អាល់-សិយាសះ អាល់-ស្ហារអីយ៉ះ (នយោបាយតាមគន្លងច្បាប់ឥស្លាម)

ផ្នែកចំពោះចោរលួចគឺត្រូវតែកាត់ដៃស្តាំរបស់គេដោយផ្អែកលើគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គម្ពីរគួរអានស៊ុនណះនិងការឯកភាពជាឯកច្ឆន្ទ (អ៊ីជម៉ាក)។ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿ហើយចោរលួចប្រុសនិងចោរលួចស្រីចូរពួកអ្នកកាត់ដៃរបស់ពួកគេទាំងពីរនាក់ចុះដើម្បីជាការសងសឹកចំពោះអ្វីដែលពួកគេទាំងពីរបានប្រព្រឹត្តនិងជាការព្រមានដ៏ធ្ងន់ធ្ងរពីអល់ឡោះហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់ដ៏មហិទ្ធិឫទ្ធិមហាគតិបណ្ឌិត (38) ប៉ុន្តែជនណាដែលបានតައុបាត់ (កែប្រែខ្លួន) ក្រោយពីអំពើអយុត្តិធម៌របស់ខ្លួនហើយបានកែតម្រូវទង្វើឱ្យល្អឡើងវិញនោះពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះទទួលយកការតައុបាត់របស់គេដ្បិតអល់ឡោះជាម្ចាស់មហាអភ័យទោសមហាអាណិតស្រឡាញ់﴾ [អាល់-ម៉ាអ៊ិដះ: 38-39]។ ហើយមិនអនុញ្ញាតឱ្យពន្យារពេលអនុវត្តទណ្ឌកម្មច្បាប់ (ហ័ដ) ឡើយបន្ទាប់ពីមានភស្តុតាងច្បាស់លាស់ឬការសារភាពមិនថាដោយសារការឃុំឃាំងឬការយកទ្រព្យសម្បត្តិមកលោះឬវិធីផ្សេងទៀតឡើយផ្ទុយទៅវិញត្រូវកាត់ដៃរបស់គេទោះបីជានៅក្នុងកាលវេលាដ៏ពិសិដ្ឋឬពេលវេលាផ្សេងទៀតក៏ដោយ។ ដ្បិតការអនុវត្តទណ្ឌកម្មច្បាប់ (ហូឌូដ) គឺជាការគោរពសក្ការ៖ (អ៊ីព្វដះ) មួយប្រៀបដូចជាការតស៊ូ (ជីហាត) នៅលើមាគ៌ារបស់អល់ឡោះដែរហើយគួរតែយល់ដឹងថាការអនុវត្តទណ្ឌកម្មច្បាប់គឺជាសេចក្តីមេត្តាករុណាពីអល់ឡោះចំពោះបណ្តាខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ដូច្នេះមេដឹកនាំត្រូវតែម៉ឺងម៉ាត់ក្នុងការអនុវត្តទណ្ឌកម្មច្បាប់ដោយកុំឱ្យក្តីអាណិតអាសូរក្នុងសាសនារបស់អល់ឡោះមកគ្របដណ្តប់រហូតដល់ផ្អាកវាឡើយ។ ហើយគោលបំណងរបស់គេត្រូវតែជាសេចក្តីមេត្តាករុណាចំពោះសត្វលោកតាមរយ៖ការទប់ស្កាត់មនុស្សកុំឱ្យប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់មិនមែនដើម្បីរំសាយកំហឹងផ្ទាល់ខ្លួនឬដើម្បីស្វែងរកអំណាចត្រួតត្រាលើសត្វលោកឡើយ។ នេះប្រៀបដូចជាឪពុកនៅពេលអប់រំកូនរបស់ខ្លួនប្រសិនបើគាត់ឈប់អប់រំកូនតាមការស្នើសុំរបស់ម្តាយដោយក្តីអាណិតអាសូរនោះកូននឹងខូចជាមិនខានប៉ុន្តែគាត់អប់រំកូនដោយក្តីមេត្តាចំពោះកូននិងដើម្បីកែតម្រូវស្ថានភាពរបស់កូនទោះបីជាគាត់ចង់និងប្រាថ្នាមិនឱ្យមានរឿងដែលត្រូវអប់រំក៏ដោយ។ ហើយនេះក៏ប្រៀបដូចជាគ្រូពេទ្យដែលឱ្យអ្នកជំងឺផឹកថ្នាំល្វីងនិងប្រៀបដូចជាការកាត់ផ្តាច់សរីរាង្គដែលរលួយការជោះឈាមនិងការវះកាត់សរសៃឈាមជាដើម។ លើសពីនេះទៅទៀតវាប្រៀបដូចជាការដែលមនុស្សម្នាក់សុខចិត្តផឹកថ្នាំល្វីងនិងទ្រាំទ្រនឹងការលំបាកដើម្បីទទួលបាននូវការធូរស្រាលនិងសុខសាន្ត។

ដោយហេតុផលនេះហើយទើបទណ្ឌកម្មច្បាប់ (ហូឌូដ) ត្រូវបានកំណត់ឡើងហើយបែបនេះហើយដែលគួរតែជាចេតនារបស់មេដឹកនាំក្នុងការអនុវត្តវាដ្បិតនៅពេលណាដែលគោលបំណងរបស់គេគឺការកែតម្រូវប្រជារាស្ត្រនិងការហាមឃាត់អំពើអាក្រក់ដើម្បីនាំមកនូវផលប្រយោជន៍ដល់ពួកគេនិងរារាំងគ្រោះថ្នាក់ចេញពីពួកគេដោយស្វែងរកនូវការពេញចិត្តពីអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់និងការគោរពតាមបទបញ្ជារបស់ទ្រង់នោះអល់ឡោះ ﷻ នឹងបន្ទន់ចិត្តមនុស្សឱ្យស្រឡាញ់គេបុព្វហេតុនៃសេចក្តីល្អនឹងមានភាពងាយស្រួលសម្រាប់គេហើយទ្រង់នឹងជួយឱ្យគេគ្រាន់តែប្រើទណ្ឌកម្មស្រាលៗក៏គ្រប់គ្រាន់ហើយជួនកាលជនដែលត្រូវរងទណ្ឌកម្មផ្ទាល់ក៏មានការពេញចិត្តនៅពេលគេអនុវត្តទណ្ឌកម្មច្បាប់លើខ្លួនផងដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញប្រសិនបើគោលបំណងរបស់គេគឺដើម្បីអំណាចត្រួតត្រាលើពួកគេនិងដើម្បីពង្រឹងតំណែងរបស់ខ្លួនឱ្យគេគោរពកោតញញើតឬដើម្បីឱ្យគេប្រគល់ទ្រព្យសម្បត្តិតាមដែលខ្លួនចង់បាននោះបំណងរបស់គេនឹងត្រឡប់មកបំផ្លាញខ្លួនឯងវិញ។ មានសេចក្តីរាយការណ៍ថាលោកឧមើរពិញអាប់ឌុលអាហ្ស៊ីស ﵁ មុនពេលកាន់តំណែងជាខាលីហ្វះលោកធ្លាប់ជាអភិបាលតំណាងឱ្យលោកអាល់វ៉ាលីដពិញអាប់ឌុលម៉ាលិកគ្រប់គ្រងទីក្រុងម៉ាឌីណះរបស់ព្យាការី ﷺ ហើយលោកបានដឹកនាំពួកគេដោយនយោបាយដ៏ល្អប្រពៃ។ នៅពេលដែលអាល់ហាចចាជបានមកពីប្រទេសអ៊ីរ៉ាក់បន្ទាប់ពីបានធ្វើទុក្ខបុកម្នេញប្រជាជននៅទីនោះយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរគាត់បានសួរប្រជាជនម៉ាឌីណះអំពីលោកឧមើរថា៖ «តើភាពកោតញញើតចំពោះគាត់នៅក្នុងចំណោមពួកអ្នកយ៉ាងណាដែរ?» ពួកគេបានឆ្លើយថា៖ «ពួកយើងមិនហ៊ានសម្លឹងមុខគាត់ចំឡើយដោយសារតែភាពកោតញញើត»។ គាត់បានសួរទៀតថា...

នៅពេលដៃរបស់គេត្រូវបានកាត់ត្រូវតែរោលឈាមឱ្យឈប់ហូរ (ហាសឹម)

ប្រសិនបើគេលួចជាលើកទីពីរលើកទីបីនិងលើកទីបួន

«តើការស្រឡាញ់របស់ពួកអ្នកចំពោះគាត់យ៉ាងណាដែរ?» ពួកគេបានឆ្លើយថា៖ «គាត់ជាទីស្រឡាញ់បំផុតសម្រាប់ពួកយើងជាងក្រុមគ្រួសាររបស់យើងទៅទៀត»។ គាត់បានសួរថា៖ «ចុះការអប់រំទណ្ឌកម្មរបស់គាត់ចំពោះពួកអ្នកយ៉ាងណាដែរ?» ពួកគេឆ្លើយថា៖ «នៅចន្លោះបីរំពាត់ទៅដប់រំពាត់»។ គាត់ក៏បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នេះហើយជាភាពកោតញញើតចំពោះគាត់នេះហើយជាសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះគាត់និងនេះហើយជាការអប់រំរបស់គាត់នេះជាកិច្ចការដែលបានមកពីឋានសួគ៌!»។ ហើយនៅពេលដៃរបស់គេត្រូវបានកាត់ត្រូវតែរោលឈាមឱ្យឈប់ហូរហើយត្រូវបានលើកទឹកចិត្ត (ស៊ុនណាត់) ឱ្យព្យួរដៃនោះនៅនឹងករបស់គេ។ ប្រសិនបើគេលួចជាលើកទីពីរត្រូវកាត់ជើងឆ្វេងរបស់គេ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេលួចជាលើកទីបីនិងលើកទីបួនមានទស្សន៖ពីរក្នុងចំណោមសហ្វាពហ៍និងអ្នកប្រាជ្ញជំនាន់ក្រោយ៖ ទីមួយ៖ ត្រូវកាត់អវយវ៖ទាំងបួនរបស់គេនៅពេលលួចលើកទីបីនិងទីបួនដែលនេះជាទស្សន៖របស់លោកអាប៊ូបាក់រ ﵁ និងជាម័ទហាប់របស់លោកអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាស្យាភិអ៊ីនិងលោកអ៊ីម៉ាមអាហ៍ម៉ាដនៅក្នុងរាយការណ៍មួយក្នុងចំណោមរាយការណ៍ទាំងពីរ។ ទីពីរ៖ គឺត្រូវឃុំឃាំងគេដែលនេះជាទស្សន៖របស់លោកអាលីពិញអាប៊ីត្វលិប ﵁ និងអ្នកប្រាជ្ញទីក្រុងគូហ្វះព្រមទាំងជាម័ទហាប់របស់លោកអ៊ីម៉ាមអាប៊ូហានីហ្វះនិងលោកអ៊ីម៉ាមអាហ៍ម៉ាដនៅក្នុងរាយការណ៍មួយទៀត។ ហើយដៃរបស់គេត្រូវបានកាត់តែនៅពេលគេលួចគ្រប់កម្រិតកំណត់ (នីស្វប) ប៉ុណ្ណោះគឺស្មើនឹងមួយភាគបួនឌីណារឬបីឌៀរហាំយោងតាមអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនមកពីតំបន់ហ៊ីចាស្យនិងអ្នកជំនាញខាងហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី) និងអ្នកដទៃទៀតដូចជាលោកអ៊ីម៉ាមម៉ាលិកនិងលោកអ៊ីម៉ាមអាស្យាភិអ៊ី...

...និងលោកអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាហ៍ម៉ាដ។ ហើយក្នុងចំណោមពួកគេក៏មានអ្នកដែលយល់ឃើញថា៖ កម្រិតកំណត់គឺមួយឌីណារឬដប់ឌៀរហាំ។ ដូច្នេះជនណាដែលលួចបានដល់កម្រិតនោះត្រូវតែកាត់ដៃដោយការឯកភាពជាឯកច្ឆន្ទ។ ហើយនៅក្នុង «សហ៊ីហ៍ទាំងពីរ (អាល់ពូខរីនិងមុស្លិម)» ពីលោកអ៊ីព្នូឧមើរ ﵄ ថារ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ បានកាត់ដៃចោរចំពោះការលួចខែលការពារដែលមានតម្លៃបីឌៀរហាំ។ ហើយនៅក្នុងពាក្យពេចន៍របស់អ៊ីម៉ាមមុស្លិម៖ ទ្រង់បានកាត់ដៃចោរចំពោះខែលការពារដែលមានតម្លៃបីឌៀរហាំ។ ហើយពាក្យ «អាល់-មីចាន់» មានន័យថាខែលការពារ។ ហើយនៅក្នុង «សហ៊ីហ៍ទាំងពីរ» ពីលោកស្រីអាអ៊ីស្យះ ﵂ បានមានប្រសាសន៍ថារ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «ដៃរបស់ចោរត្រូវកាត់ចំពោះការលួចតម្លៃមួយភាគបួនឌីណារឡើងទៅ»។ នៅក្នុងរាយការណ៍របស់អ៊ីម៉ាមមុស្លិម៖ «ដៃរបស់ចោរមិនត្រូវកាត់ឡើយលើកលែងតែចំពោះការលួចតម្លៃមួយភាគបួនឌីណារឡើងទៅ»។ នៅក្នុងរាយការណ៍របស់អ៊ីម៉ាមពូខរី៖ «ចូរពួកអ្នកកាត់ដៃចំពោះការលួចតម្លៃមួយភាគបួនឌីណារហើយកុំកាត់ដៃចំពោះអ្វីដែលមានតម្លៃទាបជាងនោះឡើយ»។ ហើយតម្លៃមួយភាគបួនឌីណារនៅសម័យនោះគឺស្មើនឹងបីឌៀរហាំហើយមួយឌីណារស្មើនឹងដប់ពីរឌៀរហាំ។ ហើយចោរមិនត្រូវបានចាត់ទុកថាជាចោរលួច (ដែលត្រូវកាត់ដៃ) ឡើយទាល់តែគេលួចយកទ្រព្យសម្បត្តិចេញពីកន្លែងរក្សាទុកត្រឹមត្រូវនិងមានសុវត្ថិភាព (ហៀរស៍)។ ចំណែកទ្រព្យសម្បត្តិដែលម្ចាស់ជ្រុះបាត់ឬផ្លែឈើនៅលើដើមនៅវាលរហោស្ថានដែលគ្មានអ្នកយាមថែរក្សានិងសត្វពាហន៖ដែលគ្មានអ្នកឃ្វាលជាដើមនោះមិនមានទោសកាត់ដៃឡើយប៉ុន្តែត្រូវផាកពិន័យទណ្ឌកម្មអប់រំ (តាក់ហ្សៀរ) ដល់អ្នកយកហើយត្រូវសងទ្វេដងដូចដែលមានចែងក្នុងហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)។ ហើយអ្នកប្រាជ្ញមានទស្សន៖ខុសគ្នាលើការពិន័យជាប្រាក់ទ្វេដងនេះហើយក្នុងចំណោមអ្នកដែលយល់ស្របគឺលោកអ៊ីម៉ាមអាហ៍ម៉ាដនិងអ្នកដទៃទៀត។ លោករ៉ាហ្វៀពិញឃុដៃជបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ខ្ញុំបានឮរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ មានបន្ទូលថា៖ «គ្មានទោសកាត់ដៃចំពោះការលួចផ្លែឈើឬបណ្តូលដើមត្នោតឡើយ»។ ពាក្យ «អាល់-កាសា» គឺបណ្តូលដើមល្មើ។ កត់ត្រាដោយអ្នកនិពន្ធសៀវភៅស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី)ន់។ ហើយពីលោកអាមរពិញស៊ុអែបពីឪពុករបស់គាត់ពីជីតារបស់គាត់បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំបានឮបុរសម្នាក់មកពីកុលសម្ព័ន្ធមុហ៊្សែយនះបានសួររ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ ថា៖ ឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! ខ្ញុំមកសួរទ្រង់អំពីសត្វអូដ្ឋដែលវង្វេងបាត់? ទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ «វាមានក្រចកជើងនិងថង់ទឹកជាប់នឹងខ្លួនវាអាចស៊ីស្លឹកឈើនិងផឹកទឹកបានដូច្នេះចូរទុកវាឱ្យនៅទីនោះរហូតដល់ម្ចាស់របស់វាមកស្វែងរកវាចុះ»។ គាត់បានសួរទៀតថា៖ ចុះចៀមដែលវង្វេងបាត់? ទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ «វាជារបស់អ្នកឬជារបស់បងប្អូនអ្នកឬជារបស់សត្វចចកចូរអ្នកប្រមូលវារហូតដល់ម្ចាស់របស់វាមកស្វែងរកវាចុះ»។ គាត់បានសួរទៀតថា៖ ចុះសត្វដែលត្រូវគេលួចយកពីកន្លែងឃ្វាលវាលស្មៅ? ទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ «ត្រូវពិន័យជាប្រាក់ស្មើនឹងតម្លៃរបស់វាពីរដងនិងត្រូវវាយរំពាត់ព្រមានទណ្ឌកម្មហើយអ្វីដែលត្រូវបានលួចយកពីក្រោលឬទ្រុងរបស់វានោះត្រូវកាត់ដៃប្រសិនបើតម្លៃដែលយកនោះដល់តម្លៃនៃខែលការពារ»។ គាត់បានសួរទៀតថា៖ ឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! ចុះផ្លែឈើនិងអ្វីដែលត្រូវគេបេះយកពីទងរបស់វា? ទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ «ជនណាដែលយកបរិភោគដោយផ្ទាល់មាត់ហើយមិនបានច្រកដាក់ថង់ឬលាក់យកទៅនោះគ្មានទោសពៃរ៍អ្វីលើគេឡើយប៉ុន្តែជនណាដែលលីសែងយកទៅនោះត្រូវពិន័យជាប្រាក់ស្មើនឹងតម្លៃរបស់វា...»

...ពីរដងនិងត្រូវវាយរំពាត់ព្រមានទណ្ឌកម្មហើយអ្វីដែលត្រូវបានលួចយកពីកន្លែងហាលសម្ងួតឬជង្រុកនោះត្រូវកាត់ដៃប្រសិនបើតម្លៃដែលយកនោះដល់តម្លៃនៃខែលការពារហើយអ្វីដែលមិនដល់តម្លៃខែលការពារគឺត្រូវពិន័យជាប្រាក់ទ្វេដងនិងទទួលរំពាត់ព្រមានទណ្ឌកម្ម» កត់ត្រាដោយអ្នកនិពន្ធសៀវភៅស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី)ន់ប៉ុន្តែនេះជាពាក្យពេចន៍របស់លោកអាន់ណាស្យាអ៊ី។ ដូចគ្នានេះដែរព្យាការី ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «មិនមានទោសកាត់ដៃលើអ្នកឆក់ប្លន់ដោយចំហអ្នកកញ្ឆក់យកដោយរហ័សឬអ្នកក្បត់ទំនុកចិត្តឡើយ»។ អ្នកឆក់ប្លន់ដោយចំហ (មុនតាហ៊ីព) គឺអ្នកដែលប្លន់យករបស់ទ្រព្យនៅចំពោះមុខមនុស្សដែលកំពុងមើលចំណែកអ្នកកញ្ឆក់យកដោយរហ័ស (មុខតាលីស) គឺអ្នកដែលឆក់យករបស់ទ្រព្យយ៉ាងលឿនដែលគេដឹងមុនពេលយកបាន។ ចំណែកឯអ្នកលូកហោប៉ៅ (ត្វររ៉រ) គឺអ្នកដែលវះកាត់...

ជំពូក៖ ស្តីពីជនប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ (ហ្ស៊ីណា)

ទណ្ឌកម្មច្បាប់លើជនផិតក្បត់ដែលធ្លាប់រៀបការស្របច្បាប់ (មុះស៊្វន)

ទណ្ឌកម្មច្បាប់លើជនប្រព្រឹត្តហ្ស៊ីណាដែលមិនទាន់រៀបការ (ហ្គយរុមុះស៊្វន)

...ហោប៉ៅកន្សែងនិងដៃអាវជាដើមនោះត្រូវតែកាត់ដៃយោងតាមទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុត។ ផ្នែកចំពោះជនប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ (ហ្ស៊ីណា)៖ ប្រសិនបើគេជាជនដែលធ្លាប់រៀបការស្របច្បាប់ (មុះស៊្វន) នោះគេត្រូវទទួលទោសគប់នឹងដុំថ្ម (រ៉ច់ម) រហូតដល់ស្លាប់ដូចដែលព្យាការី ﷺ ធ្លាប់បានគប់នឹងដុំថ្មលើលោកម៉ាអ៊ិហ្សពិញម៉ាលិកអាល់-អាស្លាមីគប់លើស្ត្រីកុលសម្ព័ន្ធហ្គមិឌីយ៉ះគប់លើជនជាតិជ្វីហ្វពីរនាក់និងគប់លើជនដទៃទៀតក្រៅពីពួកគេហើយបណ្តាមុះស្លីមបានបន្តអនុវត្តទោសនេះក្រោយសម័យកាលរបស់ទ្រង់។ ហើយអ្នកប្រាជ្ញមានទស្សន៖ខុសគ្នាថាតើត្រូវវាយរំពាត់មួយរយរំពាត់មុនពេលគប់នឹងដុំថ្មដែរឬទេ? ដោយមានទស្សន៖ពីរនៅក្នុងម័ទហាប់របស់លោកអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាហ៍ម៉ាដនិងអ្នកដទៃទៀត។ ចំណែកឯប្រសិនបើគេមិនទាន់ធ្លាប់រៀបការស្របច្បាប់ទេ (ហ្គយរុមុះស៊្វន) នោះគេត្រូវរងទោសវាយរំពាត់មួយរយរំពាត់យោងតាមគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) និងនិរទេសចេញពីស្រុកមួយឆ្នាំយោងតាមស៊ុនណះរបស់រ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ ទោះបីជាអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនយល់ថាមិនចាំបាច់និរទេសក៏ដោយ។ ហើយទណ្ឌកម្មច្បាប់នេះមិនត្រូវអនុវត្តលើគេឡើយលុះត្រាតែមានសាក្សីចំនួនបួននាក់មកធ្វើសក្ខីកម្មឬគេផ្ទាល់បានធ្វើសក្ខីកម្មសារភាពកំហុសលើខ្លួនឯងចំនួនបួនដងយោងតាមអ្នកប្រាជ្ញជាច្រើនឬភាគច្រើននៃពួកគេហើយក្នុងចំណោមអ្នកប្រាជ្ញក៏មានអ្នកដែលយល់ថាគ្រាន់តែការសារភាពកំហុសលើខ្លួនឯងម្តងគឺគ្រប់គ្រាន់។ ហើយប្រសិនបើគេបានសារភាពកំហុសលើខ្លួនឯងរួចហើយក្រោយមកគេដកពាក្យសារភាពវិញនោះក្នុងចំណោមអ្នកប្រាជ្ញមានអ្នកដែលយល់ថា...

តើនរណាជាជនដែលចាត់ទុកថាធ្លាប់រៀបការស្របច្បាប់ (មុះស៊្វន)?

...ទណ្ឌកម្មច្បាប់ត្រូវលើកលែងចេញពីគេហើយក្នុងចំណោមពួកគេក៏មានអ្នកដែលយល់ថាមិនត្រូវលើកលែងឡើយ។ ហើយជនដែលចាត់ទុកថាជា «មុះស៊្វន» នោះគឺ៖ ជនណាដែលធ្លាប់បានរួមដំណេកខណ៖ដែលខ្លួនជាអ្នកមានសេរីភាពគ្រប់ការទទួលខុសត្រូវតាមច្បាប់សាសនា (មុកាល់ឡាហ្វ) ជាមួយស្ត្រីដែលខ្លួនបានរៀបការជាមួយតាមនរកត្រឹមត្រូវស្របច្បាប់តាមទ្វារមុខទោះបីជាតែម្តងគត់ក៏ដោយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកពេញលក្ខណ៖បានរួមដំណេកជាមួយអ្នកខ្វះលក្ខណ៖ ឬផ្ទុយមកវិញនោះមានការខ្វែងគំនិតគ្នារវាងអ្នកច្បាប់ឥស្លាម (ហ្វូកាហា) លើការចាត់ទុកថាជាមុះស៊្វនរបស់អ្នកពេញលក្ខណ៖នោះ។ ហើយនៅពេលណាដែលគេធ្លាប់រួមដំណេកម្តងហើយគេនឹងក្លាយជាមុះស៊្វនដែលត្រូវទទួលទោសគប់នឹងដុំថ្មប្រសិនបើគេប្រព្រឹត្តហ្ស៊ីណាទោះបីជានៅពេលប្រព្រឹត្តហ្ស៊ីណានោះគេពុំមានប្តីប្រពន្ធក៏ដោយ។ [ហើយតើគេតម្រូវឱ្យភាគីដែលត្រូវបានរួមដំណេកមានលក្ខណ៖ស្មើគ្នានឹងអ្នករួមដំណេកក្នុងលក្ខណ៖សម្បត្តិទាំងនេះដែរឬទេ? ត្រង់នេះមានទស្សន៖ពីររបស់អ្នកប្រាជ្ញ។ ហើយតើក្មេងស្រីជិតពេញវ័យអាចធ្វើឱ្យបុរសពេញវ័យក្លាយជាមុះស៊្វនដែរឬទេឬផ្ទុយមកវិញ? ចំណែកឯអ្នកដែលស្ថិតនៅក្រោមកិច្ចការពារ (អាហ៍លុហ្សហ្ស៊ីមម៉ះ) ពួកគេក៏ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាមុះស៊្វនដែរយោងតាមអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនដូចជាលោកអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាស្យាភិអ៊ីនិងលោកអ៊ីម៉ាមអាហ៍ម៉ាដដ្បិតព្យាការី ﷺ ធ្លាប់បានគប់នឹងដុំថ្មលើជនជាតិជ្វីហ្វពីរនាក់នៅមាត់ទ្វារវិហាររបស់ទ្រង់ហើយនោះគឺជាការគប់ដុំថ្មលើកដំបូងនៅក្នុងសាសនាឥស្លាម]។ ហើយអ្នកប្រាជ្ញមានទស្សន៖ខុសគ្នាចំពោះស្ត្រីដែលគេប្រទះឃើញមានផ្ទៃពោះដោយនាងគ្មានប្តីនិងគ្មានម្ចាស់ហើយនាងមិនបាន...

...អះអាងពីភាពស្រពិចស្រពិលនៃការមានផ្ទៃពោះនោះឡើយដោយត្រង់នេះមានទស្សន៖ពីរយោងតាមលោកអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាហ៍ម៉ាដនិងអ្នកដទៃទៀត៖ មានទស្សន៖ថាមិនមានទណ្ឌកម្មច្បាប់លើនាងឡើយដ្បិតអាចទៅរួចថានាងមានផ្ទៃពោះដោយសារការបង្ខិតបង្ខំឬការជ្រាបចូលដោយអចេតនាឬការរួមដំណេកដោយភាន់ច្រឡំ។ ហើយក៏មានទស្សន៖ថានាងត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មច្បាប់ដែលនេះជាទស្សន៖ដែលត្រូវបានកត់ត្រាពីបណ្តាខាលីហ្វះរ៉ស៊ីឌីនហើយស្របបំផុតទៅនឹងគោលការណ៍នៃច្បាប់សាសនាឥស្លាមព្រមទាំងជាម័ទហាប់របស់អ្នកស្រុកម៉ាឌីណះដ្បិតការសន្មតដែលកម្រនឹងកើតឡើងមិនត្រូវបានយកមកពិចារណាឡើយប្រៀបដូចជាការសន្មតថានាងកុហកឬសាក្សីកុហកដូច្នោះដែរ។ ចំណែកឯអំពើស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា (លីវ៉ាត / អំពើរបស់ប្រជាជាតិលូត) វិញក្នុងចំណោមអ្នកប្រាជ្ញមានអ្នកដែលយល់ថា៖ ទណ្ឌកម្មរបស់វាគឺដូចគ្នានឹងទណ្ឌកម្មលើជនប្រព្រឹត្តហ្ស៊ីណាដែរហើយក៏មានអ្នកយល់ថាទាបជាងនោះប៉ុន្តែទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវដែលសហ្វាពហ៍បានឯកភាពគ្នាជាឯកច្ឆន្ទគឺ៖ ត្រូវតែសម្លាប់អ្នកទាំងពីរទាំងអ្នកប្រព្រឹត្តខាងលើនិងអ្នករងគ្រោះខាងក្រោមមិនថាអ្នកទាំងពីរជាមុះស៊្វនឬមិនមែនជាមុះស៊្វនឡើយ។ ដ្បិតអ្នកនិពន្ធសៀវភៅស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី)ន់បានកត់ត្រាពីលោកអ៊ីព្នូអាព្ពាស ﵄ ពីព្យាការី ﷺ ដែលបានមានបន្ទូលថា៖ «ជនណាដែលពួកអ្នកប្រទះឃើញគេប្រព្រឹត្តអំពើដូចប្រជាជាតិរបស់លូតចូរពួកអ្នកសម្លាប់ទាំងអ្នកប្រព្រឹត្តនិងអ្នកដែលត្រូវគេប្រព្រឹត្តលើ»។ ហើយលោកអាប៊ូដាវូតបានកត់ត្រាពីលោកអ៊ីព្នូអាព្ពាស ﵄ ចំពោះកំលោះព្រហ្មចារីដែលគេប្រទះឃើញប្រព្រឹត្តអំពើលីវ៉ាតលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ត្រូវគប់នឹងដុំថ្ម។ ហើយមានសេចក្តីរាយការណ៍ស្រដៀងគ្នានេះពីលោកអាលីពិញអាប៊ីត្វលិប ﵁ ផងដែរ។ ហើយសហ្វាពហ៍មិនមានការខ្វែងគំនិតគ្នាលើការសម្លាប់ជននេះឡើយប៉ុន្តែពួកគេគ្រាន់តែមានវិធីអនុវត្តផ្សេងៗគ្នា៖ ត្រូវបានរាយការណ៍ពីលោកអាប៊ូបាក់រ ﵁ ថាលោកបានបង្គាប់ឱ្យដុតសម្លាប់ហើយពីអ្នកដទៃទៀតថាត្រូវសម្លាប់ដោយដាវហើយពីសហ្វាពហ៍មួយចំនួនថាត្រូវរំលំជញ្ជាំងសង្កត់លើគេរហូតដល់ស្លាប់នៅក្រោមគំនរបាក់បែកហើយក៏មានទស្សន៖ថាត្រូវឃុំឃាំងពួកគេទាំងពីរនៅក្នុងកន្លែងស្អុយអសោចបំផុតរហូតដល់ស្លាប់ហើយពីអ្នកខ្លះទៀតថាត្រូវនាំគេឡើងទៅលើជញ្ជាំងកំពែងខ្ពស់បំផុតក្នុងភូមិរួចទម្លាក់គេចុះមកហើយគប់ដុំថ្មតាមពីក្រោយដូចដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានធ្វើចំពោះប្រជាជាតិរបស់លូត។ ហើយនេះជារាយការណ៍មួយពីលោកអ៊ីព្នូអាព្ពាស ﵄ ចំណែករាយការណ៍មួយទៀតលោកថាត្រូវគប់នឹងដុំថ្មហើយនេះជាទស្សន៖របស់អ្នកកាន់សាសនាជំនាន់មុន (ស៊ឡាហ្វ) ភាគច្រើនព្រមទាំងជាម័ទហាប់របស់អ្នកស្រុកម៉ាឌីណះអ្នកស្រុកស្យាមនិងអ្នកប្រាជ្ញហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ភាគច្រើនដូចជាលោកអ៊ីម៉ាមអាហ៍ម៉ាដនៅក្នុងរាយការណ៍ដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុតរបស់លោកនិងលោកអ៊ីម៉ាមអាស្យាភិអ៊ីនៅក្នុងទស្សន៖មួយក្នុងចំណោមទស្សន៖ទាំងពីររបស់លោក។

ពួកគេបានលើកឡើងថា៖ ពីព្រោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានគប់ដុំថ្មលើប្រជាជាតិរបស់លូតហើយបានកំណត់ច្បាប់ឱ្យគប់ដុំថ្មលើជនផិតក្បត់ដើម្បីជាការប្រដូចទៅនឹងការគប់ដុំថ្មលើប្រជាជាតិរបស់លូត។ ហើយត្រូវគប់ដុំថ្មលើអ្នកទាំងពីរមិនថាអ្នកទាំងពីរជាមនុស្សមានសេរីភាពឬជាខ្ញុំបម្រើឬម្នាក់ជាខ្ញុំបម្រើរបស់ម្នាក់ទៀតឡើយប្រសិនបើអ្នកទាំងពីរពេញវ័យ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេមិនទាន់ពេញវ័យទេត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មក្រោមការសម្លាប់ហើយមិនត្រូវគប់ដុំថ្មឡើយលើកលែងតែជនពេញវ័យប៉ុណ្ណោះ។ ផ្នែកចំណែកឯទណ្ឌកម្មច្បាប់លើការសេពគ្រឿងស្រវឹង (ហ័ដអាស្យ-ស្យុរព)៖ ពិតប្រាកដណាស់វាត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់លាស់នៅក្នុងស៊ុនណះរបស់រ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ និងការឯកភាពជាឯកច្ឆន្ទរបស់បណ្តាមុះស្លីម។ អ្នកនិពន្ធសៀវភៅ «ស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី)ន់» បានកត់ត្រាពីព្យាការី ﷺ តាមខ្សែរយ៖ជាច្រើនថាទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ «ជនណាដែលផឹកស្រាចូរពួកអ្នកវាយរំពាត់គេបន្ទាប់មកប្រសិនបើគេផឹកទៀតចូរវាយរំពាត់គេបន្ទាប់មកប្រសិនបើគេផឹកទៀតចូរវាយរំពាត់គេបន្ទាប់មកប្រសិនបើគេផឹកជាលើកទីបួនចូរពួកអ្នកសម្លាប់គេចុះ»។ ហើយវាត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងពិតប្រាកដថាទ្រង់បានវាយរំពាត់លើអ្នកផឹកស្រាច្រើនលើកច្រើនសាព្រមទាំងបណ្តាខាលីហ្វះរបស់ទ្រង់និងបណ្តាមុះស្លីមក្រោយសម័យកាលរបស់ទ្រង់ក៏បានអនុវត្តដូច្នោះដែរ។ ហើយទោសប្រហារជីវិតនេះយោងតាមអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនត្រូវបានលុបចោល (ម៉ាន់ស៊ូខ) ហើយក៏មានទស្សន៖ថាវាជាច្បាប់នៅជាធរមាននៅឡើយហើយខ្លះទៀតថានេះជាទណ្ឌកម្មអប់រំ (តាក់ហ្សៀរ) ដែលមេដឹកនាំអាចអនុវត្តនៅពេលចាំបាច់។ ហើយវាត្រូវបានបញ្ជាក់ច្បាស់ពីព្យាការី ﷺ ថាទ្រង់បានវាយទណ្ឌកម្មអ្នកផឹកស្រាដោយធាងល្មើនិងស្បែកជើងចំនួនសែសិបដងហើយលោកអាប៊ូបាក់របានវាយសែសិបដងហើយលោកឧមើរនៅក្នុងសម័យកាលដឹកនាំរបស់លោកបានវាយប៉ែតសិបដង។ ចំណែកលោកអាលី ﵁ ពេលខ្លះលោកវាយសែសិបដងនិងពេលខ្លះវាយប៉ែតសិបដង។ ក្នុងចំណោមអ្នកប្រាជ្ញមានអ្នកដែលយល់ថា៖ ត្រូវតែវាយប៉ែតសិបរំពាត់ហើយក្នុងចំណោមពួកគេក៏មានអ្នកដែលយល់ថា៖ កាតព្វកិច្ចគឺត្រឹមតែសែសិបរំពាត់ប៉ុណ្ណោះហើយការបន្ថែមពីលើនោះគឺមេដឹកនាំអាចធ្វើនៅពេលចាំបាច់ប្រសិនបើមនុស្សទូទៅញៀនស្រាឬអ្នកផឹកនោះមិនព្រមរាងចាលបើគ្មានការបន្ថែមទណ្ឌកម្មនោះជាដើម។ ចំណែកឯក្នុងករណីដែលមានអ្នកផឹកតិចតួចហើយកំហុសរបស់អ្នកផឹកមិនទាន់ធ្ងន់ធ្ងរនោះសែសិបរំពាត់គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយដែលនេះជាទស្សន៖ដ៏សមស្របបំផុតក្នុងចំណោមទស្សន៖ទាំងពីរហើយជាទស្សន៖របស់លោកអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាស្យាភិអ៊ីនិងលោកអ៊ីម៉ាមអាហ៍ម៉ាដនៅក្នុងរាយការណ៍មួយក្នុងចំណោមរាយការណ៍ទាំងពីរ។

ហើយលោកឧមើរ ﵁ នៅពេលដែលការសេពគ្រឿងស្រវឹងកើតឡើងកាន់តែច្រើនលោកបានបន្ថែមទោសនិរទេសនិងការកោរក្បាលដើម្បីជាការព្រមានយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។ ដូច្នេះប្រសិនបើអ្នកផឹកស្រាត្រូវបានដាក់ទណ្ឌកម្មបន្ថែមពីលើសែសិបរំពាត់ដោយការកាត់ប្រាក់ឧបត្ថម្ភអាហារឬដកហូតតំណែងមុខងារនោះគឺជារឿងដ៏ល្អប្រពៃដ្បិតមានដំណឹងមកដល់លោកឧមើរពិញអាល់ខ័តត្វប ﵁ ថាតំណាងម្នាក់របស់លោកបានសូត្រកំណាព្យរៀបរាប់ពីស្រាលោកក៏បានដកហូតតំណែងបុគ្គលនោះភ្លាម។ ហើយគ្រឿងស្រវឹង (ខមរ) ដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់និងរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់ទ្រង់បានហាមឃាត់និងដែលព្យាការីបានបង្គាប់ឱ្យវាយរំពាត់លើអ្នកផឹកនោះគឺ៖ រាល់ភេសជ្ជ៖ស្រវឹងទាំងអស់មិនថាធ្វើចេញពីប្រភពណាក៏ដោយមិនថាធ្វើពីផ្លែឈើដូចជាផ្លែទំពាំងបាយជូរផ្លែល្មើស្រស់ផ្លែល្មើសម្ងួតនិងផ្លែល្វាឬធ្វើពីធញ្ញជាតិដូចជាស្រូវសាលីនិងស្រូវបាលីឡើយ។ សូម្បីតែអ្វីដែលធ្វើពីទឹកឃ្មុំក៏ដោយដ្បិតពាក្យ «ខមរ» នៅក្នុងភាសាអារ៉ាប់មានន័យថាអ្វីដែលគ្របដណ្តប់លើបញ្ញាស្មារតីដូច្នេះរាល់អ្វីដែលគ្របដណ្តប់លើបញ្ញាស្មារតីនិងបង្កឱ្យស្រវឹងសុទ្ធតែចាត់ទុកជាគ្រឿងស្រវឹង (ខមរ) ទាំងអស់។ ហើយព្យាការី ﷺ ពីដំបូងធ្លាប់បានហាមឃាត់មិនឱ្យត្រាំផ្លែឈើក្នុងភាជន៖មួយចំនួនដូចជាភាជន៖ដីឥដ្ឋលាបជ័រ (អាល់-ហាន់តាម) ផ្លែឃ្លោកស្ងួត (អាល់-ឌុព្ពា) និងគល់ឈើចោះប្រហោង (អាល់-ណាគៀរ) ដ្បិតភាជន៖ទាំងនោះធ្វើឱ្យទឹកត្រាំឡើងមេ fermentation យ៉ាងលឿនដោយមិនដឹងខ្លួន។ ប៉ុន្តែក្រោយមកទ្រង់បានបន្ធូរបន្ថយនិងអនុញ្ញាតឱ្យត្រាំក្នុងភាជន៖ទាំងនោះវិញដោយទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ «ពីមុនខ្ញុំធ្លាប់ហាមពួកអ្នកពីការត្រាំក្នុងភាជន៖ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះចូរពួកអ្នកត្រាំចុះប៉ុន្តែកុំផឹកគ្រឿងដែលស្រវឹងឱ្យសោះ»។

...«ពីមុនខ្ញុំធ្លាប់ហាមពួកអ្នកពីការត្រាំក្នុងភាជន៖ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះចូរពួកអ្នកត្រាំចុះប៉ុន្តែកុំផឹកគ្រឿងដែលស្រវឹងឱ្យសោះ»។ ដូច្នេះសហ្វាពហ៍និងអ្នកប្រាជ្ញជំនាន់ក្រោយបានខ្វែងគំនិតគ្នា៖ អ្នកដែលដំណឹងនៃការបន្ធូរបន្ថយ (ណាស៊ិខ) មិនទាន់មកដល់ឬមិនទាន់ច្បាស់លាស់ក៏បន្តហាមឃាត់ការត្រាំក្នុងភាជន៖ទាំងនោះចំណែកអ្នកដែលជឿជាក់ថាមានការបន្ធូរបន្ថយក៏អនុញ្ញាតឱ្យត្រាំក្នុងភាជន៖ទាំងនោះ។ លុះដល់ពេលអ្នកប្រាជ្ញមួយក្រុមបានឮថាសហ្វាពហ៍មួយចំនួនធ្លាប់ផឹកទឹកផ្លែឈើត្រាំ (ណាប៊ីហ្ស) ពួកគេក៏យល់ច្រឡំថាជាគ្រឿងស្រវឹងហើយបានអនុញ្ញាតឱ្យផឹកភេសជ្ជ៖ស្រវឹងមួយចំនួនដែលមិនបានធ្វើពីផ្លែទំពាំងបាយជូរនិងផ្លែល្មើប៉ុន្តែការយល់ឃើញនេះមិនត្រឹមត្រូវឡើយដ្បិតរាល់គ្រឿងស្រវឹងទាំងអស់គឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) (ត្រូវបានហាមឃាត់) មិនថាផលិតចេញពីអ្វីឡើយ។ ហើយនៅពេលលោកតុរិកពិញស៊ូវ៉ៃដ៍ ﵁ បានទូលសួរព្យាការី ﷺ អំពីស្រាដែលគាត់ផលិតសម្រាប់ធ្វើជាឱសថព្យាការី ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «វាមិនមែនជាថ្នាំព្យាបាលជំងឺឡើយប៉ុន្តែវាជាជំងឺទៅវិញទេ»។ ហើយលោកស្រីអ៊ុម្មុសាឡាម៉ះ ﵂ បានរាយការណ៍ថាព្យាការី ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មិនបានដាក់ការព្យាបាលជំងឺសម្រាប់ពួកអ្នកនៅក្នុងអ្វីដែលទ្រង់បានហាមឃាត់ (ហារ៉ាម) លើពួកអ្នកឡើយ»។

ហើយប្រសិនបើគេធុំក្លិនស្រាចេញពីមាត់របស់បុគ្គលម្នាក់ឬគេឃើញបុគ្គលនោះក្អួតចេញមកជាស្រាមានទស្សន៖មួយថា៖ មិនត្រូវអនុវត្តទណ្ឌកម្មច្បាប់លើគេឡើយដោយសារអាចទៅរួចថាគេផឹកអ្វីដែលមិនមែនជាស្រាឬគេផឹកដោយមិនដឹងឬដោយសារការបង្ខិតបង្ខំ។ ប៉ុន្តែមានទស្សន៖មួយទៀតថា៖ គេត្រូវតែទទួលទោសវាយរំពាត់ប្រសិនបើដឹងច្បាស់ថាភេសជ្ជ៖នោះជាគ្រឿងស្រវឹង។ ហើយនេះជាទស្សន៖ដែលត្រូវបានកត់ត្រាពីបណ្តាខាលីហ្វះរ៉ស៊ីឌីននិងសហ្វាពហ៍ដទៃទៀតដូចជាលោកឧស្មានលោកអាលីនិងលោកអ៊ីព្នូម៉ាស់អ៊ូដ ﵃ ហើយស៊ុនណះរបស់រ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ ក៏បានបង្ហាញពីចំណុចនេះដែរនិងជាមាគ៌ាដែលកែតម្រូវសង្គមមនុស្សឱ្យមានភាពល្អប្រសើរព្រមទាំងជាម័ទហាប់របស់លោកអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) ម៉ាលិកនិងលោកអ៊ីម៉ាមអាហ៍ម៉ាដនៅក្នុងអត្ថបទភាគច្រើនរបស់លោកទាំងពីរ។ ចំណែកឯកញ្ឆា (ហាហ្ស៊ីស្យ) ដែលផលិតចេញពីស្លឹកកញ្ឆាគឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) (ត្រូវហាមឃាត់ដាច់ខាត) ហើយអ្នកប្រើប្រាស់វាត្រូវទទួលទោសវាយរំពាត់ដូចគ្នានឹងអ្នកផឹកស្រាដែរ។ លើសពីនេះទៅទៀតវាអាក្រក់ជាងស្រាទៅទៀតត្រង់ថាវាបំផ្លាញបញ្ញាស្មារតីនិងអារម្មណ៍រហូតដល់ធ្វើឱ្យបុរសបាត់បង់ភាពជាបុរសក្លាយជាមនុស្សស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នាបាត់បង់ការប្រចណ្ឌលើកិត្តិយសគ្រួសារ (ឌាយ្យូស) និងមហន្តរាយដទៃទៀត។ រីឯស្រាអាក្រក់ត្រង់ថាវានាំឱ្យមានជម្លោះនិងការកាប់សម្លាប់គ្នាប៉ុន្តែទាំងពីរយ៉ាងនេះសុទ្ធតែរារាំងមនុស្សចេញពីការរំលឹកដល់អល់ឡោះនិងការថ្វាយបង្គំ (សឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)) ដូចគ្នា។ ហើយលោកអាប៊ូមូសាអាល់-អាស្យអារី ﵁ បានទូលសួរថា៖ ឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! សូមផ្តល់សេចក្តីសម្រេចដល់ពួកយើងអំពីភេសជ្ជ៖ពីរប្រភេទដែលពួកយើងធ្លាប់ផលិតនៅប្រទេសយ៉េមែនគឺ៖ អាល់-ពិទអ៍ (ផលិតពីទឹកឃ្មុំត្រាំរហូតដល់ឡើងជាតិ) និងអាល់-មីហ្សរ (ផលិតពីពោតឬស្រូវបាលីត្រាំរហូតដល់ឡើងជាតិ)? រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ ដែលត្រូវបានប្រទាននូវពាក្យពេចន៍សង្ខេបតែមានអត្ថន័យទូលំទូលាយបានមានបន្ទូលថា៖ «រាល់គ្រឿងស្រវឹងទាំងអស់គឺហារ៉ាម (ត្រូវហាមឃាត់)» (ឯកភាពដោយពូខរីនិងមុស្លិម)។ ហើយពីលោកអាល់-នួអ៍ម៉ានពិញបាស្យៀរថារ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ស្រាមានធ្វើពីស្រូវសាលីស្រាមានធ្វើពីស្រូវបាលីស្រាមានធ្វើពីផ្លែទំពាំងបាយជូរសម្ងួតស្រាមានធ្វើពីផ្លែល្មើនិងស្រាមានធ្វើពីទឹកឃ្មុំហើយខ្ញុំហាមឃាត់ពួកអ្នកពីគ្រប់គ្រឿងស្រវឹងទាំងអស់»។ ហើយលោកឧមើរ ﵁ បានថ្លែងឃុតពះនៅលើមីនពាររបស់រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ ថា៖ «គ្រឿងស្រវឹង (ខមរ) គឺរាល់អ្វីដែលគ្របដណ្តប់លើបញ្ញាស្មារតី»។ ហើយពីលោកអ៊ីព្នូឧមើរ ﵄ ថាព្យាការី ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «រាល់គ្រឿងស្រវឹងទាំងអស់គឺជាខមរហើយរាល់គ្រឿងស្រវឹងទាំងអស់គឺហារ៉ាម» (កត់ត្រាដោយមុស្លិម)។ ហើយពីលោកស្រីអាអ៊ីស្យះ ﵂ ថារ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «រាល់គ្រឿងស្រវឹងទាំងអស់គឺហារ៉ាមហើយអ្វីដែលការផឹកច្រើនធ្វើឱ្យស្រវឹងនោះការទទួលទានត្រឹមតែមួយក្តាប់ដៃក៏ហារ៉ាមដែរ»។ ហើយព្យាការី ﷺ បានមានបន្ទូលថា៖ «អ្វីដែលការសេពបរិមាណច្រើនធ្វើឱ្យស្រវឹងនោះទោះបីជាបរិមាណតិចតួចបំផុតក៏ហារ៉ាមដែរ»។ ហើយលោកហ្សាពិរ ﵁ បានរាយការណ៍ថាមានបុរសម្នាក់បានសួរព្យាការី ﷺ អំពីភេសជ្ជ៖មួយប្រភេទឈ្មោះ «អាល់-មីហ្សរ» ដែលពួកគេធ្លាប់ផឹកនៅស្រុករបស់ពួកគេទ្រង់បានសួរថា៖ «តើវាធ្វើឱ្យស្រវឹងដែរឬទេ?» បុរសនោះឆ្លើយថា៖ បាទ! ទ្រង់ក៏បានមានបន្ទូលថា៖ «រាល់គ្រឿងស្រវឹងទាំងអស់គឺហារ៉ាមពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះមានកិច្ចសន្យាចំពោះអ្នកដែលផឹកគ្រឿងស្រវឹងថាទ្រង់នឹងឱ្យគេផឹកពី "តីណាតុល-ខុព្វល"»។ ពួកគេបានសួរថា៖ ឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! តើអ្វីទៅជាតីណាតុល-ខុព្វល? ទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ «ជាញើសរបស់ពួកនរកឬជាទឹកខ្ទុះឈាមរបស់ពួកនរក» (កត់ត្រាដោយមុស្លិម)។

ជំពូក៖ ស្តីពីទណ្ឌកម្មច្បាប់លើការចោទប្រកាន់បរិហារកេរ្តិ៍ (ក័ហ្សាហ្វ)

...«រាល់គ្រឿងស្រវឹងទាំងអស់គឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)» កត់ត្រាដោយលោកអាប៊ូដាវូត។ ហើយហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)នានាក្នុងជំពូកនេះមានច្រើននិងល្បីល្បាញណាស់។ រ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ ដោយសារតែទ្រង់ត្រូវបានប្រទាននូវពាក្យពេចន៍សង្ខេបតែមានអត្ថន័យគ្របដណ្តប់ទាំងអស់ទ្រង់បានប្រមូលផ្តុំនូវរាល់អ្វីដែលគ្របដណ្តប់លើបញ្ញាស្មារតីនិងបង្កឱ្យស្រវឹងដោយទ្រង់មិនបានបែងចែករវាងប្រភេទណាមួយឡើយហើយគ្មានឥទ្ធិពលអ្វីលើការដែលវាជាអាហារញ៉ាំឬជាភេសជ្ជ៖ផឹកនោះឡើយ។ ជាក់ស្តែងស្រាជួនកាលគេយកមកជ្រលក់ជាអាហារហើយកញ្ឆានេះជួនកាលគេរំលាយក្នុងទឹកផឹកដូច្នេះស្រាទាំងផឹកនិងញ៉ាំហើយកញ្ឆាទាំងញ៉ាំនិងផឹកសុទ្ធតែហារ៉ាមទាំងអស់។ ហើយមូលហេតុដែលអ្នកប្រាជ្ញជំនាន់មុនមិនបាននិយាយលម្អិតអំពីកញ្ឆាពីព្រោះការសេពកញ្ឆាទើបតែកើតឡើងនៅចុងសតវត្សរ៍ទីប្រាំមួយឬប្រហាក់ប្រហែលនោះដូចគ្នានឹងភេសជ្ជ៖ស្រវឹងថ្មីៗមួយចំនួនដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងក្រោយសម័យកាលរបស់ព្យាការី ﷺ ដែរដែលទាំងអស់នោះសុទ្ធតែចាត់ចូលក្នុងពាក្យពេចន៍គ្របដណ្តប់ទូទៅនៃគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គម្ពីរគួរអាននិងស៊ុនណះ។ ផ្នែកក្នុងចំណោមទណ្ឌកម្មច្បាប់ (ហូឌូដ) ដែលមានចែងក្នុងគម្ពីរគម្ពីរគួរអាននិងស៊ុនណះព្រមទាំងបណ្តាមុះស្លីមបានឯកភាពគ្នាជាឯកច្ឆន្ទគឺ៖ ទណ្ឌកម្មលើការចោទប្រកាន់បរិហារកេរ្តិ៍ (ហ័ដអាល់-ក័ហ្សាហ្វ)។ ប្រសិនបើបុរសម្នាក់ចោទប្រកាន់អ្នកបរិសុទ្ធ (មុះស៊្វន) ថាបានប្រព្រឹត្តហ្ស៊ីណាឬលីវ៉ាតនោះគេត្រូវទទួលទោសវាយរំពាត់ប៉ែតសិបរំពាត់ជាកាតព្វកិច្ច។ ហើយពាក្យ «មុះស៊្វន» នៅទីនេះមានន័យថា៖ អ្នកមានសេរីភាពនិងមានភាពស្អាតស្អំមិនដូចក្នុងជំពូកស្តីពីទណ្ឌកម្មហ្ស៊ីណាដែលសំដៅលើអ្នកធ្លាប់រួមដំណេកពេញលេញក្នុងនរកត្រឹមត្រូវនោះឡើយ។ ផ្នែកចំណែកឯអំពើបាបដែលគ្មានការកំណត់ទណ្ឌកម្មច្បាប់ជាក់លាក់ (ហ័ដ) និងគ្មានការលោះបាប (កាហ្វ្វរ៉ោះ) ដូចជាបុគ្គលដែលថើបក្មេងប្រុសឬស្ត្រីដទៃ (ដែលមិនមែនជាមហារ៉ម) ឬប៉ះពាល់ស្ទាបអង្អែលដោយគ្មានការរួមដំណេកឬបរិភោគអ្វីដែលមិនអនុញ្ញាតដូចជាឈាមនិងសាច់សត្វងាប់ឬជេរប្រមាថមនុស្សដោយពាក្យផ្សេងក្រៅពីការចោទថាហ្ស៊ីណាឬលួចទ្រព្យសម្បត្តិចេញពីកន្លែងដែលគ្មានការរក្សាទុកត្រឹមត្រូវ (ក្រៅហៀរស៍) ឬលួចរបស់បន្តិចបន្តួចមិនគ្រប់កម្រិតកំណត់ឬក្បត់ទំនុកចិត្តដូចជាអ្នកគ្រប់គ្រងទ្រព្យសម្បត្តិរតនាគារជាតិ (ពៃតុលម៉ាល) ទ្រព្យសម្បត្តិវ៉ាហ្កាហ្វនិងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ក្មេងកំព្រាប្រសិនបើពួកគេក្បត់ឬដូចជាតំណាងនិងដៃគូជំនួញដែលក្បត់គ្នាឬបន្លំបោកប្រាស់ក្នុងការរកស៊ីដូចជាអ្នកបន្លំអាហារសម្លៀកបំពាក់ជាដើមឬអ្នកថ្លឹងនិងវាល់បន្លំឬធ្វើសក្ខីកម្មក្លែងក្លាយឬបង្រៀនឱ្យគេធ្វើសក្ខីកម្មក្លែងក្លាយឬស៊ីសំណូកក្នុងការកាត់ក្តីឬកាត់ក្តីដោយអ្វីដែលផ្ទុយពីអល់ឡោះ ﷻ បានបញ្ចុះមកឬរំលោភបំពានលើប្រជារាស្ត្ររបស់ខ្លួនឬស្រែកទាមទារតាមពាក្យស្លោកនៃយុគសម័យល្ងង់ខ្លៅដូចជាការស្រែកថា៖ ឱកុលសម្ព័ន្ធខាយស៍អើយឱកុលសម្ព័ន្ធយ៉េមែនអើយឬឆ្លើយតបទៅនឹងអ្នកអំពាវនាវនៃយុគសម័យល្ងង់ខ្លៅនិងអំពើហាមឃាត់ផ្សេងៗទៀតនោះជនទាំងនេះត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មអប់រំ (តាក់ហ្សៀរ) ការដាក់ទោសព្រមាននិងការទូន្មានទៅតាមការពិចារណារបស់មេដឹកនាំផ្អែកលើទំហំនៃការរីករាលដាលនៃបាបកម្មនោះក្នុងចំណោមមនុស្សលោកប្រសិនបើបាបកម្មនោះកើតឡើងច្រើនត្រូវបង្កើនទណ្ឌកម្មផ្ទុយពីករណីដែលវាកើតឡើងតិចតួច។