សហ៊ីហ៍ អាល់-ពូខារី

កាអ៍ប អ៊ីប៊ីន ម៉ាលិក បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានចេញដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់សមរភូមិតាប៊ូកនៅថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ហើយលោកតែងតែចូលចិត្តចេញដំណើរ (ធ្វើដំណើរ) នៅថ្ងៃព្រហស្បតិ៍។

អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានបំពេញការថ្វាយបង្គំព្រះពេលថ្ងៃត្រង់ (ហ្សូហរ៍) ចំនួនបួនរ៉ាកអាត់នៅម៉ាឌីណះ ហើយបន្ទាប់មកបានបំពេញការថ្វាយបង្គំព្រះពេលរសៀល (អាសើរ) ចំនួនពីររ៉ាកអាត់នៅហ្ស៊ុល-ហ៊ូឡៃហ្វះ ហើយខ្ញុំបានឮបណ្តាសហការីរបស់ព្យាការីសូត្រពាក្យតាល់ប៊ីយ៉ាស់បន្លឺឡើងឮៗ (សម្រាប់បុណ្យធម្មយាត្រាហាជ្ជ និងអ៊ុមរ៉ោះ) ទាំងអស់គ្នា។

អាយស្ហះ បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកយើងបានចេញដំណើរជាមួយអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ប្រាំថ្ងៃមុនដាច់ខែហ្ស៊ុលកាអ៍ដះ ដោយមានបំណងបំពេញតែបុណ្យធម្មយាត្រាហាជ្ជប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលដែលពួកយើងទៅជិតដល់ទីក្រុងម៉ាក្កះ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ដល់អស់អ្នកដែលគ្មានសត្វពាលីសម្រាប់ធ្វើការបូជាជាមួយខ្លួន ឱ្យបំពេញការដើរព័ទ្ធជុំវិញកាអ៍បះ និងការរត់ទៅមករវាងភ្នំសាហ្វា និងភ្នំម៉ារវ៉ា រួចបញ្ចប់សភាពអ៊ីហរ៉ាមរបស់ពួកគេ។ សាច់គោត្រូវបានគេយកមកឱ្យពួកយើងនៅថ្ងៃណាហ័រ (ថ្ងៃអារសត្វពាលី) ហើយខ្ញុំបានសួរថា៖ «តើនេះជាអ្វី?»។ មានគេឆ្លើយថា៖ «អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានអារសត្វគោបូជាតំណាងឱ្យបណ្តាភរិយារបស់លោក»។

អ៊ីប៊ន អាប់បាស បានរៀបរាប់ថា៖ មានពេលមួយ ព្យាការីបានចេញដំណើរនៅក្នុងខែរ៉ាម៉ាឌាន។ លោកបានបន្តការតមអាហាររហូតដល់លោកបានទៅដល់ទីកន្លែងមួយឈ្មោះថា កាឌីដ ជាកន្លែងដែលលោកបានផ្អាកការតមអាហាររបស់លោក។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ពួកយើងឱ្យចេញទៅក្នុងកងទ័ពយុទ្ធនាការមួយ ដោយមានប្រសាសន៍ប្រាប់ពួកយើងថា៖ «ប្រសិនបើពួកអ្នករកឃើញបុគ្គលនេះនិងបុគ្គលនោះ (លោកបានបញ្ជាក់ឈ្មោះបុរសពីរនាក់មកពីកុលសម្ព័ន្ធកួរ៉ៃស្ហ) ចូរដុតពួកគេទាំងរស់ដោយភ្លើងទៅ»។ លុះដល់ពេលពួកយើងមកជម្រាបលាលោកនៅពេលពួកយើងចង់ចេញដំណើរ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «កាលពីមុន ខ្ញុំបានបង្គាប់ឱ្យពួកអ្នកដុតបុគ្គលនេះនិងបុគ្គលនោះដោយភ្លើង ប៉ុន្តែដោយសារតែការដាក់ទណ្ឌកម្មដោយភ្លើងគឺគ្មាននរណាមានសិទ្ធិធ្វើក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់ឡើយ ដូច្នេះប្រសិនបើពួកអ្នកចាប់ពួកគេបាន ចូរសម្លាប់ពួកគេ (តាមធម្មតា) វិញចុះ»។

អ៊ីប៊ន អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «វាជាកាតព្វកិច្ចសម្រាប់បុគ្គលម្នាក់ក្នុងការស្តាប់និងគោរពតាម (បញ្ជារបស់មេដឹកនាំ) ដរាបណាបញ្ជាទាំងនោះមិនពាក់ព័ន្ធនឹងការប្រព្រឹត្តអំពើបាប (មិនស្តាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់)។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើមានការបង្ខំឱ្យប្រព្រឹត្តអំពើបាបចំពោះព្រះជាម្ចាស់ នោះគេមិនត្រូវស្តាប់ ឬមិនត្រូវគោរពតាមឡើយ»។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ លោកបានឮអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់មានប្រសាសន៍ថា៖ «ពួកយើងជាប្រជាជាតិចុងក្រោយគេ ប៉ុន្តែជាអ្នកដំបូងគេដែលនឹងចូលទៅក្នុងស្ថានសួគ៌»។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍បន្ថែមទៀតថា៖ «បុគ្គលណាដែលស្តាប់បង្គាប់ខ្ញុំ គឺគេបានស្តាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយបុគ្គលណាដែលមិនស្តាប់បង្គាប់ខ្ញុំ គឺគេមិនស្តាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ បុគ្គលណាដែលស្តាប់បង្គាប់មេដឹកនាំ គឺគេបានស្តាប់បង្គាប់ខ្ញុំ ហើយបុគ្គលណាដែលមិនស្តាប់បង្គាប់មេដឹកនាំ គឺគេមិនស្តាប់បង្គាប់ខ្ញុំឡើយ។ មេដឹកនាំ (អ៊ីម៉ាម) គឺប្រៀបដូចជាខែលការពារ ដែលប្រជាមូស្លីមត្រូវប្រយុទ្ធការពារពីក្រោយគេ និងស្វែងរកការការពារពីគេ។ ប្រសិនបើមេដឹកនាំនោះបញ្ជាមនុស្សលោកដោយភាពសុចរិត និងដឹកនាំដោយយុត្តិធម៌ នោះគេនឹងទទួលបានផលបុណ្យចំពោះទង្វើនោះ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេប្រព្រឹត្តផ្ទុយពីនេះ នោះគេនឹងត្រូវទទួលខុសត្រូវលើទង្វើនោះ»។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ លោកបានឮអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់មានប្រសាសន៍ថា៖ «ពួកយើងជាប្រជាជាតិចុងក្រោយគេ ប៉ុន្តែជាអ្នកដំបូងគេដែលនឹងចូលទៅក្នុងស្ថានសួគ៌»។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍បន្ថែមទៀតថា៖ «បុគ្គលណាដែលស្តាប់បង្គាប់ខ្ញុំ គឺគេបានស្តាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយបុគ្គលណាដែលមិនស្តាប់បង្គាប់ខ្ញុំ គឺគេមិនស្តាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ បុគ្គលណាដែលស្តាប់បង្គាប់មេដឹកនាំ គឺគេបានស្តាប់បង្គាប់ខ្ញុំ ហើយបុគ្គលណាដែលមិនស្តាប់បង្គាប់មេដឹកនាំ គឺគេមិនស្តាប់បង្គាប់ខ្ញុំឡើយ។ មេដឹកនាំ (អ៊ីម៉ាម) គឺប្រៀបដូចជាខែលការពារ ដែលប្រជាមូស្លីមត្រូវប្រយុទ្ធការពារពីក្រោយគេ និងស្វែងរកការការពារពីគេ។ ប្រសិនបើមេដឹកនាំនោះបញ្ជាមនុស្សលោកដោយភាពសុចរិត និងដឹកនាំដោយយុត្តិធម៌ នោះគេនឹងទទួលបានផលបុណ្យចំពោះទង្វើនោះ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេប្រព្រឹត្តផ្ទុយពីនេះ នោះគេនឹងត្រូវទទួលខុសត្រូវលើទង្វើនោះ»។

អ៊ីប៊ន អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលដែលពួកយើងបានទៅដល់ (ហូដាយប៊ីយ៉ាស់) នៅឆ្នាំបន្ទាប់ (បន្ទាប់ពីសន្ធិសញ្ញាហូដាយប៊ីយ៉ាស់) សូម្បីតែមនុស្សពីរនាក់ក្នុងចំណោមពួកយើង ក៏មិនអាចឯកភាពគ្នាបានដែរថាតើដើមឈើមួយណាដែលពួកយើងធ្លាប់បានធ្វើសច្ចាប្រណិធានភក្តីភាពនៅក្រោមនោះ ហើយរឿងនោះគឺកើតចេញពីសេចក្តីមេត្តាករុណារបស់ព្រះជាម្ចាស់។ (អ្នករៀបរាប់បន្តបានសួរ ណាហ៊្វី ថា៖ «តើព្យាការីបានទទួលសច្ចាប្រណិធានភក្តីភាពរបស់ពួកគេសម្រាប់អ្វី តើសម្រាប់ការស្លាប់ឬ?»។ ណាហ៊្វី បានឆ្លើយថា៖ «ទេ គឺលោកបានទទួលសច្ចាប្រណិធានភក្តីភាពរបស់ពួកគេសម្រាប់ភាពអត់ធ្មត់»)។

អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន ហ្សៃដ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅក្នុងសម័យកាល (នៃសមរភូមិ) អាល់-ហាររ៉ោះ មានបុរសម្នាក់បានមករកលោក ហើយនិយាយថា៖ «អ៊ីប៊ន ហានហ្សាឡះ កំពុងទទួលការធ្វើសច្ចាប្រណិធានភក្តីភាពពីមនុស្សទាំងឡាយសម្រាប់ការស្លាប់»។ លោកបានឆ្លើយតបថា៖ «ខ្ញុំនឹងមិនធ្វើសច្ចាប្រណិធានភក្តីភាពសម្រាប់រឿងបែបនេះចំពោះនរណាម្នាក់ឡើយ បន្ទាប់ពីអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់»។

យ៉ាហ្ស៊ីដ អ៊ីប៊ីន អ៊ូបៃដ បានរៀបរាប់ថា៖ សាឡាម៉ាស់ បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានធ្វើសច្ចាប្រណិធានភក្តីភាព (អាល់-រីដវ៉ាន) ចំពោះអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយបន្ទាប់មកខ្ញុំបានដើរទៅកាន់ម្លប់ដើមឈើមួយដើម។ នៅពេលដែលចំនួនមនុស្សនៅជុំវិញព្យាការីបានថយចុះ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “ឱ អ៊ីប៊ីន អាល់-អាកវ៉ា! តើលោកមិនព្រមធ្វើសច្ចាប្រណិធានភក្តីភាពចំពោះខ្ញុំទេឬ?”។ ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ “ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំបានធ្វើសច្ចាប្រណិធានភក្តីភាពចំពោះលោកម្តងរួចមកហើយ”។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “ចូរធ្វើម្តងទៀតទៅ”។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏បានធ្វើសច្ចាប្រណិធានភក្តីភាពជាលើកទីពីរ»។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ «ឱ អាប៊ូ មូស្លីម! តើពួកលោកបានធ្វើសច្ចាប្រណិធានភក្តីភាពសម្រាប់អ្វីនៅថ្ងៃនោះ?»។ លោកបានឆ្លើយថា៖ «ពួកយើងបានធ្វើសច្ចាប្រណិធានភក្តីភាពសម្រាប់ការស្លាប់»។

អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ នៅថ្ងៃ (នៃសមរភូមិ) គូសណ្តែក (លេណដ្ឋាន) ពួកអាន់សារបាននាំគ្នាច្រៀងថា៖ «ពួកយើងគឺជាអស់អ្នកដែលបានស្បថភក្តីភាពចំពោះមូហាំម៉ាត់ ដើម្បីតស៊ូក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដរាបណាពួកយើងនៅមានជីវិត»។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ឆ្លើយតបទៅកាន់ពួកគេវិញថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់! គ្មានជីវិតពិតប្រាកដណាក្រៅពីជីវិតនៅបរលោកឡើយ ដូច្នេះសូមទ្រង់ប្រទានកិត្តិយសដល់ពួកអាន់សារ និងពួកអ្នកធ្វើចំណាកស្រុកដោយសេចក្តីសប្បុរសរបស់ទ្រង់ផងចុះ»។

មូចាស៊ី បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំនិងបងប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំបានមកជួបព្យាការី ហើយខ្ញុំបានស្នើសុំឱ្យលោកទទួលការធ្វើសច្ចាប្រណិធានភក្តីភាពពីពួកយើងសម្រាប់ការធ្វើចំណាកស្រុក។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការធ្វើចំណាកស្រុកបានកន្លងផុតទៅជាមួយមនុស្សសម័យនោះហើយ»។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ «ចុះតើលោកនឹងទទួលការធ្វើសច្ចាប្រណិធានភក្តីភាពពីពួកយើងសម្រាប់អ្វីទៅវិញ?»។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំនឹងទទួល (សច្ចាប្រណិធាន) សម្រាប់សាសនាអ៊ីស្លាម និងការតស៊ូក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់»។

មូចាស៊ី បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំនិងបងប្អូនប្រុសរបស់ខ្ញុំបានមកជួបព្យាការី ហើយខ្ញុំបានស្នើសុំឱ្យលោកទទួលការធ្វើសច្ចាប្រណិធានភក្តីភាពពីពួកយើងសម្រាប់ការធ្វើចំណាកស្រុក។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការធ្វើចំណាកស្រុកបានកន្លងផុតទៅជាមួយមនុស្សសម័យនោះហើយ»។ ខ្ញុំបានសួរថា៖ «ចុះតើលោកនឹងទទួលការធ្វើសច្ចាប្រណិធានភក្តីភាពពីពួកយើងសម្រាប់អ្វីទៅវិញ?»។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំនឹងទទួល (សច្ចាប្រណិធាន) សម្រាប់សាសនាអ៊ីស្លាម និងការតស៊ូក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់»។

អាប់ឌុលឡោះ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅថ្ងៃនេះ មានបុរសម្នាក់បានមករកខ្ញុំ ហើយបានសួរខ្ញុំនូវសំណួរមួយដែលខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវឆ្លើយយ៉ាងដូចម្តេចឡើយ។ គេបានសួរថា៖ «សូមប្រាប់ខ្ញុំមើល៍ ប្រសិនបើបុរសម្នាក់ដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិ សកម្មរហ័សរហួន និងប្រដាប់ដោយអាវុធគ្រប់គ្រាន់ បានចេញទៅធ្វើចម្បាំងជាមួយមេដឹកនាំរបស់ពួកយើង ហើយមេដឹកនាំនោះបានបញ្ជាពួកយើងឱ្យធ្វើនូវរឿងរ៉ាវណាដែលពួកយើងមិនអាចធ្វើទៅរួច (តើពួកយើងគួរតែស្តាប់បង្គាប់គេដែរឬទេ?)»។ ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ «សូមស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវឆ្លើយតបទៅអ្នកយ៉ាងដូចម្តេចឡើយ លើកលែងតែពួកយើងធ្លាប់បានរួមរស់ជាមួយព្យាការី ហើយលោកតែងតែបង្គាប់ពួកយើងឱ្យធ្វើកិច្ចការណាមួយត្រឹមតែម្តងគត់រហូតដល់ពួកយើងសម្រេចវាបាន។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ ពួកអ្នកគ្រប់គ្នានឹងនៅតែស្ថិតក្នុងស្ថានភាពល្អដរាបណាគេនៅតែស្តាប់បង្គាប់ព្រះជាម្ចាស់។ ប្រសិនបើបុគ្គលណាម្នាក់មានការសង្ស័យអំពីភាពត្រឹមត្រូវស្របច្បាប់នៃរឿងណាមួយ គេគប្បីសួរនាំអ្នកណាដែលអាចបំភ្លឺគេឱ្យអស់សង្ស័យបាន ប៉ុន្តែពេលវេលាមួយនឹងមកដល់ក្នុងពេលដ៏ឆាប់ខាងមុខ ដែលពួកអ្នកនឹងមិនអាចស្វែងរកមនុស្សបែបនោះឃើញឡើយ។ សូមស្បថនឹងព្រះអង្គដែលគ្មានព្រះណាផ្សេងគួរជាទីគោរពសក្ការៈក្រៅពីទ្រង់! ខ្ញុំយល់ឃើញថា ការប្រៀបធៀបរវាងអ្វីដែលបានកន្លងផុតទៅនៃលោកិយនេះ (ធៀបនឹងអ្វីដែលនៅសេសសល់) គឺប្រៀបដូចជាស្រះទឹកមួយដែលទឹកសាបថ្លាត្រូវបានគេប្រើប្រាស់អស់ ហើយគ្មានអ្វីនៅសេសសល់ក្រៅពីទឹកល្អក់កករភក់ជ្រាំនោះឡើយ»។

សាលីម អាប៊ូ អាល់-ណាឌរ៍ ដែលជាទាសកររំដោះរបស់ អ៊ូម៉ើរ អ៊ីប៊ីន អ៊ូបៃឌុលឡោះ និងជាស្មៀនរបស់ អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាប៊ី អោវហ្វា បានសរសេរសំបុត្រមួយច្បាប់ផ្ញើទៅកាន់ អ៊ូម៉ើរ ដែលមានខ្លឹមសារដូចតទៅ៖ «មានពេលមួយ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ (នៅក្នុងការធ្វើចម្បាំងមួយ) បានរង់ចាំរហូតដល់ព្រះអាទិត្យជ្រេ បន្ទាប់មកលោកបានក្រោកឈរឡើងក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងឡាយ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ “ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ! ចូរកុំប្រាថ្នាចង់ប្រឈមមុខនឹងសត្រូវ (ក្នុងការប្រយុទ្ធ) ឡើយ ហើយចូរបួងសួងសុំឱ្យព្រះជាម្ចាស់ប្រទានសេចក្តីសុខក្សេមក្សាន្តដល់ពួកអ្នកចុះ ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកអ្នកត្រូវជួបប្រឈមមុខនឹងសត្រូវ ចូរពួកអ្នកអត់ធ្មត់ ហើយចូរដឹងចុះថា ឋានសួគ៌គឺស្ថិតនៅក្រោមម្លប់នៃផ្លែដាវ!”។ បន្ទាប់មក លោកបានមានប្រសាសន៍បួងសួងថា៖ “ឱព្រះជាម្ចាស់! ព្រះអង្គជាអ្នកបញ្ចុះគម្ពីរ ជាអ្នកបណ្តែតពពក និងជាអ្នកកម្ចាត់កងទ័ពចម្រុះទាំងឡាយ! សូមទ្រង់កម្ចាត់ពួកគេ និងប្រទានជ័យជម្នះដល់ពួកយើងផងចុះ!”»។

សាលីម អាប៊ូ អាល់-ណាឌរ៍ ដែលជាទាសកររំដោះរបស់ អ៊ូម៉ើរ អ៊ីប៊ីន អ៊ូបៃឌុលឡោះ និងជាស្មៀនរបស់ អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាប៊ី អោវហ្វា បានសរសេរសំបុត្រមួយច្បាប់ផ្ញើទៅកាន់ អ៊ូម៉ើរ ដែលមានខ្លឹមសារដូចតទៅ៖ «មានពេលមួយ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ (នៅក្នុងការធ្វើចម្បាំងមួយ) បានរង់ចាំរហូតដល់ព្រះអាទិត្យជ្រេ បន្ទាប់មកលោកបានក្រោកឈរឡើងក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងឡាយ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ “ឱមនុស្សលោកទាំងឡាយ! ចូរកុំប្រាថ្នាចង់ប្រឈមមុខនឹងសត្រូវ (ក្នុងការប្រយុទ្ធ) ឡើយ ហើយចូរបួងសួងសុំឱ្យព្រះជាម្ចាស់ប្រទានសេចក្តីសុខក្សេមក្សាន្តដល់ពួកអ្នកចុះ ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកអ្នកត្រូវជួបប្រឈមមុខនឹងសត្រូវ ចូរពួកអ្នកអត់ធ្មត់ ហើយចូរដឹងចុះថា ឋានសួគ៌គឺស្ថិតនៅក្រោមម្លប់នៃផ្លែដាវ!”។ បន្ទាប់មក លោកបានមានប្រសាសន៍បួងសួងថា៖ “ឱព្រះជាម្ចាស់! ព្រះអង្គជាអ្នកបញ្ចុះគម្ពីរ ជាអ្នកបណ្តែតពពក និងជាអ្នកកម្ចាត់កងទ័ពចម្រុះទាំងឡាយ! សូមទ្រង់កម្ចាត់ពួកគេ និងប្រទានជ័យជម្នះដល់ពួកយើងផងចុះ!”»។

ជាប៊ៀរ អ៊ីប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានចូលរួមនៅក្នុងការធ្វើចម្បាំងមួយជាមួយអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ព្យាការីបានជួបខ្ញុំ (នៅតាមផ្លូវ) ខណៈពេលដែលខ្ញុំកំពុងជិះសត្វអូដ្ឋមួយក្បាលរបស់ពួកយើងដែលប្រើសម្រាប់ដឹកទឹកស្រោចស្រពដំណាំ ហើយវាបានអស់កម្លាំងខ្លាំងរហូតដល់ស្ទើរតែដើរមិនរួច។ ព្យាការីបានសួរខ្ញុំថា៖ «តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះសត្វអូដ្ឋនេះ?»។ ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ «វាអស់កម្លាំងខ្លាំងណាស់»។ ដូច្នេះ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានដើរទៅពីក្រោយវា រួចបានដេញវា និងបានបួងសួងសុំពរជ័យឱ្យវា ហើយសត្វអូដ្ឋនោះក៏ចាប់ផ្តើមដើរលឿនជាងសត្វអូដ្ឋដទៃទៀតទាំងអស់។ បន្ទាប់មក លោកបានសួរខ្ញុំថា៖ «តើលោកឃើញសត្វអូដ្ឋរបស់លោកយ៉ាងណាដែរឥឡូវនេះ?»។ ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំឃើញថាវាល្អប្រសើរខ្លាំងណាស់ឥឡូវនេះ ដោយសារតែវាបានទទួលពរជ័យរបស់លោក»។ លោកបានសួរថា៖ «តើលោកព្រមលក់វាឱ្យខ្ញុំទេ?»។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ខ្មាសអៀន (មិនហ៊ានបដិសេធសំណើរបស់លោក) បើទោះបីជាវាជាសត្វអូដ្ឋតែមួយក្បាលគត់សម្រាប់ស្រោចស្រពដំណាំរបស់ពួកយើងក៏ដោយ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏បានជម្រាបថា៖ «បាទ ខ្ញុំព្រម»។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «បើដូច្នោះ ចូរលក់វាឱ្យខ្ញុំទៅ»។ ខ្ញុំបានលក់វាឱ្យលោកដោយមានលក្ខខណ្ឌថា ខ្ញុំអាចបន្តជិះវាបានរហូតដល់ខ្ញុំទៅដល់ម៉ាឌីណះ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំជាកូនកំលោះទើបតែរៀបការថ្មីថ្មោង» ហើយខ្ញុំបានសុំការអនុញ្ញាតពីលោកដើម្បីវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះមុន។ លោកក៏បានអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏បានចេញដំណើរទៅម៉ាឌីណះមុនមនុស្សទាំងឡាយ រហូតដល់ខ្ញុំបានទៅដល់ម៉ាឌីណះ ជាកន្លែងដែលខ្ញុំបានជួបឪពុកមាផ្កាយរបស់ខ្ញុំ ដែលបានសួរខ្ញុំអំពីរឿងសត្វអូដ្ឋ ហើយខ្ញុំបានប្រាប់គាត់នូវរឿងរ៉ាវទាំងអស់ ហើយគាត់បានស្តីបន្ទោសខ្ញុំចំពោះរឿងនោះ។ នៅពេលដែលខ្ញុំបានសុំការអនុញ្ញាតពីអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ លោកបានសួរខ្ញុំថាតើខ្ញុំបានរៀបការជាមួយនារីព្រហ្មចារី ឬស្ត្រីមេម៉ាយ ហើយខ្ញុំបានឆ្លើយថារៀបការជាមួយស្ត្រីមេម៉ាយ។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកមិនរៀបការជាមួយនារីព្រហ្មចារី ដែលនាងអាចលេងកម្សាន្តជាមួយលោក ហើយលោកអាចលេងកម្សាន្តជាមួយនាង?»។ ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ឪពុករបស់ខ្ញុំបានទទួលមរណភាព (ពលីជីវិតក្នុងសង្គ្រាម) ហើយខ្ញុំមានប្អូនស្រីតូចៗជាច្រើននាក់ ដូច្នេះខ្ញុំយល់ថាមិនសមរម្យឡើយដែលខ្ញុំត្រូវរៀបការជាមួយក្មេងស្រីវ័យក្មេងដូចជាពួកគេ ដែលមិនអាចអប់រំទូន្មានពួកគេ ឬមិនអាចជួយមើលថែពួកគេបាននោះ។ ដូច្នេះហើយ ទើបខ្ញុំរៀបការជាមួយស្ត្រីមេម៉ាយ ដើម្បីឱ្យនាងអាចជួយមើលថែពួកគេ និងអប់រំទូន្មានពួកគេបាន»។ នៅពេលដែលអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមកដល់ម៉ាឌីណះ ខ្ញុំបាននាំសត្វអូដ្ឋនោះទៅជួបលោកនៅព្រឹកបន្ទាប់ ហើយលោកបានប្រគល់តម្លៃរបស់វាឱ្យខ្ញុំ ព្រមទាំងបានប្រគល់សត្វអូដ្ឋនោះត្រឡប់មកឱ្យខ្ញុំវិញផងដែរ»។

អាណាស អ៊ីប៊ីន ម៉ាលិក បានរៀបរាប់ថា៖ មានពេលមួយ មានការភ័យស្លន់ស្លោមួយបានកើតឡើងនៅម៉ាឌីណះ ដូច្នេះអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានជិះសេះមួយក្បាលជារបស់ អាប៊ូ តាល់ហះ ហើយ (នៅពេលលោកត្រឡប់មកវិញ) លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពួកយើងមិនបានឃើញអ្វី (ដែលគួរឱ្យភ័យខ្លាច) ឡើយ ប៉ុន្តែពួកយើងឃើញថាសេះនេះរត់លឿនខ្លាំងណាស់»។

អាណាស អ៊ីប៊ីន ម៉ាលិក បានរៀបរាប់ថា៖ មានពេលមួយ មនុស្សទាំងឡាយមានការភ័យស្លន់ស្លោ ដូច្នេះអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានជិះសេះមួយក្បាលដែលដើរយឺតជារបស់ អាប៊ូ តាល់ហះ ហើយលោកបានចេញទៅតែម្នាក់ឯងដោយបង្ខំឱ្យសេះនោះរត់យ៉ាងលឿន។ បន្ទាប់មក មនុស្សទាំងឡាយក៏បានជិះសេះដេញតាមពីក្រោយលោក។ នៅពេលលោកត្រឡប់មកវិញ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «កុំភ័យខ្លាចអី (គ្មានអ្វីដែលត្រូវភ័យខ្លាចឡើយ) (ហើយខ្ញុំឃើញថា) សេះនេះគឺលឿនខ្លាំងណាស់»។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក សេះនោះមិនដែលចាញ់សេះណាផ្សេងក្នុងការរត់ប្រណាំងឡើយ។