ភស្តុតាងឆ្លើយតបអ្នកក្រុងម៉ាឌីណះ

«ជំពូកស្តីពីកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់ (សប្បុរសធម៌កាតព្វកិច្ច)លើកូនចៀមតូចៗ (ស៊ីខាល)» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ប្រសិនបើបុរសម្នាក់មានហ្វូងចៀមមិនទាន់គ្រប់កម្រិតនីស Sob ហើយមេៗទាំងនោះបានកើតកូនតូចៗតែមួយថ្ងៃមុនពេលអ្នកប្រមូលហ្សាកាត់មកដល់ដែលធ្វើឱ្យចំនួនសត្វកើនឡើងដល់កម្រិតនីស Sob ដោយសារតែកូនៗទាំងនោះគឺមិនទាន់មានកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់លើគាត់ឡើយរហូតទាល់តែគ្រប់មួយឆ្នាំពេញ (ហាវល់) គិតចាប់ពីថ្ងៃដែលចំនួនសត្វបានឡើងគ្រប់កម្រិតនីស Sob នោះ។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ កាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់ធ្លាក់លើម្ចាស់ទ្រព្យនៅថ្ងៃដែលគ្រប់មួយឆ្នាំនៃមេដើមហើយកូនដែលទើបកើតត្រូវរាប់បញ្ចូលតាមកាលកំណត់មួយឆ្នាំរបស់មេដើម។ ពួកគេយល់ថាកូនសត្វកើតមិនដូចទ្រព្យដែលទទួលបានពីការទិញអំណោយឬមរតកឡើយ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានបកស្រាយថា៖ រឿងទាំងអស់នេះគឺដូចគ្នាទាំងស្រុង៖ ទ្រព្យដែលទទួលបានពីការទិញអំណោយឬមរតកនិងកូនសត្វដែលកើតមកសុទ្ធតែជាទ្រព្យកើនឡើងថ្មី (ហ្វាវ៉ាអ៊ីដ) ដូចគ្នា។ អ្នកស្រុកម៉ាឌីណះក៏បានពោលដែរចំពោះទំនិញជួញដូរដែលតម្លៃមិនទាន់ដល់កម្រិតនីស Sob ថាប្រសិនបើកន្លងផុតមួយឆ្នាំហើយម្ចាស់លក់បានចំណេញរហូតគ្រប់កម្រិតនីស Sob នោះគាត់ត្រូវបង់ហ្សាកាត់លើប្រាក់ចំណេញបូករួមនឹងដើមទុននៅពេលលក់។ អ៊ីម៉ាមអាប៊ូហាណីហ្វះបានបញ្ជាក់ថា៖ ប្រាក់ចំណេញកូនសត្វនិងទ្រព្យទទួលបានថ្មីគឺមានស្ថានភាពស្មើគ្នាទាំងអស់គឺគ្មានកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់លើអ្វីមួយឡើយរហូតទាល់តែគ្រប់មួយឆ្នាំពេញគិតចាប់ពីថ្ងៃដែលគាត់មានទ្រព្យសម្បត្តិដល់កម្រិតនីស Sob ពេញលេញ។

«ជំពូកស្តីពីបុរសដែលមានទ្រព្យជាប្រាក់ឌៀរហាំនិងមាសហើយក្រោយមកទទួលបានទ្រព្យបន្ថែម» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះបានមានប្រសាសន៍ចំពោះបុរសម្នាក់ដែលមានទ្រព្យជាមាសឬប្រាក់ឌៀរហាំដល់កម្រិតនីស Sob ហើយបន្ទាប់មកក្នុងអំឡុងឆ្នាំគាត់ទទួលបានទ្រព្យជាមាសឬប្រាក់បន្ថែមទៀត (ទោះបីជាទ្រព្យបន្ថែមនោះដល់កម្រិតនីស Sob ដោយខ្លួនឯងឬមិនដល់ក៏ដោយ)៖ គាត់ត្រូវបូកបញ្ចូលទ្រព្យទាំងអស់នោះចូលគ្នាហើយបង់ហ្សាកាត់ (សប្បុរសធម៌កាតព្វកិច្ច)លើទ្រព្យសរុបទាំងអស់រួមជាមួយទ្រព្យដើមនៅថ្ងៃដែលទ្រព្យដើមនោះគ្រប់មួយឆ្នាំពេញ (ហាវល់) ពីព្រោះទ្រព្យដែលទទួលបានបន្ថែមក្រោយមកគឺត្រូវគិតចំណុះតាមទ្រព្យដើម។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ គាត់ត្រូវបង់ហ្សាកាត់លើទ្រព្យដើមនៅពេលគ្រប់មួយឆ្នាំហើយមិនត្រូវបង់ហ្សាកាត់លើទ្រព្យដែលទើបទទួលបានថ្មីនោះឡើយរហូតទាល់តែទ្រព្យថ្មីនោះកន្លងផុតមួយឆ្នាំពេញដោយឡែកពីគេសិន។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានវែកញែកថា៖ តាមទស្សន៖របស់អ្នកស្រុកម៉ាឌីណះម្ចាស់ទ្រព្យនេះប្រហែលជាត្រូវជួលគណនេយ្យករមកអង្គុយគិតគូរជាប្រចាំថាពេលណាត្រូវបង់ហ្សាកាត់សម្រាប់ប្រាក់នីមួយៗហើយ! ចូរពិចារណា៖ ប្រសិនបើឈ្មួញម្នាក់រកបាន ១.០០០ ថ្ងៃនេះរកបាន ២.០០០ ថ្ងៃស្អែករកបាន ៣.០០០ ថ្ងៃខានស្អែករកបាន ៥.០០០ ថ្ងៃបន្ទាប់និងរកបាន ១០.០០០ ម្ភៃថ្ងៃក្រោយមកតើគាត់ត្រូវបង់ហ្សាកាត់លើប្រាក់នីមួយៗដាច់ដោយឡែកពីគ្នាតាមកាលកំណត់រៀងៗខ្លួនឬ? នេះជាការបង្កការលំបាកយ៉ាងខ្លាំងនិងផ្ទុយពីការអនុវត្តជាក់ស្តែងរបស់មនុស្សជាតិ។ ផ្ទុយទៅវិញគាត់ត្រូវបូកសរុបទ្រព្យប្រភេទដូចគ្នាទាំងអស់ហើយបង់ហ្សាកាត់លើទ្រព្យសរុបនៅពេលដែលទ្រព្យដើមគ្រប់មួយឆ្នាំ។

«ជំពូកស្តីពីបុរសដែលហ្វូងសត្វរបស់គាត់ជាប់កាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់ (សប្បុរសធម៌កាតព្វកិច្ច) រួចស្រាប់តែងាប់បាត់បង់មួយចំនួន» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ពេញចិត្តនឹងលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ចំពោះបុរសម្នាក់ដែលហ្វូងសត្វរបស់គាត់បានងាប់បាត់បង់បន្ទាប់ពីកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់បានធ្លាក់មកលើពួកវាឬចំនួនសត្វបានថយចុះក្រោមនីស Sob៖ ប្រសិនបើសត្វទាំងអស់បានងាប់បាត់បង់នោះគាត់គ្មានកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់អ្វីឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើនៅសល់សត្វមួយចំនួនទោះបីជាចំនួនដែលនៅសល់នោះតិចជាងកម្រិតនីស Sob ក៏ដោយក៏គាត់ត្រូវបង់ហ្សាកាត់តាមសមាមាត្រនៃសត្វដែលនៅសេសសល់នោះដែរ។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ គាត់មិនត្រូវបង់ហ្សាកាត់អ្វីទាំងអស់លើសត្វដែលនៅសល់នោះឡើយដរាបណាវាមិនគ្រប់នីស Sob ហើយគាត់ក៏មិនជាប់ការធានាសងលើអ្វីដែលបានបាត់បង់នោះដែរ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានវែកញែកថា៖ ចូរពិចារណា៖ ប្រសិនបើគាត់ជាម្ចាស់ចៀម ៤០ ក្បាលហើយបានកន្លងផុតមួយឆ្នាំពេញដែលជាហេតុធ្វើឱ្យកាតព្វកិច្ចសត្វចៀម ១ ក្បាលធ្លាក់មកលើគាត់បន្ទាប់មកចៀម ២០ ក្បាលបានងាប់ហើយនៅសល់ ២០ ក្បាលតើគាត់មិនត្រូវបង់កន្លះក្បាលសម្រាប់ចៀម ២០ ក្បាលដែលនៅសល់នោះទេឬ? ដ្បិតកាតព្វកិច្ចចៀម ១ ក្បាលត្រូវបានភ្ជាប់ជាមួយចៀមទាំង ៤០ ក្បាលរួចស្រេចទៅហើយ។ ដូច្នេះគាត់ត្រូវបង់កន្លះក្បាលសម្រាប់ចំនួនដែលនៅសល់ហើយហ្សាកាត់មិនត្រូវទុកជាមោឃ៖ទាំងស្រុងនោះឡើយ។ ចូរពិចារណា៖ ប្រសិនបើចៀម ៤០ ក្បាលគ្រប់មួយឆ្នាំតើមានកាតព្វកិច្ចចៀម ១ ក្បាលដែរឬទេ? ពួកគេឆ្លើយថា៖ ពិតជាមាន។ ដូច្នេះបើចចកមកខាំសម្លាប់កូនចៀមមួយក្បាលតើកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់លើ ៣៩ ក្បាលដែលនៅសល់ត្រូវរលាយសាបសូន្យដែរឬទេ? ពិតជាមិនមែនឡើយ។

«ជំពូកស្តីពីចំណែកដែលត្រូវបែងចែកជូនអ្នកប្រមូលហ្សាកាត់ (សប្បុរសធម៌កាតព្វកិច្ច)ពីប្រាក់កាស» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះបានមានប្រសាសន៍ថា៖ អ្នកប្រមូលហ្សាកាត់មិនមានចំណែកកំណត់ជាក់លាក់ (ដូចជាមួយភាគប្រាំបី) នោះឡើយ។ អ្នកស្រុកម៉ាឌីណះក៏មានទស្សន៖ដូចគ្នានេះដែរ។ ប៉ុន្តែមនុស្សមួយចំនួនបានយល់ថាចំណែករបស់គាត់គឺមួយភាគប្រាំបីដ្បិតអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ជាម្ចាស់បានកំណត់មុខសញ្ញាហ្សាកាត់ជាប្រាំបីចំណែក។ អ៊ីម៉ាមអាប៊ូហាណីហ្វះបានបញ្ជាក់ស្តីពីការបែងចែកហ្សាកាត់ថា៖ រឿងនេះគឺអាស្រ័យលើការសម្រេចរបស់មេដឹកនាំ។ គ្មានទាស់ខុសអ្វីឡើយក្នុងការផ្តល់អាទិភាពដល់មុខសញ្ញាខ្លះលើសពីមុខសញ្ញាដទៃទៀតដោយផ្អែកលើទំហំនៃសេចក្តីត្រូវការហើយប្រសិនបើមេដឹកនាំយល់ឃើញថាគួរបែងចែកឱ្យតែមុខសញ្ញាតែមួយមុខដោយសារតែភាពខ្វះខាតធ្ងន់ធ្ងររបស់ពួកគេនោះក៏គ្មានទាស់ខុសអ្វីដែរ។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ រឿងនេះអាស្រ័យលើការខិតខំពិចារណា (អៀជទីហាត) របស់មេដឹកនាំដោយបង្វែរថវិកាហ្សាកាត់ទៅកាន់មុខសញ្ញាណាដែលមានភាពក្រីក្រខ្វះខាតនិងមានចំនួនច្រើនជាងគេហើយស្ថានភាពនេះអាចផ្លាស់ប្តូរពីមុខសញ្ញាមួយទៅមុខសញ្ញាមួយទៀតតាមបណ្តាឆ្នាំជាបន្តបន្ទាប់។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់ក៏បានលើកឡើងពីករណីបាត់បង់ផលមួយចំនួនថា៖ ប្រសិនបើបុរសម្នាក់ប្រមូលផលបានស្រូវសាលីឬកាលម៉ា ៥ អាវស៊ូកហើយមានចោរមកលួចយកអស់ ១ សွာ រួចរត់គេចខ្លួនបាត់តើកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់លើចំនួនដែលនៅសល់ត្រូវមោឃ៖ឬ? គឺមិនត្រូវមោឃ៖ឡើយដោយត្រូវយកហ្សាកាត់តាមសមាមាត្រនៃផលដែលនៅសល់។ ដូចគ្នានេះដែរបើបុគ្គលម្នាក់មានប្រាក់ ២០០ ឌៀរហាំដែលជាប់កាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់ ៥ ឌៀរហាំហើយប្រាក់ ១ ឌៀរហាំត្រូវបានគេលួចឬជ្រុះបាត់នោះត្រូវគិតហ្សាកាត់តាមសមាមាត្រលើប្រាក់ ១៩៩ ឌៀរហាំដែលនៅសល់។

«ជំពូកស្តីពីហ្សាកាត់ (សប្បុរសធម៌កាតព្វកិច្ច)លើដើមកាលម៉ានិងគ្រាប់ធញ្ញជាតិ» អ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានបូកបញ្ចូលគ្រាប់សណ្ដែកនិងដំណាំគ្រាប់ផ្សេងៗ (អាល់កត់តានីយ៉ះ៖ សណ្តែកហោឡាំងតៅសណ្តែកបាយ) បញ្ចូលគ្នាជាប្រភេទតែមួយដើម្បីឱ្យគ្រប់កម្រិតនីស Sob ៥ អាវស៊ូកប៉ុន្តែពួកគេបានញែកកាលម៉ានិងទំពាំងបាយជូរក្រៀមដាច់ដោយឡែកពីគ្នា។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានជជែកវែកញែកប្រឆាំងនឹងពួកគេថា៖ ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាបូកបញ្ចូលសណ្តែកហោឡាំងតៅនិងសណ្តែកបាយចូលគ្នាប៉ុន្តែបែរជាមិនព្រមបូកបញ្ចូលកាលម៉ានិងទំពាំងបាយជូរក្រៀមចូលគ្នា? ប្រសិនបើសណ្តែកទាំងពីរប្រភេទនេះអាចដោះដូរគ្នាពីរកំប៉ុងទល់នឹងមួយកំប៉ុងដោយផ្ទាល់ដៃបាននោះមានន័យថាវាជាដំណាំពីរមុខខុសគ្នា។ ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាប្រៀបធៀបទៅនឹងមាសនិងប្រាក់ឌៀរហាំដែលអាចបូកបញ្ចូលគ្នាដើម្បីឱ្យគ្រប់នីស Sob បាននោះកាលម៉ានិងទំពាំងបាយជូរក្រៀមក៏ត្រូវតែបូកបញ្ចូលគ្នាដូចគ្នាដែរ! ប៉ុន្តែមាសនិងប្រាក់គឺជារូបិយវត្ថុសម្រាប់វាយតម្លៃទំនិញជួញដូរមិនដូចកសិផលឡើយ។ អ្នកស្រុកម៉ាឌីណះយល់ឃើញថាបើដៃគូពីរនាក់ប្រមូលផលកាលម៉ារួមគ្នាបាន ៨ អាវស៊ូក (ម្នាក់ៗបាន ៤ អាវស៊ូក) គឺគ្មានហ្សាកាត់លើអ្នកទាំងពីរឡើយព្រោះម្នាក់ៗមិនទាន់គ្រប់ ៥ អាវស៊ូក។ រីឯអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះបានយល់ឃើញថាហ្សាកាត់កសិកម្ម (អ៊ូស៊ូ) គឺត្រូវបង់លើគ្រប់ទិន្នផលទោះតិចឬច្រើនក្តី។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានដកស្រង់ពីអាត្វាអ៊ីប៊នុអាប៊ីរ៉ាពះថា៖ «មិនមានកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់លើដំណាំគ្រាប់សណ្តែកឡើយលុះត្រាតែប្រភេទនីមួយៗឡើងដល់ ៥ អាវស៊ូកដោយខ្លួនឯង»។ ហើយលោកមូអាទអ៊ីប៊នុយ៉ាបាល់ ﵁ កាលនៅយេម៉ែនគឺលោកប្រមូលហ្សាកាត់តែលើដំណាំបួនមុខប៉ុណ្ណោះគឺស្រូវបាលីស្រូវសាលីទំពាំងបាយជូរក្រៀមនិងកាលម៉ា។

«ជំពូកស្តីពីហ្សាកាត់ (សប្បុរសធម៌កាតព្វកិច្ច)អាល់ហ្វីត្រ (ទានហ្វីត្រ)» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ពេញចិត្តនឹងលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ កាលណាជនម្នាក់មានលទ្ធភាពធនធានគាត់ត្រូវបង់ទានហ្វីត្រ (ហ្សាកាត់អាល់ហ្វីត្រ) សម្រាប់ខ្លួនគាត់សម្រាប់កូនៗតូចៗរបស់គាត់និងសម្រាប់ទាសករដែលគាត់ទុកបម្រើផ្ទាល់ខ្លួន (មិនមែនសម្រាប់ជួញដូរ)។ ចំពោះទាសករដែលចិញ្ចឹមទុកសម្រាប់ជួញដូរគឺគាត់មិនត្រូវបង់ទានហ្វីត្រសម្រាប់ពួកគេឡើយដ្បិតគាត់ត្រូវបង់ហ្សាកាត់ពាណិជ្ជកម្មលើពួកគេរួចទៅហើយ (ហើយហ្សាកាត់ពីរមុខមិនត្រូវយកត្រួតគ្នាលើទ្រព្យតែមួយក្នុងមួយឆ្នាំឡើយ)។ គាត់មិនត្រូវបង់ទានហ្វីត្រជំនួសប្រពន្ធរបស់គាត់ឡើយហើយក៏មិនត្រូវបង់ជំនួសកូនៗដែលពេញវ័យដែរ (បើពួកគេមានទ្រព្យសម្បត្តិពួកគេត្រូវបង់ដោយខ្លួនឯងបើគ្មានទ្រព្យទេគឺគ្មានកាតព្វកិច្ចឡើយ)។ គាត់ត្រូវបង់សម្រាប់ទាសករមូដាប់បារ (ទាសករដែលសន្យាដោះលែងពេលម្ចាស់ស្លាប់) និងស្រីបម្រើជាម្តាយកូន (អ៊ុម្មុវ៉ាឡាត់) ប៉ុន្តែមិនត្រូវបង់សម្រាប់ទាសករមូកាតាប់ (ទាសករជាប់កិច្ចសន្យាទិញសេរីភាព) ឡើយ។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ បុរសម្នាក់ត្រូវបង់ទានហ្វីត្រសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលគាត់មានកាតព្វកិច្ចផ្គត់ផ្គង់អាហារ (ណាហ្វាកកោះ) រួមទាំងទាសករមូកាតាប់មូដាប់បារនិងទាសករទាំងអស់មិនថានៅជិតឬនៅឆ្ងាយជាមូស្លីមឬទុកសម្រាប់ជួញដូរឬមិនមែនសម្រាប់ជួញដូរឡើយ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានជំទាស់ថា៖ តើអាចមានកាតព្វកិច្ចទានហ្វីត្រលើទាសករជួញដូរយ៉ាងដូចម្តេចកើត? ចូរពិចារណា៖ ប្រសិនបើឈ្មួញទាសករបង់ហ្សាកាត់ពាណិជ្ជកម្មលើតម្លៃទាសកររបស់ខ្លួន (៥ ឌៀរហាំក្នុង ២០០ ឌៀរហាំ) ហើយថ្ងៃបន្ទាប់ជាថ្ងៃបុណ្យអ៊ីដិលហ្វីត្រតើគាត់ត្រូវបង់ទានហ្វីត្រលើទាសករដដែលនោះម្តងទៀតឬ? ការណ៍នេះនឹងនាំឱ្យមានកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់ពីរដងលើទ្រព្យសម្បត្តិតែមួយក្នុងរយ៖ពេលពីរថ្ងៃជាប់គ្នា! គ្មានអ្នកប្រាជ្ញណាម្នាក់យល់ស្របនឹងទស្សន៖បែបនេះឡើយ។

«ជំពូកស្តីពីហ្សាកាត់ (សប្បុរសធម៌កាតព្វកិច្ច)អាល់ហ្វីត្រលើទាសករមិនមែនមូស្លីមនិងទាសករមូស្លីម» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ប្រសិនបើទាសកររបស់បុរសម្នាក់ (ដែលមិនមែនសម្រាប់ជួញដូរ) ជាអ្នកមិនមែនមូស្លីម (គ្រិស្តសាសនិកឬជ្វីហ្វ) នោះចៅហ្វាយដែលជាមូស្លីមនៅតែមានកាតព្វកិច្ចបង់ទានហ្វីត្រជំនួសទាសករនោះដដែល។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ ប្រសិនបើទាសករជាអ្នកមិនមែនមូស្លីមនោះចៅហ្វាយគ្មានកាតព្វកិច្ចបង់ហ្សាកាត់ជំនួសឡើយ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានវែកញែកថា៖ ហេតុអ្វីបានជាគ្មានកាតព្វកិច្ចបង់ជំនួសទាសករនោះបើទោះជាគេមិនមែនមូស្លីមក៏ដោយ? កាតព្វកិច្ចទានហ្វីត្រនេះគឺធ្លាក់លើខ្លួនចៅហ្វាយដែលជាមូស្លីមផ្ទាល់មិនមែនធ្លាក់លើទាសករឡើយ។ ហេតុនេះមិនខ្វល់ថាទាសករនោះជាមូស្លីមឬមិនមែនមូស្លីមនោះទេ។ កាលណាម្ចាស់ជាមូស្លីមកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់គឺធ្លាក់លើគាត់។ លើសពីនេះមានដានប្រវត្តិជាច្រើនគាំទ្រទស្សន៖នេះ៖ អ៊ីប្រាហ៊ីមអាល់ណាខ៖អីបានមានប្រសាសន៍ស្តីពីបុរសដែលមានទាសករជាគ្រិស្តសាសនិកឬជ្វីហ្វថា៖ «គាត់ត្រូវបង់ហ្សាកាត់អាល់ហ្វីត្រជំនួសទាសករនោះ»។ លោកអ៊ូម៉ើរអ៊ីប៊នុអាប់ឌុលអាហ្ស៊ីសបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «បុរសជាមូស្លីមត្រូវផ្តល់ទានហ្វីត្រជំនួសទាសករគ្រិស្តសាសនិករបស់ខ្លួន»។ ហើយលោកអាល់កស៊ីមអ៊ីប៊នុមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊និអាប៊ីបាកើក៏បានមានប្រសាសន៍ដែរថា៖ «ចៅហ្វាយរបស់ទាសករជ្វីហ្វនិងគ្រិស្តសាសនិកត្រូវចេញទានហ្វីត្រជំនួសទាសករនោះ»។

«ជំពូកស្តីពីហ្សាកាត់ (សប្បុរសធម៌កាតព្វកិច្ច)អាល់ហ្វីត្រដែលត្រូវបង់ជំនួសក្រុមគ្រួសារនិងអ្នកបម្រើ» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះបានមានប្រសាសន៍ថា៖ បុរសម្នាក់មិនមានកាតព្វកិច្ចបង់ទានហ្វីត្រជំនួសភរិយារបស់គាត់ឡើយហើយក៏មិនត្រូវបង់ជំនួសអ្នកបម្រើណាម្នាក់របស់នាងដែរ។ គាត់មានកាតព្វកិច្ចបង់ទានហ្វីត្រសម្រាប់តែខ្លួនគាត់សម្រាប់កូនៗតូចៗ និងសម្រាប់ទាសករផ្ទាល់ខ្លួនដែលមិនមែនសម្រាប់ជួញដូរប៉ុណ្ណោះ។ ចំណែកកូនៗដែលពេញវ័យគឺគាត់មិនត្រូវបង់ជំនួសឡើយ៖ ប្រសិនបើភរិយានិងកូនៗពេញវ័យមានទ្រព្យសម្បត្តិពួកគេត្រូវបង់ដោយខ្លួនឯងបើគ្មានទេគឺគ្មានកាតព្វកិច្ចអ្វីឡើយ។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ បុរសម្នាក់ត្រូវបង់ទានហ្វីត្រជំនួសភរិយារបស់គាត់និងជំនួសអ្នកបម្រើម្នាក់របស់នាងប៉ុន្តែមិនត្រូវបង់សម្រាប់អ្នកបម្រើដទៃទៀតឡើយ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានវែកញែកថា៖ តើគាត់មានកាតព្វកិច្ចបង់ទានហ្វីត្រជំនួសភរិយាយ៉ាងដូចម្តេចកើតខណ៖ដែលនាងជាស្ត្រីពេញវ័យដែលមានឯករាជ្យភាពផ្លូវច្បាប់និងមានភារកិច្ចលើទ្រព្យសម្បត្តិផ្ទាល់ខ្លួននោះ? ដូចដែលនាងមានកាតព្វកិច្ចបង់ហ្សាកាត់លើទ្រព្យសម្បត្តិផ្ទាល់ខ្លួននាងក៏ត្រូវបង់ហ្សាកាត់សម្រាប់ខ្លួននាងផ្ទាល់ដែរ។ អ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានអះអាងថា៖ «អ្នកណាដែលបុរសត្រូវផ្គត់ផ្គង់អាហារ (ណាហ្វាកកោះ) នោះគាត់ត្រូវបង់ទានហ្វីត្រជំនួសអ្នកនោះ»។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) បានឆ្លើយតបវិញថា៖ អាហារផ្គត់ផ្គង់ (ណាហ្វាកកោះ) គឺជាតម្រូវការរស់នៅប្រចាំថ្ងៃដើម្បីទ្រទ្រង់ជីវិត (បើគ្មានទេប្រពន្ធនិងកូនៗនឹងត្រូវវិនាស)។ ចំណែកទានហ្សាកាត់គឺជាកិច្ចសក្ការ៖ដើម្បីខិតជិតទៅកាន់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ហើយកាតព្វកិច្ចចំពោះអល់ឡោះគឺធ្លាក់លើបុគ្គលផ្ទាល់ដែលគ្រប់លក្ខខណ្ឌនិងមានធនធាន។

«ជំពូកស្តីពីហ្សាកាត់ (សប្បុរសធម៌កាតព្វកិច្ច)លើទាសកររត់គេចខ្លួន (អាល់អាប៊ីក) ក្នុងទានហ្វីត្រនិងស្ថានភាពដទៃទៀត» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះបានមានប្រសាសន៍ថា៖ មិនមានកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់លើបុរសម្នាក់ចំពោះទាសករដែលបានរត់គេចខ្លួន (អាល់អាប៊ីក) ឡើយមិនថាជាទានហ្វីត្រឬហ្សាកាត់ផ្សេងទៀតនោះទេពីព្រោះចៅហ្វាយបានបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងនិងការកាន់កាប់លើរូបគេហើយ។ ដូចគ្នានេះដែរប្រសិនបើមានជនណាម្នាក់ប្លន់យកទាសកររបស់គាត់ហើយបដិសេធមិនព្រមប្រគល់ឱ្យឬប្រសិនបើអាជ្ញាធរអយុត្តិធម៌បានរឹបអូសយកទាសកររបស់គាត់នោះម្ចាស់ដើមមិនត្រូវបង់ទានហ្វីត្រឬហ្សាកាត់លើទាសករទាំងនោះឡើយ។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ ចំពោះទាសកររត់គេចខ្លួនប្រសិនបើចៅហ្វាយដឹងពីទីកន្លែងឬមិនដឹងក្តីប៉ុន្តែការរត់គេចទើបតែកើតឡើងថ្មីៗ ហើយសង្ឃឹមថានឹងរស់នៅនិងវិលត្រឡប់មកវិញនោះចៅហ្វាយត្រូវបង់ទានហ្វីត្រជំនួសគេ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើការរត់គេចនោះអូសបន្លាយយូរហើយអស់សង្ឃឹមថានឹងបានមកវិញនោះយើងយល់ថាមិនបាច់បង់ហ្សាកាត់ជំនួសឡើយ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានបញ្ជាក់ថា៖ តើមានការបែងចែកខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេចរវាងការរត់គេចថ្មីៗ និងការរត់គេចយូរនោះ? គ្មានព្រំដែនច្បាប់ច្បាស់លាស់រវាងករណីទាំងពីរនេះឡើយហើយគេមិនគប្បីដាក់កាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់លើមូស្លីមដោយផ្អែកលើការស្មាននិងការយល់ឃើញស្រពិចស្រពិលនោះទេ។ ទាសករនេះបានរួចផុតពីការគ្រប់គ្រងជាក់ស្តែងទៅហើយដូច្នេះគ្មានកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់លើគាត់ឡើយ។

«ជំពូកស្តីពីហ្សាកាត់ (សប្បុរសធម៌កាតព្វកិច្ច)លើទាសករមិនមែនសម្រាប់ជួញដូរទាសកររបស់ទាសករនិងកម្រិតបរិមាណទានហ្វីត្រ» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ប្រសិនបើបុរសម្នាក់មានទាសករមិនមែនសម្រាប់ជួញដូរហើយទាសកររបស់គាត់នោះមានទាសករក្រោមបង្គាប់បន្តទៀតនោះចៅហ្វាយធំត្រូវបង់ទានហ្វីត្រសម្រាប់ទាសករទាំងអស់នោះ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើពួកគេទុកសម្រាប់ជួញដូរនោះចៅហ្វាយត្រូវបង់ហ្សាកាត់ពាណិជ្ជកម្មមិនមែនបង់ទានហ្វីត្រឡើយ។ លោកមិនត្រូវបង់ជំនួសទាសកររបស់ភរិយាឡើយគឺភរិយាត្រូវបង់សម្រាប់ខ្លួននាងនិងទាសកររបស់នាង។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ មិនមានកាតព្វកិច្ចទានហ្វីត្រលើទាសកររបស់ទាសករឡើយហើយក៏គ្មានលើទាសកររបស់ភរិយាដែរលើកលែងតែអ្នកបម្រើណាដែលបម្រើស្វាមីផ្ទាល់។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានវែកញែកថា៖ ទាសកររបស់ទាសករគឺស្ថិតក្រោមកម្មសិទ្ធិរបស់ចៅហ្វាយធំ៖ ប្រសិនបើចៅហ្វាយធំដោះលែងលក់ឬប្រគល់ជាអំណោយនោះគឺមានសុពលភាពពេញលេញ។ ចុះហេតុអ្វីបានជាគាត់មិនត្រូវបង់ទានហ្វីត្រសម្រាប់ពួកគេ? ចំពោះកម្រិតបរិមាណនៃទានហ្វីត្រ (ហ្សាកាត់អាល់ហ្វីត្រ)៖ អ្នកស្រុកម៉ាឌីណះមួយចំនួនបានកំណត់ថាទានហ្វីត្រត្រូវតែជាផ្លែកាលម៉ាមួយស៊្វា (សាវអ៍) ពេញលេញដោយពួកគេបដិសេធមិនទទួលយកស្រូវសាលីកន្លះស៊្វាឡើយ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានលើកភស្តុតាងដ៏រឹងមាំបញ្ជាក់ថាស្រូវសាលីកន្លះស៊្វាគឺស្មើនឹងកាលម៉ាឬស្រូវបាលីមួយស៊្វាពេញ៖ - លោកស្រីអាអ៊ីស្ហះ ﵂ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រជាជនធ្លាប់បានផ្តល់ហ្សាកាត់រ៉ាម៉ាដានចំនួនកន្លះស៊្វានៃស្រូវសាលី។ លុះដល់ពេលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)បានប្រទានភោគទ្រព្យសម្បូរបែបដល់ប្រជាជនខ្ញុំយល់ឃើញថាពួកគេអាចបរិច្ចាគមួយស៊្វាពេញ»។ - លោកអាលីអ៊ីប៊នុអាប៊ីថ្វាលិប ﵁ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ទានហ្វីត្រលើមនុស្សគ្រប់រូបទាំងក្មេងទាំងចាស់ទាំងសេរីជនទាំងទាសករគឺស្រូវសាលីកន្លះស៊្វាឬកាលម៉ាមួយស៊្វា»។ - លោកមូជាហ៊ីដបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «រាល់អ្វីក្រៅពីស្រូវសាលីគឺមួយស៊្វា»។ ហេតុនេះប្រសិនបើផ្តល់ជាផ្លែកាលម៉ាស្រូវបាលីឬទំពាំងបាយជូរក្រៀមគឺត្រូវផ្តល់មួយស៊្វាពេញសម្រាប់មនុស្សម្នាក់។ ប៉ុន្តែបើផ្តល់ជាស្រូវសាលីម្សៅស្រូវសាលីឬម្សៅសាវីកគឺត្រូវផ្តល់ត្រឹមតែកន្លះស៊្វាប៉ុណ្ណោះ។

«ជំពូកស្តីពីពន្ធលើទ្រព្យរបស់អះលុលគីតាបនិងអ្នកកាន់ជំនឿដទៃទៀត» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ មិនមានកាតព្វកិច្ចទានហ្សាកាត់ (សប្បុរសធម៌កាតព្វកិច្ច)សាសនាលើពួកអះលុលគីតាប (យូឌីនិងគ្រិស្តសាសនិក) ឬពួកម៉ាជូស (អ្នកគោរពភ្លើង) លើទ្រព្យសម្បត្តិផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេឡើយ។ ពួកគេត្រូវបានទទួលស្គាល់លើជំនឿសាសនារបស់ពួកគេហើយត្រូវបានទុកឱ្យរស់នៅតាមប្រពៃណីរបស់ពួកគេ។ កាលណាពួកគេធ្វើដំណើរទៅមកជាច្រើនដងក្នុងមួយឆ្នាំចូលមកកាន់ដែនដីមូស្លីមដើម្បីធ្វើពាណិជ្ជកម្មគឺត្រូវយកពន្ធពាណិជ្ជកម្មត្រឹមតែកន្លះនៃមួយភាគដប់ (៥% នីសហ្វុលអ៊ូស៊ូ) លើទំនិញជួញដូររបស់ពួកគេហើយត្រូវប្រមូលតែម្តងគត់ក្នុងមួយឆ្នាំ។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានយល់ស្របតាមទស្សន៖របស់អ៊ីម៉ាមអាប៊ូហាណីហ្វះក្នុងគោលការណ៍រួមប៉ុន្តែពួកគេបានលើកឡើងថា៖ ប្រសិនបើពួកគេធ្វើដំណើរទៅមកជាច្រើនដងក្នុងមួយឆ្នាំចូលមកកាន់តំបន់មូស្លីមក្រៅពីតំបន់របស់ពួកគេនោះត្រូវទារពន្ធមួយភាគដប់ (១០% អ៊ូស៊ូ) រាល់ពេលដែលពួកគេធ្វើដំណើរពីព្រោះរឿងនេះមិនស្ថិតក្នុងកិច្ចព្រមព្រៀងសន្តិភាពឬលក្ខខណ្ឌដែលបានកំណត់ជាមួយពួកគេឡើយ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានវែកញែកថា៖ ពួកគេគឺជាជនជាតិក្រោមការគាំពារ (អះលុឌឌីម្មះ) ដែលស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងនៃច្បាប់ឥស្លាមនៅគ្រប់ទិសទីនៃដែនដីឥស្លាម។ គេមិនអាចទារពន្ធលើទ្រព្យសម្បត្តិតែមួយលើសពីម្តងក្នុងមួយឆ្នាំបានឡើយទោះបីជាពួកគេធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ម្ភៃដងក៏ដោយ។ ដូចដែលឈ្មួញមូស្លីមមិនត្រូវបានគេទារពន្ធលើសពីម្តងក្នុងមួយឆ្នាំឈ្មួញជាអះលុឌឌីម្មះក៏មិនត្រូវទារពន្ធលើសពីម្តងក្នុងមួយឆ្នាំដូចគ្នាដែរ។ ដានប្រវត្តិពីកាលីហ្វាស់អ៊ូម៉ើរអ៊ីប៊នុលខាត់តອບ ﵁៖ លោកអ៊ូម៉ើរបានចាត់តាំងអ្នកប្រមូលពន្ធ (រួមមានអាណាស់អ៊ីប៊នុម៉ាលីកនិងហ្ស៊ីយ៉ាតអ៊ីប៊នុហ៊ូដាយរ៍) ដោយបានបញ្ជាថា៖ «ចូរប្រមូលពីទ្រព្យសម្បត្តិឈ្មួញមូស្លីមចំនួនមួយភាគសែសិប (២,៥% រូប៊ុអុលអ៊ូស៊ូ) ប្រមូលពីទ្រព្យជួញដូររបស់អះលុឌឌីម្មះកាលណាពួកគេធ្វើដំណើរជួញដូរចំនួនមួយភាគម្ភៃ (៥% នីសហ្វុលអ៊ូស៊ូ) និងប្រមូលពីទ្រព្យរបស់ឈ្មួញបរទេសសង្គ្រាម (ហារ៍ប៊ី) ចំនួនមួយភាគដប់ (១០% អ៊ូស៊ូ)»។

«ជំពូកស្តីពីបុរសដែលប្រកាសថា៖ «រាល់ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់ខ្ញុំគឺដើម្បីមាគ៌ាអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)» អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះ (សូមអល់ឡោះមេត្តាប្រោសលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ប្រសិនបើបុរសម្នាក់បានពោលថា «រាល់ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់ខ្ញុំគឺដើម្បីមាគ៌ាអល់ឡោះ» នោះគាត់ត្រូវបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់គាត់ជាទានប៉ុន្តែគាត់អាចរក្សាទុកមួយចំណែកល្មមសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពខ្លួនឯងនិងក្រុមគ្រួសារ។ លុះពេលក្រោយមកគាត់រកប្រាក់ចំណូលបានឬទទួលបានទ្រព្យថ្មីបន្ថែមនោះគាត់ត្រូវបរិច្ចាគជាទាននូវចំនួនស្មើនឹងអ្វីដែលគាត់បានរក្សាទុកសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពនោះ។ អ៊ីប្រាហ៊ីមអាល់ណាខ៖អីក៏មានទស្សន៖ដូចគ្នានេះដែរ។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ ប្រសិនបើគាត់ពោលថា «រាល់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្ញុំគឺដើម្បីមាគ៌ាអល់ឡោះ» ហើយបន្ទាប់មកគាត់បំពានពាក្យសច្ចានោះគាត់ត្រូវបរិច្ចាគត្រឹមតែមួយភាគបី (១/៣) នៃទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះដោយផ្អែកលើហាឌីޘរបស់អាប៊ូលូបាបះកាលដែលអល់ឡោះបានទទួលយកការតាវបាត់របស់គាត់។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានឆ្លើយតបវិញថា៖ រឿងរ៉ាវរបស់អាប៊ូលូបាបះគឺជាការសាកសួរដើម្បីសុំយោបល់មិនមែនជាការសច្ចាដែលមានកាតព្វកិច្ចអនុវត្តជាធរមាននោះឡើយ។ កាលដែលអល់ឡោះបានទទួលយកការតាវបាត់អាប៊ូលូបាបះបានមកជួបរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ ដើម្បីសុំការណែនាំដោយសួរថា៖ «ឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះតើខ្ញុំអាចចាកចេញពីភូមិស្ថានរបស់បងប្អូនខ្ញុំហើយបរិច្ចាគទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់ខ្ញុំជាទានចំពោះអល់ឡោះបានដែរឬទេ?» រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ បានមានប្រសាសន៍ប្រាប់គាត់ថា៖ «មួយភាគបីគឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់អ្នកហើយ» គឺដើម្បីកុំឱ្យគាត់ធ្លាក់ខ្លួនក្រីក្រ។ នេះគ្រាន់តែជាការពិគ្រោះយោបល់មុនពេលធ្វើប៉ុណ្ណោះដូចករណីមនុស្សម្នាក់មកសុំយោបល់ថាតើគួរលែងលះប្រពន្ធឬយ៉ាងណាហើយត្រូវបានគេណែនាំកុំឱ្យធ្វើដូច្នោះដែរ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើបុគ្គលម្នាក់បានប្រកាសសច្ចាជាកាតព្វកិច្ចច្បាស់លាស់រួចទៅហើយនោះការបំពេញឱ្យពេញលេញគឺជាកាតព្វកិច្ចច្បាប់។ លើសពីនេះលោកស្រីអាអ៊ីស្ហះ ﵂ បានមានប្រសាសន៍ចំពោះជនដែលពោលថា «ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្ញុំត្រូវថ្វាយចំពោះវាំងននកាអ៍បះ» ថាគេត្រូវសងទោសពិន័យដូចពិន័យបំពានសម្បថ (កាហ្វារ៉តយ៉ាមីន)។ ហេតុនេះទស្សន៖របស់អ៊ីម៉ាមអាប៊ូហាណីហ្វះគឺជាផ្លូវដ៏ប្រុងប្រយ័ត្ននិងច្បាស់លាស់បំផុត។

«គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្តីពីពិធីបុណ្យហាជនិងការបំពេញធម្មយាត្រា (គីតាបុលម៉ាណាស៊ីក)» ជំពូកគ្រឹះស្តីពីនីតិសាស្ត្រនិងក្បួនខ្នាតនៃការបំពេញពិធីបុណ្យហាជនិងអ៊ុំរ៉ោះ៖ កំណត់នូវពេលវេលាជាក់លាក់ព្រំប្រទល់ភូមិសាស្ត្រនៃការចូលអៀហរ៉ម (ម៉ីកត) ស្ថានភាពនៃការតាំងចិត្តបរិសុទ្ធ (អៀហរ៉ម) ទម្រង់នៃការបំពេញធម្មយាត្រា (គីរ៉នតាម៉ាត់ទុអ៍និងអ៊ីហ្វ្រត) ព្រមទាំងសសរស្តម្ភសំខាន់ៗ (អើកាន) និងកាតព្វកិច្ចចាំបាច់នានាស្របតាមស៊ុននះដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់ព្យាការី។

«ជំពូកស្តីពីការបំពេញហាជនិងអ៊ុំរ៉ោះរួមគ្នា (គីរ៉ន)» លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានរាយការណ៍ថាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ការបំពេញពិធីបុណ្យហាជនិងអ៊ុំរ៉ោះរួមគ្នា (គីរ៉ន) គឺប្រសើរជាងការធ្វើហាជដាច់ដោយឡែក (អ៊ីហ្វ្រត) ឬអ៊ុំរ៉ោះដាច់ដោយឡែក។ កាលណាជនម្នាក់ធ្វើគីរ៉នគាត់ត្រូវធ្វើការត្វាវាហ្វជុំវិញកាអ៍បះពីរលើកនិងធ្វើសាអីរវាងភ្នំសOffa និងម៉ាវ៉ះពីរលើក (ត្វាវាហ្វនិងសាអីមួយលើកសម្រាប់អ៊ុំរ៉ោះនិងត្វាវាហ្វនិងសាអីមួយលើកទៀតសម្រាប់ហាជ)។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានផ្តល់អាទិភាពដល់អ៊ីហ្វ្រតហើយយល់ឃើញថាត្វាវាហ្វមួយលើកនិងសាអីមួយលើកគឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទាំងពីរ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានការពារឧត្តមភាពនៃគីរ៉ននិងការធ្វើត្វាវាហ្វពីរដងតាមរយ៖ភស្តុតាងដ៏រឹងមាំជាច្រើន៖ - លោកអាលីអ៊ីប៊នុអាប៊ីថ្វាលិប ﵁ បានសូត្រថាល់ប៊ីយ៉ះសម្រាប់ហាជនិងអ៊ុំរ៉ោះរួមគ្នាហើយលោកបានធ្វើត្វាវាហ្វពីរលើកនិងសាអីពីរលើកដាច់ដោយឡែកពីគ្នា។ - តាវ៉ូសបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ទោះបីជាខ្ញុំធ្វើហាជមួយពាន់ដងក៏ខ្ញុំមិនបោះបង់គីរ៉នចោលឡើយ។ យើងធ្លាប់ហៅវាថាជាមហាធម្មយាត្រានិងអនុធម្មយាត្រារួមគ្នា»។ - លោកអាប់ឌុលឡោះអ៊ីប៊នុអ៊ូម៉ើរ ﵄ បានធ្វើគីរ៉នដោយមិនបានដឹកសត្វកੁਰបានមកជាមួយតាំងពីដំបូងឡើយ (ផ្ទុយពីលក្ខខណ្ឌរបស់អ្នកស្រុកម៉ាឌីណះ) ហើយលោកបានណែនាំបុរសជនជាតិយេម៉ែនឱ្យធ្វើគីរ៉នដូចគ្នា។ - លោកអាណាស់អ៊ីប៊នុម៉ាលីក ﵁ បានឮរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ បន្លឺសំឡេងថា៖ «ឡាប់បៃកាអ៊ុមរ៉table វ៉ាហាជ្ចា (ទូលបង្គំសូមឆ្លើយតបចំពោះទ្រង់សម្រាប់អ៊ុំរ៉ោះនិងហាជរួមគ្នា)»។ - អាល់ស្ហាក់ប៊ីបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា៖ «អ្នកធ្វើគីរ៉នត្រូវធ្វើត្វាវាហ្វពីរលើកនិងសាអីពីរលើក»។

«ជំពូកស្តីពីពេលវេលាដែលអ្នកធ្វើធម្មយាត្រាត្រូវបញ្ឈប់ការសូត្រថាល់ប៊ីយ៉ះក្នុងពិធីហាជនិងអ៊ុំរ៉ោះ» លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) បានរាយការណ៍ពីអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះថា៖ អ្នកដែលបំពេញអ៊ុំរ៉ោះត្រូវបញ្ឈប់ការសូត្រថាល់ប៊ីយ៉ះនៅខណ៖ពេលដែលគាត់ប៉ះឬចង្អុលទៅកាន់ជ្រុងថ្មខ្មៅ (រូកុន) ដើម្បីចាប់ផ្តើមការត្វាវាហ្វ។ ចំណែកអ្នកដែលបំពេញពិធីបុណ្យហាជត្រូវបញ្ឈប់ការសូត្រថាល់ប៊ីយ៉ះនៅពេលដែលគាត់គប់គ្រួសគ្រាប់ដំបូងបង្អស់ទៅលើសសរយ៉ាំរ៉តអាល់អាក្វាបះនៅព្រឹកថ្ងៃបុណ្យអារ៉ូហា (ថ្ងៃទី១០ ហ្ស៊ុលហិជ្ជះ)។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះមានទស្សន៖ផ្សេងដោយអ្នកខ្លះអះអាងថាត្រូវបញ្ឈប់ការសូត្រថាល់ប៊ីយ៉ះតាំងពីល្ងាចថ្ងៃអារ៉ះម្ល៉េះ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានការពារស៊ុននះដ៏ត្រឹមត្រូវតាមរយ៖ភស្តុតាងដែលមិនអាចប្រកែកបាន៖ - លោកអាល់ហ្វាឌល់អ៊ីប៊នុអាប់បាស ﵄ ដែលជិះលើខ្នងសត្វពីក្រោយរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ បានបញ្ជាក់ថា៖ «ខ្ញុំនៅតែបន្តឮទ្រង់សូត្រថាល់ប៊ីយ៉ះរហូតដល់ទ្រង់បានគប់គ្រួសនៅសសរយ៉ាំរ៉តអាល់អាក្វាបះហើយនៅពេលទ្រង់គប់គ្រួសទ្រង់ក៏បានបញ្ឈប់ការសូត្រថាល់ប៊ីយ៉ះ»។ - លោកអ៊ូម៉ើរអ៊ីប៊នុលខាត់តອບ ﵁ និងលោកអាប់ឌុលឡោះអ៊ីប៊នុមshared ﵁ សុទ្ធតែបានសូត្រថាល់ប៊ីយ៉ះជាបន្តបន្ទាប់នៅពេលធ្វើដំណើរពីអារ៉ះទៅមុស្ដាលីហ្វះនិងទៅមីណារហូតដល់ពេលគប់សសរ។ - លោកអ៊ីប៊នុមshared ﵁ បានប្រកាសនៅសសរយ៉ាំរ៉តអាល់អាក្វាបះថា៖ «ខ្ញុំបានឮបុគ្គលដែលស៊ូរ៉ាត់អាល់បាក្វារ៉ោះត្រូវបានបញ្ចុះមកលើទ្រង់ ﷺ បានសូត្រ 'ឡាប់បៃកាអល់ឡាហុម្ម៉ាឡាប់បៃក' នៅត្រង់កន្លែងនេះ»។ - ការសូត្រតាក់បៀរតះឡីលនិងតះស្ប៊ីហគឺគួរឱ្យសរសើរគ្រប់ពេលវេលានៃពិធីបុណ្យហាជប៉ុន្តែការសូត្រថាល់ប៊ីយ៉ះជាកិច្ចជាក់លាក់គឺត្រូវបន្តរហូតដល់ពេលគប់គ្រួសនៅសសរយ៉ាំរ៉តអាល់អាក្វាបះ។

«ជំពូកស្តីពីកាតព្វកិច្ចនៃអ៊ុំរ៉ោះនិងភាពញឹកញាប់នៃការបំពេញវា» លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) បានរាយការណ៍ពីអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះថា៖ ការធ្វើអ៊ុំរ៉ោះមិនមែនជាកាតព្វកិច្ចដាច់ខាត (ហ្វើរឌូ) ឡើយប៉ុន្តែអ្នកណាដែលបានបំពេញវាគឺគេបានធ្វើអំពើដ៏ប្រសើរនិងទទួលបាននូវកុសលផលបុណ្យដ៏ធំធេង។ ហើយបុគ្គលម្នាក់អាចធ្វើអ៊ុំរ៉ោះញឹកញាប់ប៉ុណ្ណាទៅតាមការចង់បានរបស់ខ្លួនក្នុងមួយឆ្នាំៗ ដោយគ្មានការហាមឃាត់ឡើយ។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ អ៊ុំរ៉ោះគឺជាស៊ុននះដ៏រឹងមាំហើយយើងមិនដឹងថាមានមូស្លីមណាម្នាក់អនុញ្ញាតឱ្យបោះបង់វាចោលទាំងស្រុងនោះទេ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានលើកឡើងនូវដានប្រវត្តិដ៏ត្រឹមត្រូវស្តីពីការធ្វើអ៊ុំរ៉ោះច្រើនដង៖ អាល់ហាជ្ចាជអ៊ីប៊នុអើថ្វាអះបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានសួរអាត្វាអ៊ីប៊នុអាប៊ីរ៉ាពះថា៖ តើបុរសម្នាក់អាចធ្វើអ៊ុំរ៉ោះម្តងក្នុងមួយខែបានទេ? គាត់ឆ្លើយថា៖ បាទបានហើយពីរដងក៏បានដែរ។ ខ្ញុំគិតថាបើខ្ញុំសួរថាប្រាំពីរសារក៏គាត់នឹងឆ្លើយថាប្រាំពីរសារដែរ»។ កាតាដះក៏បានរាយការណ៍ពីអាត្វាអ៊ីប៊នុអាប៊ីរ៉ាពះដែរថាគាត់យល់ថាមិនមានទាស់ខុសអ្វីឡើយក្នុងការធ្វើអ៊ុំរ៉ោះម្តងពីរដងឬបីដងក្នុងមួយខែ។

«ជំពូកស្តីពីអ្នកបំពេញអ៊ុំរ៉ោះដែលបានរួមដំណេកជាមួយភរិយាមុនពេលបញ្ចប់ការត្វាវាហ្វ» លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) បានរាយការណ៍ពីអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះថា៖ ចំពោះអ្នកបំពេញអ៊ុំរ៉ោះដែលបានរួមដំណេកជាមួយភរិយាមុនពេលបញ្ចប់ការត្វាវាហ្វ៖ គាត់ត្រូវមានកាតព្វកិច្ចបូជាសត្វកួរបាន (ហាដយ) មួយក្បាលនិងត្រូវធ្វើអ៊ុំរ៉ោះសងមួយលើកទៀតដោយត្រូវចាប់ផ្តើមធ្វើអ៊ុំរ៉ោះសងនោះបន្ទាប់ពីបំពេញកិច្ចនៃអ៊ុំរ៉ោះដែលខូចនោះឱ្យចប់សព្វគ្រប់។ ហើយគាត់អាចនៀតចូលអៀហរ៉មសម្រាប់អ៊ុំរ៉ោះសងពីទីកន្លែងណាក៏បានលើកលែងតែមិនត្រូវនៀតចូលអៀហរ៉មពីក្នុងដែនដីហារ៉ាំប៉ុណ្ណោះ (គឺត្រូវចេញទៅនៀតនៅតំបន់ហ៊ីលដូចជានៅអាល់តាន់អ៊ីម)។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ គាត់ត្រូវជាប់កាតព្វកិច្ចហាដយនិងអ៊ុំរ៉ោះសងមួយលើកទៀតបន្ទាប់ពីបំពេញអ៊ុំរ៉ោះដែលខូចរួចប៉ុន្តែគាត់ត្រូវតែនៀតចូលអៀហរ៉មពីកន្លែងដដែលដែលគាត់ធ្លាប់បាននៀតចូលអៀហរ៉មសម្រាប់អ៊ុំរ៉ោះដែលខូចនោះលើកលែងតែគាត់ធ្លាប់បាននៀតពីកន្លែងឆ្ងាយជាងម៉ីកតរបស់គាត់នោះទើបគាត់អាចនៀតពីម៉ីកតរបស់គាត់បាន។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានវែកញែកថា៖ ប្រសិនបើអ៊ុំរ៉ោះត្រូវបានខូចការនៀតចូលអៀហរ៉មសងគឺមានសុពលភាពត្រឹមត្រូវចេញពីគ្រប់ទីកន្លែងក្រៅដែនហារ៉ាំ (ហ៊ីល) ដូចជានៅអាល់តាន់អ៊ីមដែលរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ បានបញ្ជាឱ្យលោកស្រីអាអ៊ីស្ហះទៅនៀតនៅទីនោះដូច្នោះដែរ។ ការបង្ខំឱ្យគាត់ធ្វើដំណើរត្រឡប់ទៅកាន់ចំណុចចាប់ផ្តើមដ៏ឆ្ងាយរាប់រយគីឡូម៉ែត្រវិញនោះគឺគ្មានមូលដ្ឋានស្របតាមស៊ុននះឡើយ។

«ជំពូកស្តីពីបុរសដែលចូលទៅកាន់ម៉ាកកះដើម្បីអ៊ុំរ៉ោះរួចធ្វើត្វាវាហ្វក្នុងស្ថានភាពជូណុបឬគ្មានវុឌូ» លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) បានរាយការណ៍ពីអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះថា៖ អ្នកណាដែលចូលទៅកាន់ម៉ាកកះដើម្បីបំពេញអ៊ុំរ៉ោះរួចបានធ្វើត្វាវាហ្វជុំវិញកាអ៍បះនិងធ្វើសាអីរវាងភ្នំសOffa និងម៉ាវ៉ះក្នុងស្ថានភាពជូណុប (មិនទាន់ងូតទឹកកាតព្វកិច្ច) ឬគ្មានវុឌូដោយភ្លេចភ្លាំងហើយបន្ទាប់មកបានរួមដំណេកជាមួយភរិយាមុនពេលដឹងខ្លួន៖ គាត់ត្រូវមានកាតព្វកិច្ចបូជាសត្វហាដយមួយក្បាលដោយសារការរួមដំណេកនោះហើយគាត់ត្រូវធ្វើត្វាវាហ្វនិងសាអីឡើងវិញក្នុងស្ថានភាពស្អាតបរិសុទ្ធរួចកោរសក់។ អ៊ុំរ៉ោះរបស់គាត់មិនខូចទាំងស្រុងឡើយព្រោះការត្វាវាហ្វដោយគ្មានភាពស្អាតបរិសុទ្ធគឺមានកំហុសឆ្គងប៉ុន្តែសសរស្តម្ភត្រូវបានសម្រេចដោយគ្រាន់តែត្រូវជាប់ទោសពិន័យបូជាសត្វ (ដាំម៍) ប្រសិនបើគាត់ត្រឡប់ទៅស្រុកវិញដោយមិនបានធ្វើឡើងវិញក្នុងភាពស្អាតនោះ។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ ការធ្វើត្វាវាហ្វដោយគ្មានភាពស្អាតបរិសុទ្ធគឺទុកជាមោឃ៖ទាំងស្រុងដូចការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ដែរ។ គាត់ត្រូវងូតទឹកជូណុបឬយកវុឌូរួចមកធ្វើត្វាវាហ្វនិងសាអីឡើងវិញបូជាសត្វហាដយនិងត្រូវធ្វើអ៊ុំរ៉ោះសងមួយលើកទៀត។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានទាត់ចោលការប្រៀបធៀបខុសឆ្គងរវាងត្វាវាហ្វនិងសឡាតថា៖ តើត្វាវាហ្វអាចប្រដូចទៅនឹងសឡាតទាំងស្រុងយ៉ាងដូចម្តេចកើត? មនុស្សម្នាក់កំពុងធ្វើត្វាវាហ្វអាចនិយាយស្តីពីការងារលោកីយ៍អាចដើរទៅមកហើយពេលគេទូងអាហ្សានសឡាតគាត់អាចឈប់ចូលរួមសឡាតជុំរូមរួចចេញមកបន្តជុំត្វាវាហ្វពីកន្លែងដែលគាត់ផ្អាកបានភ្លាមៗ។ ប្រសិនបើបុគ្គលណាម្នាក់ធ្វើបែបនេះក្នុងពេលសឡាតនោះសឡាតរបស់គាត់នឹងត្រូវខូចជាមោឃ៖ភ្លាម! លើសពីនេះបញ្ហាភាពមិនស្អាតលើសម្លៀកបំពាក់ក៏បង្ហាញច្បាស់ថាក្បួនច្បាប់នៃត្វាវាហ្វមានលក្ខណ៖ខុសគ្នាដាច់ពីសឡាត។

«ជំពូកស្តីពីស្ត្រីដែលនៀតចូលក្នុងស្ថានភាពអៀហរ៉មសម្រាប់អ៊ុំរ៉ោះរួចស្រាប់តែកើតមានឈាមរដូវ» លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) បានរាយការណ៍ពីអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះថា៖ ចំពោះស្ត្រីមានឈាមរដូវដែលបាននៀតចូលអៀហរ៉មសម្រាប់អ៊ុំរ៉ោះហើយមកដល់ម៉ាកកះកៀកនឹងពេលបុណ្យហាជដោយនាងមិនអាចធ្វើត្វាវាហ្វជុំវិញកាអ៍បះបាន៖ ប្រសិនបើនាងបារម្ភថានឹងផុតពេលហាជនាងត្រូវនៀតចូលអៀហរ៉មសម្រាប់ហាជហើយផ្អាកចោល (រ៉ាហ្វាដាត) នូវអ៊ុំរ៉ោះរបស់នាង។ នាងត្រូវបំពេញកិច្ចនៃពិធីបុណ្យហាជទាំងអស់លើកលែងតែត្វាវាហ្វនិងសាអីរហូតដល់នាងស្អាតបាត់ឈាមរដូវ។ លុះពេលនាងបំពេញហាជចប់សព្វគ្រប់នាងត្រូវចេញទៅកាន់អាល់តាន់អ៊ីមដើម្បីនៀតចូលអៀហរ៉មធ្វើអ៊ុំរ៉ោះសងជំនួសអ៊ុំរ៉ោះដែលនាងបានផ្អាកចោលហើយនាងត្រូវបូជាសត្វហាដយមួយក្បាលដោយសារតែការផ្អាកអ៊ុំរ៉ោះនោះ។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានពោលថា៖ នាងត្រូវនៀតហាជហើយក្លាយជាអ្នកធ្វើគីរ៉ន។ ការធ្វើត្វាវាហ្វមួយលើក (ត្វាវាហ្វហ្ស៊ីយ៉ារ៉ោះ) និងសាអីមួយលើកគឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទាំងហាជនិងអ៊ុំរ៉ោះរបស់នាងហើយនាងត្រូវបូជាសត្វហាដយមួយក្បាល។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានទាត់ចោលទស្សន៖របស់អ្នកស្រុកម៉ាឌីណះយ៉ាងដាច់អហង្ការដោយផ្អែកលើបទបញ្ជារបស់ព្យាការី ﷺ ចំពោះលោកស្រីអាអ៊ីស្ហះ ﵂ ក្នុងពិធីបុណ្យហាជលាគ្នា៖ កាលដែលលោកស្រីអាអ៊ីស្ហះកើតមានឈាមរដូវរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ បានចូលទៅជួបនាងហើយមានប្រសាសន៍បញ្ជាថា៖ «ចូរទុកអ៊ុំរ៉ោះរបស់អ្នកមួយអន្លើសិនចូរស្រាយសក់របស់អ្នកសិតវាឱ្យស្អាតហើយនៀតចូលអៀហរ៉មសម្រាប់ហាជចុះ»។ លុះពេលបំពេញហាជចប់លោកស្រីអាអ៊ីស្ហះបានយំទូលថា៖ «ឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! តើស្ត្រីដទៃទៀតវិលត្រឡប់ទៅវិញដោយទទួលបានទាំងហាជនិងអ៊ុំរ៉ោះរីឯខ្ញុំវិលត្រឡប់ទៅវិញដោយបានតែហាជមួយមុខប៉ុណ្ណោះឬ?» ប្រសិនបើការត្វាវាហ្វតែមួយលើករបស់នាងរាប់បញ្ចូលទាំងពីរជាគីរ៉នមែននោះរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ ច្បាស់ជាប្រាប់នាងដូច្នោះហើយ។ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញទ្រង់បានបញ្ជាឱ្យលោកអាប់ឌុលរ៉ោះម៉ានអ៊ីប៊នុអាប៊ីបាកើ ﵄ នាំនាងចេញទៅកាន់អាល់តាន់អ៊ីមដើម្បីធ្វើអ៊ុំរ៉ោះសងដាច់ដោយឡែកជំនួសអ៊ុំរ៉ោះដែលនាងបានផ្អាកចោល! អ៊ីម៉ាមម៉ាលីកអ៊ីប៊នុអាណាស់ខ្លួនឯងក៏បានរាយការណ៍ហាឌីޘនេះក្នុងសៀវភៅអាល់មូវ៉ាត់ត្វាពីអាល់ហ្សុហរីពីអ៊ុវ៉ះពីលោកស្រីអាអ៊ីស្ហះដែរប៉ុន្តែអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបែរជាងាកចេញពីហាឌីޘដែលខ្លួនឯងបានរាយការណ៍ទៅវិញ។

«ជំពូកស្តីពីសាច់សត្វព្រៃដែលអ្នកស្ថិតក្នុងស្ថានភាពអៀហរ៉មអាចបរិភោគបាននិងអ្វីដែលគេអាចទិញបាន» លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) បានរាយការណ៍ពីអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អាប៊ូហាណីហ្វះថា៖ សាច់សត្វព្រៃណាដែលអ្នកស្ថិតក្នុងស្ថានភាពអៀហរ៉មបានជួបប្រទះតាមដងផ្លូវគឺគ្មានទាស់ខុសអ្វីឡើយក្នុងការទិញនិងបរិភោគវាឱ្យតែអ្នកដែលបានបរបាញ់និងអារកសត្វនោះជាជនធម្មតា (ហាល៉ាល់មិនស្ថិតក្នុងអៀហរ៉ម) ទោះបីជាអ្នកបរបាញ់នោះមានបំណងលក់ឱ្យអ្នកដំណើរតាមផ្លូវក៏ដោយដរាបណាអ្នកក្នុងអៀហរ៉មមិនបានបញ្ជាមិនបានចង្អុលបង្ហាញឬមិនបានជួយក្នុងការបរបាញ់នោះ។ រីឯអ្នកស្រុកម៉ាឌីណះបានយល់ឃើញថាប្រសិនបើសត្វព្រៃនោះត្រូវបានបរបាញ់ឡើងក្នុងបំណងផ្គត់ផ្គង់ឬលក់ឱ្យអ្នកក្នុងអៀហរ៉មនោះគឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)មិនឱ្យពួកគេបរិភោគឡើយ។ លោកមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីប៊នុលហាសាន់បានលើកឡើងនូវហាឌីޘដ៏ច្បាស់លាស់របស់លោកអាប៊ូក្វាតាដះអាល់អាន់ស Claring៖ លោកអាប៊ូក្វាតាដះមិនស្ថិតក្នុងអៀហរ៉ម (ហាល៉ាល់) ឡើយខណ៖ដែលដៃគូរបស់លោកស្ថិតក្នុងអៀហរ៉ម។ លោកបានបរបាញ់សត្វលាព្រៃមួយក្បាលហើយបានយកសាច់មកចែកដល់មិត្តភក្តិ។ រ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ បានសួរពួកគេថា៖ «តើមានអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាបានបញ្ជាឱ្យគាត់បរបាញ់ឬបានចង្អុលបង្ហាញទៅកាន់សត្វនោះដែរឬទេ?» ពួកគេទូលថា៖ «ទេមិនមានទេ»។ រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ មានប្រសាសន៍ថា៖ «បើដូច្នោះចូរអ្នករាល់គ្នាបរិភោគសាច់ដែលនៅសេសសល់នោះចុះ» ហើយទ្រង់ផ្ទាល់ក៏បានសោយសាច់នោះដែរដោយទ្រង់មិនបានសួរអាប៊ូក្វាតាដះថាតើបរបាញ់ក្នុងបំណងជូនអ្នកទាំងនោះឬយ៉ាងណានោះឡើយ។ លើសពីនេះកាអាប់អាល់អះបារកាលធ្វើដំណើរពីស្រុកសាមជាមួយអ្នកក្នុងអៀហរ៉មបានផ្តល់ហ្វាត់វ៉ាអនុញ្ញាតឱ្យហូបសាច់សត្វព្រៃតាមផ្លូវនិងកណ្ដូបហើយកាលដែលលោកអ៊ូម៉ើរ ﵁ ជ្រាបដំណឹងនេះលោកបានតែងតាំងកាអាប់ជាមេដឹកនាំក្បួនដំណើរដោយសារការយល់ដឹងដ៏ត្រឹមត្រូវរបស់គាត់។