សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

[ជំពូកស្តីពី៖ ការបន្លឺសំឡេងនៀតឮៗ និងការសូត្រដដែលៗ ត្រូវបានហាមឃាត់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខបន្ទាប់]

បុគ្គលដែលពោលតាក់បៀរគប្បីត្រូវផ្ចង់អារម្មណ៍លើអត្ថន័យនៃតាក់បៀរ (ភាពមហិមារបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ) ដោយមិនត្រូវឱ្យចិត្តរវើរវាយក្នុងការប្រឹងទាញរូបភាពនៃនៀតមកនោះឡើយ។ ពីព្រោះចេតនា (នៀត) គឺជាលក្ខខណ្ឌ (ស្យារត) ហើយលក្ខខណ្ឌកើតឡើងមុនកិច្ចថ្វាយបង្គំនិងបន្តសុពលភាពជាប់រហូតដូចជាការសម្អាតកាយ (ថាហារ៉ោះ) ដែរ។ ការបន្លឺសំឡេងនៀតឮៗ និងការសូត្រនៀតដដែលៗ ត្រូវបានហាមឃាត់យ៉ាងដាច់អហង្ការហើយអ្នកដែលប្រព្រឹត្តបែបនេះគឺជាអ្នកធ្វើខុស។ ប្រសិនបើគាត់ជឿជាក់ថាការបន្លឺសំឡេងនៀតគឺជាកាតព្វកិច្ចសាសនានោះគាត់បានងាកចេញពីការឯកភាពជាឯកច្ឆន្ទ (អ៊ីចម៉ា) របស់ជនមូស្លីមហើយ។ គេត្រូវតែពន្យល់ណែនាំគាត់ឱ្យស្គាល់ស៊ុណ្ណាហើយបើគាត់នៅតែរឹងរូសនោះត្រូវដាក់ទោសវិន័យលើគាត់។ ហើយប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ពោលថា៖ "មនុស្សគ្រប់គ្នាធ្វើអ្វីក្នុងសាសនាតាមតែចិត្តខ្លួនចង់" នោះជាពាក្យសម្តីដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុតដែលត្រូវទាមទារឱ្យគាត់សារភាពកំហុស (តައពះ) ជាបន្ទាន់។ ប្រសិនបើអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)ណាម្នាក់នៅតែបន្តបន្លឺសំឡេងនៀតឮៗរំខានដល់អ្នកថ្វាយបង្គំដទៃនោះត្រូវដាក់ទោសវិន័យតាហ្សៀរលើគាត់ហើយប្រសិនបើគាត់មិនព្រមបញ្ឈប់ទេការដកតំណែងគាត់ពីការដឹកនាំថ្វាយបង្គំគឺជារឿងត្រឹមត្រូវ។ ពីព្រោះព្យាការី ﷺ ធ្លាប់បានដកអ៊ីម៉ាមម្នាក់ចេញពីការដឹកនាំដោយសារតែគាត់បានស្តោះទឹកមាត់ឆ្ពោះទៅទិសគីបឡះ (កត់ត្រាដោយអាប៊ូដាវូដ)។

[ផ្នែក - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខបន្ទាប់]

អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)មានកាតព្វកិច្ចត្រូវថ្វាយបង្គំដូចដែលព្យាការី ﷺ បានថ្វាយបង្គំដោយមិនត្រូវអូសបន្លាយពេលយូរពេកឬធ្វើឱ្យខ្វះចន្លោះឡើយ។ ចុះទម្រាំបុគ្គលដែលនៅតែរឹងរូសប្រព្រឹត្តនូវអ្វីដែលត្រូវហាមឃាត់ទាំងលើអ៊ីម៉ាមអ្នកថ្វាយបង្គំតាមនិងអ្នកថ្វាយបង្គំម្នាក់ឯងទៀតនោះ?! ផ្នែកស្តីពី៖ ចេតនា (នៀត) របស់បុគ្គលម្នាក់ប្រសើរជាងការប្រព្រឹត្តរបស់គាត់៖ គោលការណ៍នេះត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយអ្នកប្រាជ្ញជាច្រើនហើយអ្នកខ្លះបានលើកឡើងជាហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)។ ភាពពិតប្រាកដនៃគោលការណ៍នេះត្រូវបានបង្ហាញតាមរយ៖ទិដ្ឋភាព ៥ យ៉ាង៖ ១. ចេតនាស្មោះត្រង់ទោះបីគ្មានការប្រព្រឹត្តជាក់ស្តែងក៏ទទួលបានផលបុណ្យពីអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ដែរខណ៖ការប្រព្រឹត្តដោយគ្មានចេតនាស្មោះត្រង់គឺមិនទទួលបានផលបុណ្យឡើយ។ ២. អ្នកណាដែលមានចេតនាធ្វើអំពើល្អហើយបានព្យាយាមអស់ពីលទ្ធភាពប៉ុន្តែជួបឧបសគ្គមិនអាចបញ្ចប់បាននោះគាត់ទទួលបានផលបុណ្យពេញលេញស្មើនឹងអ្នកដែលបានធ្វើជាក់ស្តែងយោងតាមបន្ទូលរបស់ព្យាការី ﷺ ថា៖ "ពិតប្រាកដណាស់នៅឯម៉ាឌីណះមានបុរសមួយចំនួនដែលរាល់ពេលដែលពួកអ្នកធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ទីណាពួកគេតែងតែនៅជាមួយពួកអ្នកក្នុងផលបុណ្យជានិច្ច (ដោយសារចេតនាដ៏ស្មោះត្រង់របស់ពួកគេ)" (កត់ត្រាដោយមូស្លីម)។ ៣. ដួងចិត្តគឺជាស្តេចនៃរាងកាយហើយអវយវ៖គឺជាកងទ័ព។ កាលណាស្តេចល្អកងទ័ពក៏ល្អហើយកាលណាស្តេចខូចកងទ័ពក៏ខូចដែរហើយចេតនាគឺជាកិច្ចការផ្ទាល់របស់ស្តេច។ ៤. ការតައពះ (ការសារភាពកំហុស) របស់អ្នកដែលគ្មានសមត្ថភាពប្រព្រឹត្តអំពើបាបគឺមានសុពលភាពត្រឹមត្រូវតាមទស្សន៖របស់ Ahl អាល់-ស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី) (ដូចជាមនុស្សដែលត្រូវគេកាត់ប្រដាប់ភេទតައពះពីទោសស៊ីណាឬមនុស្សគថ្លង់តައពះពីការបរិហារកេរ្តិ៍) ពីព្រោះឬសគល់នៃការតައពះគឺការតាំងចិត្តដ៏រឹងមាំនៃដួងចិត្ត។ ៥. ចេតនាស្មោះត្រង់មិនមានការជ្រៀតជ្រែកដោយភាពពុករលួយឡើយនៅពេលដែលឬសគល់របស់វាគឺក្តីស្រឡាញ់ចំពោះអល់ឡោះ ﷻ និងរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់ទ្រង់ ﷺ និងស្វែងរកក្តីមេត្តារបស់ទ្រង់ខណ៖ដែលសកម្មភាពខាងក្រៅងាយនឹងរងផលប៉ះពាល់ដោយសារភាពលាក់ពុត (រីយ៉ា) និងជំងឺផ្លូវចិត្តជាច្រើន។

[គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្តីពីការសម្អាតកាយ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខបន្ទាប់]

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្តីពីការសម្អាតកាយ (គីតាបុលថាហារ៉ោះ)៖ វាត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងពិតប្រាកដពីរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ ថានៅពេលដែលទ្រង់ត្រូវបានគេសួរអំពីទឹកអណ្តូងប៊ូដាអាហ៍ (Bi'r Buda'ah) ទ្រង់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ "ទឹកគឺជាវត្ថុស្អាតបរិសុទ្ធ (ថាហួរ) គ្មានអ្វីអាចធ្វើឱ្យវាទៅជាកខ្វក់ (ណាជីស) បានឡើយ" (កត់ត្រាដោយអាហ៍ម៉ាត់, អាប៊ូដាវូដ, អាល់ទៀរមីហ្ស៊ីនិងអាល់ណាស្សាអ៊ី)។ អណ្តូងប៊ូដាអាហ៍មិនមែនជាទឹកជ្រោះហូរឡើយតាមការឯកភាពរបស់អ្នកប្រាជ្ញហើយការលើកឡើងថាវាជាទឹកហូរគឺជាការមិនពិត។ ចំណែកឯហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ស្តីពីទឹកពីរពិន្ទង (គុលឡាតាន) ថា៖ "ប្រសិនបើទឹកមានបរិមាណដល់ពីរគុលឡះនោះវាមិនផ្ទុកភាពកខ្វក់ឡើយ" (កត់ត្រាដោយអាហ៍ម៉ាត់, អាប៊ូដាវូដ, អាល់ទៀរមីហ្ស៊ី, អាល់ណាស្សាអ៊ីនិងអ៊ីប៊្នូម៉ាចះ) ត្រូវបានអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនចាត់ទុកថាជាហាឌីសត្រឹមត្រូវដែលអាចយកមកធ្វើជាភស្តុតាងនីតិសាស្ត្របាន។ ពាក្យថា "គុលឡះ" ក្នុងភាសាអារ៉ាប់ដើមសំដៅលើពាងដីឥដ្ឋធំៗដែលមានទំហំស្គាល់ច្បាស់ (ដូចជាពាងនៅតំបន់ហាហ្សើរ)។ ការកំណត់បរិមាណទឹកដោយប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ផ្ទុកទូទៅគឺជាទម្លាប់នៃច្បាប់ឥស្លាមដូចជាការកំណត់ហ្សាខាត់កសិកម្មដោយកម្រិតប្រាំអោស៊ូក (បន្ទុកអូដ្ឋ) និងការយកទឹកលុបមុខដោយកម្រិតមួយមុដនិងងូតទឹកសម្អាតកាយដោយកម្រិតមួយស្វាអ៊៍ដែរ។

[ផ្នែក - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខបន្ទាប់]

ផ្នែកស្តីពី៖ ទឹកដែលប្រែប្រួលដោយសារសារធាតុស្អាតបរិសុទ្ធ៖ ចំពោះទឹកដែលប្រែប្រួលដោយសារសារធាតុស្អាតបរិសុទ្ធដែលគេអាចការពារកុំឱ្យធ្លាក់ចូលបានមានទស្សន៖ពីរនៅក្នុងមជ្ឈដ្ឋានហាណាបាលីនិងចំណោមនីតិវិទូ។ ស្យេខុលឥស្លាមអ៊ីប៊្នូតៃមីយ៉ះបានសម្រេចថា៖ ទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុតតាមការវាយតម្លៃរបស់ខ្ញុំហើយស្របតាមអត្ថបទភាគច្រើនរបស់អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាហ៍ម៉ាត់គឺថាការប្រែប្រួលបែបនេះមិនធ្វើឱ្យបាត់បង់គុណសម្បត្តិជាទឹកសម្អាតកាយ (ថាហួរ) ឡើយ។ ពីព្រោះទឹកដែលលាយជាមួយសារធាតុស្អាតបរិសុទ្ធប្រសិនបើវានៅតែរក្សាឈ្មោះថាជា "ទឹក" ក្នុងការហៅទូទៅនោះគ្មានភាពខុសគ្នារវាងអ្វីដែលអាចការពារបាននិងអ្វីដែលមិនអាចការពារបានឡើយ។ អាយ៉ាត់កូរអានដែលចែងថា៖ "ហើយប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នារកទឹកមិនបានទេចូរអ្នករាល់គ្នាប្រើប្រាស់ដីស្អាតធ្វើតាយ៉ាំមុំចុះ" (កូរអាន ៤:៤៣) គឺមានន័យទូលំទូលាយគ្របដណ្តប់លើទឹកទាំងអស់។ ប្រសិនបើអាយ៉ាត់នេះរាប់បញ្ចូលទឹកដែលប្រែប្រួលដោយសារស្លឹកឈើជ្រុះនោះវាក៏រាប់បញ្ចូលទឹកដែលប្រែប្រួលដោយសារសារធាតុស្អាតបរិសុទ្ធដែលមនុស្សដាក់ចូលដែរ។ លើសពីនេះហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ពិតប្រាកដបានបញ្ជាក់ច្បាស់ថាព្យាការី ﷺ បានបង្គាប់ឱ្យយក "ទឹកលាយស្លឹកពុទ្រា (ស៊ីឌ្រ)" ទៅងូតទឹកឱ្យសាកសពអ្នកស្លាប់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់អៀសរ៉មនិងសាកសពកូនស្រីរបស់ទ្រង់ (កត់ត្រាដោយប៊ូខារីនិងមូស្លីម)។ ភស្តុតាងទាំងអស់នេះបញ្ជាក់ថាទឹកដែលលាយជាមួយសារធាតុស្អាតបរិសុទ្ធនៅតែជាទឹកស្អាតដែលអាចយកមកសម្អាតកាយបានដដែល។

[ជំពូកស្តីពី៖ មូលដ្ឋានដើមគឺការបន្តស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដើម - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខបន្ទាប់]

ហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ពិតប្រាកដជាច្រើនបានបញ្ជាក់ពីបញ្ញត្តិនេះ៖ ភរិយារបស់ព្យាការី ﷺ ធ្លាប់បានយកទឹកលុបមុខពីចានដែលមានជាប់កំទេចម្សៅនំប៉័ងស្អាតនិងបន្ទូលរបស់ទ្រង់នៅរាត្រីជួបជុំពួកជីនថា៖ "ផ្លែជន្លួញដ៏ល្អនិងទឹកដ៏ស្អាតបរិសុទ្ធ" (កត់ត្រាដោយអាហ៍ម៉ាត់និងអាប៊ូដាវូដ)។ លើសពីនេះគោលការណ៍ច្បាប់ឥស្លាមជាមូលដ្ឋានចែងថា៖ "មូលដ្ឋានដើមគឺការបន្តស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពដើមរបស់វា" (អាល់-asl baqa' ma kana 'ala ma kan)។ មុនពេលមានការលាយសារធាតុស្អាតបរិសុទ្ធទឹកនោះជាទឹកស្អាតបរិសុទ្ធដោយមានភស្តុតាងច្បាស់លាស់និងការឯកភាពជាឯកច្ឆន្ទ។ ដូច្នេះស្ថានភាពស្អាតបរិសុទ្ធនេះនៅតែបន្តជាធរមានលុះត្រាតែមានភស្តុតាងណាមួយបញ្ជាក់ថាវាខូចគុណភាព។ ចំណែកឯការអះអាងរបស់អ្នកប្រាជ្ញហាណាភីមួយចំនួនដែលថាទឹកត្រូវចែកចេញជាពីរប្រភេទដាច់ខាតគឺទឹកស្អាតនិងទឹកកខ្វក់គឺជាការលើកឡើងដែលមិនទាន់គ្រប់ជ្រុងជ្រោយក្នុងការបកស្រាយលម្អិតនៃនីតិសាស្ត្រឥស្លាមឡើយ។

ពីព្រោះទឹកដែលច្របាច់ចេញពីរុក្ខជាតិឬផ្លែឈើគឺស្អាតធម្មតា (តាហៀរ) ប៉ុន្តែមិនអាចយកមកលុបលាងដើម្បីជម្រះហេតុមិនស្អាត (ហះដាស) បានឡើយ។ ហើយការអះអាងរបស់អ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនដែលថាពាក្យ "ថាហួរ" (tahur) មានន័យត្រឹមតែ "តាហៀរ" (ស្អាត) នោះគឺជាការភាន់ច្រឡំ។ ពីព្រោះនៅក្នុងភាសាអារ៉ាប់ពាក្យ "ថាហួរ" គឺជាពាក្យសំដៅលើឧបករណ៍ឬមធ្យោបាយដែលគេយកទៅប្រើប្រាស់ដើម្បីសម្អាត (មុតាតាហ្ហៀរប៊ីហ៊ី) ដូចជាពាក្យហ្វាទួរ (អាហារសម្រាប់ស្រាយបួស), សាហួរ (អាហារបរិភោគពេលទៀបភ្លឺមុនពេលបួស), វ៉ាជួរ (ថ្នាំបន្តក់មាត់) ដែរ។ ហេតុនេះហើយបានជាអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ មានបន្ទូលថា៖ "ហើយយើងបានទម្លាក់ចុះពីលើមេឃនូវទឹកដ៏ស្អាតបរិសុទ្ធដែលអាចសម្អាតបាន (ម៉ាអ័នថាហូរ៉ន)" (កូរអាន ២៥:៤៨) និង "ដើម្បីទ្រង់សម្អាតពួកអ្នកតាមរយ៖វា" (កូរអាន ៨:១១)។ ភស្តុតាងទាំងនេះបញ្ជាក់ច្បាស់ពីបន្ទូលរបស់ព្យាការី ﷺ ស្តីពីទឹកសមុទ្រថា៖ "ទឹករបស់វាគឺស្អាតបរិសុទ្ធដែលអាចសម្អាតបាន" និងហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)៖ "ផែនដីត្រូវបានបង្កើតឡើងសម្រាប់ខ្ញុំជាកន្លែងថ្វាយបង្គំ (ម៉ាស្ជិទ) និងដីរបស់វាជាវត្ថុស្អាតបរិសុទ្ធដែលអាចសម្អាតបាន (ថាហួរ)" (កត់ត្រាដោយមូស្លីម)។

[ផ្នែក - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខបន្ទាប់]

[ជំពូកស្តីពី៖ ការលើកលែងចំពោះលាមកកណ្តុរបន្តិចបន្តួច - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៣៦]

[ជំពូកស្តីពី៖ ការប្រុងប្រយ័ត្នជ្រុលដោយសារការសង្ស័យ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៣៦]

[ជំពូកស្តីពី៖ ទឹកបន្ទប់ទឹកសាធារណ៖ពេលអាងហៀរហូរ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៣៦]

ផ្នែកស្តីពី៖ លាមកកណ្តុរបន្តិចបន្តួចដែលធ្លាក់ចូលទៅក្នុងទឹកត្រូវបានលើកលែងតាមទស្សន៖ច្បាស់លាស់របស់អ្នកប្រាជ្ញ (ជាការរាយការណ៍ពីអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាហ៍ម៉ាត់, អាប៊ូហាណីហ្វះនិងអ្នកដទៃ)។ ការប្រុងប្រយ័ត្នជ្រុលដោយសារតែការសង្ស័យសុទ្ធសាធក្នុងរឿងទឹកមិនមែនជាការគួរឱ្យប្រតិបត្តិនិងមិនមែនជាច្បាប់កំណត់ក្នុងសាសនាឡើយប៉ុន្តែអ្វីដែលគួរឱ្យប្រតិបត្តិគឺការសម្រេចចិត្តដោយផ្អែកលើគោលការណ៍អ៊ីស្ទីសហាប់ (ការសន្មតថាស្ថិតក្នុងភាពស្អាតពីដើម)។ ទឹកក្នុងបន្ទប់ទឹកសាធារណ៖ (ហាមម៉ាម) នៅពេលដែលអាងទឹកហៀរហូរជាប្រចាំគឺត្រូវបានចាត់ទុកជាទឹកហូរតាមទស្សន៖ត្រឹមត្រូវបំផុតរបស់អ្នកប្រាជ្ញដែលអ៊ីម៉ាមអាហ៍ម៉ាត់បានបញ្ជាក់ច្បាស់។ វាប្រៀបដូចជាអន្លង់ទឹកក្នុងទន្លេហូរអញ្ចឹងដែរនៅពេលទឹកចាស់ហូរចេញហើយទឹកថ្មីហូរចូលជំនួសជាបន្តបន្ទាប់នោះវាត្រូវបានចាត់ទុកជាទឹកហូរ។ ប្រសិនបើមានការសង្ស័យថាតើលាមកសត្វនោះជាលាមកកខ្វក់ (ណាជីស) ឬស្អាត (មកពីសត្វដែលអនុញ្ញាតឱ្យបរិភោគសាច់ឬហាមឃាត់) មានទស្សន៖ពីរក្នុងមជ្ឈដ្ឋានហាណាបាលីហើយទស្សន៖ដែលត្រឹមត្រូវបំផុតគឺថាមូលដ្ឋានដើមនៃវត្ថុធាតុទាំងអស់គឺភាពស្អាតបរិសុទ្ធ។

[ផ្នែក - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខបន្ទាប់]

ផ្នែកស្តីពី៖ ទស្សន៖របស់អាល់ហ្សុហ៍រីនិងអាល់ប៊ូខារី៖ ទស្សន៖របស់អាល់ហ្សុហ៍រីនិងអាល់ប៊ូខារីគឺថាអង្គធាតុរាវទាំងអស់ (ដូចជាប្រេងប៊ឺរទឹកខ្មេះ) មានបញ្ញត្តិដូចគ្នានឹងទឹកដែរពោលគឺមិនខូចទៅជាកខ្វក់ (ណាជីស) ដោយសារតែការប៉ះពាល់ភាពកខ្វក់ឡើយលុះត្រាតែវាប្រែប្រួលក្លិនពណ៌ឬរសជាតិ។ នេះក៏ជាការរាយការណ៍ពីម៉ាលីកជាទស្សន៖របស់អាប៊ូហាណីហ្វះជាការរាយការណ៍មួយពីអាហ៍ម៉ាត់និងជាទស្សន៖របស់សហាបះ ﵃ ដូចជាអ៊ីប៊្នូម៉ាសអ៊ូដនិងអ៊ីប៊្នូអាបបាសព្រមទាំងអាប៊ូស៊ាវរ។ គ្មានភស្តុតាងណាមួយក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)កូរអានឬស៊ុណ្ណាដែលចែងថាវាខូចកខ្វក់ឡើយ។ ចំណែកឯហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ដែលកត់ត្រាក្នុងអាប៊ូដាវូដថានៅពេលគេសួរពីសត្វកណ្តុរធ្លាក់ចូលក្នុងប៊ឺររួចមានឃ្លាបន្ថែមថា៖ "ប្រសិនបើប៊ឺរនោះរាវកុំចូលទៅជិតវា" នោះគឺជាការរាយការណ៍ខ្សោយ (ដាអ៊ីហ្វ) និងជាកំហុសរបស់អ្នករាយការណ៍ម៉ាអ៍ម៉ារដែលច្រឡំលើអាល់ហ្សុហ៍រីដូចដែលអ្នកប្រាជ្ញត្រួតពិនិត្យហាឌីសដ៏ឆ្នើមដូចជាអាល់ប៊ូខារី, អាល់ទៀរមីហ្ស៊ី, អាប៊ូហាទីមនិងអាល់ដារ៉ាគុតនីបានបញ្ជាក់។ អាល់ប៊ូខារីបានបង្ហាញភាពខ្វះចន្លោះនៃការរាយការណ៍នេះក្នុងសៀវភៅសាហ៊ីហ៍របស់លោកដោយបញ្ជាក់ថាហាឌីសពិតប្រាកដពីរាយការណ៍ដោយអ៊ីប៊្នូអាបបាសពីម៉ៃមូណះ ﵂ បានបញ្ជាក់ជារួមដោយគ្មានការបែងចែករវាងប៊ឺរកកនិងប៊ឺររាវឡើយដោយបង្គាប់ឱ្យបោះចោលត្រឹមកណ្តុរនិងកន្លែងជុំវិញវារួចអាចបរិភោគប៊ឺរនោះបានធម្មតា។ ការកាត់សេចក្តីឱ្យខូចខាតអាហារដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់និងការបំផ្លាញទ្រព្យសម្បត្តិដោយគ្មានការប្រែប្រួលគុណភាពមិនមែនជាច្បាប់កំណត់នៃសាសនាឥស្លាមឡើយ។ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ទ្រង់ហាមឃាត់តែរបស់ដែលផ្តល់គ្រោះថ្នាក់ប៉ុណ្ណោះនិងបានអនុញ្ញាតនូវរាល់របស់ល្អៗស្អាតបរិសុទ្ធ។

[ជំពូកស្តីពី៖ ថង់ក្លិនក្រអូបមូស្ក៍គឺស្អាតបរិសុទ្ធ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤៣]

[ផ្នែក - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខបន្ទាប់]