សហ៊ីហ៍ អាល់-ពូខារី

អាអ៊ីសាស់ បានរៀបរាប់ទាក់ទងនឹងការពន្យល់ខគម្ពីរនេះថា៖ «ប្រសិនបើស្ត្រីជាភរិយាព្រួយបារម្ភអំពីការឃោរឃៅ ឬការព្រងើយកន្តើយចោលម្សៀតពីសំណាក់ស្វាមីរបស់នាង...» (៤:១២៨) គឺសំដៅលើបុរសម្នាក់ដែលលែងមានចិត្តស្រឡាញ់លើភរិយារបស់ខ្លួន ហើយមានបំណងចង់លែងលះនាង ពេលនោះនាងក៏បាននិយាយទៅកាន់គាត់ថា “ខ្ញុំសុខចិត្តបោះបង់សិទ្ធិមួយចំនួនរបស់ខ្ញុំ (ដូចជាការបែងចែកវេន) ដូច្នេះសូមកុំលែងលះខ្ញុំអី”។ ខគម្ពីរខាងលើត្រូវបានបញ្ចុះមកទាក់ទងនឹងករណីបែបនេះឯង។

សាហ៍ល អ៊ីប៊ីន សាអ៍ដ អាល់-សាអ៊ីឌី បានរៀបរាប់ថា៖ ទឹកដោះគោកូរលាយជាមួយទឹកត្រជាក់ត្រូវបានគេយកមកជូនអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយលោកក៏បានសោយបន្តិចបន្តួច។ នៅខាងស្តាំដៃរបស់លោកមានក្មេងប្រុសម្នាក់កំពុងអង្គុយ ចំណែកឯពួកចាស់ទុំកំពុងអង្គុយនៅខាងឆ្វេងដៃរបស់លោក។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ក្មេងប្រុសនោះថា៖ «តើអ្នកអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំហុចភេសជ្ជៈដែលនៅសល់នេះទៅឱ្យពួកចាស់ទុំទាំងនេះមុនដែរឬទេ?»។ ក្មេងប្រុសនោះបានជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំមិនសុខចិត្តលើកចំណែកភេសជ្ជៈដែលលោកបានសោយរួចទៅឱ្យបុគ្គលណាម្នាក់ជាមុនឡើយ»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានហុចកែវភេសជ្ជៈនោះទៅឱ្យក្មេងប្រុសនោះជាមុន។

សាអ៊ិដ អ៊ីប៊ីន ហ្សាអ៊ិដ បានរៀបរាប់ថា អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលដណ្តើមយកដីរបស់អ្នកដទៃដោយអយុត្តិធម៌ កញ្ចឹងករបស់គេនឹងត្រូវគេយកស្រទាប់ដីទាំងប្រាំពីរបំពាក់ព័ទ្ធជុំវិញនៅថ្ងៃជំនុំជម្រះ»។

អាប៊ូ សាឡាម៉ាស់ បានរៀបរាប់ថា៖ គាត់ធ្លាប់មានវិវាទជាមួយមនុស្សមួយក្រុមអំពីដីធ្លីមួយកន្លែង។ នៅពេលគាត់បានរៀបរាប់ប្រាប់ អាអ៊ីសាស់ នាងបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱ អាប៊ូ សាឡាម៉ាស់! ចូរចៀសវាងការយកដីធ្លីដោយអយុត្តិធម៌ឱ្យសោះ ព្រោះព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា “អ្នកណាដែលដណ្តើមយកដីរបស់អ្នកដទៃដោយអយុត្តិធម៌សូម្បីតែមួយចំអាមក៏ដោយ នោះកញ្ចឹងករបស់គេនឹងត្រូវគេយកស្រទាប់ដីទាំងប្រាំពីរបំពាក់ព័ទ្ធជុំវិញនៅថ្ងៃជំនុំជម្រះ”»។

ឪពុករបស់សាលីម (អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ើរ) បានរៀបរាប់ថា ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលដណ្តើមយកដីរបស់អ្នកដទៃដោយអយុត្តិធម៌ គេនឹងត្រូវស្រុតចុះជ្រៅទៅក្នុងស្រទាប់ផែនដីទាំងប្រាំពីរនៅថ្ងៃជំនុំជម្រះ»។

ចាបាឡាស់ បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកយើងស្ថិតនៅក្នុងទីក្រុងម៉ាឌីណះជាមួយប្រជាជនអ៊ីរ៉ាក់មួយចំនួន ហើយពួកយើងបានជួបប្រទះនឹងគ្រោះទុរភិក្សអត់ឃ្លាន ហើយ អ៊ីប៊ីន អាល់-ហ្ស៊ូប៊ែរ តែងតែចែកផ្លែចាលម៉ាដល់ពួកយើង។ អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ើរ តែងតែដើរកាត់ពួកយើង ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្យាការីបានហាមឃាត់ពួកយើងមិនឱ្យទំពាស៊ីផ្លែចាលម៉ាម្តងពីរគ្រាប់ឡើយ លុះត្រាតែបានសុំការអនុញ្ញាតពីមិត្តភក្តិដែលរួមតុអាហារជាមួយសិន»។

អាប៊ូ ម៉ាស្អ៊ូដ បានរៀបរាប់ថា៖ មានបុរសអាន់ស្វ៉ារម្នាក់ឈ្មោះ អាប៊ូ ស៊ូអៃប ដែលមានខ្ញុំកញ្ជះម្នាក់ជាអ្នកកាប់សាច់។ អាប៊ូ ស៊ូអៃប បានប្រាប់ខ្ញុំកញ្ជះនោះថា៖ «ចូររៀបចំអាហារឱ្យល្មមសម្រាប់មនុស្សប្រាំនាក់ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំអាចអញ្ជើញព្យាការីរួមជាមួយមនុស្សបួននាក់ផ្សេងទៀតមកទទួលទាន» ព្រោះ អាប៊ូ ស៊ូអៃប បានសង្កេតឃើញសញ្ញានៃការស្រេកឃ្លាននៅលើទឹកព្រះភក្ត្ររបស់ព្យាការី។ ប៉ុន្តែមានបុរសម្នាក់ទៀតដែលមិនត្រូវបានគេអញ្ជើញ បានដើរតាមពីក្រោយព្យាការីមកដែរ។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ អាប៊ូ ស៊ូអៃប ថា៖ «បុរសម្នាក់នេះបានដើរតាមពួកយើងមក តើអ្នកអនុញ្ញាតឱ្យគាត់ចូលរួមទទួលទានអាហារដែរឬទេ?»។ អាប៊ូ ស៊ូអៃប បានឆ្លើយថា៖ «បាទ អនុញ្ញាត»។

អាអ៊ីសាស់ បានរៀបរាប់ថា ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «បុគ្គលដែលព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ស្អប់ខ្ពើមបំផុត គឺបុគ្គលដែលចូលចិត្តឈ្លោះប្រកែកតវ៉ាខ្លាំងបំផុត»។

អ៊ុម្មុ សាឡាម៉ាស់ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានឮសំឡេងមនុស្សឈ្លោះប្រកែកគ្នានៅមាត់ទ្វារបន្ទប់របស់លោក។ លោកក៏បានចេញមកជួបពួកគេ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាមនុស្សលោកម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ហើយគូវិវាទទាំងឡាយតែងតែមករកខ្ញុំដើម្បីកាត់សេចក្តី។ ប្រហែលជាមានអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកពូកែជជែកដេញដោលនិងមានវោហារស័ព្ទជាងអ្នកម្ខាងទៀត ទើបធ្វើឱ្យខ្ញុំយល់ថាគាត់និយាយត្រឹមត្រូវ ហើយកាត់ក្តីឱ្យគាត់ឈ្នះ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើខ្ញុំកាត់សេចក្តីដោយច្រឡំយកសិទ្ធិរបស់ជនមូស្លីមម្នាក់ទៅប្រគល់ឱ្យអ្នកដទៃ នោះតាមពិតទៅវាគ្រាន់តែជារងើកភ្លើងនរកមួយដុំប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះចូរគេជ្រើសរើសយក ឬបោះបង់វាចោលចុះ»។

អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាមរ៍ បានរៀបរាប់ថា ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលមានចរិតលក្ខណៈទាំងបួនយ៉ាងនេះ គេគឺជាមនុស្សលាក់ពុតសុទ្ធសាធ ហើយអ្នកណាដែលមានចរិតលក្ខណៈណាមួយក្នុងចំណោមនោះ គេមានចរិតលក្ខណៈមួយនៃមនុស្សលាក់ពុតរហូតទាល់តែគេបោះបង់វាចោល៖ ទីមួយ នៅពេលគេនិយាយ គេតែងតែភូតកុហក ទីពីរ នៅពេលគេសន្យា គេតែងតែក្បត់សន្យា ទីបី នៅពេលគេធ្វើកិច្ចសន្យា គេតែងតែក្បត់កិច្ចសន្យា និងទីបួន នៅពេលគេឈ្លោះប្រកែក គេតែងតែប្រព្រឹត្តយ៉ាងគំរោះគំរើយ និងអសីលធម៌ហួសព្រំដែន»។

អាអ៊ីសាស់ បានរៀបរាប់ថា៖ ហ៊ីនដ៍ ប៊ីនត៍ អ៊ុតព្វះ (ភរិយារបស់ អាប៊ូ ស៊ូហ្វយ៉ាន) បានមកជួបព្យាការី ហើយជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! អាប៊ូ ស៊ូហ្វយ៉ាន គឺជាបុរសកំណាញ់ម្នាក់។ តើមានទោសកំហុសអ្វីដែរឬទេ ប្រសិនបើខ្ញុំយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់ខ្លះមកផ្គត់ផ្គង់កូនៗរបស់ពួកយើង?»។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «គ្មានទោសកំហុសអ្វីចំពោះនាងឡើយ ប្រសិនបើនាងយកមកផ្គត់ផ្គង់ពួកគេក្នុងកម្រិតសមរម្យត្រឹមត្រូវនោះ»។

អ៊ុកព្វះ អ៊ីប៊ីន អាមៀរ បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកយើងបានជម្រាបព្យាការីថា៖ «លោកបានបញ្ជូនពួកយើងទៅបំពេញភារកិច្ច ហើយជួនកាលពួកយើងត្រូវស្នាក់នៅជាមួយមនុស្សដែលមិនព្រមរាក់ទាក់ទទួលបដិសណ្ឋារកិច្ចពួកយើងឡើយ។ តើលោកយល់ឃើញយ៉ាងណាអំពីរឿងនេះ?»។ លោកបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពួកយើងថា៖ «ប្រសិនបើពួកអ្នកស្នាក់នៅជាមួយមនុស្សមួយក្រុម ហើយពួកគេបានទទួលរាក់ទាក់ពួកអ្នកតាមកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវទទួលភ្ញៀវ ចូរពួកអ្នកទទួលយកចុះ ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកគេមិនព្រមធ្វើបែបនោះទេ ចូរពួកអ្នកទាមទារសិទ្ធិជាភ្ញៀវពីពួកគេឱ្យបានសមរម្យ»។

អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលព្រះជាម្ចាស់បានយកដួងវិញ្ញាណរបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះអង្គ ពួកអាន់ស្វ៉ារបានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅក្រោមម្លប់រោងរបស់កុលសម្ព័ន្ធបាណូ សាអ៊ីដាស់។ ខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់ អាប៊ូ បាក្រ ថា៖ «ចូរពួកយើងទៅទីនោះ»។ ពួកយើងក៏បានទៅជួបពួកគេនៅក្រោមម្លប់រោងនៃកុលសម្ព័ន្ធបាណូ សាអ៊ីដាស់។

អាល់-អាអ៍រ៉ាច បានរៀបរាប់ពី អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ ថា អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «គ្មានបុគ្គលណាម្នាក់ត្រូវរារាំងអ្នកជិតខាងរបស់ខ្លួនមិនឱ្យបោះបង្គោលឈើនៅលើជញ្ជាំងផ្ទះរបស់ខ្លួនឡើយ»។ អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បាននិយាយ (ទៅកាន់ពួកសហការីរបស់គាត់) ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំឃើញពួកអ្នកហាក់ដូចជាមិនសូវពេញចិត្តនឹងប្រសាសន៍នេះយ៉ាងដូច្នេះ? ស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់ ខ្ញុំពិតជានឹងរៀបរាប់ប្រសាសន៍នេះដល់ពួកអ្នកជានិច្ច!»។

អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំធ្លាប់ជាអ្នករៀបចំភេសជ្ជៈជូនមនុស្សទាំងឡាយនៅក្នុងផ្ទះរបស់ អាប៊ូ ത്വល់ហះ ហើយនៅសម័យនោះ ភេសជ្ជៈត្រូវបានផលិតឡើងពីផ្លែចាលម៉ា។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់មនុស្សម្នាក់ឱ្យប្រកាសថា គ្រឿងស្រវឹងត្រូវបានហាមឃាត់ជាដាច់ខាត។ អាប៊ូ ത്വល់ហះ បានបង្គាប់ខ្ញុំឱ្យចេញទៅខាងក្រៅ ហើយចាក់ស្រាទាំងអស់នោះចោល។ ខ្ញុំក៏បានចេញទៅចាក់ស្រាចោល ហើយស្រាក៏បានហូរតាមដងផ្លូវនៃទីក្រុងម៉ាឌីណះ។ មនុស្សមួយចំនួនបានលើកឡើងថា៖ «មានមនុស្សមួយចំនួនត្រូវបានសម្លាប់ក្នុងសមរភូមិដោយនៅមានស្រាក្នុងពោះរបស់ពួកគេនៅឡើយ»។ ពេលនោះ វិវរណៈរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏ត្រូវបានបញ្ចុះមកថា៖ «គ្មានទោសកំហុសចំពោះពួកអ្នកដែលមានជំនឿ និងបានសាងអំពើល្អលើអ្វីដែលពួកគេធ្លាប់បានទទួលទានកាលពីមុនឡើយ...» (៥:៩៣)។

អាប៊ូ សាអ៊ិដ អាល់-ខុទរី បានរៀបរាប់ថា ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរពួកអ្នកប្រុងប្រយ័ត្ន! ចូរចៀសវាងការអង្គុយតាមដងផ្លូវ»។ មនុស្សទាំងឡាយបានជម្រាបថា៖ «ពួកយើងមិនអាចចៀសផុតបានទេ ព្រោះកន្លែងទាំងនោះជាទីកន្លែងជួបជុំសន្ទនារបស់ពួកយើង»។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើពួកអ្នកត្រូវតែអង្គុយនៅទីនោះ ចូរពួកអ្នកបំពេញសិទ្ធិនៃផ្លូវឱ្យបានត្រឹមត្រូវ»។ ពួកគេបានសួរថា៖ «តើសិទ្ធិនៃផ្លូវមានអ្វីខ្លះ?»។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «គឺការទម្លាក់ភ្នែកចុះក្រោម (មិនសម្លឹងមើលអ្វីដែលហាមឃាត់) ការមិនបង្កការរំខានដល់អ្នកដទៃ ការឆ្លើយតបការសួរសុខទុក្ខ ការបង្គាប់ឱ្យធ្វើអំពើល្អ និងការហាមឃាត់មិនឱ្យប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់»។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខណៈដែលបុរសម្នាក់កំពុងដើរតាមផ្លូវ គាត់ស្រេកទឹកយ៉ាងខ្លាំង ហើយបានប្រទះឃើញអណ្តូងទឹកមួយ។ គាត់បានចុះទៅក្នុងអណ្តូង ហើយផឹកទឹកបំបាត់ការស្រេក រួចឡើងមកវិញ។ ស្រាប់តែគាត់បានឃើញសត្វឆ្កែមួយក្បាលកំពុងដកដង្ហើមហត់គឃូស និងលិតភក់ដោយសារតែការស្រេកទឹកខ្លាំង។ គាត់បានគិតក្នុងចិត្តថា “សត្វឆ្កែនេះកំពុងស្រេកទឹកខ្លាំងដូចជាខ្ញុំអម្បាញ់មិញដែរ”។ គាត់ក៏បានចុះទៅក្នុងអណ្តូងម្តងទៀត ហើយដងទឹកបំពេញស្បែកជើងកវែងរបស់គាត់ រួចខាំស្បែកជើងជាប់នឹងមាត់ឡើងមកលើវិញ ហើយឱ្យសត្វឆ្កែនោះផឹក។ ព្រះជាម្ចាស់បានទទួលស្គាល់អំពើល្អរបស់គាត់ និងបានអភ័យទោសចំពោះបាបកម្មទាំងឡាយរបស់គាត់»។ មនុស្សទាំងឡាយបានជម្រាបសួរថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! តើពួកយើងពិតជាទទួលបានរង្វាន់កុសលចំពោះការធ្វើល្អដល់សត្វពាហនៈដែរឬទេ?»។ លោកបានមានប្រសាសន៍ឆ្លើយថា៖ «ចំពោះរាល់ភាវៈរស់ទាំងអស់ដែលមានជីវិត គឺសុទ្ធតែទទួលបានរង្វាន់កុសល»។

អ៊ូសាម៉ាស់ អ៊ីប៊ីន ហ្សាអ៊ិដ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលមួយ ព្យាការីបានឡើងឈរនៅលើកំពូលអគារខ្ពស់មួយនៃទីក្រុងម៉ាឌីណះ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើពួកអ្នកបានឃើញអ្វីដែលខ្ញុំបានឃើញដែរឬទេ? ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំកំពុងមើលឃើញទីកន្លែងនៃការកើតទុក្ខភ័យ និងការល្បួងធ្លាក់ចុះមកក្នុងចំណោមផ្ទះសម្បែងរបស់ពួកអ្នក យ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ដូចជាតំណក់ទឹកភ្លៀងធ្លាក់»។

អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំតែងតែមានបំណងចង់សួរ អ៊ូម៉ើរ អំពីភរិយាពីររូបក្នុងចំណោមភរិយាទាំងឡាយរបស់ព្យាការី ដែលព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលនៅក្នុងគម្ពីរគួរអានថា៖ «ប្រសិនបើអ្នកទាំងពីរ (អាអ៊ីសាស់ និងហាហ្វសោះ) វិលត្រឡប់មករកព្រះជាម្ចាស់ដោយការសុំទោសកំហុសវិញ នោះចិត្តរបស់អ្នកទាំងពីរក៏បានលំអៀងទៅរកការកែប្រែហើយ...» (៦៦:៤)។ រហូតដល់ពេលដែលខ្ញុំបានទៅបំពេញធម្មយាត្រាហាចជីជាមួយ អ៊ូម៉ើរ (ហើយនៅតាមផ្លូវត្រឡប់មកវិញ) គាត់បានដើរទៅម្ខាងដើម្បីបត់ជើងធំ ហើយខ្ញុំក៏បានដើរទៅជាមួយគាត់ដោយយួរក្អមទឹកមួយ។ នៅពេលគាត់បត់ជើងរួចហើយត្រឡប់មកវិញ ខ្ញុំបានចាក់ទឹកពីក្អមលើដៃរបស់គាត់ ហើយគាត់បានបំពេញការសម្អាតកាយមុនពេលថ្វាយបង្គំព្រះ។ ខ្ញុំក៏បានសួរថា៖ «ឱមេដឹកនាំនៃពួកអ្នកមានជំនឿ! តើនរណាជាភរិយាពីររូបរបស់ព្យាការីដែលព្រះជាម្ចាស់បានមានបន្ទូលថា “ប្រសិនបើអ្នកទាំងពីរវិលត្រឡប់មករកព្រះជាម្ចាស់ដោយការសុំទោសកំហុស...” នោះ?»។ អ៊ូម៉ើរ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំពិតជាមានការភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះសំណួររបស់អ្នកណាស់ ឱ អ៊ីប៊ីន អាប់បាស! ភរិយាទាំងពីររូបនោះគឺ អាអ៊ីសាស់ និង ហាហ្វសោះ»។ បន្ទាប់មក អ៊ូម៉ើរ បានបន្តរៀបរាប់ដំណើររឿងថា៖ «ខ្ញុំ និងអ្នកជិតខាងរបស់ខ្ញុំម្នាក់មកពីពួកអាន់ស្វ៉ារ ក្នុងកុលសម្ព័ន្ធបាណូ អ៊ូម៉ៃយ៉ាស់ អ៊ីប៊ីន ហ្សាអ៊ិដ ដែលរស់នៅក្នុងតំបន់អាវាលីនៃទីក្រុងម៉ាឌីណះ ធ្លាប់បានផ្លាស់វេនគ្នាចុះទៅជួបព្យាការី។ គាត់ទៅមួយថ្ងៃ ហើយខ្ញុំទៅមួយថ្ងៃ។ នៅពេលខ្ញុំទៅ ខ្ញុំតែងតែនាំយកដំណឹងនៃថ្ងៃនោះទាក់ទងនឹងវិវរណៈ និងបទបញ្ជាផ្សេងៗមកប្រាប់គាត់ ហើយនៅពេលគាត់ទៅ គាត់ក៏ធ្វើដូចគ្នានោះចំពោះខ្ញុំដែរ។ ពួកយើងដែលជាជនជាតិគួរ៉ែស ធ្លាប់តែមានអំណាចលើស្ត្រី ប៉ុន្តែនៅពេលពួកយើងបានមកដល់ទីក្រុងម៉ាឌីណះក្នុងចំណោមពួកអាន់ស្វ៉ារ ពួកយើងបានសង្កេតឃើញថាស្ត្រីអាន់ស្វ៉ារមានអំណាចលើបុរសរបស់ពួកគេ ដូច្នេះស្ត្រីៗរបស់ពួកយើងក៏ចាប់ផ្តើមរៀនសូត្រតាមទម្លាប់របស់ស្ត្រីអាន់ស្វ៉ារទាំងនោះ។ នៅថ្ងៃមួយ ខ្ញុំបានស្តីបន្ទោសភរិយារបស់ខ្ញុំ ស្រាប់តែនាងបានតមាត់តកមកកាន់ខ្ញុំវិញ ហើយខ្ញុំមិនពេញចិត្តទាល់តែសោះដែលនាងហ៊ានតមាត់មកកាន់ខ្ញុំបែបនេះ។ នាងបាននិយាយថា៖ “ហេតុអ្វីបានជាបងខឹងសម្បារនៅពេលអូនតមាត់ទៅកាន់បង? ស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់ ភរិយាទាំងឡាយរបស់ព្យាការីក៏តែងតែតមាត់ទៅកាន់លោកដែរ ហើយអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមពួកគេថែមទាំងមិនព្រមនិយាយរកលោកពេញមួយថ្ងៃរហូតដល់យប់ទៀតផង!”។ ពាក្យសម្តីរបស់នាងបានធ្វើឱ្យខ្ញុំភ័យព្រួយយ៉ាងខ្លាំង ហើយខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់នាងថា៖ “អ្នកណាដែលធ្វើបែបនោះចំពោះលោក គឺច្បាស់ជាទទួលរងការខាតបង់យ៉ាងធំធេងមិនខាន!”។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏បានស្លៀកពាក់រួចចេញទៅជួប ហាហ្វសោះ (កូនស្រីរបស់ខ្ញុំ និងជាភរិយារបស់ព្យាការី) ហើយបានសួរនាងថា៖ “តើមានអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកនាងធ្វើឱ្យអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ខឹងសម្បារពេញមួយថ្ងៃរហូតដល់យប់មែនឬទេ?”។ នាងបានឆ្លើយថា៖ “មែនហើយ”។ ខ្ញុំបាននិយាយថា៖ “នាងពិតជាវិនាសអន្តរាយ និងខាតបង់ហើយ! តើនាងមិនខ្លាចក្រែងព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ក្រោធខឹងដោយសារតែការខឹងសម្បាររបស់អ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ហើយធ្វើឱ្យនាងត្រូវវិនាសទេឬ? ចូរកុំទាមទាររបស់របរច្រើនពេកពីអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ កុំតមាត់តកទៅកាន់លោកក្នុងគ្រប់កាលៈទេសៈ ហើយកុំព្រងើយកន្តើយចំពោះលោកឡើយ។ ចូរនាងសុំពីខ្ញុំចុះនូវអ្វីដែលនាងត្រូវការ ហើយកុំយកតម្រាប់តាមអ្នកជិតខាងរបស់នាង (អាអ៊ីសាស់) ព្រោះនាងនោះមានរូបសម្រស់ស្រស់ស្អាតជាង និងជាទីស្រឡាញ់ជាងរបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់”។ នៅសម័យនោះ មានពាក្យចចាមអារ៉ាមលេចឮថាកុលសម្ព័ន្ធហ្គាសសាន (នៅតំបន់សាម) កំពុងរៀបចំកងទ័ពសេះដើម្បីមកវាយប្រហារពួកយើង។ នៅថ្ងៃវេនរបស់មិត្តភក្តិអាន់ស្វ៉ាររបស់ខ្ញុំ គាត់បានទៅជួបព្យាការី ហើយបានត្រឡប់មកវិញនៅពេលយប់ ដោយគោះទ្វារផ្ទះរបស់ខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំងៗ និងសួរថាតើខ្ញុំបានគេងលក់ហើយឬនៅ។ ខ្ញុំមានការភ័យស្លន់ស្លោ ហើយបានរត់ចេញមកជួបគាត់។ គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំថា៖ “មានរឿងធំមួយបានកើតឡើងហើយ!”។ ខ្ញុំបានសួរគាត់ថា៖ “តើរឿងអ្វី? តើពួកហ្គាសសានបានមកវាយលុកហើយមែនទេ?”។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ “រឿងនោះរឹតតែធ្ងន់ធ្ងរជាងនេះទៅទៀត គឺអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានលែងលះភរិយាទាំងអស់របស់លោកហើយ!”។ ខ្ញុំបានឧទានថា៖ “ហាហ្វសោះ ពិតជាវិនាសនិងខាតបង់ហើយ! ខ្ញុំធ្លាប់បានគិតទុកជាមុនថារឿងនេះនឹងកើតឡើងនៅថ្ងៃណាមួយមិនខាន”។ ខ្ញុំក៏បានស្លៀកពាក់ ហើយបានទៅចូលរួមការថ្វាយបង្គំព្រះពេលព្រឹកព្រហាមជាមួយព្យាការី។ បន្ទាប់មក ព្យាការីបានឡើងទៅកាន់បន្ទប់ជាន់លើមួយ ហើយគង់នៅទីនោះតែឯង។ ខ្ញុំបានទៅជួប ហាហ្វសោះ ស្រាប់តែឃើញនាងកំពុងយំសោក។ ខ្ញុំបានសួរនាងថា៖ “ហេតុអ្វីបានជានាងយំ? តើខ្ញុំមិនបានព្រមាននាងទុកជាមុនទេឬ? តើអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានលែងលះពួកនាងទាំងអស់គ្នាហើយមែនទេ?”។ នាងបានឆ្លើយថា៖ “ខ្ញុំមិនដឹងទេ លោកកំពុងគង់នៅក្នុងបន្ទប់ជាន់លើនោះ”។ ខ្ញុំក៏បានចេញមកវិញ ហើយបានទៅដល់ក្បែរវេទិកាទេសនា ស្រាប់តែឃើញមនុស្សមួយក្រុមធំកំពុងអង្គុយជុំវិញវេទិកា ហើយអ្នកខ្លះកំពុងយំសោក។ ខ្ញុំបានអង្គុយជាមួយពួកគេមួយសន្ទុះ ប៉ុន្តែមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងស្ថានភាពតានតឹងនោះបានឡើយ។ ខ្ញុំក៏បានឡើងទៅកាន់បន្ទប់ជាន់លើដែលព្យាការីកំពុងគង់នៅ ហើយបានជម្រាបទៅកាន់អ្នកបម្រើស្បែកខ្មៅម្នាក់របស់លោកថា៖ “តើអ្នកអាចសុំការអនុញ្ញាតពីអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ឱ្យ អ៊ូម៉ើរ ចូលជួបបានទេ?”។ អ្នកបម្រើនោះបានចូលទៅខាងក្នុង ជម្រាបព្យាការី រួចចេញមកវិញហើយប្រាប់ថា៖ “ខ្ញុំបានជម្រាបលោកអំពីលោកហើយ ប៉ុន្តែលោកមិនបានតបឆ្លើយអ្វីឡើយ”។ ខ្ញុំក៏បានត្រឡប់មកអង្គុយជាមួយមនុស្សទាំងឡាយក្បែរវេទិកាទេសនាវិញ ប៉ុន្តែចិត្តរបស់ខ្ញុំនៅតែមិនអាចស្ងប់បាន ខ្ញុំក៏បានត្រឡប់ទៅជួបអ្នកបម្រើនោះជាលើកទីពីរ ហើយគាត់បានចេញមកប្រាប់ដូចលើកមុនដដែល។ នៅពេលខ្ញុំបម្រុងនឹងចាកចេញ ស្រាប់តែអ្នកបម្រើនោះបានស្រែកហៅខ្ញុំថា៖ “អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានអនុញ្ញាតឱ្យលោកចូលហើយ!”។ ខ្ញុំក៏បានចូលទៅជួបព្យាការី ស្រាប់តែឃើញលោកកំពុងផ្ទុំនៅលើកន្ទេលរពាក់រពិនមួយដោយគ្មានពូកកល់ឡើយ ហើយស្នាមកន្ទេលបានបន្សល់ទុកជាស្នាមនៅលើដងខ្លួនរបស់លោក ហើយលោកកំពុងផ្អែកលើខ្នើយស្បែកមួយដែលញាត់ដោយសរសៃដើមចាលម៉ា។ ខ្ញុំបានសម្តែងការគួរសមគោរពលោក ហើយខណៈពេលដែលកំពុងឈរ ខ្ញុំបានសួរថា៖ “តើលោកបានលែងលះភរិយាទាំងអស់របស់លោកមែនទេ?”។ លោកបានងើបព្រះភក្ត្រឡើងសម្លឹងមើលមកខ្ញុំ ហើយមានប្រសាសន៍ឆ្លើយថា៖ “ទេ”។ បន្ទាប់មក ខណៈពេលដែលនៅឈរដដែល ខ្ញុំបាននិយាយលួងលោមលោកដើម្បីបន្ធូរបរិយាកាសថា៖ “ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ពួកយើងដែលជាជនជាតិគួរ៉ែស ធ្លាប់តែមានអំណាចលើភរិយារបស់ពួកយើង ប៉ុន្តែនៅពេលពួកយើងមកដល់ទីក្រុងម៉ាឌីណះ ពួកយើងបានជួបប្រទះនឹងមនុស្សដែលស្ត្រីមានអំណាចលើពួកគេវិញ...” អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់រឿងរ៉ាវទាំងអស់ប្រាប់លោក។ ពេលនោះ ព្យាការីបានញញឹម។ អ៊ូម៉ើរ បានបន្តថា៖ ខ្ញុំបានជម្រាបលោកទៀតថា៖ “ខ្ញុំបានទៅជួប ហាហ្វសោះ ហើយប្រាប់នាងថាកុំយកតម្រាប់តាមមិត្តភក្តិរបស់នាង (អាអ៊ីសាស់) ព្រោះនាងនោះស្រស់ស្អាតជាង និងជាទីស្រឡាញ់ជាងរបស់ព្យាការី”។ ព្យាការីក៏បានញញឹមម្តងទៀត។ នៅពេលខ្ញុំឃើញលោកញញឹម ខ្ញុំក៏បានអង្គុយចុះ ហើយក្រឡេកមើលជុំវិញបន្ទប់ ស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់ ខ្ញុំមើលមិនឃើញទ្រព្យសម្បត្តិអ្វីសំខាន់ក្រៅពីស្បែកសត្វបីផ្ទាំងឡើយ។ ខ្ញុំបានជម្រាបលោកថា៖ “សូមលោកបួងសួងសុំឱ្យព្រះជាម្ចាស់ប្រទានភាពសម្បូរសប្បាយដល់សហគមន៍របស់លោកផង ដ្បិតពួកពែរ្ស និងពួកប៊ីហ្សង់ទីន ត្រូវបានគេផ្តល់ឱ្យនូវទ្រព្យសម្បត្តិ និងភាពរុងរឿងខាងលោកីយ៍យ៉ាងបរិបូរណ៌ បើទោះបីជាពួកគេមិនបានគោរពសក្ការៈចំពោះព្រះជាម្ចាស់ក៏ដោយ!”។ ព្យាការីដែលកំពុងផ្អែក បានគង់ត្រង់ខ្លួនឡើងវិញ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ “តើអ្នកនៅមានមន្ទិលសង្ស័យទៀតឬ ឱ អ៊ីប៊ីន អាល់-ខាត់តອບ? ពួកមនុស្សទាំងនោះ គឺត្រូវបានគេផ្តល់រង្វាន់នៃអំពើល្អរបស់ពួកគេត្រឹមតែនៅក្នុងលោកីយ៍នេះប៉ុណ្ណោះ!”។ ខ្ញុំបានជម្រាបព្យាការីថា៖ “សូមលោកមេត្តាសុំការអភ័យទោសពីព្រះជាម្ចាស់ឱ្យទូលបង្គំផង”។ ព្យាការីមិនបានទៅជួបភរិយាទាំងឡាយរបស់លោកឡើយ ដោយសារតែរឿងសម្ងាត់ដែល ហាហ្វសោះ បានទម្លាយប្រាប់ អាអ៊ីសាស់ ហើយលោកបានស្បថថានឹងមិនទៅជួបពួកគេអស់រយៈពេលមួយខែ ដោយសារតែលោកខឹងសម្បារនឹងពួកគេ។ នៅពេល ២៩ ថ្ងៃបានកន្លងផុតទៅ ព្យាការីបានអញ្ជើញទៅជួប អាអ៊ីសាស់ មុនគេបង្អស់។ នាងបានជម្រាបលោកថា៖ “លោកធ្លាប់បានស្បថថានឹងមិនមកជួបពួកយើងអស់រយៈពេលមួយខែ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះទើបតែកន្លងផុតទៅបាន ២៩ ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ព្រោះខ្ញុំបានរាប់ថ្ងៃមួយថ្ងៃម្តងៗយ៉ាងច្បាស់លាស់”។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “ខែខ្លះក៏មានត្រឹមតែ ២៩ ថ្ងៃដែរ” ហើយខែនោះគឺមាន ២៩ ថ្ងៃមែន។ អាអ៊ីសាស់ បានរៀបរាប់បន្តថា៖ នៅពេលវិវរណៈនៃការផ្តល់ជម្រើសត្រូវបានបញ្ចុះមក ព្យាការីបានចាប់ផ្តើមជាមួយខ្ញុំមុនគេ ដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ “ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នកនូវរឿងមួយ ប៉ុន្តែអ្នកមិនចាំបាច់ប្រញាប់ប្រញាល់ឆ្លើយតបឡើយ រហូតទាល់តែអ្នកបានពិគ្រោះយោបល់ជាមួយឪពុកម្តាយរបស់អ្នកសិន” ដោយ អាអ៊ីសាស់ ដឹងច្បាស់ថាឪពុកម្តាយរបស់នាងនឹងមិនណែនាំឱ្យនាងបែកបាក់ពីព្យាការីឡើយ។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា ព្រះជាម្ចាស់បានបញ្ចុះខគម្ពីរថា៖ “ឱព្យាការី! ចូរប្រាប់ទៅកាន់ភរិយាទាំងឡាយរបស់អ្នកថា ប្រសិនបើពួកនាងប្រាថ្នាចង់បានជីវិតលោកីយ៍ និងភាពស្រស់បំព្រងរបស់វា... នោះចូរមកចុះ ខ្ញុំនឹងផ្តល់ទ្រព្យសម្បត្តិផ្គត់ផ្គង់ពួកនាង ហើយដោះលែងពួកនាងឱ្យមានសេរីភាពដោយថ្លៃថ្នូរ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកនាងប្រាថ្នាចង់បានព្រះជាម្ចាស់ និងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ព្រមទាំងទីលំនៅនៃបរលោក នោះពិតប្រាកដណាស់ ព្រះជាម្ចាស់បានរៀបចំរង្វាន់ដ៏ធំធេងសម្រាប់ពួកអ្នកដែលសាងអំពើល្អក្នុងចំណោមពួកនាង” (៣៣:២៨-២៩)។ អាអ៊ីសាស់ បានជម្រាបថា៖ “តើខ្ញុំត្រូវពិគ្រោះជាមួយឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំអំពីរឿងនេះធ្វើអ្វី? ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំជ្រើសរើសយកព្រះជាម្ចាស់ អ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ និងទីលំនៅនៃបរលោក!”។ បន្ទាប់មក ព្យាការីក៏បានផ្តល់ជម្រើសនេះដល់ភរិយាដទៃទៀតរបស់លោក ហើយពួកគេទាំងអស់គ្នាក៏បានឆ្លើយតបដូចជា អាអ៊ីសាស់ ដែរ»។

អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានស្បថថាលោកនឹងមិនទៅជួបភរិយាទាំងឡាយរបស់លោកអស់រយៈពេលមួយខែ ដោយសារតែលោកបានគ្រេចជើង។ លោកបានគង់នៅក្នុងបន្ទប់ជាន់លើ ហើយ អ៊ូម៉ើរ បានទៅជួបលោក និងសួរថា៖ «តើលោកបានលែងលះភរិយាទាំងអស់របស់លោកមែនទេ?»។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានស្បថថានឹងមិនទៅជួបពួកគេអស់រយៈពេលមួយខែ»។ ព្យាការីបានគង់នៅទីនោះអស់រយៈពេល ២៩ ថ្ងៃ បន្ទាប់មកលោកក៏បានចុះមកជួបភរិយាទាំងឡាយរបស់លោកវិញ។