដាច់ខាតដូចដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយពិតប្រាកដណាស់ពួកគេបាននិយាយនូវពាក្យដ៏អាក្រក់និងពោរពេញដោយការភូតកុហក﴾ [អាល់-មូចាឌីឡះហ៍៖ ២]។ នាងគឺជាភរិយារបស់គាត់មិនមែនជាម្តាយរបស់គាត់ឡើយ។ ដោយសារគាត់បាននិយាយពាក្យនេះគាត់មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យប៉ះពាល់ឬរួមដំណេកជាមួយនាងឡើយរហូតទាល់តែគាត់បានបំពេញខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍ហ្ស៊ីហារតាមលំដាប់លំដោយជាកំហិត៖ ទីមួយ៖ ដោះលែងទាសករមូស្លីមប្រសិនបើមានលទ្ធភាព។ ទីពីរ៖ ប្រសិនបើគ្មានលទ្ធភាពដោះលែងទាសករត្រូវបួស ២ ខែជាប់គ្នាជាបន្តបន្ទាប់។ ទីបី៖ ប្រសិនបើមិនអាចបួសបានដោយសារជំងឺរ៉ាំរ៉ៃត្រូវផ្តល់អាហារដល់ជនក្រីក្រចំនួន ៦០ នាក់ (កន្លះស្វាអ៍ក្នុងម្នាក់)។ គាត់មិនអាចរួមដំណេកជាមួយភរិយាឡើយលុះត្រាតែបានបង់ខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍នេះរួចរាល់។ *** សំណួរ៖ តើមានបញ្ញត្តិយ៉ាងណាលើអ្នកដែលនិយាយទៅកាន់ភរិយាក្នុងពេលខឹងថា៖ «នាងដូចជាម្តាយខ្ញុំ» ឬ «នាងត្រូវហារ៉ាមលើខ្ញុំដូចជាបងស្រីខ្ញុំ» ដោយគ្រាន់តែចង់គំរាមកំហែងនាង? ចម្លើយ៖ ពាក្យសម្តីទាំងនេះគឺជាពាក្យនៃហ្ស៊ីហារយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត។ អល់ឡោះ ﷻ បានបញ្ជាក់បញ្ញត្តិនេះក្នុងស៊ូរ៉ាត់ហ៍អាល់-មូចាឌីឡះហ៍ [៣-៤]។ ទោះបីជានិយាយក្នុងពេលខឹងឬមានបំណងគ្រាន់តែគំរាមកំហែងក៏ដោយក៏វាចូលជាហ្ស៊ីហារពេញលេញដែលតម្រូវឱ្យគាត់ត្រូវបង់ខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍ហ្ស៊ីហារតាមលំដាប់លំដោយមុនពេលប៉ះពាល់ភរិយារបស់ខ្លួន។

ការនិយាយពាក្យ «ហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)លើរូបខ្ញុំ» (អាលីអាល់-ហារ៉ាម)៖ សំណួរ៖ បុរសម្នាក់ខឹងយ៉ាងខ្លាំងពេលឃើញប្អូនប្រុសត្រូវគេវាយបែកក្បាលក៏បានស្បថថា៖ «ហារ៉ាមលើរូបខ្ញុំខ្ញុំនឹងកាប់ក្បាលវាឱ្យដូចប្អូនខ្ញុំដែរ!»។ ក្រោយមកក៏មានការផ្សះផ្សាគ្នា។ តាមទម្លាប់ស្រុកយើងពាក្យថា «ហារ៉ាមលើរូបខ្ញុំ» គឺមានន័យស្មើនឹងការស្បថលែងលះប្រពន្ធ។ តើពាក្យសម្បថនេះមានបញ្ញត្តិយ៉ាងណាហើយតើត្រូវបង់ខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍ដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ មូស្លីមត្រូវតែមានការអត់ធ្មត់និងទប់ចិត្ត។ ចំពោះការនិយាយពាក្យថា «ហារ៉ាមលើរូបខ្ញុំ» គឺអាស្រ័យលើចេតនារបស់អ្នកនៅពេលនិយាយ៖ ១. ប្រសិនបើអ្នកមានចេតនាលែងលះភរិយានោះវាធ្លាក់ជាការលែងលះស្របតាមចេតនារបស់អ្នក។ ២. ប្រសិនបើអ្នកមានចេតនាធ្វើឱ្យភរិយាក្លាយជាហារ៉ាមលើខ្លួន (ដោយមិនបានតាំងចិត្តលែងលះ) នោះវាធ្លាក់ជាហ្ស៊ីហារដែលតម្រូវឱ្យបង់ខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍ហ្ស៊ីហារ (ដោះលែងទាសករ, បួស ២ ខែជាប់គ្នា, ឬផ្តល់អាហារដល់ជនក្រីក្រ ៦០ នាក់)។ ៣. ប្រសិនបើអ្នកគ្រាន់តែមានបំណងស្បថដើម្បីបង្ខំចិត្តខ្លួនឯងដោយមិនមានបំណងលែងលះឬហ្ស៊ីហារឡើយនោះវាចាត់ទុកជាសម្បថដែលតម្រូវឱ្យបង់ខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍សម្បថ (ខាហ្វ្វារ៉ត្វុលយ៉ាមីន) គឺ៖ ដោះលែងទាសករ, ឬផ្តល់អាហារដល់ជនក្រីក្រ ១០ នាក់, ឬផ្តល់សម្លៀកបំពាក់ដល់ជនក្រីក្រ ១០ នាក់ហើយបើគ្មានលទ្ធភាពត្រូវបួស ៣ ថ្ងៃស្របតាមស៊ូរ៉ាត់ហ៍អាល់-មាអ៊ីដះហ៍ [៨៩]។ *** ការលែងលះបីដងផ្ទួនៗ៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំបានឈ្លោះជាមួយភរិយាហើយបាននិយាយទៅកាន់នាងថា៖ «នាងត្រូវលែងលះត្រូវលែងលះត្រូវលែងលះ!»។ តើនេះចាត់ទុកជាការលែងលះ ១ ដងឬ ៣ ដង?

ចម្លើយ៖ បញ្ហាលែងលះជារឿងធ្ងន់ធ្ងរណាស់មិនត្រូវធ្វេសប្រហែសឡើយ។ ចំពោះការនិយាយថា «នាងត្រូវលែងលះត្រូវលែងលះត្រូវលែងលះ» ចំនួន ៣ ដង៖ ប្រសិនបើចេតនារបស់អ្នកក្នុងការនិយាយដដែលៗនេះគ្រាន់តែជាការបញ្ជាក់ពាក្យ (តាក់ឃីដ) នៃការពាក្យលែងលះតែ ១ ដងប៉ុណ្ណោះដោយមិនមានបំណងលែងលះ ៣ ដងដាច់ដោយឡែកពីគ្នាទេនោះវាធ្លាក់ជាការលែងលះតែ ១ ដង (ត្វឡាក្វរ៉ាជអ៊៊ី) ប៉ុណ្ណោះដែលអ្នកអាចវិលត្រឡប់មករួមរស់វិញបានក្នុងកំឡុងពេលអ៊ុយដះហ៍។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកមិនបានតាំងចិត្តគ្រាន់តែបញ្ជាក់ពាក្យទេពោលគឺមានបំណងលែងលះ ៣ ដងពិតប្រាកដនោះវាធ្លាក់ជាការលែងលះ ៣ ដងដាច់ស្រេច (បៃនូណះហ៍គូបរ៉ា) ដែលនាងក្លាយជាហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ដាច់ខាតលើរូបអ្នកហើយមិនអាចត្រឡប់មករៀបការជាមួយអ្នកវិញបានឡើយលុះត្រាតែនាងបានទៅរៀបការជាមួយស្វាមីថ្មីផ្សេងទៀតដោយការស្រឡាញ់ពិតប្រាកដរួមដំណេកជាមួយគ្នាហើយស្វាមីថ្មីនោះបានលែងលះនាងដោយស្ម័គ្រចិត្តឬទទួលមរណភាព។ អ្នកត្រូវតែប្រញាប់ទៅជួបស្ថាប័នកាត់ក្តីឬមូហ្វទីក្នុងតំបន់ជាបន្ទាន់។ *** ការលែងលះពីស្វាមីប្រមឹកនិងចំណងញាតិមិត្ត៖ សំណួរ៖ បងស្រីខ្ញុំបានរៀបការជាមួយកូនប្រុសរបស់មីងដែលជាមនុស្សញៀនស្រានិងស្ទើរតែច្របាច់កនាងសម្លាប់។ នាងបានរត់មកផ្ទះហើយគេបានលែងលះនាងដែលធ្វើឱ្យគ្រួសារទាំងពីរកាត់ផ្តាច់ទំនាក់ទំនងគ្នា។ តើការកាត់ផ្តាច់នេះចាត់ទុកជាបាបកម្មកាត់ចំណងញាតិមិត្ត (ក្វាត់អ៊ុរ៉ហ៊ីម) ដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ការដែលបងស្រីរបស់អ្នករួចផុតពីបុរសអាក្រក់ដែលសេពគ្រឿងស្រវឹងនិងឃោរឃៅបែបនេះគឺជារឿងល្អនិងជាការសង្គ្រោះសាសនានិងជីវិតរបស់នាង...

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...អាណាព្យាបាលត្រូវតែជ្រើសរើសស្វាមីដែលមានសាសនាល្អសម្រាប់កូនស្រីនិងចៀសវាងពីមនុស្សខូចចរិយាសម្បត្តិ។ ចំណែកការកាត់ផ្តាច់ទំនាក់ទំនងជាមួយសាច់ញាតិដោយសាររឿងលែងលះនេះគឺជាអំពើអាក្រក់ដែលមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយ។ ពួកអ្នកត្រូវតែរក្សាចំណងញាតិមិត្តជាមួយមីងនិងសាច់ញាតិដទៃទៀត។ ការផ្តាច់ទំនាក់ទំនង (ហាហ្ជើរ) គឺត្រូវបានអនុវត្តចំពោះតែបុរសប្រមឹកដែលមិនព្រមកែខ្លួនប៉ុណ្ណោះដើម្បីជាការដាស់តឿន។ ចំណែកសាច់ញាតិផ្សេងទៀតគឺគ្មានកំហុសអ្វីឡើយហើយមិនត្រូវផ្តាច់ទំនាក់ទំនងជាមួយពួកគេឡើយព្រោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយអ្នកផ្ទុកបាបកម្មម្នាក់មិនត្រូវទទួលរ៉ាប់រងបាបកម្មរបស់អ្នកដទៃឡើយ﴾ [អាល់-អាន់អ៉ាម៖ ១៦៤]។ *** ការស្បថលែងលះមានលក្ខខណ្ឌក្នុងកំហឹង៖ សំណួរ៖ ខ្ញុំបានខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំងពេលឈ្លោះជាមួយភរិយាហើយបានដើរចេញពីផ្ទះដោយនិយាយថា៖ «ការលែងលះធ្លាក់លើរូបខ្ញុំខ្ញុំនឹងមិនត្រឡប់មកវិញឬរួមដំណេកជាមួយនាងមុនមួយខែឡើយហើយបើខ្ញុំត្រឡប់មកនាងត្រូវលែងលះ ៣ ដង!»។ ខ្ញុំបាននិយាយបែបនេះ ៣ ដង។ ប៉ុន្តែមួយសប្តាហ៍ក្រោយមកខ្ញុំក៏បានត្រឡប់មកផ្ទះនិងរួមដំណេកជាមួយនាងវិញ។ តើមានបញ្ញត្តិយ៉ាងណា?

ចម្លើយ៖ ស្វាមីមិនត្រូវយកពាក្យលែងលះមកដាក់លើចុងអណ្តាតរាល់ពេលមានជម្លោះឡើយពីព្រោះការលែងលះជាវិធានការចុងក្រោយបង្អស់ក្នុងករណីចាំបាច់បំផុត។ ចំពោះករណីរបស់អ្នក៖ ប្រសិនបើកំហឹងរបស់អ្នកខ្លាំងរហូតដល់បាត់បង់ស្មារតីទាំងស្រុងដោយមិនដឹងថាខ្លួនឯងនិយាយអ្វីនោះពាក្យលែងលះមិនមានសុពលភាពឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកនៅមានស្មារតីដឹងខុសត្រូវ៖ ប្រសិនបើបំណងរបស់អ្នកគ្រាន់តែជាការស្បថដើម្បីទប់ចិត្តខ្លួនឯងមិនឱ្យត្រឡប់មកក្នុងកំឡុងពេលមួយខែនោះដោយមិនមានចេតនាលែងលះពិតប្រាកដទេនោះវាមានបញ្ញត្តិដូចសម្បថដែលតម្រូវឱ្យបង់ខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍សម្បថ (ដោះលែងទាសករ, ផ្តល់អាហារដល់ជនក្រីក្រ ១០ នាក់, ឬផ្តល់សម្លៀកបំពាក់ដល់ជនក្រីក្រ ១០ នាក់ហើយបើគ្មានលទ្ធភាពត្រូវបួស ៣ ថ្ងៃ)។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកមានបំណងលែងលះពិតប្រាកដនៅពេលត្រឡប់មកវិញនោះការលែងលះធ្លាក់ជាស្ថាពរពេលអ្នកត្រឡប់មក។ ប្រសិនបើអ្នកមានបំណងលែងលះ ៣ ដងក្នុងការនិយាយផ្ទួនៗនោះនាងនឹងត្រូវដាច់ស្រេច (បៃនូណះហ៍គូបរ៉ា) ហើយនាងក្លាយជាហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)លើរូបអ្នកលុះត្រាតែនាងរៀបការជាមួយប្តីថ្មីដោយស្មោះត្រង់។ *** ការស្នាក់នៅជាមួយស្ត្រីដែលបានលែងលះ៖ សំណួរ៖ បងប្រុសខ្ញុំបានលែងលះប្រពន្ធដើមដែលមានកូនៗជាមួយគ្នាហើយរៀបការប្រពន្ធទីពីរ។ ប្រពន្ធដើមមិនព្រមបែកពីកូនៗ ក៏បន្តស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះជាមួយប្តីនិងប្រពន្ធទីពីររហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន។ តើការធ្វើបែបនេះត្រូវបានអនុញ្ញាតដែរឬទេ? ចម្លើយ៖ ស្ត្រីដែលត្រូវលែងលះដាច់ស្រេចមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបន្តស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះរបស់អតីតស្វាមីដែលគាត់ចេញចូលដោយសេរីដូចជាប្រពន្ធនោះឡើយ។ នាងត្រូវតែមានផ្ទះឬបន្ទប់ស្នាក់នៅដាច់ដោយឡែកដើម្បីការពារពីហ្វីតណាស់និងអំពើខុសឆ្គង។

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ស្ត្រីដែលត្រូវលែងលះជាលើកទីមួយឬទីពីរ (ត្វឡាក្វរ៉ាជអ៊៊ី) ត្រូវតែបន្តស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះស្វាមីក្នុងកំឡុងពេលអ៊ុយដះហ៍ស្របតាមបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ថា៖ ﴿ចូរពួកអ្នកកុំបណ្តេញពួកនាងចេញពីផ្ទះរបស់ពួកនាងហើយពួកនាងក៏មិនត្រូវចាកចេញដែរលើកលែងតែពួកនាងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ច្បាស់ក្រឡែត﴾ [អាត់-ត្វឡាក្វ៖ ១]។ ប៉ុន្តែស្ត្រីដែលលែងលះដាច់ស្រេច (បៃនូណះហ៍) គឺគ្មានសិទ្ធិស្នាក់នៅជាមួយអតីតស្វាមីឡើយ។ *** បណ្តាហ្វាតវ៉ាផ្សេងៗស្តីពីការលែងលះ៖ សំណួរ៖ មិត្តភក្តិម្នាក់បានសុំខ្ចីប្រាក់លើសពីអ្វីដែលខ្ញុំគិតថាមានក្នុងហោប៉ៅ។ ដើម្បីសុំទោសគេខ្ញុំបានស្បថលែងលះប្រពន្ធថា៖ «ស្បថលែងលះខ្ញុំមានតែ ៨០ ផោនប៉ុណ្ណោះ» ដោយភ្លេចថាមានប្រាក់ច្រើនជាងនេះ។ ពេលឃើញប្រាក់លើសខ្ញុំមានវិប្បដិសារីយ៉ាងខ្លាំងហើយអ្នកប្រាជ្ញក្នុងស្រុកបានប្រាប់ខ្ញុំថា៖ «ធ្លាក់ការលែងលះ ១ ដងហើយអ្នកត្រូវតែសុំវិលត្រឡប់វិញ»។ តើការលែងលះធ្លាក់ពិតប្រាកដមែនឬទេ? ហើយតើការវិលត្រឡប់ត្រូវតែនិយាយពាក្យឬការរួមដំណេកដោយចេតនាគឺគ្រប់គ្រាន់? ចម្លើយ៖ ការស្បថដែលផ្អែកលើការស្មានទុកជាមុន (ហ្គលីពុលហ្ស៊ាន់) ហើយក្រោយមកបែរជាខុសពីការពិតដោយអចេតនាត្រូវបានចាត់ទុកជាសម្បថអចេតនា (ឡាហ្គវុលយ៉ាមីន)...

សេចក្តីបន្តនៃចម្លើយ៖...ការស្បថដែលផ្អែកលើការយល់ឃើញដោយស្មោះត្រង់គឺជាសម្បថអចេតនា (ឡាហ្គវុលយ៉ាមីន) ស្របតាមបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ថា៖ ﴿អល់ឡោះមិនប្រកាន់ទោសពួកអ្នកចំពោះសម្បថដែលអចេតនារបស់ពួកអ្នកឡើយ﴾ [អាល់-មាអ៊ីដះហ៍៖ ៨៩] ដូច្នេះមិនធ្លាក់ការលែងលះឡើយហើយក៏មិនចាំបាច់បង់ខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍ដែរ។ ចំណែករបៀបនៃការវិលត្រឡប់មករួមរស់វិញ (រ៉ាជអាហ៍)៖ ១. តាមរយ៖ការនិយាយពាក្យសម្តី (ដូចជានិយាយថា៖ ខ្ញុំសុំយកភរិយាខ្ញុំមកវិញ) ដែលនេះជាការឯកភាពគ្នារបស់អ្នកប្រាជ្ញទាំងអស់។ ២. តាមរយ៖ការរួមដំណេកដោយមានចេតនាវិលត្រឡប់វិញក្នុងកំឡុងពេលអ៊ុយដះហ៍ដែលនេះជាទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុត។ បណ្តាបញ្ញត្តិសំខាន់ៗក្នុងប្រធានបទនេះ៖ - ការបណ្តេញស្ត្រីដែលត្រូវលែងលះជាលើកទីមួយឬពីរចេញពីផ្ទះក្នុងកំឡុងពេលអ៊ុយដះហ៍គឺជាអំពើហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ដាច់ខាតនាងនៅតែមានសិទ្ធិទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់និងកន្លែងស្នាក់នៅ។ - ការស្បថលែងលះមានលក្ខខណ្ឌដើម្បីរារាំងការធ្វើដំណើរឬសកម្មភាពផ្សេងៗ៖ ប្រសិនបើតាំងចិត្តគ្រាន់តែជាការគំរាមនោះត្រូវបង់ខាហ្វ្វារ៉ោះហ៍សម្បថពេលល្មើសប៉ុន្តែបើតាំងចិត្តលែងលះពិតប្រាកដនោះការលែងលះនឹងធ្លាក់ជាស្ថាពរពេលលក្ខខណ្ឌកើតឡើង។ - ការនិយាយថា «នាងត្រូវលែងលះរយ៖ពេលមួយខែ» គឺធ្លាក់ជាការលែងលះ ១ ដងពីព្រោះការលែងលះមិនអាចកំណត់ពេលវេលាបញ្ចប់បានឡើយ។ - ការលែងលះក្នុងពេលស្ត្រីមានឈាមរដូវគឺជាការលែងលះប៊ីឌអាហ៍ (ប៊ីឌអ៊ី) ដែលមានបាបប៉ុន្តែវាធ្លាក់ជាស្ថាពរតាមទស្សន៖អ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនផ្អែកលើហាដfeesរបស់អ៊ីបនូអ៊ូមើរ ﵄។ - ការសរសេរលាយលក្ខណ៍អក្សរលែងលះនៅតុលាការគឺធ្លាក់ជាការលែងលះពេញលេញនៅពេលសរសេរដោយមានចេតនា។ - ជម្លោះរវាងម្តាយនិងភរិយា៖ កូនប្រុសត្រូវតែខិតខំផ្សះផ្សាឬរៀបចំផ្ទះស្នាក់នៅដាច់ដោយឡែកហើយការលែងលះគឺជាជម្រើសចុងក្រោយបង្អស់ដើម្បីស្តាប់បង្គាប់ម្តាយនៅពេលដែលគ្មានផ្លូវដោះស្រាយផ្សេងទៀត។

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ការបង្កើតថ្មីក្នុងសាសនា (គីតាបអាល់-ប៊ីឌអាហ៍)៖ បណ្តាបញ្ញត្តិច្បាប់ស្តីពីការប្រុងប្រយ័ត្នប្រឆាំងនឹងការបង្កើតថ្មីក្នុងសាសនានិងការការពារភាពបរិសុទ្ធនៃស៊ុណ្ណាះហ៍។