សហ៊ីហ៍ អាល់-ពូខារី

លោក អាប៊ូ សាអ៊ីដ អាល់-ខុទរី បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកស្ត្រីបាននិយាយទៅកាន់ព្យាការីថា៖ «ពួកបុរសបានដណ្ដើមយកពេលវេលារបស់លោកពីពួកយើងអស់ហើយ ដូច្នេះសូមលោកកំណត់ថ្ងៃមួយពីពេលវេលារបស់លោក សម្រាប់ពួកយើងផង»។ លោកក៏បានសន្យាជាមួយពួកនាងនូវថ្ងៃមួយ ដែលលោកនឹងជួបពួកនាង។ នៅថ្ងៃនោះ លោកបានទូន្មានពួកនាង និងបង្គាប់ពួកនាង។ ក្នុងចំណោមពាក្យដែលលោកបាននិយាយទៅកាន់ពួកនាងគឺ៖ «គ្មានស្ត្រីណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកនាង ដែលកូនបីនាក់របស់គាត់បានស្លាប់មុនគាត់ លើកលែងតែកូនទាំងនោះនឹងក្លាយជារបាំងការពារគាត់ពីឋាននរកឡើយ»។ ស្ត្រីម្នាក់បានសួរថា៖ «ចុះបើកូនពីរនាក់វិញ?» លោកឆ្លើយថា៖ «សូម្បីតែកូនពីរនាក់ក៏ដូច្នោះដែរ»។

លោក អាប៊ូ សាអ៊ីដ អាល់-ខុទរី បានរៀបរាប់ពីព្យាការី នូវពាក្យដូចខាងលើនេះដែរ (តាមរយៈអ្នករៀបរាប់ផ្សេងទៀត)។ ហើយក្នុងការរៀបរាប់មួយទៀត លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានបញ្ជាក់ថា៖ «កូនបីនាក់ ដែលមិនទាន់ដល់វ័យពេញវ័យ (គឺវ័យដែលត្រូវទទួលខុសត្រូវលើបាប)»។

លោក អ៊ីប៊ីន អាប៊ី មូឡៃកះ បានរៀបរាប់ថា៖ លោកស្រី អាយស្ហះ ភរិយារបស់ព្យាការី កាលណាលោកស្រីបានឮរឿងអ្វីមួយដែលលោកស្រីមិនយល់ លោកស្រីតែងតែសួរបញ្ជាក់ម្ដងទៀត រហូតដល់លោកស្រីយល់ច្បាស់។ ព្យាការីធ្លាប់មានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលត្រូវគេពិនិត្យរាប់ទង្វើ អ្នកនោះនឹងត្រូវទទួលទណ្ឌកម្ម»។ លោកស្រី អាយស្ហះ បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំក៏បានសួរថា៖ «តើព្រះជាម្ចាស់មិនមានបន្ទូលទេឬថា៖ «គាត់នឹងត្រូវគេពិនិត្យរាប់ទង្វើយ៉ាងងាយស្រួល»?» លោកស្រីបន្តថា៖ ព្យាការីបានឆ្លើយថា៖ «នោះគ្រាន់តែជាការបង្ហាញបញ្ជីទង្វើប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលត្រូវគេសួរដេញដោលយ៉ាងល្អិតល្អន់ក្នុងការរាប់ទង្វើ អ្នកនោះនឹងវិនាសជាមិនខាន»។

លោក សាអ៊ីដ បានរៀបរាប់ថា៖ លោក អាប៊ូ ស៊ូរ៉ៃហ៍ បាននិយាយទៅកាន់លោក អាមរ៍ អ៊ីប៊ីន សាអ៊ីដ ខណៈដែលគាត់កំពុងបញ្ជូនកងទ័ពទៅកាន់ម៉ាក្កះ ថា៖ «ឱមេដឹកនាំ! សូមអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំប្រាប់លោកនូវពាក្យមួយ ដែលព្យាការីបានក្រោកឈរថ្លែង នៅថ្ងៃបន្ទាប់ពីថ្ងៃដែលលោកបានរំដោះក្រុងម៉ាក្កះ។ ត្រចៀកទាំងពីររបស់ខ្ញុំបានឮវា ចិត្តរបស់ខ្ញុំបានចងចាំវា ហើយភ្នែកទាំងពីររបស់ខ្ញុំបានឃើញលោក នៅពេលដែលលោកថ្លែងពាក្យនោះ។ លោកបានសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ រួចមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតណាស់ ព្រះជាម្ចាស់ជាអ្នកកំណត់ឲ្យម៉ាក្កះជាទឹកដីពិសិដ្ឋដែលហាមឃាត់ មិនមែនមនុស្សទេដែលកំណត់វាឡើយ។ ដូច្នេះ វាមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតសម្រាប់អ្នកដែលមានជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់ និងថ្ងៃចុងក្រោយ ឲ្យបង្ហូរឈាមនៅទីនោះ ឬកាប់ដើមឈើនៅទីនោះឡើយ។ បើមានអ្នកណាម្នាក់យកលេសថា វាអនុញ្ញាតឲ្យប្រយុទ្ធនៅទីនោះ ដោយសារអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ធ្លាប់បានប្រយុទ្ធនៅទីនោះ ចូរពួកអ្នកប្រាប់គាត់ថា៖ ព្រះជាម្ចាស់បានអនុញ្ញាតដល់អ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ប៉ុន្តែទ្រង់មិនបានអនុញ្ញាតដល់ពួកអ្នកទេ។ ហើយទ្រង់បានអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំ តែមួយរយៈពេលខ្លីនៃថ្ងៃមួយប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់មក ភាពពិសិដ្ឋរបស់វានៅថ្ងៃនេះ បានវិលត្រឡប់មកដូចភាពពិសិដ្ឋរបស់វាកាលពីម្សិលមិញវិញ។ ដូច្នេះ ចូរឲ្យអ្នកដែលមានវត្តមាននៅទីនេះ នាំយកពាក្យនេះទៅប្រាប់អ្នកដែលអវត្តមាន»»។ គេបានសួរលោក អាប៊ូ ស៊ូរ៉ៃហ៍ ថា៖ «តើលោក អាមរ៍ បានឆ្លើយយ៉ាងដូចម្ដេច?» លោកឆ្លើយថា៖ គាត់បាននិយាយថា៖ «ឱ អាប៊ូ ស៊ូរ៉ៃហ៍! ខ្ញុំដឹងរឿងនេះច្បាស់ជាងលោក។ ម៉ាក្កះមិនផ្ដល់ការការពារដល់អ្នកដែលប្រឆាំងនឹងបញ្ជា ឬអ្នកដែលរត់គេចខ្លួនក្រោយពីបង្ហូរឈាម ឬអ្នកដែលរត់គេចខ្លួនក្រោយពីបំផ្លិចបំផ្លាញ (ឬលួចប្លន់) នោះទេ»។

លោក អាប៊ូ បាក្រះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតណាស់ ឈាមរបស់ពួកអ្នក ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកអ្នក — លោក មូហាំម៉ាត់ ដែលជាអ្នករៀបរាប់បន្ត បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំគិតថាលោកក៏បាននិយាយថា៖ និងកិត្តិយសរបស់ពួកអ្នក — គឺជារបស់ដែលហាមឃាត់ (មិនឲ្យប៉ះពាល់) ចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក ដូចភាពពិសិដ្ឋនៃថ្ងៃនេះរបស់ពួកអ្នក នៅក្នុងខែនេះរបស់ពួកអ្នកដែរ។ ចូរដឹងថា ចូរឲ្យអ្នកដែលមានវត្តមានក្នុងចំណោមពួកអ្នក នាំពាក្យនេះទៅប្រាប់អ្នកដែលអវត្តមាន»។ លោក មូហាំម៉ាត់ ធ្លាប់និយាយថា៖ «អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់បាននិយាយការពិត ហើយវាពិតជាបានកើតឡើងដូច្នោះមែន»។ (ព្យាការីមានប្រសាសន៍) ពីរដងថា៖ «ចូរដឹងថា! តើខ្ញុំបាននាំសារនេះមកប្រាប់ពួកអ្នកហើយឬនៅ?»

លោក អាលី បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «កុំនិយាយកុហកដោយប្រកាន់ថាជាពាក្យរបស់ខ្ញុំ ព្រោះអ្នកណាដែលនិយាយកុហកដោយប្រកាន់ថាជាពាក្យរបស់ខ្ញុំ អ្នកនោះនឹងត្រូវចូលឋាននរក»។

លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាស់-ស៊ូបៃរ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់ឪពុករបស់ខ្ញុំ គឺលោក អាស់-ស៊ូបៃរ ថា៖ «ខ្ញុំមិនដែលឮលោករៀបរាប់ពាក្យរបស់អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដូចដែលអ្នកនេះ អ្នកនោះរៀបរាប់ទេ»។ លោកឆ្លើយថា៖ «តាមពិត ខ្ញុំមិនដែលឃ្លាតឆ្ងាយពីលោកឡើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានឮលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលនិយាយកុហកដោយប្រកាន់ថាជាពាក្យរបស់ខ្ញុំ ចូរឲ្យអ្នកនោះរៀបចំកន្លែងអង្គុយរបស់ខ្លួននៅក្នុងឋាននរកចុះ»»។

លោក អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ «អ្វីដែលរារាំងខ្ញុំមិនឲ្យរៀបរាប់ពាក្យរបស់ព្យាការីច្រើនដល់ពួកអ្នក គឺដោយសារព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលចេតនានិយាយកុហកដោយប្រកាន់ថាជាពាក្យរបស់ខ្ញុំ ចូរឲ្យអ្នកនោះរៀបចំកន្លែងអង្គុយរបស់ខ្លួននៅក្នុងឋាននរកចុះ»»។

លោក សាឡាម៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានឮព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលនិយាយប្រកាន់ថាខ្ញុំបាននិយាយ នូវអ្វីដែលខ្ញុំមិនបាននិយាយ ចូរឲ្យអ្នកនោះរៀបចំកន្លែងអង្គុយរបស់ខ្លួននៅក្នុងឋាននរកចុះ»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរដាក់ឈ្មោះតាមឈ្មោះរបស់ខ្ញុំចុះ ប៉ុន្តែកុំយកឈ្មោះហៅក្រៅរបស់ខ្ញុំ (គឺ អាប៊ុល កាស៊ីម) មកហៅខ្លួនឡើយ។ អ្នកណាដែលបានឃើញខ្ញុំក្នុងសុបិន អ្នកនោះពិតជាបានឃើញខ្ញុំមែន ព្រោះមារសាតាំងមិនអាចក្លែងខ្លួនជារូបរាងរបស់ខ្ញុំបានឡើយ។ ហើយអ្នកណាដែលចេតនានិយាយកុហកដោយប្រកាន់ថាជាពាក្យរបស់ខ្ញុំ ចូរឲ្យអ្នកនោះរៀបចំកន្លែងអង្គុយរបស់ខ្លួននៅក្នុងឋាននរកចុះ»។

លោក អាស្ហ-ស្ហាក់ប៊ី បានរៀបរាប់ថា៖ លោក អាប៊ូ ជូហៃហ្វះ បាននិយាយថា៖ ខ្ញុំបានសួរលោក អាលី ថា៖ «តើលោកមានសំណេរណាមួយ (ក្រៅពីគម្ពីរគួរអាន) ដែរឬទេ?» លោកឆ្លើយថា៖ «ទេ មានតែគម្ពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ឬការយល់ដឹងដែលត្រូវបានប្រទានដល់បុរសមូស្លីមម្នាក់ ឬអ្វីដែលមាននៅក្នុងសន្លឹកក្រដាសនេះប៉ុណ្ណោះ»។ ខ្ញុំសួរទៀតថា៖ «តើមានអ្វីខ្លះនៅក្នុងសន្លឹកក្រដាសនេះ?» លោកឆ្លើយថា៖ «ច្បាប់ស្ដីពីប្រាក់សំណងឈាម (ដែលអ្នកសម្លាប់ត្រូវបង់ឲ្យគ្រួសារជនរងគ្រោះ) ការលោះឈ្លើយសឹកឲ្យរួចពីការចាប់ខ្លួន និងច្បាប់ដែលថា មូស្លីមម្នាក់មិនត្រូវគេសម្លាប់ជាការសងសឹក ដោយសារការសម្លាប់អ្នកគ្មានជំនឿម្នាក់ឡើយ»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅឆ្នាំដែលរំដោះក្រុងម៉ាក្កះ កុលសម្ព័ន្ធខូហ្សាអះ បានសម្លាប់បុរសម្នាក់មកពីកុលសម្ព័ន្ធបានី ឡៃស ដើម្បីសងសឹកនឹងមនុស្សម្នាក់របស់ពួកគេ ដែលត្រូវបានគេសម្លាប់។ គេបានរាយការណ៍រឿងនេះទៅព្យាការី។ លោកក៏បានឡើងជិះអូដ្ឋរបស់លោក ហើយថ្លែងសុន្ទរកថាថា៖ «ពិតណាស់ ព្រះជាម្ចាស់បានរារាំងការសម្លាប់ (ឬដំរី — អ្នករៀបរាប់ឈ្មោះ អាប៊ូ អាប់ឌុលឡោះ មិនប្រាកដថាពាក្យមួយណា) ពីក្រុងម៉ាក្កះ ហើយទ្រង់បានប្រទានអំណាចឲ្យអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងអ្នកមានជំនឿ គ្រប់គ្រងលើពួកគេ។ ចូរដឹងថា ការប្រយុទ្ធនៅក្នុងក្រុងនេះ មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតសម្រាប់អ្នកណាម្នាក់មុនខ្ញុំឡើយ ហើយក៏នឹងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតសម្រាប់អ្នកណាម្នាក់ក្រោយខ្ញុំដែរ។ ចូរដឹងថា វាត្រូវបានអនុញ្ញាតសម្រាប់ខ្ញុំ តែមួយរយៈពេលខ្លីនៃថ្ងៃមួយប៉ុណ្ណោះ។ ចូរដឹងថា នៅពេលនេះ វាជាទឹកដីពិសិដ្ឋដែលហាមឃាត់៖ មិនត្រូវកាប់ឆ្ការគុម្ពបន្លារបស់វា មិនត្រូវកាប់ដើមឈើរបស់វា ហើយមិនត្រូវរើសយករបស់ដែលគេធ្លាក់បាត់នៅទីនោះឡើយ លើកលែងតែអ្នកដែលរើសយកដើម្បីប្រកាសរកម្ចាស់។ ហើយអ្នកណាដែលមានសាច់ញាតិត្រូវគេសម្លាប់ គាត់មានសិទ្ធិជ្រើសរើសមួយក្នុងចំណោមពីរយ៉ាង ដែលល្អបំផុតសម្រាប់ខ្លួន៖ ទទួលប្រាក់សំណងឈាម ឬឲ្យគេសម្លាប់អ្នកសម្លាប់នោះជាការសងសឹក សម្រាប់គ្រួសាររបស់ជនរងគ្រោះ»។ ពេលនោះ មានបុរសម្នាក់មកពីស្រុកយេម៉ែន បានមកនិយាយថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! សូមសរសេរពាក្យនេះឲ្យខ្ញុំផង»។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរសរសេរឲ្យបុរសនោះចុះ»។ បន្ទាប់មក បុរសម្នាក់មកពីកុលសម្ព័ន្ធកុរ៉ាយស្ហ៍ បាននិយាយថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! សូមលើកលែងស្មៅ អ៊ិសខៀរ (ស្មៅក្លិនក្រអូបមួយប្រភេទ) ផង ព្រោះពួកយើងប្រើវានៅក្នុងផ្ទះ និងនៅក្នុងផ្នូររបស់ពួកយើង»។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «លើកលែងតែស្មៅ អ៊ិសខៀរ លើកលែងតែស្មៅ អ៊ិសខៀរ»។ លោក អាប៊ូ អាប់ឌុលឡោះ បាននិយាយថា៖ ពាក្យ «ឲ្យសម្លាប់សងសឹក» នៅទីនេះ គឺសរសេរដោយអក្សរ «កាហ្វ»។ គេបានសួរលោក អាប៊ូ អាប់ឌុលឡោះ ថា៖ «តើគេបានសរសេរអ្វីឲ្យបុរសនោះ?» លោកឆ្លើយថា៖ «គេបានសរសេរសុន្ទរកថានេះឲ្យគាត់»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ «គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមមិត្តភក្ដិរបស់ព្យាការី ដែលបានរៀបរាប់ពាក្យរបស់លោកច្រើនជាងខ្ញុំឡើយ លើកលែងតែលោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាមរ៍ ព្រោះគាត់ធ្លាប់សរសេរទុក ចំណែកខ្ញុំវិញមិនបានសរសេរទេ»។

លោក អ៊ូបៃឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ បានរៀបរាប់ថា៖ លោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បាននិយាយថា៖ នៅពេលដែលការឈឺចាប់របស់ព្យាការីកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរយកក្រដាសសម្រាប់សរសេរមកឲ្យខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងសរសេរសំណេរមួយឲ្យពួកអ្នក ដែលពួកអ្នកនឹងមិនវង្វេងផ្លូវក្រោយពីវាឡើយ»។ លោក អ៊ូម៉ារ បាននិយាយថា៖ «ព្យាការីកំពុងឈឺធ្ងន់ ហើយពួកយើងមានគម្ពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់នៅជាមួយហើយ វាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ពួកយើងហើយ»។ ពេលនោះ ពួកគេបានខ្វែងគំនិតគ្នា ហើយសំឡេងអឺងកងកាន់តែខ្លាំងឡើង។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរចេញទៅឲ្យឆ្ងាយពីខ្ញុំ។ វាមិនសមគួរទេ ដែលពួកអ្នកឈ្លោះប្រកែកគ្នានៅចំពោះមុខខ្ញុំ»។ លោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានចេញមកទាំងនិយាយថា៖ «គ្រោះមហន្តរាយ ពិតជាគ្រោះមហន្តរាយធំបំផុត គឺអ្វីដែលបានរារាំងអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ មិនឲ្យសរសេរសំណេររបស់លោកនោះ»។

លោកស្រី អ៊ុម្មុ សាឡាម៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅយប់មួយ ព្យាការីបានភ្ញាក់ពីដំណេក ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់ពិតជាបរិសុទ្ធមែន! នៅយប់នេះ មានការល្បងល និងវិបត្តិជាច្រើនណាស់ ដែលត្រូវបានបញ្ជូនចុះមក ហើយមានឃ្លាំងទ្រព្យសម្បត្តិជាច្រើនណាស់ ដែលត្រូវបានបើកចំហ! ចូរដាស់ម្ចាស់បន្ទប់ទាំងនេះ (គឺភរិយាទាំងឡាយរបស់លោក) ឲ្យភ្ញាក់ឡើង។ មានស្ត្រីជាច្រើនដែលស្លៀកពាក់នៅក្នុងលោកិយ ប៉ុន្តែនឹងអាក្រាតកាយនៅលោកខាងមុខ»។

លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅចុងបញ្ចប់នៃជីវិតរបស់ព្យាការី លោកបានដឹកនាំពួកយើងថ្វាយបង្គំព្រះពេលយប់។ នៅពេលដែលលោកបញ្ចប់ការថ្វាយបង្គំ ដោយការជម្រាបសួរ លោកបានក្រោកឈរ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើពួកអ្នកដឹងទេពីយប់នេះរបស់ពួកអ្នក? ពិតណាស់ នៅពេលគ្រប់មួយរយឆ្នាំគិតពីយប់នេះទៅ គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកដែលកំពុងរស់នៅលើផែនដីនៅពេលនេះ នៅមានជីវិតទៀតឡើយ»។

លោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានស្នាក់នៅមួយយប់ក្នុងផ្ទះរបស់មីងខ្ញុំ គឺលោកស្រី ម៉ៃមូណះ ប៊ិនត៍ អាល់-ហារិស ភរិយារបស់ព្យាការី ហើយយប់នោះជាវេនរបស់លោកស្រី ដែលព្យាការីស្នាក់នៅជាមួយ។ ព្យាការីបានថ្វាយបង្គំព្រះពេលយប់ រួចត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ហើយថ្វាយបង្គំព្រះបួនវគ្គ បន្ទាប់មកលោកបានដេកលក់។ ក្រោយមក លោកបានក្រោកឡើង ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ក្មេងតូចនោះដេកលក់ហើយឬ?» ឬពាក្យស្រដៀងនឹងនោះ។ បន្ទាប់មក លោកក្រោកឈរថ្វាយបង្គំព្រះ ហើយខ្ញុំក៏ក្រោកឈរនៅខាងឆ្វេងរបស់លោក ប៉ុន្តែលោកបានផ្លាស់ឲ្យខ្ញុំមកឈរនៅខាងស្ដាំរបស់លោក។ លោកបានថ្វាយបង្គំព្រះប្រាំវគ្គ រួចថ្វាយបង្គំព្រះពីរវគ្គទៀត។ បន្ទាប់មក លោកបានដេកលក់ រហូតដល់ខ្ញុំឮសំឡេងស្រមុករបស់លោក (ឬសំឡេងដកដង្ហើមខ្លាំង) រួចលោកបានចេញទៅថ្វាយបង្គំព្រះ។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ មនុស្សម្នានិយាយថា អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ រៀបរាប់ពាក្យរបស់ព្យាការីច្រើនពេក។ ប្រសិនបើគ្មានខគម្ពីរពីរនៅក្នុងគម្ពីររបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ ខ្ញុំនឹងមិនរៀបរាប់ពាក្យណាមួយឡើយ។ បន្ទាប់មក លោកបានសូត្រខគម្ពីរ៖ «ពិតណាស់ អ្នកដែលលាក់បាំងនូវភស្តុតាងដ៏ច្បាស់លាស់ ដែលយើងបានបញ្ចុះមក...» រហូតដល់ពាក្យ «...ដ៏មហាអាណិតស្រឡាញ់»។ (លោកបន្តថា៖) ពិតណាស់ បងប្អូនរបស់យើងដែលបានភៀសខ្លួនដើម្បីសាសនា រវល់នឹងការទិញលក់នៅតាមផ្សារ ហើយបងប្អូនរបស់យើងជាអ្នកជួយគាំទ្រ (អ្នកស្រុកម៉ាឌីណះ) រវល់នឹងការងារលើទ្រព្យសម្បត្តិ (ចម្ការ) របស់ពួកគេ។ ចំណែកឯ អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ វិញ តែងតែនៅជាប់ជាមួយអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយគ្រាន់តែបានអាហារបរិភោគឲ្យឆ្អែតពោះ ហើយគាត់បានចូលរួមនូវអ្វីដែលពួកគេមិនបានចូលរួម និងបានចងចាំនូវអ្វីដែលពួកគេមិនបានចងចាំ។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបាននិយាយថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំបានឮពាក្យជាច្រើនពីលោក ប៉ុន្តែខ្ញុំភ្លេចវា»។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរលាតក្រណាត់ឆៀងស្មារបស់អ្នកចេញ»។ ខ្ញុំក៏លាតវា។ លោកក៏បានធ្វើដូចជាកំពុងដួសអ្វីមួយដោយដៃទាំងពីររបស់លោក (ដាក់ចូលក្នុងក្រណាត់នោះ) រួចមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរប្រមូលវាមកឱបជាប់នឹងខ្លួន»។ ខ្ញុំក៏ប្រមូលវាមកឱបជាប់នឹងខ្លួន។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំមិនដែលភ្លេចអ្វីទៀតឡើយ។ ក្នុងការរៀបរាប់មួយទៀតពីលោក អ៊ីប្រាហ៊ីម អ៊ីប៊ីន អាល់-មុនហ្ស៊ីរ ពីលោក អ៊ីប៊ីន អាប៊ី ហ្វូដៃក មានន័យដូចគ្នានេះដែរ ឬគាត់បាននិយាយថា៖ «លោកបានដួសដោយដៃរបស់លោក ដាក់ចូលក្នុងក្រណាត់នោះ»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានចងចាំពីអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ នូវចំណេះដឹងពីរថង់ (ពីរប្រភេទ)។ ថង់មួយ ខ្ញុំបានផ្សព្វផ្សាយវារួចហើយ ចំណែកថង់មួយទៀត ប្រសិនបើខ្ញុំផ្សព្វផ្សាយវា បំពង់កនេះរបស់ខ្ញុំនឹងត្រូវគេកាត់ចោល។