ការរំលឹកអំពីច្បាប់ឥស្លាមស្ហាហ្វីអ៊ី

ជំពូកស្តីពីការជួយរៀបការឪពុកម្តាយដែលខ្វះខាត។

(ជំពូកស្តីពីការរៀបការឪពុកម្តាយ) កូនមានកាតព្វកិច្ចជួយការពារព្រហ្មចារីយ៍និងភាពបរិសុទ្ធនៃឪពុកម្តាយដោយផ្គត់ផ្គង់ចំណាយនិងប្រាក់ខាន់ស្លាប្រសិនបើគាត់ខ្វះខាតនិងត្រូវការរៀបការ។ (ជំពូកស្តីពីប្រាក់ខាន់ស្លា) ជាស៊ុនណះឱ្យបញ្ជាក់ចំនួនប្រាក់ខាន់ស្លា (ម៉ាហើរ) ក្នុងកិច្ចសន្យា។ អ្វីៗដែលអាចធ្វើជាតម្លៃទិញលក់បានគឺអាចធ្វើជាប្រាក់ខាន់ស្លាបានទាំងជាវត្ថុឬជាផលប្រយោជន៍។ កម្មសិទ្ធិនៃប្រាក់ខាន់ស្លាត្រូវបង្កើតឡើងពេលបញ្ជាក់ក្នុងកិច្ចសន្យាហើយស្ថិតស្ថេរពេញលេញនៅពេលរួមដំណេកឬពេលភាគីណាម្នាក់ស្លាប់។ ពាក់កណ្តាលនៃប្រាក់ខាន់ស្លាត្រូវផ្តល់ឱ្យប្រពន្ធប្រសិនបើមានការលែងលះមុនពេលរួមដំណេកដោយមិនមែនមកពីកំហុសរបស់នាង។ ប្រពន្ធមានសិទ្ធិមិនទាន់រួមដំណេករហូតដល់នាងទទួលបានប្រាក់ខាន់ស្លាដែលកំណត់នោះពេញលេញ។

ជំពូកស្តីពីអំណោយលួងលោមស្ត្រីលែងលះ (មូតអះ)។

(ជំពូកស្តីពីអំណោយលួងលោម) ចំពោះស្ត្រីដែលត្រូវលែងលះដោយមិនទាន់បានរួមដំណេកនិងមិនបានកំណត់ប្រាក់ខាន់ស្លាពីមុនប្តីមានកាតព្វកិច្ចផ្តល់អំណោយលួងលោម (មូតអះ) សមរម្យតាមលទ្ធភាពហើយជាស៊ុនណះមិនឱ្យតិចជាង ៣០ ឌៀរហាំឡើយ។ (ជំពូកស្តីពីពិធីជប់លៀងមង្គលការ) ការរៀបចំពិធីជប់លៀងមង្គលការ (វ៉ាលីម៉ះហ៍) គឺជាស៊ុនណះសង្កត់ធ្ងន់។ ការចូលរួមតាមការអញ្ជើញផ្ទាល់គឺជាកាតព្វកិច្ចផ្ទាល់ខ្លួន (ហ្វើរឌុអា (ការអង្វរសុំព្រះ)យិន) ដោយមានលក្ខខណ្ឌថា៖ ការអញ្ជើញបញ្ជាក់ឈ្មោះច្បាស់លាស់មិនរើសអើងតែអ្នកមានទ្រព្យម្ចាស់ផ្ទះជាមូស្លីមគ្មានអំពើបាបឬអំពើអាក្រក់ក្នុងពិធីនិងមានបំណងបង្កើតសេចក្តីស្រឡាញ់រាប់អាន។

ជំពូកស្តីពីយុត្តិធម៌នៃការបែងចែកវេនរវាងភរិយាទាំងឡាយ (កាសាំ)។

សម្រាប់ស្ត្រីសេរីរីឯប្រពន្ធជាទាសីទទួលបានពាក់កណ្តាលវេននោះ។ ប្តីមិនត្រូវចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់ប្រពន្ធដែលមិនទាន់ដល់វេនរបស់នាងឡើយលើកលែងតែមានការចាំបាច់បំផុត។ នៅពេលមានបំណងធ្វើដំណើរគាត់ត្រូវចាប់ឆ្នោតក្នុងចំណោមប្រពន្ធរបស់គាត់។ នៅពេលរៀបការប្រពន្ធថ្មីគាត់ត្រូវនៅជាមួយកូនក្រមុំព្រហ្មចារីចំនួនប្រាំពីយប់និងជាមួយស្ត្រីធ្លាប់រៀបការចំនួនបីយប់ដោយមិនបាច់សងវេននោះដល់ប្រពន្ធដទៃឡើយ។ (ជំពូកស្តីពីការរឹងទទឹងមិនស្តាប់បង្គាប់ប្តី) ប្រសិនបើសញ្ញានៃការមិនស្តាប់បង្គាប់ (នូស្ហ៊ូស) ចាប់ផ្តើមលេចឡើងប្តីត្រូវទូន្មានប្រៀនប្រដៅនាងបើនាងនៅតែមិនស្តាប់ត្រូវគេងបែរខ្នងដាក់គ្នានៅលើគ្រែបើនាងនៅតែរឹងទទឹងបន្តត្រូវវាយប្រដៅស្រាលៗដោយមិនឱ្យមានស្នាមជាំឬរបួសឡើយហើយប្រសិនបើទំនាស់កាន់តែធ្ងន់ធ្ងរត្រូវតែងតាំងអាជ្ញាកណ្តាលយុត្តិធម៌ពីរនាក់ម្នាក់មកពីគ្រួសារខាងប្តីនិងម្នាក់មកពីគ្រួសារខាងប្រពន្ធដើម្បីសម្រុះសម្រួល។

ជំពូកស្តីពីការសុំលែងលះដោយបង់សំណង (ឃុលអ៍)។

(ជំពូកស្តីពីការសុំលែងលះដោយបង់សំណង) ការសុំលែងលះដោយបង់សំណង (ឃុលអ៍) គឺមានសុពលភាពជាថ្នូរនឹងសំណងប្រាក់កាសជាក់លាក់ដែលប្រគល់ជូនប្តីដោយតាមរយ៖នេះប្រពន្ធមានសិទ្ធិកាន់កាប់លើខ្លួនឯងដាច់ខាតប្តីគ្មានសិទ្ធិត្រូវគ្នាវិញដោយស្វ័យប្រវត្តិឡើយ (រ៉ាចអះ)។ ការឃុលអ៍គឺអនុញ្ញាតក្នុងពេលមករដូវក៏ដូចជាពេលស្អាតដែរ។ (ជំពូកស្តីពីការលែងលះ) ការលែងលះ (ត្វាឡាក) គឺមានសុពលភាពចេញពីបុរសដឹងក្តីតាមរយ៖ពាក្យសម្តីច្បាស់លាស់ (ខ្ញុំលែងនាង, ខ្ញុំបែកពីនាង, ខ្ញុំដោះលែងនាង) ដែលចូលជាធរមានភ្លាមៗដោយមិនចាំបាច់មានចេតនាឬតាមរយ៖ពាក្យប្រៀបធៀបដែលទាមទារចេតនា។ ការលែងលះបែបប៊ីឌអាហ៍ (ខុសឆ្គងមានបាប) គឺការលែងលះក្នុងពេលប្រពន្ធកំពុងមករដូវធ្លាក់ឈាមក្រោយសម្រាលឬក្នុងកំឡុងពេលស្អាតដែលបានរួមដំណេកជាមួយនាងរួច។ ការលែងលះតាមស៊ុនណះគឺការលែងលះមួយត្វាឡាកក្នុងពេលស្អាតដែលមិនទាន់រួមដំណេក។ បុរសសេរីមានសិទ្ធិលែងលះបីដងហើយទាសករមានពីរដង។

ការប្រគល់សិទ្ធិលែងលះទៅឱ្យប្រពន្ធចាត់ទុកជាការប្រគល់កម្មសិទ្ធិ។ (ជំពូកស្តីពីការត្រូវគ្នាវិញ) ប្រសិនបើប្តីមិនទាន់លែងលះគ្រប់បីដងទេហើយការលែងលះនោះគ្មានសំណងប្រាក់កាសបន្ទាប់ពីការរួមដំណេកគាត់មានសិទ្ធិពេញលេញក្នុងការត្រូវគ្នាវិញ (រ៉ាចអះ) ដរាបណានាងនៅតែស្ថិតក្នុងកំឡុងពេលអៀដដះហ៍ដោយគ្រាន់តែពោលថា «ខ្ញុំយកនាងមកវិញ» ឬ «ខ្ញុំរក្សានាងទុក» ហើយការមានសាក្សីដឹងឮគឺជាស៊ុនណះ។ ប្រសិនបើផុតកំណត់អៀដដះហ៍នាងអាចត្រឡប់មកគាត់វិញបានលុះត្រាតែរៀបការថ្មីជាមួយប្រាក់ខាន់ស្លាថ្មី។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់បានលែងលះគ្រប់បីដងនាងមិនអនុញ្ញាតឱ្យគាត់រៀបការជាមួយវិញឡើយលុះត្រាតែនាងផុតអៀដដះហ៍រៀបការជាមួយប្តីថ្មីត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់និងបានរួមដំណេកជាមួយគ្នារួចប្តីថ្មីនោះលែងលះនាងឬទទួលមរណភាពហើយនាងផុតអៀដដះហ៍លើកទីពីរជាមុនសិន។

ជំពូកស្តីពីការស្បថមិនរួមដំណេកជាមួយប្រពន្ធ (អៀឡា)។

ហើយផុតអៀដដះហ៍ពីប្តីថ្មីនោះ។ (ជំពូកស្តីពីការស្បថមិនរួមដំណេក) ប្រសិនបើប្តីស្បថដោយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ថាមិនរួមដំណេកជាមួយប្រពន្ធជាអចិន្ត្រៃយ៍ឬលើសពីបួនខែគេហៅថាអៀឡា។ ប្រសិនបើនាងទាមទារសិទ្ធិចៅក្រមទុកពេលឱ្យគាត់បួនខែបន្ទាប់មកតម្រូវឱ្យគាត់ជ្រើសរើសរវាងការត្រឡប់មករួមដំណេកវិញដោយបង់សំណងកាហ្វហ្វារ៉ោះឬលែងលះនាងហើយបើគាត់មិនព្រមចៅក្រមជាអ្នកកាត់សេចក្តីលែងលះ។ (ជំពូកស្តីពីហ្ស៊ីហារ) ប្រសិនបើប្តីនិយាយទៅកាន់ប្រពន្ធថា «នាងចំពោះខ្ញុំប្រៀបដូចជាខ្នងម្តាយរបស់ខ្ញុំ» ហើយមិនបានលែងលះនាងភ្លាមៗទេគាត់ត្រូវតែបង់សំណងកាហ្វហ្វារ៉ោះដោយការរំដោះទាសករមូស្លីមម្នាក់បើគ្មានលទ្ធភាពត្រូវបួសពីរខែជាប់ៗគ្នា (៦០ ថ្ងៃ) ហើយបើគ្មានលទ្ធភាពទៀតត្រូវផ្តល់អាហារដល់ជនក្រីក្រចំនួន ៦០ នាក់ដោយម្នាក់ៗទទួលបានមួយមុទ្ត។ ត្រូវបានហាមឃាត់ដាច់ខាតមិនឱ្យរួមដំណេកជាមួយនាងឡើយរហូតដល់បង់សំណងរួចរាល់។

(ជំពូកស្តីពីការស្បថដាក់បណ្តាសាគ្នា) ប្រសិនបើប្តីចោទប្រកាន់ប្រពន្ធរបស់ខ្លួនពីបទប្រព្រឹត្តអំពើហ្ស៊ីណាគាត់ត្រូវធ្វើការស្បថដាក់បណ្តាសា (លីអាន) នៅចំពោះមុខចៅក្រមដើម្បីរួចផុតពីទណ្ឌកម្មកាត់ទោសបរិហារកេរ្តិ៍៖ ដោយឈរលើមីនព៉ារនៃវិហារនៅចំពោះមុខមហាជនបន្ទាប់ពីម៉ោងអាសើរស្បថដោយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បួនដងថា៖ «ខ្ញុំសូមស្បថដោយអល់ឡោះថាខ្ញុំពិតជាស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកនិយាយពិតចំពោះការចោទនាងពីបទហ្ស៊ីណាហើយកូននេះមិនមែនជាកូនខ្ញុំឡើយ» និងនៅលើកទីប្រាំបន្ទាប់ពីការដាស់តឿនរបស់ចៅក្រមគាត់ពោលថា៖ «សូមបណ្តាសារបស់អល់ឡោះធ្លាក់មកលើខ្ញុំប្រសិនបើខ្ញុំស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកកុហក»។ ហើយទោសហ្ស៊ីណានឹងត្រូវរលត់ពីស្ត្រីវិញប្រសិនបើនាងស្បថបួនដងថា៖ «ខ្ញុំសូមស្បថដោយអល់ឡោះថាគាត់ពិតជាស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកកុហកចំពោះការចោទខ្ញុំ» និងលើកទីប្រាំនាងពោលថា៖ «សូមកំហឹងរបស់អល់ឡោះធ្លាក់មកលើនាងខ្ញុំប្រសិនបើគាត់ស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកនិយាយពិត»។

ផលវិបាកផ្លូវច្បាប់នៃលីអានរួមមាន៖ ការបែកបាក់គ្នារហូតការហាមឃាត់មិនឱ្យរៀបការជាមួយគ្នាវិញជាអចិន្ត្រៃយ៍ការរួចផុតពីទោសបរិហារកេរ្តិ៍របស់ប្តីនិងការកាត់ផ្តាច់ពូជពង្សរបស់កូនចេញពីប្តី។ (ជំពូកស្តីពីការបញ្ជាក់ពូជពង្ស) ការរួមដំណេកជាមួយទាសីបង្កើតពូជពង្សកូនដល់ចៅហ្វាយប្រសិនបើអាចទៅរួច។ ក្នុងករណីមានការសង្ស័យឬជម្លោះលើឪពុកបង្កើតនៃកូនគេត្រូវពឹងផ្អែកលើអ្នកជំនាញពិនិត្យសណ្ឋានកាយវិភាគវិទ្យា (កាអ៊ីហ្វ) ដែលជាមូស្លីមយុត្តិធម៌មានបទពិសោធន៍ដើម្បីពិនិត្យលក្ខណ៖ស្រដៀងនៃឈាមជ័រហើយប្រសិនបើរករកមិនឃើញគេទុកឱ្យកុមារជ្រើសរើសខ្សែស្រឡាយដោយខ្លួនឯងនៅពេលពេញវ័យ។

(ជំពូកស្តីពីកំឡុងពេលអៀដដះហ៍) កំឡុងពេលរង់ចាំ (អៀដដះហ៍) របស់ស្ត្រីមេម៉ាយដែលប្តីទទួលមរណភាព៖ ប្រសិនបើនាងមានផ្ទៃពោះគឺរហូតដល់សម្រាលកូនរួចបើគ្មានផ្ទៃពោះទេគឺរយ៖ពេលបួនខែដប់ថ្ងៃ។ ចំពោះស្ត្រីលែងលះដទៃទៀត៖ បើមានផ្ទៃពោះគឺរហូតដល់សម្រាលកូនបើនាងជាស្ត្រីមានរដូវធម្មតាអៀដដះហ៍របស់នាងគឺការឆ្លងផុតកំឡុងពេលស្អាតបីដង (គូរូអ៍) ហើយបើនាងអស់រដូវឬមិនទាន់មានរដូវគឺរយ៖ពេលបីខែពេញ។ ចំពោះទាសីកំឡុងពេលត្រូវកាត់បន្ថយពាក់កណ្តាលគឺពីរខែប្រាំថ្ងៃឬកំឡុងពេលស្អាតពីរដង។

ជំពូកស្តីពីការកាន់ទុក្ខរបស់ស្ត្រីមេម៉ាយ (អៀហ៍ដាដ)។

ជំពូកស្តីពីការស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះដើមក្នុងកំឡុងពេលអៀដដះហ៍។

កាត់បន្ថយពាក់កណ្តាលនិងកំឡុងពេលស្អាតពីរដង។ (ជំពូកស្តីពីការកាន់ទុក្ខ) ស្ត្រីមេម៉ាយដែលប្តីស្លាប់ត្រូវកាន់ទុក្ខ (អៀហ៍ដាដ) ដោយចៀសវាងការតុបតែងលម្អខ្លួន៖ សម្លៀកបំពាក់ពណ៌ឆើតឆាយសម្រាប់លម្អគ្រឿងអលង្ការទឹកអប់ប្រេងលាបសក់និងថ្នាំគូសភ្នែកលើកលែងតែមានជំងឺភ្នែក។ (ជំពូកស្តីពីការស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះ) ស្ត្រីក្នុងកំឡុងពេលអៀដដះហ៍ត្រូវស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះដែលការបែកបាក់បានកើតឡើងដោយមិនត្រូវចាកចេញក្រៅពីការចាំបាច់ឡើយ។ (ជំពូកស្តីពីការពិនិត្យស្បូនឱ្យស្អាត) ត្រូវបានហាមឃាត់មិនឱ្យរួមដំណេកជាមួយទាសីដែលទើបតែទទួលបានកម្មសិទ្ធិឡើយលុះត្រាតែស្បូនរបស់នាងស្អាតបរិសុទ្ធសិន (ឥស្តិពរ៉ា)៖ ដោយរង់ចាំឱ្យឆ្លងផុតរដូវមួយពេញឬមួយខែបើនាងគ្មានរដូវឬរហូតដល់សម្រាលកូនរួច។

(ជំពូកស្តីពីការបំបៅដោះកូន) ទឹកដោះរបស់ស្ត្រីរស់បង្កើតចំណងហាមឃាត់នរកនៅពេលទារកបានបៅចូលក្នុងក្រពះក្នុងអាយុមិនទាន់គ្រប់ពីរឆ្នាំដោយការបៅចំនួនប្រាំដងដាច់ដោយឡែកពីគ្នា។ ទារកនោះក្លាយជាកូនបំបៅដោះរបស់ស្ត្រីនោះនិងរបស់ប្តីដែលជាម្ចាស់ទឹកដោះបង្កើតជាចំណងសាច់ញាតិហាមឃាត់រៀបការដូចជាសាច់ឈាមបង្កើតដែរ។ ចំណងបំបៅដោះត្រូវបញ្ជាក់តាមរយ៖សក្ខីកម្មរបស់ម្តាយបំបៅដោះរួមជាមួយសាក្សីដទៃទៀតប្រសិនបើនាងមិនទាមទារប្រាក់កម្រៃ។

(ជំពូកស្តីពីការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពភរិយា) ជាកាតព្វកិច្ចរៀងរាល់ព្រឹកលើប្តីក្នុងការផ្គត់ផ្គង់ស្បៀងអាហារចម្បងដល់ប្រពន្ធរបស់ខ្លួន៖ គ្រាប់ធញ្ញជាតិពីរមុទ្តសម្រាប់ប្តីមានទ្រព្យធនមួយមុទ្តសម្រាប់ប្តីក្រីក្រនិងមួយមុទ្តកន្លះសម្រាប់ប្តីមធ្យមព្រមទាំងចំណាយកិននិងដុតនំ។ គាត់ត្រូវផ្គត់ផ្គង់សាច់និងម្ហូបតាមទម្លាប់ធម្មតាអ្នកបម្រើម្នាក់សម្រាប់ស្ត្រីសេរីដែលធ្លាប់មានអ្នកបម្រើសម្លៀកបំពាក់សមរម្យតាមរដូវផ្ទះសំបែងសមរម្យភួយកន្ទេលនិងឧបករណ៍ផ្ទះបាយ។ កាតព្វកិច្ចផ្គត់ផ្គង់ត្រូវរលត់ប្រសិនបើប្រពន្ធរឹងទទឹងមិនស្តាប់បង្គាប់ប្តី (នូស្ហ៊ូស)។ ប្រសិនបើប្តីអសមត្ថភាពមិនអាចផ្គត់ផ្គង់សូម្បីតែកម្រិតអប្បបរមារបស់អ្នកក្រប្រពន្ធត្រូវទុកពេលឱ្យគាត់បីថ្ងៃហើយនៅព្រឹកថ្ងៃទីបួននាងមានសិទ្ធិទាមទារឱ្យចៅក្រមរំលាយនរក។

ជំពូកស្តីពីការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពឪពុកម្តាយនិងកូនចៅ (ណាហ៊្វាកកោះសាច់ញាតិ)។