សហ៊ីហ៍ អាល់-ពូខារី

អាណាស អ៊ីប៊ីន ម៉ាលិក បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ជំងឺរាតត្បាត គឺជាមូលហេតុនៃការទទួលបានឋានៈជាអ្នកពលីជីវិតសម្រាប់មូស្លីមគ្រប់រូប (ដែលអត់ធ្មត់)»។

អាល់-បារ៉ា បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលវិវរណៈនេះត្រូវបានបញ្ចុះមក៖ ‹មិនស្មើគ្នាឡើយ រវាងពួកអ្នកមានជំនឿដែលអង្គុយនៅផ្ទះ...› ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរហៅ ហ្សៃដ មក ហើយប្រាប់គាត់ឱ្យយកបន្ទះក្តារ ទឹកថ្នាំ និងឆ្អឹងសរសេរមកជាមួយ»។ បន្ទាប់មក លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរសរសេរថា៖ មិនស្មើគ្នាឡើយ រវាងពួកអ្នកមានជំនឿដែលអង្គុយនៅផ្ទះ...›។ ពេលនោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ុម្មុ ម៉ាក់ទូម ដែលជាជនពិការភ្នែកកំពុងអង្គុយនៅពីក្រោយព្យាការី បានជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំជាជនពិការភ្នែក (តើខ្ញុំគួរធ្វើដូចម្តេច?)»។ ភ្លាមនោះ វិវរណៈបានចុះមកជំនួសកន្លែងនោះភ្លាមៗថា៖ ‹មិនស្មើគ្នាឡើយ រវាងពួកអ្នកមានជំនឿដែលអង្គុយនៅផ្ទះ ដោយគ្មានពិការភាពរាងកាយ ជាមួយនឹងពួកអ្នកដែលខិតខំតស៊ូក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់...›។

សាហ៍ល អ៊ីប៊ីន សាអ៍ដ អាស-សាអ៊ីឌី បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានឃើញ ម៉ាវ៉ាន អ៊ីប៊ីន អាល់-ហាកាម កំពុងអង្គុយនៅក្នុងវិហារ ដូច្នេះខ្ញុំបានចូលទៅជិតគាត់ ហើយអង្គុយក្បែរគាត់។ គាត់បានប្រាប់ពួកយើងថា ហ្សៃដ អ៊ីប៊ីន សាប៊ិត បានប្រាប់គាត់ថា អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ឱ្យគាត់សរសេរខគម្ពីរនេះ៖ ‹មិនស្មើគ្នាឡើយ រវាងពួកអ្នកមានជំនឿដែលអង្គុយនៅផ្ទះ ជាមួយនឹងពួកអ្នកដែលខិតខំតស៊ូក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់...›។ ពេលនោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ុម្មុ ម៉ាក់ទូម បានមកជួបលោក ខណៈដែលលោកកំពុងបង្គាប់ឱ្យខ្ញុំសរសេរខគម្ពីរនោះ ហើយគាត់បានជម្រាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ប្រសិនបើខ្ញុំមានសមត្ថភាពចេញទៅប្រយុទ្ធតស៊ូ ខ្ញុំប្រាកដជានឹងចេញទៅជាមិនខាន» ដោយសារគាត់ជាជនពិការភ្នែក។ ភ្លាមនោះ ព្រះជាម្ចាស់បានបញ្ចុះវិវរណៈមកលើអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ខណៈពេលដែលភ្លៅរបស់លោកកំពុងសង្កត់លើភ្លៅរបស់ខ្ញុំ ហើយវាមានទម្ងន់ធ្ងន់ខ្លាំងណាស់រហូតដល់ខ្ញុំភ័យខ្លាចថាភ្លៅរបស់ខ្ញុំនឹងត្រូវបាក់។ បន្ទាប់ពីស្ថានភាពវិវរណៈបានធូរស្រាល ព្រះជាម្ចាស់បានបញ្ចុះពាក្យបន្ថែមថា៖ ‹ដោយគ្មានពិការភាពរាងកាយ›»។

សាលីម អាប៊ូ អាល់-ណាដ្រ បានរៀបរាប់ថា៖ អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាប៊ី អៅហ្វា បានសរសេរសំបុត្រមួយច្បាប់ ហើយខ្ញុំបានអានសំបុត្រនោះ ដែលនៅក្នុងនោះមានបញ្ជាក់ថា អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នៅពេលពួកអ្នកជួបប្រយុទ្ធជាមួយសត្រូវ ចូរពួកអ្នកមានការអត់ធ្មត់ខ្ជាប់ខ្ជួនចុះ»។

អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានចេញដំណើរទៅកាន់លេណដ្ឋាន (អាល់-ខាន់ដាក) ហើយបានឃើញពួកជនចំណាកស្រុក និងពួកអាន់សារ កំពុងជីកលេណដ្ឋាននៅពេលព្រឹកព្រលឹមដ៏ត្រជាក់ខ្លាំង ខណៈដែលពួកគេគ្មានទាសករធ្វើការជំនួសពួកគេឡើយ។ នៅពេលលោកបានឃើញការលំបាកនិងភាពអត់ឃ្លានរបស់ពួកគេ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់! ពិតប្រាកដណាស់ គ្មានជីវិតពិតប្រាកដណាមួយក្រៅតែពីជីវិតនៃបរលោកឡើយ ដូច្នេះសូមទ្រង់មេត្តាប្រទានការអភ័យទោសដល់ពួកអាន់សារ និងពួកជនចំណាកស្រុកផងចុះ»។ ពួកគេបានឆ្លើយតបទៅកាន់លោកវិញថា៖ «ពួកយើងគឺជាអ្នកដែលបានផ្តល់ការសច្ចាស្មោះត្រង់ចំពោះ មូហាំម៉ាត់ ក្នុងការបន្តការតស៊ូប្រយុទ្ធក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដរាបណាពួកយើងនៅមានជីវិតរស់នៅ»។

អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកជនចំណាកស្រុក និងពួកអាន់សារបានចាប់ផ្តើមជីកលេណដ្ឋានជុំវិញទីក្រុងម៉ាឌីណះ ដោយលើកដីដាក់លើខ្នងរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេបានបន្លឺពាក្យស្លោកថា៖ «ពួកយើងគឺជាអ្នកដែលបានផ្តល់ការសច្ចាស្មោះត្រង់ចំពោះ មូហាំម៉ាត់ ក្នុងការចូលកាន់សាសនាអ៊ីស្លាម ដរាបណាពួកយើងនៅមានជីវិតរស់នៅ»។ ព្យាការីបានឆ្លើយតបទៅកាន់ពួកគេវិញថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់! ពិតប្រាកដណាស់ គ្មានសេចក្តីល្អពិតប្រាកដណាមួយក្រៅតែពីសេចក្តីល្អនៃបរលោកឡើយ ដូច្នេះសូមទ្រង់មេត្តាប្រទានពរជ័យដល់ពួកអាន់សារ និងពួកជនចំណាកស្រុកផងចុះ»។

អាល់-បារ៉ា បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានបន្តលើកដី (នៅថ្ងៃជីកលេណដ្ឋាន) ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើគ្មានព្រះជាម្ចាស់ទេ ពួកយើងនឹងមិនទទួលបានការណែនាំឡើយ»។

អាល់-បារ៉ា បានរៀបរាប់ថា៖ នៅថ្ងៃនៃសមរភូមិកងទ័ពចម្រុះ (អាល់-អាហហ្សាប) ខ្ញុំបានឃើញព្យាការីកំពុងលើកដីនៃលេណដ្ឋាន រហូតដល់ធូលីដីបានបិទបាំងស្បែកពោះរបស់លោក ខណៈពេលដែលលោកកំពុងសូត្រពាក្យកាព្យរបស់ អ៊ីប៊ីន រ៉ាវ៉ាហាស់ ថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់! ប្រសិនបើគ្មានទ្រង់ទេ ពួកយើងនឹងមិនទទួលបានការណែនាំឡើយ ពួកយើងនឹងមិនបានធ្វើទានសប្បុរសធម៌ និងមិនបានថ្វាយបង្គំព្រះឡើយ។ ដូច្នេះ សូមទ្រង់មេត្តាបញ្ចុះសេចក្តីស្ងប់សុខមកលើពួកយើង និងសូមជួយឱ្យជើងរបស់ពួកយើងមានជំហររឹងមាំ នៅពេលពួកយើងជួបប្រយុទ្ធជាមួយសត្រូវ។ ពិតប្រាកដណាស់ មនុស្សទាំងនោះបានបះបោរប្រឆាំងនឹងពួកយើង ហើយប្រសិនបើពួកគេមានបំណងបង្កអំពើអាក្រក់ ពួកយើងនឹងបដិសេធមិនព្រមចុះចាញ់ឡើយ!» ហើយលោកបានបន្លឺសំឡេងខ្ពស់នៅពាក្យចុងក្រោយថា៖ «ពួកយើងបដិសេធ! ពួកយើងបដិសេធ!»។

អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកយើងបានត្រឡប់មកពីសមរភូមិតាប៊ូករួមជាមួយព្យាការី។

អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ ខណៈពេលដែលព្យាការីកំពុងស្ថិតនៅក្នុងសមរភូមិមួយ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ មានមនុស្សមួយចំនួនបាននៅសេសសល់ពីក្រោយពួកយើងនៅក្នុងទីក្រុងម៉ាឌីណះ ដែលរាល់ពេលដែលពួកអ្នកបានធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ជ្រលងភ្នំណាមួយ ឬដើរលើផ្លូវណាមួយ ពួកគេតែងតែរួមចំណែកជាមួយពួកអ្នកនៅក្នុងផលបុណ្យនោះជានិច្ច ពីព្រោះជំងឺបានរារាំងពួកគេមិនឱ្យមកជាមួយពួកយើង»។

អាប៊ូ សាអ៊ិដ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានឮព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ បុគ្គលណាដែលតមអាហារមួយថ្ងៃនៅក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់គេឃ្លាតឆ្ងាយពីភ្លើងនរកចម្ងាយចិតសិបឆ្នាំ»។

អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «បុគ្គលណាដែលបរិច្ចាគរបស់មួយគូក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នឹងត្រូវបានគេហៅចេញពីទ្វារទាំងឡាយនៃស្ថានសួគ៌ថា៖ “ឱអ្នកបម្រើរបស់ព្រះជាម្ចាស់! នេះជាសេចក្តីល្អដ៏ប្រសើរ”។ ដូច្នេះ បុគ្គលណាដែលស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលប្រតិបត្តិការថ្វាយបង្គំព្រះ នឹងត្រូវបានគេហៅចេញពីទ្វារនៃការថ្វាយបង្គំព្រះ។ បុគ្គលណាដែលស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលតស៊ូក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់ នឹងត្រូវបានគេហៅចេញពីទ្វារនៃការតស៊ូ។ បុគ្គលណាដែលស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលតមអាហារ នឹងត្រូវបានគេហៅចេញពីទ្វារ អារ-រ៉ាយយ៉ាន។ ហើយបុគ្គលណាដែលស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលបរិច្ចាគទាន នឹងត្រូវបានគេហៅចេញពីទ្វារនៃការផ្តល់ទាន»។ អាប៊ូ បាក្រ បានជម្រាបសួរថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! តើមានបុគ្គលណាម្នាក់ដែលនឹងត្រូវបានគេហៅចេញពីទ្វារទាំងអស់នោះដែរឬទេ?»។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ មាន ហើយខ្ញុំសង្ឃឹមថាលោកនឹងស្ថិតនៅក្នុងចំណោមពួកគេ»។

អាប៊ូ សាអ៊ិដ អាល់-ខុទរី បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានឡើងលើវេទិកាទេសនា ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «រឿងដែលខ្ញុំភ័យខ្លាចបំផុតសម្រាប់ពួកអ្នកបន្ទាប់ពីខ្ញុំ គឺភាពសម្បូរបែប និងភាពស្រស់បំព្រងនៃពិភពលោកនេះដែលនឹងត្រូវបើកចំហដល់ពួកអ្នក»។ បុរសម្នាក់បានជម្រាបសួរថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! តើសេចក្តីល្អអាចនាំមកនូវសេចក្តីអាក្រក់ដែរឬទេ?»។ ព្យាការីបាននៅស្ងៀមមួយសន្ទុះរហូតដល់ពួកយើងគិតថា វិវរណៈកំពុងត្រូវបានបញ្ចុះមកលើលោក។ បន្ទាប់មក លោកបានជូតញើសចេញពីថ្ងាសរបស់លោក ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើអ្នកដែលបានសួរនោះនៅឯណា?»។ បុរសនោះបានជម្រាបថា៖ «ខ្ញុំនៅទីនេះ»។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ សេចក្តីល្អមិនដែលនាំមកនូវសេចក្តីអាក្រក់ឡើយ។ ប៉ុន្តែក្នុងចំណោមរុក្ខជាតិដែលដុះលូតលាស់នៅរដូវផ្ការីក មានរុក្ខជាតិខ្លះអាចសម្លាប់ ឬធ្វើឱ្យសត្វពាហនៈឈឺចាប់ដោយសារតែការស៊ីហួសកម្រិត លើកលែងតែសត្វស៊ីស្មៅណាដែលស៊ីរហូតដល់ពេញពោះ បន្ទាប់មកវាបែរមុខទៅរកព្រះអាទិត្យ បត់ជើងធំ បត់ជើងតូច រំលាយអាហារ រួចត្រឡប់ទៅស៊ីបន្តទៀត។ ហើយពិតប្រាកដណាស់ ទ្រព្យសម្បត្តិនេះគឺស្រស់បំព្រងនិងផ្អែមល្ហែមណាស់។ ដូច្នេះ ទ្រព្យសម្បត្តិពិតជាជំនួយដ៏ល្អប្រសើរសម្រាប់មូស្លីមណាដែលយកវាដោយត្រឹមត្រូវ ហើយចំណាយវាសម្រាប់ជនក្រីក្រ កុមារកំព្រា និងអ្នកធ្វើដំណើរ។ ប៉ុន្តែបុគ្គលណាដែលយកវាដោយមិនត្រឹមត្រូវ គេប្រៀបដូចជាបុគ្គលដែលបរិភោគមិនចេះឆ្អែតដូច្នោះដែរ ហើយទ្រព្យនោះនឹងធ្វើជាសាក្សីប្រឆាំងនឹងរូបគេនៅថ្ងៃជំនុំជម្រះ»។

ហ្សៃដ អ៊ីប៊ីន ខាលិដ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «បុគ្គលណាដែលបំពាក់សម្ភារៈដល់អ្នកប្រយុទ្ធតស៊ូក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺប្រៀបដូចជាគេបានចូលរួមប្រយុទ្ធតស៊ូដែរ ហើយបុគ្គលណាដែលជួយមើលថែរក្សាក្រុមគ្រួសាររបស់អ្នកប្រយុទ្ធតស៊ូក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដោយល្អប្រសើរ គឺប្រៀបដូចជាគេបានចូលរួមប្រយុទ្ធតស៊ូដែរ»។

អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមិនដែលចូលទៅក្នុងផ្ទះណាមួយនៅក្នុងទីក្រុងម៉ាឌីណះក្រៅតែពីផ្ទះរបស់ អ៊ុម្មុ ស៊ូឡៃម ឡើយ លើកលែងតែផ្ទះរបស់ភរិយារបស់លោក។ នៅពេលមានគេសួរលោកអំពីមូលហេតុ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំមានចិត្តអាណិតអាសូរដល់នាង ពីព្រោះបងប្អូនប្រុសរបស់នាងត្រូវបានគេសម្លាប់ខណៈពេលដែលគាត់នៅជាមួយខ្ញុំ (ពលីជីវិតក្នុងបុព្វហេតុរបស់ព្រះជាម្ចាស់)»។

អ៊ីប៊ន អ៊ូន បានរៀបរាប់ថា៖ មូសា អ៊ីប៊ីន អាណាស ខណៈពេលកំពុងរៀបរាប់អំពីសមរភូមិយ៉ាម៉ាម៉ាស់ បាននិយាយថា៖ អាណាស អ៊ីប៊ីន ម៉ាលិក បានទៅជួប សាប៊ិត អ៊ីប៊ីន ខៃស៍ ដែលបានបើកភ្លៅរបស់គាត់ ហើយកំពុងលាបគ្រឿងក្រអូបសព (ហានូត)។ អាណាស បានសួរថា៖ «ឱលោកពូ! តើអ្វីបានរារាំងអ្នកមិនឱ្យចេញទៅប្រយុទ្ធ?»។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំនឹងចេញទៅឥឡូវនេះហើយ ឱក្មួយប្រុសរបស់ខ្ញុំ»។ បន្ទាប់មក គាត់បានចេញទៅ ហើយគាត់បានឃើញមនុស្សទាំងឡាយកំពុងដកថយ។ គាត់បានស្រែកថា៖ «ចូរចេញឱ្យឆ្ងាយពីខ្ញុំទៅ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំអាចប្រយុទ្ធតស៊ូបាន! ពួកយើងមិនដែលប្រយុទ្ធបែបនេះជាមួយអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ ទម្លាប់អាក្រក់ណាស់ដែលពួកអ្នកបានបង្រៀនដល់គូប្រជែងរបស់ពួកអ្នក!»។ បន្ទាប់មក គាត់បានប្រយុទ្ធរហូតដល់គាត់បានពលីជីវិត។

ជ៉ាប៊ៀរ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍នៅថ្ងៃនៃសមរភូមិលេណដ្ឋាន (អាល់-ខាន់ដាក) ថា៖ «តើនរណានឹងនាំយកព័ត៌មានអំពីសត្រូវមកឱ្យខ្ញុំ?»។ អាល់-ហ្ស៊ូប៊ែរ បានជម្រាបថា៖ «គឺខ្ញុំ»។ បន្ទាប់មក ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ម្តងទៀតថា៖ «តើនរណានឹងនាំយកព័ត៌មានអំពីសត្រូវមកឱ្យខ្ញុំ?»។ អាល់-ហ្ស៊ូប៊ែរ បានជម្រាបម្តងទៀតថា៖ «គឺខ្ញុំ»។ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្យាការីគ្រប់រូបសុទ្ធតែមានសិស្សជំនិតដ៏ស្មោះត្រង់ (ហាវ៉ារី) ហើយសិស្សជំនិតដ៏ស្មោះត្រង់របស់ខ្ញុំគឺ អាល់-ហ្ស៊ូប៊ែរ»។

ជ៉ាប៊ៀរ អ៊ីប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលព្យាការីបានអំពាវនាវដល់មនុស្សទាំងឡាយ (នៅថ្ងៃនៃសមរភូមិលេណដ្ឋាន) អាល់-ហ្ស៊ូប៊ែរ បានឆ្លើយតបចំពោះការអំពាវនាវរបស់លោក បន្ទាប់មក លោកបានអំពាវនាវដល់មនុស្សទាំងឡាយម្តងទៀត ហើយ អាល់-ហ្ស៊ូប៊ែរ បានឆ្លើយតបម្តងទៀត។ ពេលនោះ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្យាការីគ្រប់រូបសុទ្ធតែមានសិស្សជំនិតដ៏ស្មោះត្រង់ ហើយសិស្សជំនិតដ៏ស្មោះត្រង់របស់ខ្ញុំគឺ អាល់-ហ្ស៊ូប៊ែរ»។

ម៉ាលិក អ៊ីប៊ីន អាល់-ហ៊ូវ៉ៃរីស បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលខ្ញុំរៀបនឹងចាកចេញពីព្យាការី លោកបានមានប្រសាសន៍មកកាន់ខ្ញុំ និងមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំថា៖ «នៅពេលពេលវេលាសម្រាប់ការថ្វាយបង្គំព្រះបានមកដល់ ចូរពួកអ្នកម្នាក់បន្លឺសូរសព្ទអំពាវនាវឱ្យថ្វាយបង្គំព្រះ (អាហ្សាន) ហើយបន្ទាប់មកបន្លឺសូរសព្ទប្រកាសចាប់ផ្តើមការថ្វាយបង្គំព្រះ ហើយចូរឱ្យអ្នកដែលមានវ័យចាស់ជាងគេក្នុងចំណោមពួកអ្នកទាំងពីរធ្វើជាអ្នកដឹកនាំការថ្វាយបង្គំព្រះ»។

អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ើរ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «សេចក្តីល្អនឹងបន្តជាប់នៅលើថ្ងាសនៃសត្វសេះ រហូតដល់ថ្ងៃជំនុំជម្រះ»។