សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ពាក្យបណ្តឹងនិងភស្តុតាង (គីតាបុលដាអាវ៉ាវ៉ាល់ប៉ៃយីណាត) ហើយជនណាដែលបានប្តឹងចោទប្រកាន់ថាចៅក្រមណាម្នាក់បានរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិអ្វីមួយពីខ្លួនខណ៖ដែលបុរសនោះត្រូវបានគេស្គាល់ច្បាស់ថាជាមនុស្សស្មោះត្រង់នោះគេមានសិទ្ធិតម្រូវឱ្យចៅក្រមនោះស្បថ។ ហើយប្រសិនបើមានមនុស្សស្មោះត្រង់ដទៃទៀតបាននិយាយដូចគ្នានឹងពាក្យសម្តីរបស់គេដែរនោះដំណឹងរបស់មនុស្សស្មោះត្រង់ទាំងនោះមិនត្រូវច្រានចោលឡើយប៉ុន្តែសមស្របនឹងត្រូវដកហូតតំណែងចៅក្រមនោះចេញ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើចៅក្រមត្រូវបានគេស្គាល់ច្បាស់ពីភាពស្មោះត្រង់ទុកចិត្តបានហើយបុរសដែលមកប្តឹងនោះគឺជាមនុស្សទុច្ចរិតអាក្រក់នោះពាក្យសម្តីរបស់គេមិនត្រូវយកមកពិចារណាឡើយហើយគេត្រូវទទួលទោសទណ្ឌកម្ម (តាកហ្សៀរ)។ ហើយប្រសិនបើភាគីទាំងសងខាងសុទ្ធតែជាមនុស្សដែលគួរឱ្យសង្ស័យនោះដើមបណ្តឹងមានសិទ្ធិតម្រូវឱ្យចៅក្រមស្បថហើយគេមិនត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មឡើយ។ ហើយនៅពេលដែលស្រីបម្រើម្នាក់បានអះអាងថាបុគ្គលម្នាក់—ដែលជាប្តីរបស់ចៅហ្វាយស្រីរបស់នាង—បានរួមរស់ជាមួយនាងនោះពាក្យសម្តីដែលត្រូវយកជាការគឺពាក្យសម្តីរបស់ប្តីនោះហើយថាតើគេត្រូវស្បថដែរឬទេគឺមានការខ្វែងគំនិតគ្នា។ ប៉ុន្តែមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យគេបដិសេធឡើយប្រសិនបើគេពិតជាបានរួមរស់ជាមួយនាងមែននោះហើយកូនដែលកើតមកគឺជាទាសករដើរតាមម្តាយប្រសិនបើគេមិនបានសារភាពទទួលស្គាល់ការរួមរស់នោះទេ។ ហើយនៅពេលដែលចុងចម្លើយបានបដិសេធមិនព្រមស្បថ (ណាកាឡា) នោះការស្បថត្រូវបង្វិលត្រឡប់ទៅឱ្យដើមបណ្តឹងវិញ។ ហើយមានការលើកឡើងថា៖ ការស្បថមិនត្រូវបង្វិលត្រឡប់ឡើយប៉ុន្តែតុលាការត្រូវកាត់សេចក្តីដាក់ទោសចុងចម្លើយដោយសារតែការបដិសេធមិនព្រមស្បថរបស់គេភ្លាមៗតែម្តង។ ហើយមានការលើកឡើងថា៖ ប្រសិនបើចុងចម្លើយគឺជាអ្នកដែលដឹងច្បាស់ពីកម្មវត្ថុនៃបណ្តឹងដូចជាករណីដែលក្រុមអ្នកទទួលមរតកឬអាណាព្យាបាលបានប្តឹងទាមទារបំណុលពីកូនបំណុលរបស់សពហើយកូនបំណុលនោះបានបដិសេធនោះនៅក្នុងករណីនេះដើមបណ្តឹងមិនត្រូវតម្រូវឱ្យស្បថឡើយប៉ុន្តែនៅពេលដែលអ្នកបដិសេធមិនព្រមស្បថតុលាការត្រូវកាត់សេចក្តីដាក់ទោសគេភ្លាមដ្បិតមានហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ថា៖ «ចូរពួកអ្នកកុំបង្ខិតបង្ខំមនុស្សនៅក្នុងការស្បថរបស់ពួកគេចំពោះអ្វីដែលពួកគេមិនដឹងច្បាស់»។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការឃុបឃិតធ្វើសាក្សីក្លែងរឿងលែងលះបន្ទាប់ពីប្តីស្លាប់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤៤៣]

ប៉ុន្តែប្រសិនបើដើមបណ្តឹងគឺជាអ្នកដែលដឹងច្បាស់ពីរឿងនោះដូចជាករណីដែលគេបានប្តឹងទាមទារសិទ្ធិរបស់ខ្លួនពីក្រុមអ្នកទទួលមរតករបស់សពដែលទាក់ទងនឹងកេរមរតកនោះក្រុមអ្នកទទួលមរតកមានសិទ្ធិបង្វិលការស្បថទៅឱ្យដើមបណ្តឹងប្រសិនបើដើមបណ្តឹងមិនព្រមស្បថនោះគេមិនអាចទទួលបានអ្វីឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើទាំងដើមបណ្តឹងនិងចុងចម្លើយសុទ្ធតែអះអាងថាខ្លួនដឹងច្បាស់នោះមានទស្សន៖ទាំងពីរលើបញ្ហានេះ។ ហើយនៅពេលដែលបុរសម្នាក់បានទទួលមរណភាពខណ៖ដែលគេធ្លាប់បានប្រាប់កូនៗរបស់គេថាគេបានលែងលះប្រពន្ធរបស់គេជាយូរមកហើយរួចកូនៗទាំងនោះបានឃុបឃិតត្រូវរ៉ូវគ្នាជាមួយសាក្សីមួយចំនួនដែលជាមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធរបស់សពហើយសាក្សីទាំងនោះបានធ្វើសាក្សីលើរឿងលែងលះនោះខណ៖ដែលស្ត្រីជាប្រពន្ធបានស្នាក់នៅជាមួយប្តីរហូតដល់ថ្ងៃស្លាប់ដោយនៅរួមរស់ជាមួយគ្នាជាលក្ខណ៖ប្តីប្រពន្ធហើយសាក្សីទាំងនោះសុទ្ធតែដឹងរឿងនេះតាមទម្លាប់ធម្មតានោះសក្ខីកម្មរបស់សាក្សីទាំងនោះត្រូវច្រានចោលទាំងស្រុងដ្បិតការដែលពួកគេនៅស្ងៀមទទួលស្គាល់ការនៅរួមរស់របស់សពជាមួយនាងក្រោយការលែងលះគឺជាទង្វើដែលធ្វើឱ្យខូចយុត្តិធម៌របស់ពួកគេ។ ហើយនៅពេលដែលស្ត្រីជាភរិយាបានឃុំខ្លួនប្តីរបស់នាង (តាមផ្លូវតុលាការ) ដោយសារតែបំណុលសិទ្ធិណាមួយនោះប្តីនៅតែមានសិទ្ធិលើនាងនូវអ្វីដែលធ្លាប់ជាកាតព្វកិច្ចមុនពេលឃុំខ្លួនរួមមានការកំណត់ទីលំនៅឱ្យនាងស្នាក់នៅកន្លែងណាដែលគេចង់បាននិងការហាមឃាត់នាងមិនឱ្យចេញក្រៅ។ ដូច្នេះប្រសិនបើអាចឃុំខ្លួនប្តីនៅកន្លែងណាមួយដែលនាងអាចស្នាក់នៅជាមួយគេដោយនាងរារាំងគេមិនឱ្យចេញក្រៅហើយប្តីក៏រារាំងនាងមិនឱ្យចេញក្រៅដូចគ្នានោះគេត្រូវធ្វើបែបនោះ។ ហើយម្ចាស់បំណុលគ្មានសិទ្ធិរារាំងអ្នកជាប់ឃុំពីតម្រូវការចាំបាច់របស់គេឡើយប៉ុន្តែត្រូវនាំគេចេញទៅនិងដើរតាមគេជានិច្ចដូចជាការងូតទឹកកាតព្វកិច្ចជានាព៉ះហ៍ជាដើមចំណែកប្តីមានសិទ្ធិហាមឃាត់នាងចេញក្រៅជាដាច់ខាត។ ម្យ៉ាងទៀតប្រសិនបើប្តីត្រូវជាប់ឃុំហើយទុកឱ្យនាងមានសេរីភាពដើរហើរតាមចិត្តនាងអាចនឹងប្រព្រឹត្តអំពើអាសអាភាសជិះជាន់សង្កត់សង្កិនគេនិងដើរលេងជាមួយអ្នកណាដែលនាងចង់ហើយនាងនឹងក្លាយជាអ្នកត្រួតត្រាលើប្តីវិញដែលរឿងនេះមិនត្រូវធ្វេសប្រហែសឡើយ។ ដូច្នេះតើជនជាតិមូស្លីមណាអាចអនុញ្ញាតឱ្យគេឃុំខ្លួនប្តីហើយទុកឱ្យប្រពន្ធដើរហើរតាមចិត្តនោះកើត?! ដ្បិតនាងមានត្រឹមតែសិទ្ធិតាមឃ្លាំមើលគេប៉ុណ្ណោះដែលសិទ្ធិនេះសម្រេចបានដោយការនៅកន្លែងតែមួយជាមួយគ្នា។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ទណ្ឌកម្មលើកូនបំណុលមានលទ្ធភាពដែលរឹងរូសមិនព្រមសង - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤៤៦]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការបដិសេធពាក្យបណ្តឹងដែលផ្ទុយពីការសារភាពពីមុន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤៤៦]

ហើយប្រសិនបើប្តីទាមទាររួមរស់ជាមួយនាងនៅក្នុងកន្លែងឃុំឃាំងនោះនាងគ្មានសិទ្ធិបដិសេធគេឡើយ។ ហើយនៅពេលដែលលេចចេញច្បាស់ថាកូនបំណុលមានលទ្ធភាពសងពេញលេញប៉ុន្តែគេនៅតែរឹងរូសបដិសេធមិនព្រមសងដោយអយុត្តិធម៌នោះគេត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មក្រៅពីការឃុំខ្លួនដូចជាការវាយរំពាត់ម្តងហើយម្តងទៀតរហូតដល់គេព្រមសងដ្បិតការពន្យារពេលសងបំណុលរបស់អ្នកមានលទ្ធភាពគឺជាអំពើអយុត្តិធម៌ហើយជនអយុត្តិធម៌គឺសមស្របនឹងទទួលទណ្ឌកម្ម។ ហើយថាតើត្រូវហាមឃាត់គេមិនឱ្យបរិភោគអាហារឆ្ងាញ់ៗ ឬការរួមរស់ជាមួយភរិយាដែរឬទេគឺអាស្រ័យលើការវិនិច្ឆ័យ (អ៊ិច្ចទីហាត) របស់ចៅក្រមប្រសិនបើចៅក្រមយល់ឃើញថាវាជាទណ្ឌកម្មសមស្របនោះគេអាចធ្វើបាន។ ហើយប្រសិនបើមិនអាចឃុំខ្លួននាងជាមួយគេបានដោយសារគំនុំរវាងគ្នាគេអាចឱ្យនាងស្នាក់នៅកន្លែងណាមួយដែលមិនអាចចេញក្រៅបានដូចជាបន្ទាយដែលមានមនុស្សគួរឱ្យទុកចិត្ត។ ជារួមមកមិនត្រូវទុកឱ្យនាងដើរហើរតាមចិត្តឡើយដោយការឯកភាពគ្នា។ ហើយពាក្យបណ្តឹងដែលផ្ទុយស្រឡះពីការសារភាពពីមុនរបស់ខ្លួនគឺមិនត្រូវបានទទួលយកឡើយលើកលែងតែគេបានលើកឡើងនូវមន្ទិលសង្ស័យសមស្របតាមទម្លាប់ធម្មតា។ ហើយនៅពេលដែលបុរសម្នាក់បានបដិសេធចំណងនរកជាមួយប្រពន្ធរបស់ខ្លួននៅចំពោះមុខចៅក្រមបន្ទាប់មកនៅពេលដែលប្រពន្ធបានលើកលែងបំណុលឱ្យគេរួចហើយគេស្រាប់តែទទួលស្គាល់ចំណងនរកនោះវិញហើយបានលែងលះនាងជាថ្នូរនឹងប្រាក់ ២០០ ឌៀរហាំនោះសិទ្ធិរបស់នាងមិនត្រូវរលាយសាបសូន្យឡើយប៉ុន្តែវានៅតែជាបំណុលលើរូបគេដែលនាងមានសិទ្ធិទាមទារយកពីគេវិញបាន។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ អក្សរសរសេរដៃមានតម្លៃស្មើនឹងពាក្យសម្តីនិងបង្កាន់ដៃទទួលប្រាក់របស់ភ្នាក់ងាររដ្ឋ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤៤៨]

ហើយអក្សរសរសេរដៃគឺមានតម្លៃស្មើនឹងពាក្យសម្តីដែលនិយាយចេញមកប្រសិនបើត្រូវបានបញ្ជាក់ច្បាស់ថាវាជាអក្សរសរសេរដៃរបស់គេពិតប្រាកដ។ ដូច្នេះប្រសិនបើបុរសម្នាក់បានប្តឹងទាមទារចំនួនទ្រព្យពីគេហើយបានទទួលវារួចហើយបន្ទាប់មកស្រាប់តែលេចចេញលិខិតសរសេរដៃរបស់គេបញ្ជាក់ថាទ្រព្យនោះធ្លាប់នៅជាមួយគេក្នុងទម្រង់ជាទ្រព្យផ្ញើទុក (វ៉ាឌីអាហ៍) ឬគេបានទទួលវារួចហើយនោះគេត្រូវទទួលខុសត្រូវតាមអក្សរសរសេរដៃនោះដូចជាគេបាននិយាយដោយផ្ទាល់មាត់ដូច្នោះដែរហើយគេមានសិទ្ធិទាមទារយកនូវអ្វីដែលគេបានយកមកវិញប្រសិនបើទ្រព្យផ្ញើនោះបានខូចខាតដោយគ្មានការធ្វេសប្រហែស។ ហើយនៅពេលដែលទម្លាប់របស់ភ្នាក់ងាររដ្ឋ (អាមិល) តែងតែប្រមូលប្រាក់ចំណូលដោយមានចេញបង្កាន់ដៃទទួលប្រាក់រួចភ្នាក់ងារម្នាក់បានស្លាប់ហើយមានអ្នកជួលខ្លះបានអះអាងថាខ្លួនបានបង់ប្រាក់ឱ្យគេរួចហើយនោះការអះអាងនោះមិនត្រូវបានទទួលយកឡើយលើកលែងតែមានសាក្សីបញ្ជាក់ច្បាស់ឬមានបង្កាន់ដៃទទួលប្រាក់។ ហើយប្រសិនបើអ្នកដែលមានសិទ្ធិអំណាចប្រមូលប្រាក់បានទទួលប្រាក់រួចហើយនោះគេមិនត្រូវទៅទារប្រាក់ម្តងទៀតពីអ្នកបង់នោះឡើយប៉ុន្តែត្រូវទូទាត់លើអ្នកគ្រប់គ្រងមូលនិធិវ៉ាហ្កាហ្វ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការបដិសេធមរតករបស់ក្រុមអ្នកទទួលមរតកនិងការលើកលែងក្រោមការបង្ខិតបង្ខំ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤៥០]

ហើយនៅពេលដែលបុរសម្នាក់បានបន្សល់ទុកនូវទ្រព្យសម្បត្តិដែលជាកម្មសិទ្ធិរួមរវាងគេនិងអ្នកដទៃរួចក្រុមអ្នកទទួលមរតកបានបដិសេធមិនព្រមប្រគល់ឱ្យរហូតទាល់តែម្ចាស់ទ្រព្យត្រូវបង្ខំចិត្តលើកលែងបំណុលឱ្យពួកគេនិងទទួលយកមកវិញត្រឹមតែចំណែកបន្តិចបន្តួចនោះការលើកលែងបំណុលរបស់គេគឺមិនត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់ឡើយដ្បិតពួកគេគឺជាអ្នកដែលត្រូវគេបង្ខិតបង្ខំ។ ហើយដូចគ្នានេះដែរប្រសិនបើកូនបំណុលបាននិយាយថា៖ ពួកអ្នកគ្មានសិទ្ធិលើខ្ញុំក្រៅពីចំនួននេះឡើយរួចពួកគេក៏បានលើកលែងបំណុលឱ្យគេបន្ទាប់មកស្រាប់តែលេចចេញច្បាស់ថាពួកគេនៅមានទ្រព្យលើសពីអ្វីដែលគេបានសារភាពនោះការលើកលែងបំណុលរបស់ពួកគេចំពោះចំនួនលើសដែលគេបានលាក់បាំងគឺមិនត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់ឡើយ។ ហើយមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបុគ្គលម្នាក់និយាយកុហកប្រឌិតលើអ្នកដែលបានកុហកលើខ្លួនឡើយហើយក៏មិនត្រូវធ្វើសាក្សីក្លែងក្លាយលើអ្នកដែលបានធ្វើសាក្សីក្លែងក្លាយលើខ្លួនដែរហើយក៏មិនត្រូវកាត់កាលគេជាកាហ្វៀរដោយអយុត្តិធម៌ដូចដែលគេបានកាត់កាលខ្លួនជាកាហ្វៀរដោយអយុត្តិធម៌នោះដែរហើយក៏មិនត្រូវបរិហារកេរ្តិ៍គេដោយការកុហកដូចដែលគេបានបរិហារកេរ្តិ៍ខ្លួនដោយការកុហកនោះដែរហើយក៏មិនត្រូវប្រព្រឹត្តទុច្ចរិតនៅពេលមានទំនាស់ដូចដែលគេបានប្រព្រឹត្តទុច្ចរិតនោះដែរ។ ដូចគ្នានេះដែរមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យគេក្បត់កិច្ចសន្យាដែលបានព្រមព្រៀងគ្នារវាងពួកគេទាំងពីរដោយសារតែភាគីម្ខាងទៀតធ្លាប់បានក្បត់ខ្លួននោះឡើយដូច្នេះគេមិនត្រូវក្បត់អ្នកដែលបានក្បត់ខ្លួនឡើយដ្បិតម្ចាស់ច្បាប់ (ព្យាការី ﷺ) បានហាមឃាត់មិនឱ្យក្បត់ចំពោះអ្នកដែលបានក្បត់យើងហើយមិនបានកំណត់វាជាការសងសឹកសមាមាត្រ (គីស្វាស) ឡើយ។ ដូច្នេះគេមិនត្រូវលួចយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេដោយសម្ងាត់ស្មើនឹងចំនួនដែលគេបានយកពីខ្លួនឡើយដែលនេះជាទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុតរបស់អ្នកប្រាជ្ញ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេបានប្លន់យកទ្រព្យរបស់ខ្លួនដោយចំហហើយខ្លួនក៏ទៅយកទ្រព្យរបស់គេដោយចំហស្មើនឹងចំនួនទ្រព្យរបស់ខ្លួនវិញនោះវាមិនស្ថិតក្នុងជំពូកនៃការក្បត់ដោយសម្ងាត់នេះឡើយ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ កម្មសិទ្ធិនៃទ្រព្យបណ្ណាការរបស់កូនក្រមុំនិងការឃុំខ្លួនចុងចម្លើយ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤៥២]

ហើយនៅពេលដែលពួកគេបានដឹកជញ្ជូនទ្រព្យបណ្ណាការ (ចាហាហ្ស) ទៅជាមួយកូនស្រីទៅកាន់ផ្ទះរបស់នាងតាមទំនៀមទម្លាប់ដែលគេស្គាល់ច្បាស់នោះទ្រព្យនោះបានក្លាយជាកម្មសិទ្ធិផ្តាច់មុខរបស់នាងហើយដូច្នេះការប្តឹងទាមទាររបស់ម្តាយថានោះជាកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនគឺមិនត្រូវបានទទួលយកឡើយហើយម្តាយគ្មានសិទ្ធិដកហូតយកមកវិញឡើយហើយឪពុកក៏គ្មានសិទ្ធិដកហូតដែរបន្ទាប់ពីការដែលបំណងប្រាថ្នារបស់កូនកំលោះត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយទ្រព្យនោះហើយនរកត្រូវបានធ្វើឡើងដោយផ្អែកលើការរៀបចំនោះ។ ហើយជនណាដែលបានប្តឹងទាមទារសិទ្ធិហើយបានចេញទៅស្វែងរកភស្តុតាងបញ្ជាក់នោះមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យឃុំខ្លួនកូនបំណុល (ចុងចម្លើយ) ឡើយ។ ប៉ុន្តែថាតើដើមបណ្តឹងមានសិទ្ធិតម្រូវឱ្យចុងចម្លើយផ្តល់អ្នកធានា (កាហ្វៀល) រយ៖ពេលបីថ្ងៃឬប្រហាក់ប្រហែលនោះដែរឬទេនៅពេលដែលដើមបណ្តឹងនិយាយថា៖ ខ្ញុំមានភស្តុតាងសាក្សីស្រាប់នៅទីនេះ? រឿងនេះមានការខ្វែងគំនិតគ្នានេះគឺនៅក្នុងករណីដែលមិនមែនជាបណ្តឹងលើការសង្ស័យបទល្មើសព្រហ្មទណ្ឌ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាជាបណ្តឹងសង្ស័យបទល្មើសដូចជាការលួចប្លន់នោះប្រសិនបើចុងចម្លើយជាមនុស្សដែលមិនស្គាល់ប្រវត្តិច្បាស់លាស់គេត្រូវតែឃុំខ្លួនគេជាបណ្តោះអាសន្នរហូតទាល់តែស៊ើបអង្កេតដឹងការពិត។ ចំណែកឯបណ្តឹងទាមទារសិទ្ធិរដ្ឋប្បវេណីដូចជាការទិញលក់និងការខ្ចីបុលគឺមិនត្រូវឃុំខ្លួនជនណាម្នាក់ដោយគ្មានភស្តុតាងបញ្ជាក់ច្បាស់លាស់ឡើយ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)រំដោះទាសករនិងការទទួលស្គាល់កូនរបស់ទាសី - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤៥៥]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ នៅពេលដែលចៅហ្វាយសារភាពថាបានរួមរស់ជាមួយទាសី - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤៥៥]

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)រំដោះទាសករ (គីតាបុលអ៊ិតក) នៅពេលដែលចៅហ្វាយបានសារភាពទទួលស្គាល់ថាខ្លួនបានរួមរស់ជាមួយទាសីមុនពេលដែលនាងរបូតចេញពីកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួនហើយនាងបានសម្រាលកូនក្នុងរយ៖ពេលដែលអាចទៅរួចនោះពូជពង្សរបស់កូនត្រូវភ្ជាប់ជាមួយរូបគេ។ ហើយមានបញ្ជាក់នៅក្នុងគម្ពីរ «ស្វហ៊ីហ៍មុស៊្លីម» ថាព្យាការី ﷺ បានទតឃើញស្ត្រីទាសីមានផ្ទៃពោះជិតសម្រាលម្នាក់នៅមាត់តង់រួចលោក ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រហែលជាចៅហ្វាយរបស់នាងបានរួមរស់ជាមួយនាងហើយ» ពួកគេឆ្លើយថា៖ បាទពិតមែនហើយលោក ﷺ ក៏បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំមានបំណងចង់ដាក់បណ្តាសាលើគេនូវបណ្តាសាមួយដែលនឹងចូលទៅក្នុងផ្នូរជាមួយគេ! តើគេអាចយកកូននោះធ្វើជាកេរមរតកយ៉ាងដូចម្តេចកើតខណ៖ដែលវាមិនស្របច្បាប់សម្រាប់គេ?! តើគេអាចយកកូននោះធ្វើជាទាសករយ៉ាងដូចម្តេចកើតខណ៖ដែលវាមិនស្របច្បាប់សម្រាប់គេ?!»។ ដូច្នេះអត្ថបទនេះបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថាគេគ្មានសិទ្ធិយកកូននោះធ្វើជាទាសករឡើយហើយក៏មិនអាចយកកូននោះធ្វើជាកេរមរតកចែកគ្នានោះដែរដ្បិតគេបានផ្តល់ទឹកកាមរបស់ខ្លួនដល់កូននោះហើយកូននោះបានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃរូបគេដូច្នេះទាសីនោះបានក្លាយជាមេកូនទាសី (អ៊ុម្ម៉ុលវ៉ាឡាត់) ដោយសារតែមូលហេតុនេះ។ ហើយអ្នកប្រាជ្ញជាច្រើនរួមមានអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)អះម៉ាត់និងអ្នកដទៃទៀតបានបញ្ជាក់ថា៖ នាងបានក្លាយជាអ៊ុម្ម៉ុលវ៉ាឡាត់ហើយឥស្លាមមានអនុភាពជ្រួតជ្រាបដូចជាការរំដោះទាសករដូច្នេះប្រសិនបើគេរួមរស់ជាមួយនាងខណ៖ពេលនាងមានផ្ទៃពោះនោះកូននោះនឹងត្រូវមានសេរីភាពហើយត្រូវបានកាត់សេចក្តីជាជនជាតិមូស្លីមហើយគេគ្មានសិទ្ធិលក់កូននោះឡើយ។ ហើយជនណាដែលទាសីរបស់ខ្លួនបានប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ (ហ្ស៊ីណា) ហើយសម្រាលបានកូនមករួចចៅហ្វាយបានរំដោះកូននោះឱ្យមានសេរីភាពនោះគេទទួលបាននូវរង្វាន់បុណ្យនៃការរំដោះទាសករយ៉ាងពេញលេញនៅចំពោះអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើន (ជុមហ៊ួរ) ខណ៖ដែលអ្នកប្រាជ្ញមួយក្រុមរួមមានលោកអាពូហ៊ូរ៉ៃរ៉ោះហ៍និងអ៊ីម៉ាមម៉ាលិកយល់ឃើញថារង្វាន់បុណ្យនៃការរំដោះនោះមិនពេញលេញឡើយ។

ហើយនៅពេលដែលបុរសម្នាក់បានទិញមេកូនទាសី (អ៊ុម្ម៉ុលវ៉ាឡាត់) រួចបានរួមរស់ជាមួយនាង៖ តើការទិញលក់នេះត្រូវបានចាត់ទុកជាការភាន់ច្រឡំ (ស្យុពហះហ៍) ក្នុងការរួមរស់ដែរឬទេ? រឿងនេះមានការខ្វែងគំនិតគ្នាហើយទស្សន៖ដ៏រឹងមាំបំផុតគឺ៖ វាជាការភាន់ច្រឡំដូច្នេះកូនដែលកើតមកត្រូវភ្ជាប់ពូជពង្សជាមួយគេហើយស្ត្រីនោះត្រូវប្រគល់ត្រឡប់ទៅឱ្យចៅហ្វាយដើមរបស់នាងវិញដ្បិតនៅចំពោះបណ្តាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)ទាំងបួនគឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យលក់មេកូនទាសីឡើយ។ ហើយរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មនុស្សបីនាក់ដែលអល់ឡោះមិនទទួលយកការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)របស់ពួកគេឡើយ៖ បុរសដែលដឹកនាំការសឡាតដល់មនុស្សមួយក្រុមខណ៖ដែលពួកគេស្អប់ខ្ពើមគេ, បុរសដែលមិនមកសឡាតលើកលែងតែនៅពេលផុតកំណត់ម៉ោង, និងបុរសដែលយកមនុស្សមានសេរីភាពមកធ្វើជាទាសករ»។ បុរសទីមួយ៖ គឺជាអ្នកដែលដឹកនាំមនុស្សខណ៖ដែលពួកគេស្អប់ខ្ពើមគេដោយសារតែអំពើបំពាន (ហ្វិស្ក) ឬការបង្កើតថ្មីខុសឆ្គង (ពិឌអាហ៍) របស់គេដូច្នេះគេគ្មានសិទ្ធិដឹកនាំពួកគេឡើយ។ ហើយប្រសិនបើមានគំនុំរវាងអ៊ីម៉ាមនិងអ្នកសឡាតតាមដោយសារតែនិន្នាការបក្សពួកនិងម៉ាឌហាប់នោះគេក៏មិនត្រូវដឹកនាំពួកគេដែរពីព្រោះវាផ្ទុយពីគោលបំណងនៃការសឡាតជាក្រុម (ជះម៉ាអាហ៍)។ បុរសទីពីរ៖ គឺជាអ្នកដែលពន្យារពេលសឡាតរហូតដល់ផុតកំណត់ម៉ោងរបស់វាដូច្នេះគេត្រូវទទួលបាបកម្មនៃការយឺតយ៉ាវហើយធ្លាក់ចូលក្នុងចំណោម ﴿បណ្តាអ្នកដែលធ្វេសប្រហែសពីការសឡាតរបស់ពួកគេ﴾។ បុរសទីបី៖ គឺជាអ្នកដែលយកមនុស្សមានសេរីភាពមកធ្វើជាទាសករដូចជាការដែលគេបានរំដោះទាសករឱ្យមានសេរីភាពរួចហើយប៉ុន្តែបែរជាបដិសេធមិនទទួលស្គាល់ឬបង្ខិតបង្ខំគេឱ្យធ្វើជាទាសករជាថ្មី។ ដូច្នេះការសឡាតរបស់មនុស្សទាំងនេះមិនត្រូវបានទទួលយកឡើយដ្បិតពួកគេបានប្រព្រឹត្តអំពើបាបដ៏ធំធេងដែលរារាំងផលបុណ្យនៃការសឡាត។

ហើយជនណាដែលបានរួមរស់ជាមួយស្រីបម្រើ (ទាសី) របស់ភរិយាខ្លួនដោយផ្អែកលើហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ដែលរាយការណ៍ពីលោកស៊ឹឡាម៉ះហ៍ពិនអាល់មូហាប់ពreadingកពីព្យាការី ﷺ ទាក់ទិននឹងបុរសដែលបានរួមរស់ជាមួយស្រីបម្រើរបស់ប្រពន្ធខ្លួនដែលលោក ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើគេបានបង្ខិតបង្ខំនាងនោះនាងនឹងមានសេរីភាពហើយគេត្រូវសងទាសីប្រហាក់ប្រហែលនឹងនាងទៅឱ្យប្រពន្ធវិញប៉ុន្តែប្រសិនបើនាងស្ម័គ្រចិត្តរួមរស់ជាមួយគេនោះនាងបានក្លាយជាទាសីរបស់គេហើយគេត្រូវសងទាសីប្រហាក់ប្រហែលនឹងនាងទៅឱ្យប្រពន្ធវិញដូចគ្នា» នោះហាឌីសនេះមាននៅក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម) «ស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី)» ហើយមិនមែនជាហាឌីសទន់ខ្សោយខ្លាំងឡើយ។ ហើយអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនបានចាត់ទុកថាវាជាហាឌីសល្អ (ហាសាន) ដូចដែលត្រូវបានរាយការណ៍ពីអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)អះម៉ាត់និងអ៊ីសហាកដោយពួកគេបានពោលថា៖ ហាឌីសនេះគឺស្របគ្នានឹងគោលការណ៍គ្រឹះនៃច្បាប់សាសនា។ ពីព្រោះប្រសិនបើនាងស្ម័គ្រចិត្តរួមរស់ជាមួយគេនោះស្ថានភាពរបស់នាងបានខូចខាតចំពោះចៅហ្វាយស្រីរបស់នាងហើយនាងបានមកដណ្តើមប្តីរបស់ចៅហ្វាយស្រីដែលអាចបង្កើតឱ្យមានអំពើអាក្រក់កាន់តែធំធេងឡើងដូច្នេះប្រយោជន៍នៃការប្រើប្រាស់នាងត្រូវបានរលាយសាបសូន្យសម្រាប់ចៅហ្វាយស្រី។ ហើយនៅក្នុងច្បាប់សាសនានៅពេលដែលបុគ្គលម្នាក់បានបំផ្លាញទ្រព្យរបស់អ្នកដទៃរហូតដល់ម្ចាស់ដើមមិនអាចប្រើប្រាស់វាបានតាមទម្លាប់នោះនៅក្នុងម៉ាឌហាប់អ៊ីម៉ាមម៉ាលិកទ្រព្យនោះនឹងក្លាយជាកម្មសិទ្ធិរបស់អ្នកបំផ្លាញហើយគេត្រូវសងតម្លៃរបស់វាទៅឱ្យម្ចាស់ដើមវិញដូច្នេះការរួមរស់ជាមួយទាសីគឺស្ថិតក្នុងជំពូកនេះ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការហាមឃាត់ចៅហ្វាយមិនឱ្យផ្ទេរកម្មសិទ្ធិលើអ៊ុម្ម៉ុលវ៉ាឡាត់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៤៥៩]

ហើយប្រសិនបើគេបានបង្ខិតបង្ខំនាងនោះវាប្រៀបដូចជាការធ្វើទារុណកម្មកាត់អវយវ៖ (តាមស៊ីល) លើនាងហើយអ្នកណាដែលធ្វើទារុណកម្មកាត់អវយវ៖ទាសកររបស់ខ្លួននោះទាសករនោះត្រូវមានសេរីភាពភ្លាមនៅចំពោះអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)ម៉ាលិកនិងអ៊ីម៉ាមអះម៉ាត់។ ដូច្នេះនៅពេលដែលគេរួមរស់ជាមួយនាងគេបានធ្វើឱ្យខូចខាតប្រយោជន៍របស់នាងដូច្នេះគេត្រូវជាប់កាតព្វកិច្ចសងតម្លៃរបស់នាងហើយនាងក្លាយជាកម្មសិទ្ធិរបស់គេហើយដោយសារតែការបង្ខិតបង្ខំស្រដៀងនឹងការធ្វើទារុណកម្មនាងក៏ទទួលបានសេរីភាពជាស្វ័យប្រវត្តិតែម្តង។ ហើយចៅហ្វាយគ្មានសិទ្ធិផ្ទេរកម្មសិទ្ធិលើមេកូនទាសី (អ៊ុម្ម៉ុលវ៉ាឡាត់) ឡើយទាំងក្នុងពេលដែលខ្លួននៅរស់និងក្រោយពេលខ្លួនស្លាប់ហើយមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យយកនាងទៅធ្វើជាវ៉ាហ្កាហ្វឬធ្វើជាអំណោយឬរឿងផ្សេងទៀតឡើយ។ ហើយគ្មានការខ្វែងគំនិតគ្នាឡើយថាចៅហ្វាយមានសិទ្ធិប្រើប្រាស់នាងនិងរួមរស់ជាមួយនាងប៉ុន្តែការជួលនាងឱ្យគេឬការរៀបការនាងឱ្យគេគឺមានការខ្វែងគំនិតគ្នា៖ ត្រូវបានអនុញ្ញាតនៅចំពោះអ៊ីម៉ាមអះម៉ាត់និងអាពូហាណីហ្វះហ៍ចំណែកអ៊ីម៉ាមម៉ាលិកមិនអនុញ្ញាតឱ្យជួលនាងនិងមិនអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការនាងឡើយ។ ដូច្នេះអ្នកណាដែលសួរសំណួរថា៖ ប្រសិនបើចៅហ្វាយបានយកនាងទៅធ្វើជាវ៉ាហ្កាហ្វតើប្រាក់សំណងជីវិត (ឌីយ៉ះហ៍) របស់នាងនៅពេលត្រូវគេសម្លាប់នឹងក្លាយជាវ៉ាហ្កាហ្វដែរឬទេ? នេះគឺជាសំណួរដែលបង្កប់ល្បិចបោកបញ្ឆោតអ្នកផ្តល់ហ្វាតវ៉ា (មុហ្វទី) ដ្បិតតាមពិតគេគប្បីសួរជាមុនសិនថា៖ តើការយកនាងទៅធ្វើជាវ៉ាហ្កាហ្វត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់ដែរឬទេ? ដូច្នេះសមស្របនឹងត្រូវដាក់ទណ្ឌកម្ម (តាកហ្សៀរ) លើអ្នកសួរបែបនេះដើម្បីកុំឱ្យគេធ្វើបែបនោះទៀតដ្បិតរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ បានហាមឃាត់យ៉ាងតឹងរ៉ឹងចំពោះសំណួរដែលបង្កប់ល្បិចភូតភរច្របូកច្របល់ហើយអល់ឡោះដឹងច្បាស់បំផុត។ (ចប់សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីបរបស់ស្យេខុលឥស្លាមអ៊ីពិនតៃមីយ៉ះហ៍ដោយការសរសើរចំពោះអល់ឡោះតែមួយគត់)។