សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការបំពានលើផ្នែកមួយនៃសម្បថនិងការភ្ជាប់ពាក្យលើកលែង - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៣០២]

...គឺមិនធ្លាក់ជាការលែងលះឡើយហើយរឿងនេះត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ពីលោកអ៊ូសម៉ាន ﵁ ហើយគ្មានសេចក្តីរាយការណ៍ផ្ទុយពីនេះពីសាហាពះហ៍ណាម្នាក់ឡើយហើយវាជាទស្សន៖ពីដើមរបស់សាហ្វ៊ីអ៊ី, សិស្សមួយចំនួនរបស់អាប៊ូហាណីហ្វះហ៍និងជាទស្សន៖របស់អ្នកជំនាន់មុន (សាឡាហ្វ) និងអ្នកប្រាជ្ញច្បាប់ជាច្រើន។ រីឯទស្សន៖ទីពីរ៖ ធ្លាក់ជាការលែងលះដែលជាគោលជំហររបស់អាប៊ូហាណីហ្វះហ៍, ម៉ាលីកនិងសាហ្វ៊ីអ៊ី។ ហើយអ្នកប្រាជ្ញមួយក្រុមមកពីសាលាម៉ាលីក, សាហ្វ៊ីអ៊ីនិងអះម៉ាត់បានអះអាងថា៖ ការខ្វែងគំនិតគ្នានេះគឺចំពោះតែមនុស្សស្រវឹងស្រាលដែលនៅយល់ដឹងខ្លះនិងច្រឡំខ្លះប៉ុណ្ណោះចំណែកឯអ្នកដែលស្រវឹងជោគជាំរហូតដល់មិនដឹងថាខ្លួនឯងកំពុងនិយាយអ្វីនិងមិនដឹងគេនិយាយអ្វីមកកាន់ខ្លួននោះមិនធ្លាក់ជាការលែងលះឡើយដោយឥតខ្វែងគំនិតគ្នា។ ប៉ុន្តែបណ្តាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)ធំៗបានចាត់ទុកថាការខ្វែងគំនិតគ្នាគឺគ្របដណ្តប់លើគ្រប់កម្រិតទាំងអស់។ ផ្នែក៖ ប្រសិនបើគេស្បថលែងលះឬស្បថសម្បថផ្សេងទៀតថាគេមិនចូលផ្ទះរបស់បុគ្គលម្នាក់, មិនបរិភោគម្ហូបរបស់គេនិងមិនរួមដំណេកជាមួយភរិយារបស់គេបន្ទាប់មកគេបានបំពានដោយការប្រព្រឹត្តរឿងមួយក្នុងចំណោមរឿងទាំងនេះនោះសម្បថរបស់គេត្រូវបានរលត់ហើយគេមិនបំពានសម្បថឡើយបន្ទាប់ពីនោះប្រសិនបើគេប្រព្រឹត្តរឿងដែលនៅសល់តាមការឯកភាពគ្នានៃអ្នកប្រាជ្ញ។ ហើយអ្នកណាដែលស្បថលែងលះហើយមានគេប្រាប់គេថា៖ «ចូរអ្នកលើកលែងដោយពាក្យអ៊ីនស្ហាអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ទៅ» គេក៏បាននិយាយថា «អ៊ីនស្ហាអល់ឡោះ» នោះគ្មានការបំពានសម្បថលើគេឡើយខុសពីអ្នកដែលបានប្រកាសលែងលះដាច់ណាត់រួចហើយទើបនិយាយថា «អ៊ីនស្ហាអល់ឡោះ» នោះពាក្យលើកលែងនេះមិនអាចលុបចោលការលែងលះបានឡើយ។ ហើយមិនថាតើគេមានបំណងលើកលែងមុនពេលស្បថចប់ឬបន្ទាប់ពីនោះឡើយនេះគឺជាទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវដែលត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយប្រសាសន៍របស់អ៊ីម៉ាមអះម៉ាត់, សាឡាហ្វភាគច្រើននិងស៊ុនnah របស់រ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ...

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ទណ្ឌកម្មនៃអ្នកទម្លាប់កុហកនិងការប្រៀបធៀបទៅនឹងគ្រីស្ទាន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៣០៦]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ សម្បថលែងលះថានឹងប្រគល់ប្រាក់ប៉ុន្តែអសមត្ថភាពក្នុងការប្រគល់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៣០៦]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការហាមឃាត់ការស្បថដោយរបស់ដទៃក្រៅពីអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៣០៦]

...ដូចជាសម្បថរបស់ព្យាការី ﷺ និងប្រសាសន៍របស់លោកថា៖ «ខ្ញុំពិតជានឹងធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងពួកកួរ៉ែស» និងសម្បថរបស់ព្យាការីស៊ូឡៃម៉ាន ﵇ និងប្រសាសន៍របស់លោក ﷺ ថា «លើកលែងតែស្មៅអៀទខៀរ» និងដំណើររឿងរបស់លោកស៊ូហៃលពិនបៃដានិងរឿងដទៃទៀត។ ហើយអ្នកណាដែលទម្លាប់កុហករហូតដល់ពេលនិយាយតែងតែកុហកពេលសន្យាតែងតែបំពាននិងពេលគេទុកចិត្តតែងតែក្បត់នោះគេគឺជាមនុស្សពុតត្បុត (មូណាហ្វិកហ៍ (កាតព្វកិច្ចសាសនា)) ហើយមនុស្សពុតត្បុតគឺអាក្រក់ជាងអ្នកប្រឆាំងគ្មានជំនឿ (កាហ្វៀរ) ទៅទៀត។ ដូច្នេះប្រសិនបើបុរសម្នាក់និយាយទៅកាន់អ្នកដែលចូលចិត្តកុហកនោះថា៖ «គ្រីស្ទានម្នាក់ប្រសើរជាងឯងទៅទៀត» ដោយគេមានបំណងថាគ្រីស្ទានដែលមិនកុហកគឺប្រសើរជាងជនកុហកម្នាក់នេះថ្វីដ្បិតតែសាសនាឥស្លាមជាសច្ចភាពក៏ដោយនោះគ្មានទោសពៃរ៍អ្វីលើគេឡើយពីព្រោះការកុហកគឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃភាពពុតត្បុតហើយអ្នកដែលមិនកុហកគឺប្រសើរជាងអ្នកដែលកុហក។ ហើយប្រសិនបើគេស្បថលែងលះថា៖ គេពិតជានឹងប្រគល់ទ្រព្យសម្បត្តិនេះឱ្យទៅគេប៉ុន្តែគេអស់លទ្ធភាពមិនអាចប្រគល់បាននោះគ្មានការបំពានសម្បថលើគេឡើយប្រសិនបើចេតនារបស់គេគឺការប្រគល់ឱ្យនៅពេលដែលមានលទ្ធភាព។ ផ្នែក៖ មានសេចក្តីរាយការណ៍យ៉ាងពិតប្រាកដពីព្យាការី ﷺ ថាលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលចង់ស្បថចូរគេស្បថដោយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ឬចូរគេនៅស្ងៀម» និងប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលស្បថដោយរបស់ដទៃក្រៅពីអល់ឡោះនោះគេពិតជាបានប្រព្រឹត្តស្ហ៊ីរrik (ពហុអាទិទេព) ហើយ»។ ដូច្នេះគ្មាននរណាម្នាក់ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យស្បថដោយទេវទូត (ម៉ាឡាអ៊ីកះហ៍) ដោយព្យាការីឬដោយវត្ថុដែលត្រូវបានបង្កើតទាំងឡាយឡើយហើយមិនត្រូវស្បថឡើយលើកលែងតែដោយព្រះនាមណាមួយនៃព្រះនាមរបស់អល់ឡោះឬដោយគុណសម្បត្តិណាមួយនៃគុណសម្បត្តិរបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ច្បាប់ស្តីពីការស្បថនឹងរបស់ដទៃក្រៅពីអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) និងការស្បថដោយភាពស្មោះត្រង់ (អាម៉ាណះហ៍) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៣០៨]

ហើយមានសេចក្តីរាយការណ៍ថា៖ «អ្នកណាដែលស្បថដោយភាពស្មោះត្រង់ (អាម៉ាណះហ៍) នោះមិនមែនជាពួកយើងឡើយ»។ ដូច្នេះអ្នកណាដែលស្បថដោយអាម៉ាណះហ៍ដោយមិនដឹងថាខ្លួនកំពុងស្បថនឹងអ្វីឬមានបំណងសំដៅលើវត្ថុដែលត្រូវបានបង្កើតនោះគេពិតជាបានប្រព្រឹត្តខុសឆ្គងប៉ុន្តែប្រសិនបើគេមានបំណងសំដៅលើគុណសម្បត្តិណាមួយនៃគុណសម្បត្តិរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ដូចជានិយាយថា៖ «ខ្ញុំសូមស្បថនឹងភាពស្មោះត្រង់របស់អល់ឡោះ» ឬ «ភាពមហិមារបស់ទ្រង់» នោះគឺអនុញ្ញាត។ ហើយតើការស្បថនឹងរបស់ដទៃក្រៅពីអល់ឡោះជាការហាមឃាត់ (ហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)) ឬជាការស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍)? នៅក្នុងរឿងនេះមានទស្សន៖ពីរហើយទស្សន៖ទីមួយគឺត្រឹមត្រូវបំផុត (គឺហារ៉ាម)។ ហើយអ្នកជំនាន់មុន (សាឡាហ្វ) ធ្លាប់បានដាក់ទណ្ឌកម្មលើអ្នកដែលស្បថលែងលះហើយរាល់អ្វីៗទាំងអស់ក្រៅពីអល់ឡោះគឺសុទ្ធតែស្ថិតនៅក្នុងការហាមឃាត់នេះដូចជា៖ ការស្បថនឹងកាពះហ៍, រាជបល្ល័ង្ក (អើរស្ហ), អាសន៖ (គួរស៊ី), ទេវទូត, បណ្តាព្យាការី, បណ្តាស្តេច, គុណបំណាច់របស់អ្នកដឹកនាំ, ឬស្បថនឹងគ្រូសេក្ខ, ផ្នូររបស់គ្រូសេក្ខ, ឬផ្នូរម្តាយរបស់ខ្លួននិងរបស់ដទៃទៀត។ ប៉ុន្តែការស្បថនឹងរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ ដោយជាក់លាក់គឺមានការខ្វែងគំនិតគ្នារវាងអ្នកប្រាជ្ញ។ ហើយការស្បថច្រើនហួសហេតុគឺត្រូវបានស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍) ប៉ុន្តែជួនកាលវាអាចត្រូវបានគាំទ្រឱ្យធ្វើប្រសិនបើវាមានផលប្រយោជន៍ស្របតាមច្បាប់សាសនាដូចដែលអល់ឡោះបានបញ្ជាឱ្យព្យាការីរបស់ទ្រង់ស្បថនៅក្នុងអាយ៉ាត់ចំនួនបីក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអានដូចជាបន្ទូលថា៖ ﴿ពួកគេសួរអ្នកថាតើវាជាការពិតឬ? ចូរពោលចុះថា៖ ពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំសូមស្បថនឹងម្ចាស់របស់ខ្ញុំវាពិតជាសច្ចភាពយ៉ាងពិតប្រាកដ﴾, ﴿ចូរពោលចុះថា៖ ពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំសូមស្បថនឹងម្ចាស់របស់ខ្ញុំពួកអ្នកពិតជានឹងត្រូវបានគេធ្វើឱ្យរស់ឡើងវិញជាមិនខាន﴾ និងបន្ទូលថា៖ ﴿ចូរពោលចុះថា៖ ពិតប្រាកដណាស់ខ្ញុំសូមស្បថនឹងម្ចាស់របស់ខ្ញុំថ្ងៃកៀម៉ាតពិតជានឹងមកដល់ពួកអ្នកជាមិនខាន﴾។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ សម្បថលើបុរសម្នាក់ឱ្យប្រគល់ទ្រព្យដែលបានវិនាសបាត់បង់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៣១១]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការចោទប្រកាន់របស់ភរិយាលើទាសីនិងការប្រើពាក្យប្រៀបធៀបរបស់លោកអ៊ីប៊ិនរ៉ាវ៉ាហះហ៍ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៣១១]

ហើយអ្នកណាដែលស្បថលើបុរសម្នាក់ថា៖ គេត្រូវតែប្រគល់របស់នេះឱ្យទៅបុគ្គលម្នាក់ដោយគេជឿជាក់ថារបស់នោះនៅមាននៅនឹងខ្លួនបុរសនោះរហូតដល់ប្រសិនបើគេដឹងថារបស់នោះបានបាត់បង់គេច្បាស់ជាមិនស្បថឡើយបន្ទាប់មកទើបដឹងច្បាស់ថារបស់នោះបានវិនាសបាត់បង់អស់ហើយនោះគ្មានការបំពានសម្បថលើគេឡើយពីព្រោះគេបានស្បថលើរឿងដែលមិនអាចទៅរួចដូចជាពាក្យថា៖ «ខ្ញុំពិតជានឹងហោះហើរ» ឬ «ខ្ញុំពិតជានឹងផឹកទឹកក្នុងក្អមនេះ» ខណ៖ដែលក្នុងក្អមគ្មានទឹកសោះហើយរឿងនេះមិនធ្វើឱ្យបំពានសម្បថឡើយតាមទស្សន៖របស់មហាជននៃអ្នកប្រាជ្ញ។ ហើយមានមូលដ្ឋានមួយទៀតគឺគេបានស្បថដោយជឿជាក់លើរឿងមួយប៉ុន្តែការពិតបែរជាផ្ទុយពីនេះ។ ហើយអ្នកណាដែលភរិយារបស់គេចោទប្រកាន់គេថាបានរួមដំណេកជាមួយទាសីរបស់គេរួចប្តីបានប្រើពាក្យគេចវេះ (តាក់រីដ) ហើយបានស្បថថាខ្លួនមិនបានរួមដំណេកជាមួយនាងឡើយនោះគេត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើបែបនេះបានដូចដែលធ្លាប់បានកើតឡើងចំពោះលោកអ៊ីប៊ិនរ៉ាវ៉ាហះហ៍ ﵁ នៅពេលដែលលោកបានសូត្រកំណាព្យថា៖ «ខ្ញុំសូមធ្វើជាសាក្សីថាការសន្យារបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)គឺជាសច្ចភាព… ហើយភ្លើងនរកគឺជាកន្លែងស្នាក់នៅរបស់ពួកកាហ្វៀរហើយរាជបល្ល័ង្ក (អើរស្ហ) អណ្តែតនៅពីលើផ្ទៃទឹក… ហើយនៅពីលើរាជបល្ល័ង្កគឺម្ចាស់នៃពិភពទាំងមូល» ហើយលោកបានរៀបរាប់រឿងនេះថ្វាយព្យាការី ﷺ លោក ﷺ បានសើចហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ភរិយារបស់អ្នកគឺជាស្ត្រីមានការយល់ដឹងស៊ីជម្រៅ» ដ្បិតលោកបានបង្ហាញឱ្យនាងឃើញថាខ្លួនកំពុងតែសូត្រគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)គួរអាន (ខណ៖ដែលស្ត្រីគិតថាអ្នកទើបតែរួមដំណេកមិនអាចសូត្រគួរអានបាន) ហើយទង្វើបែបនេះប្រសិនបើបុរសម្នាក់ធ្វើឡើងដោយគ្មានមូលហេតុត្រឹមត្រូវនោះវាហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)តាមការឯកភាពគ្នា។ ហើយប្រសិនបើគេនិយាយទៅកាន់ភរិយាថា៖ «ប្រសិនបើនាងលើកលែងការចំណាយលើកូនៗឱ្យខ្ញុំឬនាងទទួលបន្ទុកចិញ្ចឹមកូនៗ នោះនាងនឹងត្រូវលែងលះ» ហើយនាងបានយល់ព្រមទទួលបន្ទុកចំណាយនោះនោះការលែងលះនឹងធ្លាក់ចុះហើយប្រសិនបើនាងប្រកែកមិនព្រមចំណាយនោះគេនឹងបង្ខំនាងឱ្យចំណាយដូចជាកាតព្វកិច្ចសិទ្ធិដទៃទៀតដែរ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្ដីពីសម្បថនិងការឌូអា (ការអង្វរសុំព្រះ) (គីតាបអាល់អាយម៉ានវ៉ាន្នូហ៊្សូរ) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៣១៤]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ដើមកំណើតនៃសម្បថឌូអា (ការអង្វរសុំព្រះ) និងការស្អប់ខ្ពើមក្នុងសាសនា - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៣១៤]

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្ដីពីសម្បថនិងការឌូអា (ការអង្វរសុំព្រះ) (គីតាបអាល់អាយម៉ានវ៉ាន្នូហ៊្សូរ)៖ ដើមហេតុនៃការចងសម្បថឌូអា (ណាហ៊្សើរ) គឺត្រូវបានស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍) ដោយសារតែមានសេចក្តីរាយការណ៍ក្នុងសៀវភៅសាហ៊ីហ៍ថាព្យាការី ﷺ បានហាមឃាត់ការឌូអាដោយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ការឌូអាមិនបាននាំមកនូវសេចក្តីល្អណាមួយឡើយ» ប៉ុន្តែវាគ្រាន់តែជាការដកហូតទ្រព្យពីមនុស្សកំណាញ់ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេបានឌូអាធ្វើអំពើគោរពស្តាប់បង្គាប់នោះគេត្រូវតែបំពេញវាហើយអ្នកណាដែលឌូអាធ្វើអំពើបាបនោះកុំឱ្យគេប្រព្រឹត្តអំពើបាបឡើយ។ ហើយអ្នកណាដែលឌូអាយកប្រេងកាតឬទៀនឬរបស់ដទៃទៀតទៅជូនផ្នូរនោះអ្នកប្រាជ្ញបានចាត់ទុកថាវាស្ថិតក្នុងប្រភេទនៃអំពើបាបដែលមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបំពេញឡើយពីព្រោះព្យាការី ﷺ «បានដាក់បណ្តាសាលើស្ត្រីទាំងឡាយដែលចូលចិត្តទៅទស្សនាផ្នូរនិងអ្នកទាំងឡាយណាដែលសាងសង់វិហារម៉ាស្ជីដនិងដុតបំភ្លឺចង្កៀងនៅលើផ្នូរទាំងនោះ»។ ដូចគ្នានេះដែរចំពោះអ្នកដែលឌូអាយកប្រេងឬគ្រឿងក្រអូបទៅជូនអណ្តូងទឹកឬដើមឈើនោះគឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយដោយឥតខ្វែងគំនិតគ្នាផ្ទុយទៅវិញវាគឺជាប្រភេទនៃការគោរពរូបបដិមា។ ហើយនៅពេលដែលដំណឹងបានទៅដល់លោកឧមើរ ﵁ ថាមានមនុស្សមួយក្រុមបាននាំគ្នាទៅកាន់ដើមឈើ (ដែលធ្លាប់បានធ្វើសច្ចាប្រណិធានរីឌវ៉ាន) លោកក៏បានកាប់ដើមឈើនោះចោលភ្លាម។ ហើយកាលពីសម័យមុនពួកពហុអាទិទេពធ្លាប់មានដើមឈើមួយដើមដែលពួកគេព្យួរអាវុធរបស់ពួកគេលើវាដោយហៅវាថា «ហ្សាទូអាន់វ៉ាត» (Dhat Anwat) ដូច្នេះមូស្លីមថ្មីមួយចំនួនបានសុំព្យាការី ﷺ ថា៖ «សូមលោកកំណត់ដើមឈើហ្សាទូអាន់វ៉ាតមួយសម្រាប់ពួកយើងដូចដែលពួកគេមានដែរ» លោក ﷺ ក៏បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ហ៊ូអាកបា! ពួកអ្នកបាននិយាយដូចអ្វីដែលបក្ខពួករបស់មូសាបាននិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ ﴿សូមលោកបង្កើតព្រះមួយសម្រាប់ពួកយើងដូចដែលពួកគេមានព្រះជាច្រើនដែរ﴾» រួចលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ពួកអ្នកនឹងដើរតាមគន្លងផ្លូវនៃអ្នកជំនាន់មុនពួកអ្នកជាមិនខាន»។ ដូច្នេះមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យយកស្លាកស្នាមបុរាណដើមឈើឬផ្ទាំងថ្មណាមួយមកធ្វើជាទីកន្លែងសង្ឃឹមសុំផលប្រយោជន៍និងសិរីសួស្តី (បារ៉ាកាត់) ដោយការឌូអាការស្ទាបអង្អែលឬការចងព្យួររបស់របរលើវាឡើយផ្ទុយទៅវិញរឿងទាំងអស់នេះសុទ្ធតែជាប្រភេទនៃស្ហ៊ីរrik (ពហុអាទិទេព) ទាំងអស់។ ចំណែកឯការឌូអាយកប្រេងឬរបស់របរទៅជូនវិហារម៉ាស្ជីដនោះគឺជាអំពើល្អប្រពៃ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការធ្វើវ៉ាហ្កាហ្វលើផ្នូររបស់បណ្តាព្យាការីនិងការបំភ្លឺចង្កៀង - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៣១៨]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ កាតព្វកិច្ចកម្ទេចនិងលុបបំបាត់រាល់វត្ថុដែលគេឌូអា (ការអង្វរសុំព្រះ)លើកតម្កើង - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៣១៨]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ សម្បថឌូអា (ការអង្វរសុំព្រះ)ទូទៅនិងការបែងចែកទៅកាន់អ្នកសមនឹងទទួលបានហ្សាខាត់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៣១៨]

ចំណែកឯការធ្វើវ៉ាហ្កាហ្វ (ទ្រព្យសម្បត្តិសាសនា) លើផ្នូររបស់បណ្តាព្យាការីប្រសិនបើវាជាការធ្វើវ៉ាហ្កាហ្វសម្រាប់ការសាងសង់វិហារម៉ាស្ជីដឬការដុតបំភ្លឺចង្កៀងនៅលើផ្នូរទាំងនោះនោះច្បាប់របស់វាត្រូវបានបញ្ជាក់រួចហើយ (ថាជាហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ដាច់ខាត)។ ហើយអ្នកដែលនិយាយថា៖ មានអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនបានធ្វើវ៉ាហ្កាហ្វលើផ្នូររបស់ព្យាការី ﷺ នោះគឺជាការប្រើប្រាស់ពាក្យខុសឆ្គងដ្បិតអ្នកប្រាជ្ញទាំងនោះបានធ្វើវ៉ាហ្កាហ្វសម្រាប់ប្រជាជនទូទៅដែលរស់នៅទីក្រុងម៉ាឌីណះហ៍ប៉ុណ្ណោះពោលគឺមិនមែនសម្រាប់ផ្នូររបស់ព្យាការី ﷺ ឡើយ។ ហើយរាល់អ្វីៗទាំងអស់ដែលត្រូវបានគេឌូអា (ការអង្វរសុំព្រះ)ជូននិងលើកតម្កើងមិនថាផ្ទាំងថ្មឬផ្នូរទាំងឡាយណាឡើយគឺត្រូវតែកម្ទេចនិងលុបបំបាត់ចោលជាកាតព្វកិច្ចពីព្រោះវាបង្កឱ្យមានគ្រោះថ្នាក់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់សាសនារបស់មនុស្សទូទៅដូចដែលលោកអ៊ីព្រហ៊ីម (ខាលីលុលឡោះ) បានកម្ទេចរូបបដិមា, លោកមូសាបានដុតកូនគោបូជា, និងរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ បានកម្ទេចនិងដុតបំផ្លាញរូបបដិមាទាំងអស់នៅពេលដែលលោកបានរំដោះទីក្រុងម៉ាក្កះហ៍។ ហើយលោកអាប៊ូមូសា ﵁ បានសរសេរសំបុត្រទៅកាន់លោកឧមើរ ﵁ នៅពេលដែលពួកគេបានវាយដណ្តើមយកទីក្រុងទូស្តារហើយបានប្រទះឃើញផ្នូររបស់ព្យាការីដានីយ៉ាល់ដែលប្រជាជននៅទីនោះធ្លាប់បានឌូអាសុំជ័យជម្នះពីផ្នូរនោះដូច្នេះលោកឧមើរបានសរសេរបញ្ជាទៅលោកថា៖ «ចូរជីកផ្នូរជាច្រើននៅពេលថ្ងៃហើយកប់សពនោះនៅពេលយប់ក្នុងផ្នូរណាមួយដោយស្ងាត់កំបាំងដើម្បីកុំឱ្យមនុស្សទូទៅធ្លាក់ក្នុងវិបត្តិវង្វេង»។ ហើយអ្នកណាដែលអះអាងថាខ្លួនត្រូវបានជាសះស្បើយពីជំងឺដោយសារការឌូអាជូនរបស់ទាំងនេះនោះគេគឺជាមនុស្សកុហកផ្ទុយទៅវិញគេត្រូវតែទាមទារឱ្យតައូបាតបើគេតައូបាតនោះជាការប្រសើរបើមិនដូច្នេះទេត្រូវប្រហារជីវិតពីព្រោះគេបានបដិសេធអល់ឡោះនិងរ៉សូលរបស់ទ្រង់។ ហើយចង្កៀងទាំងឡាយដែលត្រូវបានដុតបំភ្លឺនៅក្បែរផ្នូរទាំងនោះត្រូវតែកម្ទេចចោលឬយកទៅប្រគល់ឱ្យមូស្លីមទីទ័លក្រដើម្បីប្រើប្រាស់ជាប្រយោជន៍។ ហើយការឌូអាទូទៅដូចជាពាក្យថា៖ «ដើម្បីអល់ឡោះខ្ញុំមានកាតព្វកិច្ចធ្វើរឿងនេះ» និងការធ្វើវ៉ាហ្កាហ្វទូទៅព្រមទាំងការលោះទោស (កាហ្វារ៉ាត់) គឺមិនត្រូវយកទៅចំណាយលើអ្នកមានស្តុកស្តម្ភឡើយប៉ុន្តែត្រូវប្រគល់ឱ្យអ្នកដែលសមនឹងទទួលបានហ្សាខាត់។ ហើយប្រសិនបើគេឌូអាជូនគ្រូសេក្ខជាក់លាក់ណាម្នាក់ក្នុងរូបភាពសុំជំនួយពីគេ (អៀស្ទិហ្គាស៊ះហ៍) និងសុំឱ្យគេជួយដោះស្រាយសេចក្តីត្រូវការនោះវាគឺជាការឌូអាក្នុងអំពើបាបដែលមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យបំពេញឡើយហើយតើគេត្រូវលោះទោសសម្បថឬទេ? មានទស្សន៖ពីរ។ ខុសពីអ្នកដែលមានបំណងធ្វើទាន (សូដាកោះហ៍) ជូនគ្រូសេក្ខនោះដោយសារតែភាពក្រីក្ររបស់គេដើម្បីសេចក្តីល្អចំពោះអល់ឡោះពីព្រោះការធ្វើទានគឺមិនត្រូវធ្វើឡើយលើកលែងតែដើម្បីអល់ឡោះ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការឌូអា (ការអង្វរសុំព្រះ)ថានឹងផ្តល់អំណោយដល់មនុស្សម្នាក់និងការទទួលយក - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៣២៣]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការឌូអា (ការអង្វរសុំព្រះ)ជូនផ្នូររបស់ពួកគ្រីស្ទាននិងការលើកតម្កើងសង្ឃគ្រីស្ទាន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១៣២៣]