សហ៊ីហ៍ អាល់-ពូខារី

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់ពេញចិត្តនិងស្ញើចសរសើរចំពោះមនុស្សមួយក្រុមដែលនឹងចូលទៅក្នុងស្ថានសួគ៌ដោយមានច្រវាក់ (ជាឈ្លើយសង្គ្រាមដែលក្រោយមកបានទទួលជំនឿ)»។

បិតារបស់ អាប៊ូ ប៊ូរដាស់ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «មនុស្សបីក្រុមនឹងទទួលបានផលបុណ្យរបស់ពួកគេទ្វេដង៖ (ក្រុមទីមួយគឺ) បុគ្គលដែលមានទាសីម្នាក់ ហើយគេបានអប់រំទូន្មាននាងយ៉ាងល្អត្រឹមត្រូវ បង្រៀនសុជីវធម៌ដល់នាងយ៉ាងល្អ (ដោយគ្មានអំពើហិង្សា) បន្ទាប់មកបានដោះលែងនាងឱ្យមានសេរីភាព និងរៀបការជាមួយនាង បុគ្គលបែបនេះនឹងទទួលបានផលបុណ្យទ្វេដង។ (ក្រុមទីពីរគឺ) អ្នកមានជំនឿម្នាក់មកពីពួកដែលកាន់គម្ពីរ ដែលធ្លាប់ជាអ្នកមានជំនឿដ៏ពិតប្រាកដ ហើយបន្ទាប់មកគេបានជឿលើព្យាការី (មូហាំម៉ាត់) បុគ្គលបែបនេះក៏នឹងទទួលបានផលបុណ្យទ្វេដងដែរ។ (និងក្រុមទីបីគឺ) ទាសករម្នាក់ដែលគោរពកាតព្វកិច្ចចំពោះព្រះជាម្ចាស់ និងមានភាពស្មោះត្រង់ចំពោះចៅហ្វាយរបស់ខ្លួន»។

អាស-សាប់ អ៊ីប៊ីន ជះសាម៉ាស់ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានដើរកាត់ខ្ញុំនៅកន្លែងមួយឈ្មោះថា អាល់-អាបវ៉ា ឬ វ៉ាដដាន ហើយលោកត្រូវបានគេសួរថាតើវាត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យវាយប្រហារពួកអ្នកចម្បាំងពហុព្រះនៅពេលយប់ដែរឬទេ ខណៈពេលដែលមានលទ្ធភាពបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ស្ត្រីនិងកុមាររបស់ពួកគេនោះ។ ព្យាការីបានឆ្លើយតបថា៖ «ពួកគេ (ស្ត្រីនិងកុមារ) គឺស្ថិតក្នុងចំណោមពួកគេ (ពួកអ្នកគោរពពហុព្រះ)»។ ខ្ញុំក៏បានឮព្យាការីមានប្រសាសន៍ផងដែរថា៖ «ការកំណត់តំបន់ការពារហាមឃាត់ (ហ៊ីម៉ា) គឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយ លើកលែងតែសម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់និងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ប៉ុណ្ណោះ»។

និងបានរៀបរាប់ពី អាល់-ហ្ស៊ុហរី ថាលោកបានឮ អ៊ូបៃឌុលឡោះ ពីរៀបរាប់ពី អ៊ីប៊ីន អាប់បាស ពី អាស-សាប់ អ៊ីប៊ីន ជះសាម៉ាស់ អំពីកូនចៅ (របស់ពួកអ្នកគោរពពហុព្រះដែលត្រូវរងគ្រោះក្នុងការវាយឆ្មក់ពេលយប់) ថា៖ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា «ពួកគេ (ស្ត្រីនិងកុមារ) គឺស្ថិតក្នុងចំណោមពួកគេ (ពួកអ្នកគោរពពហុព្រះ)» ដូចគ្នានឹងប្រសាសន៍មុននេះដែរ (ហះឌីសលេខ ៣០១២)។

អាប់ឌុលឡោះ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅក្នុងការធ្វើចម្បាំងមួយចំនួនរបស់ព្យាការី ស្ត្រីម្នាក់ត្រូវបានគេប្រទះឃើញស្លាប់បាត់បង់ជីវិត។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានសម្តែងការមិនពេញចិត្តចំពោះការសម្លាប់ស្ត្រីនិងកុមារឡើយ។

អ៊ីប៊ន អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅក្នុងការធ្វើចម្បាំងមួយចំនួនរបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ស្ត្រីម្នាក់ត្រូវបានគេប្រទះឃើញស្លាប់បាត់បង់ជីវិត ដូច្នេះអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានហាមឃាត់ការសម្លាប់ស្ត្រីនិងកុមារ។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ពួកយើងឱ្យចេញទៅក្នុងបេសកកម្មយោធាមួយ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើពួកអ្នកប្រទះឃើញបុគ្គលនេះនិងបុគ្គលនោះ ចូរដុតពួកគេទាំងពីរដោយភ្លើងទៅ»។ នៅពេលដែលពួកយើងមានបំណងចេញដំណើរ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំធ្លាប់បានបង្គាប់ឱ្យពួកអ្នកដុតបុគ្គលនេះនិងបុគ្គលនោះ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់មានសិទ្ធិដាក់ទណ្ឌកម្មដោយភ្លើងក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់ឡើយ ដូច្នេះប្រសិនបើពួកអ្នកប្រទះឃើញពួកគេ ចូរសម្លាប់ពួកគេ (ដោយមិនបាច់ដុត) វិញចុះ»។

អ៊ីក្រាម៉ាស់ បានរៀបរាប់ថា៖ អាលី បានដុតមនុស្សមួយក្រុម ហើយដំណឹងនេះបានទៅដល់ អ៊ីប៊ីន អាប់បាស ដែលបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំស្ថិតនៅក្នុងកន្លែងរបស់គាត់ ខ្ញុំនឹងមិនដុតពួកគេឡើយ ពីព្រោះព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា “ចូរកុំដាក់ទណ្ឌកម្ម (នរណាម្នាក់) ដោយទណ្ឌកម្មរបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ”។ ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំនឹងសម្លាប់ពួកគេ ពីព្រោះព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា “បុគ្គលណា (ដែលជាមូស្លីម) បោះបង់ចោលសាសនារបស់ខ្លួន ចូរសម្លាប់គេចោលទៅ”»។

អាណាស អ៊ីប៊ីន ម៉ាលិក បានរៀបរាប់ថា៖ មនុស្សមួយក្រុមមានគ្នាចំនួនប្រាំបីនាក់មកពីកុលសម្ព័ន្ធ អ៊ុកល់ បានមកជួបព្យាការី ប៉ុន្តែពួកគេមិនស៊ាំនឹងអាកាសធាតុនៃទីក្រុងម៉ាឌីណះឡើយ (ធ្វើឱ្យពួកគេធ្លាក់ខ្លួនឈឺ)។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏បានជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! សូមលោកមេត្តាផ្តល់ទឹកដោះសត្វដល់ពួកយើងផង»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំសូមណែនាំឱ្យពួកអ្នកទៅចូលរួមជាមួយហ្វូងសត្វអូដ្ឋ»។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏បានចេញទៅ ហើយបានផឹកទឹកនោមនិងទឹកដោះរបស់សត្វអូដ្ឋ (ធ្វើជាថ្នាំព្យាបាល) រហូតដល់ពួកគេមានសុខភាពល្អ និងធាត់ឡើងវិញ។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានសម្លាប់អ្នកគង្វាលអូដ្ឋ ហើយបានដេញយកសត្វអូដ្ឋទៅបាត់ ព្រមទាំងបានបោះបង់ចោលសាសនាអ៊ីស្លាមបន្ទាប់ពីពួកគេធ្លាប់ជាមូស្លីម។ នៅពេលដែលព្យាការីត្រូវបានគេរាយការណ៍ប្រាប់ លោកបានចាត់មនុស្សមួយក្រុមឱ្យដេញតាមចាប់ពួកគេ ហើយមុនពេលព្រះអាទិត្យរះឡើងខ្ពស់ ពួកគេត្រូវបានគេចាប់យកមកវិញ ហើយលោកបានបង្គាប់ឱ្យកាត់ដៃនិងជើងរបស់ពួកគេ (ដោយឆ្លាស់គ្នា)។ បន្ទាប់មក លោកបានបង្គាប់ឱ្យយកដែកគោលដុតឱ្យក្តៅក្រហមមករោលភ្នែករបស់ពួកគេ ហើយពួកគេត្រូវបានគេបោះបង់ចោលនៅតំបន់អាល់-ហាររ៉ោះ (តំបន់ដីថ្មក្រហមនៅម៉ាឌីណះ)។ ពួកគេបានសុំទឹកផឹក ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់ផ្តល់ទឹកឱ្យពួកគេឡើយ រហូតដល់ពួកគេបានស្លាប់បាត់បង់ជីវិត។ (អាប៊ូ ក៊ីឡាបះ បានបញ្ជាក់ថា៖ «ពួកគេបានប្រព្រឹត្តអំពើឃាតកម្ម អំពើចោរកម្ម ប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងព្រះជាម្ចាស់និងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ និងបានផ្សព្វផ្សាយអំពើពុករលួយនៅលើផែនដី»)។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានឮអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់មានប្រសាសន៍ថា៖ «មានសត្វស្រមោចមួយក្បាលបានខាំព្យាការីម្នាក់ក្នុងចំណោមបណ្តាព្យាការី ហើយលោកបានបង្គាប់ឱ្យដុតសម្បុកស្រមោចនោះចោល។ ពេលនោះ ព្រះជាម្ចាស់បានបញ្ចុះវិវរណៈទៅកាន់លោកថា៖ “តើគ្រាន់តែស្រមោចមួយក្បាលខាំអ្នក សោះតែអ្នកទៅដុតបំផ្លាញប្រជាជាតិមួយក្នុងចំណោមប្រជាជាតិទាំងឡាយដែលតែងតែសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់យ៉ាងដូច្នោះឬ?”»។

ជារីរ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ខ្ញុំថា៖ «តើលោកអាចជួយរំដោះខ្ញុំឱ្យរួចផុតពី ហ្ស៊ុល-ខាឡាសោះ បានទេ?»។ ហ្ស៊ុល-ខាឡាសោះ គឺជាវិមានរូបសំណាករបស់កុលសម្ព័ន្ធ ខាសអាម ដែលគេហៅថា អាល់-កាអ៍បះ អាល់-យ៉ាម៉ានីយ៉ាស់។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏បានចេញដំណើរទៅជាមួយទ័ពសេះចំនួនមួយរយហាសិបនាក់មកពីកុលសម្ព័ន្ធ អាហ៍ម៉ាស ដែលសុទ្ធសឹងជាអ្នកជិះសេះដ៏ចំណានៗ។ កាលនោះ ខ្ញុំមិនចេះជិះសេះឱ្យនឹងនរឡើយ ដូច្នេះព្យាការីបានយកព្រះហស្តរបស់លោកមកទះលើទ្រូងរបស់ខ្ញុំ រហូតដល់ខ្ញុំឃើញស្នាមម្រាមដៃរបស់លោកនៅលើទ្រូងរបស់ខ្ញុំ ហើយលោកបានបួងសួងថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់! សូមទ្រង់ធ្វើឱ្យគេរឹងមាំ និងធ្វើឱ្យគេក្លាយជាអ្នកណែនាំនិងជាអ្នកដែលទទួលបានការណែនាំដ៏ត្រឹមត្រូវផងចុះ»។ ជារីរ ក៏បានចេញដំណើរទៅកាន់វិមាននោះ ហើយបានកម្ទេចនិងដុតវាចោល។ បន្ទាប់មក គាត់បានចាត់អ្នកនាំសារម្នាក់ឱ្យទៅជម្រាបអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់អំពីរឿងនោះ។ អ្នកនាំសាររបស់ ជារីរ បានជម្រាបថា៖ «សូមស្បថនឹងព្រះអង្គដែលបានបញ្ជូនលោកមកប្រកបដោយសច្ចធម៌! ខ្ញុំមិនបានមកជួបលោកឡើយ រហូតទាល់តែខ្ញុំបានបន្សល់ទុកវាឱ្យដូចជាសត្វអូដ្ឋដែលមានជំងឺរមាស់ (កម្ទេចខ្ទេចខ្ទីគ្មានសល់)»។ ជារីរ បានបន្ថែមថា៖ «ព្យាការីបានបួងសួងសុំពរជ័យពីព្រះជាម្ចាស់សម្រាប់សេះនិងបុរសនៃកុលសម្ព័ន្ធ អាហ៍ម៉ាស ចំនួនប្រាំដង»។

អ៊ីប៊ន អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានដុតបំផ្លាញដើមល្មើរបស់ពួក បានី អាល់-ណាឌីរ។

អាល់-បារ៉ា អ៊ីប៊ីន អាហ្ស៊ីប បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់បុរសមួយក្រុមមកពីពួកអាន់សារឱ្យទៅសម្លាប់ អាប៊ូ រ៉ាហ្វៀ។ បុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានចេញដំណើរទៅ ហើយបានលួចចូលទៅក្នុងបន្ទាយរបស់ពួកគេ (ពួកសត្រូវ)។ បុរសនោះបានរៀបរាប់ថា៖ «ខ្ញុំបានលាក់ខ្លួននៅក្នុងក្រោលសត្វរបស់ពួកគេ។ ពួកគេបានបិទទ្វារបន្ទាយ។ ក្រោយមក ពួកគេបានបាត់សត្វលាមួយក្បាល ដូច្នេះពួកគេក៏បានចេញទៅតាមរកវា។ ខ្ញុំក៏បានចេញទៅជាមួយពួកគេដែរ ដោយធ្វើពុតជាជួយរកវា។ ពួកគេបានរកឃើញសត្វលានោះ ហើយបានចូលទៅក្នុងបន្ទាយវិញ ហើយខ្ញុំក៏បានចូលទៅជាមួយពួកគេដែរ។ ពួកគេបានចាក់សោទ្វារបន្ទាយនៅពេលយប់ ហើយបានទុកកូនសោនៅមាត់បង្អួចតូចមួយដែលខ្ញុំអាចមើលឃើញ។ នៅពេលដែលមនុស្សទាំងនោះគេងលក់ ខ្ញុំបានយកកូនសោមកចាក់បើកទ្វារបន្ទាយ រួចបានចូលទៅជិត អាប៊ូ រ៉ាហ្វៀ ហើយហៅថា “ឱ អាប៊ូ រ៉ាហ្វៀ!”។ នៅពេលដែលគេឆ្លើយតបមកខ្ញុំ ខ្ញុំបានដើរសំដៅទៅរកសំឡេងនោះ ហើយកាប់គេមួយដាវ។ គេបានស្រែកឡើង ហើយខ្ញុំបានដើរចេញមកក្រៅបន្តិច រួចធ្វើពុតជាអ្នកចូលមកជួយសង្គ្រោះ ដោយផ្លាស់ប្តូរសំឡេងរបស់ខ្ញុំថា “ឱ អាប៊ូ រ៉ាហ្វៀ! តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះអ្នក?”។ គេបានឆ្លើយថា “ខ្ញុំមិនដឹងថានរណាចូលមកកាប់ខ្ញុំទេ”។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានចាក់ដាវចូលទៅក្នុងពោះរបស់គេយ៉ាងពេញទំហឹងរហូតដល់ប៉ះឆ្អឹង។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានចេញមកក្រៅដោយភាពតក់ស្លុត ហើយសំដៅទៅរកជណ្តើររបស់ពួកគេដើម្បីចុះ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានធ្លាក់ចុះមកហើយថ្លោះជើង។ ខ្ញុំបានទៅជួបគូកនរបស់ខ្ញុំ ហើយប្រាប់ថា “ខ្ញុំនឹងមិនចាកចេញទៅណាឡើយ រហូតទាល់តែខ្ញុំបានឮសំឡេងស្ត្រីយំសោកសង្រេង”។ ដូច្នេះ ខ្ញុំមិនបានចាកចេញឡើយរហូតដល់ខ្ញុំបានឮពួកស្ត្រីយំសោកសង្រេងចំពោះការស្លាប់របស់ អាប៊ូ រ៉ាហ្វៀ ដែលជាឈ្មួញធំនៃតំបន់ហ៊ីចាស្ហ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានក្រោកឈរឡើងដោយមិនមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់អ្វីឡើយ (ហើយពួកយើងបានបន្តដំណើរ) រហូតដល់បានមកជួបព្យាការី និងបានរាយការណ៍ប្រាប់លោក»។

អាល់-បារ៉ា អ៊ីប៊ីន អាហ្ស៊ីប បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ក្រុមមួយនៃពួកអាន់សារឱ្យទៅកាន់ អាប៊ូ រ៉ាហ្វៀ។ អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាទិក បានចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់គេនៅពេលយប់ ហើយបានសម្លាប់គេខណៈពេលដែលគេកំពុងដេកលក់។

សាលីម អាប៊ូ អាល់-ណាឌរ៍ (ទាសកររំដោះរបស់ អ៊ូម៉ើរ អ៊ីប៊ីន អ៊ូបៃឌុលឡោះ) បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំជាស្មៀនរបស់ អ៊ូម៉ើរ។ មានពេលមួយ អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាប៊ី អោវហ្វា បានសរសេរសំបុត្រមួយច្បាប់ផ្ញើទៅកាន់ អ៊ូម៉ើរ នៅពេលដែលគាត់ចេញដំណើរទៅកាន់តំបន់អាល់-ហារូរីយ៉ាស់។ ខ្ញុំបានអាននៅក្នុងសំបុត្រនោះថា អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងយុទ្ធនាការយោធាមួយរបស់លោកប្រឆាំងនឹងសត្រូវ បានរង់ចាំរហូតដល់ព្រះអាទិត្យជ្រេ បន្ទាប់មកលោកបានក្រោកឈរឡើងក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងឡាយ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ “ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ! ចូរកុំប្រាថ្នាចង់ប្រឈមមុខនឹងសត្រូវឡើយ ហើយចូរបួងសួងសុំឱ្យព្រះជាម្ចាស់ប្រទានសេចក្តីសុខក្សេមក្សាន្តចុះ ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកអ្នកត្រូវជួបប្រឈមមុខនឹងសត្រូវ ចូរពួកអ្នកអត់ធ្មត់ ហើយចូរចងចាំចុះថា ឋានសួគ៌គឺស្ថិតនៅក្រោមម្លប់នៃផ្លែដាវ!”។ បន្ទាប់មក លោកបានមានប្រសាសន៍បួងសួងថា៖ “ឱព្រះជាម្ចាស់! ព្រះអង្គជាអ្នកបញ្ចុះគម្ពីរ ជាអ្នកបណ្តែតពពក និងជាអ្នកកម្ចាត់កងទ័ពចម្រុះទាំងឡាយ! សូមទ្រង់កម្ចាត់ពួកគេ និងប្រទានជ័យជម្នះដល់ពួកយើងលើពួកគេផងចុះ!”»។

សាលីម អាប៊ូ អាល់-ណាឌរ៍ (ទាសកររំដោះរបស់ អ៊ូម៉ើរ អ៊ីប៊ីន អ៊ូបៃឌុលឡោះ) បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំជាស្មៀនរបស់ អ៊ូម៉ើរ។ មានពេលមួយ អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាប៊ី អោវហ្វា បានសរសេរសំបុត្រមួយច្បាប់ផ្ញើទៅកាន់ អ៊ូម៉ើរ នៅពេលដែលគាត់ចេញដំណើរទៅកាន់តំបន់អាល់-ហារូរីយ៉ាស់។ ខ្ញុំបានអាននៅក្នុងសំបុត្រនោះថា អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងយុទ្ធនាការយោធាមួយរបស់លោកប្រឆាំងនឹងសត្រូវ បានរង់ចាំរហូតដល់ព្រះអាទិត្យជ្រេ បន្ទាប់មកលោកបានក្រោកឈរឡើងក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងឡាយ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ “ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ! ចូរកុំប្រាថ្នាចង់ប្រឈមមុខនឹងសត្រូវឡើយ ហើយចូរបួងសួងសុំឱ្យព្រះជាម្ចាស់ប្រទានសេចក្តីសុខក្សេមក្សាន្តចុះ ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកអ្នកត្រូវជួបប្រឈមមុខនឹងសត្រូវ ចូរពួកអ្នកអត់ធ្មត់ ហើយចូរចងចាំចុះថា ឋានសួគ៌គឺស្ថិតនៅក្រោមម្លប់នៃផ្លែដាវ!”។ បន្ទាប់មក លោកបានមានប្រសាសន៍បួងសួងថា៖ “ឱព្រះជាម្ចាស់! ព្រះអង្គជាអ្នកបញ្ចុះគម្ពីរ ជាអ្នកបណ្តែតពពក និងជាអ្នកកម្ចាត់កងទ័ពចម្រុះទាំងឡាយ! សូមទ្រង់កម្ចាត់ពួកគេ និងប្រទានជ័យជម្នះដល់ពួកយើងលើពួកគេផងចុះ!”»។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរកុំប្រាថ្នាចង់ជួបប្រឈមមុខនឹងសត្រូវឡើយ ប៉ុន្តែនៅពេលណាដែលពួកអ្នកជួបប្រឈមមុខនឹងសត្រូវ ចូរពួកអ្នកអត់ធ្មត់»។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ស្ដេចឃូស្រូ (ពែរ្ស) នឹងត្រូវវិនាស ហើយនឹងគ្មានស្ដេចឃូស្រូណាម្នាក់ទៀតបន្ទាប់ពីគេឡើយ ហើយស្ដេចសេសារ (រ៉ូម) នឹងត្រូវវិនាសជាមិនខាន ហើយនឹងគ្មានស្ដេចសេសារណាម្នាក់ទៀតបន្ទាប់ពីគេឡើយ ហើយពួកអ្នកនឹងចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិកំណប់របស់ពួកគេទាំងពីរនៅក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់»។ លោកបានប្រកាសថា៖ «សង្គ្រាមគឺជាឧបាយកល»។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ស្ដេចឃូស្រូ (ពែរ្ស) នឹងត្រូវវិនាស ហើយនឹងគ្មានស្ដេចឃូស្រូណាម្នាក់ទៀតបន្ទាប់ពីគេឡើយ ហើយស្ដេចសេសារ (រ៉ូម) នឹងត្រូវវិនាសជាមិនខាន ហើយនឹងគ្មានស្ដេចសេសារណាម្នាក់ទៀតបន្ទាប់ពីគេឡើយ ហើយពួកអ្នកនឹងចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិកំណប់របស់ពួកគេទាំងពីរនៅក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់»។ លោកបានប្រកាសថា៖ «សង្គ្រាមគឺជាឧបាយកល»។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានប្រកាសថា៖ «សង្គ្រាមគឺជាឧបាយកល»។