សហ៊ីហ៍ អាល់-ពូខារី

លោកស្រី អាយស្ហះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពួកអ្នកកុំជេរប្រមាថមនុស្សស្លាប់ឲ្យសោះ ពីព្រោះពួកគេបានទៅដល់លទ្ធផលនៃអ្វីដែលពួកគេបានសាងរួចជាស្រេចហើយ»។

លោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានរៀបរាប់ថា៖ អាប៊ូ ឡាហាប់ (សូមព្រះជាម្ចាស់ដាក់បណ្ដាសាលើគាត់) ធ្លាប់បាននិយាយទៅកាន់ព្យាការីថា៖ «សូមឲ្យអ្នកវិនាសអន្តរាយពេញមួយថ្ងៃនេះចុះ! តើដើម្បីរឿងនេះមែនទេ ដែលអ្នកប្រមូលពួកយើងមក?»។ ពេលនោះ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបញ្ចុះមកថា៖ «សូមឲ្យដៃទាំងពីររបស់ អាប៊ូ ឡាហាប់ វិនាសអន្តរាយ ហើយគាត់ក៏ត្រូវវិនាសអន្តរាយពិតប្រាកដមែន»។

លោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីបានមានប្រសាសន៍ទៅកាន់លោក មូអាហ្ស អ៊ីប៊ីន ជ៉ាបាល់ នៅពេលដែលលោកបញ្ជូនគាត់ទៅកាន់ប្រទេសយេម៉ែនថា៖ «អ្នកនឹងទៅជួបប្រជាជននៃគម្ពីរ។ ដូច្នេះ ចូរចាប់ផ្ដើមអំពាវនាវពួកគេឲ្យធ្វើសក្ខីកម្មថា គ្មានព្រះឯណាដែលត្រូវគោរពសក្ការៈពិតប្រាកដក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់ឡើយ ហើយខ្ញុំជាអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ប្រសិនបើពួកគេគោរពតាមការអំពាវនាវនេះ ចូរប្រាប់ពួកគេថា ព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់កាតព្វកិច្ចលើពួកគេឲ្យថ្វាយបង្គំព្រះចំនួនប្រាំពេលក្នុងមួយថ្ងៃមួយយប់។ ប្រសិនបើពួកគេគោរពតាមការនោះទៀត ចូរប្រាប់ពួកគេថា ព្រះជាម្ចាស់បានកំណត់កាតព្វកិច្ចលើពួកគេ ក្នុងការបរិច្ចាគទានកាតព្វកិច្ចលើទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ ដែលត្រូវប្រមូលយកពីអ្នកមានក្នុងចំណោមពួកគេ ហើយយកទៅចែកជូនដល់ជនក្រីក្រក្នុងចំណោមពួកគេ»។

លោក អាប៊ូ អៃយូប បានរៀបរាប់ថា៖ បុរសម្នាក់បាននិយាយទៅកាន់ព្យាការីថា៖ «សូមប្រាប់ខ្ញុំអំពីអំពើមួយដែលអាចនាំខ្ញុំឲ្យបានចូលឋានសួគ៌»។ មនុស្សទាំងឡាយបាននិយាយថា៖ «តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះគាត់? តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះគាត់?»។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «គាត់មានរឿងសំខាន់ដែលត្រូវសួរ»។ រួចព្យាការីមានប្រសាសន៍ទៅកាន់គាត់ថា៖ «អ្នកត្រូវគោរពសក្ការៈព្រះជាម្ចាស់តែមួយគត់ ដោយមិនយកអ្វីមួយមកធ្វើជាដៃគូជាមួយទ្រង់ឡើយ អ្នកត្រូវថ្វាយបង្គំព្រះឲ្យបានត្រឹមត្រូវខ្ជាប់ខ្ជួន បរិច្ចាគទានកាតព្វកិច្ច និងរក្សាទំនាក់ទំនងល្អជាមួយសាច់ញាតិបងប្អូន»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ បុរសជនជាតិបាឌូ (អ្នករស់នៅវាលខ្សាច់) ម្នាក់បានមកជួបព្យាការី រួចនិយាយថា៖ «សូមលោកប្រាប់ខ្ញុំអំពីអំពើមួយ ដែលនៅពេលខ្ញុំប្រតិបត្តិវា ខ្ញុំនឹងបានចូលឋានសួគ៌»។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកត្រូវគោរពសក្ការៈព្រះជាម្ចាស់តែមួយគត់ ដោយមិនយកអ្វីមួយមកធ្វើជាដៃគូជាមួយទ្រង់ឡើយ អ្នកត្រូវថ្វាយបង្គំព្រះឲ្យបានត្រឹមត្រូវខ្ជាប់ខ្ជួន បរិច្ចាគទានកាតព្វកិច្ចដែលត្រូវបានកំណត់ និងតមអាហារក្នុងខែរ៉ាម៉ាឌន»។ បុរសនោះបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំសូមស្បថនឹងអង្គដែលជីវិតខ្ញុំស្ថិតក្នុងកណ្ដាប់ព្រះហស្តទ្រង់ ខ្ញុំនឹងមិនធ្វើលើសពីនេះឡើយ»។ នៅពេលបុរសនោះចាកចេញទៅ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលចង់ឃើញបុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកឋានសួគ៌ ចូរមើលទៅបុរសម្នាក់នេះចុះ»។

លោក អ៊ីប៊ីន អាប់បាស បានរៀបរាប់ថា៖ គណៈប្រតិភូនៃកុលសម្ព័ន្ធ អាប់ឌុលកៃស៍ បានមកជួបព្យាការី ហើយពួកគេបានជំរាបថា៖ «ឱអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់! ពួកយើងមកពីកុលសម្ព័ន្ធ រ៉ាប៊ីអា ហើយពួកគ្មានជំនឿនៃកុលសម្ព័ន្ធ មូដារ បានបាំងផ្លូវរវាងពួកយើង និងលោក។ ដូច្នេះ ពួកយើងមិនអាចមកជួបលោកបានទេ លើកលែងតែក្នុងអំឡុងខែពិសិដ្ឋប៉ុណ្ណោះ។ សូមលោកបង្គាប់ពួកយើងនូវកិច្ចការមួយចំនួន ដែលពួកយើងអាចយកទៅប្រតិបត្តិ និងអំពាវនាវដល់អ្នកដែលនៅសេសសល់ពីក្រោយពួកយើងផង»។ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំបង្គាប់ពួកអ្នកនូវប្រការបួនយ៉ាង និងហាមឃាត់ពួកអ្នកនូវប្រការបួនយ៉ាង។ ប្រការដែលខ្ញុំបង្គាប់រួមមាន៖ ការមានជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់ និងធ្វើសក្ខីកម្មថាគ្មានព្រះឯណាដែលត្រូវគោរពសក្ការៈពិតប្រាកដក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់ឡើយ — លោកបានចងម្រាមដៃធ្វើជាសញ្ញា — ការថ្វាយបង្គំព្រះឲ្យបានត្រឹមត្រូវខ្ជាប់ខ្ជួន ការបរិច្ចាគទានកាតព្វកិច្ច និងការប្រគល់ចំណែកមួយភាគប្រាំ (១/៥) នៃផលសង្គ្រាម។ ហើយខ្ញុំហាមឃាត់ពួកអ្នកមិនឲ្យប្រើប្រាស់ភាជន៍បួនប្រភេទ (ដែលគេធ្លាប់ប្រើសម្រាប់ផ្អាប់ស្រា) គឺ៖ ឃ្លោកស្ងួត (ឌូប៊បា) ក្រឡដីស្រោប (ហានតាម) កំណាត់ឈើចោះប្រហោង (ណាកៀរ) និងភាជន៍លាបជ័រជ័រទឹក (មូហ្សាហ្វាហ្វាត)»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលដែលអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានទទួលមរណភាព ហើយលោក អាប៊ូ បាករ៍ បានឡើងកាន់តំណែងជាអ្នកដឹកនាំបន្ត មានជនជាតិអារ៉ាប់មួយចំនួនបានក្បត់ចាកចេញពីសាសនា។ ពេលនោះលោក អ៊ូម៉ារ បានសួរលោក អាប៊ូ បាករ៍ ថា៖ «តើលោកអាចច្បាំងជាមួយមនុស្សទាំងនោះដោយរបៀបណា ខណៈដែលអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ធ្លាប់មានប្រសាសន៍ថា៖ “ខ្ញុំត្រូវបានបញ្ជាឲ្យប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងមនុស្សទាំងឡាយ រហូតដល់ពួកគេពោលថា គ្មានព្រះឯណាដែលត្រូវគោរពសក្ការៈពិតប្រាកដក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ ដូច្នេះ អ្នកណាដែលបានពោលពាក្យនេះ គេបានការពារទ្រព្យសម្បត្តិ និងជីវិតរបស់គេពីខ្ញុំហើយ លើកលែងតែករណីដែលត្រូវទណ្ឌកម្មតាមច្បាប់ប៉ុណ្ណោះ ហើយការគិតគូរទោសពៃរ៍របស់គេ គឺស្ថិតលើព្រះជាម្ចាស់” នោះ?»។ លោក អាប៊ូ បាករ៍ បានតបវិញថា៖ «ខ្ញុំសូមស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំប្រាកដជាច្បាំងជាមួយជនណាដែលបែងចែករវាងការថ្វាយបង្គំព្រះ និងការបរិច្ចាគទានកាតព្វកិច្ចជាមិនខាន ពីព្រោះការបរិច្ចាគទានកាតព្វកិច្ច គឺជាកាតព្វកិច្ចចំពោះទ្រព្យសម្បត្តិ។ ខ្ញុំសូមស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់! ប្រសិនបើពួកគេបដិសេធមិនប្រគល់ឲ្យខ្ញុំ សូម្បីតែកូនពពែញីមួយក្បាល ដែលពួកគេធ្លាប់ប្រគល់ជូន អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ក៏ខ្ញុំនឹងច្បាំងជាមួយពួកគេដោយសារតែការបដិសេធនោះដែរ»។ លោក អ៊ូម៉ារ បានរៀបរាប់ថា៖ «ខ្ញុំសូមស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់! គ្មានអ្វីក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់បានបើកព្រះទ័យរបស់លោក អាប៊ូ បាករ៍ ឲ្យសម្រេចចិត្តប្រយុទ្ធនោះឡើយ ហើយខ្ញុំក៏បានយល់ច្បាស់ថា ការសម្រេចចិត្តរបស់គាត់គឺពិតជាត្រឹមត្រូវបំផុត»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅពេលដែលអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ បានទទួលមរណភាព ហើយលោក អាប៊ូ បាករ៍ បានឡើងកាន់តំណែងជាអ្នកដឹកនាំបន្ត មានជនជាតិអារ៉ាប់មួយចំនួនបានក្បត់ចាកចេញពីសាសនា។ ពេលនោះលោក អ៊ូម៉ារ បានសួរលោក អាប៊ូ បាករ៍ ថា៖ «តើលោកអាចច្បាំងជាមួយមនុស្សទាំងនោះដោយរបៀបណា ខណៈដែលអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ធ្លាប់មានប្រសាសន៍ថា៖ “ខ្ញុំត្រូវបានបញ្ជាឲ្យប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងមនុស្សទាំងឡាយ រហូតដល់ពួកគេពោលថា គ្មានព្រះឯណាដែលត្រូវគោរពសក្ការៈពិតប្រាកដក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ ដូច្នេះ អ្នកណាដែលបានពោលពាក្យនេះ គេបានការពារទ្រព្យសម្បត្តិ និងជីវិតរបស់គេពីខ្ញុំហើយ លើកលែងតែករណីដែលត្រូវទណ្ឌកម្មតាមច្បាប់ប៉ុណ្ណោះ ហើយការគិតគូរទោសពៃរ៍របស់គេ គឺស្ថិតលើព្រះជាម្ចាស់” នោះ?»។ លោក អាប៊ូ បាករ៍ បានតបវិញថា៖ «ខ្ញុំសូមស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំប្រាកដជាច្បាំងជាមួយជនណាដែលបែងចែករវាងការថ្វាយបង្គំព្រះ និងការបរិច្ចាគទានកាតព្វកិច្ចជាមិនខាន ពីព្រោះការបរិច្ចាគទានកាតព្វកិច្ច គឺជាកាតព្វកិច្ចចំពោះទ្រព្យសម្បត្តិ។ ខ្ញុំសូមស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់! ប្រសិនបើពួកគេបដិសេធមិនប្រគល់ឲ្យខ្ញុំ សូម្បីតែកូនពពែញីមួយក្បាល ដែលពួកគេធ្លាប់ប្រគល់ជូន អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ក៏ខ្ញុំនឹងច្បាំងជាមួយពួកគេដោយសារតែការបដិសេធនោះដែរ»។ លោក អ៊ូម៉ារ បានរៀបរាប់ថា៖ «ខ្ញុំសូមស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់! គ្មានអ្វីក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់បានបើកព្រះទ័យរបស់លោក អាប៊ូ បាករ៍ ឲ្យសម្រេចចិត្តប្រយុទ្ធនោះឡើយ ហើយខ្ញុំក៏បានយល់ច្បាស់ថា ការសម្រេចចិត្តរបស់គាត់គឺពិតជាត្រឹមត្រូវបំផុត»។

លោក ជារីរ អ៊ីប៊ីន អាប់ឌុលឡោះ បានរៀបរាប់ថា៖ «ខ្ញុំបានធ្វើសច្ចាប្រណិធានចំពោះមុខព្យាការី ក្នុងការថ្វាយបង្គំព្រះឲ្យបានត្រឹមត្រូវខ្ជាប់ខ្ជួន ការបរិច្ចាគទានកាតព្វកិច្ច និងការផ្ដល់ដំបូន្មានល្អដ៏ស្មោះត្រង់ដល់ប្រជាមូស្លីមគ្រប់រូប»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «(នៅថ្ងៃរស់ឡើងវិញ) សត្វអូដ្ឋទាំងឡាយនឹងមកជួបម្ចាស់របស់វា ក្នុងសភាពធាត់មាំល្អបំផុតដែលពួកវាធ្លាប់មាន (ក្នុងលោកិយ) ប្រសិនបើម្ចាស់វាមិនបានបំពេញកាតព្វកិច្ចបរិច្ចាគទានលើពួកវាទេនោះ ពួកវានឹងជាន់ឈ្លីគាត់ដោយបាតជើងរបស់ពួកវា។ ហើយសត្វចៀមនិងពពែក៏នឹងមកជួបម្ចាស់របស់វា ក្នុងសភាពធាត់មាំល្អបំផុតដែលពួកវាធ្លាប់មានដែរ ប្រសិនបើម្ចាស់វាមិនបានបំពេញកាតព្វកិច្ចបរិច្ចាគទានលើពួកវាទេនោះ ពួកវានឹងជាន់ឈ្លីគាត់ដោយក្រចកជើងរបស់ពួកវា ព្រមទាំងជល់គាត់ដោយស្នែងរបស់ពួកវាផងដែរ»។ ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍បន្ថែមទៀតថា៖ «កាតព្វកិច្ចមួយក្នុងចំណោមកាតព្វកិច្ចលើពួកវា គឺការច្របាច់ទឹកដោះរបស់ពួកវានៅក្បែរកន្លែងទឹក (ដើម្បីចែកទានដល់អ្នកក្រីក្រ)»។ លោកមានប្រសាសន៍បន្តទៀតថា៖ «ចូរអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នក កុំមកជួបខ្ញុំនៅថ្ងៃរស់ឡើងវិញ ដោយលីសត្វចៀមដែលកំពុងស្រែកនៅលើករបស់គាត់ឲ្យសោះ ហើយបុរសនោះនឹងស្រែកអង្វរថា៖ “ឱលោក មូហាំម៉ាត់ អើយ! (សូមជួយអន្តរាគមន៍ដល់ខ្ញុំផង)” ពេលនោះខ្ញុំនឹងឆ្លើយទៅកាន់គាត់ថា៖ “ខ្ញុំមិនអាចជួយអ្វីអ្នកបានឡើយ ពីព្រោះខ្ញុំបានផ្សព្វផ្សាយសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ជូនអ្នករួចរាល់ហើយ”។ ហើយចូរអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នក កុំមកជួបខ្ញុំដោយលីសត្វអូដ្ឋដែលកំពុងស្រែកនៅលើករបស់គាត់ឲ្យសោះ ហើយបុរសនោះនឹងស្រែកអង្វរថា៖ “ឱលោក មូហាំម៉ាត់ អើយ! (សូមជួយអន្តរាគមន៍ដល់ខ្ញុំផង)” ពេលនោះខ្ញុំនឹងឆ្លើយទៅកាន់គាត់ថា៖ “ខ្ញុំមិនអាចជួយអ្វីអ្នកបានឡើយ ពីព្រោះខ្ញុំបានផ្សព្វផ្សាយសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ជូនអ្នករួចរាល់ហើយ”»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ជនណាដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានទ្រព្យសម្បត្តិឲ្យ ប៉ុន្តែគាត់មិនបានបំពេញកាតព្វកិច្ចបរិច្ចាគទានលើទ្រព្យសម្បត្តិនោះទេ នៅថ្ងៃរស់ឡើងវិញ ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់នឹងត្រូវបានប្រែក្លាយទៅជាសត្វពស់វែកឈ្មោលទំពែកក្បាលដ៏ពិសបំផុតមួយក្បាល ដែលមានចំណុចខ្មៅពីរនៅលើភ្នែក។ ពស់នោះនឹងរុំព័ទ្ធករបស់គាត់ រួចចឹកថ្គាមទាំងសងខាងរបស់គាត់ ដោយពោលថា៖ “ខ្ញុំជាទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នក! ខ្ញុំជាកំណប់ទ្រព្យរបស់អ្នក!”»។ បន្ទាប់មក ព្យាការីបានសូត្រអាយ៉ាត់គម្ពីរគួរអានថា៖ «ហើយចូរពួកអ្នកដែលកំណាញ់នឹងអ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានដល់ពួកគេ កុំគិតឲ្យសោះ...» (រហូតដល់ចប់អាយ៉ាត់)។

លោក ខាលីដ អ៊ីប៊ីន អាស្លាម បានរៀបរាប់ថា៖ ពួកយើងបានចេញដំណើរជាមួយលោក អាប់ឌុលឡោះ អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ ហើយបុរសជនជាតិបាឌូ (អ្នករស់នៅវាលខ្សាច់) ម្នាក់បានសួរគាត់ថា៖ «សូមលោកពន្យល់ខ្ញុំអំពីព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលថា៖ “ហើយពួកអ្នកដែលសន្សំទុកមាសនិងប្រាក់ ដោយមិនបរិច្ចាគវាក្នុងមាគ៌ារបស់ព្រះជាម្ចាស់...” នោះផង?»។ លោក អ៊ីប៊ីន អ៊ូម៉ារ បានឆ្លើយថា៖ «អ្នកណាដែលសន្សំទុកវា ហើយមិនបានបំពេញកាតព្វកិច្ចបរិច្ចាគទានលើវាទេ ភាពវិនាសអន្តរាយនឹងកើតមានចំពោះគាត់! ការពិត បន្ទូលនេះត្រូវបានបញ្ចុះមកមុនពេលដែលបញ្ជាស្ដីពីការបរិច្ចាគទានកាតព្វកិច្ចត្រូវបានបញ្ចុះមក។ លុះដល់ពេលដែលបញ្ជាស្ដីពីការបរិច្ចាគទានកាតព្វកិច្ចត្រូវបានបញ្ចុះមក ព្រះជាម្ចាស់ក៏បានកំណត់ឲ្យការបរិច្ចាគទានកាតព្វកិច្ចនេះ ជាការសម្អាតឲ្យបរិសុទ្ធដល់ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងឡាយ»។

លោក អាប៊ូ សាអ៊ែត បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «គ្មានកាតព្វកិច្ចបរិច្ចាគទានលើប្រាក់ដែលមានចំនួនតិចជាងប្រាំ (៥) អ៊ូគីយ៉ះឡើយ គ្មានកាតព្វកិច្ចបរិច្ចាគទានលើសត្វអូដ្ឋដែលមានចំនួនតិចជាងប្រាំ (៥) ក្បាលឡើយ ហើយក៏គ្មានកាតព្វកិច្ចបរិច្ចាគទានលើកសិផលដែលមានចំនួនតិចជាងប្រាំ (៥) អោវសុកឡើយ»។

លោក ហ្សាយដ៍ អ៊ីប៊ីន វ៉ាហាប់ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់តំបន់ អាល់-រ៉ាបាដះ ហើយក៏បានជួបលោក អាប៊ូ ហ្សារ ដោយចៃដន្យ។ ខ្ញុំបានសួរគាត់ថា៖ «តើអ្វីដែលនាំឲ្យលោកមកស្នាក់នៅទីកន្លែងនេះ?»។ គាត់បានឆ្លើយថា៖ «កាលដែលខ្ញុំនៅស្រុកសាម (ស៊ីរី) ខ្ញុំនិងលោក មូអាវីយ៉ះ បានខ្វែងគំនិតគ្នាអំពីអត្ថន័យនៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែលថា៖ “ហើយពួកអ្នកដែលសន្សំទុកមាសនិងប្រាក់ ដោយមិនបរិច្ចាគវាក្នុងមាគ៌ារបស់ព្រះជាម្ចាស់...”។ លោក មូអាវីយ៉ះ បាននិយាយថា អាយ៉ាត់នេះត្រូវបានបញ្ចុះមកសម្រាប់តែប្រជាជននៃគម្ពីរប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំបាននិយាយថា វាត្រូវបានបញ្ចុះមកសម្រាប់ពួកយើងផង និងសម្រាប់ពួកគេផង។ រឿងនោះបានបង្កឲ្យមានទំនាស់រវាងខ្ញុំនិងគាត់ ហើយលោក មូអាវីយ៉ះ ក៏បានផ្ញើសារប្ដឹងពីខ្ញុំទៅកាន់លោក អ៊ូស្មាន។ លោក អ៊ូស្មាន បានផ្ញើសំបុត្របង្គាប់ឲ្យខ្ញុំត្រឡប់មកកាន់ទីក្រុងម៉ាឌីណះវិញ ខ្ញុំក៏បានមកដល់ទីក្រុងម៉ាឌីណះ។ នៅទីនោះ មានមនុស្សជាច្រើនបានចោមរោមជុំវិញខ្ញុំ ហាក់បីដូចជាពួកគេមិនដែលធ្លាប់បានឃើញខ្ញុំពីមុនមកដូច្នោះដែរ។ ខ្ញុំក៏បានជម្រាបរឿងនេះទៅកាន់លោក អ៊ូស្មាន ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍មកកាន់ខ្ញុំថា៖ “ប្រសិនបើលោកចង់ លោកអាចទៅរស់នៅដាច់ដោយឡែកនៅក្បែរៗនេះបាន”។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលនាំឲ្យខ្ញុំមកស្នាក់នៅទីនេះ។ ហើយទោះបីជាគេតែងតាំងជនជាតិហាបាសា (អេធីអូពី) ម្នាក់ឲ្យធ្វើជាអ្នកដឹកនាំលើខ្ញុំក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនៅតែស្ដាប់បង្គាប់ និងគោរពតាមគាត់ដែរ»។

លោក អាល់-អាហ្នាហ្វ អ៊ីប៊ីន កៃស៍ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅក្នុងខណៈដែលខ្ញុំកំពុងអង្គុយជាមួយក្រុមមនុស្សមកពីកុលសម្ព័ន្ធគួរ៉ៃស្ហ ស្រាប់តែមានបុរសម្នាក់ដែលមានសក់ សម្លៀកបំពាក់ និងរូបរាងរដុបរដុប បានដើរចូលមកឈរនៅចំពោះមុខពួកគេ រួចគាត់បានផ្ដល់ការស្វាគមន៍ (ស៊ឡាម) ហើយពោលថា៖ «ចូរផ្ដល់ដំណឹងដល់ពួកអ្នកដែលសន្សំទុកទ្រព្យសម្បត្តិថា ថ្មដុតកម្ដៅយ៉ាងក្ដៅក្រហមក្នុងភ្លើងនរក នឹងត្រូវយកមកដាក់លើចុងទ្រូងរបស់ពួកគេ រហូតទាល់តែវាធ្លុះចេញតាមឆ្អឹងស្លាបប្រចៀវនៃស្មារបស់ពួកគេ ហើយគេនឹងដាក់លើឆ្អឹងស្មារបស់ពួកគេ រហូតទាល់តែវាធ្លុះចេញតាមចុងទ្រូងរបស់ពួកគេវិញ ដោយញ័ររញ្ជួយ»។ បន្ទាប់មក បុរសនោះក៏បានដើរចេញទៅអង្គុយក្បែរសសរមួយ។ ខ្ញុំក៏បានដើរតាមគាត់ ហើយទៅអង្គុយក្បែរគាត់ ដោយខ្ញុំមិនដឹងថាគាត់ជានរណាឡើយ។ ខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ «ខ្ញុំយល់ថាមនុស្សទាំងនោះ ហាក់ដូចជាមិនពេញចិត្តនឹងពាក្យសម្ដីដែលលោកបាននិយាយនោះឡើយ»។ គាត់បានតបថា៖ «ពួកគេមិនយល់ការអ្វីសោះឡើយ! មិត្តសម្លាញ់ដ៏ជិតស្និទ្ធរបស់ខ្ញុំបានប្រាប់ខ្ញុំ...»។ ខ្ញុំក៏សួរថា៖ «តើនរណាជាមិត្តសម្លាញ់របស់លោក?»។ គាត់ឆ្លើយថា៖ «គឺព្យាការី! លោកធ្លាប់មានប្រសាសន៍មកកាន់ខ្ញុំថា៖ “ឱ អាប៊ូ ហ្សារ អើយ! តើអ្នកមើលឃើញភ្នំអ៊ូហុដដែរឬទេ?”។ ពេលនោះខ្ញុំបានក្រឡេកមើលទៅព្រះអាទិត្យដើម្បីដឹងថានៅសល់ពេលថ្ងៃប៉ុន្មានទៀត ដោយខ្ញុំគិតស្មានថាអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ចង់ប្រើខ្ញុំឲ្យទៅបំពេញកិច្ចការអ្វីមួយឲ្យលោក។ ខ្ញុំឆ្លើយថា៖ “បាទ មើលឃើញ!”។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ “ខ្ញុំមិនចង់មានមាសច្រើនស្មើនឹងភ្នំអ៊ូហុដ ហើយខ្ញុំត្រូវចំណាយវាទាំងអស់ (ក្នុងមាគ៌ារបស់ព្រះជាម្ចាស់) លើកលែងតែបី (៣) ឌីណាប៉ុណ្ណោះ”។ ប៉ុន្តែមនុស្សទាំងនោះមិនយល់ការអ្វីសោះ ពួកគេគិតតែពីប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិលោកិយ។ ទេ ខ្ញុំសូមស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំមិនសុំលាភសក្ការៈលោកិយពីពួកគេឡើយ ហើយខ្ញុំក៏មិនត្រូវការសួរនាំពួកគេអំពីរឿងសាសនាដែរ រហូតដល់ខ្ញុំទៅជួបព្រះជាម្ចាស់»។

លោក អាល់-អាហ្នាហ្វ អ៊ីប៊ីន កៃស៍ បានរៀបរាប់ថា៖ នៅក្នុងខណៈដែលខ្ញុំកំពុងអង្គុយជាមួយក្រុមមនុស្សមកពីកុលសម្ព័ន្ធគួរ៉ៃស្ហ ស្រាប់តែមានបុរសម្នាក់ដែលមានសក់ សម្លៀកបំពាក់ និងរូបរាងរដុបរដុប បានដើរចូលមកឈរនៅចំពោះមុខពួកគេ រួចគាត់បានផ្ដល់ការស្វាគមន៍ (ស៊ឡាម) ហើយពោលថា៖ «ចូរផ្ដល់ដំណឹងដល់ពួកអ្នកដែលសន្សំទុកទ្រព្យសម្បត្តិថា ថ្មដុតកម្ដៅយ៉ាងក្ដៅក្រហមក្នុងភ្លើងនរក នឹងត្រូវយកមកដាក់លើចុងទ្រូងរបស់ពួកគេ រហូតទាល់តែវាធ្លុះចេញតាមឆ្អឹងស្លាបប្រចៀវនៃស្មារបស់ពួកគេ ហើយគេនឹងដាក់លើឆ្អឹងស្មារបស់ពួកគេ រហូតទាល់តែវាធ្លុះចេញតាមចុងទ្រូងរបស់ពួកគេវិញ ដោយញ័ររញ្ជួយ»។ បន្ទាប់មក បុរសនោះក៏បានដើរចេញទៅអង្គុយក្បែរសសរមួយ។ ខ្ញុំក៏បានដើរតាមគាត់ ហើយទៅអង្គុយក្បែរគាត់ ដោយខ្ញុំមិនដឹងថាគាត់ជានរណាឡើយ។ ខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ «ខ្ញុំយល់ថាមនុស្សទាំងនោះ ហាក់ដូចជាមិនពេញចិត្តនឹងពាក្យសម្ដីដែលលោកបាននិយាយនោះឡើយ»។ គាត់បានតបថា៖ «ពួកគេមិនយល់ការអ្វីសោះឡើយ! មិត្តសម្លាញ់ដ៏ជិតស្និទ្ធរបស់ខ្ញុំបានប្រាប់ខ្ញុំ...»។ ខ្ញុំក៏សួរថា៖ «តើនរណាជាមិត្តសម្លាញ់របស់លោក?»។ គាត់ឆ្លើយថា៖ «គឺព្យាការី! លោកធ្លាប់មានប្រសាសន៍មកកាន់ខ្ញុំថា៖ “ឱ អាប៊ូ ហ្សារ អើយ! តើអ្នកមើលឃើញភ្នំអ៊ូហុដដែរឬទេ?”។ ពេលនោះខ្ញុំបានក្រឡេកមើលទៅព្រះអាទិត្យដើម្បីដឹងថានៅសល់ពេលថ្ងៃប៉ុន្មានទៀត ដោយខ្ញុំគិតស្មានថាអ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ចង់ប្រើខ្ញុំឲ្យទៅបំពេញកិច្ចការអ្វីមួយឲ្យលោក។ ខ្ញុំឆ្លើយថា៖ “បាទ មើលឃើញ!”។ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ “ខ្ញុំមិនចង់មានមាសច្រើនស្មើនឹងភ្នំអ៊ូហុដ ហើយខ្ញុំត្រូវចំណាយវាទាំងអស់ (ក្នុងមាគ៌ារបស់ព្រះជាម្ចាស់) លើកលែងតែបី (៣) ឌីណាប៉ុណ្ណោះ”។ ប៉ុន្តែមនុស្សទាំងនោះមិនយល់ការអ្វីសោះ ពួកគេគិតតែពីប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិលោកិយ។ ទេ ខ្ញុំសូមស្បថនឹងព្រះជាម្ចាស់! ខ្ញុំមិនសុំលាភសក្ការៈលោកិយពីពួកគេឡើយ ហើយខ្ញុំក៏មិនត្រូវការសួរនាំពួកគេអំពីរឿងសាសនាដែរ រហូតដល់ខ្ញុំទៅជួបព្រះជាម្ចាស់»។

លោក អ៊ីប៊ីន ម៉ាសអ៊ូដ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានឮព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «មិនត្រូវមានការច្រណែនឡើយ លើកលែងតែក្នុងករណីពីរយ៉ាងប៉ុណ្ណោះ គឺ៖ បុរសម្នាក់ដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានទ្រព្យសម្បត្តិដល់គាត់ ហើយគាត់បានចំណាយវាទាំងអស់ក្នុងមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវ និងបុរសម្នាក់ទៀតដែលព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានប្រាជ្ញាញាណដល់គាត់ ហើយគាត់បានយកប្រាជ្ញានោះមកកាត់សេចក្ដី និងបង្រៀនដល់អ្នកដទៃ»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ អ្នកនាំសាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ មានប្រសាសន៍ថា៖ «ជនណាដែលបានធ្វើទានសូម្បីតែត្រឹមផ្លែចាលមួយផ្លែ ដែលបានមកពីប្រភពស្អាតស្អំស្របច្បាប់ — ហើយព្រះជាម្ចាស់ទ្រង់មិនទទួលយកអ្វីក្រៅពីរបស់ដែលស្អាតស្អំឡើយ — នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងទទួលយកទាននោះ ដោយព្រះហស្តស្ដាំរបស់ទ្រង់ រួចទ្រង់នឹងចិញ្ចឹមបីបាច់បង្កើនផលបុណ្យនៃទាននោះសម្រាប់ម្ចាស់ទាន ដូចគ្នានឹងអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកចិញ្ចឹមបីបាច់កូនសេះរបស់ខ្លួនដូច្នោះដែរ រហូតទាល់តែទាននោះរីកធំឡើងដូចជាភ្នំមួយ»។

លោក ហារីសះ អ៊ីប៊ីន វ៉ាហាប់ បានរៀបរាប់ថា៖ ខ្ញុំបានឮព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពួកអ្នកចូរធ្វើទានចុះ ពីព្រោះនឹងមានសម័យកាលមួយមកដល់ពួកអ្នក ដែលបុរសម្នាក់ដើរចេញទៅជាមួយទ្រព្យទានរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែរកមនុស្សទទួលមិនបានឡើយ។ ហើយមនុស្សម្នាក់ទៀតនឹងនិយាយទៅកាន់គាត់ថា៖ “ប្រសិនបើអ្នកយកវាមកកាលពីម្សិលមិញ ខ្ញុំប្រាកដជាទទួលយកវាហើយ ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃនេះ ខ្ញុំគ្មានសេចក្ដីត្រូវការវាទៀតឡើយ”»។

លោក អាប៊ូ ហ៊ូរ៉ៃរ៉ះ បានរៀបរាប់ថា៖ ព្យាការីមានប្រសាសន៍ថា៖ «ថ្ងៃរស់ឡើងវិញនឹងមិនទាន់មកដល់ឡើយ រហូតទាល់តែទ្រព្យសម្បត្តិកើនឡើងយ៉ាងហូរហៀរក្នុងចំណោមពួកអ្នក រហូតដល់ម្ចាស់ទ្រព្យមានការព្រួយបារម្ភ ថាតើនរណានឹងព្រមទទួលទានរបស់ខ្លួន ហើយនៅពេលគាត់យកទៅប្រគល់ឲ្យនរណាម្នាក់ អ្នកនោះនឹងឆ្លើយតបវិញថា៖ “ខ្ញុំគ្មានសេចក្ដីត្រូវការវាឡើយ”»។