សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

[ចំណងជើងផ្នែក៖ អ្នកដែលមានសិទ្ធិទាមទារការសងសឹកជីវិត (អាល់កាវ៉ាដ/គីសស) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១២៣]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ប្រសិនបើជនណាម្នាក់បានច្របាច់កអ្នកដទៃដោយការច្របាច់កដែលជាទូទៅបណ្ដាលឱ្យស្លាប់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១២៣]

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)ស្ដីពីរបួសស្នាម (គីតាបអាល់ជីរ៉ាហ៍)៖ ជនណាដែលមានសិទ្ធិទាមទារការសងសឹកជីវិត (កាវ៉ាដ/គីសស) នោះគេមានសិទ្ធិលើកលែងទោសហើយគេក៏មានសិទ្ធិទទួលយកប្រាក់សំណងជីវិត (ឌីយ៉ះហ៍) ដោយមិនចាំបាច់មានការយល់ព្រមពីឃាតកឡើយតាមមជ្ឈដ្ឋានរបស់សហ្វ៊ីអ៊ីនិងអះម៉ាត់ក្នុងទស្សន៖ល្បីល្បាញ។ ហើយនៅក្នុងសេចក្តីរាយការណ៍មួយទៀត៖ គេមិនអាចយកប្រាក់ឌីយ៉ះហ៍បានទេលើកលែងតែមានការយល់ព្រមពីឃាតកដែលនេះជាមជ្ឈដ្ឋានរបស់អាប៊ូហាណីហ្វះហ៍និងម៉ាលីក។ ហើយប្រសិនបើជនណាម្នាក់បានច្របាច់កអ្នកដទៃដោយការច្របាច់កដែលជាទូទៅបណ្ដាលឱ្យស្លាប់នោះការសងសឹកជីវិត (កាវ៉ាដ) គឺត្រូវតែអនុវត្តជាកាតព្វកិច្ចតាមទស្សន៖របស់មហាជនអ្នកប្រាជ្ញដូចជាម៉ាលីក, សហ្វ៊ីអ៊ី, អះម៉ាត់និងសិស្សធំទាំងពីររបស់អាប៊ូហាណីហ្វះហ៍។ ហើយប្រសិនបើឃាតកអះអាងថាការច្របាច់ករបៀបនេះជាទូទៅមិនបណ្ដាលឱ្យស្លាប់ទេនោះការអះអាងរបស់គេមិនត្រូវបានទទួលយកឡើយបើគ្មានភស្តុតាងច្បាស់លាស់។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើភាគីណាម្នាក់បានសន្លប់បាត់ស្មារតីបន្ទាប់ពីត្រូវគេច្របាច់កហើយម្នាក់ទៀតបានយកជើងធាក់គាត់រហូតដល់មានអ្វីមួយធ្លាយចេញពីមាត់របស់គាត់រួចស្លាប់នោះការសងសឹកជីវិតគឺត្រូវតែអនុវត្តជាកាតព្វកិច្ចដោយឥតសង្ស័យ។ ហើយជនណាដែលបានសេពគ្រឿងស្រវឹងបន្ទាប់មកបានសម្លាប់មនុស្សដោយដឹងនូវអ្វីដែលខ្លួនកំពុងនិយាយនោះការសងសឹកជីវិតត្រូវតែអនុវត្តលើរូបគេជាកាតព្វកិច្ច។ ចំណែកឯប្រសិនបើគេស្រវឹងដល់ថ្នាក់មិនដឹងនូវអ្វីដែលខ្លួនកំពុងនិយាយនោះមានទស្សន៖ពីរដែលជាសេចក្តីរាយការណ៍ពីរប៉ុន្តែអ្នកប្រាជ្ញនីតិសាស្ត្រភាគច្រើនបានសម្រេចឱ្យអនុវត្តការសងសឹកជីវិតជាកាតព្វកិច្ច។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ប្រសិនបើជនណាម្នាក់ធាក់ចំប្រដាប់ភេទ (ពងស្វាស) របស់គេរហូតដល់ស្លាប់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១២៦]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ភាពខុសគ្នារវាងការសម្លាប់ដោយអចេតនានិងដោយចេតនា - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១២៦]

ប្រសិនបើគ្មានសាក្សីណាម្នាក់ធ្វើសក្ខីកម្មចំពោះអំពើឃាតកម្មក្រៅពីមនុស្សម្នាក់ទេនោះមិនត្រូវកាត់សេចក្តីផ្ដន្ទាទោសដោយផ្អែកលើសាក្សីនោះតែឯងឡើយលើកលែងតែពួកទាយាទនៃជនរងគ្រោះបានស្បថសច្ចាប្រណិធានហាសិបដង (កាសាម៉ោះហ៍) រួមជាមួយគ្នានោះប្រសិនបើជនរងគ្រោះបានស្លាប់ដោយសារការវាយដំរបស់គេហើយការវាយដំនោះជាអំពើរំលោភបំពានសុទ្ធសាធ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើជនរងគ្រោះបានស្លាប់ដោយសារការវាយដំរួមគ្នាពីអ្នកដទៃផងដែរនោះមានការខ្វែងគំនិតគ្នាលើការសងសឹកជីវិត។ ដូចគ្នានេះដែរប្រសិនបើគេវាយដំជនរងគ្រោះដើម្បីការពារខ្លួនពីការរំលោភបំពានឬវាយដំតបតវិញស្មើនឹងការវាយដំដែលខ្លួនបានទទួលមិនថាស្លាប់ដោយសារមូលហេតុផ្សេងឬយ៉ាងណានោះទេ។ ហើយប្រសិនបើគេធាក់ចំប្រដាប់ភេទ (ពងស្វាស) របស់គេរហូតដល់ស្លាប់នោះវាជាឃាតកម្មដោយចេតនាពីព្រោះវាជាទង្វើដែលជាទូទៅបណ្ដាលឱ្យស្លាប់។ ហើយមេដឹកនាំ (ឬចៅក្រម) គ្មានសិទ្ធិយកអ្វីមួយពីឃាតកសម្រាប់ខ្លួនឯងឬសម្រាប់បៃតុលម៉ាល់ឡើយពីព្រោះសិទ្ធិស្របច្បាប់គឺជារបស់ពួកទាយាទនៃជនរងគ្រោះតែប៉ុណ្ណោះ។ ផ្នែក៖ ឃាតកដែលសម្លាប់មនុស្សដោយអចេតនាគឺមិនត្រូវទទួលការសងសឹកជីវិត (គីសស) ទាំងនៅក្នុងលោកិយនិងនៅក្នុងបរលោកឡើយប៉ុន្តែកាតព្វកិច្ចរបស់គេគឺការធ្វើកាហ្វារ៉ោះហ៍ (ការលោះបាប) និងការសងប្រាក់ឌីយ៉ះហ៍ (សំណងជីវិត)។ ចំណែកឯឃាតកដែលសម្លាប់ដោយចេតនាប្រសិនបើគេត្រូវបានសងសឹកជីវិតនៅក្នុងលោកិយនេះរួចហើយតើជនរងគ្រោះនៅតែមានសិទ្ធិទាមទារសិទ្ធិរបស់ខ្លួនពីគេនៅក្នុងបរលោកទៀតដែរឬទេ? លើបញ្ហានេះមានទស្សន៖ពីរនៅក្នុងមជ្ឈដ្ឋានរបស់អ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អះម៉ាត់និងក្នុងមជ្ឈដ្ឋានអ្នកដទៃទៀតតាមការស្មានរបស់ខ្ញុំ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ស្ត្រីដែលកប់កូនប្រុសរបស់ខ្លួនទាំងរស់រហូតដល់ស្លាប់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១២៨]

មានទស្សន៖មួយពោលថា៖ សិទ្ធិរបស់ជនរងគ្រោះត្រូវបានបញ្ចប់ពីព្រោះសិទ្ធិនោះត្រូវបានបំពេញសងតាមរយ៖ការសងសឹកនៅលោកិយរួចហើយ។ ហើយមានទស្សន៖មួយទៀតពោលថា៖ ផ្ទុយទៅវិញជនរងគ្រោះនៅតែមានសិទ្ធិតវ៉ាលើរូបគេពីព្រោះសិទ្ធិផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ជនរងគ្រោះមិនត្រូវបានបញ្ចប់ដោយសារតែពួកទាយាទបានសម្លាប់សងសឹកនោះឡើយដូចដែលសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)មិនត្រូវបានបញ្ចប់ដោយសារការនោះដែរហើយក៏ដូចជាសិទ្ធិរបស់ជនរងគ្រោះដែលត្រូវគេប្លន់ទ្រព្យសម្បត្តិហើយទ្រព្យនោះត្រូវបានប្រគល់ត្រឡប់ទៅឱ្យពួកទាយាទរបស់គាត់វិញគឺគាត់នៅតែមានសិទ្ធិតវ៉ាពីជនអយុត្តិធម៌នោះចំពោះការដែលគេបានដកហូតការទទួលបានផលប្រយោជន៍ពីទ្រព្យនោះក្នុងកំឡុងពេលគាត់រស់នៅដូច្នោះដែរ។ ហើយស្ត្រីណាដែលបានកប់កូនប្រុសរបស់ខ្លួនទាំងរស់រហូតដល់ស្លាប់នោះគឺជាទង្វើកប់កូនទាំងរស់ (វ៉ាអ្ទ) ដែលនាងត្រូវតែទទួលរងការសងសឹកជីវិត (កាវ៉ាដ) តាមទស្សន៖មួយក្នុងចំណោមទស្សន៖ទាំងពីររបស់អ្នកប្រាជ្ញ។ ហើយតាមទស្សន៖របស់មហាជនអ្នកប្រាជ្ញ៖ នាងត្រូវមានកាតព្វកិច្ចសងប្រាក់ឌីយ៉ះហ៍ដែលត្រូវប្រគល់ឱ្យពួកទាយាទរបស់កូននោះហើយនាងគ្មានចំណែកអ្វីសូម្បីតែបន្តិចពីប្រាក់ឌីយ៉ះហ៍នោះឡើយតាមការឯកភាពគ្នានៃបណ្ដាអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)ទាំងអស់។ ហើយចំពោះកាតព្វកិច្ចធ្វើកាហ្វារ៉ោះហ៍ (ការលោះបាប) លើរូបនាងគឺមានទស្សន៖ពីរ។ ដូចគ្នានេះដែរប្រសិនបើនាងមានចេតនារឹងរូសរំលូតទារកក្នុងផ្ទៃរបស់នាងមិនថាតាមរយ៖ការវាយដំឬការផឹកថ្នាំរំលូតនោះទេនាងត្រូវមានកាតព្វកិច្ចសងប្រាក់ហ្គួររ៉ោះហ៍ (សំណងទារក) ជូនដល់ពួកទាយាទរបស់ទារកក្រៅពីម្ដាយហើយតម្លៃនៃហ្គួររ៉ោះហ៍គឺស្មើនឹងមួយភាគដប់នៃឌីយ៉ះហ៍ពេញលេញពោលគឺហាសិបឌីណារហើយនាងត្រូវមានកាតព្វកិច្ចតាមទស្សន៖របស់អ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនក្នុងការដោះលែងទាសករដែលមានជំនឿម្នាក់ប្រសិនបើគ្មានលទ្ធភាពត្រូវតមអាហារពីរខែជាប់ៗគ្នាហើយប្រសិនបើមិនអាចតមបានត្រូវផ្ដល់អាហារដល់ជនទុគ៌តចំនួនហុកសិបនាក់។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការរំលូតទារកក្នុងផ្ទៃ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៣១]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ប្រសិនបើកុមារបង្ករបួសស្នាមដោយអចេតនា - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៣១]

ការរំលូតទារកក្នុងផ្ទៃគឺជាការហាមឃាត់ (ហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)) តាមការឯកភាពជាឯកច្ឆន្ទ (អ៊ីចម៉ា) របស់មូស្លីមទាំងអស់ហើយវាត្រូវបានចាត់ទុកជាផ្នែកមួយនៃអំពើកប់កូនទាំងរស់ (វ៉ាអ្ទ)។ ជនណាដែលមានចេតនាធ្វើវាត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មព្រមានដើម្បីរារាំងរូបគេនិងអ្នកដទៃកុំឱ្យធ្វើតាមហើយទង្វើបែបនេះធ្វើឱ្យខូចខាតដល់ភាពយុត្តិធម៌និងភាពស្មោះត្រង់របស់គេដូចជា៖ ការដែលបុរសម្នាក់រួមដំណេកជាមួយទាសីរបស់ខ្លួនរួចយកជ័រលាបលើប្រដាប់ភេទឬឱ្យនាងផឹកប្រេងល្ងឬវត្ថុផ្សេងទៀតដែលបណ្ដាលឱ្យរលូតទារកក្នុងផ្ទៃ។ ហើយប្រសិនបើកុមារបានបង្ករបួសស្នាមដោយអចេតនាដូចជាខ្វេះភ្នែកឬដកធ្មេញអ្នកដទៃនោះប្រាក់ឌីយ៉ះហ៍សំណងត្រូវស្ថិតលើបន្ទុករបស់ញាតិលោហិតខាងឪពុក (អាគីឡះហ៍) របស់កុមារនោះដូចគ្នានឹងមនុស្សពេញវ័យដែរឬរឹតតែសមហេតុផលជាងមនុស្សពេញវ័យទៅទៀត។ ហើយប្រសិនបើកុមារធ្វើវាដោយចេតនានោះចេតនារបស់កុមារត្រូវបានចាត់ទុកជាអចេតនាតាមទស្សន៖របស់មហាជនអ្នកប្រាជ្ញដូចជាអាប៊ូហាណីហ្វះហ៍, ម៉ាលីក, អះម៉ាត់ក្នុងទស្សន៖ល្បីល្បាញនិងសហ្វ៊ីអ៊ីក្នុងទស្សន៖មួយក្នុងចំណោមទស្សន៖ទាំងពីររបស់លោក។ ចំណែកទស្សន៖មួយទៀតពោលថា៖ បទល្មើសដោយចេតនារបស់កុមារត្រូវទូទាត់ចេញពីទ្រព្យសម្បត្តិផ្ទាល់ខ្លួនរបស់កុមារ។ ហើយប្រសិនបើកាតព្វកិច្ចសំណងធ្លាក់លើកុមារហើយកុមារគ្មានទ្រព្យសម្បត្តិទេនោះឪពុកត្រូវរ៉ាប់រងជំនួសកូនតាមសេចក្តីរាយការណ៍មួយក្នុងចំណោមសេចក្តីរាយការណ៍ទាំងពីរពីអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ) អះម៉ាត់ដែលត្រូវបានរាយការណ៍មកពីលោកអ៊ីប៊ិនអាបបាស។ ចំណែកទស្សន៖មួយទៀតពោលថា៖ វានៅតែជាបំណុលលើទំនួលខុសត្រូវរបស់កុមារហើយគ្មានបន្ទុកអ្វីលើឪពុកឡើយ។ ហើយប្រសិនបើបុរសសេរីម្នាក់និងទាសករម្នាក់បានសែងឈើមូលមួយដើមរួចឈើនោះបានរអិលធ្លាក់សង្កត់លើបុរសម្នាក់បណ្ដាលឱ្យស្លាប់ប្រសិនបើ...

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការហាមឃាត់ការសម្លាប់ជនហ្សិមមីដោយគ្មានសិទ្ធិស្របច្បាប់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៣៤]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ អំពើអយុត្តិធម៌ចំពោះអ្នកដទៃ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៣៤]

...ប្រសិនបើកើតឡើងដោយសារការធ្វេសប្រហែសឬការរំលោភបំពានពីអ្នកទាំងពីរនោះការធានាសងសំណងត្រូវតែអនុវត្តជាកាតព្វកិច្ច។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកដែលឈរនៅទីនោះមានការធ្វេសប្រហែសដោយឈរនៅកន្លែងដែលមិនសមរម្យនោះគ្មានសំណងអ្វីឡើយ។ ប្រសិនបើគ្មានការធ្វេសប្រហែសពីភាគីណាម្នាក់ទេប៉ុន្តែការស្លាប់បានកើតឡើងដោយសារអំពើផ្ទាល់របស់អ្នកទាំងពីរនោះអ្នកទាំងពីរត្រូវតែធានាសងសំណង។ ចំណែកប្រសិនបើការស្លាប់កើតឡើងដោយសារតែមូលហេតុប្រយោលនោះគ្មានសំណងឡើយ។ ហើយការធានាសងសំណងត្រូវចែកស្មើគ្នាម្នាក់ពាក់កណ្ដាលរវាងអ្នកទាំងពីរដោយចំណែករបស់ទាសករត្រូវជាប់លើតម្លៃខ្លួនរបស់គេហើយចៅហ្វាយនាយមានសិទ្ធិលោះខ្លួនគេបានប៉ុន្តែប្រសិនបើទាសករនោះបានរត់គេចខ្លួនបាត់នោះគ្មានបន្ទុកអ្វីលើចៅហ្វាយនាយឡើយ។ ហើយមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យសម្លាប់ជនហ្សិមមី (ជនមិនមែនមូស្លីមក្រោមការការពារនៃរដ្ឋឥស្លាម) ដោយគ្មានសិទ្ធិស្របច្បាប់ឡើយ។ ប្រសិនបើមូស្លីមម្នាក់បានសម្លាប់ជនហ្សិមមីនោះមិនត្រូវអនុវត្តការសងសឹកជីវិត (កាវ៉ាដ) លើមូស្លីមនោះឡើយប៉ុន្តែគេត្រូវសងប្រាក់ឌីយ៉ះហ៍ដល់ពួកទាយាទរបស់ជនរងគ្រោះនិងត្រូវធ្វើកាហ្វារ៉ោះហ៍ (លោះបាប) ចំពោះការសម្លាប់មនុស្ស។ ហើយប្រសិនបើជាការសម្លាប់ដោយចេតនាលោកឧស្មាន ﵁ ធ្លាប់បានកាត់សេចក្តីឱ្យគុណទ្វេដងនៃប្រាក់ឌីយ៉ះហ៍ពោលគឺត្រូវសងស្មើនឹងឌីយ៉ះហ៍របស់មូស្លីមពេញលេញ។ ហើយអំពើអយុត្តិធម៌ដែលបានប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដទៃ (ម៉ាហ្សាលីមអាល់អ៊ីបាដ) មិនត្រូវបានលុបលាងត្រឹមតែការសុំទោសពោលពាក្យអ៊ីសទិគហ្វាររបស់បុគ្គលនោះឡើយប៉ុន្តែអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ នឹងសងសឹកទូទាត់ឱ្យជនរងគ្រោះចេញពីកុសលផលបុណ្យរបស់ជនអយុត្តិធម៌ឬចេញពីព្រះរាជទានផ្ទាល់របស់ទ្រង់។ ហើយជនណាដែលបានសារភាពថាខ្លួនបានសម្លាប់មនុស្សដោយសារការបង្ខិតបង្ខំនោះគ្មានការកាត់សេចក្តីផ្ដន្ទាទោសសម្លាប់ឬទោសផ្សេងទៀតលើរូបគេឡើយប្រសិនបើមិនទាន់បានបញ្ជាក់ឱ្យឃើញច្បាស់នូវភាពត្រឹមត្រូវពិតប្រាកដនៃការសារភាពនោះ។ ហើយប្រសិនបើសាក្សីដែលប្រកបដោយយុត្តិធម៌ម្នាក់បានធ្វើសក្ខីកម្មថាគេបានសម្លាប់នោះវាត្រូវបានចាត់ទុកជាភស្តុតាងសង្ស័យយ៉ាងខ្លាំង (ឡាវស៍) ដែលផ្ដល់សិទ្ធិដល់ពួកទាយាទនៃជនរងគ្រោះក្នុងការ...

[ចំណងជើងផ្នែក៖ អ្នកដែលត្រូវគេលួចទ្រព្យសម្បត្តិហើយបានវាយដំជនសង្ស័យ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៣៧]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការព្រមព្រៀងគ្នារបស់ទាយាទពេញវ័យលើការទាមទារសងសឹកជីវិត - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៣៧]

...ស្បថសច្ចាប្រណិធានចំនួនហាសិបដង (កាសាម៉ោះហ៍) ហើយពួកគេសមនឹងទទួលបានសិទ្ធិទាមទារសងសឹកជីវិត។ ហើយជនណាដែលត្រូវគេលួចយកទ្រព្យសម្បត្តិហើយបានសង្ស័យលើបុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមជនដែលធ្លាប់មានប្រវត្តិសង្ស័យរួចបានវាយដំជននោះដើម្បីឱ្យឆ្លើយសារភាពហើយជននោះបានសារភាពរួចក្រោយមកបានបដិសេធវិញហើយគាត់ក៏បានវាយដំជននោះបន្តរហូតដល់ស្លាប់៖ ករណីនេះជនបង្កត្រូវមានកាតព្វកិច្ចដោះលែងទាសករដែលមានជំនឿម្នាក់ (កាហ្វារ៉ោះហ៍) និងត្រូវសងប្រាក់ឌីយ៉ះហ៍នៃអ្នកស្លាប់។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់បានធ្វើសកម្មភាពដែលជាទូទៅបណ្ដាលឱ្យស្លាប់ដោយគ្មានសិទ្ធិស្របច្បាប់និងគ្មានភាពស្រពិចស្រពិលស្របច្បាប់ទេនោះការសងសឹកជីវិត (កាវ៉ាដ) ត្រូវតែអនុវត្តជាកាតព្វកិច្ច។ ហើយប្រសិនបើទង្វើនោះត្រូវបានធ្វើឡើងដោយសិទ្ធិស្របច្បាប់នោះគ្មានអ្វីជាកាតព្វកិច្ចលើរូបគាត់ឡើយ។ ហើយប្រសិនបើពួកទាយាទពេញវ័យបានព្រមព្រៀងគ្នាទាមទារឱ្យប្រហារជីវិតសងសឹកនោះពួកគេមានសិទ្ធិធ្វើដូច្នេះបានតាមទស្សន៖របស់អ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនដូចជាអាប៊ូហាណីហ្វះហ៍, ម៉ាលីកនិងអះម៉ាត់ក្នុងសេចក្តីរាយការណ៍មួយក្នុងចំណោមសេចក្តីរាយការណ៍ទាំងពីរ។ ហើយជនណាដែលបានសម្លាប់គេរួចពួកទាយាទនៃជនរងគ្រោះបានលើកលែងទោសឱ្យគេក្រោមលក្ខខណ្ឌថាមិនត្រូវចូលមកក្នុងស្រុកភូមិរបស់ពួកគេនិងមិនត្រូវរស់នៅក្នុងនោះឡើយប៉ុន្តែឃាតកមិនបានគោរពតាមលក្ខខណ្ឌនេះនោះការលើកលែងទោសមិនត្រូវបានចាត់ទុកជាការចងភ្ជាប់ឡើយពោលគឺពួកទាយាទមានសិទ្ធិទាមទារប្រាក់ឌីយ៉ះហ៍ពីគេតាមទស្សន៖មួយរបស់អ្នកប្រាជ្ញនិងមានសិទ្ធិទាមទារសងសឹកជីវិតតាមទស្សន៖មួយទៀត។ មិនថាគេចាត់ទុកថាលក្ខខណ្ឌនោះជាលក្ខខណ្ឌត្រឹមត្រូវឬជាលក្ខខណ្ឌមិនត្រឹមត្រូវហើយមិនថាកិច្ចសន្យាត្រូវខូចដោយសារលក្ខខណ្ឌមិនត្រឹមត្រូវឬអត់នោះទេពីព្រោះទស្សន៖ទាំងពីរនោះត្រូវបានកសាងឡើងផ្អែកលើគោលការណ៍គ្រឹះទាំងនេះ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ប្រសិនបើជនណាម្នាក់វាយដំអ្នកដទៃរហូតដល់បាក់ធ្មេញ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៤១]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ប្រសិនបើប្ដីប្រាប់ប្រពន្ធរបស់ខ្លួនឱ្យរំលូតទារកក្នុងផ្ទៃ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៤១]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ប្រសិនបើជនណាម្នាក់សន្យាផ្ដល់រង្វាន់ដល់អ្នកដទៃឱ្យទៅសម្លាប់មនុស្ស - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១៤១]