សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

អ្នកប្រាជ្ញបានខ្វែងគំនិតគ្នាអំពីពួកគ្មានជំនឿ (កាហ្វៀរ) នៅថ្ងៃបរលោក៖ តើពួកគេបានឃើញម្ចាស់របស់ពួកគេនៅពេលដំបូងហើយបន្ទាប់មកត្រូវបានបិទបាំងមិនឱ្យឃើញឬក៏ពួកគេមិនបានឃើញទ្រង់ទាល់តែសោះ? មានទស្សន៖ពីរចំពោះរឿងនេះដែលទស្សន៖ទីមួយគឺជាទស្សន៖ត្រឹមត្រូវបំផុតហើយជាទស្សន៖របស់អ្នកប្រាជ្ញហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី) និងអ្នកច្បាប់ភាគច្រើនរីឯទស្សន៖ទីពីរគឺជាទស្សន៖របស់អ្នកទ្រឹស្តីវិជ្ជា (អះលុលកាឡាម)។ ផ្នែក៖ គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)កូរអាននិងស៊ុណ្ណាបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់អំពី «សេចក្តីស្រឡាញ់របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ជាម្ចាស់» ដែលទ្រង់ពិតជាស្រឡាញ់អ្នកបម្រើដ៏ល្អរបស់ទ្រង់ហើយពួកគេក៏ស្រឡាញ់ទ្រង់ដែលនេះជាគុណលក្ខណ៖ពិតប្រាកដតាមជំនឿរបស់អ្នកកាន់សាសនាសម័យមុនអ៊ីម៉ានធំៗ និងអ្នកប្រាជ្ញឥស្លាម។ បុគ្គលដំបូងគេបង្អស់ដែលបានបដិសេធការពិតនៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់អល់ឡោះគឺមេដឹកនាំពួកចាហ៍មីយ៉ះឈ្មោះអាល់ចាអ័ដប៊ីនឌៀរហាំដូច្នេះហើយទើបលោកខាលីដប៊ីនអាប់ឌុលឡោះអាល់ក័ស្រ៊ីបានកាត់ទោសប្រហារជីវិតគេនៅក្រុងវ៉ាស៊ីតនៅថ្ងៃបុណ្យអារ៉ាហ្វះ (ថ្ងៃពន្លះគូរព៉ាន) ដោយសារតែគេបានបដិសេធថាអល់ឡោះ ﷻ មិនបានយកអ៊ីព្រហ៊ីមជាមិត្តសម្លាញ់និងមិនបានមានបន្ទូលផ្ទាល់ជាមួយមូសា។ គ្មានការសង្ស័យឡើយថាបណ្តាអ្នកមានជំនឿស្គាល់ម្ចាស់របស់ពួកគេតាំងពីក្នុងលោកិយនេះហើយពួកគេមានកម្រិតនៃការដឹងយល់ខុសៗគ្នា។ រីឯការស៊ីសាច់ស៊ីតានវិញ៖ ទោះបីជាអាចស្រមើស្រមៃបានក៏វាស្ថិតក្នុងចំណោមរឿងដែលហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) (ត្រូវហាមឃាត់) បំផុតដែរដោយសារតែភាពស្មោកគ្រោកនិងការឈ្លានពានដូច្នេះអ្នកណាដែលនិយាយថាអាដាំបានស្ងោរស៊ីស៊ីតានគឺជាការប្រឌិតភូតកុហកដ៏គួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមបំផុត! ចំណែកការលើកឡើងថាមានការទាមទារឱ្យអ៊ីព្លីសស៊ូជូតនៅក្បែរផ្នូររបស់អាដាំគឺជាការលើកឡើងរបស់មនុស្សមួយចំនួនរីឯការទាមទារឱ្យវ៉ាស៊ូជូតនៅថ្ងៃបរលោកគឺគ្មានអ្នកប្រាជ្ញណាម្នាក់ធ្លាប់និយាយឡើយហើយការអះអាងទាំងពីរនេះសុទ្ធតែជាការប្រឌិតឥតន័យ។

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ ការឯកភាពគ្នានៃអ្នកប្រាជ្ញថាសួគ៌នរកនិងបល្ល័ង្កមិនរលាយសាបសូន្យឡើយ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤០៧]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការសុំពរពីមនុស្សការហាមសុំទានពេលមានទ្រព្យនិងការហាមទូអាឱ្យអ្នកគ្មានជំនឿ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤០៧]

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ ការពន្យល់អំពីពាក្យសុំពរជ័យពីបុគ្គលល្អ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤០៧]

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ ការហាមឃាត់ដាច់ខាតលើការសុំទាននៅពេលមានទ្រព្យគ្រប់គ្រាន់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤០៧]

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ ភាពមិនអនុញ្ញាតក្នុងការទូអាសុំការអភ័យទោសដល់ឪពុកម្តាយកាហ្វៀរ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤០៧]

អ្នកកាន់សាសនាសម័យមុននិងបណ្តាអ៊ីម៉ានធំៗបានឯកភាពគ្នាជាឯកច្ឆន្ទថាក្នុងចំណោមសត្វលោកទាំងអស់គឺមានសត្វលោកដែលមិនរលាយសាបសូន្យឡើយនោះគឺឋានសួគ៌ឋាននរកបល្ល័ង្ក (អាល់អើស្ហ) និងអ្វីៗផ្សេងទៀតដែលត្រូវបានបញ្ជាក់ដោយគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)។ គ្មាននរណាម្នាក់ធ្លាប់និយាយថាសត្វលោកទាំងអស់នឹងត្រូវរលាយសាបសូន្យនោះឡើយលើកលែងតែពួកប៊ីឌអាហ៍មួយក្រុមក្នុងចំណោមពួកអះលុលកាឡាមប៉ុណ្ណោះដែលនេះជាទស្សន៖មិនត្រឹមត្រូវទាំងស្រុង។ ផ្នែក៖ ពាក្យដែលមនុស្សនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនៅក្នុងពរជ័យ (ព៉ារ៉ាកាត់) របស់លោកនេះ» ឬ «ក្រោមក្រសែភ្នែករបស់គេ» ឬ «សូមជួយខ្ញុំដោយបារមីរបស់អ្នក»៖ ប្រសិនបើគេមានបំណងថាក្រសែភ្នែកបារមីឬពរជ័យរបស់បុគ្គលនោះអាចបង្កើតផលប្រយោជន៍ឬរារាំងគ្រោះថ្នាក់ដោយឯករាជ្យដោយគ្មានអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) នោះគឺជាការភូតកុហកនិងជាការធ្វើស៊ីរិកយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេមានបំណងថា៖ «បុគ្គលនោះបានទូអាឱ្យខ្ញុំហើយខ្ញុំទទួលបានប្រយោជន៍ពីការទូអារបស់គេ» ឬ «គេបានបង្រៀនខ្ញុំនិងអប់រំខ្ញុំហើយខ្ញុំស្ថិតក្នុងពរជ័យនៃចំណេះដឹងនិងការអប់រំនោះ» នោះគឺជាការត្រឹមត្រូវ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេមានបំណងថាបន្ទាប់ពីបុគ្គលនោះស្លាប់ទៅគេអាចនាំលាភសំណាងនិងរារាំងគ្រោះថ្នាក់ដល់ខ្លួននោះគឺជាការភូតកុហកដែលហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) (ត្រូវហាមឃាត់) ដាច់ខាត។ ការដើរសុំទាននៅពេលដែលខ្លួនមានទ្រព្យសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់គឺហារ៉ាមដោយការឯកភាពជាឯកច្ឆន្ទ។ ការទូអាសុំការអភ័យទោសដល់ឪពុកម្តាយដែលបានស្លាប់ក្នុងភាពគ្មានជំនឿ (កាហ្វៀរ) គឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយ។ រីឯពាក្យដែលនិយាយថា៖ «ឱអល់ឡោះ! សូមប្រទានពរជ័យដល់មូហាំម៉ាត់ (ﷺ)ក្នុងចំណោមមនុស្សជំនាន់មុននិងមនុស្សជំនាន់ក្រោយ» គឺមិនមែនជាពាក្យដែលមានចែងក្នុងហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ឡើយហើយអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនពន្យល់ថាមនុស្សជំនាន់មុនគឺសំដៅលើប្រជាជាតិមុនព្យាការីមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ﷺ ហើយមនុស្សជំនាន់ក្រោយគឺសំដៅលើសហគមន៍របស់លោក។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ កតិកាសញ្ញាដើមដំបូងព្រះរាជកំណត់ទុកជាមុននិងភស្តុតាងនៃការរស់ឡើងវិញ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤០៩]

អ៊ីម៉ានម៉ាលីកបានរាយការណ៍ក្នុងសៀវភៅអាល់មូវ៉ាតតាព្រមទាំងអាប៊ូដាវូតនិងអាល់ណាស្ហាស៊ីថាលោកអូមើរប៊ីនអាល់ខាត់ត្វប ﵁ ត្រូវបានគេសួរអំពីអាយ៉ាត់៖ {ហើយនៅពេលដែលម្ចាស់របស់អ្នកបានយកចេញពីកូនចៅអាដាំនូវពូជពង្សរបស់ពួកគេពីខ្នងរបស់ពួកគេ...} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អ៖រ៉ហ្វ៖ ១៧២]។ លោកអូមើរបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ខ្ញុំបានឮរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ ត្រូវបានគេសួរអំពីរឿងនេះហើយលោកបានឆ្លើយថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់អល់ឡោះបានបង្កើតអាដាំបន្ទាប់មកទ្រង់បានយកព្រះហស្តស្តាំរបស់ទ្រង់ស្ទាបខ្នងរបស់អាដាំហើយទាញយកពូជពង្សចេញមករួចទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ "យើងបានបង្កើតអ្នកទាំងនេះសម្រាប់ឋានសួគ៌ហើយពួកគេនឹងប្រព្រឹត្តអំពើរបស់ពួកអ្នកឋានសួគ៌"។ បន្ទាប់មកទ្រង់បានស្ទាបខ្នងរបស់អាដាំហើយទាញយកពូជពង្សចេញមករួចទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ "យើងបានបង្កើតអ្នកទាំងនេះសម្រាប់ឋាននរកហើយពួកគេនឹងប្រព្រឹត្តអំពើរបស់ពួកអ្នកឋាននរក"»។ បុរសម្នាក់បានសួរថា៖ «ឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! ចុះបើដូច្នោះតើយើងខិតខំធ្វើអំពើដើម្បីអ្វីទៀត?» រ៉សូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នៅពេលដែលអល់ឡោះបង្កើតបុគ្គលណាម្នាក់សម្រាប់ឋានសួគ៌ទ្រង់នឹងប្រើប្រាស់គេឱ្យធ្វើអំពើរបស់ពួកអ្នកឋានសួគ៌រហូតដល់គេស្លាប់លើអំពើល្អណាមួយនៃពួកអ្នកឋានសួគ៌ហើយទ្រង់នឹងបញ្ចូលគេទៅក្នុងឋានសួគ៌ដោយសារអំពើនោះ។ ហើយនៅពេលដែលទ្រង់បង្កើតបុគ្គលណាម្នាក់សម្រាប់ឋាននរកទ្រង់នឹងប្រើប្រាស់គេឱ្យធ្វើអំពើរបស់ពួកអ្នកឋាននរករហូតដល់គេស្លាប់លើអំពើអាក្រក់ណាមួយនៃពួកអ្នកឋាននរកហើយទ្រង់នឹងបញ្ចូលគេទៅក្នុងឋាននរកដោយសារអំពើនោះ»។ នៅក្នុងហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)របស់អាណាស់ព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អល់ឡោះបានក្តាប់យកមួយក្តាប់ដៃហើយមានបន្ទូលថា៖ "ទៅកាន់ឋានសួគ៌ដោយក្តីមេត្តារបស់យើង" ហើយទ្រង់បានក្តាប់យកមួយក្តាប់ដៃទៀតហើយមានបន្ទូលថា៖ "ទៅកាន់ឋាននរកហើយយើងមិនខ្វល់ឡើយ"»។ អត្ថន័យនេះរួមបញ្ចូលនូវគោលការណ៍គ្រឹះពីរ៖ ទីមួយ៖ ព្រះរាជកំណត់ទុកជាមុន (អាល់កាដារ៉ុលសាប៊ីក) គឺអល់ឡោះ ﷻ ទ្រង់ជ្រាបច្បាស់អំពីអ្នកឋានសួគ៌និងអ្នកឋាននរកតាំងពីមុនពេលពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើទៅទៀត។ នេះគឺជាការពិតដែលត្រូវតែមានជំនឿយ៉ាងមុតមាំហើយបណ្តាអ៊ីម៉ានធំៗដូចជាម៉ាលីកសាហ្វ៊ីអ៊ីនិងអះម៉ាត់បានបញ្ជាក់ថាអ្នកណាដែលបដិសេធចំណេះដឹងទុកជាមុនរបស់អល់ឡោះគឺគេបានធ្លាក់ក្នុងភាពគ្មានជំនឿ (កាហ្វៀរ)! នៅក្នុងសាហ៊ីហ៊មូស្លីមព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អល់ឡោះបានកំណត់ព្រះរាជកំណត់នៃសត្វលោកទាំងអស់ចំនួនហាសិបពាន់ឆ្នាំមុនពេលទ្រង់បង្កើតផ្ទៃមេឃនិងផែនដីទៅទៀតខណ៖ដែលបល្ល័ង្ករបស់ទ្រង់ស្ថិតនៅលើផ្ទៃទឹក»។

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ ទិដ្ឋភាពបកស្រាយទីពីរ៖ ធម្មជាតិពីកំណើតនៃការទទួលស្គាល់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) (ហ្វីត្រោះ) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤១១]

ទិដ្ឋភាពទីពីរចំពោះអត្ថន័យនៃអាយ៉ាត់នេះយោងតាមទស្សន៖របស់អ្នកកាន់សាសនាសម័យមុនភាគច្រើនគឺការធ្វើសក្ខីកម្មសំដៅលើ «ធម្មជាតិពីកំណើត» (អាល់ហ្វីត្រោះ) ដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ បានបង្កើតព្រលឹងមនុស្សលោកទាំងអស់មកដោយមានការដឹងយល់និងទទួលស្គាល់នូវភាពជាម្ចាស់របស់ទ្រង់តាំងពីដើមដំបូង។ វិធីសាស្ត្រនៃគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)កូរអានក្នុងការបញ្ជាក់អំពីការរស់ឡើងវិញ (អាល់ម៉ាអាត់)៖ ជួនកាលកូរអានទាញយកភស្តុតាងចេញពីអំណាចដ៏មហិមារបស់អល់ឡោះ ﷻ ក្នុងការបង្កើតផ្ទៃមេឃនិងផែនដីនិងការបញ្ចុះទឹកភ្លៀងធ្វើឱ្យដីស្ងួតរស់ឡើងវិញដូចជានៅក្នុងស៊ូរ៉ាត់កហ្វ៖ {តើពួកគេមិនបានសម្លឹងមើលផ្ទៃមេឃនៅពីលើពួកគេទេឬ... ហើយយើងបានបញ្ចុះទឹកដ៏មានពរជ័យពីលើមេឃ... យ៉ាងដូច្នេះហើយគឺជាការចេញមក (រស់ឡើងវិញ)}។ ជួនកាលកូរអានទាញយកភស្តុតាងពីការបង្កើតលើកដំបូង៖ {ចូរពោលថា៖ ព្រះដែលបានបង្កើតវាឡើងនៅលើកដំបូងទ្រង់នឹងធ្វើឱ្យវារស់ឡើងវិញ}។ និងជួនកាលកូរអានបានលើកឡើងនូវគំរូជាក់ស្តែងជាប្រវត្តិសាស្ត្រដែលអល់ឡោះ ﷻ ធ្លាប់បានធ្វើឱ្យមនុស្សស្លាប់រស់ឡើងវិញក្នុងលោកិយនេះដូចជារឿងបុរសដែលគេសម្លាប់ក្នុងចំណោមពួកពូនីអ៊ីស្ររ៉ាអែលរឿងមនុស្សរាប់ពាន់នាក់ដែលរត់គេចពីសេចក្តីស្លាប់និងរឿងឆ្អឹងដែលត្រូវគ្របដណ្តប់ដោយសាច់ឡើងវិញ។ រីឯសញ្ញានានានៃថ្ងៃកិយ៉ាម៉ាត់ដែលអល់ឡោះ ﷻ បានរៀបរាប់ដូចជាការលេចឡើងនៃដាច្ចាលសត្វចម្លែកចេញពីដីនិងព្រះអាទិត្យរះពីទិសខាងលិចសុទ្ធសឹងជាសញ្ញានៃថ្ងៃបរលោកដ៏ធំដែលពេលវេលាពិតប្រាកដរបស់វាគឺគ្មាននរណាម្នាក់ដឹងឡើយក្រៅពីអល់ឡោះ ﷻ តែមួយគត់ខុសពីសេចក្តីស្លាប់ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់មនុស្សម្នាក់ៗដែលអាចប៉ាន់ស្មានបាន។ ថ្ងៃកិយ៉ាម៉ាត់គឺលាក់កំបាំងទាំងស្រុង៖ {គ្មាននរណាម្នាក់អាចបង្ហាញពេលវេលារបស់វាបានឡើយក្រៅពីទ្រង់វាជារឿងធ្ងន់ធ្ងរនៅលើមេឃនិងផែនដី... ចំណេះដឹងអំពីវាគឺនៅចំពោះអល់ឡោះតែមួយគត់}។

មនុស្សលោកមានទស្សន៖បួនយ៉ាងខុសៗគ្នាអំពីការរស់ឡើងវិញ (អាល់ម៉ាអាត់)៖ ទីមួយ៖ មាគ៌ារបស់បណ្តារ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)ទាំងអស់និងអ្នកដើរតាមដ៏ស្មោះត្រង់របស់ពួកគេដែលគ្មាណាប៊ីឌអាហ៍គឺ៖ ការទទួលស្គាល់ការរស់ឡើងវិញនៃទាំងរូបកាយនិងវិញ្ញាណរួមគ្នា។ ទីពីរ៖ ផ្ទុយស្រឡះពីពួកគេទាំងស្រុងគឺពួកអ្នកសម្ភារនិយមគ្មានសាសនា (អាល់ដាហ៍រីយ៉ះ) ដែលបានបដិសេធការរស់ឡើងវិញទាំងស្រុង។ ហើយនៅចន្លោះក្រុមទាំងពីរនេះគឺមានក្រុមពីរទៀត៖ ទីបី៖ ក្រុមមួយក្នុងចំណោមពួកអះលុលកាឡាមបានទទួលស្គាល់ការរស់ឡើងវិញនៃរូបកាយនៅថ្ងៃបរលោកដ៏ធំប៉ុន្តែបានបដិសេធការពិតនៃវិញ្ញាណ (រ៉ូហ៍) ដោយពួកគេមិនព្រមទទួលស្គាល់ថាវិញ្ញាណទទួលបានការសុខស្រួលឬរងទុក្ខវេទនាក្នុងផ្នូរ (ព៉ាហ្សាក់) ឡើយដោយពួកគេយល់ច្រឡំថាវិញ្ញាណគ្រាន់តែជាចំហាយឬជាលក្ខណ៖មួយនៃរូបកាយប៉ុណ្ណោះ។ ទីបួន៖ ក្រុមទស្សនវិទូបានទទួលស្គាល់ការរស់ឡើងវិញនៃវិញ្ញាណតែមួយមុខដោយគ្មានរូបកាយដែលនេះជាការក្បត់សាសនាយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែតប្រឆាំងនឹងអ្វីដែលបណ្តារ៉សូលបាននាំមក។ រីឯជំនឿត្រឹមត្រូវរបស់អ្នកកាន់សាសនាសម័យមុន (សាឡាហ្វ) គឺ៖ វិញ្ញាណដែលត្រូវបានដកចេញនៅពេលស្លាប់មិនមែនជារូបកាយមិនមែនជាផ្នែកនៃរូបកាយនិងមិនមែនជាលក្ខណ៖នៃរូបកាយឡើយប៉ុន្តែវាគឺជាអង្គភាពឯករាជ្យមួយ (ចៅហើរ) ដែលឡើងទៅលើចុះមកក្រោមអាចឮអាចនិយាយនិងទទួលរងទារុណកម្មឬទទួលបានភាពសុខក្សេមក្សាន្តពិតប្រាកដ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ កុមារបម្រើនៃឋានសួគ៌រូបរាងអ្នកឋានសួគ៌និងកុមារក្នុងបរលោក - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤១៤]

ផ្នែក៖ កុមារបម្រើនៃឋានសួគ៌ (វីលដានអាល់ចាន់ណាស់)៖ គឺជាសត្វលោកដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងយ៉ាងពិសេសសម្រាប់ឋានសួគ៌ដើម្បីបម្រើដល់អ្នកឋានសួគ៌ដោយមិនចាស់និងមិនស្លាប់ឡើយ។ រីឯកូនចៅមនុស្សលោកនៃពិភពលោកនេះនៅពេលចូលឋានសួគ៌៖ ការបង្កើតរូបរាងរបស់ពួកគេនឹងត្រូវបានបំពេញឱ្យពេញលេញនិងល្អឥតខ្ចោះដូចរូបរាងរបស់បិតាអាដាំ ﵇ គឺមានអាយុសាមសិបបីឆ្នាំមានកម្ពស់ហុកសិបហត្ថនិងមានទទឹងប្រាំពីរហត្ថ។

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ កូនកើតពីការផិតក្បត់ត្រូវទទួលបានផលកម្មតាមអំពើរបស់ខ្លួនមិនមែនតាមពូជពង្សឡើយ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤១៧]

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ ភាពថ្លៃថ្នូរគឺផ្អែកលើតាកវ៉ា (ការកោតខ្លាចអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤១៧]

វិញ្ញាណរបស់អ្នកមានជំនឿនឹងទទួលបានភាពសុខក្សេមក្សាន្តក្នុងឋានសួគ៌រីឯវិញ្ញាណរបស់អ្នកគ្មានជំនឿនឹងត្រូវរងទារុណកម្មក្នុងឋាននរក។ កូនដែលកើតចេញពីការផិតក្បត់ (ហ្ស៊ីណា) គឺដូចជាមនុស្សទូទៅដទៃទៀតដែរគេត្រូវបានកាត់ក្តីនិងទទួលបានផលកម្មផ្អែកលើអំពើផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេមិនមែនផ្អែកលើពូជពង្សឡើយហើយគេត្រូវបានស្តីបន្ទោសលុះត្រាតែគេខ្លួនឯងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់។ {ពិតប្រាកដណាស់បុគ្គលដ៏ថ្លៃថ្នូរបំផុតក្នុងចំណោមពួកអ្នកនៅចំពោះអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) គឺអ្នកដែលមានការកោតខ្លាចទ្រង់បំផុត} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ហ៊ុជុរ៉ត៖ ១៣]។ ចំពោះកូនក្មេងតូចៗនៃពួកពហុព្រះនិយម (មូស្ហរីគីន) ដែលបានស្លាប់ពីក្មេង៖ អ្នកប្រាជ្ញមានទស្សន៖ជាច្រើនដែលទស្សន៖ត្រឹមត្រូវបំផុតគឺចម្លើយរបស់រ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ ﷺ នៅក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)សាហ៊ីហ៊ទាំងពីរនៅពេលដែលគេសួរលោកថា៖ «ឱរ៉សូលរបស់អល់ឡោះ! ចុះកូនក្មេងតូចៗរបស់ពួកមូស្ហរីគីនដែលស្លាប់ទៅនោះយ៉ាងណាដែរ?» លោកបានឆ្លើយថា៖ «អល់ឡោះទ្រង់ជ្រាបច្បាស់បំផុតអំពីអ្វីដែលពួកគេនឹងធ្វើប្រសិនបើពួកគេរស់នៅធំដឹងក្តី»។ ដូចគ្នាដែរនៅពេលដែលលោកស្រីអាយហ្សា ﵂ បាននិយាយអំពីកូនក្មេងដែលស្លាប់ថាជា «បក្សីមួយក្នុងចំណោមបក្សីនៃឋានសួគ៌» ព្យាការី ﷺ បានរំលឹកនាងថា៖ «ប្រហែលជាមិនដូច្នោះទេអាយហ្សាអើយពីព្រោះអល់ឡោះបានបង្កើតអ្នកឋានសួគ៌តាំងពីពួកគេនៅក្នុងខ្នងឪពុកហើយទ្រង់បានបង្កើតអ្នកឋាននរកតាំងពីពួកគេនៅក្នុងខ្នងឪពុក» ហើយក្មេងប្រុសដែលអាល់ឃីឌើរបានសម្លាប់គឺត្រូវបានកំណត់ទុកជាមុនថាជាអ្នកគ្មានជំនឿ។ លើសពីនេះហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ពិតប្រាកដបានបញ្ជាក់ថានៅថ្ងៃបរលោកមនុស្សដែលមិនបានទទួលសារសាសនា (ពួកហ្វាត់រ៉ោះ) មនុស្សថ្លង់មនុស្សវិកលចរិតនិងក្មេងៗ នឹងត្រូវបានបញ្ជូនរ៉សូលម្នាក់ទៅកាន់ពួកគេដើម្បីសាកល្បងការស្តាប់បង្គាប់៖ អ្នកណាដែលស្តាប់បង្គាប់នឹងបានចូលឋានសួគ៌ហើយអ្នកណាដែលបដិសេធនឹងត្រូវទម្លាក់ចូលឋាននរក។

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ នៅក្នុងឋានសួគ៌គឺគ្មានព្រះអាទិត្យព្រះចន្ទយប់ឬភាពងងឹតឡើយ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤២០]

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ គោលការណ៍គ្រឹះស្តីពីចំណេះដឹងអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) បន្ទះក្ដាររក្សាទុកនិងក្រាំងកត់ត្រារបស់ម៉ាឡាអ៊ីកាត់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤២០]

នៅក្នុងឋានសួគ៌គឺគ្មានព្រះអាទិត្យព្រះចន្ទយប់ឬថ្ងៃឡើយប៉ុន្តែពេលវេលាព្រឹកនិងល្ងាចត្រូវបានគេដឹងតាមរយ៖រស្មីនៃពន្លឺដ៏ត្រចះត្រចង់ដែលចាំងចេញមកពីទិសនៃបល្ល័ង្ក (អាល់អើស្ហ)។ គោលការណ៍គ្រឹះ៖ ព្រះរាជចំណេះដឹងទុកជាមុនរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) (អៀលម៉ុលឡោះអាល់សាប៊ីក) គឺគ្របដណ្តប់លើរាល់អ្វីៗទាំងអស់យ៉ាងច្បាស់លាស់ឥតខ្ចោះនៅក្នុងចំណេះដឹងនោះគឺគ្មានការលុបចោលគ្មានការផ្លាស់ប្តូរគ្មានការបន្ថែមនិងគ្មានការថយចុះឡើយ។ រីឯបន្ទះក្តាររក្សាទុក (អាល់ឡៅហ៊ុលម៉ះហ្វូស) ដែលគ្មាននរណាម្នាក់អាចមើលដឹងក្រៅពីទ្រង់៖ តើមានការលុបនិងការកត់ត្រាឡើងវិញនៅក្នុងនោះឬអត់គឺអ្នកប្រាជ្ញមានទស្សន៖ពីរ។ ចំណែកឯក្រាំងកត់ត្រានៅក្នុងដៃរបស់បណ្តាម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដូចដែលមានចែងក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)សាហ៊ីហ៊ទាំងពីរអំពីទារកក្នុងផ្ទៃថា៖ «ម៉ាឡាអ៊ីកាត់ត្រូវបានបញ្ជាឱ្យកត់ត្រាបួនចំណុច៖ លាភសក្ការ៖ អាយុកាលអំពើនិងថាតើគេជាមនុស្សរងទុក្ខឬជាមនុស្សមានសុភមង្គល»។ នៅក្នុងក្រាំងកត់ត្រារបស់ម៉ាឡាអ៊ីកាត់នេះគឺពិតជាមានការលុបនិងការបន្ថែមពីព្រោះអាយុកាលអាចត្រូវបានកំណត់ទុកមួយកម្រិតប៉ុន្តែបន្ទាប់មកបុគ្គលនោះបានធ្វើអំពើល្អដែលអល់ឡោះបានជ្រាបទុកជាមុនដូចជាការភ្ជាប់ចំណងញាតិមិត្តនោះអាយុកាលឬលាភសក្ការ៖របស់គេនឹងត្រូវបានបន្ថែមដូចដែលព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលចង់ឱ្យលាភសក្ការ៖របស់ខ្លួនត្រូវបានពង្រីកនិងអាយុកាលរបស់ខ្លួនត្រូវបានពន្យារចូរគេភ្ជាប់ចំណងញាតិមិត្តចុះ»។ ដូចគ្នាដែរនៅក្នុងហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)របស់អាល់ទៀរមីហ្ស៊ី៖ «អល់ឡោះបានបង្ហាញដាវូត ﵇ ដល់អាដាំហើយអាដាំពេញចិត្តនឹងគេយ៉ាងខ្លាំងក៏បានសួរអំពីអាយុរបស់គេ? អល់ឡោះមានបន្ទូលថា៖ "សែសិបឆ្នាំ" អាដាំក៏បាននិយាយថា៖ "ឱម្ចាស់របស់ខ្ញុំសូមប្រទានអាយុហុកសិបឆ្នាំពីអាយុរបស់ខ្ញុំទៅឱ្យគេចុះ"»។ អល់ឡោះបានជ្រាបថាតាមធម្មតាដាវូតមានអាយុសែសិបឆ្នាំហើយទ្រង់បានជ្រាបថាដាវូតនឹងទទួលបានអាយុមួយរយឆ្នាំតាមរយ៖ការប្រទានពីឪពុកអាដាំ។ រីឯព្រះបន្ទូលដែលថា៖ {ហើយគ្មានមនុស្សមានអាយុវែងណាម្នាក់ត្រូវបានបន្ថែមអាយុឬត្រូវកាត់បន្ថយអាយុឡើយលើកលែងតែមានចែងនៅក្នុងសៀវភៅកត់ត្រា} [ស៊ូរ៉ាត់ហ្វាទីរ៖ ១១]៖ អ្នកប្រាជ្ញខ្លះបកស្រាយថាជាការបន្ថែមឬបន្ថយតាមរយ៖មូលហេតុនិងអ្នកប្រាជ្ញខ្លះទៀតបកស្រាយថាជាការប្រៀបធៀបរវាងមនុស្សពីរនាក់ម្នាក់អាយុវែងនិងម្នាក់អាយុខ្លីដែលទាំងអស់សុទ្ធតែស្ថិតនៅក្នុងការកំណត់របស់អល់ឡោះ ﷻ។