សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

[ចំណងជើងផ្នែក៖ កម្រិតនៃការលើកដៃទម្រង់រាងមូលនៃផ្ទៃមេឃនិងការបដិសេធការគណនាព្រះចន្ទវង់ថ្មី - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៣៤២]

ទាំងនេះគឺជាកម្រិតបីនៃការលើកដៃយ៉ាងខ្លាំងក្នុងការទូអា៖ ការលើកដៃបែបអង្វរករយ៉ាងទទូច (អាល់អ៊ីព្ទីហាល់)៖ គឺដៃត្រូវបានលើកឡើងខ្ពស់ខ្លាំងរហូតដល់បាតដៃបែរមករកផ្ទៃមុខហើយជួនកាលខ្នងដៃហាក់ដូចជាបែរទៅលើមេឃ។ នេះបញ្ជាក់ថានៅក្នុងការលើកដៃខ្ពស់ខ្លាំងបែបនេះអ្នកទូអាមិនបានតាំងចិត្តផ្កាប់ដៃឬផ្ងារដៃនោះឡើយពីព្រោះនៅពេលដៃលើកឡើងខ្ពស់ផុតម្រាមដៃនឹងចង្អុលឡើងលើមេឃដោយមានទំនោរកោងបន្តិចដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ រីឯការលើកដៃកម្រិតមធ្យម (ការសុំទូទៅ)៖ គឺអ្នកទូអាតាំងចិត្តផ្ងារបាតដៃឡើងលើមេឃយ៉ាងច្បាស់លាស់។ តាមរយ៖ការពន្យល់នេះរាល់ហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ទាំងអស់គឺមានភាពស៊ីសង្វាក់គ្នាយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ។ ផ្នែក៖ ផ្ទៃមេឃនិងផែនដីមានទម្រង់រាងមូល (ស្វ៊ែរ) យោងតាមការឯកភាពគ្នានៃអ្នកប្រាជ្ញឥស្លាមដែលការឯកភាពនេះត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយអ្នកប្រាជ្ញជាច្រើនរូបដូចជាអាប៊ូអាល់ហ៊ូសេនអាហ៍ម៉ាត់ប៊ីនហ្សាអ៍ហ្វារអាល់មុណាឌី, អាប៊ូមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ប៊ីនហាហ្សាំនិងអ៊ីព្នូអាល់ជៅហ្ស៊ី។ រីឯការលាក់ខ្លួននៃព្រះចន្ទ (អ៊ីស្ទីស្ររ៉) គឺការជួបគ្នានៃរង្វង់ព្រះអាទិត្យនិងព្រះចន្ទ។ មនុស្សល្ងង់ខ្លៅមួយក្រុមបានគិតថាពួកគេអាចកំណត់ពេលវេលារះនៃព្រះចន្ទវង់ថ្មីបានតាមរយ៖ការគណនាគម្លាតរវាងព្រះអាទិត្យនិងព្រះចន្ទនៅពេលថ្ងៃលិចដែលពួកគេហៅថា «ធ្នូនៃការមើលឃើញ» (កៅស៊ុលរុយ៉ះ)។ ការអះអាងនេះគឺជាអំពើមិនត្រឹមត្រូវឡើយអ្នកប្រាជ្ញច្បាប់ឥស្លាមបានឯកភាពគ្នាជាឯកច្ឆន្ទលើការហាមឃាត់ការយកការគណនាតារាសាស្ត្រមកកំណត់ខែចន្ទគតិសម្រាប់កាតព្វកិច្ចសាសនាហើយសូម្បីតែអ្នកគណនាតារាសាស្ត្រដែលមានបញ្ញាក៏បានឯកភាពគ្នាដែរថាការមើលឃើញព្រះចន្ទដោយភ្នែកទទេមិនអាចកំណត់ដោយក្បួនគណនាឱ្យជាក់លាក់បានឡើយ។ អ្នកណាដែលកំណត់ខែដាច់ដោយផ្អែកលើការគណនាតារាសាស្ត្រគឺខូចទាំងបញ្ញានិងខូចទាំងសាសនាពីព្រោះទោះបីជាអ្នកគណនាអាចគណនាគម្លាតរវាងព្រះអាទិត្យនិងព្រះចន្ទបានត្រឹមត្រូវក៏ដោយក៏គេមិនអាចដឹងថាតើភ្នែកមនុស្សអាចមើលឃើញឬអត់នោះឡើយដោយសារតែការមើលឃើញអាស្រ័យលើកម្ពស់ដីភាពស្រឡះនៃអាកាសធាតុនិងបរិយាកាសហេតុនេះហើយទើបពួកគេមិនអាចឯកភាពគ្នាលើកម្រិតធ្នូនៃការមើលឃើញតែមួយបានឡើយ។

[ចំណងជើងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ធំ៖ គម្ពីរនៃការថ្វាយបង្គំ - ច្បាប់ស្តីពីការបោះបង់ការថ្វាយបង្គំនិងការខកខានពេលវេលាកំណត់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៣៤៤-៣៤៧]

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ ច្បាប់សាសនាស្តីពីបុគ្គលដែលបោះបង់ការថ្វាយបង្គំឬពន្យារពេលឱ្យផុតកំណត់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៣៤៥]

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)នៃការថ្វាយបង្គំ៖ ច្បាប់ស្តីពីបុគ្គលដែលបោះបង់ការថ្វាយបង្គំ៖ លោកអូមើរ ﵁ បានថ្លែងថា៖ «ការបូកបញ្ចូលគ្នានូវការថ្វាយបង្គំពីរពេលដោយគ្មានហេតុផលសមស្របគឺជាបាបកម្មធំមួយក្នុងចំណោមបាបកម្មធំៗ (កាព៉ាអៀរ)» ហើយរឿងនេះត្រូវបានរាយការណ៍ឡើងទៅកាន់ព្យាការី ﷺ នៅក្នុងគម្ពីរអាល់ទៀរមីហ្ស៊ីដែលលោកបានបញ្ជាក់ថាអ្នកប្រាជ្ញបានអនុវត្តតាមគោលការណ៍នេះ។ ការខកខានការថ្វាយបង្គំអាសើរគឺធ្ងន់ធ្ងរជាងការខកខានការថ្វាយបង្គំដទៃទៀតពីព្រោះវាគឺជាការថ្វាយបង្គំពាក់កណ្តាល (សាឡាតល់វូសតា) ដែលធ្លាប់ត្រូវបានដាក់ឱ្យប្រជាជាតិមុនៗអនុវត្តប៉ុន្តែពួកគេបានធ្វេសប្រហែសរីឯអ្នកដែលថែរក្សាវាបានខ្ជាប់ខ្ជួននឹងទទួលបានផលបុណ្យទ្វេដង។ នៅពេលដែលព្យាការីស៊ូឡៃម៉ាន ﵇ ជាប់រវល់នឹងសេះរហូតដល់ខកខានពេលអាសើរលោកបានចាត់ការលើសេះទាំងនោះដូចដែលមានចែងក្នុងគម្ពីរកូរអាន។ នៅក្នុងគម្ពីរសាហ៊ីហ៊ព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលខកខានការថ្វាយបង្គំអាសើរអំពើល្អរបស់គេនឹងត្រូវរលាយសាបសូន្យ» ហើយនៅក្នុងហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)មួយទៀត៖ «គេប្រៀបដូចជាបុគ្គលដែលបានបាត់បង់ក្រុមគ្រួសារនិងទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់ខ្លួនដូច្នោះដែរ»។ ដូចគ្នាដែរអ្នកណាដែលពន្យារពេលការថ្វាយបង្គំណាមួយឱ្យផុតពីពេលវេលាកំណត់របស់វាគឺគេបានប្រព្រឹត្តបាបកម្មធំមួយយ៉ាងពិតប្រាកដ។

ការបោះបង់ការសម្អាត (វុឌូ) ឬទិសគីបឡាត់ឬការរូកួអ៍ការស៊ូជូតការសូត្រកូរអានជាកាតព្វកិច្ចឬរាល់លក្ខខណ្ឌដទៃទៀតដោយចេតនាគឺជាការប្រព្រឹត្តបាបកម្មធំហើយអ្នកប្រាជ្ញថែមទាំងបានខ្វែងគំនិតគ្នាថាគេក្លាយជាអ្នកគ្មានជំនឿឬអត់ប្រសិនបើគេមិនបានចាត់ទុកថាវាជាការអនុញ្ញាតប៉ុន្តែប្រសិនបើគេយល់ថាជាការអនុញ្ញាតនោះគេពិតជាកាហ្វៀរដោយគ្មានមន្ទិលសង្ស័យឡើយ។ គ្មានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងចំណោមជនមូស្លីមឡើយថាប្រសិនបើបុគ្គលដែលខ្វះខាតទឹកដឹងថាខ្លួននឹងរកទឹកបានបន្ទាប់ពីផុតពេលថ្វាយបង្គំនោះមិនអនុញ្ញាតឱ្យគេពន្យារពេលថ្វាយបង្គំឱ្យផុតម៉ោងដើម្បីចាំថ្វាយបង្គំជាមួយវុឌូនោះឡើយ។ ដូចគ្នាដែរចំពោះជនដែលមិនអាចរូកួអ៍ឬស៊ូជូតបានហើយដឹងថាខ្លួនអាចធ្វើបានបន្ទាប់ពីផុតម៉ោងកាតព្វកិច្ចរបស់គេគឺត្រូវតែថ្វាយបង្គំនៅក្នុងពេលវេលាកំណត់ទៅតាមលទ្ធភាពជាក់ស្តែងរបស់ខ្លួន។ អ្នកណាដែលពោលថា៖ «អនុញ្ញាតឱ្យពន្យារពេលចំពោះអ្នកដែលកំពុងជាប់រវល់នឹងការបំពេញលក្ខខណ្ឌនៃការថ្វាយបង្គំ» សម្តីនេះមិនដែលមានអ្នកប្រាជ្ញណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកយើងធ្លាប់និយាយពីមុនមកឡើយហើយសូម្បីតែអ្នកប្រាជ្ញមូស្លីមដទៃទៀតក៏មិនធ្លាប់និយាយដែរលើកលែងតែទស្សន៖ដាច់ដោយឡែកមួយចំនួនរបស់ពួកសាហ្វ៊ីអ៊ី។ គ្មានការសង្ស័យឡើយថាការពន្យារពេលគឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតជាទូទៅតាមការឯកភាពគ្នានៃជនមូស្លីមឡើយ។ បើទោះជាមនុស្សម្នាក់អាចទៅទិញសម្លៀកបំពាក់នៅភូមិផ្សេងបានប៉ុន្តែត្រូវផុតម៉ោងថ្វាយបង្គំក៏គេមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យពន្យារពេលដែរគឺត្រូវថ្វាយបង្គំក្នុងពេលទៅតាមស្ថានភាពជាក់ស្តែង។ ដូចគ្នាដែរអ្នកដែលមិនទាន់ចេះសូត្រស៊ូរ៉ាត់អាល់-ហ្វាទីហះឬតាក់ពៀរឬតាសះហ៊ូតឬស្ត្រីដែលមានឈាមរោគ (មុស្ដាហាឌោះ) ដែលឈាមនឹងដាច់ក្រោយផុតម៉ោងគឺពួកគេទាំងអស់គ្នាត្រូវតែថ្វាយបង្គំនៅក្នុងពេលវេលាកំណត់ទៅតាមស្ថានភាពរបស់ខ្លួនហើយមិនអនុញ្ញាតឱ្យពន្យារពេលឡើយ។ រីឯការថ្វាយបង្គំក្នុងសភាពភ័យខ្លាច (សាឡាតល់ខោហ្វ) ក៏ត្រូវថ្វាយបង្គំក្នុងពេលវេលាកំណត់ទៅតាមស្ថានភាពដែរមិនត្រូវពន្យារពេលដើម្បីចាំថ្វាយបង្គំពេញលេញក្រោយផុតម៉ោងឡើយ។ ការខ្វែងគំនិតគ្នាដែលគេដឹងច្បាស់គឺចំពោះអ្នកដែលដេកលក់ហើយភ្ញាក់ឡើងនៅចុងម៉ោងថ្វាយបង្គំដែលមិនអាចយកវុឌូទាន់ពេល៖ តើគេត្រូវតាយ៉ាំមុមហើយថ្វាយបង្គំក្នុងពេលឬត្រូវយកវុឌូហើយថ្វាយបង្គំក្រោយផុតពេល? មានទស្សន៖ពីរ៖ អ៊ីម៉ានម៉ាលីកយល់ថាត្រូវតាយ៉ាំមុមដើម្បីថែរក្សាពេលវេលារីឯអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនយល់ថាត្រូវយកវុឌូពីព្រោះពេលវេលាសម្រាប់អ្នកដេកលក់គឺនៅពេលដែលគេភ្ញាក់ដឹងខ្លួន។

អ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនបានបញ្ជាក់ថានៅពេលដែលពេលវេលាថ្វាយបង្គំខិតជិតផុតហើយមនុស្សម្នាក់នៅតែរឹងរូសមិនព្រមថ្វាយបង្គំគេត្រូវតែប្រឈមមុខនឹងទោសប្រហារជីវិតទោះបីជាគេនិយាយថា «ខ្ញុំនឹងសងវានៅពេលក្រោយ» ក៏ដោយដូចគ្នានឹងការដែលគេនិយាយថា «ខ្ញុំនឹងថ្វាយបង្គំដោយមិនបាច់យកវុឌូ» ឬបោះបង់កាតព្វកិច្ចជាឯកច្ឆន្ទណាមួយគឺគេត្រូវតែប្រឈមនឹងការកាត់ទោសប៉ុន្តែមិនត្រូវប្រហារជីវិតឡើយលុះត្រាតែគេត្រូវបានទាមទារឱ្យតައព៉ាត់ជាមុនសិន។ រីឯបុគ្គលដែលមិនជឿជាក់ក្នុងចិត្តថាការថ្វាយបង្គំជាកាតព្វកិច្ចលើខ្លួន៖ ខាងក្នុងចិត្តគេគឺជាអ្នកគ្មានជំនឿ (កាហ្វៀរ) ទោះបីជាខាងក្រៅគេត្រូវបានអនុវត្តច្បាប់ឥស្លាមដូចជាពួកលាក់ពុត (មុណាហ្វិកហ៍ (កាតព្វកិច្ចសាសនា)) ក៏ដោយ។ មនុស្សបែបនេះបើទោះជាពួកគេថ្វាយបង្គំក៏ការថ្វាយបង្គំរបស់ពួកគេមិនត្រូវបានទទួលយកឡើយ។ នៅពេលដែលបុគ្គលនោះតައព៉ាត់ហើយមានជំនឿលើកាតព្វកិច្ចនិងប្តេជ្ញាចិត្តថ្វាយបង្គំ៖ ទស្សន៖ត្រឹមត្រូវបំផុតនិងជាទស្សន៖របស់អ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនគឺគេមិនតម្រូវឱ្យសងការថ្វាយបង្គំដែលគេធ្លាប់បានបោះបង់មុនពេលចូលឥស្លាមពិតប្រាកដនោះឡើយដូចដែលព្យាការី ﷺ មិនដែលបានបញ្ជាឱ្យពួកមុណាហ្វិកហ៍ឬពួកក្បត់សាសនាដែលបានតައព៉ាត់ឱ្យសងការថ្វាយបង្គំនោះទេ។ នេះជាម័សហាប់របស់អាប៊ូហានីហ្វះម៉ាលីកនិងទស្សន៖ច្បាស់របស់អះម៉ាត់រីឯម័សហាប់សាហ្វ៊ីអ៊ីយល់ថាត្រូវតែសង។ ចំពោះអ្នកដែលបោះបង់ការថ្វាយបង្គំដោយសារតែភាពខ្ជិលច្រអូសប៉ុន្តែនៅតែជឿជាក់ថានេះជាកាតព្វកិច្ច៖ អ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនយល់ថាគេត្រូវតែសងរីឯអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនយល់ថាមិនបាច់សងឡើយនៅពេលដែលគេបានតައព៉ាត់យ៉ាងស្មោះត្រង់។ អ្នកបោះបង់ការថ្វាយបង្គំត្រូវតែទាមទារឱ្យតައព៉ាត់ប្រសិនបើគេតައព៉ាត់នោះគឺរួចខ្លួនប៉ុន្តែបើគេមិនព្រមគេត្រូវតែទទួលរងការដាក់ទណ្ឌកម្មយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងររហូតដល់គេព្រមថ្វាយបង្គំដោយការឯកភាពគ្នានៃជនមូស្លីមហើយអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនសម្រេចថាគេត្រូវប្រឈមនឹងទោសប្រហារជីវិតមិនថាក្នុងនាមជាអ្នកក្បត់សាសនាឬជាទោសព្រហ្មទណ្ឌ (ហាត់) នោះឡើយ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការបង្គាប់ឱ្យថ្វាយបង្គំចំពោះអ្នកក្រោមបង្គាប់ការបង្ខំយកហ្សាខាត់និងការផ្ដាច់ទំនាក់ទំនង - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៣៥២]

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ កាតព្វកិច្ចផ្ទាល់ខ្លួនក្នុងការបង្គាប់ឱ្យថ្វាយបង្គំចំពោះអ្នកក្រោមឱវាទ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៣៥២]

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ ការបង្គាប់ភរិយាឱ្យថ្វាយបង្គំនិងការដាស់តឿននាងដោយការលើកទឹកចិត្តនិងការព្រមាន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៣៥២]

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ ការបង្ខំយកហ្សាខាត់ពីអ្នករារាំងនិងការដាក់ទណ្ឌកម្មអ្នកលាក់ទ្រព្យសម្បត្តិ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៣៥២]

ផ្នែក៖ កាតព្វកិច្ចលើមនុស្សគ្រប់រូបគឺត្រូវតែបង្គាប់ឱ្យថ្វាយបង្គំចំពោះអ្នកណាដែលខ្លួនមានអំណាចលើដូចជាក្រុមគ្រួសារកូនចៅនិងអ្នកក្រោមឱវាទប្រសិនបើគ្មានអ្នកផ្សេងធ្វើកាតព្វកិច្ចនេះឡើយ។ ប្រសិនបើគេមិនព្រមបង្គាប់ទេគេត្រូវតែទទួលរងការដាក់ពិន័យយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរហើយគេមិនសមនឹងស្ថិតក្នុងជួរកងទ័ពមូស្លីមឡើយប៉ុន្តែសមនឹងស្ថិតក្នុងចំណោមកងទ័ពតាតា (ម៉ុងហ្គោល) ពីព្រោះពួកគេគ្រាន់តែបន្លឺពាក្យសាហាដះប៉ុន្តែមិនអនុវត្តច្បាប់ដែលការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងពួកគេគឺជាកាតព្វកិច្ចតាមការឯកភាពគ្នានៃជនមូស្លីម។ ស្វាមីត្រូវតែបង្គាប់ភរិយារបស់ខ្លួនឱ្យថ្វាយបង្គំនិងដាស់តឿននាងដោយការលើកទឹកចិត្តនិងការព្រមានយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ហើយប្រសិនបើនាងនៅតែរឹងរូសបោះបង់ការថ្វាយបង្គំគេត្រូវតែលែងលះនាងយោងតាមទស្សន៖ដ៏ត្រឹមត្រូវបំផុត។ អ្នកណាដែលបដិសេធមិនព្រមផ្តល់ហ្សាខាត់ (ហ្សាកាត់ (សប្បុរសធម៌កាតព្វកិច្ច)) នោះទ្រព្យហ្សាខាត់ត្រូវតែរឹបអូសយកពីគេដោយបង្ខំហើយប្រសិនបើគេលាក់បាំងទ្រព្យសម្បត្តិដើម្បីគេចវេះនោះអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនយល់ថាគេត្រូវប្រឈមនឹងទោសប្រហារជីវិតរីឯអ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនទៀតយល់ថាត្រូវវាយគេម្តងហើយម្តងទៀតរហូតដល់គេបង្ហាញទ្រព្យសម្បត្តិចេញមកដើម្បីប្រមូលយកហ្សាខាត់។ បុគ្គលណាដែលត្រូវបានគេដឹងច្បាស់ថាជាអ្នកបោះបង់ការថ្វាយបង្គំឬរារាំងហ្សាខាត់គឺត្រូវតែផ្ដាច់ទំនាក់ទំនង (ហាហ្ជើរ) ពីគេដោយមិនត្រូវផ្តល់សាឡាមដល់គេមិនទទួលការអញ្ជើញរបស់គេនិងមិនរាប់អានគេឡើយព្រមទាំងត្រូវស្តីបន្ទោសនិងប្រព្រឹត្តយ៉ាងតឹងរ៉ឹងចំពោះគេរហូតទាល់តែគេបង្កើតការថ្វាយបង្គំឡើងវិញនិងផ្តល់ហ្សាខាត់ត្រឹមត្រូវ។ ភរិយាដែលបោះបង់ការថ្វាយបង្គំគឺមិនមានសិទ្ធិទទួលបានប្រាក់ឧបត្ថម្ភចិញ្ចឹមជីវិត (ណាហ៊្វាកោះ) ក្នុងអំឡុងពេលដែលនាងបោះបង់ការថ្វាយបង្គំនោះឡើយហើយប្រសិនបើស្វាមីផ្ដាច់ទំនាក់ទំនងនិងមិនរួមដំណេកជាមួយនាងរហូតដល់នាងថ្វាយបង្គំនោះស្វាមីគឺជាអ្នកប្រព្រឹត្តអំពើល្អយ៉ាងពិតប្រាកដ។

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ ការអនុញ្ញាតឱ្យប្រកាសជាសាធារណ៖ថាបុគ្គលម្នាក់បោះបង់ការថ្វាយបង្គំដើម្បីដាស់តឿនគេ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៣៥៤]

វាគឺជាការអនុញ្ញាតក្នុងការនិយាយជាសាធារណ៖អំពីបុគ្គលនោះថា៖ «គេគឺជាអ្នកបោះបង់ការថ្វាយបង្គំ!» ហើយថែមទាំងគប្បីត្រូវផ្សព្វផ្សាយរឿងនេះឱ្យគេដឹងឮទៀតផងរហូតទាល់តែគេព្រមថ្វាយបង្គំ។ ហើយរាល់ក្រុមប្រដាប់អាវុធណាក៏ដោយដែលបះបោរនិងប្រឆាំងមិនព្រមគោរពតាមច្បាប់ណាមួយនៃច្បាប់ឥស្លាមដ៏ជាក់ស្តែងនិងល្បីល្បាញគឺត្រូវតែប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងពួកគេបើទោះបីជាពួកគេបន្លឺពាក្យសាហាដះទាំងពីរក៏ដោយដូចជា៖ ពួកគេមិនព្រមថ្វាយបង្គំឬមិនព្រមផ្តល់ហ្សាខាត់ឬមិនព្រមបួសឬមិនព្រមធ្វើបុណ្យហាជ្ជ (ការដើរយាងកាន់ម៉ាក្កះ)ទៅកាន់គេហដ្ឋានអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ឬពួកគេនិយាយថា៖ «ពួកយើងធ្វើរឿងទាំងនេះប៉ុន្តែយើងមិនព្រមបោះបង់ស្រាមិនបោះបង់ការផិតក្បត់ (ហ្ស៊ីណា) មិនបោះបង់ការប្រាក់ (រីព៉ា) ឬមិនបោះបង់អំពើអាសអាភាសឡើយ» ឬពួកគេមិនព្រមធ្វើជីហាតមិនព្រមយកពន្ធជីហ៊្សីយ៉ះជាដើមគឺត្រូវតែប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងពួកគេរហូតទាល់តែសាសនាទាំងមូលជារបស់អល់ឡោះ ﷻ តែមួយគត់។

[ចំណងជើងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ធំ៖ គម្ពីរនៃការរៀបចំសព - ស៊ុណ្ណានៃក្បួនដង្ហែសពនិងការហាមឃាត់ប៊ីឌអាហ៍ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៣៥៦-៣៥៩]

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ របៀបនៃការរៀបចំសពនៅក្នុងសម័យកាលរបស់រ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៣៥៨]

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ ការរៀបចំពិធីជប់លៀងបែបនរកចំពោះសពនិងការវាយស្គរ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៣៥៨]

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)នៃការរៀបចំសព៖ នៅក្នុងសម័យកាលរបស់រ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ នៅពេលដែលមានមនុស្សស្លាប់បុរសៗគឺជាអ្នកសែងសពយកទៅកាន់ទីបញ្ចុះសពដោយដើរយ៉ាងលឿនប្រកបដោយភាពស្ងប់ស្ងៀម (សាកីណះ) ដោយគ្មានស្ត្រីចូលរួមក្នុងក្បួនដង្ហែសពឡើយហើយពួកគេមិនបញ្ចេញសំឡេងឮៗក្នុងការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ) ឬយំសោកនោះឡើយហើយនេះគឺជាស៊ុណ្ណាពិតប្រាកដតាមការឯកភាពគ្នានៃអ្នកប្រាជ្ញឥស្លាម។ ការរៀបចំពិធីជប់លៀងអបអរដូចពិធីការកូន (អ៊ុរស៍) ចំពោះសពគឺជាប៊ីឌអាហ៍ (ការបង្កើតថ្មីក្នុងសាសនា) ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរនិងគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមបំផុត។ ដូចគ្នាដែរការវាយស្គរដៃ (ឌុហ្វ) នៅពេលដង្ហែសពគឺត្រូវបានហាមឃាត់ប៉ុន្តែស្គរដៃត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យវាយនៅក្នុងពិធីមង្គលការប៉ុណ្ណោះទោះបីជាអ្នកប្រាជ្ញខ្លះស្អប់ខ្ពើមទាំងស្រុងក៏ដោយ។ លើសពីនេះស្គរដៃរបស់សហការីសម័យមុនគឺគ្មានបន្ទះដែកបន្លឺសំឡេង (រោទ៍) ឡើយហេតុនេះហើយទើបអ្នកប្រាជ្ញខ្វែងគំនិតគ្នាលើស្គរដែលមានបន្ទះដែករោទ៍។ រីឯខ្លុយ (អាល់សាប់ព៉ាព៉ះឬយ៉ារ៉ាអា) វិញ៖ គ្មានអ៊ីម៉ានណាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ៊ីម៉ានធំៗទាំងបួនអនុញ្ញាតឱ្យប្រើប្រាស់វាឡើយដោយពួកគេទាំងអស់បានសម្រេចថាឧបករណ៍ខ្លុយតន្ត្រីគឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) (ត្រូវហាមឃាត់) ដាច់ខាត។

ការរំឭកពាក្យសាហាដះដល់សពបន្ទាប់ពីកប់រួច (តាល់គីន)៖ អ្នកប្រាជ្ញមានទស្សន៖បីចំពោះរឿងនេះ—ខ្លះថាជាការអនុញ្ញាត (មូបាហ៍) ខ្លះថាគួរឱ្យធ្វើ (មូស្តាហាប់) និងខ្លះទៀតថាជាការស្អប់ខ្ពើម/ប៊ីឌអាហ៍ (ម៉ាក្រូហ៍)។ រឿងនេះធ្លាប់ត្រូវបានអនុវត្តដោយសហការីវ៉ាស៊ីឡះប៊ីនអាល់អាសកានិងអាប៊ូអ៊ូម៉ាម៉ះ ﵄។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលជាស៊ុណ្ណាដ៏ល្អប្រសើរនិងច្បាស់លាស់បំផុតគឺការទូអាបួងសួងសុំសេចក្តីរឹងមាំដល់សពដូចដែលមានចែងក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម) «ស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី)នអាប៊ូដាវូត» ថា៖ នៅពេលដែលព្យាការី ﷺ បញ្ចុះសពសហការីណាម្នាក់រួចរាល់លោកតែងតែឈរក្បែរផ្នូរនោះហើយមានប្រសាសន៍ទៅកាន់មនុស្សទាំងឡាយថា៖ «ចូរពួកអ្នកទូអាសុំសេចក្តីរឹងមាំដល់បងប្អូនរបស់ពួកអ្នកចុះពីព្រោះនៅពេលនេះគេកំពុងតែត្រូវបានចោទសួរហើយ!»។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការបែងចែកប្រភេទផ្នូរភាពត្រឹមត្រូវនៃទីតាំងផ្នូរល្បីៗ និងការហាមឃាត់ការធ្វើផ្នូរជាកន្លែងថ្វាយបង្គំ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៣៦១]