អាក់សរ អាល់-មុខតាសារ៉ាត (សង្ខេបច្បាប់ហានបាលី)

វិធីសាស្ត្រនៃការធ្វើការស្រាវជ្រាវ និងកែសម្រួល (តហ្គីក) ១- យើងមិនបានកំណត់យកច្បាប់ចម្លងណាមួយជាច្បាប់ដើមតែមួយនោះទេ ដោយសារតែច្បាប់ចម្លងទាំងអស់សុទ្ធតែជាស្នាដៃសរសេរដោយដៃរបស់អ្នកនិពន្ធផ្ទាល់។ ផ្ទុយទៅវិញ យើងបានធ្វើការផ្ទៀងផ្ទាត់ និងប្រមូលផ្តុំរវាងច្បាប់ចម្លងទាំងនោះ។ អ្វីដែលត្រឹមត្រូវជាងគេ យើងបានរក្សាទុក ហើយក្នុងករណីមានការសង្ស័យ យើងបានត្រឡប់ទៅពិនិត្យមើលសៀវភៅដើម (កាហ្វី អាល់មុបតៈដា) ដើម្បីផ្ទៀងផ្ទាត់រកចំណុចដែលស្របគ្នា។ ប្រសិនបើមិនមានទេ យើងនឹងរក្សាទុកនូវអ្វីដែលច្បាប់ចម្លងភាគច្រើនបានបង្ហាញ។ ២- យើងបានធ្វើការផ្ទៀងផ្ទាត់អាយ៉ាត់គម្ពីរគួរអាន និងធ្វើការដកស្រង់ហាឌីសដោយសង្ខេប ដើម្បីឱ្យសមស្របទៅនឹងសៀវភៅសង្ខេបនេះ។ ៣- យើងបានកំណត់សញ្ញាស្រៈ និងអានឱ្យបានត្រឹមត្រូវលើពាក្យទាំងអស់នៅក្នុងអត្ថបទ ដោយផ្អែកលើសៀវភៅភាសា និងវចនានុក្រមនានា ក៏ដូចជាអ្វីដែលអ្នកនិពន្ធបានកំណត់ទុកខ្លះៗនៅក្នុងច្បាប់ចម្លងដែលសរសេរដោយដៃ។ ៤- យើងបានពន្យល់ពាក្យដែលយើងយល់ថាចាំបាច់ត្រូវមានការពន្យល់ ដោយផ្អែកលើប្រភពដែលគួរឱ្យទុកចិត្ត។ ជាទូទៅ យើងបានផ្អែកលើអ្វីដែលលោក មូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ប៊ីន អាប់ប៊ី អាល់ហ្វាតហ៍ អាល់បាអ៍លី (ទទួលមរណភាពឆ្នាំ ៧០៩ ហ.ស) ដែលជាអ្នកនិពន្ធសៀវភៅ (អាល់មុត្លីអ៍ អាឡា អាល់ហ្វាដហ៍ អាល់មុគនិអ៍) បានលើកឡើង ដោយសារលោកគឺជាអ្នកប្រាជ្ញដ៏ឆ្នើមផ្នែកភាសា និងផ្នែកហ្វិកហ៍ហ៍នៃមហ្សហាបហាំបាលី។ ប្រសិនបើមិនមានក្នុងសៀវភៅនេះទេ យើងនឹងប្រើប្រាស់ប្រភពពីសៀវភៅភាសា វចនានុក្រម និងសៀវភៅពន្យល់ពាក្យកម្រផ្សេងទៀត។ ៥- យើងបានរៀបចំបញ្ហានានានៅក្នុងសៀវភៅ ដើម្បីឱ្យអ្នកអានងាយស្រួលយល់អំពីបញ្ហា សាខា និងផ្នែកនានារបស់វា តាមរបៀបដូចខាងក្រោម៖ - យើងបានដាក់សញ្ញា (*) នៅពីមុខរាល់បញ្ហាដាច់ដោយឡែកពីគ្នា។ - ប្រសិនបើបញ្ហានោះមានសាខា យើងបានដាក់សាខានីមួយៗនៅបន្ទាត់ខាងក្រោមបញ្ហាមេ ហើយដាក់សញ្ញា (-) នៅពីមុខសាខានីមួយៗនោះ។ - ប្រសិនបើបញ្ហានោះមានប្រភេទ យើងបានដាក់លេខនៅចន្លោះវង់ក្រចកនៅពីមុខប្រភេទនីមួយៗ ដូចនេះ៖ [១]។ - ប្រសិនបើអ្នកនិពន្ធបានលើកឡើងនូវបញ្ហាជាច្រើន រួចទើបបញ្ជាក់ពីការវិនិច្ឆ័យ (ហ៊ូកុំ) សម្រាប់បញ្ហាទាំងអស់នោះ៖ យើងបានដាក់បញ្ហានីមួយៗនៅមួយបន្ទាត់ៗ ហើយដាក់សញ្ញា (-) នៅពីមុខបញ្ហានីមួយៗតាមរបៀបដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ រួចដាក់ការវិនិច្ឆ័យដែលបានលើកឡើងនោះនៅបន្ទាត់មួយដោយមិនដាក់សញ្ញាអ្វីនៅពីមុខឡើយ ដើម្បីបង្ហាញថាការវិនិច្ឆ័យនេះគឺសម្រាប់បញ្ហាទាំងអស់ដែលបានរៀបរាប់ពីមុនមក។ ៦- យើងបានសរសេរជីវប្រវត្តិរបស់អ្នកនិពន្ធដោយផ្អែកលើប្រភពជីវប្រវត្តិរបស់លោក និងបានណែនាំអំពីសៀវភៅនេះនៅក្នុងផ្នែកសេចក្តីផ្តើមនៃការស្រាវជ្រាវ។

រូបភាពនៃសាត្រាស្លឹករឹត រូបភាពទំព័រទីមួយនៃច្បាប់ចម្លង (ក) រូបភាពទំព័រចុងក្រោយនៃច្បាប់ចម្លង (ក) រូបភាពទំព័រទីមួយនៃច្បាប់ចម្លង (ខ) រូបភាពទំព័រចុងក្រោយនៃច្បាប់ចម្លង (ខ) រូបភាពទំព័រទីមួយនៃច្បាប់ចម្លង (គ) រូបភាពទំព័រចុងក្រោយនៃច្បាប់ចម្លង (គ) រូបភាពទំព័រទីមួយនៃច្បាប់ចម្លង (ឃ) រូបភាពទំព័រចុងក្រោយនៃច្បាប់ចម្លង (ឃ) អត្ថបទដែលបានផ្ទៀងផ្ទាត់ត្រឹមត្រូវ

ដោយព្រះនាមនៃអល់ឡោះដ៏មេត្តាប្រណីបំផុត។ ដោយទ្រង់ គឺជាអ្នកផ្តល់ជោគជ័យដល់ខ្ញុំ។ ការសរសើរទាំងឡាយគឺជារបស់អល់ឡោះ ដែលទ្រង់បានផ្តល់ការយល់ដឹងអំពីសាសនាដល់អ្នកណាដែលទ្រង់សព្វព្រះទ័យក្នុងចំណោមការបង្កើតរបស់ទ្រង់។ សូមការសូឡាវ៉ាត់ និងសេចក្តីសុខសាន្ត ចូរមានចំពោះព្យាការីរបស់យើង គឺមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ដែលជាអ្នកស្មោះត្រង់ ដែលត្រូវបានគាំទ្រដោយគម្ពីរដ៏ច្បាស់លាស់របស់ទ្រង់ ដែលជាអ្នកកាន់ខ្ជាប់នូវខ្សែពួរដ៏រឹងមាំរបស់អល់ឡោះ និងចំពោះក្រុមគ្រួសាររបស់លោក ក៏ដូចជាសហាបះទាំងអស់។ បន្ទាប់មក៖ វាបានលេចឡើងក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំ ក្នុងការសង្ខេបសៀវភៅរបស់ខ្ញុំដែលមានឈ្មោះថា «កាហ្វី អាល់មូបតៈឌី» (Kafi អាល់-Mubtadi) ដែលនិយាយអំពីហ្វិកហ៍ហ៍របស់អ៊ីម៉ាម អាហ្មាត់ ប៊ីន មូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ប៊ីន ហាន់បាល ដែលជាអ្នកអត់ធ្មត់ចំពោះការកំណត់របស់ព្រះមហាក្សត្រដ៏មហាអស្ចារ្យ។ គោលបំណងគឺដើម្បីឱ្យអ្នកចាប់ផ្តើមសិក្សាអាចទទួលបានវាដោយងាយស្រួល ដើម្បីឱ្យអ្នកដែលចង់រៀនអាចទន្ទេញចាំបានដោយងាយ និងដើម្បីឱ្យទំហំសៀវភៅនេះមានភាពខ្លីសម្រាប់អ្នកស្វែងរកចំណេះដឹង។ ខ្ញុំបានដាក់ឈ្មោះវាថា «អាក់ស្វារុល់ មូខតៈសារ៉ាត» (Akhsar អាល់-Mukhtasarat) ពីព្រោះខ្ញុំមិនទាន់បានឃើញសៀវភៅណាមួយដែលខ្លីជាងនេះ ហើយប្រមូលផ្តុំទៅដោយបញ្ហាផ្សេងៗក្នុងហ្វិកហ៍ហ៍របស់យើងនោះទេ។ ខ្ញុំសូមអង្វរករចំពោះអល់ឡោះ សូមឱ្យទ្រង់ផ្តល់ផលប្រយោជន៍តាមរយៈសៀវភៅនេះដល់អ្នកអាន អ្នកទន្ទេញចាំ និងអ្នកដែលពិនិត្យមើលវា។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់គឺជាអ្នកដែលសក្តិសមក្នុងការឆ្លើយតបចំពោះការអង្វរករទាំងឡាយ។ ហើយសូមឱ្យទ្រង់ធ្វើឱ្យការងារនេះមានភាពបរិសុទ្ធសម្រាប់ព្រះភក្ត្រដ៏ថ្លៃថ្លារបស់ទ្រង់ ជាមធ្យោបាយនាំទៅរកភាពជិតស្និទ្ធនឹងទ្រង់នៅក្នុងសួនឋានសួគ៌ដ៏សុខសាន្ត។ ជោគជ័យ និងការការពាររបស់ខ្ញុំ គឺពឹងផ្អែកទៅលើអល់ឡោះតែប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំសូមប្រគល់ខ្លួនជូនទ្រង់ ហើយខ្ញុំសូមវិលត្រឡប់ទៅរកទ្រង់វិញ។

គម្ពីរស្ដីពីការសម្អាត (កិតាបុ ត-តាហារ៉ោះ) ប្រភេទនៃទឹកមានបី៖ ទីមួយ៖ ទឹកដែលស្អាត និងអាចប្រើសម្រាប់សម្អាតបាន (តហូរ) គឺទឹកដែលនៅរក្សាស្ថានភាពដើមរបស់វា។ ក្នុងនោះរួមមាន៖ ១. ទឹកដែលត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍)៖ គឺទឹកដែលមានការប្រែប្រួលដោយសារវត្ថុអ្វីមួយដែលមិនមែនជាល្បាយលាយឡំចូលគ្នា។ ២. ទឹកដែលត្រូវបានហាមឃាត់ (មូហ័ររ៉ម)៖ មិនអាចប្រើសម្រាប់លុបបំបាត់ហាដាស (ភាពមិនស្អាតផ្នែកសាសនា) ឬលុបបំបាត់ភាពកខ្វក់ (ណាចាស) បានឡើយ។ នោះគឺ៖ - ទឹកដែលបានមកដោយការដណ្តើមយកដោយខុសច្បាប់ (ម៉ាស់ហ្គោប)។ - ទឹកដែលមិនមែនជាទឹកពីអណ្តូងរបស់សត្វអូដ្ឋ ក្នុងចំណោមអណ្តូងទឹកទាំងឡាយរបស់ពួកថាមូដ។ ទីពីរ៖ ទឹកដែលស្អាត ប៉ុន្តែមិនអាចប្រើសម្រាប់សម្អាតបាន (មិនអាចលុបបំបាត់ហាដាស ឬលុបបំបាត់ភាពកខ្វក់បាន)។ នោះគឺ៖ - ទឹកដែលមានការប្រែប្រួលដោយសារល្បាយស្អាតដែលលាយឡំចូលគ្នា។ - ក្នុងនោះរួមមាន៖ ទឹកតិចតួចដែលត្រូវបានប្រើប្រាស់រួចក្នុងការលុបបំបាត់ហាដាស។ ទីបី៖ ទឹកដែលមិនស្អាត (ណាចិស) គឺត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យប្រើប្រាស់ជាដាច់ខាត លើកលែងតែក្នុងករណីចាំបាច់បំផុត។ នោះគឺ៖ - ទឹកដែលមានការប្រែប្រួលដោយសារភាពកខ្វក់ (ណាចាស) នៅកន្លែងដែលមិនមែនជាកន្លែងសម្រាប់សម្អាត។ - ឬទឹកដែលបានប៉ះពាល់ជាមួយភាពកខ្វក់នៅកន្លែងផ្សេងទៀត ខណៈដែលទឹកនោះមានបរិមាណតិចតួច។

- ទឹកហូរមានលក្ខណៈដូចនឹងទឹកនៅស្ងៀម (មិនហូរ)។ - ទឹកច្រើនគឺមានបរិមាណស្មើនឹង «ឃុលឡាតៃនី» (ពីរឃុលឡាហ៍) ដែលស្មើនឹងមួយរយប្រាំពីររ៉តល៍ និងមួយភាគប្រាំពីរនៃរ៉តល៍ គិតតាមទម្ងន់របស់ក្រុងដាម៉ាស។ - ទឹកតិចគឺមានបរិមាណតិចជាងពីរឃុលឡាហ៍នេះ។ ជំពូក - គ្រប់ភាជន៍ទាំងអស់ដែលស្អាត (តាហ៊ីរ) គឺអនុញ្ញាតឱ្យមាន និងប្រើប្រាស់បាន។ - លើកលែងតែភាជន៍នោះ៖ - ធ្វើពីមាស។ - ឬធ្វើពីប្រាក់។ - ឬមានការជួសជុល (ភ្ជាប់) ដោយប្រើមាស ឬប្រាក់។ - ប៉ុន្តែត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យប្រើប្រាស់នូវការជួសជុល (ភ្ជាប់) តូចមួយដែលធ្វើពីប្រាក់ ប្រសិនបើមានសេចក្តីត្រូវការ។

- ចំពោះភាជន៍ និងសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកកាហ្វិរ (អ្នកមិនមែនមូស្លីម) ដែលមិនបានដឹងច្បាស់ថាវាមានភាពកខ្វក់ (ណាចិស) នោះ គឺវាស្ថិតក្នុងស្ថានភាពស្អាត (តាហ៊ីរ)។ - ស្បែករបស់សត្វដែលងាប់ដោយមិនបានកាត់ក (ម៉ៃតះ) មិនអាចក្លាយជាស្អាតបានឡើយ ទោះបីជាយកទៅធ្វើការសម្អាត (ដាបាហ៍) ក៏ដោយ។ - រាល់ផ្នែកទាំងអស់នៃសត្វងាប់គឺសុទ្ធតែជាភាពកខ្វក់ (ណាចិស) លើកលែងតែរោម និងអ្វីដែលស្រដៀងនឹងរោម។ - អ្វីដែលដាច់ចេញពីសត្វដែលនៅរស់ គឺមានស្ថានភាពដូចទៅនឹងសត្វងាប់របស់វាដែរ។ ជំពូក៖ ការសម្អាតខ្លួន (អ៊ីសត៊ិនចាអ៍) - ការធ្វើអ៊ីសត៊ិនចាអ៍ (ការលាងសម្អាតទ្វារធំ ឬទ្វារតូច) គឺជាកាតព្វកិច្ចចំពោះអ្វីៗទាំងអស់ដែលចេញមកពីផ្លូវទាំងពីរ (ទ្វារធំ និងទ្វារតូច) លើកលែងតែ៖ - ខ្យល់ (ផោម)។ - អ្វីដែលស្អាត (មិនមែនជាភាពកខ្វក់)។ - អ្វីដែលមិនធ្វើឱ្យប្រឡាក់។ - ត្រូវបានចាត់ទុកជាស៊ូណាន់ន់ (ការណែនាំ)៖ - នៅពេលចូលបន្ទប់ទឹក ត្រូវពោលថា៖ «ប៊ីសមីលឡាហ៍, អល់ឡូហុមមៈ អ៊ីននី អះអ៊ូហ្ស៊ុប៊ីកៈ មីនល់ ខូប៊ូស៊ី វល់ ខបាអីស» (ដោយព្រះនាមអល់ឡោះ, ឱអល់ឡោះអើយ! ខ្ញុំសូមជ្រកកោននឹងទ្រង់ ឱ្យផុតពីពួកស្មោកគ្រោកទាំងប្រុសទាំងស្រី)។ - នៅពេលចេញពីបន្ទប់ទឹក ត្រូវពោលថា៖ «ហ្គូហ្វ្រូណាកៈ» (ខ្ញុំសូមការអភ័យទោសពីទ្រង់), «អាល់ហាំឌូ លីលឡាហ៊ីល លឡាហ្ស៊ី អះហ្សហាបៈ អាន់នីយល់ អះហ្សាហ៍ វ៉ាអាហ្វានី» (សូមសរសើរតម្កើងអល់ឡោះ ដែលបានបំបាត់ភាពកខ្វក់ចេញពីខ្ញុំ និងបានផ្តល់សុខភាពដល់ខ្ញុំ)។ - គ្របក្បាល។ - ពាក់ស្បែកជើង។ - ឈានជើងឆ្វេងចូលមុន។ - ទម្លាក់ទម្ងន់ខ្លួនលើជើងឆ្វេងនៅពេលអង្គុយ។ - ឈានជើងស្តាំចេញមុន (ផ្ទុយពីការចូលវិហារអ៊ីស្លាម, ការពាក់ស្បែកជើង និងអ្វីៗដែលស្រដៀងគ្នានេះ)។ - រកទីតាំងឆ្ងាយនៅកន្លែងវាល។ - រកកន្លែងដីទន់សម្រាប់បត់ជើងតូច។ - ប្រើដៃឆ្វេងជូតលិង្គនៅពេលបត់ជើងតូចរួច ដោយចាប់ផ្តើមពីគល់ទៅដល់ចុងចំនួនបីដង។ - ញ័រលិង្គចំនួនបីដង (ដើម្បីឱ្យទឹកនោមអស់)។ - ត្រូវបានចាត់ទុកជាការគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍)៖ - ចូលបន្ទប់ទឹកដោយមានជាប់របស់ដែលមានរំលឹកដល់ព្រះនាមអល់ឡោះ។ - និយាយស្តីក្នុងបន្ទប់ទឹកដោយគ្មានការចាំបាច់។ - លើកសម្លៀកបំពាក់ឡើងមុនពេលទៅដល់ជិតដី។ - បត់ជើងតូចក្នុងរន្ធដី ឬអ្វីដែលស្រដៀងគ្នា។ - ប៉ះពាល់ប្រដាប់ភេទដោយដៃស្តាំដោយគ្មានការចាំបាច់។ - បត់ជើងតូចដោយបែរមុខ ឬបែរខ្នងទៅរកព្រះអាទិត្យ និងព្រះចន្ទ។ - ត្រូវបានចាត់ទុកជាការហាមឃាត់ (ហារ៉ាម)៖ - បែរមុខ ឬបែរខ្នងទៅរកទិសគីប្លះ (ក្បះ) នៅទីវាលដែលគ្មានជញ្ជាំងបាំង។ - នៅយូរក្នុងបន្ទប់ទឹកលើសពីការចាំបាច់។ - បត់ជើងតូចនៅតាមផ្លូវដែលមានមនុស្សដើរ ឬកន្លែងស្រដៀងគ្នា និងនៅក្រោមដើមឈើដែលមានផ្លែផ្កាដែលគេត្រូវការ។ - ត្រូវបានចាត់ទុកជាស៊ូណាន់ន់៖ ការប្រើដុំថ្ម (ឬក្រដាស) សម្អាត រួចបន្តដោយការលាងទឹក។ - អនុញ្ញាតឱ្យជ្រើសរើសយកតែមួយមុខ (ថ្ម ឬទឹក) ប៉ុន្តែការប្រើទឹកគឺប្រសើរជាង។ - ការសម្អាតដោយដុំថ្មមិនមានសុពលភាពឡើយ លុះត្រាតែ៖ - ជាវត្ថុដែលស្អាត។ - ជាវត្ថុដែលអនុញ្ញាតឱ្យប្រើប្រាស់។ - ជាវត្ថុដែលស្ងួត។ - ជាវត្ថុដែលអាចសម្អាតភាពកខ្វក់បាន។ - ត្រូវបានហាមឃាត់ (ហារ៉ាម) ក្នុងការសម្អាតដោយ៖ - លាមកសត្វ។ - ឆ្អឹង។ - អាហារ។ - អ្វីដែលមានភាពពិសិដ្ឋ (ដូចជាសៀវភៅចំណេះដឹង)។ - អ្វីដែលនៅជាប់នឹងសត្វ (ដែលនៅរស់)។

- លក្ខខណ្ឌនៃការសម្អាត (Istinja)៖ - មិនឱ្យភាពកខ្វក់ហូរហៀរចេញក្រៅកន្លែងធម្មតា។ - ត្រូវជូតសម្អាតឱ្យស្អាតដោយប្រើវត្ថុជូតចំនួនបីដង ឬច្រើនជាងនេះ។ ជំពូក៖ ស៊ូណាន់ន់ (ការអនុវត្តតាមគំរូព្យាការី) - ការប្រើឈើដុសធ្មេញ (Siwak) គឺជារឿងស៊ូណាន់ន់៖ - នៅគ្រប់ពេលវេលា។ - លើកលែងតែសម្រាប់អ្នកถือសីល (សោម) បន្ទាប់ពីថ្ងៃត្រង់ (ព្រះអាទិត្យរះចំកណ្តាលក្បាល) គឺត្រូវចាត់ទុកថាជាការគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម (Makruh)។ - ការប្រើឈើដុសធ្មេញកាន់តែមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងនៅពេល៖ មុនពេលសឡាត និងអ្វីដែលស្រដៀងគ្នា, នៅពេលមាត់មានក្លិនមិនល្អ និងអ្វីដែលស្រដៀងគ្នា។ - រឿងដែលជារឿងស៊ូណាន់ន់៖ - ការចាប់ផ្តើមដោយផ្នែកខាងស្តាំ៖ នៅក្នុងការប្រើឈើដុសធ្មេញ, នៅក្នុងការធ្វើតូហារ៉ោះ (សម្អាតខ្លួន), និងក្នុងគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់របស់ខ្លួន។ - ការលាបប្រេងក្នុងមួយថ្ងៃខានមួយថ្ងៃ។ - ការលាបកាហូល (Kohl) ក្នុងភ្នែកនីមួយៗចំនួនបីដង។ - ការមើលកញ្ចក់។ - ការប្រើទឹកអប់។ - ការកោររោមនៅតំបន់សម្ងាត់។ - ការកាត់ពុកមាត់។ - ការកាត់ក្រចក។ - ការដករោមក្លៀក។ - រឿងដែលគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម (Makruh)៖ - ការកោរសក់ក្បាលមិនស្មើគ្នា (កោរខ្លះទុកខ្លះ)។

- ការដកសក់ស្កូវ។ - ការចោះត្រចៀកកុមារ។ - ការធ្វើខិតតាន (កាត់ស្បែកចុងលិង្គ) គឺចាំបាច់សម្រាប់បុរស និងស្ត្រី បន្ទាប់ពីដល់វ័យពេញវ័យ ដោយមានលក្ខខណ្ឌថាត្រូវមានសុវត្ថិភាពពីគ្រោះថ្នាក់។ - ការធ្វើខិតតានមុនពេលពេញវ័យ គឺជាស៊ូណាន់ន់ (រឿងដែលគួរធ្វើ)។ - ការធ្វើខិតតាននៅថ្ងៃទីប្រាំពីរនៃការប្រសូត ឬចន្លោះពីថ្ងៃទីប្រាំពីររហូតដល់ពេញវ័យ គឺជារឿងដែលគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍)។ ជំពូក៖ ហ្វារឌូ (កាតព្វកិច្ច) នៃការធ្វើវូឌូមានប្រាំមួយប្រការ៖ [១] ការលាងមុខ រួមទាំងការខ្ពុរមាត់ និងការស្រូបទឹកចូលច្រមុះ។ [២] ការលាងដៃទាំងពីរ។ [៣] ការលាងជើងទាំងពីរ។ [៤] ការជូតក្បាលទាំងមូល រួមទាំងត្រចៀកទាំងពីរ។ [៥] ការរៀបតាមលំដាប់លំដោយ។ [៦] ការធ្វើដោយបន្តបន្ទាប់គ្នា (មិនឱ្យដាច់ចន្លោះយូរ)។ - ការតាំងចិត្ត (នីយ៉ាត់) គឺជាលក្ខខណ្ឌចាំបាច់សម្រាប់រាល់ការធ្វើតូហារ៉ោះ (ការសម្អាតខ្លួន) តាមបែបសាសនា លើកលែងតែ៖ [១] ការលាងសម្អាតភាពកខ្វក់ (ណាចិស)។ [២] ការងូតទឹករបស់ស្ត្រីគម្ពីរ (កិតាប៊ីយ៉ះ) ដើម្បីអនុញ្ញាតឱ្យមានការរួមភេទ។ [៣] ការងូតទឹករបស់ស្ត្រីមូស្លីមដែលបដិសេធមិនព្រមរួមភេទ (ដើម្បីឱ្យស្វាមីរួមភេទបាន)។ - ការពោលពាក្យ «ប៊ីស្មិលឡាហ៍» គឺចាំបាច់ (វ៉ាជីប) ក្នុង៖ - ការធ្វើវូឌូ។ - ការងូតទឹក (ហ្គូស្ល៍)។ - ការធ្វើតៃយ៉ាំមុំ។ - ការលាងដៃទាំងពីរសម្រាប់អ្នកដែលទើបភ្ញាក់ពីដំណេកនៅពេលយប់ ដែលដំណេកនោះធ្វើឱ្យបាត់បង់វូឌូ។ - ការពោលពាក្យនេះនឹងត្រូវលើកលែង ប្រសិនបើភ្លេច ឬមិនដឹង។ - ក្នុងចំណោមស៊ូណាន់ន់នៃការធ្វើវូឌូមាន៖ - ការបែរមុខទៅរកទិសគីប្លះ។ - ការប្រើស៊ីវ៉ាក (ដុសធ្មេញ)។ - ការចាប់ផ្តើមលាងដៃទាំងពីរសម្រាប់អ្នកដែលមិនមែនទើបភ្ញាក់ពីដំណេកពេលយប់ (ចំណែកអ្នកដែលទើបភ្ញាក់ពីដំណេកពេលយប់ គឺចាំបាច់ត្រូវលាងដៃទាំងពីរចំនួនបីដង ជាការគោរពប្រតិបត្តិដល់អល់ឡោះ)។

- និងការខ្ពុរមាត់ រួចបន្តដោយការស្រូបទឹកចូលច្រមុះ។ - និងការធ្វើឱ្យសព្វ (ខ្ពុរមាត់ និងស្រូបទឹកចូលច្រមុះ) សម្រាប់អ្នកដែលមិនបានถือសីល (មិនបានតមអាហារ)។ - និងការជ្រៀតទឹកចូលក្នុងសក់ក្រាស់ និងចន្លោះម្រាមដៃ។ - និងការលាងលើកទីពីរ និងលើកទីបី (គឺជារឿងដែលគួរឱ្យស៊ូណាន់ត់) ហើយការលាងលើសពីនេះទៅទៀតគឺគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍)។ - និងអ្វីដែលគួរឱ្យស៊ូណាន់ត់បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការងូតទឹក (វូឌូ)៖ - ការងើយភ្នែកមើលទៅលើមេឃ។ - និងការអានពាក្យដែលបានមានកំណត់ (ដូអា)។ អល់ឡោះជាអ្នកដឹងច្បាស់បំផុត។ ជំពូក៖ ការអនុញ្ញាតឱ្យជូតលើវត្ថុផ្សេងៗ - ការអនុញ្ញាតឱ្យជូតលើ៖ - ស្បែកជើង (ឃូហ្វ) ឬអ្វីដែលស្រដៀងគ្នា។ - និងកន្សែងពោះគោ (អ៊ីម៉ាម៉ាស់) របស់បុរស ដែលមានរុំក្រោមចង្កា ឬមានចុងយារចុះមក។ - និងកន្សែងបង់ក្បាល (ឃូមូ) របស់ស្ត្រី ដែលរុំព័ទ្ធក្រោមបំពង់ករបស់ពួកគេ។ - និងលើបង់រុំរបួស (ហ្សាប៊ីរ៉ាស់) ដែលមិនលើសពីតម្រូវការចាំបាច់ក្នុងការបង់នោះ។ - ប្រសិនបើវាលើសពីតម្រូវការ ឬបានបង់វានៅក្នុងស្ថានភាពដែលគ្មានភាពបរិសុទ្ធ (គ្មានវូឌូ) នោះចាំបាច់ត្រូវដោះវាចេញ។ - ប្រសិនបើខ្លាចមានគ្រោះថ្នាក់ (ដល់សុខភាព) នោះត្រូវធ្វើតាយ៉ាំមុំ (Tayammum) ព្រមទាំងជូតលើបង់រុំដែលបានបង់ក្នុងស្ថានភាពមានភាពបរិសុទ្ធ។ - ហើយត្រូវជូត៖ - អ្នកដែលស្នាក់នៅ (មិនមែនអ្នកដំណើរ) និងអ្នកដែលធ្វើដំណើរក្នុងផ្លូវបាប៖ អាចជូតបានរយៈពេលមួយថ្ងៃមួយយប់ (បន្ទាប់ពីមានហាដាស៍ ក្រោយពេលពាក់)។ - និងអ្នកដំណើរដែលធ្វើដំណើរក្នុងចម្ងាយដែលអនុញ្ញាតឱ្យកាត់បន្ថយសឡាត (សាហ្វារ)៖ អាចជូតបានបីថ្ងៃបីយប់។ - ប្រសិនបើបានជូតក្នុងពេលធ្វើដំណើរ រួចមកស្នាក់នៅវិញ ឬផ្ទុយមកវិញ៖ ត្រូវអនុវត្តតាមច្បាប់របស់អ្នកស្នាក់នៅ។ - លក្ខខណ្ឌនៃការជូត៖ [១] ត្រូវមានភាពបរិសុទ្ធពេញលេញជាមុនសិន។ [២] វត្ថុដែលជូតនោះត្រូវតែគ្របដណ្តប់លើកន្លែងដែលត្រូវលាងកាតព្វកិច្ច (ហ្វារឌូ)។ [៣] វត្ថុនោះត្រូវតែជាប់នឹងខ្លួនដោយឯកឯង។ [៤] អាចដើរដោយពាក់វាបានតាមទម្លាប់។ [៥] វត្ថុនោះត្រូវតែស្អាត (បរិសុទ្ធ)។

[៦] និងការអនុញ្ញាតឱ្យជូតលើវា។ - ហើយកាតព្វកិច្ចនៃការជូតគឺ៖ - ជូតលើផ្នែកភាគច្រើននៃរង្វង់ក្បាលពាក់ក្បាំងក្បាល (អ៊ីម៉ាម៉ាស់)។ - ជូតលើផ្នែកភាគច្រើននៃផ្ទៃខាងលើនៃស្រោមជើង (ឃូហ្វ)។ - និងជូតលើផ្ទៃទាំងមូលនៃបង់រុំរបួស (ចាប៊ីរ៉ោះ)។ - ហើយប្រសិនបើផ្នែកខ្លះនៃសរីរាង្គដែលត្រូវលាងសម្អាត (ក្នុងពេលវូឌូ) បានលេចចេញមក ឬគ្រប់កំណត់ពេល (នៃការជូត)៖ ត្រូវចាប់ផ្តើមធ្វើការសម្អាត (វូឌូ) ឡើងវិញ។ ជំពូក - អ្វីដែលធ្វើឱ្យខូចវូឌូមានប្រាំបីយ៉ាង៖ [១] អ្វីដែលចេញមកពីផ្លូវទាំងពីរ (ទ្វារធំ ឬទ្វារតូច) ដោយមិនកំណត់ថាជាអ្វី។ [២] អ្វីដែលចេញមកពីផ្នែកផ្សេងទៀតនៃរាងកាយ ដូចជាទឹកនោម លាមក ឬអ្វីដែលមិនស្អាត (ណាចិស) ច្រើនក្រៅពីនេះ។ [៣] ការបាត់បង់ស្មារតី លើកលែងតែការគេងលក់ស្រាលក្នុងខណៈពេលកំពុងឈរ ឬអង្គុយ។ [៤] ការងូតទឹកសព។ [៥] ការបរិភោគសាច់អូដ្ឋ។ [៦] ការធ្លាក់សាសនា (រីដដោះ)។ - និងរាល់អ្វីដែលតម្រូវឱ្យងូតទឹក (ហ្គូសល) ក្រៅពីការស្លាប់។ [៧] ការប៉ះពាល់ប្រដាប់ភេទមនុស្សដែលនៅជាប់នឹងរាងកាយ ឬរន្ធគូថ ដោយប្រើដៃ។ [៨] ការប៉ះពាល់រវាងបុរស និងស្ត្រីដោយមានចំណង់។ ដោយគ្មានអ្វីខណ្ឌរវាងអ្នកទាំងពីរ។ - មិនខូចវូឌូឡើយ៖ - ចំពោះការប៉ះសក់។ - ឬធ្មេញ។ - ឬក្រចក។ - និងមិនខូចចំពោះការប៉ះដោយប្រើសក់ ធ្មេញ ឬក្រចកនោះទេ។ - និងមិនខូចចំពោះការប៉ះក្មេងដែលអាយុក្រោមប្រាំពីរឆ្នាំ។ - ហើយអ្នកដែលត្រូវបានគេប៉ះ គឺមិនខូចវូឌូឡើយក្នុងគ្រប់ករណីទាំងអស់។ - អ្នកណាដែលមានការសង្ស័យលើភាពស្អាតស្អំ ឬការខូចវូឌូរបស់ខ្លួន៖ ត្រូវប្រកាន់យកនូវអ្វីដែលខ្លួនមានភាពជឿជាក់ (ស្ថានភាពចុងក្រោយដែលខ្លួនប្រាកដ)។ - ហើយត្រូវបានហាមឃាត់ចំពោះអ្នកដែលគ្មានវូឌូ (មូហ្ដិស)៖ [១] ការប៉ះគម្ពីរគួរអាន (មូស្ហាហ្វ)។ [២] ការធ្វើសឡាត។ [៣] ការធ្វើត្វាហ្វ (ដើរជុំវិញក្បះ)។

និងសម្រាប់អ្នកដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពជូណូប (មានមន្ទិលកាយ) និងស្ថានភាពស្រដៀងគ្នានេះ៖ [១] [២] [៣] ដូចដែលបានរៀបរាប់មកនេះ។ [៤] ការអានខម្ពីរគម្ពីរគួរអាន (កូរ៉ាន)។ [៥] ការស្នាក់នៅក្នុងវិហារឥស្លាមដោយគ្មានការវូឌូ។ ជំពូក៖ កត្តាដែលតម្រូវឱ្យធ្វើការងូតទឹកសម្អាតកាយ (ហ្គូស៊ុល) មាន ៧ ប្រការ៖ [១] ការចេញទឹកកាមពីប្រដាប់ភេទដោយមានអារម្មណ៍ស្រើបស្រាល។ [២] ការផ្លាស់ទីនៃទឹកកាម (ពីកន្លែងដើម)។ [៣] ការបញ្ចូលក្បាលប្រដាប់ភេទចូលទៅក្នុងប្រដាប់ភេទ ឬរន្ធគូថ ទោះបីជាជាមួយសត្វ ឬសាកសពក៏ដោយ ដោយគ្មានអ្វីរាំងខ្ទប់។ [៤] ការចូលកាន់សាសនាឥស្លាមរបស់អ្នកដែលមិនមែនជាមូស្លីម។ [៥] ការស្លាប់។ [៦] ការមករដូវ (ហៃដ៍)។ [៧] ការធ្លាក់ឈាមក្រោយសម្រាលកូន (នីហ្វាស)។ ស៊ូណាន់ន់ (រឿងដែលគួរធ្វើ) សម្រាប់ការងូតទឹកសម្អាតកាយ៖ [១] សម្រាប់ការថ្វាយបង្គំថ្ងៃសុក្រ។ [២] សម្រាប់ថ្ងៃបុណ្យ (អីឌី)។ [៣] សម្រាប់ពេលមានសុរិយុប្បាទ ឬចន្ទគ្រាស។ [៤] សម្រាប់ការសុំទឹកភ្លៀង។ [៥] [៦] សម្រាប់អ្នកដែលសន្លប់ ឬឆ្កួត (ប្រសិនបើមិនមានការចេញទឹកកាមក្នុងពេលនោះ)។ [៧] សម្រាប់អ្នកដែលមានឈាមរដូវមិនទៀងទាត់ (អ៊ីស្ទីហាតដ៍) គឺត្រូវងូតទឹកសម្រាប់សឡាតនីមួយៗ។ [៨] សម្រាប់ការចូលកាន់សីល (អ៊ីហ្រាំ)។ [៩] សម្រាប់ការចូលទៅក្នុងទីក្រុងម៉ាកកាស់។ [១០] សម្រាប់ការចូលទៅក្នុងតំបន់ហារ៉ាម (តំបន់ហាមឃាត់នៃម៉ាកកាស់)។ [១១] សម្រាប់ការឈរនៅអារ៉ាហ្វាត។ [១២] សម្រាប់ការធ្វើត្វាហ្វហ្ស៊ីយ៉ារ៉ត (ត្វាហ្វហ្គូដ)។ [១៣] សម្រាប់ការធ្វើត្វាហ្វវ៉ាដាអ៍ (ត្វាហ្វលាគ្នា)។ [១៤] សម្រាប់ការស្នាក់នៅមូសដាលីហ្វាហ៍។ [១៥] សម្រាប់ការគប់ដុំថ្ម (ជិម៉ារ)។ - ស្ត្រីត្រូវស្រាយសក់របស់នាងនៅពេលងូតទឹកសម្អាតកាយពីការមករដូវ និងការធ្លាក់ឈាមក្រោយសម្រាល។ - មិនចាំបាច់ស្រាយសក់នៅពេលងូតទឹកសម្អាតកាយពីការជូណូប (រួមភេទ) នោះទេ ប្រសិនបើនាងបានស្រោចទឹកឱ្យដល់គល់សក់។ - ស៊ូណាន់ន់ (រឿងដែលគួរធ្វើ)៖ - ការធ្វើវូឌូដោយប្រើទឹកចំនួន ១ មូដ (Mud)។ - ការងូតទឹកសម្អាតកាយដោយប្រើទឹកចំនួន ១ សាអ៍ (Sa')។ - ការខ្ជះខ្ជាយទឹកគឺជារឿងដែលគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍)។ - ប្រសិនបើអ្នកងូតទឹកដោយមានចេតនាលើកលែងការមានមន្ទិលកាយទាំងពីរ (ធំ និងតូច) ឬលើកលែងតែការមានមន្ទិលកាយមួយ ហើយមិនបានកំណត់ច្បាស់លាស់ នោះមន្ទិលកាយទាំងពីរនឹងត្រូវបានលើកលែង។ - ស៊ូណាន់ន់សម្រាប់អ្នកដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពជូណូប៖ - ការលាងសម្អាតប្រដាប់ភេទ។ - ការធ្វើវូឌូ៖ [១] មុនពេលបរិភោគអាហារ ឬផឹកទឹក។ [២] មុនពេលចូលគេង។ [៣] មុនពេលរួមភេទជាលើកទីពីរ។

- ការងូតទឹកសម្អាតកាយ (ហ្គូសល) គឺប្រសើរជាង។ - ការគេងក្នុងស្ថានភាពជុនូប (មានមន្ទិលសៅហ្មង) ដោយមិនបានធ្វើវូឌូអ៍ គឺជារឿងដែលគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម (ម៉ាក្រូហ៍)។ ជំពូក៖ ការធ្វើតៃយាំមុំ (ការប្រើដីជូតសម្អាត) ការធ្វើតៃយាំមុំគឺត្រឹមត្រូវ (ហាឡាល់) នៅពេលមានលក្ខខណ្ឌដូចខាងក្រោម៖ ១. ប្រើដី។ ២. ដីនោះត្រូវតែស្អាត (តាហូរ)។ ៣. ដីនោះត្រូវតែជាកម្មសិទ្ធិដែលអនុញ្ញាតឱ្យប្រើប្រាស់ (មូបាន)។ ៤. ដីនោះត្រូវតែមានធូលី។ ៥. នៅពេលខ្វះទឹក ដោយសារការជាប់ឃុំឃាំង ឬមូលហេតុផ្សេងទៀត ឬខ្លាចមានគ្រោះថ្នាក់ដល់រាងកាយ ទ្រព្យសម្បត្តិ ឬអ្វីផ្សេងទៀត ប្រសិនបើប្រើទឹក ឬដើរស្វែងរកទឹក។ - ការធ្វើតៃយាំមុំអាចជំនួសរាល់ការសម្អាតដែលត្រូវប្រើទឹក លើកលែងតែការសម្អាតភាពកខ្វក់ (ណាចាសះ) ដែលមិនមែននៅលើរាងកាយ។ ៦. នៅពេលដល់ពេលវេលាសម្រាប់សឡាតហ្វ័រឌូ (កាតព្វកិច្ច) ហើយវាត្រូវបានអនុញ្ញាតសម្រាប់សកម្មភាពផ្សេងទៀត។ - ប្រសិនបើរកឃើញទឹក ប៉ុន្តែមិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ធ្វើតាហារ៉ោះ (សម្អាតកាយ) នោះត្រូវប្រើទឹកនោះសិន រួចសឹមធ្វើតៃយាំមុំតាមក្រោយ។ - ត្រូវធ្វើតៃយាំមុំសម្រាប់មុខរបួសនៅពេលដល់ពេលត្រូវលាងវា ប្រសិនបើមិនអាចជូតដោយទឹកបាន ហើយត្រូវលាងសម្អាតផ្នែកដែលមិនមានរបួស។ - ការស្វែងរកទឹកគឺជាកាតព្វកិច្ច (ហ្វ័រឌូ)។ - ប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់ភ្លេចថាខ្លួនមានលទ្ធភាពរកទឹក ហើយបានធ្វើតៃយាំមុំ នោះត្រូវធ្វើសឡាតឡើងវិញ។ ហ្វ័រឌូ (កាតព្វកិច្ច) នៃការធ្វើតៃយាំមុំមាន៖ ១. ជូតផ្ទៃមុខ។ ២. ជូតដៃទាំងពីររហូតដល់កដៃ។ ៣. សម្រាប់តៃយាំមុំដែលជំនួសវូឌូអ៍ (ហាត់ដាសត៍ត៍អាសហ្គ័រ) ត្រូវមានលំដាប់លំដោយ។ ៤. និងត្រូវមានភាពបន្តបន្ទាប់គ្នា (មូអាឡាត)។ - ការកំណត់ចេតនា (នីយ៉ាត់) ដើម្បីអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើសកម្មភាព (ដូចជាសឡាត) គឺជាលក្ខខណ្ឌចាំបាច់សម្រាប់ការធ្វើតៃយាំមុំ។ - មិនអាចធ្វើសឡាតហ្វ័រឌូដោយប្រើតៃយាំមុំដែលបានកំណត់ចេតនាសម្រាប់សឡាតស៊ូណាន់ន់ ឬមិនបានកំណត់ចេតនាអ្វីសោះឡើយ។ ការធ្វើតៃយាំមុំនឹងត្រូវមោឃៈ (បាត់បង់) ដោយ៖ ១. ការផុតពេលវេលាសឡាត។ ២. រាល់អ្វីដែលធ្វើឱ្យបាត់បង់វូឌូអ៍។ ៣. ការរកឃើញទឹក ប្រសិនបើធ្វើតៃយាំមុំដោយសារតែខ្វះទឹក។ - សម្រាប់អ្នកដែលរំពឹងថានឹងរកឃើញទឹក គឺត្រូវបានណែនាំឱ្យពន្យារពេលធ្វើសឡាតរហូតដល់ចុងម៉ោងដែលអនុញ្ញាត។ - អ្នកដែលគ្មានទាំងទឹក និងគ្មានទាំងដី ឬមិនអាចប្រើប្រាស់ទាំងពីរយ៉ាងនេះបាន ត្រូវធ្វើសឡាតហ្វ័រឌូតែមួយមុខគត់តាមលទ្ធភាពដែលមាន ហើយមិនចាំបាច់ធ្វើឡើងវិញឡើយ។ - ត្រូវអនុវត្តតែអ្វីដែលគ្រប់គ្រាន់តាមក្បួនខ្នាត។ - អ្នកដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពជុនូប មិនត្រូវអានគម្ពីរគួរអាន (កូរ៉ាន) នៅក្រៅពេលសឡាតឡើយ។

ជំពូក៖ ការធ្វើឱ្យស្អាត (តូហ៊ីរ៉ូ) - ផ្ទៃដី, អាងទឹកក្នុងបន្ទប់ទឹក និងអ្វីៗដែលស្រដៀងគ្នា៖ ត្រូវធ្វើឱ្យស្អាតដោយការលាងសម្អាតកម្ទេចភាពកខ្វក់ (ណាចាសះ) និងស្នាមរបស់វាចេញដោយទឹក។ - ទឹកនោមរបស់ក្មេងប្រុសដែលមិនទាន់ចេះបរិភោគអាហារដោយចំណង់ និងក្អួតរបស់គេ៖ ត្រូវធ្វើឱ្យស្អាតដោយការស្រោចទឹកឱ្យជោកលើកន្លែងនោះ។ - ក្រៅពីករណីខាងលើ៖ ត្រូវលាងសម្អាតចំនួនប្រាំពីរដង ដោយក្នុងនោះមានមួយដងត្រូវលាយជាមួយដី ឬអ្វីដែលស្រដៀងគ្នា សម្រាប់តែភាពកខ្វក់ដែលមកពីសត្វឆ្កែ និងសត្វជ្រូកប៉ុណ្ណោះ ព្រមទាំងត្រូវឱ្យអស់ភាពកខ្វក់នោះ។ - ការនៅសល់ពណ៌ ឬក្លិន ឬទាំងពីរ បើសិនជាមិនអាចលាងចេញបាន នោះមិនមែនជាបញ្ហាឡើយ។ - ស្រាដែលប្រែខ្លួនឯងទៅជាទឹកខ្មេះ គឺវាស្អាត ហើយក្អមដែលដាក់ស្រានោះក៏ដូចគ្នាដែរ។ - ប្រេង និងវត្ថុដែលជ្រាបភាពកខ្វក់ចូលក្នុងសាច់ គឺមិនអាចធ្វើឱ្យស្អាតបានឡើយ។ - ត្រូវបានលើកលែងចំពោះឈាមតិចតួច ឬអ្វីដែលស្រដៀងគ្នា ដែលមកពីសត្វដែលស្អាត (តូហ៊ីរ) ក្នុងករណីដែលវាមិនមែនជាវត្ថុរាវ ឬអាហារ។ - មិនលើកលែងចំពោះឈាមដែលចេញពីទ្វារទាំងពីរ (ទ្វារធំ និងទ្វារតូច) លើកលែងតែឈាមរដូវ និងអ្វីដែលស្រដៀងគ្នា។ - សត្វដែលគ្មានឈាមហូរ (នៅពេលកាត់) ដូចជាចៃ, សត្វចៃ (ចៃឆ្កែ), មូស និងអ្វីដែលស្រដៀងគ្នា គឺវាស្អាតជាដាច់ខាត។ វត្ថុដែលមិនស្អាត (ណាចាសះ)៖ - វត្ថុរាវដែលធ្វើឱ្យស្រវឹង។ - សត្វស្លាប និងសត្វជើងបួនដែលមិនអាចបរិភោគបាន ដែលមានទំហំធំជាងឆ្មា។ - ទឹកដោះ និងទឹកកាមរបស់សត្វក្រៅពីមនុស្ស។ - ពង, ទឹកនោម, លាមក និងអ្វីដែលស្រដៀងគ្នា របស់សត្វដែលមិនអាចបរិភោគសាច់បាន។ - ចំណែកវត្ថុដែលស្អាត (តូហ៊ីរ)៖ គឺអ្វីដែលមិនមានឈាមហូរ។ - ត្រូវបានលើកលែងចំពោះភក់តាមផ្លូវដែលមានចំនួនតិចតួចតាមការកំណត់នៃទំនៀមទម្លាប់ បើទោះបីជាដឹងថាវាមានភាពកខ្វក់ក៏ដោយ។ ប្រសិនបើមិនដឹងថាវាមានភាពកខ្វក់ទេ នោះវាចាត់ទុកថាស្អាត។

ជំពូកស្ដីពីការមករដូវ (ហៃដ៍) - មិនចាត់ទុកថាជាការមករដូវឡើយ៖ - នៅពេលមានផ្ទៃពោះ។ - បន្ទាប់ពីអាយុហាសិបឆ្នាំ។ - មុនអាយុប្រាំបួនឆ្នាំពេញ។ - រយៈពេលតិចបំផុតនៃការមករដូវ៖ មួយថ្ងៃមួយយប់។ - រយៈពេលច្រើនបំផុតនៃការមករដូវ៖ ដប់ប្រាំថ្ងៃ។ - រយៈពេលជាទូទៅនៃការមករដូវ៖ ប្រាំមួយ ឬប្រាំពីរថ្ងៃ។ - រយៈពេលតិចបំផុតនៃភាពស្អាត (មិនមករដូវ) រវាងការមករដូវពីរដង៖ ដប់បីថ្ងៃ។ - មិនមានការកំណត់សម្រាប់រយៈពេលច្រើនបំផុតនៃភាពស្អាតនោះទេ។ - ហាមប្រាមស្ត្រីដែលមករដូវធ្វើ៖ សឡាត និងការถือសីល (សោម) ហើយនាងត្រូវសងការถือសីលដែលខកខាននោះវិញ។ - ការរួមភេទតាមទ្វារមាសក្នុងពេលមករដូវ តម្រូវឱ្យមានការបង់កាហ្វារ៉ោះ (សំណង) ចំនួនមួយឌីណារ ឬកន្លះឌីណារ។ - ការរួមភេទក្រៅពីទ្វារមាសគឺអនុញ្ញាត។ ស្ត្រីដែលចាប់ផ្ដើមមករដូវជាលើកដំបូង៖ - ត្រូវឈប់សម្រាក (មិនធ្វើសឡាត) តាមរយៈពេលតិចបំផុតនៃការមករដូវ។ - បន្ទាប់មកត្រូវងូតទឹកសម្អាតខ្លួន (ហ្គូសល់) ហើយធ្វើសឡាត។ - ប្រសិនបើឈាមមិនហូរលើសពីរយៈពេលច្រើនបំផុតនៃការមករដូវទេ៖ នាងត្រូវងូតទឹកសម្អាតខ្លួនម្តងទៀតនៅពេលឈាមឈប់។ - ប្រសិនបើស្ថានភាពនេះកើតឡើងដដែលៗចំនួនបីដង៖ នោះគឺជាការមករដូវ ហើយនាងត្រូវសងសឡាតដែលខកខានក្នុងអំឡុងពេលនោះ។ - ប្រសិនបើឈាមឈប់មុនពេលនោះ ឬមិនហូរមកវិញ៖ នោះមិនមែនជាការមករដូវទេ។ - ប្រសិនបើឈាមហូរលើសពីរយៈពេលច្រើនបំផុតនៃការមករដូវ៖ នាងត្រូវបានចាត់ទុកថាជាស្ត្រីដែលមានឈាមមិនប្រក្រតី (មុស្តាហាត)។ នាងត្រូវកំណត់រយៈពេលតាមឈាមដែលមានលក្ខណៈខុសប្លែក (ពណ៌ ឬក្លិន) ប្រសិនបើវាអាចកំណត់បាននៅក្នុងខែទីពីរ។ - ប្រសិនបើមិនអាចកំណត់បានទេ ត្រូវយកតាមរយៈពេលតិចបំផុតនៃការមករដូវ រហូតដល់ឈាមមិនប្រក្រតីនោះកើតឡើងដដែលៗ ទើបយកតាមរយៈពេលជាទូទៅនៃការមករដូវ។ - ស្ត្រីដែលមានឈាមមិនប្រក្រតី (មុស្តាហាត) ដែលមានទម្លាប់មករដូវពីមុន៖ ត្រូវយកតាមទម្លាប់ដើមរបស់នាង។ ស្ត្រីដែលមានឈាមមិនប្រក្រតី (មុស្តាហាត) និងអ្នកដែលមានស្ថានភាពស្រដៀងគ្នា តម្រូវឱ្យ៖ - លាងសម្អាតកន្លែងដែលមានឈាម។ - យកក្រណាត់រុំបិទកន្លែងនោះ។ - ធ្វើវូឌូនៅពេលចូលដល់ម៉ោងសឡាតនីមួយៗ ប្រសិនបើមានឈាមហូរចេញមក។ - តាំងចិត្ត (នីយ៉ាត) ថាធ្វើវូឌូដើម្បីអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើសឡាត។ - ហាមប្រាមការរួមភេទជាមួយនាង លើកលែងតែក្នុងករណីខ្លាចធ្លាក់ទៅក្នុងអំពើហ្ស៊ីណា (ការរួមភេទខុសច្បាប់)។ រយៈពេលច្រើនបំផុតនៃឈាមក្រោយសម្រាល (នីហ្វាស)៖ - គឺសែសិបថ្ងៃ។ - រយៈពេលដែលឈាមឈប់ក្នុងអំឡុងពេលសែសិបថ្ងៃនេះ៖ ចាត់ទុកថាជាភាពស្អាត ប៉ុន្តែមិនត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឱ្យរួមភេទឡើយ។ - ឈាមក្រោយសម្រាលមានលក្ខណៈដូចនឹងការមករដូវក្នុងគ្រប់វិធានទាំងអស់ លើកលែងតែ៖ 1. ការកំណត់រយៈពេលរង់ចាំ (អ៊ីដដាស់)។ 2. ការកំណត់ភាពពេញវ័យ។

គម្ពីរអំពីការសឡាត

ជំពូកស្តីពីការសឡាត - ការសឡាតទាំងប្រាំពេល គឺជាកាតព្វកិច្ចសម្រាប់បុគ្គលគ្រប់រូបដែល៖ - ជាមូស្លីម។ - ជាអ្នកដែលត្រូវទទួលខុសត្រូវលើកាតព្វកិច្ចសាសនា (មូកាល់ឡាហ្វ)។ - លើកលែងតែស្ត្រីដែលកំពុងមានរដូវ និងស្ត្រីដែលកំពុងធ្លាក់ឈាមក្រោយសម្រាលកូន។ - ការសឡាតមិនត្រូវបានទទួលស្គាល់ (មិនសុហ៊ី) ចំពោះអ្នកដែលវិកលចរិត និងកុមារដែលមិនទាន់យល់ដឹង។ - អាណាព្យាបាលមានកាតព្វកិច្ចបញ្ជាឱ្យកុមារធ្វើការសឡាតនៅពេលពួកគេមានអាយុប្រាំពីរឆ្នាំ ហើយត្រូវវាយដំ (ដើម្បីអប់រំ) ប្រសិនបើពួកគេបោះបង់ចោលការសឡាតនៅពេលមានអាយុដប់ឆ្នាំ។ - ការពន្យារពេលសឡាតរហូតដល់ពេលវេលាអាសន្ន (វ៉ាក់តុល ដូរ៉ូរ៉ោះ) គឺជាអំពើហាមឃាត់ លើកលែងតែ៖ [១] បុគ្គលដែលអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើការរួមបញ្ចូលសឡាត (ជម្អ៍) ដោយមានចេតនាត្រឹមត្រូវ។ [២] បុគ្គលដែលកំពុងរវល់បំពេញលក្ខខណ្ឌនៃការសឡាតដែលនឹងសម្រេចក្នុងពេលឆាប់ៗ។ - អ្នកដែលបដិសេធមិនទទួលស្គាល់កាតព្វកិច្ចនៃការសឡាត គឺជាអ្នកកាហ្វិរ (អ្នកមិនមែនមូស្លីម)។ ជំពូកស្តីពីអាហ្សាន និងអ៊ីកោមះ - ការធ្វើអាហ្សាន និងអ៊ីកោមះ គឺជាកាតព្វកិច្ចរួម (ហ្វ័រឌូ គីហ្វាយ៉ះ) សម្រាប់៖ - បុរស។ - អ្នកដែលមានសេរីភាព (មិនមែនជាទាសករ)។ - អ្នកដែលកំពុងស្នាក់នៅ (មិនមែនជាអ្នកដំណើរ)។ - សម្រាប់សឡាតទាំងប្រាំពេលដែលត្រូវបំពេញតាមពេលវេលា និងសឡាតថ្ងៃសុក្រ។ - ការធ្វើអាហ្សានមិនត្រូវបានទទួលស្គាល់ (មិនសុហ៊ី) ឡើយ លើកលែងតែ៖ - មានលំដាប់លំដោយ។ - មានភាពបន្តបន្ទាប់គ្នា។ - មានចេតនា។ - ជាបុរស។ - ជាអ្នកដែលមានការយល់ដឹង។ - ជាអ្នកដែលមានភាពសុចរិត (ទោះបីជាមើលឃើញពីខាងក្រៅក៏ដោយ)។ - ធ្វើឡើងបន្ទាប់ពីចូលដល់ពេលវេលា (សម្រាប់សឡាតក្រៅពីសឡាតហ្វាចរ)។ - ស៊ូណាន់ន់ (ការណែនាំ) សម្រាប់អ្នកធ្វើអាហ្សានគឺ៖ - ជាអ្នកដែលមានសំឡេងខ្លាំង។ - ជាអ្នកដែលមានភាពទុកចិត្តបាន។ - ជាអ្នកដែលមានចំណេះដឹងអំពីពេលវេលាសឡាត។

អ្នកណាដែលប្រមូលផ្ដុំសឡាត (ជុំ) ឬសងសឡាតដែលខកខាន (កូដា)៖ ត្រូវធ្វើអាហ្សង់សម្រាប់សឡាតទីមួយ ហើយធ្វើអ៊ីកូម៉ះសម្រាប់សឡាតនីមួយៗ។ វាជាស៊ូណាន់ន់សម្រាប់អ្នកធ្វើអាហ្សង់ និងអ្នកដែលឮអាហ្សង់៖ - ត្រូវឆ្លើយតបតាមពាក្យអាហ្សង់ដោយខ្សឹបៗ លើកលែងតែឃ្លា «ហៃយ៉ាអាល៉ាស់សឡាត» និង «ហៃយ៉ាអាល៉ាល់ហ្វាល៉ាហ៍» ដែលត្រូវឆ្លើយថា «ឡាហ៊ៅឡះ វ៉ាឡាគួរវ៉ាត់តា អ៊ីល្លាប៊ីល្លាហ៍»។ ចំណែកឃ្លា «អាស្សឡាតូ ខៃរ៉ុម មីនាន់នូម្» ត្រូវឆ្លើយថា «សូដាក់តះ វ៉ាប៉ារ៉ិរ្តះ»។ - ត្រូវអានសឡាវ៉ាត់ជូនព្យាការី (ស.អ) បន្ទាប់ពីចប់អាហ្សង់។ - ត្រូវអានពាក្យដែលបានកំណត់ (ឌូអា)។ - ត្រូវអានឌូអា។ - ហាមដាច់ខាតមិនឱ្យចាកចេញពីវិហារឥស្លាមបន្ទាប់ពីឮអាហ្សង់ ដោយគ្មានហេតុផលសមស្រប ឬគ្មានបំណងត្រឡប់មកវិញ។ ជំពូក៖ លក្ខខណ្ឌនៃភាពត្រឹមត្រូវនៃសឡាតមាន ៦ ប្រការ៖ [១] ការមានតាហារ៉ោះ (ភាពស្អាត) ពីហាដាស (ភាពមិនបរិសុទ្ធ) ដែលបានពន្យល់រួចហើយ។ [២] ការចូលដល់ពេលវេលាសឡាត។ - ពេលវេលាសឡាតហ្ស៊ូហ័រ៖ ចាប់ពីពេលថ្ងៃត្រង់ (ព្រះអាទិត្យរំលងក្បាល) រហូតដល់ស្រមោលរបស់វត្ថុមួយស្មើនឹងកម្ពស់របស់វា (ក្រៅពីស្រមោលពេលថ្ងៃត្រង់)។ - បន្ទាប់មកគឺពេលវេលាដែលល្អបំផុតសម្រាប់សឡាតអាស្រ៍ រហូតដល់ស្រមោលរបស់វត្ថុមួយមានប្រវែងពីរដងនៃកម្ពស់របស់វា (ក្រៅពីស្រមោលពេលថ្ងៃត្រង់)។ - ពេលវេលាអាសន្នសម្រាប់សឡាតអាស្រ៍៖ រហូតដល់ថ្ងៃលិច។ - បន្ទាប់មកគឺសឡាតម៉ាក់រិប៖ រហូតដល់បាត់ពន្លឺក្រហមនៅជើងមេឃ។ - បន្ទាប់មកគឺពេលវេលាដែលល្អបំផុតសម្រាប់សឡាតអ៊ីសាក៖ រហូតដល់មួយភាគបីនៃយប់ដំបូង។ - ពេលវេលាអាសន្នសម្រាប់សឡាតអ៊ីសាក៖ រហូតដល់ពេលព្រឹកព្រលឹម (ហ្វាចរ៍ទីពីរ)។ - បន្ទាប់មកគឺសឡាតហ្វាចរ៍៖ រហូតដល់ពេលថ្ងៃរះ។ - សឡាតដែលត្រូវកាតព្វកិច្ច (ហ្វារឌូ) ត្រូវបានចាត់ទុកថាបានបំពេញ ប្រសិនបើបានចូលសឡាត (តាក់ប៊ីរ៉ូតុល អ៊ីហ្រាំ) ក្នុងពេលវេលារបស់វា។ - ប៉ុន្តែ ហាមដាច់ខាតមិនឱ្យពន្យារពេលសឡាតរហូតដល់ពេលវេលានៅសល់មិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ធ្វើសឡាតនោះ។ - មិនត្រូវធ្វើសឡាតឡើយ រហូតទាល់តែ៖ - ជឿជាក់ថាពេលវេលាបានចូលមកដល់។ - ឬមានការសន្និដ្ឋានយ៉ាងមុតមាំថាពេលវេលាបានចូលមកដល់ ប្រសិនបើមិនអាចជឿជាក់បាន ហើយត្រូវធ្វើសឡាតឡើងវិញប្រសិនបើការសន្និដ្ឋាននោះខុស។ - អ្នកណាដែលក្លាយជាអ្នកដែលត្រូវកាតព្វកិច្ចសឡាត មុនពេលពេលវេលាសឡាតនោះផុតកំណត់ ដោយការធ្វើតាក់ប៊ីរ៉ូតុល អ៊ីហ្រាំ៖ នោះសឡាតនោះក្លាយជាកាតព្វកិច្ចលើរូបគេ រួមទាំងសឡាតដែលត្រូវធ្វើជុំជាមួយគ្នានោះផងដែរ។ - កាតព្វកិច្ចត្រូវសងសឡាតដែលខកខាន (កូដា) ជាបន្ទាន់ និងតាមលំដាប់លំដោយ លើកលែងតែ៖ - មានការលំបាកខ្លាំង។ - ឬភ្លេច។ - ឬខ្លាចខកខានសឡាតបច្ចុប្បន្ន ឬខកខានពេលវេលាដែលល្អបំផុតរបស់វា។ [៣] ទីបី៖ ការបិទបាំងអូរ៉ាត់ (ផ្នែកដែលត្រូវបិទបាំង)។ - កាតព្វកិច្ចត្រូវបិទបាំង ទោះបីនៅក្រៅសឡាត ក្នុងទីកន្លែងស្ងាត់ ឬក្នុងទីងងឹតក៏ដោយ។ - ត្រូវបិទបាំងដោយអ្វីដែលមិនបង្ហាញពណ៌ស្បែក។ - អូរ៉ាត់មាន៖ [១] បុរស, ស្ត្រីសេរីដែលជិតពេញវ័យ, និងទាសី៖ គឺចន្លោះពីផ្ចិតដល់ជង្គង់។ [២] ក្មេងប្រុសអាយុពី ៧ ដល់ ១០ ឆ្នាំ៖ គឺប្រដាប់ភេទទាំងពីរ។ [៣] ស្ត្រីសេរីពេញវ័យ៖ គឺរាងកាយទាំងមូលលើកលែងតែផ្ទៃមុខក្នុងពេលសឡាត។ - អ្នកណាដែល៖ - បើកអូរ៉ាត់ខ្លះដោយមិនបានតាំងចិត្ត ហើយមានទំហំធំ។ - ឬធ្វើសឡាតនៅលើរបស់មិនស្អាត (ណាចិស) ឬរបស់ដែលបានមកដោយការរឹបអូស មិនថាជាសម្លៀកបំពាក់ ឬទីកន្លែង៖ ត្រូវធ្វើសឡាតឡើងវិញ។ - លើកលែងតែអ្នកដែលត្រូវបានគេឃុំឃាំងក្នុងទីកន្លែងមិនស្អាត ឬទីកន្លែងដែលរឹបអូស ដែលមិនអាចចេញពីទីនោះបាន។ [៤] ទីបួន៖ ការជៀសវាងពីភាពមិនស្អាត (ណាចិស) ដែលមិនត្រូវបានលើកលែង នៅលើរាងកាយ សម្លៀកបំពាក់ និងទីកន្លែង ប្រសិនបើមានលទ្ធភាព។ - អ្នកណាដែលដាក់ដែកភ្ជាប់ឆ្អឹង ឬដេររបួសដោយរបស់មិនស្អាត ហើយមានការលំបាកក្នុងការដកវាចេញ៖ មិនចាំបាច់ដកចេញទេ ហើយត្រូវធ្វើតាយ៉ាំមុំ ប្រសិនបើមិនមានសាច់បិទបាំងវា។ - សឡាតមិនត្រឹមត្រូវ (ដោយគ្មានហេតុផល) នៅ៖ ១) ទីបញ្ចុះសព។ ២) បន្ទប់ទឹក (កន្លែងបន្ទោបង់)។ ៣) ហាំម៉ាំ (បន្ទប់ទឹកសាធារណៈ)។ ៤) កន្លែងចិញ្ចឹមអូដ្ឋ។ ៥) កន្លែងសម្លាប់សត្វ។ ៦) កន្លែងចាក់សំរាម។ ៧) កណ្តាលផ្លូវថ្នល់។ ៨) និងមិនត្រឹមត្រូវនៅលើដំបូលនៃទីកន្លែងទាំងនោះ។ [៥] ទីប្រាំ៖ ការបែរមុខទៅរកកិបឡាត់។ - សឡាតមិនត្រឹមត្រូវបើមិនបែរទៅរកកិបឡាត់ លើកលែងតែ៖ - អ្នកដែលមិនមានលទ្ធភាព។ - អ្នកដែលធ្វើសឡាតស៊ូណាន់ន់ក្នុងពេលធ្វើដំណើរដែលអនុញ្ញាត។ - កាតព្វកិច្ចសម្រាប់អ្នកដែលនៅជិតកិបឡាត់៖ គឺត្រូវបែរឱ្យចំកិបឡាត់។ - សម្រាប់អ្នកដែលនៅឆ្ងាយ៖ គឺបែរទៅទិសដៅកិបឡាត់។ - ត្រូវអនុវត្តតាមកាតព្វកិច្ចដោយ៖ - ព័ត៌មានពីអ្នកទុកចិត្តដែលមានភាពជឿជាក់។ - ឬតាមមីហរ៉ាប (កន្លែងបែរមុខក្នុងវិហារ) របស់មូស្លីម។ - ប្រសិនបើមានការសង្ស័យអំពីទិសដៅក្នុងពេលធ្វើដំណើរ៖ - អ្នកដែលមានចំណេះដឹងត្រូវប្រើការវិនិច្ឆ័យ (អ៊ីជទីហាត)។ - អ្នកដែលមិនមានចំណេះដឹងត្រូវធ្វើតាមអ្នកដទៃ។ - ប្រសិនបើធ្វើសឡាតដោយមិនបានធ្វើតាមវិធីទាំងនេះ ខណៈដែលមានលទ្ធភាព៖ ត្រូវសងសឡាតនោះឡើងវិញដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ។ [៦] ទីប្រាំមួយ៖ ការតាំងចិត្ត (នីយ៉ាត់)។ - កាតព្វកិច្ចត្រូវកំណត់ឱ្យច្បាស់លាស់នូវសឡាតដែលត្រូវធ្វើ។ - វាជាស៊ូណាន់ន់ដែលត្រូវតាំងចិត្តក្នុងពេលធ្វើតាក់ប៊ីរ៉ូតុល អ៊ីហ្រាំ។ - មិនមានបញ្ហាអ្វីទេប្រសិនបើតាំងចិត្តមុននោះបន្តិច។ - លក្ខខណ្ឌតម្រូវ៖ ត្រូវមានការតាំងចិត្តធ្វើជាអ៊ីម៉ាំ ឬជាអ្នកតាម (ម៉ាក់មុំ)។ - អ្នកតាមអាចបំបែកចេញពីអ៊ីម៉ាំបានប្រសិនបើមានហេតុផល។ - សឡាតរបស់អ្នកតាមនឹងបាត់បង់ភាពត្រឹមត្រូវ ប្រសិនបើសឡាតរបស់អ៊ីម៉ាំបាត់បង់ភាពត្រឹមត្រូវ។ - មិនផ្ទុយមកវិញទេ ប្រសិនបើអ៊ីម៉ាំមានបំណងចង់ធ្វើសឡាតតែម្នាក់ឯង។ អល់ឡោះជាអ្នកដឹងច្បាស់បំផុត។

ជំពូក៖ ពិពណ៌នាអំពីរបៀបនៃការធ្វើសឡាត ស៊ូណាន់ន់ (រឿងដែលគួរឱ្យធ្វើ)៖ - ការចេញទៅធ្វើសឡាតក្នុងស្ថានភាពដែលមានតូហារ៉ោះ (ស្អាតស្អំ)។ - ទៅដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងថ្លៃថ្នូរ។ - អានពាក្យដែលបានកំណត់ (ក្នុងពេលដើរទៅ)។ - ការក្រោកឈររបស់អ៊ីម៉ាម និងអ្នកផ្សេងទៀតដែលមិនមែនជាអ្នកធ្វើអ៊ីកាម៉ោះ នៅពេលអ្នកធ្វើអ៊ីកាម៉ោះនិយាយថា៖ «កត កូម៉ាតិសសឡាត» (សឡាតបានចាប់ផ្តើមហើយ)។ - បន្ទាប់មក គាត់និយាយថា៖ «អល់ឡោះហ៊ូ អាក់បារ» (អល់ឡោះមហាយິ່ງធំ) ខណៈពេលដែលគាត់កំពុងឈរសម្រាប់សឡាតហ្វារឌូ (កាតព្វកិច្ច)។ - លើកដៃទាំងពីរឡើងស្មើនឹងស្មា។ - បន្ទាប់មក យកដៃស្តាំក្តាប់កដៃឆ្វេង។ - ដាក់ដៃទាំងពីរនៅក្រោមផ្ចិត។ - សម្លឹងមើលទៅកន្លែងស៊ូជូដ (កន្លែងដាក់ថ្ងាស) ក្នុងពេលសឡាតទាំងមូល។ - បន្ទាប់មកអានថា៖ «ស៊ុបហាន៉ាកាល់ឡោះហ៊ុមមៈ វ៉ាប៊ីហាំឌិកា, វ៉ាតាបារ៉ាកាស់ស្មូកា, វ៉ាតាអាឡា ច័ឌឌូកា, វ៉ាឡា អ៊ីឡាហះ ហ្គោរូកា»។ - បន្ទាប់មក អានពាក្យសុំការការពារពីអល់ឡោះ (អ៊ូអូហ្ស៊ូ ប៊ីល្លាហិ...)។ - បន្ទាប់មក អានប៊ីស្ម៊ីល្លាហិ (ដោយសម្ងាត់)។ - បន្ទាប់មក អានស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ្វាតិហះ តាមលំដាប់លំដោយ និងជាប់គ្នា។ - ក្នុងនោះមានអក្សរដែលត្រូវអានដោយសង្កត់សំឡេង (តាស៊ីដ) ចំនួន ១១ កន្លែង។ - នៅពេលអានចប់ ត្រូវនិយាយថា៖ «អាមីន» ដោយបញ្ចេញសំឡេង៖ - អ៊ីម៉ាម និងម៉ាក់មូម (អ្នកតាម) អានរួមគ្នាសម្រាប់សឡាតដែលត្រូវអានឮៗ។ - និងអ្នកផ្សេងទៀតសម្រាប់សឡាតដែលត្រូវអានឮៗ។ - ស៊ូណាន់ន់ឱ្យអ៊ីម៉ាមអានឮៗនូវសឡាត៖ ស៊ុបហ៍, ជូមូអះ, អ៊ីដ, កូស៊ូហ្វ (សូរ្យគ្រាស), អ៊ីស្ត៊ីសកា (សុំភ្លៀង), និងពីររ៉កអាតដំបូងនៃសឡាតម៉ាក់រិប និងអ៊ីស្យា។ - ម៉ាក់រូហ៍ (មិនគួរធ្វើ) សម្រាប់ម៉ាក់មូម (អានឮៗ)។ - អ្នកធ្វើសឡាតម្នាក់ឯងអាចជ្រើសរើសបាន (អានឮឬស្ងាត់)។ - បន្ទាប់មក អានស៊ូរ៉ាត់បន្ទាប់ពីអាល់ហ្វាតិហះ៖ - សឡាតស៊ុបហ៍៖ អានស៊ូរ៉ាត់វែងៗពីផ្នែកមូហ្វាសសល់។ - សឡាតម៉ាក់រិប៖ អានស៊ូរ៉ាត់ខ្លីៗ។ - សឡាតផ្សេងទៀត៖ អានស៊ូរ៉ាត់កម្រិតមធ្យម។ - បន្ទាប់មក រូកូអ៊ូដោយនិយាយថា «អល់ឡោះហ៊ូ អាក់បារ» និងលើកដៃទាំងពីរ។ - បន្ទាប់មក ដាក់ដៃលើជង្គង់ដោយកន្ធែកម្រាមដៃ ហើយតម្រង់ខ្នងឱ្យត្រង់។ - ហើយនិយាយថា៖ «ស៊ុបហាន៉ា រ៉ប៊ីយាល់ អះហ្ស៊ីម» ចំនួន ៣ ដង (នេះជាកម្រិតអប្បបរមានៃភាពល្អឥតខ្ចោះ)។ - បន្ទាប់មក ងើបក្បាលឡើងព្រមទាំងលើកដៃទាំងពីរ ដោយនិយាយថា៖ «សាមីអល់ឡោះហ៊ូ លីមែន ហាំដាហ៍»។ - បន្ទាប់ពីឈរត្រង់៖ «រ៉បបាន៉ា វ៉ាឡាកាល់ ហាំដូ, មីលអះ សាម៉ាវ៉ាតិ វ៉ាមីលអាល់ អ័រឌិ, វ៉ាមីលអះ ម៉ា ស៊ីអ្តា មីន សៃអ៊ីន បាអ្តូ»។ - ចំពោះម៉ាក់មូម៖ និយាយត្រឹម «រ៉បបាន៉ា វ៉ាឡាកាល់ ហាំដូ» ពេលងើបឡើង។ - បន្ទាប់មក និយាយថា «អល់ឡោះហ៊ូ អាក់បារ» ហើយស៊ូជូដលើសរីរាង្គទាំង ៧។ - ដាក់ជង្គង់ទាំងពីរចុះមុន បន្ទាប់មកដៃទាំងពីរ បន្ទាប់មកថ្ងាស និងច្រមុះ។ - ស៊ូណាន់ន់៖ - ដាក់ទម្ងន់លើចុងម្រាមជើង។ - ដាក់កែងដៃឱ្យឃ្លាតពីចំហៀងខ្លួន។ - ដាក់ពោះឱ្យឃ្លាតពីភ្លៅ។ - ដាក់ជង្គង់ទាំងពីរឱ្យឃ្លាតពីគ្នា។ - ហើយនិយាយថា៖ «ស៊ុបហាន៉ា រ៉ប៊ីយាល់ អាក់ឡា» ចំនួន ៣ ដង (នេះជាកម្រិតអប្បបរមានៃភាពល្អឥតខ្ចោះ)។ - បន្ទាប់មក ងើបឡើងដោយនិយាយថា «អល់ឡោះហ៊ូ អាក់បារ»។ - អង្គុយក្នុងលក្ខណៈអ៊ីហ្វតារ៉ូស (អង្គុយលើជើងឆ្វេង)។ - ហើយនិយាយថា៖ «រ៉បប៊ី អ៊ីហ្វហ្វិរ លី» ចំនួន ៣ ដង (នេះជាកម្រិតល្អបំផុត)។ - បន្ទាប់មក ស៊ូជូដលើកទីពីរដូចគ្នា។ - បន្ទាប់មក ក្រោកឈរឡើងដោយនិយាយថា «អល់ឡោះហ៊ូ អាក់បារ» ដោយយកដៃទប់ជង្គង់ បើពិបាកទើបយកដៃទប់ដី។ - បន្ទាប់មក អនុវត្តដូចរ៉កអាតដំបូង លើកលែងតែ៖ - ការកំណត់ចេតនា (នីយ៉ះ)។ - ការតាក់ប៊ីរ៉តុល អ៊ីហ្រាំ។ - ការអានដូអាអ៊ីសទីហ្វតាហ៍។ - ការសុំការការពារពីអល់ឡោះ (ប្រសិនបើបានធ្វើរួចហើយ)។ - បន្ទាប់មក អង្គុយក្នុងលក្ខណៈអ៊ីហ្វតារ៉ូស។ - ស៊ូណាន់ន់៖ - ដាក់ដៃទាំងពីរលើភ្លៅ។ - ក្តាប់ម្រាមកូន និងម្រាមនាងនៃដៃស្តាំ ហើយធ្វើរង្វង់ដោយម្រាមមេដៃ និងម្រាមកណ្តាល។ - ចង្អុលម្រាមចង្អុលក្នុងពេលតាសាហ៍ហូដ និងដូអា នៅពេលរំលឹកដល់អល់ឡោះ។ - ដាក់ដៃឆ្វេងឱ្យរាបស្មើ។ - បន្ទាប់មក អានតាសាហ៍ហូដ៖ «អត្តាហ៊ីយ្យាតូ លីល្លាហិ វ៉ាសសឡាវ៉ាតូ វ៉ាត់តយយីបាតូ, អައްសឡាមូ អាលៃកា អាយូហាន់ណាប៊ីយូ វ៉ារ៉ះម៉ាទុលឡាហិ វ៉ាបារ៉ាកាតូហូ, អައްសឡាមូ អាលៃនា វ៉ាអាឡា អ៊ីបាទិលឡាហិស សាលីហ៊ីន, អាស្ហះដូ អាន់ឡា អ៊ីឡាហះ អ៊ីល្លាល់ឡោះ, វ៉ាអាស្ហះដូ អាន់ណា មូហាំម៉ាដាន់ អាប់ឌូហូ វ៉ារ៉សូលូហូ»។ - បន្ទាប់មក ក្រោកឈរសម្រាប់រ៉កអាតបន្ទាប់ (ក្នុងសឡាតម៉ាក់រិប ឬសឡាត ៤ រ៉កអាត) ដោយនិយាយថា «អល់ឡោះហ៊ូ អាក់បារ»។ - អានរ៉កអាតដែលនៅសល់ដូចគ្នា ដោយស្ងាត់ និងអានត្រឹមអាល់ហ្វាតិហះ។ - បន្ទាប់មក អង្គុយក្នុងលក្ខណៈតាវ៉ារ៉ុក (អង្គុយលើត្រគាកឆ្វេង)។ - អានតាសាហ៍ហូដដំបូង បន្ទាប់មកនិយាយថា៖ «អល់ឡោះហ៊ុមម៉ា សល់ឡិ អាឡា មូហាំម៉ាដិន វ៉ាអាឡា អាលិ មូហាំម៉ាដិន, កាម៉ា សឡៃតា អាឡា អាលិ អ៊ីប្រាហ៊ីម, អ៊ីននាកា ហាំម៊ីឌុន ម៉ាច៊ីដ, វ៉ាបារ៉ិក អាឡា មូហាំម៉ាដិន វ៉ាអាឡា អាលិ មូហាំម៉ាដិន, កាម៉ា បារ៉ាក់តា អាឡា អាលិ អ៊ីប្រាហ៊ីម, អ៊ីននាកា ហាំម៊ីឌុន ម៉ាច៊ីដ»។ - ស៊ូណាន់ន់ឱ្យសុំការការពារពីអល់ឡោះ៖ «អ៊ូអូហ្ស៊ូ ប៊ីល្លាហិ មីន អះហ្សាប៊ី ជះហាន់ណាម, វ៉ាមីន អះហ្សាប៊ីល កូប៊រ, វ៉ាមីន ហ្វីត្នាតិល ម៉ាក់យ៉ា វ៉ាល់ម៉ាម៉ាត, វ៉ាមីន ហ្វីត្នាតិល ម៉ាស៊ីហ៊ីដ ដាចចាល់, អល់ឡោះហ៊ុមម៉ា អ៊ីននី អ៊ូអូហ្ស៊ូ ប៊ីកា មីនាល់ ម៉ាក់អះមិ វ៉ាល់ម៉ាក់រ៉ម»។ - សឡាតនឹងខូច ប្រសិនបើអានដូអាទាក់ទងនឹងរឿងលោកិយ។ - បន្ទាប់មក ងាកទៅស្តាំ រួចទៅឆ្វេង ហើយនិយាយថា៖ «អައްសឡាមូ អាលៃគុម វ៉ារ៉ះម៉ាទុលឡាហិ» ដោយមានលំដាប់លំដោយ និងត្រឹមត្រូវតាមក្បួន។ - ស្ត្រីធ្វើសឡាតដូចបុរសដែរ ប៉ុន្តែ៖ - ត្រូវប្រមូលខ្លួនឱ្យជិតគ្នា។ - អង្គុយក្នុងលក្ខណៈតារ៉ាប់ប៊ីអះ (ជើងឆ្វេងនៅក្រោមជើងស្តាំ) ឬដាក់ជើងទាំងពីរទៅខាងស្តាំ (ល្អជាង)។ - ម៉ាក់រូហ៍ (មិនគួរធ្វើ) ក្នុងសឡាត៖ - ការងាកមុខ ឬរាងកាយដោយគ្មានហេតុផល។ - ការអង្គុយបែបអ៊ីកអះ (អង្គុយលើកែងជើង)។ - ការដាក់ដៃទាំងពីររាបស្មើលើដីពេលស៊ូជូដ។ - ការលេងសើច។ - ការដាក់ដៃលើចង្កេះ។ - ការបន្លឺសំឡេងម្រាមដៃ (បំបែកម្រាមដៃ)។ - ការប្រសព្វម្រាមដៃ។ - ការធ្វើសឡាតក្នុងស្ថានភាពទប់នោម ឬលាមក។ - ការធ្វើសឡាតក្នុងស្ថានភាពឃ្លានអាហារដែលបានរៀបចំរួច។ - ប្រសិនបើមានរឿងអ្វីកើតឡើងក្នុងសឡាត៖ - បុរសត្រូវនិយាយថា «ស៊ុបហាន៉ាល់ឡោះ»។ - ស្ត្រីត្រូវទះដៃ (ដោយយកបាតដៃស្តាំទះលើខ្នងដៃឆ្វេង)។ - ត្រូវជូតទឹកមាត់ ឬអ្វីដែលស្រដៀងគ្នាដោយប្រើសម្លៀកបំពាក់។ - អនុញ្ញាតឱ្យស្តោះទឹកមាត់ទៅខាងឆ្វេង ប្រសិនបើមិនមែនក្នុងវិហារ។ - ម៉ាក់រូហ៍ (មិនគួរធ្វើ) គឺស្តោះទៅខាងមុខ ឬខាងស្តាំ។

ជំពូក៖ ស្តីពីសសរស្តម្ភ (អរកាន់) នៃការសឡាត សសរស្តម្ភនៃការសឡាតមានចំនួន ១៤ ប្រការ៖ [១] ការឈរ (សម្រាប់អ្នកដែលមានលទ្ធភាព)។ [២] ការតាក់ប៊ីរ៉ាតុល អ៊ីហ្រាំ (ការចាប់ផ្តើមសឡាត)។ [៣] ការអានស៊ូរ៉ាតុល ហ្វាតិហះ។ [៤] ការរូកូអ៊ុ (ការអោនគោរព)។ [៥] ការងើបឈរត្រង់ពីការរូកូអ៊ុ (អ៊ិត៊ីតាល)។ [៦] ការស៊ូជូដ (ការក្រាប)។ [៧] ការងើបអង្គុយពីការស៊ូជូដ។ [៨] ការអង្គុយរវាងការស៊ូជូដទាំងពីរ។ [៩] ការស្ងប់ស្ងៀម (តុម្អានីនះ)។ [១០] ការអានតាសហីឌចុងក្រោយ។ [១១] ការអង្គុយសម្រាប់តាសហីឌចុងក្រោយ។ [១២] ការអានសឡាវ៉ាតជូនចំពោះព្យាការី (ស.អ.វ)។ [១៣] ការផ្តល់ស៊ាឡាមទាំងពីរលើក។ [១៤] ការរក្សាគន្លងលំដាប់លំដោយ។ កិច្ចការចាំបាច់ (វ៉ាជីប) នៃការសឡាតមាន ៨ ប្រការ៖ [១] ការតាក់ប៊ីរ (ពាក្យថា អល់ឡោះហ៊ូអាក់បារ) ក្រៅពីតាក់ប៊ីរ៉ាតុល អ៊ីហ្រាំ។ [២] ការពោលពាក្យ «សាមីអល់ឡោះហ៊ូ លីម័ន ហាមីដាហ៍» (សម្រាប់អ្នកដឹកនាំសឡាត និងអ្នកសឡាតម្នាក់ឯង)។ [៣] ការពោលពាក្យ «រ៉បបានា វ៉ាលះកាល់ ហាំដ»។ [៤-៥] ការពោលពាក្យតាសប៊ីហ៍ (ស៊ូហ្វហានះ រ៉បប៊ីយ៉ាល់...) ក្នុងពេលរូកូអ៊ុ និងស៊ូជូដ។ [៦] ការពោលពាក្យ «រ៉បប៊ី អ៊ីហ្វហ្វ៊ិរ លី» (ឱអល់ឡោះ សូមទ្រង់មេត្តាអភ័យទោសដល់ខ្ញុំ) យ៉ាងហោចណាស់មួយដង។ [៧] ការអានតាសហីឌដំបូង។ [៨] ការអង្គុយសម្រាប់តាសហីឌដំបូង។ ក្រៅពីអ្វីដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ និងលក្ខខណ្ឌនានា គឺសុទ្ធតែជាស៊ូណាន់ន់ (កិច្ចការបន្ថែម)។ សសរស្តម្ភ (អរកាន់) និងលក្ខខណ្ឌ (ស៊ូរូត) មិនអាចលុបចោលបានឡើយ ទោះបីជាដោយសារការភ្លេចភ្លាំង ឬការមិនដឹងក៏ដោយ។ ចំណែកឯកិច្ចការចាំបាច់ (វ៉ាជីប) អាចត្រូវបានលុបចោល (ដោយការធ្វើស៊ូជូដសាហ្វវី) ប្រសិនបើការខ្វះខាតនោះកើតឡើងដោយសារការភ្លេចភ្លាំង ឬការមិនដឹង។

ជំពូក៖ ការធ្វើស៊ូជូដុ សាហ្វវី (ការស៊ូជូដុដោយសារការភ្លេចភ្លាំងក្នុងសឡាត) ការធ្វើស៊ូជូដុ សាហ្វវី ត្រូវបានកំណត់ឱ្យអនុវត្តក្នុងករណី៖ ១. ការបន្ថែម (ក្នុងសឡាត)។ ២. ការខ្វះខាត (ក្នុងសឡាត)។ ៣. ការសង្ស័យ (ក្នុងសឡាត)។ - មិនត្រូវធ្វើស៊ូជូដុ សាហ្វវីឡើយ ប្រសិនបើការបន្ថែម ឬខ្វះខាតនោះកើតឡើងដោយចេតនា។ កម្រិតនៃការធ្វើស៊ូជូដុ សាហ្វវី៖ - វ៉ាជីប (ចាំបាច់)៖ ចំពោះករណីដែលសឡាតនឹងត្រូវបាត់បង់ (មិនត្រឹមត្រូវ) ប្រសិនបើធ្វើដោយចេតនា។ - ស៊ូណាន់ន់ (គួរធ្វើ)៖ ចំពោះករណីដែលបានអានពាក្យសម្ដីដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតក្នុងសឡាតខុសទីតាំងដោយការភ្លេចភ្លាំង ហើយសឡាតនឹងមិនបាត់បង់ឡើយប្រសិនបើធ្វើដោយចេតនា។ - មូពាហ៍ (អនុញ្ញាតឱ្យធ្វើ)៖ ចំពោះករណីដែលបានបោះបង់ចោលស៊ូណាន់ន់ណាមួយ។ ពេលវេលានៃការធ្វើស៊ូជូដុ សាហ្វវី៖ - ពេលវេលាដែលល្អបំផុតគឺធ្វើមុនពេលផ្តល់សឡាម។ - លើកលែងតែករណីដែលអ្នកសឡាតបានផ្តល់សឡាមទាំងដែលខ្វះរ៉ក់អាតមួយ ឬច្រើនជាងនេះ នោះការធ្វើស៊ូជូដុ សាហ្វវី គឺត្រូវធ្វើបន្ទាប់ពីផ្តល់សឡាម (ជាការគួរធ្វើ)។ ប្រសិនបើអ្នកសឡាតផ្តល់សឡាមមុនពេលបញ្ចប់សឡាត៖ ១. ប្រសិនបើធ្វើដោយចេតនា៖ សឡាតនោះត្រូវបាត់បង់ (មិនត្រឹមត្រូវ)។ ២. ប្រសិនបើធ្វើដោយភ្លេចភ្លាំង៖ - ប្រសិនបើគាត់នឹកឃើញក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី គាត់ត្រូវបំពេញសឡាតឱ្យចប់ រួចទើបធ្វើស៊ូជូដុ សាហ្វវី។ - ប្រសិនបើគាត់មានហាដាស (បាត់បង់វូឌូ) ឬសើចខ្លាំង៖ សឡាតនោះត្រូវបាត់បង់ ដូចគ្នានឹងការកើតឡើងក្នុងពេលកំពុងសឡាតដែរ។ សកម្មភាពដែលធ្វើឱ្យសឡាតបាត់បង់ (ប្រសិនបើលេចចេញជាពីរអក្សរ)៖ - ការផ្លុំខ្យល់ចេញពីមាត់។ - ការយំសោក (ដោយសំឡេងខ្លាំង) ដែលមិនមែនកើតចេញពីការកោតខ្លាចចំពោះអល់ឡោះ។ - ការក្អកដោយគ្មានភាពចាំបាច់។ អ្នកដែលបោះបង់ចោលរ៉ុកន (សសរស្តម្ភនៃសឡាត) ក្រៅពីតាក់ប៊ីរ៉ាត់ុល អ៊ីហ្រាំម៖ - ប្រសិនបើគាត់នឹកឃើញបន្ទាប់ពីបានចាប់ផ្តើមអានគម្ពីរក្នុងរ៉ក់អាតបន្ទាប់៖ រ៉ក់អាតដែលគាត់បានបោះបង់រ៉ុកននោះត្រូវបាត់បង់ ហើយរ៉ក់អាតដែលគាត់កំពុងអាននោះនឹងក្លាយជារ៉ក់អាតជំនួសវិញ។ - ប្រសិនបើនឹកឃើញមុនពេលចាប់ផ្តើមអាន៖ គាត់ត្រូវត្រឡប់ទៅធ្វើរ៉ុកននោះវិញ រួចបន្តសកម្មភាពបន្ទាប់ពីនោះ។ - ប្រសិនបើនឹកឃើញបន្ទាប់ពីផ្តល់សឡាម៖ ត្រូវអនុវត្តដូចករណីបោះបង់ចោលរ៉ក់អាតមួយ។ ប្រសិនបើគាត់ក្រោកឈរឡើងពីតាសាហ្វហ្វូដដ៍ដំបូងដោយភ្លេចភ្លាំង៖ - គាត់ចាំបាច់ត្រូវត្រឡប់ចុះមកអង្គុយវិញ។