សហ៊ីហ៍ អាល់-ពូខារី

អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកយើងបានរួមដំណើរជាមួយព្យាការី (នៅក្នុងការធ្វើដំណើរមួយ) ហើយម្លប់តែមួយគត់ដែលមនុស្សម្នាក់អាចជ្រកបាន គឺម្លប់ដែលកើតចេញពីសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ។ អ្នកដែលបានតមអាហារមិនបានធ្វើការងារអ្វីឡើយ រីឯអ្នកដែលមិនបានតមអាហារបានជួយបម្រើការងារ ថែរក្សាសត្វអូដ្ឋ ដងទឹកមកឱ្យពួកគេ និងជួយមើលថែអ្នកជំងឺព្រមទាំងអ្នករបួស។ ដូច្នេះ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នៅថ្ងៃនេះ អស់អ្នកដែលមិនបានតមអាហារ បានទទួលយកផលបុណ្យ (ទាំងអស់) ទៅហើយ»។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការផ្តល់ទានជាកាតព្វកិច្ចជារៀងរាល់ថ្ងៃលើគ្រប់សន្លាក់ឆ្អឹងទាំងអស់របស់មនុស្សលោក។ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់ជួយបុគ្គលម្នាក់ទៀតក្នុងកិច្ចការទាក់ទងនឹងសត្វជំនិះរបស់គេ ដោយជួយគេឡើងជិះ ឬជួយលើកអីវ៉ាន់ដាក់លើសត្វជំនិះនោះ ទាំងអស់នេះសុទ្ធតែត្រូវបានចាត់ទុកជាទាន។ ពាក្យសម្តីល្អមួយម៉ាត់ និងរាល់ជំហានដែលមនុស្សម្នាក់បោះទៅកាន់ការថ្វាយបង្គំព្រះជាជួររួមគ្នាតាមកាតព្វកិច្ច ក៏ត្រូវបានចាត់ទុកជាទានដែរ ហើយការចង្អុលបង្ហាញផ្លូវដល់បុគ្គលណាម្នាក់ ក៏ត្រូវបានចាត់ទុកជាទានដែរ»។

សះល៍ អ៊ីប៊ីន សាអ៍ដ អាល់-សាអ៊ីឌី បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការយាមល្បាតដើម្បីការពារប្រជាមូស្លីមពីពួកគ្មានជំនឿនៅក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រឹមតែមួយថ្ងៃ គឺប្រសើរជាងលោកិយនេះនិងអ្វីៗទាំងអស់ដែលមាននៅលើផ្ទៃរបស់វា។ ហើយកន្លែងមួយនៅក្នុងស្ថានសួគ៌ដែលមានទំហំតូចត្រឹមប្រវែងរំពាត់របស់ពួកអ្នកម្នាក់ ក៏ប្រសើរជាងលោកិយនេះនិងអ្វីៗទាំងអស់ដែលមាននៅលើផ្ទៃរបស់វាដែរ។ ហើយដំណើរមួយពេលព្រឹក ឬមួយពេលល្ងាចដែលអ្នកបម្រើម្នាក់ធ្វើដំណើរក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺប្រសើរជាងលោកិយនេះនិងអ្វីៗទាំងអស់ដែលមាននៅលើផ្ទៃរបស់វា»។

អាណាស អ៊ីប៊ីន ម៉ាលិក បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ អាប៊ូ តាល់ហះ ថា៖ «ចូរជ្រើសរើសក្មេងបម្រើម្នាក់ក្នុងចំណោមក្មេងបម្រើរបស់លោក ដើម្បីមកបម្រើខ្ញុំនៅក្នុងយុទ្ធនាការទៅកាន់ខៃបារ»។ ដូច្នេះ អាប៊ូ តាល់ហះ ក៏បាននាំខ្ញុំទៅដោយឱ្យខ្ញុំជិះពីក្រោយលោក ខណៈពេលនោះខ្ញុំជាក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលជិតពេញវ័យ។ ខ្ញុំតែងតែបម្រើអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅពេលដែលលោកឈប់សម្រាក។ ខ្ញុំបានឮលោកមានប្រសាសន៍បួងសួងជាញឹកញាប់ថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់! ទូលបង្គំសូមជ្រកកោនជាមួយទ្រង់ពីការព្រួយបារម្ភនិងទុក្ខសោក ពីភាពទន់ខ្សោយនិងភាពខ្ជិលច្រអូស ពីភាពកំណាញ់និងភាពកំសាក ពីបន្ទុកបំណុលដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ និងពីការជិះជាន់សង្កត់សង្កិនរបស់មនុស្សលោក»។ បន្ទាប់មក ពួកយើងបានទៅដល់ខៃបារ ហើយនៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានលទ្ធភាពឱ្យលោកវាយដណ្តើមយកបន្ទាយ (នៃខៃបារ) បានសម្រេច សម្រស់ដ៏ស្រស់សោភារបស់នាង សាហ្វ៊ីយ៉ាស់ ប៊ិនត៍ ហ៊ុយ៉ៃ អ៊ីប៊ីន អាខតាប ត្រូវបានគេពណ៌នាប្រាប់លោក។ ស្វាមីរបស់នាងត្រូវបានសម្លាប់ខណៈពេលនាងទើបតែរៀបការថ្មីថ្មោង។ ដូច្នេះ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើសនាងសម្រាប់ខ្លួនលោក ហើយបាននាំនាងទៅជាមួយរហូតដល់ពួកយើងបានទៅដល់ទីកន្លែងមួយឈ្មោះថា សាដ-អាល់-សាហ៍បា ជាទីដែលនាងបានផុតរដូវធ្លាក់ឈាម ហើយលោកក៏បានយកនាងធ្វើជាភរិយា។ អាហារហាយស៍ (មុខម្ហូបម្យ៉ាងធ្វើពីផ្លែឈើទុំ ខ្លាញ់ និងទឹកដោះគោជូរស្ងួត) ត្រូវបានគេរៀបចំដាក់នៅលើផ្ទាំងស្បែកតូចមួយ។ បន្ទាប់មក អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ឱ្យខ្ញុំទៅហៅអស់អ្នកដែលនៅជុំវិញខ្ញុំមក។ នោះហើយគឺជាពិធីជប់លៀងមង្គលការរបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់និងនាង សាហ្វ៊ីយ៉ាស់។ បន្ទាប់មក ពួកយើងបានចាកចេញឆ្ពោះទៅកាន់ម៉ាឌីណះ។ ខ្ញុំបានឃើញអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបត់អាវធំមួយព័ទ្ធជុំវិញបូករបស់សត្វអូដ្ឋ ដើម្បីធ្វើជាកន្លែងអង្គុយដ៏ទូលាយសម្រាប់នាង សាហ្វ៊ីយ៉ាស់ (អង្គុយពីក្រោយលោក)។ លោកបានអង្គុយក្បែរសត្វអូដ្ឋរបស់លោក ដោយដាក់ជង្គង់របស់លោកឱ្យនាង សាហ្វ៊ីយ៉ាស់ ជាន់ទ្រាប់ជើងដើម្បីឡើងជិះលើខ្នងអូដ្ឋ។ បន្ទាប់មក ពួកយើងបានបន្តដំណើរទៅមុខរហូតដល់ពេលពួកយើងជិតដល់ម៉ាឌីណះ លោកបានសម្លឹងមើលទៅភ្នំអ៊ូហ៊ូដ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «នេះជាភ្នំមួយដែលស្រឡាញ់ពួកយើង ហើយពួកយើងក៏ស្រឡាញ់វាដែរ»។ បន្ទាប់មក លោកបានសម្លឹងមើលទៅទីក្រុងម៉ាឌីណះ ហើយបានមានប្រសាសន៍បួងសួងថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់! ទូលបង្គំសូមកំណត់តំបន់ដែលនៅចន្លោះភ្នំទាំងពីររបស់វា (ម៉ាឌីណះ) ឱ្យទៅជាដែនដីពិសិដ្ឋ ដូចដែលអ៊ីប្រាហ៊ីមបានកំណត់ទីក្រុងម៉ាក្កះឱ្យទៅជាដែនដីពិសិដ្ឋដូច្នោះដែរ។ ឱព្រះជាម្ចាស់! សូមទ្រង់ប្រទានពរជ័យដល់ពួកគេ (អ្នកស្រុកម៉ាឌីណះ) នៅក្នុងរង្វាស់រង្វាល់មូដដ៍ និងសាករបស់ពួកគេផងចុះ»។

អាណាស អ៊ីប៊ីន ម៉ាលិក បានរៀបរាប់ថា៖ អ៊ុម្មុ ហារ៉ាម បានប្រាប់ខ្ញុំថា ថ្ងៃមួយ ព្យាការីបានសម្រាន្តថ្ងៃត្រង់មួយស្របក់នៅក្នុងផ្ទះរបស់នាង។ បន្ទាប់មក លោកបានភ្ញាក់ឡើងដោយទឹកមុខញញឹម។ អ៊ុម្មុ ហារ៉ាម បានជម្រាបសួរថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! តើអ្វីដែលធ្វើឱ្យលោកញញឹម?»។ លោកបានឆ្លើយតបថា៖ «ខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងដែលបានឃើញ (នៅក្នុងសុបិន) មនុស្សមួយក្រុមក្នុងចំណោមអ្នកដើរតាមខ្ញុំ កំពុងធ្វើដំណើរលើសមុទ្រ ដោយមើលទៅដូចជាស្តេចនៅលើបល្ល័ង្កដូច្នោះដែរ»។ នាងបានជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! សូមលោកមេត្តាបួងសួងដល់ព្រះជាម្ចាស់ឱ្យខ្ញុំបានស្ថិតនៅក្នុងចំណោមពួកគេផង»។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នាងស្ថិតនៅក្នុងចំណោមពួកគេហើយ»។ បន្ទាប់មក លោកបានសម្រាន្តលក់ម្តងទៀត រួចក៏ភ្ញាក់ឡើងដោយទឹកមុខញញឹម ហើយបានមានប្រសាសន៍ដូចមុនពីរឬបីដង។ នាងក៏បានជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! សូមលោកមេត្តាបួងសួងដល់ព្រះជាម្ចាស់ឱ្យខ្ញុំបានស្ថិតនៅក្នុងចំណោមពួកគេផង»។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នាងស្ថិតនៅក្នុងចំណោមក្រុមដំបូងគេ»។ ក្រោយមក អ៊ុបាដះ អ៊ីប៊ីន អាល់-សាមីត បានរៀបការជាមួយនាង (អ៊ុម្មុ ហារ៉ាម) ហើយលោកបាននាំនាងចេញទៅចូលរួមក្នុងការតស៊ូក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ នៅពេលនាងត្រឡប់មកវិញ សត្វពាហនៈមួយក្បាលត្រូវបានគេយកមកឱ្យនាងជិះ ប៉ុន្តែនាងបានធ្លាក់ពីលើសត្វនោះ ហើយបាក់កទទួលមរណភាព។

អាណាស អ៊ីប៊ីន ម៉ាលិក បានរៀបរាប់ថា៖ អ៊ុម្មុ ហារ៉ាម បានប្រាប់ខ្ញុំថា ថ្ងៃមួយ ព្យាការីបានសម្រាន្តថ្ងៃត្រង់មួយស្របក់នៅក្នុងផ្ទះរបស់នាង។ បន្ទាប់មក លោកបានភ្ញាក់ឡើងដោយទឹកមុខញញឹម។ អ៊ុម្មុ ហារ៉ាម បានជម្រាបសួរថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! តើអ្វីដែលធ្វើឱ្យលោកញញឹម?»។ លោកបានឆ្លើយតបថា៖ «ខ្ញុំមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងដែលបានឃើញ (នៅក្នុងសុបិន) មនុស្សមួយក្រុមក្នុងចំណោមអ្នកដើរតាមខ្ញុំ កំពុងធ្វើដំណើរលើសមុទ្រ ដោយមើលទៅដូចជាស្តេចនៅលើបល្ល័ង្កដូច្នោះដែរ»។ នាងបានជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! សូមលោកមេត្តាបួងសួងដល់ព្រះជាម្ចាស់ឱ្យខ្ញុំបានស្ថិតនៅក្នុងចំណោមពួកគេផង»។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នាងស្ថិតនៅក្នុងចំណោមពួកគេហើយ»។ បន្ទាប់មក លោកបានសម្រាន្តលក់ម្តងទៀត រួចក៏ភ្ញាក់ឡើងដោយទឹកមុខញញឹម ហើយបានមានប្រសាសន៍ដូចមុនពីរឬបីដង។ នាងក៏បានជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! សូមលោកមេត្តាបួងសួងដល់ព្រះជាម្ចាស់ឱ្យខ្ញុំបានស្ថិតនៅក្នុងចំណោមពួកគេផង»។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នាងស្ថិតនៅក្នុងចំណោមក្រុមដំបូងគេ»។ ក្រោយមក អ៊ុបាដះ អ៊ីប៊ីន អាល់-សាមីត បានរៀបការជាមួយនាង (អ៊ុម្មុ ហារ៉ាម) ហើយលោកបាននាំនាងចេញទៅចូលរួមក្នុងការតស៊ូក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ នៅពេលនាងត្រឡប់មកវិញ សត្វពាហនៈមួយក្បាលត្រូវបានគេយកមកឱ្យនាងជិះ ប៉ុន្តែនាងបានធ្លាក់ពីលើសត្វនោះ ហើយបាក់កទទួលមរណភាព។

មូស្អាប់ អ៊ីប៊ីន សាអ៍ដ បានរៀបរាប់ថា៖ មានពេលមួយ សាអ៍ដ (អ៊ីប៊ន អាប៊ី វ៉ាកកាស) ធ្លាប់គិតថាខ្លួនលោកមានភាពប្រសើរជាងអស់អ្នកដែលមានឋានៈទាបជាងលោក។ ពេលនោះ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពួកអ្នកមិនទទួលបានជ័យជម្នះ ឬមិនទទួលបានការចិញ្ចឹមជីវិតឡើយ លើកលែងតែតាមរយៈ (ពរជ័យ និងការបួងសួងរបស់) ជនទន់ខ្សោយនិងជនក្រីក្រនៅក្នុងចំណោមពួកអ្នកប៉ុណ្ណោះ»។

អាប៊ូ សាអ៊ិដ អាល់-ខុទរី បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពេលវេលាមួយនឹងមកដល់ នៅពេលដែលក្រុមមនុស្សជាច្រើននឹងចេញទៅតស៊ូក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយនឹងមានការសួរថា៖ “តើមាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលធ្លាប់បានរួមរស់ជាមួយព្យាការីដែរឬទេ?”។ ចម្លើយនឹងឆ្លើយថា៖ “បាទ មាន”។ ពេលនោះ ពួកគេនឹងទទួលបានជ័យជម្នះ (ពីព្រះជាម្ចាស់ ដោយសារតែបុគ្គលនោះ)។ បន្ទាប់មក ពេលវេលាមួយទៀតនឹងមកដល់ នៅពេលដែលមានការសួរថា៖ “តើមាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលធ្លាប់បានរួមរស់ជាមួយសហការីរបស់ព្យាការីដែរឬទេ?”។ គេនឹងឆ្លើយថា៖ “បាទ មាន” ហើយពួកគេក៏នឹងទទួលបានជ័យជម្នះ (ពីព្រះជាម្ចាស់)។ បន្ទាប់មក ពេលវេលាមួយទៀតនឹងមកដល់ នៅពេលដែលមានការសួរថា៖ “តើមាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកដែលធ្លាប់បានរួមរស់ជាមួយអ្នកដែលធ្លាប់រួមរស់ជាមួយសហការីរបស់ព្យាការីដែរឬទេ?”។ គេនឹងឆ្លើយថា៖ “បាទ មាន” ហើយពួកគេក៏នឹងទទួលបានជ័យជម្នះ (ពីព្រះជាម្ចាស់) ផងដែរ»។

សះល៍ អ៊ីប៊ីន សាអ៍ដ អាល់-សាអ៊ីឌី បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់និងពួកអ្នកគោរពពហុព្រះបានប្រឈមមុខដាក់គ្នា ហើយបានចាប់ផ្តើមប្រយុទ្ធគ្នា។ នៅពេលដែលអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានត្រឡប់ទៅកាន់បន្ទាយរបស់លោកវិញ ហើយពួកអ្នកគោរពពហុព្រះបានត្រឡប់ទៅកាន់បន្ទាយរបស់ពួកគេវិញនោះ មានមនុស្សម្នាក់បាននិយាយអំពីបុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមសហការីរបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលតែងតែដេញតាម និងកាប់សម្លាប់ពួកអ្នកគោរពពហុព្រះណាដែលដើរតែម្នាក់ឯងដោយដាវរបស់គេ។ គេបាននិយាយថា៖ «គ្មាននរណាម្នាក់បំពេញភារកិច្ច (ក្នុងការប្រយុទ្ធ) បានយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះនៅថ្ងៃនេះដូចជាបុរសនោះឡើយ»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ រូបគេគឺស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកនរក»។ បុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងឡាយបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងទៅតាមកំដរគេ (ដើម្បីឃ្លាំមើលអ្វីដែលគេធ្វើ)»។ ដូច្នេះ បុរសនោះក៏បានទៅតាមគេ ហើយគ្រប់កន្លែងដែលគេឈប់ឈរ បុរសនោះក៏ឈប់ឈរជាមួយគេ ហើយគ្រប់កន្លែងដែលគេរត់ទៅ បុរសនោះក៏រត់ទៅតាមគេដែរ។ បន្ទាប់មក បុរស (ដែលគេគិតថាអង់អាច) នោះបានរងរបួសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ហើយគេបានសម្រេចចិត្តបញ្ចប់ជីវិតខ្លួនឯងឱ្យបានឆាប់រហ័ស។ គេបានដោតផ្លែដាវទៅក្នុងដីដោយតម្រង់ចុងស្រួចរបស់វាទៅរកទ្រូងរបស់គេនៅចន្លោះសុដន់ទាំងពីរ។ បន្ទាប់មក គេបានទ្រោមខ្លួនសង្កត់លើដាវនោះ ហើយសម្លាប់ខ្លួនឯង។ បុរសដែលឃ្លាំមើលនោះបានរត់មករកអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហើយជម្រាបថា៖ «ខ្ញុំសូមធ្វើជាសាក្សីថា លោកពិតជាអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ពិតប្រាកដមែន!»។ ព្យាការីបានសួរថា៖ «តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង?»។ គេបានឆ្លើយថា៖ «(រឿងទាក់ទងនឹង) បុរសដែលលោកបានមានប្រសាសន៍ថាជាអ្នកនរកនោះ។ មនុស្សទាំងឡាយមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងចំពោះប្រសាសន៍របស់លោក ហើយខ្ញុំបាននិយាយថា “ខ្ញុំនឹងទៅស្វែងរកការពិតអំពីគេជូនពួកអ្នក”។ ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏បានចេញទៅតាមរកគេ។ គេបានរងរបួសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ហើយប្រញាប់ប្រញាល់ចង់ស្លាប់ ដោយដោតផ្លែដាវក្នុងដីហើយតម្រង់ចុងស្រួចមករកទ្រូងនៅចន្លោះសុដន់ទាំងពីរ រួចសង្កត់លើដាវនោះសម្លាប់ខ្លួនឯងតែម្តង»។ ពេលនោះ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ មនុស្សម្នាក់អាចបង្ហាញឱ្យមនុស្សទូទៅឃើញហាក់ដូចជាគេកំពុងប្រព្រឹត្តអំពើល្អរបស់អ្នកឋានសួគ៌ ប៉ុន្តែតាមការពិតគេជាអ្នកនរកទៅវិញ ហើយមនុស្សម្នាក់ទៀតអាចបង្ហាញឱ្យមនុស្សឃើញហាក់ដូចជាកំពុងប្រព្រឹត្តអំពើរបស់អ្នកនរក ប៉ុន្តែតាមការពិតគេជាអ្នកឋានសួគ៌ទៅវិញ»។

សាឡាម៉ាស់ អ៊ីប៊ីន អាល់-អាកវ៉ា បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានដើរកាត់មនុស្សមួយក្រុមមកពីកុលសម្ព័ន្ធ បានី អាស្លាម ដែលកំពុងហ្វឹកហាត់បាញ់ធ្នូ។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱកូនចៅនៃអ៊ីស្មាអ៊ីលអើយ! ចូរបន្តហ្វឹកហាត់បាញ់ធ្នូចុះ ពីព្រោះបិតារបស់ពួកអ្នកគឺអ៊ីស្មាអ៊ីល ជាអ្នកបាញ់ធ្នូដ៏ចំណានម្នាក់។ ចូរបាញ់ព្រួញតទៅទៀតចុះ ហើយខ្ញុំនៅខាងក្រុមនេះ»។ ពេលនោះ ក្រុមម្ខាងទៀតបានឈប់បាញ់។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាពួកអ្នកមិនព្រមបាញ់?»។ ពួកគេបានឆ្លើយតបថា៖ «តើពួកយើងអាចបាញ់បានយ៉ាងដូចម្តេចកើត បើលោកនៅខាងក្រុមពួកគេទៅហើយនោះ?»។ ពេលនោះ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរបាញ់ចុះ ហើយខ្ញុំនៅជាមួយពួកអ្នកទាំងអស់គ្នា!»។

អាប៊ូ អ៊ូសៃដ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅថ្ងៃ (នៃសមរភូមិ) បាដរ៍ នៅពេលដែលពួកយើងឈរតម្រៀបជាជួរទល់មុខនឹង (កងទ័ពនៃ) ពួកកួរ៉ៃស្ហ ហើយពួកគេក៏ឈរតម្រៀបជាជួរទល់មុខនឹងពួកយើង ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នៅពេលដែលពួកគេចូលមកជិតពួកអ្នក ចូរពួកអ្នកបាញ់ព្រួញទៅលើពួកគេ»។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ខណៈពេលដែលជនជាតិអេធីអូពីមួយចំនួនកំពុងលេងល្បែងកម្សាន្តនៅចំពោះមុខព្យាការី អ៊ូម៉ើរ បានដើរចូលមក រួចរើសយកដុំថ្មមួយដុំគប់ទៅលើពួកគេ។ ពេលនោះ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱ អ៊ូម៉ើរ! ចូរទុកឱ្យពួកគេ (លេងកម្សាន្ត) ចុះ»។ ម៉ាអ៍ម៉ារ (អ្នករៀបរាប់បន្ត) បានបន្ថែមថា ពួកគេកំពុងលេងកម្សាន្តនៅក្នុងវិហារ។

អាណាស អ៊ីប៊ីន ម៉ាលិក បានរៀបរាប់ថា៖ អាប៊ូ តាល់ហះ និងព្យាការី ធ្លាប់បានបាំងការពារខ្លួនដោយខែលតែមួយជាមួយគ្នា។ អាប៊ូ តាល់ហះ ជាអ្នកបាញ់ធ្នូដ៏ចំណានម្នាក់ ហើយនៅពេលដែលលោកបាញ់ព្រួញ ព្យាការីតែងតែសម្លឹងមើលទៅកាន់គោលដៅនៃព្រួញរបស់លោក។

សះល៍ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលដែលមួកដែករបស់ព្យាការីត្រូវបានបែកបាក់នៅលើក្បាលរបស់លោក ហើយឈាមបានហូរស្រោចពេញផ្ទៃមុខ និងធ្មេញមុខមួយរបស់លោកបានបាក់ អាលី បានយកទឹកនៅក្នុងខែលរបស់លោកមក ហើយនាង ហ្វាទីម៉ាស់ (បុត្រីរបស់ព្យាការី) បានជួយលាងសម្អាតមុខឱ្យលោក។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលនាងឃើញថាឈាមកាន់តែហូរខ្លាំងឡើងៗដោយសារតែត្រូវទឹក នាងក៏បានយកកន្ទេលមួយផ្ទាំងមកដុត រួចយកផេះនោះមកបិទពីលើមុខរបួសរបស់ព្យាការី ហើយឈាមក៏បានឈប់ហូរ។

អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួក បានី អាល់-ណាឌីរ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់ជូនអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ជាទ្រព្យសម្បត្តិហ្វៃ (ផលសង្គ្រាមដែលបានមកដោយមិនបាច់ធ្វើចម្បាំង) មិនមែនជាទ្រព្យដែលប្រជាមូស្លីមទទួលបានដោយការជិះសេះនិងជិះអូដ្ឋវាយដណ្តើមនោះឡើយ។ ដូច្នេះ ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងនោះជាកម្មសិទ្ធិផ្តាច់មុខរបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលលោកតែងតែផ្តល់ជូនគ្រួសាររបស់លោកនូវការចំណាយប្រចាំឆ្នាំរបស់ពួកគេ ហើយអ្វីដែលនៅសេសសល់ពីនោះ លោកបានចំណាយលើគ្រឿងសព្វាវុធ និងសេះចម្បាំងសម្រាប់ប្រើប្រាស់ក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

អាលី បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំមិនដែលឃើញព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា «សូមឱ្យឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំលះបង់ជីវិតដើម្បីលោកចុះ» ទៅកាន់បុរសណាម្នាក់ក្រៅពី សាអ៍ដ ឡើយ។ ខ្ញុំបានឮលោកមានប្រសាសន៍ (ទៅកាន់ សាអ៍ដ) ថា៖ «ចូរបាញ់ (ព្រួញ) ទៅ! សូមឱ្យឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំលះបង់ជីវិតដើម្បីលោកចុះ!»។

អាយស្ហះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានចូលមកក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ខណៈពេលដែលក្មេងស្រីពីរនាក់កំពុងច្រៀងចម្រៀងអំពីប៊ូអាស (ជារឿងរ៉ាវអំពីសង្គ្រាមរវាងកុលសម្ព័ន្ធទាំងពីរនៃពួកអាន់សារ គឺខាហ្សរ៉ាច និងអោស មុនសម័យអ៊ីស្លាម) នៅក្បែរខ្ញុំ។ ព្យាការីបានទម្រេតខ្លួនលើគ្រែ ហើយបែរព្រះភក្ត្រទៅម្ខាងទៀត។ អាប៊ូ បាក្រ បានចូលមក ហើយស្តីបន្ទោសខ្ញុំដោយពោលជំទាស់ថា៖ «តើឧបករណ៍តន្ត្រីរបស់អារក្សនៅក្នុងវត្តមានរបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ឬ?»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបែរព្រះភក្ត្រមករកលោក ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរទុកឱ្យពួកគេច្រៀងចុះ»។ លុះដល់ពេល អាប៊ូ បាក្រ ភ្លេចខ្លួន ខ្ញុំក៏បានធ្វើសញ្ញាដៃប្រាប់ក្មេងស្រីទាំងពីរឱ្យចាកចេញទៅ ហើយពួកគេក៏បានចាកចេញទៅ។ ពេលនោះជាថ្ងៃបុណ្យ ដែលជនជាតិស្បែកខ្មៅតែងតែសម្តែងល្បែងក្បាច់ការពារដោយប្រើខែលស្បែកនិងលំពែង។ ប្រហែលជាខ្ញុំបានសុំអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ឬក៏លោកផ្ទាល់បានសួរខ្ញុំថាតើខ្ញុំចង់ទស្សនាការសម្តែងនោះដែរឬទេ។ ខ្ញុំបានឆ្លើយតបថាចង់។ បន្ទាប់មក លោកបានឱ្យខ្ញុំឈរនៅពីក្រោយលោក ដោយថ្ពាល់របស់ខ្ញុំប៉ះនឹងថ្ពាល់របស់លោក ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរបន្តសម្តែងទៀតចុះ ឱកូនចៅនៃអារហ្វីដះ!»។ លុះដល់ពេលខ្ញុំធុញទ្រាន់ លោកបានសួរខ្ញុំថា៖ «តើគ្រប់គ្រាន់ហើយឬនៅ?»។ ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ «គ្រប់គ្រាន់ហើយ» ហើយលោកក៏បានប្រាប់ឱ្យខ្ញុំត្រឡប់ចូលទៅវិញ។

អាយស្ហះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានចូលមកក្នុងផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ខណៈពេលដែលក្មេងស្រីពីរនាក់កំពុងច្រៀងចម្រៀងអំពីប៊ូអាស (ជារឿងរ៉ាវអំពីសង្គ្រាមរវាងកុលសម្ព័ន្ធទាំងពីរនៃពួកអាន់សារ គឺខាហ្សរ៉ាច និងអោស មុនសម័យអ៊ីស្លាម) នៅក្បែរខ្ញុំ។ ព្យាការីបានទម្រេតខ្លួនលើគ្រែ ហើយបែរព្រះភក្ត្រទៅម្ខាងទៀត។ អាប៊ូ បាក្រ បានចូលមក ហើយស្តីបន្ទោសខ្ញុំដោយពោលជំទាស់ថា៖ «តើឧបករណ៍តន្ត្រីរបស់អារក្សនៅក្នុងវត្តមានរបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ឬ?»។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបែរព្រះភក្ត្រមករកលោក ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរទុកឱ្យពួកគេច្រៀងចុះ»។ លុះដល់ពេល អាប៊ូ បាក្រ ភ្លេចខ្លួន ខ្ញុំក៏បានធ្វើសញ្ញាដៃប្រាប់ក្មេងស្រីទាំងពីរឱ្យចាកចេញទៅ ហើយពួកគេក៏បានចាកចេញទៅ។ ពេលនោះជាថ្ងៃបុណ្យ ដែលជនជាតិស្បែកខ្មៅតែងតែសម្តែងល្បែងក្បាច់ការពារដោយប្រើខែលស្បែកនិងលំពែង។ ប្រហែលជាខ្ញុំបានសុំអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ឬក៏លោកផ្ទាល់បានសួរខ្ញុំថាតើខ្ញុំចង់ទស្សនាការសម្តែងនោះដែរឬទេ។ ខ្ញុំបានឆ្លើយតបថាចង់។ បន្ទាប់មក លោកបានឱ្យខ្ញុំឈរនៅពីក្រោយលោក ដោយថ្ពាល់របស់ខ្ញុំប៉ះនឹងថ្ពាល់របស់លោក ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរបន្តសម្តែងទៀតចុះ ឱកូនចៅនៃអារហ្វីដះ!»។ លុះដល់ពេលខ្ញុំធុញទ្រាន់ លោកបានសួរខ្ញុំថា៖ «តើគ្រប់គ្រាន់ហើយឬនៅ?»។ ខ្ញុំបានឆ្លើយថា៖ «គ្រប់គ្រាន់ហើយ» ហើយលោកក៏បានប្រាប់ឱ្យខ្ញុំត្រឡប់ចូលទៅវិញ។

អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីជាមនុស្សដែលល្អប្រសើរបំផុត និងអង់អាចក្លាហានបំផុតក្នុងចំណោមមនុស្សលោក។ មានរាត្រីមួយ អ្នកក្រុងម៉ាឌីណះមានការភ័យស្លន់ស្លោជាខ្លាំង ដូច្នេះពួកគេក៏បាននាំគ្នាដើរឆ្ពោះទៅកាន់ទិសដៅដែលមានសំឡេង (ដែលធ្វើឱ្យពួកគេភ័យខ្លាច) នោះ។ ព្យាការីបានជួបពួកគេ (ក្នុងដំណើរត្រឡប់មកវិញ) បន្ទាប់ពីលោកបានទៅពិនិត្យមើលឃើញការពិតរួចហើយ។ លោកកំពុងជិះសេះមួយក្បាលគ្មានកែបជារបស់ អាប៊ូ តាល់ហះ ដោយមានដាវមួយព្យួរនៅនឹងករបស់លោក ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «កុំភ័យខ្លាចអី! កុំភ័យខ្លាចអី!»។ បន្ទាប់មក លោកបានមានប្រសាសន៍បន្ថែមទៀតថា៖ «ខ្ញុំឃើញថាសេះនេះរត់លឿនណាស់» ឬលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ សេះនេះគឺលឿនខ្លាំងណាស់»។

អាប៊ូ អ៊ូម៉ាម៉ាស់ បានរៀបរាប់ថា៖ មនុស្សមួយចំនួនបានវាយដណ្តើមយកទឹកដីជាច្រើន ដោយដាវរបស់ពួកគេមិនត្រូវបានតុបតែងលម្អដោយមាស ឬប្រាក់ឡើយ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានតុបតែងលម្អដោយស្បែក សំណ និងដែកប៉ុណ្ណោះ។