សហ៊ីហ៍ អាល់-ពូខារី

អ៊ីប៊ន អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ អ៊ូសម៉ាន មិនបានចូលរួមក្នុងសមរភូមិ បាដ្រ ឡើយ ដោយសារតែគាត់បានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយបុត្រីម្នាក់របស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយនាងកំពុងមានជំងឺ។ ដូច្នេះ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់គាត់ថា៖ «លោកនឹងទទួលបានផលបុណ្យ និងចំណែក (ពីផលជ័យជម្នះក្នុងសង្គ្រាម) ដូចគ្នានឹងផលបុណ្យ និងចំណែករបស់អ្នកដែលបានចូលរួមក្នុងសមរភូមិ បាដ្រ ដែរ»។

ម៉ារវ៉ាន អ៊ីប៊ីន អាល់-ហាកាម និង មិសវើរ អ៊ីប៊ីន ម៉ាខ្រាម៉ាស់ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលដែលគណៈប្រតិភូនៃកុលសម្ព័ន្ធ ហាវ៉ាហ្ស៊ីន បានមកជួបអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បន្ទាប់ពីពួកគេបានទទួលយកសាសនាអ៊ីស្លាម ហើយបានស្នើសុំលោកឱ្យប្រគល់ទ្រព្យសម្បត្តិ និងឈ្លើយសឹករបស់ពួកគេត្រឡប់ទៅឱ្យពួកគេវិញ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចំពោះខ្ញុំ ពាក្យសម្តីដ៏ល្អបំផុត គឺជាពាក្យពិតត្រង់បំផុត ដូច្នេះពួកអ្នកអាចជ្រើសរើសយកមួយក្នុងចំណោមរឿងពីរ គឺឈ្លើយសឹក ឬទ្រព្យសម្បត្តិ ពីព្រោះខ្ញុំបានពន្យារពេលនៃការបែងចែកពួកវា»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានរង់ចាំពួកគេអស់រយៈពេលជាង ១០ ថ្ងៃ នៅពេលដែលលោកត្រឡប់មកពី តាអ៊ីហ្វ។ ដូច្នេះ នៅពេលដែលមនុស្សទាំងនោះបានដឹងថា អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងមិនប្រគល់អ្វីត្រឡប់ទៅឱ្យពួកគេឡើយ លើកលែងតែរឿងមួយក្នុងចំណោមរឿងទាំងពីរប៉ុណ្ណោះ ពួកគេបាននិយាយថា៖ «ពួកយើងជ្រើសរើសយកឈ្លើយសឹករបស់យើង»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានក្រោកឈរឡើងក្នុងចំណោមបណ្តាមូស្លីម ហើយបន្ទាប់ពីបានសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ស្របតាមភាពសក្តិសមរបស់ទ្រង់ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ជាបន្តទៅនេះ បងប្អូនទាំងនេះរបស់ពួកអ្នកបានមកជួបយើងដោយការសារភាពកំហុស ហើយខ្ញុំយល់ឃើញថាសមហេតុផលក្នុងការប្រគល់ឈ្លើយសឹកត្រឡប់ទៅឱ្យពួកគេវិញ។ ដូច្នេះ អ្នកណាដែលពេញចិត្តក្នុងការធ្វើបែបនោះជាការអនុគ្រោះ នោះគាត់អាចធ្វើបាន ហើយអ្នកណាដែលចង់រក្សាចំណែករបស់គាត់ ចូរឱ្យគាត់ប្រគល់ឈ្លើយរបស់គាត់មក ហើយពួកយើងនឹងសងជំនួសគាត់ពីទ្រព្យហ្វៃ (ទ្រព្យដែលទទួលបានដោយមិនឆ្លងកាត់ការប្រយុទ្ធ) ដំបូងបង្អស់ដែលព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានដល់ពួកយើង»។ ពេលនោះ មនុស្សទាំងអស់បាននិយាយថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ពួកយើងយល់ព្រមដោយស្ម័គ្រចិត្តក្នុងការធ្វើបែបនោះ (ប្រគល់ឈ្លើយត្រឡប់ទៅវិញ)»។ បន្ទាប់មក អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ខ្ញុំមិនដឹងថានរណាខ្លះក្នុងចំណោមពួកអ្នកបានយល់ព្រមលើរឿងនេះ ហើយនរណាខ្លះមិនយល់ព្រមនោះឡើយ។ ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នកត្រឡប់ទៅវិញ ហើយឱ្យមេដឹកនាំរបស់ពួកអ្នកមកជម្រាបខ្ញុំអំពីការយល់ព្រមរបស់ពួកអ្នកចុះ»។ មនុស្សទាំងឡាយក៏បានត្រឡប់ទៅវិញ ហើយមេដឹកនាំរបស់ពួកគេបានពិភាក្សាជាមួយពួកគេ រួចហើយបានមកជួបអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងជម្រាបថា៖ «ប្រជាជនទាំងអស់បានយល់ព្រមដោយស្ម័គ្រចិត្តក្នុងការធ្វើបែបនោះ និងបានផ្តល់ការអនុញ្ញាតឱ្យប្រគល់ឈ្លើយសឹកត្រឡប់ទៅវិញ (ដោយមិនទាមទារសំណងឡើយ)»។ (អាហ្ស-ហ្ស៊ូហរី ដែលជាអ្នករៀបរាប់បន្តបានបញ្ជាក់ថា៖ នេះជាអ្វីដែលត្រូវបានរៀបរាប់ប្រាប់ពួកយើងអំពីឈ្លើយសឹកនៃកុលសម្ព័ន្ធ ហាវ៉ាហ្ស៊ីន)។

ម៉ារវ៉ាន អ៊ីប៊ីន អាល់-ហាកាម និង មិសវើរ អ៊ីប៊ីន ម៉ាខ្រាម៉ាស់ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលដែលគណៈប្រតិភូនៃកុលសម្ព័ន្ធ ហាវ៉ាហ្ស៊ីន បានមកជួបអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បន្ទាប់ពីពួកគេបានទទួលយកសាសនាអ៊ីស្លាម ហើយបានស្នើសុំលោកឱ្យប្រគល់ទ្រព្យសម្បត្តិ និងឈ្លើយសឹករបស់ពួកគេត្រឡប់ទៅឱ្យពួកគេវិញ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចំពោះខ្ញុំ ពាក្យសម្តីដ៏ល្អបំផុត គឺជាពាក្យពិតត្រង់បំផុត ដូច្នេះពួកអ្នកអាចជ្រើសរើសយកមួយក្នុងចំណោមរឿងពីរ គឺឈ្លើយសឹក ឬទ្រព្យសម្បត្តិ ពីព្រោះខ្ញុំបានពន្យារពេលនៃការបែងចែកពួកវា»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានរង់ចាំពួកគេអស់រយៈពេលជាង ១០ ថ្ងៃ នៅពេលដែលលោកត្រឡប់មកពី តាអ៊ីហ្វ។ ដូច្នេះ នៅពេលដែលមនុស្សទាំងនោះបានដឹងថា អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់នឹងមិនប្រគល់អ្វីត្រឡប់ទៅឱ្យពួកគេឡើយ លើកលែងតែរឿងមួយក្នុងចំណោមរឿងទាំងពីរប៉ុណ្ណោះ ពួកគេបាននិយាយថា៖ «ពួកយើងជ្រើសរើសយកឈ្លើយសឹករបស់យើង»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានក្រោកឈរឡើងក្នុងចំណោមបណ្តាមូស្លីម ហើយបន្ទាប់ពីបានសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ស្របតាមភាពសក្តិសមរបស់ទ្រង់ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ជាបន្តទៅនេះ បងប្អូនទាំងនេះរបស់ពួកអ្នកបានមកជួបយើងដោយការសារភាពកំហុស ហើយខ្ញុំយល់ឃើញថាសមហេតុផលក្នុងការប្រគល់ឈ្លើយសឹកត្រឡប់ទៅឱ្យពួកគេវិញ។ ដូច្នេះ អ្នកណាដែលពេញចិត្តក្នុងការធ្វើបែបនោះជាការអនុគ្រោះ នោះគាត់អាចធ្វើបាន ហើយអ្នកណាដែលចង់រក្សាចំណែករបស់គាត់ ចូរឱ្យគាត់ប្រគល់ឈ្លើយរបស់គាត់មក ហើយពួកយើងនឹងសងជំនួសគាត់ពីទ្រព្យហ្វៃ (ទ្រព្យដែលទទួលបានដោយមិនឆ្លងកាត់ការប្រយុទ្ធ) ដំបូងបង្អស់ដែលព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានដល់ពួកយើង»។ ពេលនោះ មនុស្សទាំងអស់បាននិយាយថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ពួកយើងយល់ព្រមដោយស្ម័គ្រចិត្តក្នុងការធ្វើបែបនោះ (ប្រគល់ឈ្លើយត្រឡប់ទៅវិញ)»។ បន្ទាប់មក អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ខ្ញុំមិនដឹងថានរណាខ្លះក្នុងចំណោមពួកអ្នកបានយល់ព្រមលើរឿងនេះ ហើយនរណាខ្លះមិនយល់ព្រមនោះឡើយ។ ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នកត្រឡប់ទៅវិញ ហើយឱ្យមេដឹកនាំរបស់ពួកអ្នកមកជម្រាបខ្ញុំអំពីការយល់ព្រមរបស់ពួកអ្នកចុះ»។ មនុស្សទាំងឡាយក៏បានត្រឡប់ទៅវិញ ហើយមេដឹកនាំរបស់ពួកគេបានពិភាក្សាជាមួយពួកគេ រួចហើយបានមកជួបអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងជម្រាបថា៖ «ប្រជាជនទាំងអស់បានយល់ព្រមដោយស្ម័គ្រចិត្តក្នុងការធ្វើបែបនោះ និងបានផ្តល់ការអនុញ្ញាតឱ្យប្រគល់ឈ្លើយសឹកត្រឡប់ទៅវិញ (ដោយមិនទាមទារសំណងឡើយ)»។ (អាហ្ស-ហ្ស៊ូហរី ដែលជាអ្នករៀបរាប់បន្តបានបញ្ជាក់ថា៖ នេះជាអ្វីដែលត្រូវបានរៀបរាប់ប្រាប់ពួកយើងអំពីឈ្លើយសឹកនៃកុលសម្ព័ន្ធ ហាវ៉ាហ្ស៊ីន)។

ហ្សាហ៍ដាម បានរៀបរាប់ថា៖ ពេលមួយនោះពួកយើងកំពុងស្ថិតនៅក្នុងផ្ទះរបស់ អាប៊ូ មូសា ដែលបានរៀបចំអាហារដែលមានសាច់មាន់ចម្អិនរួច។ មានបុរសម្នាក់មកពីកុលសម្ព័ន្ធ បានី តៃម៍ អាប់ឌុលឡោះ ដែលមានសម្បុរក្រហមហាក់បីដូចជាឈ្លើយសឹកមកពីរ៉ូម បាននៅទីនោះដែរ។ អាប៊ូ មូសា បានអញ្ជើញគាត់ឱ្យចូលរួមពិសារអាហារ ប៉ុន្តែគាត់ (បានបដិសេធ) ដោយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានឃើញសត្វមាន់ស៊ីរបស់កខ្វក់ ដូច្នេះខ្ញុំមានអារម្មណ៍ខ្ពើមរអើមយ៉ាងខ្លាំងមិនហ៊ានបរិភោគវាឡើយ ហើយខ្ញុំបានស្បថថាខ្ញុំនឹងមិនបរិភោគសាច់មាន់ជាដាច់ខាត»។ អាប៊ូ មូសា បាននិយាយថា៖ «ចូរមកនេះ ខ្ញុំនឹងប្រាប់លោកអំពីរឿងនេះ (គឺរបៀបនៃការលុបចោលពាក្យសម្បថ)។ ខ្ញុំធ្លាប់បានទៅជួបព្យាការីជាមួយក្រុមមនុស្សនៃពួក អាល់-អាស្ហអារីយីន ដើម្បីសុំឱ្យលោកផ្តល់សត្វជំនិះដល់ពួកយើង។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “ស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់ ខ្ញុំនឹងមិនផ្តល់សត្វជំនិះណាមួយដល់ពួកអ្នកឡើយ ហើយខ្ញុំគ្មានអ្វីសម្រាប់ឱ្យពួកអ្នកជិះនោះទេ”។ ក្រោយមក សត្វអូដ្ឋមួយចំនួនដែលជាផលនៃសង្គ្រាមត្រូវបាននាំយកមកជូនអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយលោកបានសួររកពួកយើងដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ “តើក្រុមមនុស្សនៃពួក អាល់-អាស្ហអារីយីន នៅឯណា?”។ បន្ទាប់មក លោកបានបង្គាប់ឱ្យប្រគល់សត្វអូដ្ឋដែលមានបូកពណ៌សចំនួន ៥ ក្បាលដល់ពួកយើង។ នៅពេលដែលពួកយើងចេញដំណើរ ពួកយើងបាននិយាយគ្នាថា៖ “តើយើងបានធ្វើអ្វីខ្លះ? ពួកយើងនឹងមិនទទួលបានពរជ័យឡើយ (ជាមួយនឹងអ្វីដែលត្រូវបានប្រគល់ឱ្យយើង)”។ ដូច្នេះ ពួកយើងក៏បានត្រឡប់ទៅជួបព្យាការីវិញ ហើយជម្រាបថា៖ “ពួកយើងបានសុំលោកឱ្យផ្តល់សត្វជំនិះដល់ពួកយើង ប៉ុន្តែលោកបានស្បថថាលោកនឹងមិនផ្តល់សត្វជំនិះដល់ពួកយើងឡើយ។ តើលោកបានភ្លេច (ពាក្យសម្បថរបស់លោកនៅពេលដែលលោកប្រគល់អូដ្ឋឱ្យពួកយើង) ឬ?”។ លោកបានមានប្រសាសន៍តបថា៖ “មិនមែនខ្ញុំជាអ្នកផ្តល់សត្វជំនិះដល់ពួកអ្នកឡើយ ប៉ុន្តែគឺព្រះជាម្ចាស់ជាអ្នកប្រទានវាដល់ពួកអ្នក ហើយស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់ ប្រសិនបើព្រះជាម្ចាស់សព្វព្រះហឫទ័យ រាល់ពេលដែលខ្ញុំធ្វើពាក្យសម្បថដើម្បីធ្វើអ្វីមួយ ហើយក្រោយមកខ្ញុំយល់ឃើញថាមានប្រការមួយផ្សេងទៀតដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ច្រើនជាង នោះខ្ញុំនឹងធ្វើប្រការណាដែលប្រសើរជាង ហើយសងសំណងលុបលាងចំពោះពាក្យសម្បថរបស់ខ្ញុំ”»។

ណាហ៊្វី បានរាយការណ៍ពី អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ើរ ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់កងទ័ពតូចមួយ (សារីយ៉ាស់) ឆ្ពោះទៅកាន់តំបន់ណាចដ៍ ហើយ អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ើរ ក៏ស្ថិតនៅក្នុងកងទ័ពតូចនោះដែរ។ ពួកគេទទួលបានសត្វអូដ្ឋជាច្រើនជាផលនៃជ័យជម្នះក្នុងសង្គ្រាម។ ចំណែករបស់មនុស្សម្នាក់ៗក្នុងចំណោមពួកគេ គឺអូដ្ឋចំនួន ១២ ឬ ១១ ក្បាល ហើយពួកគេម្នាក់ៗត្រូវបានគេបន្ថែមសត្វអូដ្ឋមួយក្បាលទៀត។

អ៊ីប៊ន អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ធ្លាប់បានផ្តល់ចំណែកបន្ថែមដល់សមាជិកមួយចំនួននៃកងទ័ពតូចដែលលោកធ្លាប់បានចាត់ឱ្យទៅ បន្ថែមពីលើចំណែកដែលពួកគេទទួលបានរួមគ្នាជាមួយកងទ័ពទូទៅ។

អាប៊ូ មូសា បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកយើងបានទទួលដំណឹងអំពីការធ្វើចំណាកស្រុករបស់ព្យាការី ខណៈពេលដែលពួកយើងកំពុងស្ថិតនៅក្នុងប្រទេសយេម៉ែន ដូច្នេះពួកយើងបានចេញដំណើរធ្វើចំណាកស្រុកទៅជួបលោក។ ពួកយើងមានរូបខ្ញុំ និងបងប្អូនប្រុសពីរនាក់របស់ខ្ញុំ ដោយខ្ញុំជាកូនពៅ ហើយបងប្រុសម្នាក់របស់ខ្ញុំឈ្មោះ អាប៊ូ ប៊ួរដះ និងម្នាក់ទៀតឈ្មោះ អាប៊ូ រូហ្ម។ ពួកយើងមានបុរសជាង ៥០ នាក់ (ឬ ៥៣ នាក់ ឬ ៥២ នាក់) មកពីកុលសម្ព័ន្ធរបស់យើង។ ពួកយើងបានឡើងជិះទូកមួយដែលបាននាំពួកយើងទៅជួបស្តេច អាន់-ណាជាស្ហ៊ី នៅស្រុកអេត្យូពី ហើយនៅទីនោះពួកយើងបានជួប ជាអ៍ហ្វារ អ៊ីប៊ីន អាប៊ី តាលិប និងបណ្តាមិត្តភក្តិរបស់គាត់ជាមួយស្តេច អាន់-ណាជាស្ហ៊ី។ ជាអ៍ហ្វារ បាននិយាយ (មកកាន់ពួកយើង) ថា៖ «អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ពួកយើងឱ្យមកទីនេះ និងបានបង្គាប់ឱ្យពួកយើងស្នាក់នៅទីនេះ ដូច្នេះពួកលោកក៏ត្រូវស្នាក់នៅជាមួយពួកយើងដែរ»។ ពួកយើងបានស្នាក់នៅជាមួយគាត់រហូតដល់ពួកយើងទាំងអស់គ្នាបានចាកចេញ (ពីអេត្យូពី) ហើយបានជួបព្យាការីនៅពេលដែលលោកបានដណ្តើមយកខៃបារបានជ័យជម្នះ។ លោកបានប្រគល់ចំណែកមួយពីផលនៃសង្គ្រាមនោះដល់ពួកយើង (ឬបានប្រគល់ផលនៃសង្គ្រាមដល់ពួកយើង)។ លោកបានប្រគល់ឱ្យតែអ្នកដែលបានចូលរួមក្នុងសង្គ្រាមជាមួយលោកប៉ុណ្ណោះ ហើយលោកមិនបានផ្តល់ចំណែកណាមួយដល់បុគ្គលណាដែលមិនបានចូលរួមក្នុងជ័យជម្នះនៃខៃបារឡើយ លើកលែងតែមនុស្សដែលជិះលើទូករបស់យើង បន្ថែមពីលើ ជាអ៍ហ្វារ និងបណ្តាមិត្តភក្តិរបស់គាត់ ដែលលោកបានផ្តល់ចំណែកដល់ពួកគេដូចដែលលោកបានផ្តល់ឱ្យអ្នកជិះទូកដូច្នោះដែរ។

ជាប៊ៀរ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ធ្លាប់បានមានប្រសាសន៍ (មកកាន់ខ្ញុំ) ថា៖ «ប្រសិនបើទ្រព្យសម្បត្តិនៃស្រុកបារ៉ែនបានមកដល់ពួកយើង ខ្ញុំនឹងប្រគល់ឱ្យលោកប៉ុណ្ណេះ និងប៉ុណ្ណេះ»។ ប៉ុន្តែទ្រព្យសម្បត្តិនៃស្រុកបារ៉ែនមិនបានមកដល់ឡើយ រហូតទាល់តែព្យាការីបានទទួលមរណភាពបាត់ទៅហើយ។ នៅពេលដែលទ្រព្យសម្បត្តិនៃស្រុកបារ៉ែនបានមកដល់ អាប៊ូ បាក្រ បានបង្គាប់ឱ្យមនុស្សម្នាក់ប្រកាសថា៖ «ជនណាដែលមានការទាមទារប្រាក់ពីអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ឬជនណាដែលអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ធ្លាប់បានសន្យាអ្វីមួយដល់គាត់ ចូរមកជួបពួកយើង»។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏បានទៅជួបគាត់ ហើយជម្រាបថា៖ «អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ធ្លាប់បានសន្យាថានឹងប្រគល់ឱ្យខ្ញុំប៉ុណ្ណេះ និងប៉ុណ្ណេះ»។ អាប៊ូ បាក្រ បានកញ្ជើប្រាក់ដោយដៃទាំងពីរចំនួនបីដងឱ្យខ្ញុំ។ (អ្នករៀបរាប់បន្តឈ្មោះ ស៊ូហ្វយ៉ាន បានបង្ហាញកាយវិការនេះដោយការកញ្ជើដៃទាំងពីរ ហើយបានបញ្ជាក់ថា៖ «អ៊ីប៊ន មុនកាឌៀរ ដែលជាអ្នករៀបរាប់បន្តម្នាក់ទៀត ធ្លាប់បានបង្ហាញកាយវិការតាមរបៀបនេះដែរ»)។ ជាប៊ៀរ បានរៀបរាប់បន្តថា៖ ពេលមួយនោះខ្ញុំបានទៅជួប អាប៊ូ បាក្រ ហើយបានសុំប្រាក់នោះ ប៉ុន្តែគាត់មិនបានឱ្យខ្ញុំឡើយ ហើយខ្ញុំបានទៅជួបគាត់ម្តងទៀត ប៉ុន្តែគាត់នៅតែមិនឱ្យខ្ញុំ ដូច្នេះខ្ញុំបានទៅជួបគាត់ជាលើកទីបី ហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានសុំលោក ប៉ុន្តែលោកមិនឱ្យខ្ញុំ; បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានសុំលោក (ជាលើកទីពីរ) ហើយលោកមិនឱ្យខ្ញុំ; បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានសុំលោក (ជាលើកទីបី) ប៉ុន្តែលោកនៅតែមិនឱ្យខ្ញុំ។ លោកគួរតែប្រគល់ឱ្យខ្ញុំ ឬសុខចិត្តឱ្យគេចាត់ទុកថាលោកជាមនុស្សកំណាញ់ចំពោះករណីរបស់ខ្ញុំ»។ អាប៊ូ បាក្រ បាននិយាយថា៖ «លោកនិយាយថារូបខ្ញុំជាមនុស្សកំណាញ់ចំពោះលោកឬ? ប៉ុន្តែតាមពិត រាល់ពេលដែលខ្ញុំបដិសេធសំណើរបស់លោក ខ្ញុំតែងតែមានបំណងចង់ប្រគល់ឱ្យលោកជានិច្ច»។ (នៅក្នុងការរៀបរាប់មួយទៀត ជាប៊ៀរ បានបន្ថែមថា៖) ដូច្នេះ អាប៊ូ បាក្រ ក៏បានកញ្ជើប្រាក់ដោយដៃទាំងពីរឱ្យខ្ញុំ ហើយប្រាប់ឱ្យខ្ញុំរាប់វា។ ខ្ញុំបានពិនិត្យឃើញថា វាមានចំនួន ៥០០។ អាប៊ូ បាក្រ បានប្រាប់ខ្ញុំឱ្យយកពីរដងនៃចំនួននោះ (គឺ ១.០០០ បន្ថែមទៀត សរុបជា ១.៥០០)។

ជាប៊ៀរ អ៊ីប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ បានរៀបរាប់ថា៖ ខណៈពេលដែលអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់កំពុងបែងចែកផលជ័យជម្នះពីសង្គ្រាមនៅឯ អាល់-ជីអៀររ៉ាណះ មាននរណាម្នាក់បានជម្រាបលោកថា៖ «សូមប្រកបដោយយុត្តិធម៌ (ក្នុងការបែងចែករបស់លោក)»។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍តបថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំនឹងក្លាយជាមនុស្សអភ័ព្វវេទនាបំផុត ប្រសិនបើខ្ញុំមិនប្រព្រឹត្តដោយយុត្តិធម៌នោះ»។

ជូប៊ែរ អ៊ីប៊ីន មុតអ៊ីម បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ទាក់ទងនឹងឈ្លើយសឹកនៃសមរភូមិ បាដ្រ ថា៖ «ប្រសិនបើ អាល់-មុតអ៊ីម អ៊ីប៊ីន អាឌី នៅមានជីវិត ហើយបានអង្វរករខ្ញុំសម្រាប់មនុស្សថោកទាបទាំងនេះ ខ្ញុំប្រាកដជាបានដោះលែងពួកគេឱ្យមានសេរីភាពឡើងវិញដោយសារតែគាត់»។

ជូប៊ែរ អ៊ីប៊ីន មុតអ៊ីម បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំ និង អ៊ូសម៉ាន អ៊ីប៊ីន អាហ្វហ្វាន បានទៅជួបអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! លោកបានផ្តល់ចំណែកដល់កុលសម្ព័ន្ធ បានី អាល់-មុតតាលិប ហើយបានទុកពួកយើងចោល ទោះបីជាពួកយើង និងពួកគេមានខ្សែលោហិតញាតិសន្តានស្មើគ្នាជាមួយលោកក៏ដោយ»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «បានី មុតតាលិប និង បានី ហាស្ហីម គឺតែមួយជាមួយគ្នា»។ ព្យាការីមិនបានផ្តល់ចំណែកដល់កុលសម្ព័ន្ធ បានី អាប់ឌី សាមស៍ និង បានី ណោវហ្វាល់ ឡើយ។ (អ៊ីប៊ន អ៊ីសហាក បានបញ្ជាក់ថា៖ «អាប់ឌី សាមស៍, ហាស្ហីម, និង អាល់-មុតតាលិប គឺជាបងប្អូនម្តាយតែមួយ ហើយម្តាយរបស់ពួកគេឈ្មោះ អាទីកាស់ ប៊ីនត៍ មួររ៉ោះ ចំណែក ណោវហ្វាល់ គឺជាបងប្អូនឪពុកតែមួយរបស់ពួកគេ»)។

អាប់ឌុរ-រ៉ោះម៉ាន អ៊ីប៊ីន អោវហ្វ បានរៀបរាប់ថា៖ ខណៈពេលដែលខ្ញុំកំពុងឈរនៅក្នុងជួរទ័ពនៅថ្ងៃ (នៃសមរភូមិ) បាដ្រ ខ្ញុំបានសម្លឹងមើលទៅខាងស្តាំ និងខាងឆ្វេងរបស់ខ្ញុំ ហើយបានឃើញយុវជនវ័យក្មេងពីរនាក់នៃពួកអាន់សារ ហើយខ្ញុំមានបំណងចង់ឱ្យមានអ្នកដែលរឹងមាំជាងពួកគេមកឈរក្បែរខ្ញុំ។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានទាញចំណាប់អារម្មណ៍ខ្ញុំ ដោយសួរថា៖ «ឱលោកពូ! តើលោកពូស្គាល់ អាប៊ូ ជះល៍ ដែរឬទេ?»។ ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ «បាទ ស្គាល់! តើក្មួយចង់បានអ្វីពីគាត់ ឱក្មួយប្រុសរបស់ខ្ញុំ?»។ គាត់បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានទទួលដំណឹងថា គាត់តែងតែប្រមាថមើលងាយដល់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ស្បថនឹងព្រះអង្គដែលជីវិតរបស់ខ្ញុំស្ថិតនៅក្នុងកណ្តាប់ព្រះហស្តនៃទ្រង់ ប្រសិនបើខ្ញុំបានឃើញគាត់ រូបកាយរបស់ខ្ញុំនឹងមិនចាកចេញពីរូបកាយរបស់គាត់ឡើយ រហូតទាល់តែម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកយើងបានជួបនឹងវាសនាសេចក្តីស្លាប់»។ ខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងចំពោះពាក្យសម្តីនោះ។ បន្ទាប់មក យុវជនម្នាក់ទៀតក៏បានទាញចំណាប់អារម្មណ៍ខ្ញុំ ដោយនិយាយពាក្យដូចគ្នានឹងយុវជនទីមួយដែរ។ បន្តិចក្រោយមក ខ្ញុំបានឃើញ អាប៊ូ ជះល៍ កំពុងដើរក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងឡាយ។ ខ្ញុំបានប្រាប់ (ទៅយុវជនទាំងពីរ) ថា៖ «ចូរមើលទៅ! នោះហើយគឺជាបុរសដែលក្មួយទាំងពីរបានសួរខ្ញុំ»។ ភ្លាមនោះ យុវជនទាំងពីរបានស្ទុះទៅវាយប្រហារលើគាត់ដោយដាវរបស់ពួកគេ ហើយបានកាប់គាត់រហូតដល់ស្លាប់ រួចហើយបានត្រឡប់មកជួបអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ដើម្បីរាយការណ៍អំពីរឿងនោះ។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានសួរថា៖ «តើអ្នកណាជាអ្នកសម្លាប់គាត់?»។ ម្នាក់ៗបានឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំជាអ្នកសម្លាប់គាត់»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានសួរថា៖ «តើពួកអ្នកបានជូតសម្អាតដាវរបស់ពួកអ្នកហើយឬនៅ?»។ ពួកគេបានឆ្លើយថា៖ «មិនទាន់ទេ»។ បន្ទាប់មក លោកបានពិនិត្យមើលដាវរបស់ពួកគេ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «គ្មានការសង្ស័យឡើយ ពួកអ្នកទាំងពីរពិតជាបានរួមគ្នាសម្លាប់គាត់ ហើយសម្ភារជាប់ខ្លួនរបស់សពនឹងត្រូវប្រគល់ជូន មូអាហ្ស អ៊ីប៊ីន អាមរ៍ អ៊ីប៊ីន អាល់-ជាមូហ៍»។ យុវជនទាំងពីរនោះ គឺ មូអាហ្ស អ៊ីប៊ីន អាហ្វរ៉ា និង មូអាហ្ស អ៊ីប៊ីន អាមរ៍ អ៊ីប៊ីន អាល់-ជាមូហ៍។

អាប៊ូ កាតាដះ បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកយើងបានចេញដំណើរជាមួយអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅថ្ងៃ (នៃសមរភូមិ) ហ៊ូណែន។ នៅពេលដែលពួកយើងបានប្រឈមមុខនឹងសត្រូវ ពួកមូស្លីមបានដកថយមួយជំហាន ហើយខ្ញុំបានឃើញអ្នកគោរពពហុព្រះម្នាក់កំពុងលោតសង្កត់លើមូស្លីមម្នាក់។ ខ្ញុំក៏បានបែរក្រោយ ហើយចូលទៅពីខាងក្រោយរបស់គាត់ រួចកាប់ត្រូវស្មារបស់គាត់ដោយដាវ។ គាត់ (គឺអ្នកគោរពពហុព្រះនោះ) បានបែរមករកខ្ញុំ ហើយចាប់ឱបខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំងរហូតដល់ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ហាក់បីដូចជាសេចក្តីស្លាប់បានមកដល់ ប៉ុន្តែសេចក្តីស្លាប់បានផ្តាច់ជីវិតគាត់ ហើយគាត់ក៏បានរបូតដៃពីខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានដើរតាមពីក្រោយ អ៊ូម៉ើរ អ៊ីប៊ីន អាល់-ខាត់តាប ហើយបានសួរ (គាត់) ថា៖ «តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះមនុស្សទាំងឡាយ (ដែលរត់គេចខ្លួន)?»។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ «នេះគឺជាព្រះឆន្ទៈរបស់ព្រះជាម្ចាស់»។ បន្ទាប់ពីមនុស្សទាំងឡាយបានត្រឡប់មកវិញ ព្យាការីបានគង់អង្គុយ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលបានសម្លាប់សត្រូវម្នាក់ ហើយមានភស្តុតាងបញ្ជាក់អំពីរឿងនោះ គាត់នឹងទទួលបានសម្ភារជាប់ខ្លួនរបស់សត្រូវនោះ»។ ខ្ញុំបានក្រោកឈរឡើង ហើយសួរថា៖ «តើនរណានឹងធ្វើជាសាក្សីឱ្យខ្ញុំ?» រួចហើយក៏អង្គុយចុះវិញ។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ម្តងទៀតថា៖ «អ្នកណាដែលបានសម្លាប់សត្រូវម្នាក់ ហើយមានភស្តុតាងបញ្ជាក់អំពីរឿងនោះ គាត់នឹងទទួលបានសម្ភារជាប់ខ្លួនរបស់សត្រូវនោះ»។ ខ្ញុំក៏បានក្រោកឈរឡើង (ម្តងទៀត) ហើយសួរថា៖ «តើនរណានឹងធ្វើជាសាក្សីឱ្យខ្ញុំ?» រួចហើយក៏អង្គុយចុះវិញ។ បន្ទាប់មក ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ពាក្យដដែលនេះជាលើកទីបី។ ខ្ញុំក៏បានក្រោកឈរឡើងម្តងទៀត ហើយអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានសួរថា៖ «ឱ អាប៊ូ កាតាដះ! តើរឿងរ៉ាវរបស់លោកយ៉ាងណាដែរ?»។ ពេលនោះ ខ្ញុំបានរៀបរាប់រឿងរ៉ាវទាំងមូលប្រាប់លោក។ មានបុរសម្នាក់ (បានក្រោកឈរឡើង) ហើយជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! គាត់ពិតជានិយាយពិតប្រាកដមែន ហើយសម្ភារជាប់ខ្លួនរបស់សពនោះកំពុងស្ថិតនៅជាមួយខ្ញុំ ដូច្នេះសូមលោកមេត្តាសងសំណងជំនួសគាត់ឱ្យខ្ញុំផង»។ ពេលនោះ អាប៊ូ បាក្រ អាស-ស៊ីតឌីក បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ទេ ស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់ លោក (អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់) នឹងមិនយល់ព្រមប្រគល់សម្ភារជាប់ខ្លួនដែលទទួលបានដោយតោមួយក្បាលនៃព្រះជាម្ចាស់ ដែលប្រយុទ្ធក្នុងបុព្វហេតុនៃព្រះជាម្ចាស់ និងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ឱ្យទៅលោកឡើយ»។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អាប៊ូ បាក្រ បាននិយាយពិតប្រាកដមែន»។ ដូច្នេះ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានប្រគល់សម្ភារទាំងនោះមកឱ្យខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានលក់អាវក្រោះដែកនោះ (ដែលជាសម្ភារដែលទទួលបាន) ហើយបានយកប្រាក់នោះទៅទិញចម្ការមួយនៅឯ បានី សាលីម៉ះ ហើយនេះគឺជាទ្រព្យសម្បត្តិដំបូងបំផុតដែលខ្ញុំទទួលបានបន្ទាប់ពីខ្ញុំបានទទួលយកសាសនាអ៊ីស្លាម។

អ៊ុវ៉ះ អ៊ីប៊ីន អាល់-ហ្ស៊ូប៊ែរ បានរៀបរាប់ថា៖ ហាគីម អ៊ីប៊ីន ហ៊ីហ្សាម បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំធ្លាប់បានសុំអ្វីមួយពីអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយលោកបានប្រគល់ឱ្យខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានសុំលោកម្តងទៀត ហើយលោកក៏បានប្រគល់ឱ្យខ្ញុំ រួចមានប្រសាសន៍មកកាន់ខ្ញុំថា៖ “ឱ ហាគីម! ទ្រព្យសម្បត្តិនេះប្រៀបដូចជាផ្លែឈើស្រស់ផ្អែមឆ្ងាញ់ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ទទួលយកវាដោយគ្មានចិត្តលោភលន់ នោះគាត់នឹងទទួលបានពរជ័យនៅក្នុងវា ប៉ុន្តែប្រសិនបើនរណាម្នាក់ទទួលយកវាដោយចិត្តលោភលន់ នោះគាត់នឹងមិនទទួលបានពរជ័យនៅក្នុងវាឡើយ ហើយគាត់នឹងប្រៀបដូចជាមនុស្សដែលបរិភោគមិនចេះឆ្អែតដូច្នោះដែរ។ ហើយដៃខាងលើ (គឺដៃអ្នកផ្តល់ឱ្យ) គឺប្រសើរជាងដៃខាងក្រោម (គឺដៃអ្នកទទួលយក)”។ ខ្ញុំបានជម្រាបថា៖ “ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ស្បថនឹងព្រះអង្គដែលបានចាត់លោកមកជាមួយសច្ចធម៌ ខ្ញុំនឹងមិនសុំអ្វីពីនរណាម្នាក់ឡើយបន្ទាប់ពីលោក រហូតដល់ខ្ញុំចាកចេញពីពិភពលោកនេះ”»។ ដូច្នេះ នៅពេលដែល អាប៊ូ បាក្រ ក្នុងអំឡុងពេលនៃការដឹកនាំរបស់លោក បានហៅ ហាគីម មកដើម្បីប្រគល់ប្រាក់ឱ្យគាត់ ហាគីម បានបដិសេធមិនទទួលយកអ្វីសោះពីលោក។ នៅពេលដែល អ៊ូម៉ើរ បានហៅគាត់ (ក្នុងអំឡុងពេលនៃការដឹកនាំរបស់លោក) ដើម្បីប្រគល់អ្វីមួយឱ្យគាត់ ហាគីម នៅតែបដិសេធមិនព្រមទទួលយក រហូតដល់ អ៊ូម៉ើរ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱបណ្តាមូស្លីមអើយ! ខ្ញុំផ្តល់ឱ្យគាត់ (គឺ ហាគីម) នូវសិទ្ធិរបស់គាត់ដែលព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់ឱ្យគាត់ពីទ្រព្យហ្វៃនេះ ប៉ុន្តែគាត់បដិសេធមិនព្រមទទួលយក»។ ដូច្នេះ ហាគីម មិនដែលទទួលយកអ្វីពីនរណាម្នាក់ឡើយបន្ទាប់ពីព្យាការី រហូតដល់គាត់បានទទួលមរណភាព។

ណាហ៊្វី បានរាយការណ៍ថា៖ អ៊ូម៉ើរ អ៊ីប៊ីន អាល់-ខាត់តាប បានជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំធ្លាប់បានបន់ស្រន់ថានឹងស្នាក់នៅស្មឹងស្មាធិក្នុងវិហារមួយថ្ងៃក្នុងអំឡុងសម័យមុនអ៊ីស្លាម (យុគសម័យអវិជ្ជា)»។ ព្យាការីបានបង្គាប់ឱ្យគាត់បំពេញតាមពាក្យបន់ស្រន់របស់គាត់។ អ៊ូម៉ើរ ទទួលបានឈ្លើយស្រីពីរនាក់ពីចំណោមឈ្លើយសឹកនៃសមរភូមិ ហ៊ូណែន ហើយគាត់បានទុកពួកនាងនៅក្នុងផ្ទះមួយចំនួននៅឯទីក្រុងម៉ាក្កះ។ នៅពេលដែលអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានដោះលែងឈ្លើយសឹកនៃសមរភូមិ ហ៊ូណែន ដោយឥតគិតថ្លៃលោះ ពួកនាងបានដើរចេញមកតាមដងផ្លូវ។ អ៊ូម៉ើរ បាននិយាយ (ទៅកាន់កូនប្រុសរបស់គាត់) ថា៖ «ឱ អាប់ឌុលឡោះ! ចូរទៅមើលថាតើមានរឿងអ្វីកើតឡើង»។ អាប់ឌុលឡោះ បានជម្រាបថា៖ «អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានដោះលែងឈ្លើយសឹកទាំងអស់ដោយឥតគិតថ្លៃលោះ»។ គាត់បានប្រាប់ (កូនប្រុសគាត់) ថា៖ «ចូរទៅដោះលែងទាសីទាំងពីរនាក់នោះឱ្យមានសេរីភាពទៅ»។ (ណាហ៊្វី បានបន្ថែមថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់មិនបានបំពេញពិធីអ៊ុមរ៉ោះពី អាល់-ជីអៀររ៉ាណះ ឡើយ ហើយប្រសិនបើលោកបានបំពេញពិធីអ៊ុមរ៉ោះមែននោះ វាមិនអាចលាក់បាំងពី អាប់ឌុលឡោះ បានឡើយ)។

អាមរ៍ អ៊ីប៊ីន តាហ្គលិប បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់ (អំណោយ) ដល់មនុស្សមួយចំនួនដោយមិនបានផ្តល់ដល់អ្នកដទៃទៀតឡើយ។ អ្នកដែលមិនទទួលបានហាក់បីដូចជាមានការមិនពេញចិត្តចំពោះរឿងនោះ។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំផ្តល់ដល់មនុស្សមួយចំនួន ដោយបារម្ភក្រែងលោពួកគេងាករេចេញពីជំនឿពិត ឬបាត់បង់ការអត់ធ្មត់ ខណៈពេលដែលខ្ញុំទុកចិត្តមនុស្សមួយចំនួនទៀតចំពោះសេចក្តីល្អ និងភាពស្កប់ស្កល់ដែលព្រះជាម្ចាស់បានដាក់នៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ពួកគេ ហើយ អាមរ៍ អ៊ីប៊ីន តាហ្គលិប ស្ថិតនៅក្នុងចំណោមពួកគេ»។ អាមរ៍ អ៊ីប៊ីន តាហ្គលិប បាននិយាយថា៖ «ប្រសាសន៍របស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់នេះ គឺមានតម្លៃជាទីស្រឡាញ់សម្រាប់ខ្ញុំជាងសត្វអូដ្ឋពណ៌ក្រហមទៅទៀត»។ អាល់-ហាសាន បានរៀបរាប់បន្តថា៖ អាមរ៍ អ៊ីប៊ីន តាហ្គលិប បានប្រាប់ពួកយើងថា អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ទទួលបានទ្រព្យសម្បត្តិ ឬឈ្លើយសឹកមួយចំនួន ហើយលោកបានបែងចែកវាតាមរបៀបខាងលើ (គឺផ្តល់ឱ្យមនុស្សមួយចំនួន និងមិនផ្តល់ឱ្យអ្នកផ្សេងទៀត)។

អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំផ្តល់ដល់បណ្តាជននៃកុលសម្ព័ន្ធគួរ៉ៃស្ហ ដើម្បីឱ្យពួកគេប្រកាន់ខ្ជាប់នូវសាសនាអ៊ីស្លាម ពីព្រោះពួកគេទើបតែឆ្លងផុតពីសម័យអវិជ្ជា (គឺពួកគេទើបតែទទួលយកសាសនាអ៊ីស្លាមថ្មីៗ ហើយជំនឿមិនទាន់រឹងមាំក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេនៅឡើយ)»។

អាណាស អ៊ីប៊ីន ម៉ាលិក បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានដល់អ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នូវទ្រព្យសម្បត្តិនៃកុលសម្ព័ន្ធ ហាវ៉ាហ្ស៊ីន ជាទ្រព្យហ្វៃ លោកបានចាប់ផ្តើមផ្តល់ដល់បុរសមួយចំនួននៃកុលសម្ព័ន្ធគួរ៉ៃស្ហ រហូតដល់ ១០០ ក្បាលអូដ្ឋក្នុងម្នាក់ៗ ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យបុរសអាន់សារមួយចំនួនបាននិយាយអំពីអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ថា៖ «សូមព្រះជាម្ចាស់អភ័យទោសដល់អ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់! លោកផ្តល់ដល់បុរសនៃកុលសម្ព័ន្ធគួរ៉ៃស្ហ ហើយទុកពួកយើងចោល ទោះបីជាដាវរបស់យើងនៅតែស្រក់ឈាម (របស់ពួកគ្មានជំនឿ) នៅឡើយក៏ដោយ»។ នៅពេលដែលអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានទទួលដំណឹងអំពីអ្វីដែលពួកគេបាននិយាយ លោកបានហៅពួកអាន់សារ ហើយប្រមូលផ្តុំពួកគេនៅក្នុងតង់ស្បែកមួយ ដោយមិនបានហៅអ្នកផ្សេងក្រៅពីពួកគេឡើយ។ នៅពេលដែលពួកគេបានជួបជុំគ្នា អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានយាងមកជួបពួកគេ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើពាក្យសម្តីអ្វីដែលខ្ញុំបានទទួលដំណឹងថាពួកអ្នកបាននិយាយនោះ?»។ ពួកអ្នកចេះដឹងក្នុងចំណោមពួកគេបានជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ចំពោះពួកអ្នកដែលមានគតិបណ្ឌិតក្នុងចំណោមពួកយើង មិនបាននិយាយអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែពួកយុវជនក្នុងចំណោមពួកយើងបាននិយាយថា៖ “សូមព្រះជាម្ចាស់អភ័យទោសដល់អ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់! លោកផ្តល់ដល់ពួកគួរ៉ៃស្ហ ហើយទុកពួកអាន់សារចោល ទោះបីជាដាវរបស់យើងនៅតែសើមដោយឈាមរបស់ពួកគ្មានជំនឿក៏ដោយ”»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍តបថា៖ «ខ្ញុំផ្តល់ដល់មនុស្សទាំងនោះ ពីព្រោះពួកគេទើបតែឆ្លងផុតពីសម័យនៃការគ្មានជំនឿ (គឺពួកគេទើបតែទទួលយកសាសនាអ៊ីស្លាម ហើយជំនឿនៅទន់ខ្សោយក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេនៅឡើយ)។ តើពួកអ្នកមិនសប្បាយរីករាយទេឬ នៅពេលដែលមនុស្សទាំងឡាយត្រឡប់ទៅវិញជាមួយនឹងទ្រព្យសម្បត្តិ ខណៈពេលដែលពួកអ្នកត្រឡប់ទៅកាន់ផ្ទះសម្បែងរបស់ពួកអ្នកវិញជាមួយនឹងអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់នោះ? ស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់ អ្វីដែលពួកអ្នកត្រឡប់ទៅជាមួយ គឺប្រសើរជាងអ្វីដែលពួកគេត្រឡប់ទៅជាមួយឆ្ងាយណាស់»។ ពួកអាន់សារបានជម្រាបតបថា៖ «ពិតមែនហើយ ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ពួកយើងពិតជាស្កប់ស្កល់ពេញចិត្តណាស់»។ បន្ទាប់មក ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ពួកអ្នកនឹងឃើញការលម្អៀងផ្តល់អាទិភាពដល់អ្នកដទៃលើពួកអ្នកបន្ទាប់ពីខ្ញុំ។ ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នកអត់ធ្មត់ចុះ រហូតដល់ពួកអ្នកបានជួបនឹងព្រះជាម្ចាស់ និងជួបនឹងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់នៅឯស្រះ អាល់-កៅសើរ (ស្រះទឹកនៅឋានសួគ៌)»។ (អាណាស បានបន្ថែមថា៖) ប៉ុន្តែពួកយើងមិនបានរក្សាភាពអត់ធ្មត់ឡើយ។

ជូប៊ែរ អ៊ីប៊ីន មុតអ៊ីម បានរៀបរាប់ថា៖ ខណៈពេលដែលគាត់កំពុងនៅជាមួយអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលមានមនុស្សជាច្រើនរួមដំណើរជាមួយលោកនៅតាមផ្លូវត្រឡប់មកពីសមរភូមិ ហ៊ូណែន ពួកអារ៉ាប់វាលខ្សាច់បានចាប់ផ្តើមសុំទានរបស់របរពីអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ជាខ្លាំង រហូតដល់ពួកគេបានរុញច្រានលោកឱ្យទៅក្បែរដើមបន្លា សាមូរ៉ោះ ដែលបានទាក់ទាញយកអាវធំខាងក្រៅរបស់លោករបូតចេញទៅ។ ពេលនោះ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានឈប់ ហើយមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ចូរប្រគល់អាវរបស់ខ្ញុំមកឱ្យខ្ញុំវិញ។ ប្រសិនបើខ្ញុំមានសត្វអូដ្ឋច្រើនដូចដើមឈើទាំងនេះ ខ្ញុំប្រាកដជាបានបែងចែកវាដល់ពួកអ្នកទាំងអស់ ហើយពួកអ្នកនឹងមិនឃើញខ្ញុំជាមនុស្សកំណាញ់ ជាមនុស្សភូតកុហក ឬជាមនុស្សកំសាកឡើយ»។

អាណាស អ៊ីប៊ីន ម៉ាលិក បានរៀបរាប់ថា៖ ខណៈពេលដែលខ្ញុំកំពុងដើរជាមួយព្យាការី ដែលលោកកំពុងពាក់អាវក្រៅមកពីណាជរ៉ានដែលមានជាយក្រាស់ មានបុរសជនជាតិអារ៉ាប់វាលខ្សាច់ម្នាក់បានមកជិតព្យាការី ហើយបានទាញអាវរបស់លោកយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ខ្ញុំអាចមើលឃើញស្នាមជាយអាវជាំនៅលើស្មារបស់លោក ដោយសារតែកម្លាំងទាញដ៏ខ្លាំងនោះ។ បន្ទាប់មក បុរសអារ៉ាប់វាលខ្សាច់នោះបាននិយាយថា៖ «ចូរបង្គាប់ឱ្យប្រគល់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលលោកមានមកឱ្យខ្ញុំខ្លះមក!»។ ព្យាការីបានបែរមករកគាត់ ហើយញញឹម រួចបានបង្គាប់ឱ្យគេផ្តល់អំណោយមួយដល់គាត់។