សហ៊ីហ៍ អាល់-ពូខារី

លោក កាហ្សាអះ ដែលជាអ្នកបម្រើត្រូវបានដោះលែងរបស់លោក ហ្ស៊ីយ៉ាដ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានឮលោក អាប៊ូ សាអ៊ីដ អាល់-ខុទរី រៀបរាប់រឿងបួនយ៉ាងពីព្យាការី ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំពេញចិត្ត និងរីករាយយ៉ាងខ្លាំង។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ស្ត្រីមិនត្រូវធ្វើដំណើររយៈពេលពីរថ្ងៃឡើយ លើកលែងតែមានប្ដីរបស់នាង ឬសាច់ញាតិប្រុស ដែលហាមមិនឲ្យរៀបការជាមួយនាង នៅជាមួយនាង។ មិនមានការតមអាហារក្នុងពីរថ្ងៃ គឺថ្ងៃបុណ្យបញ្ចប់ការតមអាហារ និងថ្ងៃបុណ្យសត្វពលី។ មិនមានការថ្វាយបង្គំក្រោយការថ្វាយបង្គំពីរឡើយ គឺក្រោយការថ្វាយបង្គំពេលព្រលឹម រហូតដល់ព្រះអាទិត្យរះ និងក្រោយការថ្វាយបង្គំពេលរសៀល រហូតដល់ព្រះអាទិត្យលិច។ ហើយមិនត្រូវចងកែបសត្វជំនិះ ដើម្បីធ្វើដំណើរឡើយ លើកលែងតែទៅកាន់វិហារបីប៉ុណ្ណោះ គឺវិហារដ៏ពិសិដ្ឋ វិហារអាល់-អាក់សា (នៅក្រុងយេរូសាឡឹម) និងវិហាររបស់ខ្ញុំ»។

លោក គូរ៉ៃប ដែលជាអ្នកបម្រើត្រូវបានដោះលែងរបស់លោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានរៀបរាប់ថា៖ លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានប្រាប់ថា លោកបានស្នាក់នៅមួយយប់ក្នុងផ្ទះរបស់លោកស្រី ម៉ៃមូណះ មាតានៃអ្នកមានជំនឿ ដែលជាមីងរបស់លោក។ លោកនិយាយថា៖ ខ្ញុំបានដេកផ្ដេកតាមទទឹងនៃខ្នើយ ហើយអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ និងភរិយារបស់លោក បានដេកតាមបណ្ដោយរបស់វា។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានដេកលក់រហូតដល់ពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ឬមុននោះបន្តិច ឬក្រោយនោះបន្តិច។ បន្ទាប់មក អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានភ្ញាក់ឡើង ហើយអង្គុយ រួចយកដៃជូតមុខរបស់លោក ដើម្បីបំបាត់ការងងុយដេក។ បន្ទាប់មក លោកបានសូត្រខគម្ពីរដប់ចុងក្រោយនៃជំពូក «អាល អ៊ីមរ៉ន»។ បន្ទាប់មក លោកបានក្រោកទៅកាន់ថង់ទឹកស្បែកចាស់មួយ ដែលព្យួរទុក ហើយលាងសម្អាតខ្លួនមុនថ្វាយបង្គំពីវា យ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ។ បន្ទាប់មក លោកក៏ក្រោកឈរថ្វាយបង្គំព្រះ។ លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អាប់បាស និយាយថា៖ ខ្ញុំក៏ក្រោកឡើង ហើយធ្វើដូចអ្វីដែលលោកបានធ្វើ រួចខ្ញុំទៅឈរនៅក្បែរលោក។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានដាក់ដៃស្ដាំរបស់លោកលើក្បាលរបស់ខ្ញុំ ហើយចាប់ត្រចៀកស្ដាំរបស់ខ្ញុំ មួលវាដោយដៃរបស់លោក។ បន្ទាប់មក លោកបានថ្វាយបង្គំពីរវគ្គ បន្ទាប់មកពីរវគ្គ បន្ទាប់មកពីរវគ្គ បន្ទាប់មកពីរវគ្គ បន្ទាប់មកពីរវគ្គ បន្ទាប់មកពីរវគ្គ រួចលោកបានថ្វាយបង្គំចំនួនសេស។ បន្ទាប់មក លោកបានដេកផ្ដេក រហូតដល់អ្នកប្រកាសហៅទៅថ្វាយបង្គំ មកជួបលោក។ លោកក៏ក្រោកឡើង ហើយថ្វាយបង្គំពីរវគ្គយ៉ាងខ្លី រួចលោកចេញទៅ ហើយថ្វាយបង្គំព្រះពេលព្រលឹម។

លោក អាប់ឌុលឡោះ បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកយើងធ្លាប់ជម្រាបសួរព្យាការី ខណៈដែលលោកកំពុងថ្វាយបង្គំព្រះ ហើយលោកក៏តបការជម្រាបសួររបស់ពួកយើងវិញ។ នៅពេលដែលពួកយើងត្រឡប់មកពីស្ដេច អាន់-ណាជាស៊ី វិញ ពួកយើងបានជម្រាបសួរលោក ប៉ុន្តែលោកមិនបានតបមកពួកយើងវិញទេ ហើយលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតណាស់ ក្នុងការថ្វាយបង្គំ មានកិច្ចការដែលធ្វើឲ្យមនុស្សរវល់»។

លោក អាប់ឌុលឡោះ បានរៀបរាប់ពីព្យាការី ដូចគ្នានឹងការរៀបរាប់ខាងលើនេះដែរ។

លោក ហ្សៃដ អ៊ីប៊ីន អាកម បានរៀបរាប់ថា៖ ពិតណាស់ នៅសម័យព្យាការី ពួកយើងធ្លាប់និយាយគ្នាក្នុងពេលថ្វាយបង្គំព្រះ។ ម្នាក់ៗក្នុងចំណោមពួកយើង តែងនិយាយទៅកាន់មិត្តរបស់ខ្លួន អំពីតម្រូវការរបស់គាត់ រហូតដល់ខគម្ពីរ «ចូរថែរក្សាការថ្វាយបង្គំទាំងឡាយ…» ត្រូវបានបញ្ចុះមក។ ពេលនោះ ពួកយើងត្រូវបានបង្គាប់ឲ្យនៅស្ងៀម។

លោក សះល៍ អ៊ីប៊ីន សាអាដ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានចេញទៅដើម្បីផ្សះផ្សាកុលសម្ព័ន្ធ បានី អាមរ៍ អ៊ីប៊ីន អោហ្វ ហើយពេលវេលាថ្វាយបង្គំក៏បានមកដល់។ លោក ប៊ីឡាល់ បានមកជួបលោក អាប៊ូ បាករ៍ ហើយនិយាយថា៖ «ព្យាការីជាប់រវល់ មិនទាន់មកវិញ។ តើលោកនឹងដឹកនាំមនុស្សម្នាថ្វាយបង្គំឬទេ?» លោកឆ្លើយថា៖ «បាទ ប្រសិនបើពួកអ្នកចង់»។ លោក ប៊ីឡាល់ ក៏ធ្វើការប្រកាសឲ្យក្រោកឈរថ្វាយបង្គំ ហើយលោក អាប៊ូ បាករ៍ បានឡើងទៅខាងមុខ ហើយដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ។ ពេលនោះ ព្យាការីបានមកដល់ ដោយដើរកាត់ជួរទាំងឡាយ រហូតដល់លោកឈរនៅក្នុងជួរទីមួយ។ មនុស្សម្នាក៏ចាប់ផ្ដើមធ្វើ «តាសហ្វីហ៍»។ លោក សះល៍ និយាយថា៖ «តើពួកអ្នកដឹងទេថា «តាសហ្វីហ៍» ជាអ្វី? គឺជាការទះដៃ»។ លោក អាប៊ូ បាករ៍ មិនដែលងាកមើលក្នុងពេលថ្វាយបង្គំរបស់លោកឡើយ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលពួកគេទះដៃកាន់តែច្រើនឡើង លោកក៏ងាកមើល ហើយស្រាប់តែឃើញព្យាការីនៅក្នុងជួរ។ ព្យាការីបានធ្វើសញ្ញាទៅលោកថា៖ «នៅកន្លែងរបស់អ្នកចុះ»។ លោក អាប៊ូ បាករ៍ បានលើកដៃទាំងពីររបស់លោក ហើយសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ បន្ទាប់មកលោកដើរថយក្រោយ ហើយព្យាការីបានឡើងទៅខាងមុខ ហើយដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ។

លោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន ម៉ាស់អ៊ូទ បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកយើងធ្លាប់ពោលពាក្យគោរពក្នុងពេលថ្វាយបង្គំ ដោយហៅឈ្មោះមនុស្ស ហើយពួកយើងជម្រាបសួរគ្នាទៅវិញទៅមក។ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានឮការនោះ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ចូរពោលថា៖ «រាល់ការគោរពទាំងឡាយ ការថ្វាយបង្គំទាំងឡាយ និងអំពើល្អទាំងឡាយ គឺសម្រាប់ព្រះជាម្ចាស់។ សូមសន្តិភាព ក្ដីមេត្តាករុណា និងពរជ័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ មានដល់លោក ឱព្យាការី! សូមសន្តិភាពមានដល់ពួកយើង និងដល់បាវបម្រើដ៏ល្អទាំងឡាយរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ខ្ញុំសូមធ្វើសាក្សីថា គ្មានព្រះណាដែលត្រូវគោរពថ្វាយបង្គំដោយត្រឹមត្រូវ ក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់ឡើយ ហើយខ្ញុំសូមធ្វើសាក្សីថា មូហាំម៉ាត់ គឺជាបាវបម្រើ និងជាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់»។ ដ្បិត នៅពេលដែលពួកអ្នកធ្វើដូច្នោះ ពួកអ្នកពិតជាបានជូនពរសន្តិភាពដល់បាវបម្រើដ៏ល្អគ្រប់រូបរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ទាំងនៅលើមេឃ និងនៅលើផែនដី»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការពោលថា «មហាបរិសុទ្ធព្រះជាម្ចាស់» គឺសម្រាប់បុរស ហើយការទះដៃ គឺសម្រាប់ស្ត្រី»។

លោក សះល៍ អ៊ីប៊ីន សាអាដ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការពោលថា «មហាបរិសុទ្ធព្រះជាម្ចាស់» គឺសម្រាប់បុរស ហើយការទះដៃ គឺសម្រាប់ស្ត្រី»។

លោក អាណាស អ៊ីប៊ីន ម៉ាលីក បានរៀបរាប់ថា៖ ខណៈដែលពួកមូស្លីមកំពុងថ្វាយបង្គំព្រះពេលព្រលឹម នៅថ្ងៃច័ន្ទ ហើយលោក អាប៊ូ បាករ៍ កំពុងដឹកនាំពួកគេថ្វាយបង្គំ ស្រាប់តែព្យាការីបានធ្វើឲ្យពួកគេភ្ញាក់ផ្អើល ដោយលោកបានបើកវាំងននបន្ទប់របស់លោកស្រី អាយស្ហះ ហើយសម្លឹងមើលពួកគេ ខណៈដែលពួកគេឈរតម្រៀបជាជួរ។ លោកបានញញឹម ហើយសើច។ លោក អាប៊ូ បាករ៍ ក៏ដើរថយក្រោយ ដោយគិតថា អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ចង់ចេញមកថ្វាយបង្គំ។ ពួកមូស្លីមស្ទើរតែរវើរវាយក្នុងការថ្វាយបង្គំរបស់ពួកគេ ដោយសារតែសេចក្ដីរីករាយ ពេលដែលពួកគេឃើញព្យាការី។ លោកបានធ្វើសញ្ញាដោយដៃថា៖ «ចូរបន្តថ្វាយបង្គំឲ្យចប់»។ បន្ទាប់មក លោកបានចូលទៅក្នុងបន្ទប់វិញ ហើយទម្លាក់វាំងនន។ លោកបានទទួលមរណភាពនៅថ្ងៃនោះ។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ មានប្រសាសន៍ថា៖ «មានស្ត្រីម្នាក់បានហៅកូនប្រុសរបស់នាង ខណៈដែលគាត់នៅក្នុងអាស្រមរបស់គាត់។ នាងហៅថា៖ «ឱ ជូរ៉ៃជ!» គាត់និយាយថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់! ម្ដាយរបស់ខ្ញុំ និងការថ្វាយបង្គំរបស់ខ្ញុំ!» នាងហៅទៀតថា៖ «ឱ ជូរ៉ៃជ!» គាត់និយាយថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់! ម្ដាយរបស់ខ្ញុំ និងការថ្វាយបង្គំរបស់ខ្ញុំ!» នាងហៅទៀតថា៖ «ឱ ជូរ៉ៃជ!» គាត់និយាយថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់! ម្ដាយរបស់ខ្ញុំ និងការថ្វាយបង្គំរបស់ខ្ញុំ!» នាងក៏និយាយថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់! សូមកុំឲ្យ ជូរ៉ៃជ ស្លាប់ឡើយ រហូតដល់គាត់បានឃើញមុខរបស់ស្ត្រីពេស្យា»។ មានស្ត្រីគង្វាលចៀមម្នាក់ ដែលធ្លាប់មកជ្រកនៅអាស្រមរបស់គាត់ ពេលនាងឃ្វាលចៀម។ នាងបានសម្រាលកូន។ គេសួរនាងថា៖ «តើកូននេះជាកូនរបស់នរណា?» នាងឆ្លើយថា៖ «ជាកូនរបស់ ជូរ៉ៃជ។ គាត់បានចុះមកពីអាស្រមរបស់គាត់»។ ជូរ៉ៃជ និយាយថា៖ «តើស្ត្រីដែលអះអាងថា កូនរបស់នាងជាកូនរបស់ខ្ញុំនោះ នៅឯណា?» គាត់សួរទារកនោះថា៖ «ឱ បាប៊ូស! តើឪពុករបស់ឯងជានរណា?» ទារកនោះឆ្លើយថា៖ «គឺអ្នកគង្វាលចៀម»»។

លោក មូអៃគីប បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍អំពីបុរសម្នាក់ ដែលរាបស្មើដីនៅកន្លែងដែលគាត់ក្រាបថ្វាយបង្គំ ថា៖ «ប្រសិនបើអ្នកត្រូវតែធ្វើ ចូរធ្វើតែម្ដងប៉ុណ្ណោះ»។

លោក អាណាស អ៊ីប៊ីន ម៉ាលីក បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកយើងធ្លាប់ថ្វាយបង្គំព្រះជាមួយព្យាការី ក្នុងពេលដែលក្ដៅខ្លាំង។ ពេលណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកយើង មិនអាចដាក់មុខរបស់ខ្លួនលើដីបាន គាត់ក៏ក្រាលសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ ហើយក្រាបថ្វាយបង្គំលើវា។

លោកស្រី អាយស្ហះ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំធ្លាប់លាតជើងរបស់ខ្ញុំ នៅចំពីមុខព្យាការី តាមទិសថ្វាយបង្គំរបស់លោក ខណៈដែលលោកកំពុងថ្វាយបង្គំព្រះ។ ពេលដែលលោកក្រាបថ្វាយបង្គំ លោកចុចខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏បត់ជើងឡើង។ ពេលដែលលោកក្រោកឈរ ខ្ញុំក៏លាតជើងវិញ។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានថ្វាយបង្គំព្រះម្ដង ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតណាស់ មារសាតាំងបានលេចមកនៅចំពោះមុខខ្ញុំ ហើយវាបានវាយប្រហារមកលើខ្ញុំ ដើម្បីកាត់ផ្ដាច់ការថ្វាយបង្គំរបស់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានឲ្យខ្ញុំឈ្នះវា ហើយខ្ញុំក៏ច្របាច់ករបស់វា។ ខ្ញុំពិតជាបានគិតចង់ចងវាភ្ជាប់នឹងសសរមួយ រហូតដល់ពេលព្រឹក ដើម្បីឲ្យពួកអ្នកបានមើលឃើញវា។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំបាននឹកឃើញពាក្យរបស់ព្យាការី ស៊ូឡៃម៉ាន ដែលបានពោលថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់របស់ខ្ញុំ! សូមទ្រង់ប្រទានឲ្យខ្ញុំនូវអាណាចក្រមួយ ដែលមិនសមរម្យសម្រាប់អ្នកណាម្នាក់ ក្រោយពីខ្ញុំឡើយ»។ ដូច្នេះ ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យវាត្រឡប់ទៅវិញ ដោយអាម៉ាស់»។ បន្ទាប់មក លោក អាន់-ណាឌរ៍ អ៊ីប៊ីន ស៊ូម៉ៃល បាននិយាយថា៖ ពាក្យ «ហ្វាហ្សាអាត់តុហ៊ូ» ដែលប្រើអក្សរ «ហ្សាល់» មានន័យថា «ខ្ញុំបានច្របាច់កវា»។ ហើយពាក្យ «ហ្វាដាអាត់តុហ៊ូ» មកពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ថា «នៅថ្ងៃដែលពួកគេត្រូវបានរុញច្រាន» ពោលគឺ «ពួកគេត្រូវបានរុញ»។ ពាក្យដែលត្រឹមត្រូវ គឺ «ហ្វាដាអាត់តុហ៊ូ» ប៉ុន្តែគាត់បាននិយាយដូច្នេះ ដោយសង្កត់សំឡេងលើអក្សរ «អាញ» និងអក្សរ «តា»។

លោក អាល់-អាហ្សរ៉ក អ៊ីប៊ីន កៃស៍ បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកយើងនៅឯក្រុង អាល់-អាហ្វាស ដើម្បីច្បាំងនឹងពួកហារូរីយ៉ះ។ ខណៈដែលខ្ញុំនៅលើច្រាំងទន្លេមួយ ស្រាប់តែឃើញបុរសម្នាក់កំពុងថ្វាយបង្គំព្រះ ដោយខ្សែបង្ហៀរសត្វជំនិះរបស់គាត់នៅក្នុងដៃរបស់គាត់។ សត្វនោះចាប់ផ្ដើមទាញប្រឆាំងនឹងគាត់ ហើយគាត់ក៏ដើរតាមវា។ (លោក ស្ហ៊ូអ្បះ និយាយថា បុរសនោះគឺលោក អាប៊ូ បារហ្សះ អាល់-អាស្លាមី)។ មានបុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកខាវ៉ារិជ ចាប់ផ្ដើមនិយាយថា៖ «ឱព្រះជាម្ចាស់! សូមដាក់ទោសតាចាស់នេះផង!» នៅពេលដែលតាចាស់នោះបញ្ចប់ការថ្វាយបង្គំ គាត់និយាយថា៖ «ខ្ញុំបានឮពាក្យសម្ដីរបស់ពួកអ្នកហើយ។ ពិតណាស់ ខ្ញុំបានចូលរួមច្បាំងជាមួយអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ចំនួនប្រាំមួយដង ឬប្រាំពីរដង និងប្រាំបីដង ហើយខ្ញុំបានឃើញផ្ទាល់ពីរបៀបដែលលោកតែងធ្វើឲ្យកិច្ចការងាយស្រួល។ ការដែលខ្ញុំត្រឡប់ទៅជាមួយសត្វជំនិះរបស់ខ្ញុំ គឺជាការដែលខ្ញុំពេញចិត្តជាង ការទុកឲ្យវារត់ត្រឡប់ទៅកន្លែងដែលវាធ្លាប់នៅ ដែលនឹងធ្វើឲ្យខ្ញុំលំបាក»។

លោកស្រី អាយស្ហះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្រះអាទិត្យបានកើតគ្រាស។ ព្យាការីក៏ក្រោកឈរ ហើយសូត្រជំពូកគម្ពីរមួយដ៏វែង។ បន្ទាប់មក លោកបានឱនថ្វាយបង្គំយ៉ាងយូរ រួចលោកងើបក្បាលឡើង។ បន្ទាប់មក លោកចាប់ផ្ដើមសូត្រជំពូកគម្ពីរមួយទៀត។ បន្ទាប់មក លោកបានឱនថ្វាយបង្គំ រហូតដល់លោកបញ្ចប់វគ្គនោះ ហើយក្រាបថ្វាយបង្គំ។ បន្ទាប់មក លោកធ្វើដូច្នោះដែរនៅក្នុងវគ្គទីពីរ។ បន្ទាប់មក លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតណាស់ ទាំងពីរនេះ (សូរ្យគ្រាស និងចន្ទគ្រាស) គឺជាសញ្ញាពីរ ក្នុងចំណោមសញ្ញាទាំងឡាយរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ដូច្នេះ នៅពេលដែលពួកអ្នកឃើញវា ចូរថ្វាយបង្គំព្រះ រហូតដល់វាបាត់ទៅវិញពីពួកអ្នក។ ពិតណាស់ នៅកន្លែងដែលខ្ញុំឈរនេះ ខ្ញុំបានឃើញអ្វីៗទាំងអស់ដែលខ្ញុំត្រូវបានគេសន្យា រហូតដល់ខ្ញុំឃើញខ្លួនឯងចង់បេះផ្លែឈើមួយចង្កោមពីឋានសួគ៌ នៅពេលដែលពួកអ្នកឃើញខ្ញុំដើរទៅមុខ។ ហើយខ្ញុំបានឃើញឋាននរក ដែលផ្នែកខ្លះរបស់វាកំពុងកម្ទេចផ្នែកខ្លះទៀត នៅពេលដែលពួកអ្នកឃើញខ្ញុំថយក្រោយ។ ហើយខ្ញុំបានឃើញនៅក្នុងនោះ អាមរ៍ អ៊ីប៊ីន លូហៃយ ដែលជាអ្នកលែងសត្វឲ្យដើរទំនេរ ដើម្បីឧទ្ទិសដល់រូបបដិមា»។

លោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានឃើញស្លេស្មានៅលើជញ្ជាំងខាងទិសថ្វាយបង្គំនៃវិហារ។ លោកក៏ខឹងនឹងអ្នកនៅក្នុងវិហារ ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតណាស់ ព្រះជាម្ចាស់ស្ថិតនៅចំពីមុខម្នាក់ៗក្នុងចំណោមពួកអ្នក។ ដូច្នេះ នៅពេលដែលគាត់កំពុងថ្វាយបង្គំ គាត់មិនត្រូវស្ដោះទឹកមាត់ឡើយ» ឬលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «គាត់មិនត្រូវខាកស្លេស្មាឡើយ»។ បន្ទាប់មក លោកបានចុះមក ហើយកោសវាចេញដោយដៃរបស់លោក។ លោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ និយាយថា៖ «ប្រសិនបើម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកត្រូវស្ដោះទឹកមាត់ ចូរស្ដោះទៅខាងឆ្វេងរបស់គាត់»។

លោក អាណាស បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «នៅពេលដែលម្នាក់ៗកំពុងថ្វាយបង្គំ គាត់កំពុងនិយាយខ្សឹបខ្សៀវជាមួយព្រះអម្ចាស់របស់គាត់។ ដូច្នេះ គាត់មិនត្រូវស្ដោះទឹកមាត់ទៅខាងមុខគាត់ ឬទៅខាងស្ដាំរបស់គាត់ឡើយ ប៉ុន្តែត្រូវស្ដោះទៅខាងឆ្វេងរបស់គាត់ នៅក្រោមជើងឆ្វេងរបស់គាត់»។

លោក សះល៍ អ៊ីប៊ីន សាអាដ បានរៀបរាប់ថា៖ មនុស្សម្នាធ្លាប់ថ្វាយបង្គំព្រះជាមួយព្យាការី ដោយពួកគេចងសំពត់របស់ពួកគេជាប់នឹងក ព្រោះសំពត់នោះតូចពេក។ ហើយគេបានប្រាប់ពួកស្ត្រីថា៖ «កុំងើបក្បាលរបស់ពួកនាងឡើយ រហូតដល់ពួកបុរសអង្គុយត្រង់ល្អសិន»។