សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ ការងាកចេញពីការរំឭកអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) និងជំនឿអះលុះស៊ុណ្ណាលើការជួបគ្នានៃអំពើល្អនិងបាប - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤២៣]

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ ជំនឿរបស់អះលុះស៊ុណ្ណាចំពោះអ្នកមានជំនឿដែលប្រព្រឹត្តបាបកម្មធំ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤២៣]

ព្រះបន្ទូលរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ដែលថា៖ {ហើយអ្នកណាដែលងាកចេញពីការរំឭកយើងពិតប្រាកដណាស់គេនឹងមានជីវិតដ៏ចង្អៀតចង្អល់} [ស៊ូរ៉ាត់ធ្វហ្វហា៖ ១២៤]៖ អាយ៉ាត់នេះរួមបញ្ចូលទាំងអ្នកគ្មានជំនឿ (កាហ្វៀរ) ដែលគេសក្តិសមនឹងការគំរាមកំហែងនេះបំផុតហើយវាក៏រួមបញ្ចូលទាំងអ្នកមានជំនឿដែលប្រព្រឹត្តបាបកម្មធំផងដែរទៅតាមកម្រិតនៃការងាករេរបស់គេ។ ជំនឿរបស់អះលុះស៊ុណ្ណាវ៉ាល់ចាម៉ាអាះគឺ៖ បុគ្គលម្នាក់អាចមានទាំងអំពើល្អនិងអំពើអាក្រក់ជួបគ្នាក្នុងពេលតែមួយដូច្នេះគេសក្តិសមនឹងទទួលបានទាំងផលបុណ្យនិងការដាក់ទណ្ឌកម្ម។ ការដែលសពឮសំឡេងស្នូរបាតស្បែកជើងរបស់អ្នកជូនដំណើរនិងឮការស្វាគមន៍សាឡាមរបស់អ្នកដែលមកសួរសុខទុក្ខផ្នូរព្រមទាំងរាល់ហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)ពិតប្រាកដដែលបញ្ជាក់ថាសពអាចឮគឺមិនមែនជាការកំណត់ចំពោះតែមនុស្សមួយក្រុមនោះឡើយប៉ុន្តែវាជាការឮទូទៅសម្រាប់មនុស្សស្លាប់។ រីឯព្រះបន្ទូលដែលថា៖ {ពិតប្រាកដណាស់អ្នកមិនអាចធ្វើឱ្យមនុស្សស្លាប់ឮបានឡើយ} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់ណាម្ល៖ ៨០]៖ អត្ថន័យពិតប្រាកដគឺសំដៅលើការឮជាធម្មតាដែលនាំឱ្យមានការទទួលយកនិងការទទួលបានប្រយោជន៍ដូចដែលទ្រង់បានបដិសេធការឮពីពួកកាហ្វៀរដែលនៅរស់ថា៖ {ប្រសិនបើអល់ឡោះបានជ្រាបអំពីសេចក្តីល្អណាមួយនៅក្នុងពួកគេទ្រង់ប្រាកដជាបានធ្វើឱ្យពួកគេឮ} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់អានហ្វាល់៖ ២៣] និងពាក្យរបស់ពួកគេក្នុងនរកថា៖ {ប្រសិនបើយើងធ្លាប់បានស្តាប់ឬបានគិតពិចារណាយើងប្រាកដជាមិនស្ថិតក្នុងចំណោមពួកអ្នកនរកឡើយ} [ស៊ូរ៉ាត់អាល់មុលក៍៖ ១០]។ ដូច្នេះការប្រដូចមនុស្សស្លាប់ទៅនឹងពួកកាហ្វៀរគឺមានន័យថាអ្នកមិនអាចធ្វើឱ្យពួកគេស្តាប់ដើម្បីទទួលយកជំនឿបានឡើយ។ រីឯហាឌីសដែលចែងថា៖ «នៅពេលដែលសពត្រូវបានគេសែងសពល្អនឹងនិយាយថា៖ "ចូរនាំខ្ញុំទៅមុខឱ្យលឿនឡើង!" ហើយសពអាក្រក់នឹងនិយាយថា៖ "ឱវេទនាអើយ! តើពួកអ្នកកំពុងយកវាទៅណា?!"» នេះមិនមែនជាសំឡេងនិយាយធម្មតាតាមអណ្តាតក្នុងលោកិយឡើយពីព្រោះបើដូច្នោះមែនមនុស្សគ្រប់គ្នានឹងឮវាប៉ុន្តែវាគឺជាសំឡេងខាងវិញ្ញាណក្នុងពិភពព៉ាហ្សាក់ (Barzakh) ប្រៀបដូចជាមនុស្សដែលកំពុងដេកលក់យល់សប្តិគេអាចនិយាយស្រែកដើរនិងទទួលបានភាពរីករាយឬការភ័យរន្ធត់ខាងវិញ្ញាណខណ៖ដែលភ្នែករបស់គេបិទជិតហើយអណ្តាតខាងក្រៅរបស់គេមិនបានកម្រើកឡើយ។

ដូចដែលសភាពរបស់អ្នកដេកលក់មិនដូចអ្នកភ្ញាក់ដឹងខ្លួនសភាពរបស់មនុស្សស្លាប់គឺកាន់តែជ្រាលជ្រៅជាងនេះទៅទៀតពីព្រោះការដឹងយល់របស់គេអំពីកិច្ចការបរលោកគឺពេញលេញជាងមនុស្សរស់ក្នុងលោកិយទៅទៀត។ វិញ្ញាណរបស់អ្នកមានជំនឿ—ទោះបីជាស្ថិតនៅក្នុងឋានសួគ៌ក៏ដោយ—ក៏នៅតែមានទំនាក់ទំនងជាមួយនឹងរូបកាយក្នុងផ្នូរនៅពេលណាដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ មានបំណងដោយចុះមកត្រឹមមួយប៉ប្រិចភ្នែកដូចជាការចុះមកនៃបណ្តាម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដូច្នោះដែរ។ អ៊ីម៉ានម៉ាលីកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ខ្ញុំបានទទួលដំណឹងថាវិញ្ញាណត្រូវបានលែងឱ្យមានសេរីភាពដោយវាអាចទៅកន្លែងណាដែលអល់ឡោះស្ម័គ្រ»។ ហេតុនេះហើយទើបមានការរាយការណ៍ថាវិញ្ញាណស្ថិតនៅទីធ្លាក្បែរផ្នូរហើយក្នុងពេលតែមួយក៏ស្ថិតនៅក្នុងឋានសួគ៌ដែរដែលការណ៍ទាំងពីរនេះសុទ្ធសឹងជាការពិតឥតមានទំនាស់គ្នាឡើយ។

មានដំណឹងរាយការណ៍យ៉ាងច្រើនលើសលប់បញ្ជាក់ថាមនុស្សស្លាប់ដឹងអំពីស្ថានភាពនៃក្រុមគ្រួសារនិងមិត្តភក្តិរបស់ខ្លួនដែលនៅរស់ក្នុងលោកិយនេះ៖ អំពើរបស់ពួកគេត្រូវបានបង្ហាញដល់សពគេដឹងពីអ្វីដែលកើតឡើងក្បែរគេគេត្រេកអរចំពោះអំពើល្អរបស់ពួកគេនិងឈឺចាប់ចំពោះអំពើអាក្រក់របស់ពួកគេ។ ត្រូវបានរាយការណ៍ថាបន្ទាប់ពីលោកអូមើរប៊ីនអាល់ខាត់ត្វប ﵁ ត្រូវបានបញ្ចុះក្នុងបន្ទប់របស់លោកស្រីក្បែរព្យាការី ﷺ និងអាប៊ូបាក់រលោកស្រីអាយហ្សា ﵂ តែងតែពាក់ស្បៃគ្របមុខជិតជានិច្ចនៅពេលចូលទៅក្នុងបន្ទប់នោះដោយពោលថា៖ «កាលពីមុនមានតែស្វាមីនិងឪពុករបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះប៉ុន្តែអូមើរគឺជាបុរសដទៃ (មិនមែនម៉ះរ៉ម)» ដែលមានន័យថាលោកអូមើរដឹងយល់អំពីវត្តមានរបស់លោកស្រី។

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ បញ្ហាច្បាប់ស្តីពីការសាងសង់វិហារនិងសំណង់ផ្សេងៗនៅលើផ្នូរ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤២៨]

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ ការសាងសង់វិហារនៅលើផ្នូរត្រូវបានហាមឃាត់ដាច់ខាតដោយការឯកភាពគ្នា - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤២៨]

ត្រូវបានរាយការណ៍ថាព្រលឹងនៃមនុស្សស្លាប់តែងតែសួរសពដែលទើបតែមកដល់ថ្មីអំពីស្ថានភាពនៃក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេថា៖ «តើអ្នកនេះបានកូនឬនៅ? តើអ្នកនោះបានរៀបការឬនៅ?» ហើយនៅពេលពួកគេសួរអំពីមនុស្សម្នាក់ដែលបានស្លាប់យូរហើយប៉ុន្តែមិនបានមកជួបពួកគេម៉ាឡាអ៊ីកាត់នឹងប្រាប់ថា៖ «គេត្រូវបាននាំទៅកាន់ម្តាយរបស់គេគឺជ្រោះនៃឋាននរក (អាល់ហាវីយ៉ះ) បាត់ទៅហើយ!»។ បញ្ហាច្បាប់៖ ការសាងសង់វិហារឥស្លាមនៅលើផ្នូរគឺហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) (ត្រូវបានហាមឃាត់ដាច់ខាត) ដោយការឯកភាពគ្នានៃបណ្តាអ៊ីម៉ានធំៗទាំងអស់។ ដូចគ្នាដែរការសាងសង់សំណង់ណាមួយនៅលើផ្នូរដូចជាចេតិយវិមានឬដំបូលកោងសុទ្ធតែត្រូវបានហាមឃាត់ដោយការឯកភាពគ្នានៃអ្នកប្រាជ្ញទាំងអស់។ ពួកគេគ្រាន់តែខ្វែងគំនិតគ្នាបន្តិចបន្តួចលើការបូកភក់ដើម្បីការពារដីផ្នូរប៉ុណ្ណោះ។ ការសាងសង់វិហារចេតិយនិងការរៀបចំជួលមនុស្សឱ្យមកសូត្រកូរអាននៅលើផ្នូរគឺជាការបង្កើតថ្មីក្នុងសាសនា (ប៊ីឌអាហ៍) ដែលទើបតែកើតមានឡើងនៅសម័យក្រោយប៉ុណ្ណោះ។ ហើយអ្នកប្រាជ្ញបានខ្វែងគំនិតគ្នាអំពីការឧទ្ទិសផលបុណ្យនៃអំពើគោរពប្រណិប័តន៍ខាងរូបកាយដូចជាការថ្វាយបង្គំការបួសនិងការសូត្រកូរអានទៅឱ្យសព។

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ ការសូត្រកូរអាននៅក្បែរផ្នូរគឺគ្មានភាពប្រសើរជាងការសូត្រក្នុងវិហារឬផ្ទះឡើយ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤៣២]

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ មូលនិធិវ៉ាកាហ្វជួយដល់ការរៀនកូរអាននិងចំណែកផលបុណ្យរបស់ព្យាការី - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤៣២]

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ តាវហ៊ីដ (ការគោរពព្រះមួយអង្គ)អ៊ូលូហ៊ីយ៉ះនិងការហាមឃាត់ការសុំជំនួយពីមនុស្សលោកក្នុងរឿងដែលជាសិទ្ធិផ្តាច់មុខរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤៣២]

ម័សហាប់របស់អ៊ីម៉ានអះម៉ាត់និងអាប៊ូហានីហ្វះយល់ថាផលបុណ្យនៃអំពើគោរពប្រណិប័តន៍ខាងរូបកាយដែលឧទ្ទិសទៅគឺទៅដល់សពរីឯទស្សន៖ល្បីរបស់ម៉ាលីកនិងសាហ្វ៊ីអ៊ីយល់ថាមិនទៅដល់ឡើយ។ ប៉ុន្តែអ្នកប្រាជ្ញទាំងអស់បានឯកភាពគ្នាថាអំពើបុណ្យខាងទ្រព្យសម្បត្តិគឺទៅដល់សពយ៉ាងពិតប្រាកដដូចជាការរំដោះទាសករការផ្តល់ទានឬការបង្កើតមូលនិធិវ៉ាកាហ្វ (Waqf) សម្រាប់អ្នករៀននិងបង្រៀនកូរអានហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី) ឬចំណេះដឹងសាសនាដែលនេះគឺប្រសើរជាងការបង្កើតមូលនិធិជួលមនុស្សឱ្យមកសូត្រកូរអានឧទ្ទិសផលបុណ្យដល់នរណាម្នាក់ឆ្ងាយណាស់។ គ្មានអ្នកប្រាជ្ញណាម្នាក់ធ្លាប់និយាយថាការសូត្រកូរអាននៅក្បែរផ្នូរគឺប្រសើរជាងការសូត្រនៅកន្លែងផ្សេងនោះឡើយ។ អ្នកណាដែលបង្កើតមូលនិធិវ៉ាកាហ្វលើអំពើល្អណាមួយគេនឹងទទួលបានផលបុណ្យហើយព្យាការី ﷺ ក៏ទទួលបានផលបុណ្យស្មើនឹងអំពើល្អទាំងអស់នោះដែរពីព្រោះលោកជាអ្នកបង្ហាត់បង្រៀននូវរាល់សេចក្តីល្អទាំងអស់ដូច្នេះលោកទទួលបានផលបុណ្យស្មើនឹងអ្នកអនុវត្តរហូតដល់ថ្ងៃកិយ៉ាម៉ាត់។ បញ្ហាច្បាប់៖ សាសនាដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ បានបញ្ជូនបណ្តារ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់ទ្រង់មកនិងបានបញ្ចុះគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)របស់ទ្រង់មកគឺ៖ ការគោរពសក្ការ៖ចំពោះអល់ឡោះ ﷻ តែមួយគត់ដោយគ្មានការយកដៃគូណាមួយឡើយ។ ដូច្នេះប្រសិនបើអ្វីដែលអ្នកបម្រើចង់បានជារឿងដែលគ្មាននរណាម្នាក់មានអំណាចធ្វើបានក្រៅពីអល់ឡោះ ﷻ ដូចជា៖ ការព្យាបាលជំងឺការសងបំណុលការរួចផុតពីទុក្ខសោកក្នុងលោកិយនិងបរលោកជ័យជម្នះលើសត្រូវការណែនាំចិត្តគំនិតការអភ័យទោសចំពោះបាបកម្មការចូលឋានសួគ៌និងការរួចផុតពីឋាននរកព្រមទាំងការកែប្រែចិត្តគំនិតឱ្យល្អប្រសើរ—រឿងទាំងអស់នេះគឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យសុំពីនរណាម្នាក់ក្រៅពីអល់ឡោះ ﷻ ឡើយ! ទោះជាម៉ាឡាអ៊ីកាត់ឬព្យាការីឬបុគ្គលល្អណាក៏ដោយអ្នកណាដែលសុំរឿងទាំងនេះពីសត្វលោកគឺគេបានប្រព្រឹត្តស៊ីរិកហើយ។

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ ការស្រែកសុំជំនួយពីមនុស្សស្លាប់ឬអ្នកមិននៅចំពោះមុខគឺជាស៊ីរិកយ៉ាងច្បាស់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤៣៤]

ការស្រែកសុំជំនួយសង្គ្រោះ (អ៊ីស្ទីហ្គស៊ះ) ពីមនុស្សស្លាប់ឬអ្នកដែលមិននៅចំពោះមុខគឺជារឿងដែលមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យសុំឡើយក្រៅពីអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ហើយអ្នកណាដែលធ្វើវាគឺដូចគ្នានឹងពួកគោរពរូបបដិមាដែរ។ រីឯប្រភេទទីបី៖ គឺការដែលមនុស្សម្នាក់ទូអាទៅកាន់អល់ឡោះថា៖ «ឱអល់ឡោះ! ដោយសារបុណ្យបារមី (ចាហ៍) របស់លោកនេះឬដោយសារពរជ័យរបស់លោកនោះសូមទ្រង់ជួយខ្ញុំនូវរឿងនេះរឿងនោះ»៖ មនុស្សជាច្រើនបាននិយាយពាក្យនេះប៉ុន្តែគ្មានសហការីណាម្នាក់គ្មានតាពីអ៊ីនណាម្នាក់និងគ្មានអ្នកកាន់សាសនាសម័យមុនណាម្នាក់ធ្លាប់ទូអាបែបនេះឡើយ! សេខុលឥស្លាមបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ខ្ញុំមិនដែលឃើញមានអ្នកប្រាជ្ញណាម្នាក់អនុញ្ញាតឡើយលើកលែងតែទស្សន៖របស់អាល់អ៊ិហ្សប៊ីនអាប់ឌុលសាឡាមដែលលោកបានបញ្ជាក់ថាមិនអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើបែបនេះជាមួយនរណាម្នាក់ឡើយលើកលែងតែជាមួយព្យាការី ﷺ ប៉ុណ្ណោះប្រសិនបើហាឌីស (ប្រសាសន៍របស់ព្យាការី)បុរសខ្វាក់ភ្នែកត្រឹមត្រូវ។ អត្ថន័យនៃហាឌីសបុរសខ្វាក់ភ្នែកនោះគឺ៖ ព្យាការី ﷺ បានបង្រៀនគាត់ឱ្យសុំជំនួយតាមរយ៖ «ការទូអាផ្ទាល់របស់ព្យាការីនៅពេលលោកកំពុងនៅរស់» ដោយសារតែព្យាការីបានទូអាឱ្យគាត់និងជួយអង្វរ (សាហ្វាអាត់) ឱ្យគាត់។ ចំណុចនេះត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ដោយអ្វីដែលលោកអូមើរ ﵁ បានធ្វើនៅពេលកើតគ្រោះរាំងស្ងួត៖ លោកអូមើរមិនបានទៅទូអាសុំតាមរយ៖ព្យាការីដែលបានស្លាប់ទៅនោះឡើយប៉ុន្តែលោកបានសុំឱ្យមាពូរបស់ព្យាការីគឺលោកអាល់អាប់បាស ﵁ ដែលកំពុងនៅរស់ក្រោកឈរទូអាឱ្យដោយលោកអូមើរពោលថា៖ «ឱអល់ឡោះ! កាលពីមុនពួកយើងធ្លាប់សុំតាមរយ៖ព្យាការីរបស់យើង (តាមរយ៖ការទូអារបស់លោក) ហើយទ្រង់បានប្រទានភ្លៀងដល់ពួកយើងឥឡូវនេះពួកយើងសូមតាមរយ៖មាពូនៃព្យាការីរបស់យើងចូរលោកអាល់អាប់បាសក្រោកឡើងទូអាទៅ!» ហើយលោកអាល់អាប់បាសក៏បានលើកដៃទូអាហើយអល់ឡោះក៏បានប្រទានភ្លៀងធ្លាក់មក។ ដូចគ្នាដែរលោកមូអាវីយ៉ះ ﵁ នៅពេលសុំទឹកភ្លៀងក៏បានសុំឱ្យបុគ្គលល្អដែលកំពុងរស់នៅគឺយ៉ាហ្ស៊ីដប៊ីនអាល់អាស្វ៉ាដលើកដៃទូអាដែរ។ អ្នកប្រាជ្ញបានបញ្ជាក់ថា៖ នៅក្នុងការថ្វាយបង្គំសុំទឹកភ្លៀងគឺគប្បីសុំឱ្យមនុស្សល្អៗដែលកំពុងរស់នៅជួយទូអាជាពិសេសអ្នកដែលមកពីវង្សត្រកូលរបស់ព្យាការី ﷺ។

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ ការទូអាគឺជាខ្លឹមសារនៃការគោរពសក្ការ៖ ដែលផ្អែកលើការដើរតាមស៊ុណ្ណាមិនមែនការបង្កើតថ្មី - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤៣៨]

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ ការហាមឃាត់ដាច់ខាតលើការឱនក្បាលគោរពមនុស្សឬការថើបដី - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤៣៨]

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ អត្ថន័យត្រឹមត្រូវនិងមិនត្រឹមត្រូវនៃពាក្យ «ដោយសារពរជ័យរបស់លោកនេះ» - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤៣៨]

គ្មានអ្នកប្រាជ្ញណាម្នាក់ធ្លាប់លើកឡើងឡើយថាមានច្បាប់អនុញ្ញាតឱ្យធ្វើតាវ៉ាស៊ូល (Tawassul) តាមរយ៖ព្យាការីឬបុគ្គលល្អបន្ទាប់ពីពួកគេស្លាប់ទៅឬនៅពេលពួកគេមិននៅចំពោះមុខហើយអ្នកប្រាជ្ញមិនដែលចាត់ទុកថាការធ្វើបែបនេះជារឿងគួរឱ្យធ្វើក្នុងការសុំទឹកភ្លៀងការសុំជ័យជម្នះឬក្នុងការទូអាណាមួយឡើយ។ ការទូអាគឺជាខ្លឹមសារនៃកិច្ចគោរពសក្ការ៖ ហើយកិច្ចគោរពសក្ការ៖គឺត្រូវតែផ្អែកលើស៊ុណ្ណានិងការដើរតាមមាគ៌ាត្រឹមត្រូវមិនមែនផ្អែកលើចំណង់តណ្ហានិងការបង្កើតថ្មីក្នុងសាសនា (ប៊ីឌអាហ៍) ឡើយ។ អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ ត្រូវបានគេគោរពសក្ការ៖តាមរយ៖អ្វីដែលទ្រង់បានបញ្ញត្តិមកតែប៉ុណ្ណោះ។ រីឯការឱនក្បាលនៅចំពោះមុខអ្នកធំគ្រូស៊ូហ្វីឬការថើបដីនៅចំពោះមុខពួកគេ៖ គឺជាអំពើដែលគ្មានការខ្វែងគំនិតគ្នាក្នុងចំណោមបណ្តាអ៊ីម៉ានទាំងអស់ឡើយលើការហាមឃាត់វាសូម្បីតែការគ្រាន់តែឱនខ្នងគោរពចំពោះសត្វលោកដទៃក្រៅពីអល់ឡោះក៏ត្រូវបានហាមឃាត់យ៉ាងដាច់ខាតដែរ។ រីឯសម្តីដែលគេនិយាយថា៖ «បំណងរបស់ខ្ញុំបានសម្រេចដោយសារពរជ័យរបស់លោកនេះ» គឺជាសម្តីមិនត្រឹមត្រូវនិងជាការភូតកុហកប្រសិនបើគេគិតថាបុគ្គលនោះមានអំណាចជួយដោយខ្លួនឯង។ នៅពេលដែលមានបុរសម្នាក់បាននិយាយទៅកាន់ព្យាការី ﷺ ថា៖ «ផ្អែកលើអ្វីដែលអល់ឡោះស្ម័គ្រនិងលោកស្ម័គ្រ» ព្យាការី ﷺ បានស្តីបន្ទោសភ្លាមថា៖ «តើអ្នកចង់យកខ្ញុំធ្វើជាដៃគូស្មើនឹងអល់ឡោះឬ?! ចូរអ្នកនិយាយថា៖ អ្វីដែលអល់ឡោះស្ម័គ្រតែមួយគត់!»។ ប្រសិនបើគេនិយាយថា «ដោយសារពរជ័យរបស់សេខនេះ» ដោយមានន័យត្រឹមត្រូវដូចជា៖ ពរជ័យនៃការទូអារបស់គាត់ដែលកំពុងរស់នៅឬពរជ័យនៃការអប់រំទូន្មានល្អៗដែលគាត់បានបង្រៀននោះគឺជារឿងត្រឹមត្រូវ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេមានន័យមិនត្រឹមត្រូវដូចជាការបួងសួងសុំពីសេខដែលបានស្លាប់ឬមិននៅចំពោះមុខឬជឿថាសេខនោះមានបារមីចាត់ចែងរឿងរ៉ាវក្នុងលោកនោះគឺជាអំពើខុសឆ្គងនិងហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ដាច់ខាត។

[ចំណងជើងជំពូកតូច៖ ការលាតត្រដាងជំនឿខុសឆ្គងលើឋានានុក្រមនៃហ្គៅស៍អាត់ត្វាបនិងអាប់ដាល់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ៤៤០]

សម្តីរបស់អ្នកដែលនិយាយថា៖ «ហ្គៅស៍ (អាល់-Ghawth) គឺជាសសរទ្រទ្រង់លោកិយ (អាល់កុតព៉ុលចាមៀ) នៅក្នុងចក្រវាល» ដោយពួកគេបកស្រាយថាបុគ្គលនោះជាអ្នកផ្គត់ផ្គង់លាភសក្ការ៖ និងជ័យជម្នះដល់សត្វលោកទាំងអស់សូម្បីតែម៉ាឡាអ៊ីកាត់លើមេឃនិងត្រីក្នុងសមុទ្រ—នេះគឺជាការក្បត់សាសនា (កាហ្វៀរ) ដោយការឯកភាពជាឯកច្ឆន្ទ! ដូចគ្នាដែរអ្វីដែលមនុស្សមួយចំនួនអះអាងថានៅលើផែនដីមានបុគ្គលស័ក្តិសិទ្ធិជាងបីរយនាក់មាន ៧០ នាក់ជានូកាអ៍បះមាន ៤០ នាក់ជាអាប់ដាល់មាន ៧ នាក់ជាអាកត្វាបមាន ៤ នាក់ជាអៅតាតនិងមានម្នាក់ជាហ្គៅស៍រស់នៅម៉ាក្កះហើយនៅពេលមានគ្រោះអាសន្នមនុស្សត្រូវបួងសួងតាមលំដាប់លំដោយនៃឋានានុក្រមនេះ—រឿងរ៉ាវទាំងអស់នេះសុទ្ធតែជាការភូតកុហកឥតប្រយោជន៍ដែលគ្មានប្រភពដើមណាមួយនៅក្នុងគម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)កូរអានក្នុងស៊ុណ្ណាឬនៅក្នុងសម្តីរបស់អ្នកកាន់សាសនាសម័យមុននិងអ៊ីម៉ានធំៗឡើយ! ហើយជនណាដែលជឿថាអាល់ឃីឌើរ (អាល់-Khidr) នៅមានជីវិតហើយថាគេមិនបាច់ដើរតាមច្បាប់សាសនារបស់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ﷺ ឬជឿថាបុគ្គលល្អណាម្នាក់អាចរួចផុតពីការអនុវត្តច្បាប់សាសនារបស់មូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ﷺ ដូចដែលអាល់ឃីឌើរធ្លាប់នៅក្រៅច្បាប់របស់មូសានោះគេគឺជាអ្នកក្បត់សាសនា (កាហ្វៀរ)។ ព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើមូសានៅមានជីវិតនៅថ្ងៃនេះលោកគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីការដើរតាមខ្ញុំឡើយ!»។ សូម្បីតែមូសាដែលជាអ្នកទទួលបន្ទូលផ្ទាល់ពីអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ក៏ត្រូវតែដើរតាមមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ចុះទម្រាំអ្នកផ្សេងទៀតទៅទៀតនោះ?! នៅពេលដែលអ៊ីសាប៊ីនម៉ារយ៉ាំចុះមកពីលើមេឃលោកក៏ត្រូវដឹកនាំដោយអនុវត្តតាមច្បាប់សាសនារបស់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) ﷺ ដែរ។ រឿងរ៉ាវដែលគេនិទានអំពីការជួបអាល់ឃីឌើរគឺសុទ្ធតែជាការភូតកុហកឬជាការស្រមើស្រមៃ។ អ៊ីម៉ានអះម៉ាត់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលនាំអ្នកឱ្យទៅជឿលើមនុស្សអាថ៌កំបាំងដែលមើលមិនឃើញគឺគេមិនស្មោះត្រង់នឹងអ្នកឡើយហើយគ្មានអ្វីដែលបណ្តាលឱ្យមនុស្សនិយាយរឿងនេះក្រៅពីស៊ីតាននោះទេ!»។