សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

[ចំណងជើងផ្នែក៖ បញ្ហា - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៨២៣]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ករណីពួកមេដឹកនាំឬមេទ័ពដែលខ្ចីបុលបំណុល - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៨២៣]

បញ្ហា៖ ករណីពួកមេដឹកនាំឬមេទ័ពដែលខ្ចីបុលបំណុលនូវអ្វីដែលពួកគេត្រូវការហើយមេដឹកនាំនោះបានសរសេរលិខិតអក្សរដៃរបស់ខ្លួនឱ្យទៅម្ចាស់បំណុលឬតំណាងនិងជំនួយការរបស់គាត់បានកត់ត្រាចូលក្នុងបញ្ជីគណនេយ្យហើយបានខ្ចីប្រាក់ឌៀរហាំដោយការទាំងអស់នេះធ្វើឡើងដោយគ្មានលិខិតកិច្ចសន្យាផ្លូវការនិងគ្មានសាក្សីបញ្ជាក់រួចមេដឹកនាំនោះបានទទួលមរណភាព៖ ដូច្នេះរាល់អ្វីដែលត្រូវបានរកឃើញដោយអក្សរដៃរបស់មេដឹកនាំឬអ្វីដែលស្មៀនឬតំណាងរបស់គាត់បានរាយការណ៍ដូចជាមេផ្ទះធំរបស់គាត់គឺចាំបាច់ត្រូវតែអនុវត្តតាមនោះពីព្រោះអក្សរដៃរបស់គាត់គឺប្រៀបដូចជាពាក្យសម្តីផ្ទាល់របស់គាត់ហើយការសារភាពទទួលស្គាល់របស់តំណាងក្នុងកិច្ចការដែលត្រូវបានតែងតាំងត្រូវបានទទួលយកជាផ្លូវការដូច្នេះម្ចាស់បំណុលមិនចាំបាច់ត្រូវបង្ហាញភស្តុតាងសាក្សីបន្ថែមឡើយពីព្រោះការទាមទារសាក្សីក្នុងករណីនេះគឺជាការបង្កអយុត្តិធម៌ដល់អ្នកស្លាប់និងអ្នករស់ហើយជាការងាកចេញពីយុត្តិធម៌ដ៏ច្បាស់លាស់។ ប្រសិនបើភរិយាបានលើកលែងបំណុលម៉ាហារ (ថ្លៃបណ្ណាការ) ឱ្យស្វាមីរបស់ខ្លួនបន្ទាប់មកស្វាមីស្រាប់តែសារភាពទទួលស្គាល់ថាខ្លួនជំពាក់ម៉ាហារនោះដល់នាងវិញនោះការសារភាពនេះមិនអនុញ្ញាតឡើយពីព្រោះគេបានដឹងច្បាស់ថាវាជាការភូតកុហក។ ហើយទោះបីជាគាត់កំណត់វាជាការផ្ទេរកម្មសិទ្ធិជំនួសវិញក៏ដោយក៏ពុំអនុញ្ញាតដែរតាមទស្សន៖របស់ جمهور (អ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើន) ក្នុងការចាត់ទុកវាជាបំណុលក្នុងកាតព្វកិច្ចរបស់គាត់ពីព្រោះការផ្ទេរកម្មសិទ្ធិមិនអាចកើតឡើងជាបំណុលអរូបីក្នុងកាតព្វកិច្ច (ហ្ស៊ីមម៉ះហ៍) នោះឡើយ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម) ឬជំពូកស្តីពីការប្លន់ឬការទន្ទ្រានយកទ្រព្យដោយអយុត្តិធម៌ (គីតាប៊ុលហ្កស្ប) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៨២៧]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ បុគ្គលដែលបានខ្ចីសេះជិះទៅកាន់ទីកន្លែងជាក់លាក់ណាមួយ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៨២៧]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ នៅពេលដែលទាសីទាមទាររបស់អ្វីមួយ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៨២៧]

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម) ឬជំពូកស្តីពីការប្លន់ឬការទន្ទ្រានយកទ្រព្យដោយអយុត្តិធម៌ (គីតាប៊ុលហ្កស្ប)៖ បុគ្គលណាដែលបានខ្ចីសេះជិះទៅកាន់ទីកន្លែងជាក់លាក់ណាមួយហើយបានជិះហួសពីទីតាំងនោះនោះគាត់ត្រូវតែធានាសងសំណងនូវការធ្លាក់ចុះតម្លៃនៃសេះប្រសិនបើសេះនោះចុះថយតម្លៃហើយគាត់ត្រូវបានចាត់ទុកជាអ្នករំលោភបំពានអយុត្តិធម៌។ នៅពេលដែលទាសីបានទាមទាររបស់អ្វីមួយពីបុគ្គលម្នាក់ដោយអះអាងថាតាមបញ្ជារបស់ចៅហ្វាយស្រីខណ៖ដែលចៅហ្វាយស្រីមិនបានអនុញ្ញាតឱ្យនាងនោះទាសីនោះត្រូវបានចាត់ទុកជាអ្នកទន្ទ្រានប្លន់យកទ្រព្យដោយគ្មានសិទ្ធិដូច្នេះប្រសិនបើរបស់នោះខូចខាតបាត់បង់នោះសំណងគឺជាប់លើតម្លៃខ្លួនរបស់នាង។ ហើយបុគ្គលណាដែលមានប្រាក់ឌៀរហាំហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) (ខុសច្បាប់) នៅក្នុងដៃហើយគាត់បានយកប្រាក់នោះទៅឱ្យឪពុករបស់ខ្លួនរួចយកប្រាក់ឌៀរហាំហាឡាល់របស់ឪពុកមកជំនួសនោះវិធានច្បាប់នៃប្រាក់ជំនួសគឺមានវិធានដូចប្រាក់ដើមហារ៉ាមនោះដែរ។ ប្រសិនបើប្រាក់នោះកើនឡើងដោយសារការធ្វើអាជីវកម្មរបស់គាត់និងទទួលបានប្រាក់ចំណេញនោះរឿងនេះមានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងចំណោមអ្នកប្រាជ្ញហើយទស្សន៖ប្រកបដោយយុត្តិធម៌បំផុតគឺ៖ ប្រាក់ចំណេញត្រូវបែងចែករវាងផលប្រយោជន៍នៃដើមទុននិងផលប្រយោជន៍នៃកម្លាំងពលកម្មដូចជាកិច្ចសន្យាមុឌរ៉បះហ៍ដូចដែលអូមើរ (ប៊ីនអាល់ខាត់តប) បានអនុវត្តចំពោះប្រាក់ដែលកូនប្រុសទាំងពីររបស់លោកបានយកទៅជួញដូរពីឃ្លាំងរតនាគាររដ្ឋ (បៃតុលម៉ាល់)។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការប្រមូលពន្ធឬវិភាគទានដែលគេទាមទារពីប្រជាជន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៨២៩]

[សេចក្តីបញ្ចប់ពីលេខ ៨២៨]៖ ការប្រមូលពន្ធឬវិភាគទាន (គូឡាហ្វ) ដែលគេទាមទារពីប្រជាជនមិនថាដោយត្រឹមត្រូវឬអយុត្តិធម៌នោះទេគឺចាំបាច់ត្រូវតែមានយុត្តិធម៌ក្នុងការបែងចែកហើយជាការហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ក្នុងការលើកលែងឱ្យមនុស្សមួយចំនួនហើយយកបន្ទុកចំណែករបស់ពួកគេទៅទម្លាក់លើអ្នកដទៃ។ ហើយបុគ្គលណាដែលចូលរួមចាត់ចែងក្នុងកិច្ចការនោះដោយមានចេតនារក្សាយុត្តិធម៌បន្ធូរបន្ថយអំពើអយុត្តិធម៌តាមដែលអាចធ្វើបាននិងជួយសង្គ្រោះជនទន់ខ្សោយដើម្បីកុំឱ្យអំពើអយុត្តិធម៌ធ្លាក់មកលើពួកគេម្តងហើយម្តងទៀតដោយគ្មានចេតនាជួយគាំទ្រដល់ជនអយុត្តិធម៌ឡើយនោះគេគឺប្រៀបដូចជាអ្នកតស៊ូ (មូហ្កាហ៊ីដ) លើមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ប្រសិនបើគេស្វែងរកយុត្តិធម៌និងមានបំណងស្វែងរកការពេញចិត្តពីអល់ឡោះ ﷻ។ កុសលផលបុណ្យនិងការតបស្នង៖ គឺពិតជាកើតមានឡើងលើការអត់ធ្មត់ (សបរ) ចំពោះគ្រោះមហន្តរាយទុក្ខលំបាកមិនមែនលើគ្រោះមហន្តរាយដោយខ្លួនឯងនោះឡើយពីព្រោះគ្រោះមហន្តរាយគឺជាការកំណត់របស់អល់ឡោះ ﷻ ហើយវាគឺជាការតបស្នងរបស់អល់ឡោះ ﷻ ចំពោះទាសករលើអំពើបាបរបស់គេនិងដើម្បីលុបលាងបាបកម្មរបស់គេតាមរយ៖ទុក្ខលំបាកនោះ។ ហើយមានកត់ត្រាក្នុង «មូស្នាដ» ថា៖ ពួកគេបានចូលទៅសួរសុខទុក្ខអាប៊ូអ៊ូបៃដះហ៍ប៊ីនអាល់ចាររ៉ាហ៍ខណ៖ដែលលោកកំពុងមានជំងឺហើយពួកគេបានរៀបរាប់ថាលោកនឹងទទួលបានផលបុណ្យលើជំងឺនោះនោះលោកបានពោលថា៖ «ខ្ញុំគ្មានផលបុណ្យសូម្បីតែប៉ុននេះទេ! ប៉ុន្តែគ្រោះទុក្ខលំបាកគឺជាការលុបលាងបាបកម្ម» ដូច្នេះវាបញ្ជាក់ច្បាស់ថាជំងឺដោយខ្លួនឯងគឺមិនទទួលបានផលបុណ្យទេប៉ុន្តែវាជាការលុបលាងបាបកម្ម។ ហើយជាញឹកញាប់អត្ថន័យនៃផលបុណ្យ (អ اجر) ត្រូវបានគេយល់ថាជាការអភ័យទោសលើបាបកម្មដូច្នេះវាមានផលបុណ្យតាមការពិចារណានេះ។ ហើយមានមនុស្សខ្លះពោលថា៖ ចាំបាច់ត្រូវតែមានសំណងផលបុណ្យនិងការផ្តល់គុណហើយជួនកាលមនុស្សម្នាក់អាចទទួលបានផលបុណ្យដោយមិនបាច់មានការប្រព្រឹត្តផ្ទាល់ដូចជាអំពើល្អដែលអ្នកដទៃបានធ្វើជំនួសគាត់។ រីឯការអត់ធ្មត់វិញគឺពិតជាមានផលបុណ្យដ៏ធំធេងក្រៃលែង។ ដូច្នេះអ្នកណាដែលរងរបួសស្នាមនិងគ្រោះផ្សេងៗ ហើយគាត់បានអភ័យទោសនោះរបួសគឺជាគ្រោះទុក្ខដែលលុបលាងបាបកម្មរបស់គាត់ហើយគាត់ទទួលបានផលបុណ្យលើការអត់ធ្មត់និងលើការសាងអំពើល្អចំពោះអ្នកធ្វើបាបគាត់តាមរយ៖ការអភ័យទោសឱ្យគេ។ ដូច្នេះអ្នកណាដែលយល់ច្រឡំថាការអភ័យទោសនាំឱ្យបាត់បង់សិទ្ធិថយចុះតម្លៃឬនាំមកនូវភាពអាម៉ាស់នោះគេពិតជាយល់ខុសហើយដូចដែលបានបញ្ជាក់យ៉ាងត្រឹមត្រូវក្នុងសាហ៊ីហ៍ថាព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មានកិច្ចការបីយ៉ាងដែលខ្ញុំហ៊ានស្បថបញ្ជាក់៖ អល់ឡោះ ﷻ មិនបង្កើនអ្វីដល់ទាសករម្នាក់ដោយសារការអភ័យទោសឡើយលើកលែងតែភាពថ្លៃថ្នូរឧត្តុង្គឧត្តមហើយអំណោយទានសូដាកក់មិនដែលធ្វើឱ្យទ្រព្យសម្បត្តិថយចុះឡើយហើយគ្មានបុគ្គលណាម្នាក់បន្ទាបខ្លួនចំពោះអល់ឡោះ ﷻ ឡើយលើកលែងតែអល់ឡោះ ﷻ នឹងលើកតម្កើងគេឡើង»។ ហើយចំណុចនេះគឺជាការឆ្លើយតបបដិសេធចំពោះការស្មានរបស់អ្នកដែលដើរតាមការស្មាននិងចំណង់តណ្ហាចិត្តដែលគិតថាការអភ័យទោសធ្វើឱ្យខ្លួនថោកទាបអំណោយទានសូដាកក់ធ្វើឱ្យថយទ្រព្យនិងការបន្ទាបខ្លួនធ្វើឱ្យធ្លាក់ចុះឋាន៖។ ហើយរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ មិនដែលសងសឹកដើម្បីខ្លួនឯងផ្ទាល់សូម្បីតែម្តងណាឡើយលើកលែងតែនៅពេលដែលបម្រាមរបស់អល់ឡោះ ﷻ ត្រូវបានគេរំលោភបំពាននោះទ្រង់នឹងសងសឹកដើម្បីអល់ឡោះ ﷻ។ ហើយមនុស្សលោកចែកចេញជាបួនប្រភេទ៖ ១. អ្នកដែលការពារសិទ្ធិខ្លួនឯងនិងសិទ្ធិនៃម្ចាស់របស់ខ្លួន (អល់ឡោះ ﷻ) ដែលបុគ្គលនេះមានសាសនានិងកំហឹងការពារសាសនា។ ២. អ្នកដែលមិនការពារទាំងសិទ្ធិខ្លួនឯងនិងសិទ្ធិនៃម្ចាស់របស់ខ្លួនដែលបុគ្គលនេះមានចិត្តធ្ងន់ប៉ុន្តែខ្សោយសាសនា។ ៣. អ្នកដែលសងសឹកដើម្បីខ្លួនឯងតែមិនសងសឹកដើម្បីម្ចាស់របស់ខ្លួនដែលនេះជាប្រភេទមនុស្សអាក្រក់បំផុត។ [សេចក្តីបន្តនៅលេខ ៨៣១]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ បុគ្គលដែលបានទន្ទ្រានយកដំណាំរបស់បុរសម្នាក់ហើយច្រូតកាត់វា - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៨៣១]

[សេចក្តីបញ្ចប់ពីលេខ ៨២៩-៨៣០]៖ ៤. ចំណែកឯមនុស្សដ៏ល្អឥតខ្ចោះពេញលេញគឺអ្នកដែលការពារសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ហើយអភ័យទោសចំពោះសិទ្ធិផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេ។ ហើយបុគ្គលណាដែលបានប្លន់ទន្ទ្រានយកដំណាំរបស់បុរសម្នាក់ហើយបានច្រូតកាត់វានោះត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យជនទុគ៌តរើសគ្រាប់ធញ្ញជាតិដែលជ្រុះធ្លាក់ដូចគ្នានឹងករណីដែលម្ចាស់ដីផ្ទាល់ជាអ្នកច្រូតកាត់ដែរដូចគ្នានឹងការអនុញ្ញាតឱ្យសត្វស៊ីស្មៅធម្មជាតិនៅក្នុងដីដែលត្រូវគេប្លន់ទន្ទ្រានដូច្នោះដែរដែលអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)អះម៉ាត់បានបញ្ជាក់ច្បាស់លាស់លើបញ្ហាទីពីរនេះពីព្រោះស្មៅធម្មជាតិនិងគ្រាប់ធញ្ញជាតិជ្រុះធ្លាក់ដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតគឺមិនខុសប្លែកគ្នារវាងដីដែលត្រូវគេប្លន់ឬមិនត្រូវគេប្លន់នោះឡើយហើយសិទ្ធិកាន់កាប់មិនអាចរារាំងការអនុញ្ញាតទូទៅនេះបានទេ។ ហើយបុគ្គលណាដែលបានធ្វើអំណោយហ៊ីបះហ៍នូវចំណែកមួយភាគបួននៃទីតាំងមួយបន្ទាប់មកស្រាប់តែលេចចេញមកថាកម្មសិទ្ធិរបស់គាត់មានតិចជាងមួយភាគបួននោះអំណោយហ៊ីបះហ៍មិនត្រូវទុកជាមោឃ៖ឡើយ (ពោលគឺមានសុពលភាពលើទំហំជាក់ស្តែងដែលមាន)។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ជំពូកស្តីពីសិទ្ធិទិញមុនរបស់ដៃគូឬអ្នកជិតខាង (ប៊ាប៊ុះស្ស្ហ៊ូហ្វអាហ៍) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៨៣៥]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការហាមឃាត់ការកុហកនិងការប្រើល្បិចកល - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៨៣៥]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការប្រើល្បិចកលដើម្បីទម្លាក់ចោលសិទ្ធិទិញមុន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៨៣៥]

ជំពូកស្តីពីសិទ្ធិទិញមុនរបស់ដៃគូឬអ្នកជិតខាង (ប៊ាប៊ុះស្ស្ហ៊ូហ្វអាហ៍)៖ មិនអនុញ្ញាតឡើយនូវការភូតកុហកនិងការប្រើល្បិចកលដើម្បីទម្លាក់ចោលសិទ្ធិរបស់មូស្លីមមិនថាសិទ្ធិទិញមុន (ស៊ូហ្វអាហ៍) ឬសិទ្ធិឯទៀតនោះទេហើយជាកាតព្វកិច្ចលើអ្នកទិញត្រូវប្រគល់ចំណែកដីរួមនោះទៅឱ្យអ្នកមានសិទ្ធិទិញមុនតាមតម្លៃលក់ពិតប្រាកដដែលបានព្រមព្រៀងគ្នាជាក់ស្តែង។ ហើយការប្រើល្បិចកលដើម្បីទម្លាក់ចោលសិទ្ធិទិញមុនបន្ទាប់ពីសិទ្ធិនោះបានជាប់ជាកាតព្វកិច្ចរួចហើយគឺជាការហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ដោយមានការឯកភាពគ្នាហើយការខ្វែងគំនិតគ្នាគឺកើតមានតែលើការប្រើល្បិចកលមុនពេលសិទ្ធិនោះជាប់ជាកាតព្វកិច្ចប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើអ្នកទិញបានលក់ចំណែកដីដែលជាប់សិទ្ធិទិញមុននោះបន្តទៅឱ្យអ្នកដទៃនោះសិទ្ធិទិញមុនមិនត្រូវធ្លាក់ចុះឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់បានធ្វើជាអំណោយវ៉ាហ្កហ្វឬធ្វើអំណោយហ៊ីបះហ៍នោះចំណុចនេះមានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងចំណោមអ្នកប្រាជ្ញ។ ហើយនៅពេលដែលចៅក្រមកាត់សេចក្តីឱ្យអ្នកមានសិទ្ធិទិញមុនទទួលបានសិទ្ធិទិញមុននោះអំណោយវ៉ាហ្កហ្វមិនត្រូវលុបចោលឡើយលុះត្រាតែអ្នកមានសិទ្ធិទិញមុនបានបង់ប្រាក់ទទួលយកចំណែកដីនោះជាក់ស្តែងរីឯការគ្រាន់តែកាត់សេចក្តីទទួលស្គាល់សិទ្ធិគឺមិនទាន់លុបចោលវ៉ាហ្កហ្វនៅឡើយទេ។ ប៉ុន្តែរាល់សកម្មភាពចាត់ចែងណាដែលត្រូវបានធ្វើឡើងដើម្បីជាល្បិចកលទម្លាក់ចោលសិទ្ធិទិញមុនគឺសុទ្ធតែទុកជាមោឃ៖ទាំងអស់។ ដូច្នេះប្រសិនបើពួកគេបង្កើតរូបភាពក្លែងបន្លំថាការលក់ទុកជាមោឃ៖ដោយសារខ្វះលក្ខខណ្ឌដោយអះអាងថាមិនបានឃើញទំនិញជាក់ស្តែងហើយប្រគល់ដីត្រឡប់មកវិញរួចអ្នកលក់បានធ្វើអំណោយវ៉ាហ្កហ្វដីនោះទៅឱ្យអ្នកទិញជាល្បិចកលនោះទង្វើទាំងអស់នេះគឺសុទ្ធតែទុកជាមោឃ៖ ហើយសិទ្ធិរបស់អ្នកទិញមុននៅតែមានសុពលភាពដដែលលើកលែងតែគាត់បោះបង់សិទ្ធិនោះដោយស្ម័គ្រចិត្ត។

ទ្រព្យសម្បត្តិដែលរកបានជាថ្នូរនឹងវត្ថុហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) ឬជាថ្នូរនឹងផលប្រយោជន៍ហារ៉ាម៖ ប្រសិនបើវត្ថុឬផលប្រយោជន៍នោះជាវត្ថុអនុញ្ញាត (ហាឡាល់) នៅក្នុងសារជាតិនៃខ្លួនវាប៉ុន្តែវាបានក្លាយជាហារ៉ាមដោយសារតែចេតនាដូចជាបុគ្គលដែលលក់ផ្លែទំពាំងបាយជូរទៅឱ្យអ្នកដែលយកវាទៅផលិតស្រាឬអ្នកដែលស៊ីឈ្នួលកិនច្របាច់ស្រាឬដឹកជញ្ជូនស្រានោះការងារនេះត្រូវបានធ្វើឡើងដើម្បីកម្រៃតបស្នងប៉ុន្តែវាមិនបរិសុទ្ធសម្រាប់គាត់ក្នុងការបរិភោគប្រាក់នោះឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវត្ថុឬផលប្រយោជន៍នោះគឺជាវត្ថុហារ៉ាមតាំងពីសារជាតិដើមដូចជាប្រាក់កម្រៃរបស់ស្ត្រីពេស្យា (ម៉ាហារុលបាហ្គីយ) និងថ្លៃលក់ស្រា៖ ក្នុងករណីនេះតុលាការមិនកាត់សេចក្តីឱ្យប្រគល់ប្រាក់នោះឱ្យគេមុនពេលទទួលប្រាក់ឡើយ។ ហើយប្រសិនបើគេបានប្រគល់ប្រាក់នោះឱ្យរួចហើយគឺមិនត្រូវកាត់សេចក្តីឱ្យប្រគល់ប្រាក់នោះត្រឡប់ទៅឱ្យអ្នកបង់វិញឡើយពីព្រោះការធ្វើបែបនោះគឺជាការជួយគាំទ្រដល់ពួកគេក្នុងការប្រព្រឹត្តបាបដោយការឱ្យពួកគេទទួលបានទាំងប្រាក់និងវត្ថុហារ៉ាមក្នុងពេលតែមួយ។ ហើយប្រាក់នេះគឺមិនហាឡាល់សម្រាប់ស្ត្រីពេស្យានិងអ្នកលក់ស្រានិងជនឯទៀតឡើយប៉ុន្តែវាត្រូវយកទៅចំណាយលើផលប្រយោជន៍សាធារណ៖របស់ប្រជាមូស្លីម។ ប្រសិនបើស្ត្រីពេស្យានោះនិងអ្នកលក់ស្រានោះបានតាវបាត់ (ប្រែចិត្ត) ហើយពួកគេជាជនក្រីក្រទ័លក្រនោះអនុញ្ញាតឱ្យផ្តល់ប្រាក់ពីទ្រព្យនេះដល់ពួកគេក្នុងកម្រិតនៃសេចក្តីត្រូវការចាំបាច់របស់ពួកគេ។ ប្រសិនបើគេមានលទ្ធភាពធ្វើអាជីវកម្មឬប្រកបរបរវិជ្ជាជីវ៖ ដូចជាការត្បាញនិងការរវៃអំបោះនោះត្រូវផ្តល់ប្រាក់ឱ្យគេធ្វើជាដើមទុនហើយប្រសិនបើពួកគេខ្ចីប្រាក់ខ្លះពីទ្រព្យនោះដើម្បីប្រកបរបរចិញ្ចឹមជីវិតដោយមិនបាច់សងប្រាក់កម្ចីនោះវិញនោះកាន់តែប្រសើរ។ ចំណែកឯប្រសិនបើគាត់បានបរិច្ចាគទាននូវប្រាក់នោះដោយសារជំនឿជឿជាក់ថាទ្រព្យនោះមិនហាឡាល់សម្រាប់គាត់ក្នុងការទុកដាក់នោះគាត់នឹងទទួលបានផលបុណ្យលើការបរិច្ចាគនោះ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់បរិច្ចាគទានប្រាក់នោះដូចជាម្ចាស់ទ្រព្យបរិច្ចាគទ្រព្យកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួននោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ មិនទទួលយកឡើយពីព្រោះអល់ឡោះ ﷻ ទ្រង់មិនទទួលយកអ្វីទាំងអស់លើកលែងតែអ្វីដែលល្អបរិសុទ្ធ (តៃយិប) ហើយប្រាក់នេះគឺជាប្រាក់ស្មោកគ្រោក (ខាប៊ីស) ដូចដែលព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រាក់កម្រៃរបស់ស្ត្រីពេស្យាគឺស្មោកគ្រោក»។

មិនអនុញ្ញាតឡើយនូវការកាត់ដេរសំពត់សូត្រសម្រាប់បុគ្គលដែលស្លៀកពាក់វាដោយខុសបម្រាមសាសនាដូចជាការស្លៀកពាក់សូត្រសុទ្ធសម្រាប់បុរសនៅក្រៅកាល៖ទេស៖សង្គ្រាមឬក្រៅពីការព្យាបាលជំងឺពីព្រោះវាជាការជួយគាំទ្រលើអំពើបាបនិងការរំលោភបំពាន។ ដូចគ្នានេះដែរចំពោះកិច្ចការទាំងឡាយណាដែលស្ថិតក្នុងជំពូកនេះដូចជា៖ ការកែច្នៃគ្រឿងមាសសម្រាប់បុរសដែលពាក់វាដោយខុសបម្រាមសាសនាដូចគ្នានេះដែរចំពោះការផលិតភាជន៍ចានកែវពីមាសនិងប្រាក់តាមទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុតក្នុងចំណោមទស្សន៖ទាំងពីររបស់ جمهور (អ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើន)។ ដូចគ្នានេះដែរចំពោះការផលិតឧបករណ៍តន្ត្រីភ្លេងការឆ្លាក់គូររូបភាពសត្វមានវិញ្ញាណការឆ្លាក់រូបបដិមាព្រះក្លែងក្លាយនិងឈើឆ្កាងនិងអ្វីផ្សេងទៀតស្រដៀងគ្នានេះដែលជាការឆ្លាក់គូរវត្ថុក្នុងរូបភាពដែលហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ក្នុងការប្រើប្រាស់។ ដូចគ្នានេះដែរចំពោះការផលិតស្រានិងការសាងសង់ទីកន្លែងសម្រាប់អំពើគ្មានជំនឿនិងអំពើបាបកម្មហើយកម្រៃដែលទទួលបានលើការងារហារ៉ាមទាំងនោះគឺជាកម្រៃស្មោកគ្រោកហើយចាំបាច់ត្រូវតែថ្កោលទោសហាមឃាត់ទង្វើទាំងនោះ។ ប៉ុន្តែការកាត់ដេរសូត្រសម្រាប់អ្នកដែលស្លៀកពាក់វាដោយស្របច្បាប់ដូចជាស្ត្រីគឺជារឿងអនុញ្ញាត (ហាឡាល់) ទោះបីជាបុរសប៉ះពាល់សូត្រនោះក្នុងពេលកាត់ដេរក៏ដោយ។ ហើយអនុញ្ញាតឱ្យប្រើប្រាស់អំបោះសូត្រក្នុងការដេរប៉ាក់សម្លៀកបំពាក់បុរសដូចគ្នានេះដែរចំពោះក្បាច់ឆ្នូតនិងជាយសម្លៀកបំពាក់ក្នុងទំហំទទឹងពីរម្រាមដៃបីម្រាមដៃឬបួនម្រាមដៃ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ បុគ្គលដែលបានទទួលកេរមរតកពីដូនតានូវអចលនទ្រព្យ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៨៣៩]

[សេចក្តីបញ្ចប់ពីលេខ ៨៣៨]៖ ហើយបុគ្គលណាដែលបានទទួលកេរមរតកពីដូនតារបស់ខ្លួននូវអចលនទ្រព្យដែលជាប់កាតព្វកិច្ចបង់ផលមួយភាគបី (៣៣%) ជូនដល់ព្រះចៅស៊ុលតង់នោះគ្មានសិទ្ធិឱ្យបុគ្គលណាម្នាក់ដកហូតសិទ្ធិស្របច្បាប់របស់ប្រជាជនដែលស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់ពួកគេឡើយហើយមិនអនុញ្ញាតឱ្យដកហូតការកាន់កាប់របស់ប្រជាមូស្លីមលើសិទ្ធិស្របច្បាប់របស់ពួកគេឡើយ។ ពីព្រោះដីពន្ធខារ៉ាច (ដូចជាដីសាវ៉ាដនៃអ៊ីរ៉ាក់) ត្រូវបានប្តូរពីការបង់ពន្ធថេរ (មូខារ៉ាចះហ៍) មកជាការបែងចែកផលដំណាំ (មូកាសាម៉ះហ៍) ដូចដែលព្រះចៅអាល់ម៉ានស៊ូរបានធ្វើចំពោះដីសាវ៉ាដនៃអ៊ីរ៉ាក់ហើយដីនោះត្រូវបានទទួលស្គាល់ឱ្យស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់ម្ចាស់ដីដដែលដោយវាត្រូវបានផ្ទេរពីម្ចាស់ដីទៅឱ្យកូនចៅនិងអ្នកដទៃតាមរយ៖កេរមរតកបណ្តាំមរតកនិងអំណោយហ៊ីបះហ៍ហើយដូចគ្នានេះដែរការលក់ដូរគឺមានសុពលភាពតាមទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុតរបស់អ្នកប្រាជ្ញពីព្រោះវិធានច្បាប់នៃការកាន់កាប់របស់ទិញគឺដូចវិធានច្បាប់នៃការកាន់កាប់របស់អ្នកលក់ដែរ។ ហើយដីនេះមិនស្ថិតនៅក្រោមវិធាននៃទ្រព្យវ៉ាហ្កហ្វដែលមិនអាចលក់មិនអាចផ្តល់ជាអំណោយនិងមិនអាចបន្សល់ជាមរតកនោះឡើយដូចដែលអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនបានភាន់ច្រឡំក្នុងការហាមឃាត់ការលក់ដីសាវ៉ាដដោយស្មានថាវាដូចជាទ្រព្យវ៉ាហ្កហ្វដែលមិនអាចលក់បានខណ៖ដែលដីនេះត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបន្សល់ជាមរតកនិងផ្តល់ជាអំណោយដោយគ្មានការខ្វែងគំនិតគ្នាឡើយ។ ប៉ុន្តែចំណែកដែលជាសិទ្ធិរបស់ឃ្លាំងរតនាគាររដ្ឋ (បៃតុលម៉ាល់) ពីដីទាំងនេះនិងចំណែកផលដំណាំដែលជាសិទ្ធិរបស់រដ្ឋដែលមានឋាន៖ដូចជាពន្ធខារ៉ាចគឺមិនអាចលក់បានឡើយពីព្រោះការលក់វានឹងនាំឱ្យខាតបង់សិទ្ធិសាធារណ៖របស់ប្រជាមូស្លីម។ ហើយបុគ្គលណាដែលបានយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ចៅហ្វាយខ្លួនរួចយកទៅទិញទាសករជាច្រើននាក់ហើយបានប្រកាសរំដោះពួកគេឱ្យមានសេរីភាព៖ ប្រសិនបើគាត់បានទិញដោយមានការអនុញ្ញាតពីចៅហ្វាយនោះការរំដោះទាសករមិនមានសុពលភាពឡើយលើកលែងតែមានការអនុញ្ញាតពីចៅហ្វាយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់ទិញដោយទ្រព្យរបស់ចៅហ្វាយដោយគ្មានការអនុញ្ញាតនោះម្ចាស់ទ្រព្យមានសិទ្ធិកាន់កាប់យកទាសករទាំងនោះឬមានសិទ្ធិតម្រូវឱ្យគាត់សងប្រាក់ដើមវិញ។ ហើយប្រសិនបើអ្នកទិញនេះបានប្រកាសរំដោះពួកគេ... [សេចក្តីបន្តនៅលេខ ៨៤១]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការហាមឃាត់មិនឱ្យដណ្តើមចំណែករបស់អ្នកដទៃ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៃច្បាប់នៅលេខ ៨៤១]