សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

...អ្នកប្រាជ្ញហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)។ ហើយអ្វីដែលលោកឧមើរ ﵁ បានអនុញ្ញាតពីទឹកផ្លែឈើដាំពុះគឺទឹកសុទ្ធសុទ្ធសាធគ្មានជាតិស្រវឹងប៉ុន្តែប្រសិនបើគេលាយជាមួយវត្ថុដែលបង្កើនកម្លាំងរបស់វាទោះបីជារីងអស់ពីរភាគបីក៏ដោយក៏វាមិនមែនជាអ្វីដែលលោកឧមើរបានអនុញ្ញាតឡើយ។ ហើយប្រហែលជានៅក្នុងស្រុកមួយចំនួនមានលក្ខណ៖ធម្មជាតិនៃផ្លែឈើដែលនៅតែធ្វើឱ្យស្រវឹងទោះបីជារីងអស់ពីរភាគបីនោះវានៅតែជាការហាមឃាត់ (ហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)) ដដែលពីព្រោះមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃការហាមឃាត់គឺការស្រវឹងតាមការឯកភាពគ្នានៃបណ្ដាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)ទាំងអស់។ ផ្នែក៖ ចំណែកឯការព្យាបាលជំងឺដោយប្រើប្រាស់ស្រាសាច់ឆ្កែនិងរាល់វត្ថុហារ៉ាមដទៃទៀតនោះគឺជាការហាមឃាត់ដាច់ខាត (ហារ៉ាម) តាមទស្សន៖របស់មហាជននៃបណ្ដាអ៊ីម៉ាមដូចជាម៉ាលីក, អះម៉ាត់, អាប៊ូហាណីហ្វះហ៍និងជាទស្សន៖មួយក្នុងចំណោមទស្សន៖ទាំងពីររបស់សហ្វ៊ីអ៊ី។ ពីព្រោះមានសេចក្តីរាយការណ៍យ៉ាងច្បាស់លាស់ថាព្យាការី ﷺ ត្រូវបានគេសួរអំពីស្រាដែលយកមកធ្វើជាឱសថព្យាបាលជំងឺ? លោកបានមានប្រសាសន៍ឆ្លើយតបថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ស្រាមិនមែនជាឱសថព្យាបាលឡើយប៉ុន្តែវាគឺជាមេរោគនិងជំងឺទៅវិញទេ»។ ហើយលោកបានហាមឃាត់ឱសថដែលស្មោកគ្រោកនៅក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី) ហើយលោកអ៊ីប៊ិនម៉ាស្សអ៊ូដបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មិនបានដាក់ការព្យាបាលជំងឺនៃសហគមន៍របស់ខ្ញុំនៅក្នុងអ្វីដែលទ្រង់បានហាមឃាត់លើពួកគេឡើយ»។ ហើយអ្នកប្រាជ្ញដែលបានអនុញ្ញាតឱ្យព្យាបាលជំងឺដោយវត្ថុហារ៉ាមដោយធ្វើការប្រៀបធៀបទៅនឹងការអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកទ័លច្រក (មូដ្ដរ) បរិភោគវត្ថុហារ៉ាមនោះការប្រៀបធៀបនេះគឺខ្សោយខ្លាំងណាស់ដោយសារហេតុផលជាច្រើន៖ ទីមួយ៖ អ្នកទ័លច្រកដែលស្រេកឃ្លានជិតស្លាប់នៅពេលគេបរិភោគវត្ថុហារ៉ាមនោះគេនឹងអាចរួចផុតពីសេចក្តីស្លាប់បានយ៉ាងពិតប្រាកដ។ ទីពីរ៖ គេគ្មានផ្លូវណាផ្សេងទៀតក្រៅពីការបរិភោគវត្ថុនោះឡើយចំណែកឯការព្យាបាលជំងឺវិញគឺមិនត្រូវបានកំណត់ជាក់លាក់លើវត្ថុណាមួយនោះទេពីព្រោះឱសថមានច្រើនប្រភេទណាស់ហើយការជាសះស្បើយជួនកាលអាចកើតឡើងដោយមិនបាច់ប្រើឱសថដូចជាតាមរយ៖ការទូអាបួងសួងនិងការសូត្ររូកយ៉ះហ៍ដែលជាប្រភេទឱសថដ៏អស្ចារ្យបំផុតរហូតដល់ពេទ្យហ៊ីប៉ូក្រាត (បូក្រាត) បានទទួលស្គាល់ថា៖ «សមាមាត្រនៃវិជ្ជាពេទ្យរបស់យើងធៀបនឹងវិជ្ជាពេទ្យខាងជំនឿគឺប្រៀបដូចជាវិជ្ជាពេទ្យរបស់ស្ត្រីចំណាស់ធៀបនឹងវិជ្ជាពេទ្យរបស់យើងដូច្នោះដែរ» ហើយការជាសះស្បើយអាចកើតឡើងដោយសារអំណាចកម្លាំងដែលអល់ឡោះបានបង្កើតក្នុងរាងកាយ។ ទីបី៖ ការបរិភោគសត្វងាប់ដោយខ្លួនឯងគឺជាកាតព្វកិច្ចលើអ្នកទ័លច្រកតាមទស្សន៖ជាក់ស្តែងនៃបណ្ដាអ៊ីម៉ាមទាំងបួនចំណែកឯការព្យាបាលជំងឺវិញគឺមិនមែនជាកាតព្វកិច្ចឡើយលើកលែងតែតាមទស្សន៖របស់អ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនតូចប៉ុណ្ណោះ។ ហើយហាឌីសស្ដីពីស្ត្រីដែលមានជំងឺឆ្កួតជ្រូក (សន្លប់ប្រកាច់) ដែលបានសុំឱ្យព្យាការី ﷺ ទូអាបួងសួងឱ្យនាងជាលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើនាងមានបំណងចង់អត់ធ្មត់នោះនាងនឹងទទួលបានឋានសួគ៌ហើយប្រសិនបើនាងចង់ខ្ញុំនឹងទូអាឱ្យអល់ឡោះព្យាបាលនាងឱ្យជា» នាងក៏បានឆ្លើយតបថា៖ «ខ្ញុំសុខចិត្តអត់ធ្មត់ប៉ុន្តែខ្ញុំខ្លាចលេចកេរ្តិ៍ខ្មាសដូច្នេះសូមលោកទូអាឱ្យខ្ញុំកុំឱ្យលេចកេរ្តិ៍ខ្មាស» លោកក៏បានទូអាឱ្យនាងដែលហាឌីសនេះបង្ហាញថាការព្យាបាលជំងឺមិនមែនជាកាតព្វកិច្ចដាច់ខាតនោះឡើយ។ លើសពីនេះទៅទៀតសាហាពះហ៍ជាច្រើនមិនបានព្យាបាលជំងឺឡើយហើយមានសាហាពះហ៍មួយចំនួនសុខចិត្តជ្រើសរើសការឈឺកាត់ដូចជាលោកអ៊ូបៃពិនកាអាប់...

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការហាមឃាត់ការលេងល្បែងអុកនិងបាស្កាត (ណារដ៍) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២០៣]

...និងលោកអាប៊ូហ្សារដែលគ្មានជនណាម្នាក់ក្នុងចំណោមសាហាពះហ៍បានរិះគន់ពួកគេឡើយដូច្នេះការប្រៀបធៀបរវាងការព្យាបាលជំងឺនិងអ្នកទ័លច្រកគឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយ។ ផ្នែក៖ ការលេងល្បែងអុក (សត្រង់) គឺជាការហាមឃាត់ (ហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)) តាមទស្សន៖របស់មហាជននៃអ្នកប្រាជ្ញដូចគ្នានឹងល្បែងបាស្កាត (ណារដ៍) ដែរ។ មានសេចក្តីរាយការណ៍យ៉ាងច្បាស់លាស់ពីលោកអាលី ﵁ ថាលោកធ្លាប់បានដើរកាត់ក្រុមក្មេងនិងមនុស្សដែលកំពុងលេងអុករួចលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើអ្វីទៅជារូបចម្លាក់ទាំងនេះដែលអ្នករាល់គ្នាកំពុងអង្គុយជក់ចិត្តផ្ដោតអារម្មណ៍លើវា?!» ហើយលោកក៏បានក្រឡាប់ក្ដារអុកនោះចោល។ ហើយក្រុមអ្នកប្រាជ្ញជំនាន់មុន (សាឡាហ្វ) បានបញ្ជាក់ថា៖ វាជាផ្នែកមួយនៃល្បែងស៊ីសង (ម៉ៃសៀរ) ពីព្រោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានហាមឃាត់ល្បែងស៊ីសងហើយអ្នកប្រាជ្ញទាំងអស់បានឯកភាពគ្នាជាឯកច្ឆន្ទថាការលេងល្បែងបាស្កាតនិងល្បែងអុកដោយមានការភ្នាល់លុយកាក់គឺហាមឃាត់ដាច់ខាត (ហារ៉ាម) ហើយវាជាល្បែងស៊ីសង។ ហើយល្បែងបាស្កាតគឺហាមឃាត់តាមទស្សន៖នៃបណ្ដាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)ទាំងបួនមិនថាមានការភ្នាល់ប្រាក់ឬអត់នោះឡើយ។ ដូចគ្នានេះដែរល្បែងអុកត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ពីការហាមឃាត់ដោយបណ្ដាអ៊ីម៉ាមទាំងនេះដូចជាម៉ាលីក, អះម៉ាត់, អាប៊ូហាណីហ្វះហ៍និងអ្នកដទៃទៀត។ ហើយពួកគេបានខ្វែងគំនិតគ្នាថាតើមួយណាធ្ងន់ធ្ងរជាង? អ៊ីម៉ាមម៉ាលីកបានយល់ឃើញថាល្បែងអុកគឺអាក្រក់ជាងល្បែងបាស្កាតខណ៖ដែលអះម៉ាត់យល់ឃើញថាល្បែងអុកស្រាលជាងបាស្កាតបន្តិច។ ប៉ុន្តែការស្រាវជ្រាវជាក់ស្ដែងបង្ហាញថា៖ ប្រសិនបើលេងដោយមានការភ្នាល់ប្រាក់នោះល្បែងអុកគឺអាក្រក់ជាងល្បែងបាស្កាតពីព្រោះល្បែងអុកពេលនោះគឺហារ៉ាមតាមការឯកភាពជាឯកច្ឆន្ទហើយដូចគ្នានេះដែរវានឹងក្លាយជាហារ៉ាមជាឯកច្ឆន្ទប្រសិនបើមានការកុហកការស្បថក្លែងក្លាយអំពើអយុត្តិធម៌និងការខកខានកាតព្វកិច្ច។ ហើយទោះបីជាគ្មានការភ្នាល់ក៏ដោយក៏វាជាការហាមឃាត់តាមទស្សន៖មហាជនដែរពីព្រោះវាបង្វែរចិត្តចេញពីការរំឭកដល់អល់ឡោះនិងចេញពីការថ្វាយបង្គំសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) ព្រមទាំងបង្កឱ្យមានការស្អប់ខ្ពើមគ្នារឹតតែខ្លាំងជាងល្បែងបាស្កាតទៅទៀត។ នៅពេលដែលលេងអុកច្រើនហួសហេតុវានឹងធ្វើឱ្យចិត្តស្រវឹងវង្វេងនិងរារាំងចិត្តចេញពីសេចក្តីល្អរឹតតែខ្លាំងជាងការស្រវឹងស្រាទៅទៀត។ ហើយលោកអាលី ﵁ បានប្រៀបធៀបអ្នកលេងអុកទៅនឹងអ្នកគោរពបូជារូបបដិមាដូចដែលរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះបានប្រៀបធៀបអ្នកផឹកស្រាទៅនឹងអ្នកគោរពបូជារូបបដិមាដូច្នោះដែរ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការហាមឃាត់ជនហ្សិមមីមិនឱ្យលក់ស្រាដល់មូស្លីម - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២០៥]

ហើយអ្វីដែលត្រូវបានរាយការណ៍មកថាលោកសាយីដពិនជូបែរធ្លាប់បានលេងអុកនោះគឺដោយសារតែមូលហេតុច្បាស់លាស់មួយពោលគឺជនផ្ដាច់ការអាល់ហាជ្ជ៉ាចបានកោះហៅគាត់ឱ្យទៅធ្វើជាចៅក្រមដូច្នេះគាត់ក៏បានលេងអុកដើម្បីឱ្យវាជាចំណុចខ្វះខាតធ្វើឱ្យខូចកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់គាត់ដើម្បីកុំឱ្យគេតែងតាំងគាត់ធ្វើជាចៅក្រមរបស់អាល់ហាជ្ជ៉ាចពីព្រោះគាត់យល់ឃើញថាការបម្រើការងារឱ្យអាល់ហាជ្ជ៉ាចគឺមានផលប៉ះពាល់ដល់សាសនារបស់គាត់ធ្ងន់ធ្ងរជាងការលេងអុកនោះទៅទៀតហើយរាល់កិច្ចការគឺអាស្រ័យលើចេតនា។ នេះបង្ហាញឱ្យឃើញថាការលេងអុកក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេគឺជាអំពើអាក្រក់មួយហេតុដូច្នេះហើយទើបអះម៉ាត់និងអាប៊ូហាណីហ្វះហ៍បានសម្រេចថាមិនត្រូវស៊ាឡាមរាក់ទាក់រកអ្នកលេងអុកឡើយពីព្រោះគេបានបង្ហាញឱ្យឃើញនូវអំពើបាប។ ផ្នែក៖ ជនហ្សិមមី (ជនមិនមែនមូស្លីមក្រោមការការពារនៃរដ្ឋឥស្លាម) គ្មានសិទ្ធិលក់ស្រាឱ្យមូស្លីមមិនត្រូវជូនជាអំណោយដល់មូស្លីមមិនត្រូវជួយសម្រួលដល់មូស្លីមក្នុងរឿងស្រាមិនត្រូវគាបយកទឹកស្រាឱ្យមូស្លីមមិនត្រូវដឹកជញ្ជូនឱ្យពួកគេនិងមិនត្រូវលក់ស្រាឱ្យជនហ្សិមមីដូចគ្នានៅទីចំហឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេលក់ឱ្យជនហ្សិមមីដូចគ្នាក្នុងទីសម្ងាត់នោះគេមិនត្រូវហាមឃាត់ឡើយហើយប្រសិនបើពួកគេបានដោះដូរគ្នាមូស្លីមអាចធ្វើជំនួញជាមួយជនហ្សិមមីនោះដោយប្រាក់ដែលគេទទួលបានពីការលក់ស្រានោះបាន។ ហើយនៅពេលណាដែលពួកគេប្រព្រឹត្តការល្មើសពួកគេសមនឹងទទួលបានទណ្ឌកម្មហើយចំពោះបញ្ហាថាតើកិច្ចសន្យាការពារ (ហ្សិមម៉ះហ៍) របស់ពួកគេត្រូវបែកបាក់ឬទេគឺមានការខ្វែងគំនិតគ្នា។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ប្រសិនបើជនហ្សិមមីសេពគ្រឿងស្រវឹង - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២០៨]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការនិយាយពីកំហុសរបស់អ្នកដទៃក្នុងគោលបំណងទូន្មានដាស់តឿន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២០៨]

ហើយជនណាដែលបានជួយគាំទ្រពួកគេតាមរយ៖អំណាចឥទ្ធិពលឬមធ្យោបាយផ្សេងទៀតនោះត្រូវតែទទួលរងទណ្ឌកម្មជាកាតព្វកិច្ច។ ហើយប្រសិនបើជនហ្សិមមីបានផឹកស្រានោះមានទស្សន៖មួយពោលថា៖ គេត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មរំពាត់ហាដ្ទហើយទស្សន៖មួយទៀតពោលថា៖ មិនត្រូវទទួលហាដ្ទឡើយហើយទស្សន៖មួយទៀតពោលថា៖ ត្រូវទទួលហាដ្ទប្រសិនបើគេស្រវឹង។ ហើយនេះគឺអនុវត្តនៅពេលដែលគេបង្ហាញខ្លួនផឹកស្រានៅក្នុងចំណោមមូស្លីមចំណែកឯអ្វីដែលពួកគេធ្វើក្នុងទីកំបាំងក្នុងផ្ទះរបស់ពួកគេដោយមិនបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់មូស្លីមតាមមធ្យោបាយណាមួយនោះមិនត្រូវទៅរំខានពួកគេឡើយ។ ដូច្នេះហើយប្រសិនបើពួកគេមិនព្រមបញ្ឈប់ការបង្ហាញស្រាជាសាធារណ៖ ឬការជួយមូស្លីមក្នុងរឿងស្រាឬការលក់ស្រាទេនោះស្រារបស់ពួកគេត្រូវតែចាក់ចោលទាំងអស់អមដោយការដាក់ទណ្ឌកម្មលើពួកគេមិនថាក្នុងកម្រិតទណ្ឌកម្មនៃអ្នកបំពានកិច្ចសន្យាឬទាបជាងនេះ។ ផ្នែក៖ អ្វីដែលគេលើកឡើងថាព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «គ្មានការនិយាយដើម (ហ្គីព៉ះហ៍) ចំពោះជនហ្វាស៊ីកឡើយ» នោះមិនមែនជាប្រសាសន៍របស់ព្យាការីឡើយប៉ុន្តែវាត្រូវបានផ្ទេរពីលោកអាល់ហាសានអាល់បាស្រ៊ីដែលលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នារារែកមិនហ៊ាននិយាយពីជនទុច្ចរិតឬ? ចូរអ្នករាល់គ្នានិយាយពីអ្វីដែលអាក្រក់នៅក្នុងខ្លួនគេចុះដើម្បីឱ្យមនុស្សលោកមានការប្រុងប្រយ័ត្នពីគេ»។ ហើយមានពីរកាល៖ទេស៖ដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យនិយាយពីកំហុសរបស់អ្នកដទៃដោយគ្មានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងចំណោមអ្នកប្រាជ្ញឡើយ៖ ទីមួយ៖ ការដែលបុគ្គលនោះបានបង្ហាញឱ្យឃើញនូវអំពើទុច្ចរិតជាសាធារណ៖ ដូចជាអំពើអយុត្តិធម៌អំពើអាសអាភាសនិងការបង្កើតថ្មីក្នុងសាសនា (ប៊ីឌអាហ៍) ដែលប្រឆាំងនឹងស៊ុននះហ៍។ នៅពេលដែលគេបង្ហាញអំពើអាក្រក់ជាចំហនោះកាតព្វកិច្ចគឺត្រូវប្រឆាំងទប់ស្កាត់គេតាមលទ្ធភាពត្រូវធ្វើពហិការមិនរាប់រកត្រូវលាតត្រដាងទង្វើរបស់គេនិងស្តីបន្ទោសលើរឿងនោះហើយមិនត្រូវឆ្លើយតបស៊ាឡាមរបស់គេឡើយប្រសិនបើគ្មានផលប៉ះពាល់ធ្ងន់ធ្ងរ។ ហើយពួកអ្នកដែលមានសីលធម៌ល្អគប្បីធ្វើពហិការលើគេទាំងនៅរស់និងពេលស្លាប់គឺមិនត្រូវចូលរួមដង្ហែសពរបស់គេឡើយប្រសិនបើការធ្វើបែបនេះអាចជាមេរៀនព្រមានដល់មនុស្សដទៃ។ ខុសពីអ្នកដែលប្រព្រឹត្តបាបដោយសម្ងាត់នោះត្រូវលាក់បាំងឱ្យគេប៉ុន្តែត្រូវទូន្មានគេជាសម្ងាត់។ ទីពីរ៖ ការដែលគេត្រូវបានគេសុំយោបល់ពិគ្រោះក្នុងការរៀបនរកការរកស៊ីជួញដូរឬការធ្វើសាក្សីខណ៖ដែលគេដឹងច្បាស់ថាបុគ្គលនោះមិនសមរម្យនោះគេត្រូវតែផ្ដល់ការទូន្មានដោយស្មោះត្រង់ដោយបញ្ជាក់ពីស្ថានភាពពិតរបស់បុគ្គលនោះពីព្រោះការទូន្មានក្នុងរឿងសាសនាគឺធំធេងជាងរឿងលោកិយទៅទៀត...

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ភាពស្មោះត្រង់ក្នុងការទូន្មាននិងការបដិសេធការទស្សន៍ទាយថ្ងៃកិយ៉ាម៉ះហ៍ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២១០]

...ហើយការទូន្មានទាំងអស់នេះត្រូវតែធ្វើឡើងដោយភាពស្មោះត្រង់និងដើម្បីស្វែងរកការពេញចិត្តពីអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ តែមួយគត់ដោយមិនត្រូវធ្វើឡើងដោយសារតែចំណង់តណ្ហាផ្ទាល់ខ្លួនដូចជាដោយសារតែគំនុំលោកិយការច្រណែនការស្អប់ខ្ពើមឬការដណ្តើមអំណាចគ្នាឡើយដែលបុគ្គលនោះនិយាយពីកំហុសគេដោយពុតត្បុតថាជាការទូន្មានប៉ុន្តែក្នុងចិត្តពោរពេញដោយការស្អប់ខ្ពើមនិងការចង់សងសឹកពីព្រោះទង្វើបែបនេះគឺជាការងាររបស់ស្យាយតន។ រាល់កិច្ចការគឺអាស្រ័យលើចេតនាប៉ុន្តែគោលបំណងពិតប្រាកដត្រូវតែដើម្បីឱ្យអល់ឡោះកែប្រែបុគ្គលនោះនិងការពារមូស្លីមពីគ្រោះថ្នាក់របស់គេ។ ហើយមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យជនណាម្នាក់ចូលរួមនៅក្នុងអង្គប្រជុំនៃអំពើបាបដោយការជ្រើសរើសផ្ទាល់ខ្លួនដោយគ្មានភាពចាំបាច់ឡើយ។ មានគេបាននាំក្រុមមនុស្សដែលផឹកស្រាទៅកាន់លោកឧមើរពិនអាប់ឌុលអាហ្ស៊ីសហើយលោកបានបញ្ជាឱ្យវាយរំពាត់ពួកគេទាំងអស់ពេលនោះមានគេបានជំរាបថា៖ ក្នុងចំណោមពួកគេមានបុរសម្នាក់កំពុងតមអាហារ! លោកក៏បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ចូរចាប់ផ្តើមវាយរំពាត់អ្នកនោះមុនគេតើអ្នកមិនឮបន្ទូលរបស់អល់ឡោះទេឬថា៖ «ហើយទ្រង់បានបញ្ចុះមកលើអ្នករាល់គ្នាក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ថានៅពេលអ្នករាល់គ្នាឮអាយ៉ាត់របស់អល់ឡោះត្រូវបានគេប្រឆាំងនិងចំអកនោះចូរកុំអង្គុយជាមួយពួកគេឡើយរហូតដល់ពួកគេបង្វែរទៅនិយាយរឿងផ្សេងបើមិនដូច្នោះទេអ្នករាល់គ្នានឹងដូចជាពួកគេដែរ» ដូច្នេះអ្នកដែលមានវត្តមានក្នុងកន្លែងអំពើបាបគឺមានទោសដូចអ្នកប្រព្រឹត្តផ្ទាល់ដែរ។ ផ្នែក៖ ហើយអ្វីដែលត្រូវបានលើកឡើងថាព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នឹងមិនមានការរស់នៅក្រោមដីលើសពីមួយពាន់ឆ្នាំឡើយ» នោះគ្មានប្រភពដើមពិតប្រាកដសោះឡើយ។ គ្មានអត្ថបទគម្ពីរណាមួយកំណត់ពេលវេលាជាក់លាក់នៃថ្ងៃកិយ៉ាម៉ះហ៍ (ថ្ងៃបរលោក) ឡើយប៉ុន្តែគម្ពីរកូរអាននិងស៊ុននះហ៍បានប្រាប់ត្រឹមតែសញ្ញាសម្គាល់របស់វាប៉ុណ្ណោះ។ ហើយជនណាដែលនិយាយកំណត់ពេលវេលាជាក់លាក់នៃថ្ងៃកិយ៉ាម៉ះហ៍ដូចជាអ្នកដែលនិពន្ធសៀវភៅឈ្មោះ «អាល់ឌុររ៉ុលមុនតាហ្សាម» ឬអ្នកដែលទស្សន៍ទាយតាមរយ៖អក្សរអាថ៌កំបាំងឬសៀវភៅ «អាំងកាមុហ្គ្រីប» របស់អ៊ីប៊ិនអារ៉ាប៊ីនោះពួកគេភាគច្រើនជាអ្នកកុហកប្រឌិតរឿងទោះបីជាពួកគេអះអាងថាមានការបើកបង្ហាញអាថ៌កំបាំង (កាស៊ាហ្វ) ក៏ដោយពីព្រោះអល់ឡោះបានហាមឃាត់ការនិយាយដោយគ្មានចំណេះដឹង។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្ដីពីការតស៊ូជីហាត (គីតាបអាល់ជីហាត) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២១២]

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្ដីពីការតស៊ូជីហាត (គីតាបអាល់ជីហាត)៖ ការស្នាក់នៅយាមល្បាតព្រំដែនរបស់មូស្លីម (រីបាត) ដូចជាព្រំដែនទឹកដីសាមនិងអេហ្ស៊ីបគឺមានឧត្តមភាពប្រសើរជាងការស្នាក់នៅធ្វើសក្ការ៖នៅក្នុងវិហារពិសិដ្ឋទាំងបី (វិហារម៉ាក្កះហ៍ម៉ាឌីណះហ៍និងអាល់អាកសា) ទៅទៀត។ សេក្ខុលឥស្លាម (អ៊ីប៊ិនតៃម៊ីយ៉ះហ៍) បានបញ្ជាក់ថា៖ ខ្ញុំមិនដឹងថាមានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងចំណោមអ្នកប្រាជ្ញលើបញ្ហានេះឡើយហើយអ្នកប្រាជ្ញជាច្រើនបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់។ ពីព្រោះការយាមព្រំដែនគឺជាប្រភេទនៃការតស៊ូជីហាតចំណែកឯការស្នាក់នៅវិហារយ៉ាងច្រើនបំផុតគឺស្ថិតក្នុងប្រភេទនៃការធ្វើហាជ្ជ (ការដើរយាងកាន់ម៉ាក្កះ)។ ហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ មានបន្ទូលថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាចាត់ទុកការផ្ដល់ទឹកដល់អ្នកធ្វើហាជ្ជនិងការថែរក្សាវិហារអាល់ម៉ាស្ជិឌិលហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) ថាស្មើនឹងអ្នកដែលមានជំនឿលើអល់ឡោះថ្ងៃបរលោកនិងបានតស៊ូជីហាតក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះឬ? ពួកគេមិនស្មើគ្នានៅចំពោះមុខអល់ឡោះឡើយ»។ ហើយនៅក្នុងគម្ពីរស្វះហ៊ីហះទាំងពីរលោកព្យាការីត្រូវបានគេសួរថា៖ តើទង្វើណាប្រសើរជាងគេ? លោកបានឆ្លើយថា៖ «ជំនឿលើអល់ឡោះនិងរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់ទ្រង់» គេសួរទៀតថា៖ បន្ទាប់មកអ្វីទៀត? លោកឆ្លើយថា៖ «ការតស៊ូជីហាតក្នុងមាគ៌ារបស់ទ្រង់បន្ទាប់មកការធ្វើហាជ្ជដែលទទួលបានការទទួលស្គាល់» ហើយមានហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ថា៖ «ការយាមព្រំដែនមួយថ្ងៃក្នុងផ្លូវអល់ឡោះគឺប្រសើរជាងមួយពាន់ថ្ងៃនៅកន្លែងផ្សេងទៀត»។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ អ្នកដែលអសមត្ថភាពក្នុងការអនុវត្តសាសនារបស់ខ្លួនត្រូវតែធ្វើចំណាកស្រុក (ហ៊ីជរ៉ោះហ៍) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២១៦]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ទាហានដែលមានប្រយោជន៍ដល់មូស្លីម - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២១៦]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ប្រសិនបើកុមារត្រូវចាប់ជាឈ្លើយដោយមូស្លីមនោះគេគឺជាមូស្លីម - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២១៦]

ជនណាដែលអសមត្ថភាពក្នុងការអនុវត្តសាសនារបស់ខ្លួននៅក្នុងទីក្រុងម៉ារឌីនឬទីកន្លែងផ្សេងទៀតនោះគេត្រូវតែធ្វើចំណាកស្រុក (ហ៊ីជរ៉ោះហ៍) ជាកាតព្វកិច្ចប៉ុន្តែបើមានលទ្ធភាពអនុវត្តសាសនាបាននោះការធ្វើហ៊ីជរ៉ោះហ៍គឺជាការគប្បី (មូស្តះហាប់)។ ហើយទាហានណាដែលនាំមកនូវផលប្រយោជន៍ដល់មូស្លីមគេមិនគប្បីបោះបង់ការងារបម្រើទ័ពឡើយលើកលែងតែមានផលប្រយោជន៍ធំជាងសម្រាប់មូស្លីមពីព្រោះការឈានមុខក្នុងជីហាតដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)និងរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់ទ្រង់ស្រឡាញ់គឺប្រសើរជាងការគោរពសក្ការ៖ស្ម័គ្រចិត្តនានាដូចជាសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ស្ម័គ្រចិត្តការធ្វើហាជ្ជ (ការដើរយាងកាន់ម៉ាក្កះ)ស្ម័គ្រចិត្តនិងការតមអាហារស្ម័គ្រចិត្ត។ ហើយប្រសិនបើកុមារតូចម្នាក់ត្រូវបានចាប់ជាឈ្លើយដោយមូស្លីមនោះកុមារនោះត្រូវបានកាត់សេចក្តីជាមូស្លីម។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេមិនដឹងពីស្ថានភាពរបស់អ្នកចាប់ហើយអាចទៅរួចថាជាកាហ្វៀរនោះមិនត្រូវកាត់សេចក្តីថាជាមូស្លីមឡើយបើគ្មានភស្តុតាង។ ហើយវាជាការអនុញ្ញាតលើសពីនេះទៅទៀតជាកាតព្វកិច្ចក្នុងការប្រយុទ្ធតតាំងនឹងពួកតាតារ (ម៉ុងហ្គោល) ទាំងនេះដែលបានចូលមកឈ្លានពានទឹកដីសាមម្តងហើយម្តងទៀតទោះបីជាពួកគេពោលពាក្យសាហាដះហ៍ទាំងពីរនិងអះអាងខ្លួនជាមូស្លីមក៏ដោយ។ កាតព្វកិច្ចនៃការប្រយុទ្ធនឹងពួកគេគឺផ្អែកលើស៊ុននះហ៍របស់រ៉សូលរបស់អល់ឡោះនិងការឯកភាពគ្នានៃបណ្ដាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)ទាំងអស់ដែលផ្អែកលើគោលការណ៍ពីរ៖ ទីមួយ៖ ការដឹងច្បាស់ពីស្ថានភាពជាក់ស្តែងរបស់ពួកគេ។ ទីពីរ៖ ការដឹងពីសេចក្តីសម្រេចរបស់អល់ឡោះចំពោះពួកគេ។ ចំពោះសេចក្តីសម្រេចរបស់អល់ឡោះ៖ រាល់ក្រុមប្រដាប់អាវុធណាដែលបះបោរងាកចេញពីច្បាប់ណាមួយនៃច្បាប់ឥស្លាមដ៏ជាក់ច្បាស់ជាបន្តបន្ទាប់នោះការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងពួកគេគឺជាកាតព្វកិច្ចតាមការឯកភាពរបស់បណ្ដាអ៊ីម៉ាមទោះបីជាពួកគេពោលពាក្យសាហាដះហ៍ក៏ដោយរហូតដល់សាសនាទាំងមូលជារបស់អល់ឡោះ។ ចំណែកឯស្ថានភាពជាក់ស្តែងរបស់ពួកគេ៖ ពួកគេបានឈ្លានពានទឹកដីសាមនៅឆ្នាំ ៦៩៩ នៃហ៊ីជរ៉ោះហ៍ដោយបានផ្ដល់សេចក្តីសន្យាសន្តិសុខដល់ប្រជាជននិងបានអាននៅលើមីនបារនៅដាម៉ាស់ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណាពួកគេបានចាប់កូនចៅមូស្លីមធ្វើជាឈ្លើយជាងមួយសែននាក់បានសម្លាប់មនុស្សនិងបំផ្លិចបំផ្លាញនៅបៃតុលម៉ាកឌីស (យេរូសាឡឹម) ណាប៊ុលូសហ៊ីមស៍ដារ៉ាយ៉ានិងកន្លែងផ្សេងទៀតបានចាប់រំលោភស្ត្រីមូស្លីមដ៏ថ្លៃថ្នូរនៅក្នុងវិហារដូចជាវិហារអាល់អាកសានិងបានកម្ទេចវិហារអាល់អូកៃបះហ៍ឱ្យក្លាយជាធូលីដី។ ហើយយើងបានសង្កេតឃើញកងទ័ពរបស់ពួកគេផ្ទាល់គឺភាគច្រើនមិនសឡាតឡើយគ្មានអ្នកបន្លឺអាហ្សានគ្មានអ៊ីម៉ាមដឹកនាំសឡាតហើយអ្នកដែលនៅជាមួយពួកគេគឺជាមនុស្សអាក្រក់បំផុតដូចជាពួកក្បត់សាសនាលាក់ពុត (ហ្ស៊ីនឌីក) និងពួកបង្កើតថ្មីដ៏អាក្រក់បំផុតដូចជាពួករ៉ាហ្វ៊ីដះហ៍និងចាហ៍មីយ៉ះហ៍។ ពួកគេមិនធ្វើហាជ្ជឡើយហើយពួកគេប្រយុទ្ធដើម្បីតែអំណាចរបស់ជិនគីសខាន់ (ស៊ិនហ្គីសខាន់) ដោយចាត់ទុកច្បាប់យ៉ាសាករបស់ជិនគីសខាន់ជាមគ្គុទ្ទេសក៍ជនណាគោរពតាមច្បាប់យ៉ាសាកពួកគេចាត់ទុកជាមិត្តទោះបីជាកាហ្វៀរក៏ដោយហើយជនណាប្រឆាំងនឹងច្បាប់នោះពួកគេចាត់ទុកជាសត្រូវទោះបីជាមូស្លីមដ៏ឆ្នើមក៏ដោយ។ លើសពីនេះទៅទៀតមេដឹកនាំកំពូលរបស់ពួកគេបានប្រកាសប្រាប់រាជទូតមូស្លីមថា៖ «មានបុគ្គលដ៏អស្ចារ្យពីររូបដែលបានមកពីអល់ឡោះគឺមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) និងជិនគីសខាន់» ដោយពួកគេប្រៀបធៀបរ៉សូលរបស់អល់ឡោះទៅនឹងស្ដេចកាហ្វៀរពហុទេវនិយមហើយពួកគេជឿថាជិនគីសខាន់ជាកូនរបស់អល់ឡោះដែលកើតចេញពីពន្លឺព្រះអាទិត្យ! ដូច្នេះការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងពួកគេគឺជាកាតព្វកិច្ចដ៏ធំធេងបំផុត...

[ចំណងជើងផ្នែក៖ តើការប្រយុទ្ធក្នុងពេលមានចលាចល (ហ្វីតណះហ៍) ត្រូវបានអនុញ្ញាតឬទេ? - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២១៩]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការអនុញ្ញាតឱ្យមូស្លីមលុកលុយចូលក្នុងជួរកងទ័ពសត្រូវតែឯង - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២១៩]

ហើយមេដឹកនាំកងទ័ពណាដែលបានរត់ចោលជួរទៅចូលរួមជាមួយពួកតាតារនោះការកាត់សេចក្តីលើរូបគេគឺដូចគ្នានឹងពួកតាតារដែរពោលគឺគេមានទោសក្បត់សាសនា (រីដដះហ៍) ស្របតាមកម្រិតនៃច្បាប់ឥស្លាមដែលគេបានបោះបង់ចោល។ ដូច្នេះកាតព្វកិច្ចរបស់យើងគឺត្រូវតែប្រយុទ្ធនឹងពួកគេទោះបីជាមានអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមពួកគេត្រូវបានគេបង្ខិតបង្ខំក៏ដោយក៏យើងមិនត្រូវរារែកឡើយពីព្រោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ នឹងធ្វើឱ្យផែនដីស្រុតលេបកងទ័ពដែលប៉ុនប៉ងឈ្លានពានកាអាក់ពះហ៍ទាំងដែលទ្រង់ដឹងច្បាស់ថាមានអ្នកខ្លះត្រូវគេបង្ខំហើយទ្រង់នឹងប្រោសពួកគេឱ្យរស់ឡើងវិញទៅតាមចេតនារបស់ពួកគេ។ ហើយចំពោះសំណួរថា៖ តើការប្រយុទ្ធក្នុងពេលមានចលាចល (ហ្វីតណះហ៍) ត្រូវបានអនុញ្ញាតឬទេ? លើបញ្ហានេះមានទស្សន៖ពីរដែលជាសេចក្តីរាយការណ៍ពីរពីអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អះម៉ាត់។ ហើយវាជាការអនុញ្ញាតសម្រាប់យុទ្ធជនមូស្លីមក្នុងការលុកលុយចូលទៅក្នុងជួរកងទ័ពសត្រូវកាហ្វៀរតែម្នាក់ឯងដើម្បីផលប្រយោជន៍សាសនាទោះបីជាគេដឹងច្បាស់ថាពួកគេនឹងសម្លាប់ខ្លួនក៏ដោយ។ ហើយជនណាដែលអះអាងថាពួកតាតារទាំងនេះត្រូវប្រយុទ្ធដូចជាពួកបះបោរ (ពូហ្គាត) នោះគេបានយល់ច្រឡំយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរបំផុត! ពីព្រោះពួកតាតារគ្មានភាពស្រពិចស្រពិលស្របច្បាប់ណាមួយឡើយប៉ុន្តែពួកគេដើរបង្កការបំផ្លិចបំផ្លាញលើផែនដីនិងងាកចេញពីច្បាប់នៃសាសនាឥស្លាម។ ហើយមានមេដឹកនាំរបស់ពួកគេម្នាក់ធ្លាប់បាននិយាយប្រកួតប្រជែងជាមួយខ្ញុំថា៖ «ស្ដេចរបស់យើងគឺជាស្ដេចកូនរបស់ស្ដេចកូនរបស់ស្ដេច... រហូតដល់ប្រាំពីរសន្តានខណ៖ដែលស្ដេចរបស់អ្នករាល់គ្នា (ពួកម៉ាមលូក) គឺជាកូនចៅរបស់ទាសករ!» ខ្ញុំក៏បានឆ្លើយតបទៅវិញថា៖ «បុព្វបុរសទាំងអស់របស់ស្ដេចឯងសុទ្ធសឹងជាពួកកាហ្វៀរហើយគ្មានកិត្តិយសអ្វីដែលត្រូវយកមកអួតអាងចំពោះជនកាហ្វៀរឡើយផ្ទុយទៅវិញទាសករមូស្លីមម្នាក់គឺប្រសើរជាងស្ដេចកាហ្វៀរទៅទៀតដូចដែលអល់ឡោះ ﷻ មានបន្ទូលថា៖ ‹ហើយពិតប្រាកដណាស់ទាសករដែលមានជំនឿគឺប្រសើរជាងជនពហុទេវនិយម›» ទាំងនេះហើយជាការលើកឡើងរបស់ពួកគេ។ ជារួមមក៖ មូស្លីមទាំងអស់បានឯកភាពគ្នាជាឯកច្ឆន្ទថាជនណាដែលបោះបង់ចោលច្បាប់ណាមួយនៃច្បាប់ឥស្លាមគឺត្រូវតែប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងគេដូច្នេះតើនឹងទៅជាយ៉ាងណាចំពោះអ្នកដែលបានបោះបង់ចោលច្បាប់ឥស្លាមស្ទើរតែទាំងអស់នោះ?!

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការរួបរួមគ្នារបស់មូស្លីមប្រឆាំងនឹងពួកគ្មានជំនឿ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១២២១]