សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ឪពុកគ្មានលទ្ធភាពបង់ថ្លៃឈ្នួលបំបៅដោះកូន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៨២]

ហើយប្រសិនបើនាងបានដកពាក្យធ្វើសាក្សីវិញមុនពេលរៀបនរកនោះភរិយាមិនក្លាយជាហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ឡើយប៉ុន្តែប្រសិនបើគេដឹងច្បាស់ថានាងកុហកនិងបានលាក់បាំងសាក្សីនោះមិនអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការឡើយ។ ហើយប្តីមានសិទ្ធិហាមឃាត់ភរិយារបស់ខ្លួនមិនឱ្យបំបៅដោះកូនរបស់អ្នកដទៃក្រៅពីកូនរបស់នាងឡើយ។ ហើយសត្វឆ្មាប្រសិនបើវាចូលមកបំផ្លាញឬយាយីលើទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់គាត់មានសិទ្ធិការពារទ្រព្យរបស់ខ្លួនពីវាទោះបីជាត្រូវសម្លាប់វាក៏ដោយហើយគាត់មានសិទ្ធិចាប់យកវាទៅបោះចោលនៅកន្លែងឆ្ងាយប៉ុន្តែបើមិនអាចធ្វើបានក្រៅពីការសម្លាប់ទេគឺអនុញ្ញាតឱ្យសម្លាប់វាបាន។ ចំណែកឯសត្វស្រមោចគឺត្រូវការពារកម្ចាត់គ្រោះថ្នាក់របស់វាដោយវិធីផ្សេងក្រៅពីការដុតដោយភ្លើង។ ហើយប្រសិនបើឪពុកគ្មានលទ្ធភាពបង់ថ្លៃឈ្នួលជួលមេដោះបំបៅកូនហើយម្តាយបដិសេធមិនព្រមបំបៅដោះលុះត្រាតែមានប្រាក់ឈ្នួលនោះគាត់មានសិទ្ធិជួលស្ត្រីដទៃឱ្យបំបៅកូនបានពីព្រោះគាត់មិនជាប់កាតព្វកិច្ចចំពោះអ្វីដែលគាត់គ្មានសមត្ថភាពនោះឡើយ។ ហើយប្រសិនបើមេដោះជាស្ត្រីដែលមានសុចរិតភាព (អាដាឡាស់) នោះពាក្យសម្តីរបស់នាងត្រូវទទួលយកជាបានការប៉ុន្តែមានការខ្វែងគំនិតគ្នាអំពីការឱ្យនាងស្បថ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)នៃការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាព (គីតាបុលណាផាកកោះ) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៨៤]

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)នៃការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាព (គីតាបុលណាផាកកោះ)៖ នៅពេលដែលស្វាមីបានទទួលយកភរិយាមកគ្រប់គ្រងតាមផ្លូវច្បាប់ឥស្លាមត្រឹមត្រូវមិនថាគាត់ផ្ទាល់ឬឪពុករបស់គាត់ឬអ្នកដទៃហើយគាត់បានផ្តល់អាហារដល់នាងតាមទម្លាប់ទូទៅនោះឪពុករបស់នាងគ្មានសិទ្ធិទាមទារប្រាក់ផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពដោយអះអាងថាខ្លួនមិនបានអនុញ្ញាតនិងអះអាងថានាងស្ថិតក្រោមអាណាព្យាបាលរបស់ខ្លួននោះឡើយ។ ទោះបីជាមានក្រុមមនុស្សខ្លះយល់ច្រឡំបែបនេះក៏ដោយពីព្រោះប្រសិនបើអាណាព្យាបាលទាមទារប្រាក់ផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពដោយមិនគិតពីអ្វីដែលស្វាមីបានចំណាយលើនាងនោះគាត់គឺជាអ្នកដែលប្រព្រឹត្តអយុត្តិធម៌ដែលច្បាប់ឥស្លាមមិនអាចទទួលយកបានឡើយ។ ហើយអ្នកណាដែលយល់ច្រឡំថាការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគឺដូចជាបំណុលដែលអាណាព្យាបាលត្រូវតែជាអ្នកទទួលយកហើយដោយសារគាត់មិនបានអនុញ្ញាតនោះគឺគាត់បានយល់ខុសតាមទិដ្ឋភាពជាច្រើន៖ ទីមួយ៖ គោលបំណងពិតប្រាកដនៃការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគឺការផ្តល់អាហារហូបចុកដល់នាងមិនមែនជាការរក្សាទុកប្រាក់កាសឡើយហើយការដែលអាណាព្យាបាលមកទទួលយកប្រាក់នោះគឺគ្មានប្រយោជន៍អ្វីទាំងអស់និងមិនចាំបាច់មានការអនុញ្ញាតពីគាត់ឡើយពីព្រោះវាជាកាតព្វកិច្ចចែងដោយច្បាប់សាសនា។ ដូច្នេះទោះបីជាអាណាព្យាបាលហាមឃាត់ស្វាមីមិនឱ្យចំណាយលើនាងក៏មិនត្រូវស្តាប់តាមគាត់ឡើយ។ លើសពីនេះទៅទៀត៖ ការដែលអាណាព្យាបាលយល់ព្រមឱ្យនាងនៅជាមួយស្វាមីខណ៖ដែលនាងត្រូវការការផ្គត់ផ្គង់គឺជាការអនុញ្ញាតតាមទម្លាប់ទូទៅ។ ហើយមិនអាចនិយាយបានថាគាត់មិនទុកចិត្តស្វាមីលើការផ្គត់ផ្គង់នោះឡើយពីព្រោះទំនុកចិត្តត្រូវបានកំណត់ដោយច្បាប់សាសនារួចទៅហើយដូចដែលស្វាមីត្រូវបានទុកចិត្តលើរូបរាងកាយរបស់នាងនិងការបែងចែកវេនស្នាក់នៅនិងសិទ្ធិដទៃទៀតដែរ។ ពីព្រោះបុរសគឺជាអ្នកគ្រប់គ្រងនិងថែរក្សាស្ត្រីហើយស្ត្រីប្រៀបដូចជាអ្នកដែលស្ថិតក្រោមការការពាររបស់ពួកគេហើយទំនុកចិត្តតាមទម្លាប់គឺមានតម្លៃស្មើនឹងទំនុកចិត្តតាមពាក្យសម្តី។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ អាណាព្យាបាលនាំភរិយាធ្វើដំណើរដោយគ្មានការអនុញ្ញាតពីស្វាមី - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៨៨]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ស្ត្រីដែលបដិសេធមិនប្រតិបត្តិការថ្វាយបង្គំ (សឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៨៨]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ កាតព្វកិច្ចរបស់កូនដែលមានទ្រព្យក្នុងការផ្គត់ផ្គង់ឪពុកម្តាយចុងនិងបងប្អូន - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៨៨]

ប្រសិនបើអាណាព្យាបាលបាននាំភរិយាធ្វើដំណើរដោយគ្មានការអនុញ្ញាតពីស្វាមីនោះគាត់ត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មប្រដៅ (តាអ៍ហ្សៀរ) ហើយនាងក៏ត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មដែរប្រសិនបើនាងអាចបដិសេធមិនទៅបានហើយនាងគ្មានសិទ្ធិទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពឡើយចាប់តាំងពីពេលនាងបានធ្វើដំណើរចេញទៅ។ ហើយប្រសិនបើស្ត្រីបដិសេធមិនប្រតិបត្តិការថ្វាយបង្គំ (សឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)) នោះគេត្រូវទាមទារឱ្យនាងតައព៉ាត់ (ប្រែចិត្ត) ប្រសិនបើនាងតައព៉ាត់គឺបានការប៉ុន្តែបើមិនព្រមទេនាងត្រូវទទួលទោសប្រហារជីវិត។ ហើយការដែលស្វាមីបោះបង់មិននិយាយរកនាងដោយសារនាងបោះបង់ការថ្វាយបង្គំគឺជាទង្វើកុសលដ៏ប្រពៃ។ ហើយនាងគ្មានសិទ្ធិទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពឡើយប្រសិនបើនាងបដិសេធមិនព្រមរួមដំណេកលើកលែងតែជាមួយនឹងការបោះបង់ការថ្វាយបង្គំ។ ហើយកូនដែលមានទ្រព្យធនធានស្តុកស្តម្ភត្រូវមានកាតព្វកិច្ច (វ៉ាជីប) ចំណាយផ្គត់ផ្គង់លើឪពុករបស់ខ្លួនលើភរិយារបស់ឪពុក (ម្តាយចុង) និងលើបងប្អូនប្រុសស្រីតូចៗ ឬធំៗរបស់ខ្លួនប្រសិនបើពួកគេគ្មានសមត្ថភាពរកប្រាក់ចំណូលហើយគាត់មានលទ្ធភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការផ្គត់ផ្គង់ពួកគេ។ ប្រសិនបើគាត់មិនធ្វើបែបនេះទេគាត់គឺជាកូនអកតញ្ញូចំពោះឪពុកម្តាយជាអ្នកកាត់ផ្តាច់ចំណងសាច់ញាតិនិងសមនឹងទទួលទណ្ឌកម្មទាំងក្នុងលោកិយនិងលោកខាងមុខ (អាឃីរ៉ាត់)។ ហើយប្រសិនបើបុរសម្នាក់បានលែងលះភរិយារបស់ខ្លួនបីដងហើយនាងបានលើកលែងសិទ្ធិនានានៃនរកឱ្យគាត់មុនពេលនាងដឹងថានាងមានផ្ទៃពោះនោះការផ្គត់ផ្គង់លើគភ៌ (កូនក្នុងពោះ) មិនចូលរួមក្នុងការលើកលែងនោះឡើយ។ ហើយទោះបីជានាងដឹងថានាងមានផ្ទៃពោះហើយបានលើកលែងតែសិទ្ធិនៃចំណងនរកក៏ដោយក៏ការផ្គត់ផ្គង់គភ៌មិនចូលក្នុងនោះដែរពីព្រោះវាជាកាតព្វកិច្ចដែលកើតឡើងបន្ទាប់ពីការបញ្ចប់នរកហើយវាជាកាតព្វកិច្ចសម្រាប់គភ៌តាមទស្សន៖ច្បាស់លាស់បំផុតរបស់អ្នកប្រាជ្ញដូចជាថ្លៃឈ្នួលបំបៅដោះកូនដូច្នោះដែរលើកលែងតែមានការព្រមព្រៀងយ៉ាងច្បាស់ថានឹងមិនទាមទារអ្វីទាំងអស់ជាដាច់ខាត...

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ឪពុកមានកាតព្វកិច្ចផ្គត់ផ្គង់កូនរបស់ខ្លួនប្រសិនបើមានទ្រព្យ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៩២]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ភរិយាដែលមានជំងឺមានសិទ្ធិទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាព - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៩២]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ កូនកើតពីអំពើផិតក្បត់ (ស៊ីណា) មិនត្រូវភ្ជាប់វង្សត្រកូលទៅកាន់ឪពុកឡើយ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៩២]

...ឪពុកត្រូវមានកាតព្វកិច្ច (វ៉ាជីប) ចំណាយផ្គត់ផ្គង់លើកូនរបស់ខ្លួនប្រសិនបើគាត់មានទ្រព្យធនធានហើយប្រសិនបើគាត់មិនអាចធ្វើបានលើកលែងតែតាមរយ៖ការអភិវឌ្ឍអចលនទ្រព្យរបស់ខ្លួនឬដាក់ជួលនោះគាត់ត្រូវតែធ្វើរឿងនោះ។ លើសពីនេះទៅទៀតអ្នកណាដែលមានអចលនទ្រព្យប៉ុន្តែមិនអភិវឌ្ឍវានិងមិនដាក់ជួលវានោះគាត់គឺជាមនុស្សខ្ជះខ្ជាយខ្វះស្មារតីដែលគប្បីត្រូវដាក់កម្រិតសិទ្ធិ (ហាច្រ៍) លើគាត់។ ដូច្នេះប្រសិនបើគាត់មានកូនគាត់ត្រូវតែចាត់ចែងទ្រព្យនោះជាដាច់ខាតដើម្បីផលប្រយោជន៍របស់កូនគាត់។ ហើយភរិយាដែលមានជំងឺគឺមានសិទ្ធិទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពនៅក្នុងមជ្ឈដ្ឋានមദ്ហាប់ទាំងបួនទោះបីជាស្វាមីមិនអាចរួមដំណេកឬទទួលផលប្រយោជន៍ពីនាងក៏ដោយ។ ហើយកូនដែលកើតពីអំពើផិតក្បត់ (ស៊ីណា) គឺមិនត្រូវភ្ជាប់វង្សត្រកូលទៅកាន់ឪពុកដែលប្រព្រឹត្តស៊ីណានោះឡើយនៅចំពោះមុខអ្នកប្រាជ្ញទាំងបួនប៉ុន្តែបណ្តាមូស្លីមទាំងអស់ត្រូវតែជួយចំណាយផ្គត់ផ្គង់លើគេពីព្រោះគេស្ថិតក្នុងចំណោមកុមារកំព្រារបស់បណ្តាមូស្លីម។ ហើយភរិយាដែលមានតម្រូវការគឺការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពរបស់នាងគឺជាកាតព្វកិច្ចលើស្វាមីដាច់ដោយឡែកពីថ្លៃទឹកដោះរបស់នាង...

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការធ្វើទានដល់សាច់ញាតិដែលមានតម្រូវការ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៩៥]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ម្តាយដែលទទួលបានសិទ្ធិចិញ្ចឹមកូនតែលាក់បាំងកូនពីឪពុក - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៩៥]

ចំណែកឯថ្លៃទឹកដោះពន្យារពេល (ម៉ាហារមុអ័ខខ័រ) គឺនាងមានសិទ្ធេទាមទារពីគាត់បានប្រសិនបើគាត់ប្រគល់ឱ្យគឺជារឿងល្អប៉ុន្តែបើគាត់មិនព្រមប្រគល់ទេគាត់មិនត្រូវបានបង្ខំឡើយរហូតទាល់តែមានការបែកបាក់គ្នារវាងពួកគេទាំងពីរដោយសារការស្លាប់ឬការលែងលះ។ ហើយការធ្វើទាន (សadaកោះ) ដល់សាច់ញាតិដែលមានតម្រូវការគឺប្រសើរជាងការធ្វើទានដល់អ្នកដទៃ។ ប្រសិនបើទ្រព្យសម្បត្តិរបស់មនុស្សម្នាក់មិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទាំងសាច់ញាតិជិតដិតនិងអ្នកឆ្ងាយទេនោះការផ្គត់ផ្គង់សាច់ញាតិគឺជាកាតព្វកិច្ច (វ៉ាជីប) ដូច្នេះគាត់មិនត្រូវយកទ្រព្យទៅឱ្យអ្នកឆ្ងាយដែលនាំឱ្យខូចខាតដល់សាច់ញាតិឡើយ។ ចំណែកឯហ្សាខាត់និងសំណងកាហ្វាឡាស់គឺអនុញ្ញាតឱ្យគាត់ប្រគល់ដល់សាច់ញាតិដែលគាត់មិនមានកាតព្វកិច្ចផ្គត់ផ្គង់ហើយសាច់ញាតិគឺមានអាទិភាពជាងប្រសិនបើតម្រូវការស្មើគ្នា។ ហើយប្រសិនបើចៅក្រមកាត់សេចក្តីឱ្យកូនទៅម្តាយចិញ្ចឹមបីបាច់ប៉ុន្តែម្តាយបានយកកូននោះទៅលាក់បាំងពីឪពុកនោះនាងគ្មានសិទ្ធេទាមទារប្រាក់ផ្គត់ផ្គង់ដែលបានកំណត់ឬអ្វីដែលបានព្រមព្រៀងគ្នានោះឡើយ។ ហើយប្រសិនបើឪពុកគ្មានលទ្ធភាពផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពនោះគាត់មិនជាប់កាតព្វកិច្ចឡើយហើយអ្នកណាដែលបានចំណាយលើកូនក្នុងអំឡុងពេលនោះដោយគ្មានការអនុញ្ញាតពីគាត់គឺគ្មានសិទ្ធេទាមទារប្រាក់សងពីគាត់វិញឡើយដោយគ្មានវិវាទ។ ប៉ុន្តែអ្នកប្រាជ្ញមានវិវាទក្នុងករណីដែលបុគ្គលម្នាក់បានចំណាយលើកូនដោយគ្មានការអនុញ្ញាតពីឪពុកខណ៖ដែលឪពុកមានទ្រព្យនិងមានកាតព្វកិច្ចផ្គត់ផ្គង់...

[ចំណងជើងផ្នែក៖ កូនប្តឹងទាមទារថ្លៃទឹកដោះនិងសម្លៀកបំពាក់របស់ម្តាយដែលបានស្លាប់ពីឪពុក - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៩៧]

...រហូតទាល់តែបញ្ជាក់បានពីកាតព្វកិច្ចនោះតាមរយ៖ទ្រព្យធនធានរបស់ឪពុក។ ហើយប្រសិនបើពួកគេខ្វែងគំនិតគ្នាអំពីទ្រព្យរបស់ឪពុកដោយគ្មាននរណាដឹងថាគាត់មានទ្រព្យនោះពាក្យសម្តីរបស់ឪពុកត្រូវចាត់ទុកជាបានការដោយមានការស្បថរបស់គាត់។ ហើយប្រសិនបើឪពុកស្នាក់នៅទីក្រុងផ្សេងពីទីក្រុងរបស់ម្តាយនោះសិទ្ធិចិញ្ចឹមកូន (ហាដាណាស់) ជារបស់ឪពុកមិនមែនជារបស់ម្តាយឡើយទោះបីជាម្តាយមានសិទ្ធិជាងប្រសិនបើពួកគេនៅក្នុងទីក្រុងតែមួយក៏ដោយហើយនេះក៏ជាមជ្ឈដ្ឋានមദ്ហាប់របស់អ្នកប្រាជ្ញផងដែរ។ ហើយប្រសិនបើកូនប្រុសបានប្តឹងទាមទារពីឪពុកនូវថ្លៃទឹកដោះរបស់ម្តាយខ្លួននិងសម្លៀកបំពាក់កន្លងមកមុនពេលនាងស្លាប់នោះឪពុកត្រូវតែសងដល់កូននូវអ្វីដែលកូនមានសិទ្ធិទទួលបានពីចំណែកមរតកនោះ។ ហើយប្រសិនបើម្តាយបានរៀបការប្តីថ្មីនោះនាងលែងមានសិទ្ធិចិញ្ចឹមកូនទៀតហើយហើយប្រសិនបើនាងធ្វើដំណើរផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅជាអចិន្ត្រៃយ៍នោះសិទ្ធិចិញ្ចឹមកូនត្រូវធ្លាក់ទៅជីតា (ឬជីដូន) មិនមែនជារបស់នាងឡើយ។ ហើយប្រសិនបើនាងបានចិញ្ចឹមកូនទាំងដែលនាងគ្មានសិទ្ធិហើយទាមទារប្រាក់ផ្គត់ផ្គង់នោះនាងគ្មានសិទ្ធិទទួលបានអ្វីឡើយពីព្រោះនាងជាអ្នកប្រព្រឹត្តអយុត្តិធម៌ក្នុងការដណ្តើមយកកូនទៅចិញ្ចឹម។

ហើយប្រសិនបើប្រភពចំណូលរបស់បុរសម្នាក់បានមកពីស្ថាប័នរដ្ឋបាលរបស់ស្តេច (ពន្ធដារមិនស្របច្បាប់) នោះអាណាព្យាបាលមានសិទ្ធិហាមឃាត់ស្ត្រីក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្លួនមិនឱ្យបរិភោគផលចំណូលបែបនោះដែលគាត់ជឿជាក់ថាជាហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា)ឡើយជាពិសេសប្រសិនបើវាមិនបង្កការខូចខាតដល់នាង។ ដូច្នេះប្រសិនបើស្វាមីផ្តល់អាហារដល់នាងពីប្រភពផ្សេងឬនាងបរិភោគពីប្រភពផ្សេងនោះអាណាព្យាបាលអាចរៀបការនាងឱ្យគាត់បានប្រសិនបើស្វាមីនោះមានការបកស្រាយយល់ច្រឡំ (ត៖វីល) លើអ្វីដែលគាត់ទទួលយក។ ពីព្រោះប្រភពចំណូលរដ្ឋបាលបែបនេះគ្មានអ្នកប្រាជ្ញហ្វីហ្កោះណាម្នាក់ដែលគេយកហ្វាតវ៉ាធ្លាប់អនុញ្ញាតឡើយប៉ុន្តែនៅសម័យដើមនៃរាជវង្សសែលជុកក្រុមអ្នកប្រាជ្ញហាណាភីនិងចាហ្វិអីមួយចំនួនបានចេញហ្វាតវ៉ាថាប្រសិនបើទ្រព្យសម្បត្តិក្នុងរតនាគាររដ្ឋ (បៃតុលម៉ាល) មិនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទាហានដែលត្រូវការក្នុងសង្គ្រាមជីហាដនោះគេអាចប្រមូលពន្ធលើពាណិជ្ជកម្មបានប៉ុន្តែអ្នកប្រាជ្ញដទៃទៀតបានបដិសេធរឿងនេះ។ ហើយលោកអាប៊ូមូហាំម៉ាត់ (ﷺ) អ៊ីព្នូហាហ្ស៊ឹមនៅក្នុងសៀវភៅ "អាល់អ៊ីជ្ម៉ា" បានរៀបរាប់ពីការឯកភាពជាឯកច្ឆន្ទរបស់អ្នកប្រាជ្ញលើការហាមឃាត់ពន្ធអយុត្តិធម៌បែបនេះ។ ជាក់ស្តែងស្តេចនូរុឌ្ឌីនម៉ះមូដអាល់ស្ហាហ៊ីដបានលុបចោលរាល់ពន្ធដារអយុត្តិធម៌ដែលទើបបង្កើតថ្មីទាំងអស់នៅទូទាំងស្រុកសាមអាល់ចាហ្ស៊ីរ៉ោះអេហ្ស៊ីបនិងហ៊ីជាហ្សហើយទ្រង់ជាអ្នកដែលដឹងច្បាស់បំផុតអំពីជីហាដនិងជាអ្នកដែលបានលើកតម្កើងសាសនាឥស្លាមឡើងវិញបន្ទាប់ពីការឈ្លានពានរបស់ពួកហ្វ្រង់និងពួកការ៉ាមីតាស់។ ហើយអ្នកណាដែលធ្វើអ្វីមួយដែលខ្លួនជឿជាក់ថាហាឡាល់ដោយសារការបកស្រាយយល់ច្រឡំសមហេតុផលជាពិសេសក្នុងពេលមានតម្រូវការចាំបាច់នោះគេមិនត្រូវចាត់ទុកគាត់ជាមនុស្សបាបធំ (ហ្វាស៊ីក) ដោយគ្រាន់តែទង្វើនោះឡើយដែលនាំឱ្យរារាំងមិនឱ្យរៀបការនោះទេ...

[ចំណងជើងផ្នែក៖ គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)នៃអំណោយ (គីតាបុលហ៊ីព៉ាស់) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១០២]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ អ្នកផ្តល់អំណោយគ្មានសិទ្ធិដកហូតអំណោយមកវិញឡើយលើកលែងតែឪពុក - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១១០២]