សហ៊ីហ៍ អាល់-ពូខារី

អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន កាអ៍ប បានរៀបរាប់ថា៖ កាអ៍ប អ៊ីប៊ីន ម៉ាលិក បានប្រាប់គាត់ថានៅក្នុងសម័យកាលរបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ គាត់បានទាមទារបំណុលរបស់គាត់ពី អ៊ីប៊ីន អាប៊ី ហាដរ៉ាដ នៅក្នុងវិហារ។ សំឡេងរបស់ពួកគេទាំងពីរបានបន្លឺឡើងកាន់តែខ្លាំង រហូតដល់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានឮពួកគេ ខណៈដែលលោកកំពុងគង់នៅក្នុងផ្ទះរបស់លោក។ ដូច្នេះ លោកបានបើកវាំងននបន្ទប់របស់លោក ហើយបានហៅ កាអ៍ប អ៊ីប៊ីន ម៉ាលិក ដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱ កាអ៍ប!»។ គាត់បានឆ្លើយតបថា៖ «ខ្ញុំនៅទីនេះ ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់!»។ លោកបានធ្វើសញ្ញាដៃរបស់លោកប្រាប់គាត់ ដោយបញ្ជាក់ថាសូមកាត់បន្ថយបំណុលពាក់កណ្តាល។ កាអ៍ប បានជម្រាបថា៖ «ខ្ញុំយល់ព្រម ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់!»។ បន្ទាប់មក អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ (ទៅកាន់ អ៊ីប៊ីន អាប៊ី ហាដរ៉ាដ) ថា៖ «ចូរក្រោកឡើង ហើយសងគាត់នូវផ្នែកដែលនៅសល់ចុះ»។

ម៉ាវ៉ាន និង អាល់-មិសវើរ អ៊ីប៊ីន ម៉ាខ្រាម៉ាស់ (ដែលជាសហការីរបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់) បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេល ស៊ូហៃល អ៊ីប៊ីន អាមរ៍ បានយល់ព្រមលើសន្ធិសញ្ញា (ហ៊ូដៃប៊ីយ៉ាស់) ចំណុចមួយក្នុងចំណោមចំណុចដែលគាត់បានកំណត់ជាលក្ខខណ្ឌនៅពេលនោះ គឺព្យាការីត្រូវតែប្រគល់ត្រឡប់ទៅឱ្យពួកគេវិញ (ពួកអ្នកគោរពបូជារូបព្រះ) នូវបុគ្គលណាដែលមកជួបលោកពីខាងភាគីរបស់ពួកគេ ទោះបីជាបុគ្គលនោះជាមូស្លីមក៏ដោយ ហើយលោកនឹងមិនធ្វើការជ្រៀតជ្រែករវាងពួកគេនិងបុគ្គលនោះឡើយ។ ពួកមូស្លីមមិនចូលចិត្តលក្ខខណ្ឌនេះទេ ហើយមានការមិនពេញចិត្តជាខ្លាំង។ ប៉ុន្តែ ស៊ូហៃល មិនយល់ព្រមឡើយ លើកលែងតែមានលក្ខខណ្ឌនោះ។ ដូច្នេះ ព្យាការីបានយល់ព្រមលើលក្ខខណ្ឌនោះ ហើយបានប្រគល់ អាប៊ូ ជាន់ដាល់ ត្រឡប់ទៅឱ្យឪពុករបស់គាត់គឺ ស៊ូហៃល អ៊ីប៊ីន អាមរ៍ វិញ។ ចាប់ពីពេលនោះមក ព្យាការីបានប្រគល់មនុស្សគ្រប់គ្នាត្រឡប់ទៅវិញនៅក្នុងអំឡុងពេលនោះ (នៃកិច្ចព្រមព្រៀងឈប់បាញ់) ទោះបីជាបុគ្គលនោះជាមូស្លីមក៏ដោយ។ នៅក្នុងអំឡុងពេលនោះ ស្ត្រីមានជំនឿមួយចំនួនបានធ្វើចំណាកស្រុក រួមទាំង អ៊ុម្មុ គុលស៊ូម ប៊ីនទី អ៊ុកបាស់ អ៊ីប៊ីន អាប៊ី ម៉ូអៃត ដែលបានមកជួបអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយនាងនៅជាយុវតីនៅឡើយ។ សាច់ញាតិរបស់នាងបានមកជួបព្យាការី ហើយបានស្នើសុំឱ្យលោកប្រគល់នាងត្រឡប់ទៅវិញ ប៉ុន្តែព្យាការីមិនបានប្រគល់នាងត្រឡប់ទៅឱ្យពួកគេឡើយ ពីព្រោះព្រះជាម្ចាស់បានបញ្ចុះវិវរណៈនៃគម្ពីរដ៏ពិសិដ្ឋទាក់ទងនឹងស្ត្រីថា៖ ‹ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ! នៅពេលស្ត្រីមានជំនឿទាំងឡាយបានមកជួបពួកអ្នកក្នុងនាមជាជនចំណាកស្រុក ចូរពួកអ្នកធ្វើការសាកល្បងពិនិត្យមើលពួកគេចុះ ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ដឹងបំផុតអំពីជំនឿរបស់ពួកគេ។ ប្រសិនបើពួកអ្នកដឹងច្បាស់ថាពួកគេជាអ្នកមានជំនឿពិតប្រាកដ ចូរកុំបញ្ជូនពួកគេត្រឡប់ទៅឱ្យពួកគ្មានជំនឿវិញឡើយ (ពីព្រោះ) ពួកគេមិនមែនជាភរិយាស្របច្បាប់សម្រាប់ពួកគ្មានជំនឿឡើយ ហើយពួកគ្មានជំនឿក៏មិនមែនជាស្វាមីស្របច្បាប់សម្រាប់ពួកគេដែរ›។

ម៉ាវ៉ាន និង អាល់-មិសវើរ អ៊ីប៊ីន ម៉ាខ្រាម៉ាស់ (ដែលជាសហការីរបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់) បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេល ស៊ូហៃល អ៊ីប៊ីន អាមរ៍ បានយល់ព្រមលើសន្ធិសញ្ញា (ហ៊ូដៃប៊ីយ៉ាស់) ចំណុចមួយក្នុងចំណោមចំណុចដែលគាត់បានកំណត់ជាលក្ខខណ្ឌនៅពេលនោះ គឺព្យាការីត្រូវតែប្រគល់ត្រឡប់ទៅឱ្យពួកគេវិញ (ពួកអ្នកគោរពបូជារូបព្រះ) នូវបុគ្គលណាដែលមកជួបលោកពីខាងភាគីរបស់ពួកគេ ទោះបីជាបុគ្គលនោះជាមូស្លីមក៏ដោយ ហើយលោកនឹងមិនធ្វើការជ្រៀតជ្រែករវាងពួកគេនិងបុគ្គលនោះឡើយ។ ពួកមូស្លីមមិនចូលចិត្តលក្ខខណ្ឌនេះទេ ហើយមានការមិនពេញចិត្តជាខ្លាំង។ ប៉ុន្តែ ស៊ូហៃល មិនយល់ព្រមឡើយ លើកលែងតែមានលក្ខខណ្ឌនោះ។ ដូច្នេះ ព្យាការីបានយល់ព្រមលើលក្ខខណ្ឌនោះ ហើយបានប្រគល់ អាប៊ូ ជាន់ដាល់ ត្រឡប់ទៅឱ្យឪពុករបស់គាត់គឺ ស៊ូហៃល អ៊ីប៊ីន អាមរ៍ វិញ។ ចាប់ពីពេលនោះមក ព្យាការីបានប្រគល់មនុស្សគ្រប់គ្នាត្រឡប់ទៅវិញនៅក្នុងអំឡុងពេលនោះ (នៃកិច្ចព្រមព្រៀងឈប់បាញ់) ទោះបីជាបុគ្គលនោះជាមូស្លីមក៏ដោយ។ នៅក្នុងអំឡុងពេលនោះ ស្ត្រីមានជំនឿមួយចំនួនបានធ្វើចំណាកស្រុក រួមទាំង អ៊ុម្មុ គុលស៊ូម ប៊ីនទី អ៊ុកបាស់ អ៊ីប៊ីន អាប៊ី ម៉ូអៃត ដែលបានមកជួបអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយនាងនៅជាយុវតីនៅឡើយ។ សាច់ញាតិរបស់នាងបានមកជួបព្យាការី ហើយបានស្នើសុំឱ្យលោកប្រគល់នាងត្រឡប់ទៅវិញ ប៉ុន្តែព្យាការីមិនបានប្រគល់នាងត្រឡប់ទៅឱ្យពួកគេឡើយ ពីព្រោះព្រះជាម្ចាស់បានបញ្ចុះវិវរណៈនៃគម្ពីរដ៏ពិសិដ្ឋទាក់ទងនឹងស្ត្រីថា៖ ‹ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ! នៅពេលស្ត្រីមានជំនឿទាំងឡាយបានមកជួបពួកអ្នកក្នុងនាមជាជនចំណាកស្រុក ចូរពួកអ្នកធ្វើការសាកល្បងពិនិត្យមើលពួកគេចុះ ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ដឹងបំផុតអំពីជំនឿរបស់ពួកគេ។ ប្រសិនបើពួកអ្នកដឹងច្បាស់ថាពួកគេជាអ្នកមានជំនឿពិតប្រាកដ ចូរកុំបញ្ជូនពួកគេត្រឡប់ទៅឱ្យពួកគ្មានជំនឿវិញឡើយ (ពីព្រោះ) ពួកគេមិនមែនជាភរិយាស្របច្បាប់សម្រាប់ពួកគ្មានជំនឿឡើយ ហើយពួកគ្មានជំនឿក៏មិនមែនជាស្វាមីស្របច្បាប់សម្រាប់ពួកគេដែរ›។

អ៊ុវ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ អាយស្ហះ បានប្រាប់ខ្ញុំថា៖ «អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ធ្លាប់ធ្វើការសាកល្បងពិនិត្យមើលពួកគេស្របតាមខគម្ពីរនេះ៖ ‹ឱបណ្តាអ្នកមានជំនឿទាំងឡាយ! នៅពេលស្ត្រីមានជំនឿទាំងឡាយបានមកជួបពួកអ្នកក្នុងនាមជាជនចំណាកស្រុក ចូរធ្វើការសាកល្បងពិនិត្យមើលពួកគេ... ពិតប្រាកដណាស់ ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ជាអ្នកអភ័យទោសដ៏លើសលប់ ទ្រង់មហាករុណាទោស›»។ អាយស្ហះ បានរៀបរាប់ថា៖ «នៅពេលស្ត្រីណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានយល់ព្រមលើលក្ខខណ្ឌនោះ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងមានប្រសាសន៍ទៅកាន់នាងថា៖ “ខ្ញុំបានទទួលយកការសច្ចាស្មោះត្រង់របស់អ្នកហើយ”។ លោកគ្រាន់តែមានប្រសាសន៍ពាក្យនោះប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់ ព្រះហស្តរបស់លោកមិនដែលប៉ះពាល់ដៃស្ត្រីណាម្នាក់ឡើយ (ពោលគឺមិនដែលចាប់ដៃស្ត្រីឡើយ) ក្នុងពេលទទួលការសច្ចាស្មោះត្រង់ ហើយលោកមិនដែលទទួលការសច្ចាស្មោះត្រង់របស់ពួកគេក្រៅតែពីពាក្យសម្តីរបស់លោកឡើយ»។

ជារីរ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលខ្ញុំបានផ្តល់ការសច្ចាស្មោះត្រង់ចំពោះអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ លោកបានកំណត់លក្ខខណ្ឌថា ខ្ញុំត្រូវតែផ្តល់ដំបូន្មានដ៏ល្អស្មោះត្រង់ចំពោះមូស្លីមគ្រប់រូប។

ជ៉ាប៊ៀរ អ៊ីប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានផ្តល់ការសច្ចាស្មោះត្រង់ចំពោះអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ក្នុងការប្រតិបត្តិការថ្វាយបង្គំព្រះឱ្យបានត្រឹមត្រូវពេញលេញ ការផ្តល់ទានកាតព្វកិច្ច និងការផ្តល់ដំបូន្មានដ៏ល្អស្មោះត្រង់ចំពោះមូស្លីមគ្រប់រូប។

អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើបុគ្គលណាម្នាក់លក់ដើមល្មើដែលត្រូវបានបង្កាត់កាត់លម្អងរួចហើយ នោះផលផ្លែរបស់វាជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នកលក់ លើកលែងតែអ្នកទិញបានកំណត់លក្ខខណ្ឌផ្ទុយពីនេះ»។

អ៊ុវ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ អាយស្ហះ បានប្រាប់ខ្ញុំថា បារីរ៉ាស់ បានមកសុំជំនួយពីនាងក្នុងការសរសេកិច្ចសន្យារំដោះខ្លួន ហើយនៅពេលនោះនាងមិនទាន់បានបង់ប្រាក់ថ្លៃខ្លួនណាមួយឡើយ។ អាយស្ហះ បាននិយាយទៅកាន់នាងថា៖ «ចូរនាងទៅជួបចៅហ្វាយនាយរបស់នាងចុះ ហើយប្រសិនបើពួកគេយល់ព្រមឱ្យខ្ញុំបង់ថ្លៃខ្លួនរបស់នាង (ហើយដោះលែងនាង) ក្រោមលក្ខខណ្ឌដែលថាសិទ្ធិអាណាព្យាបាលលើការរំដោះ (វ៉ាឡា) នឹងធ្លាក់មកលើខ្ញុំ នោះខ្ញុំនឹងបង់ប្រាក់នោះឱ្យ»។ បារីរ៉ាស់ បានប្រាប់ចៅហ្វាយនាយរបស់នាងអំពីរឿងនោះ ប៉ុន្តែពួកគេបានបដិសេធ ហើយនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើ អាយស្ហះ ចង់ធ្វើការសប្បុរសធម៌ នាងអាចធ្វើបាន ប៉ុន្តែសិទ្ធិអាណាព្យាបាលលើការរំដោះរបស់នាងត្រូវតែជារបស់ពួកយើង»។ អាយស្ហះ បានជម្រាបអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់អំពីរឿងនោះ ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់នាងថា៖ «ចូរទិញ និងដោះលែង បារីរ៉ាស់ ទៅ ពីព្រោះសិទ្ធិអាណាព្យាបាលលើការរំដោះ គឺជារបស់បុគ្គលណាដែលបានដោះលែង»។

ជ៉ាប៊ៀរ បានរៀបរាប់ថា៖ ខណៈពេលដែលខ្ញុំកំពុងជិះសត្វអូដ្ឋមួយក្បាលដែលដើរយឺត និងអស់កម្លាំង ស្រាប់តែព្យាការីបានធ្វើដំណើរកាត់ ហើយលោកបានវាយវាថ្នមៗ និងបានបួងសួងសុំពរជ័យពីព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់វា។ ភ្លាមនោះ សត្វអូដ្ឋនោះបានក្លាយជាលឿនយ៉ាងខ្លាំងដែលវាមិនធ្លាប់មានពីមុនមកឡើយ។ បន្ទាប់មក ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរលក់វាឱ្យខ្ញុំក្នុងតម្លៃមួយអ៊ូគីយ៉ាស់ (មាស)»។ ខ្ញុំបានជម្រាបថា៖ «មិនលក់ទេ»។ លោកបានមានប្រសាសន៍ម្តងទៀតថា៖ «ចូរលក់វាឱ្យខ្ញុំក្នុងតម្លៃមួយអ៊ូគីយ៉ាស់ចុះ»។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏បានលក់វាឱ្យលោក ហើយខ្ញុំបានកំណត់លក្ខខណ្ឌថា ខ្ញុំមានសិទ្ធិជិះវាត្រឡប់ទៅកាន់ផ្ទះរបស់ខ្ញុំ។ នៅពេលពួកយើងបានទៅដល់ (ទីក្រុងម៉ាឌីណះ) ខ្ញុំបាននាំយកសត្វអូដ្ឋនោះទៅប្រគល់ជូនព្យាការី ហើយលោកបានប្រគល់ប្រាក់ថ្លៃអូដ្ឋឱ្យខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ប៉ុន្តែលោកបានចាត់គេឱ្យមកហៅខ្ញុំ (ហើយនៅពេលខ្ញុំបានទៅជួបលោក) លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំមិនយកសត្វអូដ្ឋរបស់អ្នកឡើយ។ ចូរយកសត្វអូដ្ឋរបស់អ្នកទុកជាកាដូសម្រាប់អ្នកចុះ»។ (មានការរៀបរាប់ជាច្រើនផ្សេងទៀតដែលមានការប្រើប្រាស់ពាក្យពេចន៍ខុសគ្នាបន្តិចបន្តួចទាក់ទងនឹងលក្ខខណ្ឌដែល ជ៉ាប៊ៀរ មានសិទ្ធិជិះសត្វអូដ្ឋដែលបានលក់រហូតទៅដល់ទីក្រុងម៉ាឌីណះ)។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកអាន់សារបានជម្រាបទៅកាន់ព្យាការីថា៖ «សូមលោកបែងចែកចម្ការដើមល្មើរបស់ពួកយើងរវាងពួកយើង និងបងប្អូនជនចំណាកស្រុករបស់ពួកយើង»។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ទេ»។ ពួកអាន់សារបាននិយាយទៅកាន់ជនចំណាកស្រុកថា៖ «ពួកអ្នកអាចធ្វើការងារកម្លាំង (នៅក្នុងចម្ការរបស់ពួកយើង) ហើយពួកយើងនឹងចែករំលែកផលផ្លែឈើជាមួយពួកអ្នក»។ ជនចំណាកស្រុកបានឆ្លើយតបថា៖ «ពួកយើងបានឮ និងគោរពតាម»។

អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់ដីធ្លីនៃតំបន់ខៃបារទៅឱ្យជនជាតិជ្វីហ្វ ក្រោមលក្ខខណ្ឌដែលថាពួកគេត្រូវតែធ្វើការលើដីនោះ និងដាំដុះដំណាំ ហើយពួកគេនឹងទទួលបានពាក់កណ្តាលនៃទិន្នផលរបស់វា។

អ៊ុកបាស់ អ៊ីប៊ីន អាមៀរ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ក្នុងចំណោមលក្ខខណ្ឌទាំងអស់ដែលពួកអ្នកមានកាតព្វកិច្ចត្រូវបំពេញ លក្ខខណ្ឌដែលស័ក្តិសមបំផុតក្នុងការបំពេញ គឺលក្ខខណ្ឌទាំងឡាយណាដែលធ្វើឱ្យទំនាក់ទំនងអាពាហ៍ពិពាហ៍ក្លាយជាស្របច្បាប់សម្រាប់ពួកអ្នក»។

រ៉ាហ្វៀរ អ៊ីប៊ីន ខាឌីជ បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកយើងធ្លាប់ធ្វើការលើដីស្រែចម្ការច្រើនជាងពួកអាន់សារដទៃទៀត ហើយពួកយើងធ្លាប់ជួលដីស្រែចម្ការដោយកំណត់លក្ខខណ្ឌយកទិន្នផលនៃដីផ្នែកនេះសម្រាប់ម្ចាស់ដី និងផ្នែកនោះសម្រាប់អ្នកធ្វើការ។ ជួនកាលផ្នែកមួយទទួលបានផល ហើយផ្នែកមួយទៀតរងការខូចខាត។ ដូច្នេះ ព្យាការីបានហាមឃាត់ពួកយើងពីការជួលដីស្រែចម្ការបែបនោះ ប៉ុន្តែលោកមិនបានហាមឃាត់ការជួលដោយប្រាក់ឌីណា ឬឌៀរហាំឡើយ។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នករស់នៅក្នុងទីក្រុងមិនត្រូវធ្វើជាឈ្មួញកណ្តាលលក់ទំនិញជំនួសអ្នកស្រុកវាលខ្សាច់ឡើយ។ ចូរកុំអនុវត្តការដេញថ្លៃបញ្ឆោត (ពោលគឺកុំដំឡើងថ្លៃទំនិញដែលខ្លួនគ្មានបំណងទិញដើម្បីបញ្ឆោតអ្នកដទៃ)។ គ្មានមូស្លីមណាម្នាក់ត្រូវផ្តល់តម្លៃខ្ពស់ជាងលើទំនិញដែលបងប្អូនមូស្លីមរបស់គេបានទិញរួចហើយឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវចូលទៅដណ្តឹងស្ត្រីដែលបងប្អូនមូស្លីមរបស់គេបានដណ្តឹងរួចហើយដែរ។ ស្ត្រីមូស្លីមមិនត្រូវទាមទារឱ្យមានការលែងលះបងប្អូនស្រីរបស់នាង (ភរិយាម្នាក់ទៀតរបស់ស្វាមី) ដើម្បីដណ្តើមយកកន្លែងរបស់នាងនោះឡើយ»។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ និង ហ្សៃដ អ៊ីប៊ីន ខាលិដ អាល់-ជូហានី បានរៀបរាប់ថា៖ បុរសអ្នកស្រុកវាលខ្សាច់ម្នាក់បានមកជួបអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំសូមអង្វរលោកដោយព្រះជាម្ចាស់ សូមលោកកាត់សេចក្តីរឿងក្តីរបស់ខ្ញុំតាមច្បាប់នៃគម្ពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់»។ គូទំនាស់របស់គាត់ដែលជាអ្នកមានការយល់ដឹងច្រើនជាងគាត់ បាននិយាយថា៖ «ត្រូវហើយ សូមលោកកាត់សេចក្តីរវាងពួកយើងតាមច្បាប់នៃគម្ពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយសូមអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំនិយាយ»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរនិយាយចុះ»។ គាត់បានរៀបរាប់ថា៖ «កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំធ្លាប់ជាកម្មករស៊ីឈ្នួលធ្វើការឱ្យបុរសម្នាក់នេះ ហើយកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់សាហាយស្មន់ជាមួយនឹងភរិយារបស់គាត់។ មនុស្សទាំងឡាយបានប្រាប់ខ្ញុំថាវាជាកាតព្វកិច្ចដែលកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំត្រូវរងទណ្ឌកម្មគប់ដុំថ្មរហូតដល់ស្លាប់ ដូច្នេះដើម្បីជាការលោះទោសកូនប្រុស ខ្ញុំបានបង់ថ្លៃលោះដោយសត្វចៀមចំនួន ១០០ ក្បាល និងទាសីម្នាក់។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានទៅសាកសួរអ្នកប្រាជ្ញសាសនាអំពីរឿងនេះ ហើយពួកគេបានប្រាប់ខ្ញុំថាកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំត្រូវតែរងទណ្ឌកម្មរំពាត់ចំនួន ១០០ ខ្សែ និងត្រូវនិរទេសខ្លួនរយៈពេល ១ ឆ្នាំ រីឯភរិយារបស់បុរសម្នាក់នេះត្រូវតែរងទណ្ឌកម្មគប់ដុំថ្មរហូតដល់ស្លាប់»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ស្បថនឹងព្រះអង្គដែលជីវិតរបស់ខ្ញុំស្ថិតនៅក្នុងកណ្តាប់ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ ខ្ញុំនឹងកាត់សេចក្តីរវាងពួកអ្នកទាំងពីរស្របតាមច្បាប់នៃគម្ពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ទាសី និងសត្វចៀមត្រូវតែប្រគល់ត្រឡប់ទៅឱ្យអ្នកវិញ កូនប្រុសរបស់អ្នកត្រូវរងទណ្ឌកម្មរំពាត់ចំនួន ១០០ ខ្សែ និងត្រូវនិរទេសខ្លួនរយៈពេល ១ ឆ្នាំ។ ចំណែកអ្នក ឱ អ៊ូណៃស៍! ចូរទៅជួបភរិយារបស់បុរសម្នាក់នេះ ហើយប្រសិនបើនាងសារភាពកំហុសរបស់នាង ចូរអនុវត្តទណ្ឌកម្មគប់ដុំថ្មលើនាងរហូតដល់ស្លាប់ចុះ»។ អ៊ូណៃស៍ បានទៅជួបស្ត្រីនោះនៅព្រឹកបន្ទាប់ ហើយនាងបានសារភាពកំហុស។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ឱ្យអនុវត្តទណ្ឌកម្មគប់ដុំថ្មលើនាងរហូតដល់ស្លាប់។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ និង ហ្សៃដ អ៊ីប៊ីន ខាលិដ អាល់-ជូហានី បានរៀបរាប់ថា៖ បុរសអ្នកស្រុកវាលខ្សាច់ម្នាក់បានមកជួបអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំសូមអង្វរលោកដោយព្រះជាម្ចាស់ សូមលោកកាត់សេចក្តីរឿងក្តីរបស់ខ្ញុំតាមច្បាប់នៃគម្ពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់»។ គូទំនាស់របស់គាត់ដែលជាអ្នកមានការយល់ដឹងច្រើនជាងគាត់ បាននិយាយថា៖ «ត្រូវហើយ សូមលោកកាត់សេចក្តីរវាងពួកយើងតាមច្បាប់នៃគម្ពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយសូមអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំនិយាយ»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរនិយាយចុះ»។ គាត់បានរៀបរាប់ថា៖ «កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំធ្លាប់ជាកម្មករស៊ីឈ្នួលធ្វើការឱ្យបុរសម្នាក់នេះ ហើយកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់សាហាយស្មន់ជាមួយនឹងភរិយារបស់គាត់។ មនុស្សទាំងឡាយបានប្រាប់ខ្ញុំថាវាជាកាតព្វកិច្ចដែលកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំត្រូវរងទណ្ឌកម្មគប់ដុំថ្មរហូតដល់ស្លាប់ ដូច្នេះដើម្បីជាការលោះទោសកូនប្រុស ខ្ញុំបានបង់ថ្លៃលោះដោយសត្វចៀមចំនួន ១០០ ក្បាល និងទាសីម្នាក់។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានទៅសាកសួរអ្នកប្រាជ្ញសាសនាអំពីរឿងនេះ ហើយពួកគេបានប្រាប់ខ្ញុំថាកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំត្រូវតែរងទណ្ឌកម្មរំពាត់ចំនួន ១០០ ខ្សែ និងត្រូវនិរទេសខ្លួនរយៈពេល ១ ឆ្នាំ រីឯភរិយារបស់បុរសម្នាក់នេះត្រូវតែរងទណ្ឌកម្មគប់ដុំថ្មរហូតដល់ស្លាប់»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ស្បថនឹងព្រះអង្គដែលជីវិតរបស់ខ្ញុំស្ថិតនៅក្នុងកណ្តាប់ព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ ខ្ញុំនឹងកាត់សេចក្តីរវាងពួកអ្នកទាំងពីរស្របតាមច្បាប់នៃគម្ពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ទាសី និងសត្វចៀមត្រូវតែប្រគល់ត្រឡប់ទៅឱ្យអ្នកវិញ កូនប្រុសរបស់អ្នកត្រូវរងទណ្ឌកម្មរំពាត់ចំនួន ១០០ ខ្សែ និងត្រូវនិរទេសខ្លួនរយៈពេល ១ ឆ្នាំ។ ចំណែកអ្នក ឱ អ៊ូណៃស៍! ចូរទៅជួបភរិយារបស់បុរសម្នាក់នេះ ហើយប្រសិនបើនាងសារភាពកំហុសរបស់នាង ចូរអនុវត្តទណ្ឌកម្មគប់ដុំថ្មលើនាងរហូតដល់ស្លាប់ចុះ»។ អ៊ូណៃស៍ បានទៅជួបស្ត្រីនោះនៅព្រឹកបន្ទាប់ ហើយនាងបានសារភាពកំហុស។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ឱ្យអនុវត្តទណ្ឌកម្មគប់ដុំថ្មលើនាងរហូតដល់ស្លាប់។

អៃម៉ាន អាល់-ម៉ាក់គី បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលខ្ញុំបានទៅជួប អាយស្ហះ នាងបានរៀបរាប់ថា៖ «បារីរ៉ាស់ ដែលមានកិច្ចសន្យាសរសេរជាលាយលក្ខណ៍អក្សរសម្រាប់ការរំដោះខ្លួនរបស់នាងដោយប្រាក់មួយចំនួន បានមកជួបខ្ញុំ ហើយនិយាយថា៖ “ឱមាតានៃពួកអ្នកមានជំនឿ! សូមមេត្តាទិញខ្ញុំ និងដោះលែងខ្ញុំផង ពីព្រោះចៅហ្វាយនាយរបស់ខ្ញុំនឹងលក់ខ្ញុំ”»។ អាយស្ហះ បានយល់ព្រមលើរឿងនោះ។ បារីរ៉ាស់ បាននិយាយថា៖ «ចៅហ្វាយនាយរបស់ខ្ញុំនឹងលក់ខ្ញុំ ក្រោមលក្ខខណ្ឌដែលថាសិទ្ធិអាណាព្យាបាលលើការរំដោះរបស់ខ្ញុំនឹងធ្លាក់ទៅលើពួកគេ»។ អាយស្ហះ បាននិយាយទៅកាន់នាងថា៖ «ប្រសិនបើដូច្នោះ ខ្ញុំគ្មានសេចក្តីត្រូវការចំពោះនាងឡើយ»។ ព្យាការីបានឮអំពីរឿងនោះ ឬត្រូវបានគេជម្រាបអំពីរឿងនោះ ដូច្នេះលោកបានសួរ អាយស្ហះ ថា៖ «តើមានបញ្ហាអ្វីកើតឡើងចំពោះ បារីរ៉ាស់?»។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរទិញនាង និងដោះលែងនាងទៅ ទោះបីជាពួកគេកំណត់លក្ខខណ្ឌយ៉ាងណាក៏ដោយ»។ អាយស្ហះ បានបន្ថែមថា៖ «ខ្ញុំបានទិញនាង និងដោះលែងនាង ទោះបីជាចៅហ្វាយនាយរបស់នាងបានកំណត់លក្ខខណ្ឌថាសិទ្ធិអាណាព្យាបាលលើការរំដោះរបស់នាងនឹងជារបស់ពួកគេក៏ដោយ»។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សិទ្ធិអាណាព្យាបាលលើការរំដោះ គឺជារបស់អ្នកដោះលែង ទោះបីជាភាគីម្ខាងទៀតកំណត់លក្ខខណ្ឌមួយរយយ៉ាងក៏ដោយ»។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានហាមឃាត់៖ (១) ការចេញទៅស្ទាក់ជួបក្បួនទំនិញនៅតាមផ្លូវ (មុនពេលចូលដល់ផ្សារ) (២) ការដែលអ្នករស់នៅក្នុងទីក្រុងធ្វើការទិញលក់ជំនួសអ្នកស្រុកវាលខ្សាច់ (៣) ការដែលស្ត្រីម្នាក់កំណត់លក្ខខណ្ឌទាមទារឱ្យមានការលែងលះភរិយារបស់បុរសដែលនឹងរៀបការជាមួយនាង (៤) និងការដែលបុរសម្នាក់ព្យាយាមធ្វើឱ្យខូចកិច្ចព្រមព្រៀងទិញលក់ដែលត្រូវបានបញ្ចប់ដោយអ្នកដទៃ។ លោកក៏បានហាមឃាត់ការដេញថ្លៃបញ្ឆោត (អាល់-ណាជស្ហ) និងការទប់ទឹកដោះនៅក្នុងដោះសត្វដើម្បីបន្លំភ្នែកមនុស្សនៅពេលលក់វាផងដែរ។

អ៊ូបៃ អ៊ីប៊ីន កាអ៍ប បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មូសា ជាអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់» ហើយបន្ទាប់មកលោកបានរៀបរាប់ដំណើររឿងទាំងមូលអំពីគាត់។ អាល់-ខាឌីរ បាននិយាយទៅកាន់ មូសា ថា៖ ‹តើខ្ញុំមិនបានប្រាប់អ្នកទេឬថា អ្នកមិនអាចមានការអត់ធ្មត់ជាមួយខ្ញុំបានឡើយ?›។ បន្ទាប់មក មូសា បានបំពានកិច្ចព្រមព្រៀងជាលើកដំបូងដោយសារតែការភ្លេចភ្លាំង បន្ទាប់មក មូសា បានសន្យាថាប្រសិនបើគាត់សួរ អាល់-ខាឌីរ អំពីរឿងអ្វីមួយទៀត នោះ អាល់-ខាឌីរ នឹងមានសិទ្ធិចាកចេញពីគាត់។ មូសា បានគោរពតាមលក្ខខណ្ឌនោះ ហើយនៅក្នុងឱកាសទីបី គាត់បានសួរ អាល់-ខាឌីរ ដោយចេតនា ហើយបានបណ្តាលឱ្យលក្ខខណ្ឌនោះត្រូវបានអនុវត្ត។ ឱកាសទាំងបីដែលបានលើកឡើងខាងលើនេះ ត្រូវបានយោងទៅតាមខគម្ពីរខាងក្រោមនេះ៖ ‹ចូរកុំចាប់កំហុសខ្ញុំចំពោះការភ្លេចភ្លាំងរបស់ខ្ញុំឡើយ ហើយកុំធ្វើឱ្យមានការលំបាកចំពោះខ្ញុំ›។ ‹បន្ទាប់មក ពួកគេទាំងពីរបានបន្តដំណើររហូតដល់បានជួបក្មេងប្រុសម្នាក់ ហើយ ខាឌីរ បានសម្លាប់ក្មេងនោះ›។ ‹បន្ទាប់មក ពួកគេទាំងពីរបានបន្តដំណើររហូតដល់បានប្រទះឃើញជញ្ជាំងមួយដែលជិតនឹងដួលរលំ ហើយ ខាឌីរ បានរៀបចំជញ្ជាំងនោះឱ្យត្រង់ឡើងវិញ›។

អ៊ុវ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ អាយស្ហះ បាននិយាយថា៖ «បារីរ៉ាស់ បានមកជួបខ្ញុំ ហើយនិយាយថា៖ “ចៅហ្វាយនាយរបស់ខ្ញុំបានសរសេរកិច្ចសន្យាសម្រាប់ការរំដោះខ្លួនរបស់ខ្ញុំក្នុងតម្លៃមាស ៩ អ៊ូគីយ៉ាស់ ដោយត្រូវបង់ជាដំណាក់កាលប្រចាំឆ្នាំ គឺមួយឆ្នាំមួយអ៊ូគីយ៉ាស់ ដូច្នេះសូមមេត្តាជួយខ្ញុំផង”»។ អាយស្ហះ បាននិយាយ (ទៅកាន់នាង) ថា៖ «ប្រសិនបើចៅហ្វាយនាយរបស់នាងយល់ព្រម ខ្ញុំនឹងបង់ប្រាក់សរុបទាំងអស់ឱ្យពួកគេ ក្រោមលក្ខខណ្ឌដែលថាសិទ្ធិអាណាព្យាបាលលើការរំដោះនឹងធ្លាក់មកលើខ្ញុំ»។ បារីរ៉ាស់ បានទៅជួបចៅហ្វាយនាយរបស់នាង ហើយបានប្រាប់ពួកគេអំពីរឿងនោះ ប៉ុន្តែពួកគេបានបដិសេធការផ្តល់ជូននេះ ហើយនាងបានត្រឡប់មកពីពួកគេវិញ ខណៈដែលអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់កំពុងគង់នៅទីនោះ។ នាងបានជម្រាបថា៖ «ខ្ញុំបានបង្ហាញការផ្តល់ជូននោះដល់ពួកគេ ប៉ុន្តែពួកគេបានបដិសេធ លុះត្រាតែសិទ្ធិអាណាព្យាបាលលើការរំដោះជារបស់ពួកគេ»។ នៅពេលព្យាការីបានឮរឿងនោះ ហើយ អាយស្ហះ បានជម្រាបលោកអំពីរឿងនោះ លោកបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់នាងថា៖ «ចូរទិញ បារីរ៉ាស់ ទៅ ហើយទុកឱ្យពួកគេកំណត់លក្ខខណ្ឌថាសិទ្ធិអាណាព្យាបាលលើការរំដោះជារបស់ពួកគេចុះ ពីព្រោះសិទ្ធិអាណាព្យាបាលលើការរំដោះគឺជារបស់បុគ្គលណាដែលបានដោះលែង»។ អាយស្ហះ ក៏បានធ្វើដូច្នេះ។ បន្ទាប់មក អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានក្រោកឈរឡើងនៅចំពោះមុខមនុស្សទាំងឡាយ លោកបានសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះមនុស្សមួយចំនួនដែលកំណត់លក្ខខណ្ឌនូវអ្វីដែលមិនមាននៅក្នុងច្បាប់នៃគម្ពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់? រាល់លក្ខខណ្ឌណាដែលមិនមាននៅក្នុងច្បាប់នៃគម្ពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយ ទោះបីជាមានលក្ខខណ្ឌបែបនោះចំនួនមួយរយក៏ដោយ។ បទបញ្ញត្តិរបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺត្រឹមត្រូវបំផុត ហើយលក្ខខណ្ឌរបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺរឹងមាំបំផុត។ សិទ្ធិអាណាព្យាបាលលើការរំដោះ គឺជារបស់បុគ្គលណាដែលបានដោះលែង»។