ការរំលឹកអំពីច្បាប់ឥស្លាមស្ហាហ្វីអ៊ី

ជំពូកស្តីពីសក្ខីកម្មរបស់ជនពិការភ្នែក។

(ជំពូកស្តីពីសាក្សីពិការភ្នែក) សក្ខីកម្មរបស់ជនពិការភ្នែកមិនត្រូវបានទទួលយកឡើយលើកលែងតែក្នុងការបកប្រែភាសាអ្វីដែលគាត់បានឃើញមុនពេលពិការភ្នែកឬកិច្ចការដែលល្បីសុះសាយជាទូទៅ (ឥស្តិហ្វាដះ)៖ ដូចជាការស្លាប់ពូជពង្សនរកវ៉ាកាហ្វការដោះលែងទាសករនិងកម្មសិទ្ធិ។ (ជំពូកស្តីពីបណ្តឹងតវ៉ា) ដើមបណ្តឹងគឺជាអ្នកដែលការអះអាងរបស់គាត់ផ្ទុយពីសភាពជាក់ស្តែងរីឯចុងចោទគឺជាអ្នកដែលការអះអាងស្របនឹងសភាពជាក់ស្តែង។ បណ្តឹងមានសុពលភាពលុះត្រាតែលើរឿងច្បាស់លាស់។ ប្រសិនបើដើមបណ្តឹងមានភស្តុតាងត្រូវស្តាប់ភស្តុតាងបើគ្មានភស្តុតាងទេពាក្យសម្តីរបស់ចុងចោទត្រូវបានទទួលស្គាល់ក្រោមការស្បថ។ ប្រសិនបើចុងចោទបដិសេធមិនព្រមស្បថការស្បថត្រូវរុញទៅឱ្យដើមបណ្តឹងហើយកាត់ក្តីឱ្យដើមបណ្តឹងឈ្នះក្តី។

(ជំពូកស្តីពីការប៉ះទង្គិចបណ្តឹង) ប្រសិនបើមនុស្សពីរនាក់ទាមទារកម្មសិទ្ធិលើរបស់មួយដែលកំពុងស្ថិតក្នុងដៃរបស់ភាគីណាម្នាក់នោះពាក្យសម្តីរបស់អ្នកកាន់កាប់ត្រូវបានទទួលស្គាល់ក្រោមការស្បថ។ ប្រសិនបើរបស់នោះស្ថិតក្នុងដៃអ្នកទាំងពីរពួកគេទាំងពីរត្រូវស្បថហើយបែងចែករបស់នោះស្មើគ្នា។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើរបស់នោះស្ថិតក្នុងដៃតតិយជនហើយគូភាគីទាំងពីរបង្ហាញភស្តុតាងស្មើគ្នានោះភស្តុតាងទាំងពីរត្រូវទាត់ចោលស្មើគ្នា។

ជំពូកស្តីពីការធ្វើសច្ចាប្រណិធាននិងការបង្កើនទម្ងន់ស្បថ (អាល់ហាល់ហ្វ)។

(ជំពូកស្តីពីការស្បថ) អ្នកណាដែលស្បថលើសកម្មភាពផ្ទាល់ខ្លួនគេត្រូវស្បថដោយភាពប្រាកដប្រជាដាច់ខាតបើស្បថលើសកម្មភាពអ្នកដទៃគេត្រូវស្បថលើការមិនដឹង។ ការស្បថត្រូវបានបង្កើនទម្ងន់យ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ក្នុងរឿងធំៗដែលមិនមែនជាទ្រព្យដូចជាបណ្តឹងឃាតកម្មឬក្នុងទ្រព្យសម្បត្តិច្រើន។ (ជំពូកស្តីពីការកាត់ផ្តាច់ជម្លោះ) ការស្បថមានប្រយោជន៍ក្នុងការកាត់ផ្តាច់ជម្លោះនៅចំពោះមុខតែមិនមែនជាការបញ្ជាក់ភាពគ្មានទោសជាស្ថាពរឡើយដូច្នេះបើសិនជាមានភស្តុតាងលេចឡើងនៅពេលក្រោយចៅក្រមត្រូវកាត់សេចក្តីតាមភស្តុតាងនោះ។ ការស្បថត្រូវកើនឡើងតាមចំនួនដើមបណ្តឹងដែលមានសិទ្ធិឯករាជ្យ។

ជំពូកស្តីពីសក្ខីកម្មលើទង្វើសកម្មភាពនិងពាក្យសម្តី។

ជំពូកស្តីពីការដកពាក្យសច្ចារបស់សាក្សីមុនការកាត់ក្តី។

(ជំពូកស្តីពីសក្ខីកម្ម) សក្ខីកម្មលើទង្វើសកម្មភាព (ដូចជាការប្លន់) មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយបើគ្មានការមើលឃើញផ្ទាល់ភ្នែកហើយលើពាក្យសម្តីក៏មិនអនុញ្ញាតឡើយបើគ្មានការឃើញនិងស្តាប់ឮច្បាស់។ (ជំពូកស្តីពីការដកពាក្យមុនកាត់ក្តី) ប្រសិនបើសាក្សីដកពាក្យសម្តីវិញមុនពេលចៅក្រមកាត់សេចក្តីនោះចៅក្រមមិនត្រូវចេញសេចក្តីសម្រេចឡើយហើយបើដកពាក្យក្រោយសេចក្តីសម្រេចតែមុនពេលអនុវត្តទោសព្រហ្មទណ្ឌនោះទោសមិនត្រូវអនុវត្តឡើយ។ (ជំពូកស្តីពីការដកពាក្យក្រោយកាត់ក្តី) ប្រសិនបើសាក្សីក្នុងរឿងទ្រព្យសម្បត្តិដកពាក្យក្រោយការកាត់ក្តីពួកគេត្រូវចេញប្រាក់សងសំណងនោះ។ បើសាក្សីក្នុងរឿងលែងលះបីដងដកពាក្យពួកគេត្រូវសងប្រាក់ខាន់ស្លាសមរម្យ។ ហើយបើសាក្សីក្នុងរឿងឃាតកម្មដកពាក្យដោយនិយាយថា «ពួកយើងមានចេតនាកុហក» ពួកគេត្រូវប្រឈមនឹងការសងសឹកប្រហារជីវិត (គីស្វាស) បើគ្មានចេតនាទេត្រូវសងសំណងឈាម។

ជំពូកស្តីពីការទាញយកសិទ្ធិរបស់ខ្លួនដោយមិនបាច់មានការអនុញ្ញាត (ហ្សាហ៊្វើរ)។

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ការដោះលែងទាសករឱ្យមានសេរីភាព (កីតាបអ៊ុល-អៀតគ)។

(ជំពូកស្តីពីការទាញយកសិទ្ធិ) អ្នកណាដែលមានសិទ្ធិស្របច្បាប់ច្បាស់លាស់លើកូនបំណុលដែលបដិសេធដោយគ្មានភស្តុតាងតុលាការគាត់ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យយកទ្រព្យដែលមានតម្លៃស្មើនឹងសិទ្ធិរបស់គាត់ពីកូនបំណុលនោះដោយមិនបាច់មានការអនុញ្ញាតឡើយ។ (គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ការដោះលែងទាសករ) ការដោះលែងទាសករឱ្យមានសេរីភាព (អៀតគ) គឺមានសុពលភាពចេញពីម្ចាស់កម្មសិទ្ធិពេញលេញតាមរយ៖ពាក្យសម្តីដោះលែងច្បាស់លាស់។ ប្រសិនបើម្ចាស់ដោះលែងចំណែកណាមួយនៃទាសកររបស់ខ្លួនទាសករនោះមានសេរីភាពទាំងមូល។ ប្រសិនបើសហម្ចាស់ម្នាក់ដោះលែងចំណែករបស់ខ្លួនក្នុងទាសកររួមខណ៖ដែលគាត់មានទ្រព្យធនសេរីភាពនោះត្រូវសាយភាយដល់ចំណែកដែលនៅសល់ហើយគាត់ត្រូវសងតម្លៃទីផ្សារនៃចំណែករបស់ដៃគូនៅថ្ងៃដោះលែង។ អ្នកណាដែលទិញបានឬក្លាយជាម្ចាស់លើឪពុកម្តាយឬកូនចៅរបស់ខ្លួននោះពួកគេត្រូវមានសេរីភាពដោយស្វ័យប្រវត្តិ។

ជំពូកស្តីពីចំណងភក្តីភាពនៃការដោះលែងទាសករ (អាល់វ៉ាឡា)។

(ជំពូកស្តីពីចំណងវ៉ាឡា) អ្នកណាដែលដោះលែងទាសករគាត់ទទួលបានចំណងភក្តីភាព (វ៉ាឡា) ក្នុងការទទួលមរតកដែលបន្ទាប់ពីគាត់ត្រូវផ្ទេរទៅសាច់ញាតិអាស្វាព៉ះជិតបំផុត។ ចំណងវ៉ាឡាមិនអាចលក់ឬធ្វើជាអំណោយបានឡើយ។ (ជំពូកស្តីពីតាតពីរប) តាតពីរបគឺការភ្ជាប់ការដោះលែងទាសករទៅនឹងការស្លាប់របស់ចៅហ្វាយដោយបន្ទាប់ពីចៅហ្វាយស្លាប់ទាសករនោះត្រូវមានសេរីភាពចេញពីមួយភាគបីនៃទ្រព្យកេរដំណែល។ ចៅហ្វាយមានសិទ្ធិដកពាក្យវិញក្នុងឆាកជីវិតរបស់គាត់និងអាចលក់ផ្ទេរកម្មសិទ្ធិដែលធ្វើឱ្យតាតពីរបត្រូវរលត់។ ក្នុងពេលចៅហ្វាយនៅរស់ទាសករនោះស្ថិតក្នុងសភាពជាទាសករពេញលេញដដែល។

ជំពូកស្តីពីកិច្ចសន្យាទិញសេរីភាពខ្លួនឯងរបស់ទាសករ (គីតាប៉ះ)។

(ជំពូកស្តីពីកិច្ចសន្យាគីតាប៉ះ) ការធ្វើកិច្ចសន្យាទិញសេរីភាពខ្លួនឯង (គីតាប៉ះ) គឺជាការលើកទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំងចំពោះទាសករដែលមានភាពស្មោះត្រង់និងមានសមត្ថភាពរកចំណូលជាថ្នូរនឹងប្រាក់កាសជាក់លាក់ដែលបង់រំលស់យ៉ាងតិចពីរលើក។ វាជាកាតព្វកិច្ចចងភ្ជាប់លើចៅហ្វាយប៉ុន្តែជាជម្រើសសម្រាប់ទាសករ។ ចៅហ្វាយត្រូវកាត់បន្ថយឬផ្តល់ប្រាក់មួយចំណែកត្រឡប់ទៅឱ្យទាសករវិញ (ជាស៊ុនណះមួយភាគបួន)។ ទាសករមិនទាន់មានសេរីភាពឡើយរហូតដល់បង់ប្រាក់គ្រប់ចំនួន។ (ជំពូកស្តីពីអ៊ុម្មុលវ៉ាឡាត់) ប្រសិនបើចៅហ្វាយរួមដំណេកជាមួយទាសីរបស់ខ្លួនហើយនាងសម្រាលបានកូននាងក្លាយជាអ៊ុម្មុលវ៉ាឡាត់ (ម្តាយនៃកូនរបស់ចៅហ្វាយ)៖ ត្រូវបានហាមឃាត់ដាច់ខាតមិនឱ្យលក់ឬផ្ទេរកម្មសិទ្ធិនាងឡើយហើយនាងត្រូវមានសេរីភាពដោយស្វ័យប្រវត្តិភ្លាមៗនៅពេលចៅហ្វាយស្លាប់ចេញពីទ្រព្យដើមមុនពេលទូទាត់បំណុលឬបណ្តាំមរតក។ រីឯកូនរបស់នាងជាមួយចៅហ្វាយកើតមកមានសេរីភាពពេញលេញ។