សេចក្តីសង្ខេបហ្វាតវ៉ាប្រទេសអេហ្ស៊ីប

ចំណែកឯចំពោះភរិយាវិញ៖ មជ្ឈដ្ឋានមദ്ហាប់របស់លោកម៉ាលីកយល់ថាវាគឺជាការលែងលះ។ មជ្ឈដ្ឋានមദ്ហាប់របស់លោកអាប៊ូហានីហ្វាស់និងលោកចាហ្វិអីក្នុងទស្សន៖ច្បាស់លាស់បំផុតរបស់លោកគឺគាត់ត្រូវមានកាតព្វកិច្ចសងសំណងពាក្យស្បថ (កាហ្វាឡាស់យ៉ាមីន)។ មជ្ឈដ្ឋានមദ്ហាប់របស់លោកអះម៉ាត់យល់ថាគាត់ត្រូវសងសំណងហ្ស៊ីហារលើកលែងតែគាត់មានចេតនាផ្សេងពីនេះដែលមានការខ្វែងគំនិតគ្នាប៉ុន្តែទស្សន៖ត្រឹមត្រូវគឺគ្មានការលែងលះធ្លាក់លើនាងឡើយ។ ផ្នែក៖ ប្រសិនបើបុរសម្នាក់បាននិយាយថា៖ "ការលែងលះជាប់ជាកាតព្វកិច្ចលើខ្ញុំប្រសិនបើខ្ញុំធ្វើការងារនេះ" ឬ "ខ្ញុំនឹងមិនធ្វើវាឡើយ" ឬ "ការលែងលះគឺចាំបាច់លើខ្ញុំប្រសិនបើខ្ញុំមិនធ្វើវា" និងពាក្យពេចន៍ស្រដៀងគ្នានេះដែលបង្កប់នូវការពន្លិចពាក្យលែងលះជាការសន្យាស្បថបន្ទាប់មកគាត់បានបំពានពាក្យនោះ៖ តើការលែងលះធ្លាក់លើភរិយាដែរឬទេ? ក្នុងបញ្ហានេះមានទស្សន៖ពីរក្នុងចំណោមអ្នកប្រាជ្ញនៃមជ្ឈដ្ឋានមദ്ហាប់ទាំងបួននិងអ្នកដទៃទៀត៖ ទស្សន៖ទីមួយ៖ មិនធ្លាក់ឡើយហើយនេះជាការចែងយ៉ាងច្បាស់របស់លោកអាប៊ូហានីហ្វាស់និងក្រុមអ្នកប្រាជ្ញក្នុងមជ្ឈដ្ឋានចាហ្វិអីដូចជាលោកអាល់កាហ្វហ្វាលនិងលោកអាប៊ូសាអ៊ីដអាល់មុតាវ៉ាល្លីនិងជាទស្សន៖របស់លោកដាវូដនិងបក្សពួករបស់លោកដូចជាលោកអ៊ីព្នូហាហ្ស៊ឹមនិងទស្សន៖របស់លោកតាវូសព្រមទាំងអ្នកប្រាជ្ញម៉ាលីគីជាច្រើននៅម៉ាហ្គ្រេបនិងអ្នកដទៃទៀត។ ហើយនេះក៏ស្របនឹងការចែងយ៉ាងច្បាស់និងគោលការណ៍គ្រឹះនៃមជ្ឈដ្ឋានរបស់លោកអ៊ីម៉ាម (មេដឹកនាំការថ្វាយបង្គំ)អះម៉ាត់ផងដែរ។ ហើយប្រសិនបើគាត់ស្បថដោយពាក្យបីដងដោយនិយាយថា៖ "ការលែងលះបីដងជាប់ជាកាតព្វកិច្ចលើខ្ញុំប្រសិនបើខ្ញុំធ្វើបែបនេះ" នោះក្រុមអ្នកជំនាន់មុន (សាលាហ្វ) និងជំនាន់ក្រោយ (ខាឡាហ្វ) ក្នុងចំណោមសិស្សរបស់លោកម៉ាលីកលោកអះម៉ាត់លោកដាវូដនិងអ្នកដទៃបានចេញហ្វាតវ៉ាថា៖ ការលែងលះបីដងមិនធ្លាក់ឡើយប៉ុន្តែអ្នកខ្លះយល់ថាធ្លាក់ត្រឹមតែមួយដងប៉ុណ្ណោះ។ ហើយរឿងនេះត្រូវបានរាយការណ៍ពីសាហាវ៉ាត់និងតាប៊ីអ៊ិនមួយចំនួនសូម្បីតែក្នុងការលែងលះភ្លាមៗ (តាន់ជីហ្ស) មិនបាច់និយាយដល់ការលែងលះតាមលក្ខខណ្ឌឬការស្បថនោះឡើយ។ ហើយអ្នកដែលមិនទម្លាក់ការលែងលះចំពោះអ្នកដែលនិយាយពាក្យនេះអ្នកខ្លះមិនទម្លាក់ការលែងលះនិងមិនបង្គាប់ឱ្យសងសំណង (កាហ្វាឡាស់) ឡើយរីឯអ្នកខ្លះបង្គាប់ឱ្យសងកាហ្វាឡាស់ហើយអ្នកប្រាជ្ញជាច្រើនបានចេញហ្វាតវ៉ាតាមទស្សន៖ទាំងពីរនេះ។ ហើយរាល់ពាក្យស្បថរបស់បណ្តាមូស្លីមក្រៅពីការស្បថដោយព្រះនាមអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ដូចជាការស្បថដោយការលែងលះការដោះលែងទាសករការហ្ស៊ីហារការធ្វើឱ្យហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) ការទៅធ្វើហាជ្ជីការដើរដោយថ្មើរជើងការធ្វើទានឬការតមអាហារគឺអ្នកប្រាជ្ញមានការខ្វែងគំនិតគ្នាដែលគេស្គាល់យ៉ាងច្បាស់។ ហើយអ្នកប្រាជ្ញទាំងអស់បានឯកភាពគ្នាថាចៅក្រមមានសិទ្ធិកាត់សេចក្តីក្នុងបញ្ហាទាំងអស់នេះថានៅពេលគាត់បំពានគឺមិនជាប់កាតព្វកិច្ចនូវអ្វីដែលគាត់បានស្បថនោះឡើយពោលគឺគាត់មិនត្រូវទទួលទណ្ឌកម្មអ្វីទាំងអស់ឬគាត់គ្រាន់តែសងសំណង (កាហ្វាឡាស់) ប៉ុណ្ណោះ។ ហើយចាប់តាំងពីការស្បថបែបនេះបានកើតឡើងរហូតមកដល់សម័យកាលបច្ចុប្បន្នតែងតែមានអ្នកប្រាជ្ញមូស្លីមចេញហ្វាតវ៉ាបែបនេះ។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ផ្នែក៖ ប្រភេទនៃពាក្យពេចន៍លែងលះ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៤៣]

...ដូចបញ្ហាវិវាទជាច្រើនដែរដែលអ្នកមិនដឹងពីការខ្វែងគំនិតគ្នាតែងតែអះអាងថាមានការឯកភាពជាឯកច្ឆន្ទ (អ៊ីជ្ម៉ា) ដោយបំណងរបស់គាត់គឺគ្រាន់តែចង់មានន័យថា "ខ្ញុំមិនដឹងថាមានវិវាទឡើយ"។ ប៉ុន្តែអ្នកណាដែលដឹងពីវិវាទនិងបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់នោះគាត់គឺជាអ្នកដឹងនិងត្រូវបានផ្តល់អាទិភាពលើអ្នកដែលបដិសេធដោយការឯកភាពគ្នា។ នៅពេលដែលសាហាវ៉ាត់ត្រូវបានបញ្ជាក់ថាពួកលោកបានចេញហ្វាតវ៉ាលើការស្បថដោយការដោះលែងទាសករ—ដែលវាជាទង្វើដែលអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ)ស្រឡាញ់ជាងការលែងលះ—ថាមិនធ្វើឱ្យទាសករមានសេរីភាពឡើយប៉ុន្តែត្រូវសងសំណង (កាហ្វាឡាស់) ជំនួសវិញចុះទម្រាំការស្បថដោយការលែងលះដែលជាហាឡាល់ដែលអល់ឡោះស្អប់ខ្ពើមបំផុតនោះតើទស្សន៖របស់ពួកលោកយ៉ាងណាទៅវិញ?! ហើយបណ្តាមូស្លីមបានឯកភាពគ្នាថាអ្នកដែលស្បថដោយពាក្យកុហ្វរ៍ (ការធ្លាក់ចេញពីសាសនា) គឺមិនធ្វើឱ្យគាត់ធ្លាក់ចេញពីសាសនាឡើយហើយអល់ឡោះ ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿ជាការពិតណាស់អល់ឡោះបានកំណត់សម្រាប់អ្នករាល់គ្នានូវការលោះពាក្យស្បថរបស់អ្នក﴾។ ផ្នែក៖ ពាក្យពេចន៍ដែលមនុស្សប្រើប្រាស់ក្នុងការលែងលះមានបីប្រភេទ៖ ទីមួយ៖ ទម្រង់សម្រេចភ្លាមៗ (តាន់ជីហ្ស) ដូចជាពាក្យថា៖ "នាងត្រូវលែងលះ" នោះការលែងលះគឺកើតឡើងភ្លាមៗ ហើយវាមិនមែនជាពាក្យស្បថឡើយនិងគ្មានការសងសំណងកាហ្វាឡាស់ឡើយដោយការឯកភាពគ្នា។ ទីពីរ៖ ទម្រង់ពាក្យស្បថ (ហ្កាសាំ) ដូចជាពាក្យថា៖ "ការលែងលះជាប់ជាកាតព្វកិច្ចលើខ្ញុំប្រសិនបើខ្ញុំធ្វើការងារនេះ" នោះគឺជាពាក្យស្បថតាមការឯកភាពរបស់អ្នកភាសាវិទ្យានិងអ្នកច្បាប់ឥស្លាម (ហ្វូហ្កាហា) ទាំងអស់។ ទីបី៖ ទម្រង់ចងលក្ខខណ្ឌ (តាអ៍លីក) ដូចជាពាក្យថា៖ "ប្រសិនបើខ្ញុំធ្វើបែបនេះភរិយារបស់ខ្ញុំត្រូវលែងលះ" នោះប្រសិនបើគាត់មានចេតនាស្បថ—គឺគាត់ស្អប់ខ្ពើមការកើតឡើងនៃការលែងលះដូចដែលគាត់ស្អប់ខ្ពើមការចាកចេញពីសាសនារបស់ខ្លួនដែរ—នោះវាគឺជាពាក្យស្បថដែលមានវិធានច្បាប់ដូចគ្នានឹងទម្រង់ទីពីរដែលជាទម្រង់ពាក្យស្បថដែរដោយការឯកភាពគ្នានៃអ្នកច្បាប់ឥស្លាម...

ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់ពិតជាមានបំណងឱ្យការលែងលះកើតឡើងនៅពេលលក្ខខណ្ឌនោះសម្រេចនោះគាត់មិនមែនជាអ្នកស្បថឡើយដូចជាពាក្យថា៖ "ប្រសិនបើនាងឱ្យប្រាក់ខ្ញុំមួយពាន់នាងត្រូវលែងលះ" ឬ "ប្រសិនបើនាងប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ (ស៊ីណា) នាងត្រូវលែងលះ" ដោយគាត់មានចេតនាទម្លាក់ការលែងលះពិតប្រាកដនៅពេលមានអំពើអាក្រក់នោះកើតឡើងមិនមែនគ្រាន់តែជាការស្បថគំរាមកំហែងនោះទេនោះទង្វើនេះមិនមែនជាពាក្យស្បថឡើយហើយគ្មានការសងសំណងកាហ្វាឡាស់ឡើយនៅចំពោះមុខអ្នកច្បាប់ឥស្លាមណាម្នាក់ដែលយើងបានដឹងផ្ទុយទៅវិញការលែងលះគឺធ្លាក់ជាដាច់ខាត។ ចំណែកពាក្យណាដែលប្រើក្នុងគោលបំណងជំរុញឱ្យធ្វើឬរារាំងឬបញ្ជាក់ការពិតឬបដិសេធដោយការចងភ្ជាប់ខ្លួនឯងនឹងអ្វីដែលខ្លួនស្អប់ខ្ពើមមិនថាជាទម្រង់ស្បថឬជាទម្រង់ចងលក្ខខណ្ឌនោះគឺជាពាក្យស្បថនៅចំពោះមុខមនុស្សទាំងអស់។ ហើយបុគ្គលណាដែលនិយាយថា៖ "អ្នកណាដែលធ្វើតាមហ្វាតវ៉ានេះហើយកូនដែលកើតមកបន្ទាប់ពីនោះគឺជាកូនស៊ីណា (កូនឥតខាន់ស្លា)" នោះបុគ្គលដែលនិយាយបែបនេះស្ថិតក្នុងកម្រិតកំពូលនៃភាពល្ងង់ខ្លៅនិងភាពវង្វេងឬជាអ្នកប្រឆាំងនឹងអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) និងរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់ទ្រង់។ ពីព្រោះបណ្តាមូស្លីមទាំងអស់បានឯកភាពគ្នាថារាល់នរកណាដែលស្វាមីជឿជាក់ថាស្របច្បាប់នៅពេលគាត់បានរួមដំណេកនោះកូនរបស់គាត់ត្រូវភ្ជាប់វង្សត្រកូលទៅកាន់គាត់ហើយពួកគេត្រូវស្នងមរតកគ្នាទៅវិញទៅមកដោយការឯកភាពរបស់បណ្តាមូស្លីមទោះបីជានរកនោះទុកជាមោឃ៖នៅក្នុងការពិតជាក់ស្តែងក៏ដោយ។ ដូចជាជនជាតិជ្វីហ្វដែលរៀបការជាមួយក្មួយស្រីបង្កើតរបស់ខ្លួននោះកូនដែលកើតមកត្រូវភ្ជាប់វង្សត្រកូលទៅកាន់គាត់និងទទួលមរតកពីគាត់ដោយការឯកភាពគ្នាទោះបីជានរកបែបនេះទុកជាមោឃ៖ដោយការឯកភាពគ្នាក៏ដោយ។ ដូចគ្នានេះដែរប្រសិនបើមូស្លីមរៀបការជាមួយស្ត្រីដែលកំពុងស្ថិតក្នុងរយ៖ពេលរង់ចាំ (អ៊ិតដាស់) ហើយបានរួមដំណេកដោយភាពល្ងង់ខ្លៅដោយស្មានថានាងជាភរិយាស្របច្បាប់នោះកូនដែលកើតមកត្រូវភ្ជាប់វង្សត្រកូលទៅកាន់គាត់ដោយការឯកភាពគ្នារបស់បណ្តាមូស្លីម។ ពីព្រោះការបញ្ជាក់វង្សត្រកូលមិនអាស្រ័យលើសុពលភាពនៃនរកឡើយផ្ទុយទៅវិញ "កូនគឺជារបស់គ្រែនរក"។ ដូច្នេះអ្នកណាដែលនិយាយបែបនោះត្រូវតែពន្យល់ណែនាំគាត់ហើយប្រសិនបើគាត់នៅតែរឹងរូសត្រូវទាមទារឱ្យគាត់តައព៉ាត់ (ប្រែចិត្ត)។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ផ្នែក - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៤៨]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការឯកភាពថាការធ្វើតាមដោយដាច់ខាតគឺចំពោះតែរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ) ﷺ ប៉ុណ្ណោះ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៤៨]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការលែងលះប្រពន្ធមិនមែនជាកាតព្វកិច្ចកតញ្ញូចំពោះម្តាយឡើយ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៤៨]

ផ្នែក៖ គោលការណ៍ដែលអ្នកប្រាជ្ញមូស្លីមទាំងអស់ប្រកាន់ខ្ជាប់គឺថា៖ គ្មានកាតព្វកិច្ចលើបុគ្គលណាម្នាក់ហើយមិនត្រូវបានកំណត់ក្នុងច្បាប់សាសនាឱ្យប្រកាន់ខ្ជាប់នូវពាក្យសម្តីរបស់បុគ្គលជាក់លាក់ណាម្នាក់ក្នុងគ្រប់បញ្ហាដែលគេចាត់ទុកជាកាតព្វកិច្ចជាការហាមឃាត់និងជាការអនុញ្ញាតឡើយលើកលែងតែរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷺ តែមួយគត់។ ប៉ុន្តែអ្នកប្រាជ្ញខ្លះយល់ថា៖ អ្នកសួរហ្វាតវ៉ាត្រូវធ្វើតាមអ្នកដែលមានចំណេះដឹងជ្រៅជ្រះជាងគេនិងមានភាពកោតខ្លាចអល់ឡោះជាងគេក្នុងចំណោមអ្នកដែលខ្លួនអាចសួរបាន។ ហើយអ្នកខ្លះយល់ថា៖ គាត់មានសិទ្ធិជ្រើសរើសក្នុងចំណោមអ្នកចេញហ្វាតវ៉ាទាំងនោះ។ ហើយប្រសិនបើគាត់មានការពិចារណាដឹងខុសត្រូវខ្លះនោះមានទស្សន៖ថា៖ គាត់ត្រូវធ្វើតាមទស្សន៖ណាដែលគាត់យល់ថាមានទម្ងន់ត្រឹមត្រូវជាងតាមការពិចារណារបស់គាត់ពីព្រោះវិធីនេះប្រសើរជាងការជ្រើសរើសដោយសេរីគ្មានព្រំដែន។ ដូច្នេះនៅពេលដែលអ្នកសួរហ្វាតវ៉ាយល់ឃើញថាទស្សន៖ណាមួយមានទម្ងន់ត្រឹមត្រូវជាងមិនថាដោយសារភស្តុតាងរឹងមាំជាងឬដោយសារអ្នកមានប្រសាសន៍មានចំណេះដឹងនិងកោតខ្លាចជាងនោះគាត់មានសិទ្ធិធ្វើតាមទស្សន៖នោះទោះបីជាវាផ្ទុយពីមជ្ឈដ្ឋានមദ്ហាប់របស់គាត់ក៏ដោយ។ ហើយការលែងលះភរិយាមិនមែនជាផ្នែកមួយនៃកតញ្ញូតាធម៌ចំពោះម្តាយឡើយប្រសិនបើម្តាយបង្គាប់ឱ្យគាត់លែងលះនាង។ ហើយបុគ្គលណាដែលនិយាយទៅកាន់ភរិយាថា៖ "ប្រសិនបើនាងលើកលែងបំណុលឱ្យខ្ញុំខ្ញុំនឹងលែងលះនាង" ហើយនាងឆ្លើយថា៖ "ខ្ញុំលើកលែងឱ្យអ្នកហើយ" ប៉ុន្តែគាត់មិនបានលែងលះនាងនោះការលើកលែងបំណុលគឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយពីព្រោះនេះជាការស្នើសុំនិងការយល់ព្រមតាមលក្ខខណ្ឌដែលបានចែងហើយអត្ថន័យជាក់ស្តែងគឺ៖ "ខ្ញុំលើកលែងឱ្យអ្នកក្រោមលក្ខខណ្ឌដែលអ្នកត្រូវលែងលះខ្ញុំ" ដូច្នេះលក្ខខណ្ឌដែលចែងមុនកិច្ចសន្យាគឺមានតម្លៃស្មើនឹងលក្ខខណ្ឌក្នុងកិច្ចសន្យា។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)នៃការរួមរស់ជាមួយភរិយានិងឃុលអ៍ (ការលោះខ្លួនរបស់ភរិយា) - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៥២]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការបង្ខំស្វាមីឱ្យលែងលះដោយមានហេតុផលត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៥២]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ការលោះខ្លួនរបស់ភរិយា (ឃុលអ៍) ស្របតាមមាគ៌ាស៊ុនណាស់ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៥២]

គម្ពីរ (សៀវភៅធំរបស់មូស្លីម)នៃការរួមរស់ជាមួយភរិយានិងឃុលអ៍ (ការលោះខ្លួនរបស់ភរិយា)៖ ប្រសិនបើស្វាមីត្រូវបានគេបង្ខិតបង្ខំឱ្យបែកបាក់ពីភរិយាដោយមានហេតុផលត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់ដូចជាគាត់បានខកខានមិនបានបំពេញកាតព្វកិច្ចចំពោះនាងឬបានបង្កទុក្ខទោសដល់នាងដោយអយុត្តិធម៌ទាំងពាក្យសម្តីឬទង្វើនោះការបែកបាក់នោះគឺមានសុពលភាពត្រឹមត្រូវ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់ត្រូវបានគេបង្ខិតបង្ខំដោយអយុត្តិធម៌ដូចជាការវាយដំនិងការឃុំឃាំងខណ៖ពេលដែលគាត់បានរួមរស់ជាមួយនាងដោយល្អប្រពៃនោះការបែកបាក់មិនធ្លាក់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញប្រសិនបើនាងស្អប់ខ្ពើមគាត់ទាំងដែលគាត់ល្អចំពោះនាងគេត្រូវសុំឱ្យគាត់លែងលះដោយមិនបង្ខិតបង្ខំឡើយប្រសិនបើគាត់យល់ព្រមលែងលះគឺបានការប៉ុន្តែបើគាត់មិនព្រមទេស្ត្រីត្រូវបានបង្គាប់ឱ្យមានការអត់ធ្មត់ប្រសិនបើគ្មានមូលហេតុណាមួយដែលអនុញ្ញាតឱ្យរំលាយនរក (ហ្វាសាក់) នោះទេ។ ហើយឃុលអ៍ (ការលោះខ្លួន) ដែលមានចែងក្នុងស៊ុនណាស់គឺករណីដែលស្ត្រីស្អប់ខ្ពើមស្វាមីហើយនាងសុខចិត្តលោះខ្លួនឯងចេញដូចជាឈ្លើយសឹកដែលលោះខ្លួនដូច្នោះដែរ។ ចំណែកឯករណីដែលភាគីទាំងសងខាងនៅតែមានចិត្តស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមកនោះការធ្វើឃុលអ៍គឺជារឿងដែលទើបតែបង្កើតឡើងថ្មីនៅក្នុងឥស្លាម។ ហើយហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) (ត្រូវបានហាមឃាត់ដាច់ខាត) ចំពោះស្ត្រីក្នុងការមិនស្តាប់បង្គាប់ស្វាមីនៅលើគ្រែដំណេកដោយនាងយកការថ្វាយបង្គំព្រះការសឡាត (ការថ្វាយបង្គំព្រះ)ពេលយប់និងការតមអាហារមកធ្វើជាលេសឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញកាតព្វកិច្ច (វ៉ាជីប) គឺនាងត្រូវតែឆ្លើយតបទៅកាន់គ្រែដំណេករបស់គាត់នៅពេលគាត់ទាមទារ។ រហូតដល់មានបញ្ជាក់នៅក្នុងសៀវភៅសាហ៊ីហ៍អាល់ពូខរីថា៖ «មិនអនុញ្ញាតឱ្យនាងតមអាហារ (ស៊ោមស្ម័គ្រចិត្ត) ក្នុងពេលដែលប្តីរបស់នាងមានវត្តមាននៅផ្ទះឡើយលើកលែងតែមានការអនុញ្ញាតពីគាត់ហើយនាងមិនត្រូវអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម្នាក់ចូលក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ឡើយលើកលែងតែមានការអនុញ្ញាតពីគាត់»...

...នៅពេលដែលការតមអាហារត្រូវបានហាមឃាត់ចំពោះនាងក្នុងពេលដែលប្តីនៅផ្ទះដោយគ្មានការអនុញ្ញាតពីគាត់ពីព្រោះវាបានរារាំងនាងពីកាតព្វកិច្ចចំពោះប្តីចុះទម្រាំស្ថានភាពដែលគាត់ហៅនាងមកកាន់គ្រែដំណេកហើយនាងបដិសេធតើទោសកំហុសរបស់នាងធ្ងន់ធ្ងរប៉ុណ្ណាទៅ?! ហើយអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿ស្ត្រីល្អបរិសុទ្ធគឺស្ត្រីដែលស្តាប់បង្គាប់ប្តីនិងរក្សាការសម្ងាត់﴾ ពាក្យថាស្ត្រីល្អបរិសុទ្ធគឺសំដៅលើស្ត្រីដែលបន្តស្តាប់បង្គាប់ប្តីជានិច្ច។ ដូច្នេះប្រសិនបើនាងបដិសេធមិនព្រមឡើងគ្រែដំណេករបស់គាត់គាត់ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យវាយប្រដៅនាងស្រាលៗបាន។ ហើយគ្មានសិទ្ធិណាមួយលើនាងបន្ទាប់ពីសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះនិងរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់ទ្រង់ដែលមានកាតព្វកិច្ចធំធេងជាងសិទ្ធិរបស់ស្វាមីឡើយ។ ហើយព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំអាចបង្គាប់ឱ្យនរណាម្នាក់ស៊ូជូត (ក្រាបថ្វាយបង្គំ) ចំពោះនរណាម្នាក់ខ្ញុំប្រាកដជាបង្គាប់ឱ្យស្ត្រីស៊ូជូតចំពោះស្វាមីរបស់នាងជាមិនខាន» (រៀបរាប់ដោយអ៊ិតទិរមីហ្ស៊ី)។ ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ស្ត្រីណាក៏ដោយដែលបានស្លាប់ទៅខណ៖ដែលស្វាមីរបស់នាងពេញចិត្តនឹងនាងនាងនឹងបានចូលឋានសួគ៌» (រៀបរាប់ដោយអ៊ិតទិរមីហ្ស៊ី)។ ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «នៅពេលដែលបុរសម្នាក់បានត្រាស់ហៅភរិយារបស់ខ្លួនមកកាន់គ្រែដំណេកហើយនាងបានបដិសេធនោះបណ្តាម៉ាឡាអ៊ីកាត់ (ទេវទូត) នឹងបណ្តាសានាងរហូតដល់ព្រឹក» ហើយក្នុងពាក្យមួយទៀត៖ «លុះត្រាតែម្ចាស់ដែលគង់នៅលើមេឃខឹងសម្បារនឹងនាងរហូតដល់ព្រឹក»។ ហើយប្រសិនបើគាត់ធ្វើឃុលអ៍ជាមួយនាងដោយចែងលក្ខខណ្ឌថានាងត្រូវលើកលែងសិទ្ធិទាំងអស់របស់នាងឱ្យគាត់ហើយនាងត្រូវទទួលយកកូនទៅចិញ្ចឹមបីបាច់និងមិនទាមទារប្រាក់ផ្គត់ផ្គង់ពីគាត់ឡើយនោះកិច្ចសន្យានេះគឺមានសុពលភាពត្រឹមត្រូវនៅចំពោះមុខអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនលើសលប់ដូចជាលោកម៉ាលីកនិងលោកអះម៉ាត់ក្នុងទស្សន៖ល្បីពីពួកលោកពីព្រោះនៅចំពោះមុខអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើនគឺការធ្វើឃុលអ៍អនុញ្ញាតឱ្យធ្វើជាមួយអ្វីដែលមិនទាន់កើតមាន...

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ផ្នែក - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៥៥]

...ប៉ុន្តែត្រូវបានរំពឹងថានឹងកើតមានឡើងនិងក្លាយជាកាតព្វកិច្ចដូចជាកូនដែលទាសីនឹងមានផ្ទៃពោះឬផ្លែឈើដែលដើមឈើនឹងផ្តល់ផលដូច្នោះដែរ។ ចំណែកការផ្គត់ផ្គង់លើផ្ទៃពោះការបំបៅដោះកូននិងការចិញ្ចឹមកូនគឺហេតុផលនៃកាតព្វកិច្ចនិងការអនុញ្ញាតត្រូវបានបង្កើតឡើងរួចជាស្រេចហើយ។ ដូចគ្នានេះដែរប្រសិនបើនាងនិយាយថា៖ "ចូរអ្នកលែងលះខ្ញុំចុះហើយខ្ញុំនឹងលើកលែងសិទ្ធិទាំងអស់របស់ខ្ញុំឱ្យអ្នកព្រមទាំងយកកូនទៅចិញ្ចឹមបីបាច់" និងពាក្យស្រដៀងគ្នានេះដែលបង្ហាញពីគោលបំណងច្បាស់លាស់។ ហើយនៅពេលដែលចៅក្រមដែលយល់ឃើញពីសុពលភាពនៃបញ្ហានេះដូចជាចៅក្រមម៉ាលីគីបានកាត់សេចក្តីសម្រេចឃុលអ៍រវាងពួកគេទាំងពីរគឺមិនអនុញ្ញាតឱ្យចៅក្រមដទៃមករំលាយសេចក្តីសម្រេចនោះឡើយទោះបីជាគាត់យល់ថាវាជាកិច្ចសន្យាមិនត្រឹមត្រូវក៏ដោយហើយមិនអនុញ្ញាតឱ្យកំណត់កាតព្វកិច្ចចិញ្ចឹមកូនលើស្វាមីនោះឡើងវិញឡើយពីព្រោះទង្វើរបស់ចៅក្រមគឺជាសាលក្រមកាត់សេចក្តីហើយនៅពេលដែលចៅក្រមបានចងកិច្ចសន្យាឬបានរំលាយកិច្ចសន្យាក្នុងបញ្ហាដែលមានការស្រាវជ្រាវ (អ៊ិចទីហាដ) គឺគ្មាននរណាមានសិទ្ធិរំលាយសេចក្តីសម្រេចនោះឡើយ។ ផ្នែក៖ កាតព្វកិច្ចយុត្តិធម៌រវាងភរិយាទាំងពីរគឺជាកាតព្វកិច្ច (វ៉ាជីប) ដោយមានការឯកភាពជាឯកច្ឆន្ទពីបណ្តាមូស្លីមទាំងអស់។ ហើយនៅក្នុងសៀវភៅស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី)ទាំងបួនពីលោកអាប៊ូហុរ៉ៃរ៉ោះ ﵁ ព្យាការី ﷺ បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកណាដែលមានភរិយាពីរនាក់ហើយគាត់បានលម្អៀងទៅរកភរិយាម្នាក់ដោយបោះបង់ម្នាក់ទៀតនោះគាត់នឹងមកដល់នៅថ្ងៃបរលោក (យ OpenAI/ក្យាម៉ាត់) ដោយរាងកាយពាក់កណ្តាលរបស់គាត់ត្រូវពិការទេរទៅម្ខាង»។ ដូច្នេះគាត់ត្រូវតែមានយុត្តិធម៌ក្នុងការបែងចែកវេនស្នាក់នៅ (ហ្កាសាំ) ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់ស្រឡាញ់ភរិយាម្នាក់ខ្លាំងជាងឬរួមដំណេកជាមួយនាង...

...ច្រើនជាងនោះគ្មានការទាស់ខុសលើគាត់ឡើយហើយអាយ៉ាត់គួរអានត្រូវបានបញ្ចុះមកទាក់ទងនឹងរឿងនេះថា៖ ﴿ហើយអ្នករាល់គ្នានឹងមិនអាចមានយុត្តិធម៌ពេញលេញរវាងស្ត្រីទាំងអស់បានឡើយទោះបីជាអ្នកប្រាថ្នាចង់បានយ៉ាងណាក៏ដោយ﴾ ពោលគឺក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់ក្នុងចិត្តនិងការរួមដំណេក។ ហើយនៅក្នុងសៀវភៅស៊ូណាន់ (ប្រពៃណីរបស់ព្យាការី) ព្យាការី ﷺ តែងតែមានប្រសាសន៍បួងសួងបន្ទាប់ពីការបែងចែកវេនយ៉ាងយុត្តិធម៌ថា៖ «ឱអល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) នេះជាការបែងចែករបស់ខ្ញុំចំពោះអ្វីដែលខ្ញុំមានអំណាចលើវាដូច្នេះសូមទ្រង់មេត្តាកុំស្តីបន្ទោសខ្ញុំចំពោះអ្វីដែលទ្រង់ជាម្ចាស់គ្រប់គ្រងហើយខ្ញុំគ្មានអំណាចគ្រប់គ្រងលើវាឡើយ» ពោលគឺបេះដូងនិងសេចក្តីស្រឡាញ់។ ចំណែកឯភាពយុត្តិធម៌ក្នុងសម្លៀកបំពាក់និងការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាព (ណាផាកកោះ) គឺស្ថិតក្នុងស៊ុនណាស់។ ហើយអ្នកប្រាជ្ញមានការខ្វែងគំនិតគ្នាអំពីកាតព្វកិច្ច (វ៉ាជីប) នៃភាពយុត្តិធម៌ក្នុងការផ្គត់ផ្គង់ហើយទស្សន៖ដែលយល់ថាជាកាតព្វកិច្ចគឺរឹងមាំជាង។ ហើយភាពយុត្តិធម៌នេះត្រូវបានបង្គាប់ឱ្យអនុវត្តដរាបណានាងនៅតែជាភរិយាប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់ចង់លែងលះនាងម្នាក់នោះគាត់មានសិទ្ធិធ្វើបាន។ ហើយប្រសិនបើគាត់និងភរិយាដែលគាត់ចង់លែងលះបានសម្រុះសម្រួលគ្នាថានាងសុខចិត្តនៅជាមួយគាត់ដោយមិនបាច់បែងចែកវេនស្មើគ្នាទេហើយនាងពេញចិត្តនឹងការព្រមព្រៀងនេះនោះគឺអនុញ្ញាតស្របតាមបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដែលថា៖ ﴿គ្មានទោសពៃរ៍លើពួកគេទាំងពីរឡើយក្នុងការសម្រុះសម្រួលរវាងពួកគេហើយការសម្រុះសម្រួលគឺប្រសើរជាង﴾។ ជាក់ស្តែងលោកស្រីស៊ាវដាស់ ﵂ បានប្រគល់វេនរបស់នាងជូនលោកស្រីអាអ៊ីស្ហាស់ ﵂។ ហើយប្រសិនបើស្ត្រីរឹងរូសបះបោរប្រឆាំងនឹងប្តី (ណាស្ហ៊ីហហ្សាស់) នោះនាងគ្មានសិទ្ធិទទួលបានការផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពនិងកន្លែងស្នាក់នៅឡើយហើយប្តីមានសិទ្ធិវាយប្រដៅនាងស្រាលៗ ប្រសិនបើនាងរឹងរូសឬបង្កការឈឺចាប់និងបំពានលើគាត់។

[ចំណងជើងផ្នែក៖ កាតព្វកិច្ចរួមរស់ជាមួយភរិយាដោយល្អប្រពៃ - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៥៩]

[ចំណងជើងផ្នែក៖ ផ្នែក - សូមមើលសេចក្តីលម្អិតនៅលេខ ១០៥៩]

ហើយស្វាមីត្រូវតែរួមរស់ជាមួយភរិយាដោយល្អប្រពៃប្រសិនបើមិនអាចធ្វើបានហើយគាត់បដិសេធមិនព្រមរួមរស់ដោយល្អប្រពៃទេនោះពួកគេទាំងពីរត្រូវតែបែកបាក់គ្នា។ ផ្នែក៖ មានការរាយការណ៍ថាបុរសម្នាក់បាននិយាយថា៖ "ឱរ៉សូល (អ្នកនាំសារពីព្រះ)របស់អល់ឡោះ (ព្រះអល់ឡោះ) ភរិយារបស់ខ្ញុំមិនដែលរារាំងដៃរបស់អ្នកដែលមកប៉ះពាល់នាងឡើយ" ប៉ុន្តែនេះជាហាដីޘទន់ខ្សោយ (ដាអ៊ីហ្វ) ដែលលោកអះម៉ាត់និងអ្នកដទៃបានចាត់ទុកថាខ្សោយ។ ហើយមនុស្សមួយចំនួនបានបកស្រាយថា៖ នាងមិនដែលបដិសេធអ្នកដែលមកសុំទានឡើយប៉ុន្តែបរិបទនិងអត្ថន័យជាក់ស្តែងបង្ហាញផ្ទុយពីនេះ។ ហើយមនុស្សមួយចំនួនបានជឿថាហាដីޘនេះត្រឹមត្រូវហើយគាត់ត្រូវបានបង្គាប់ឱ្យរក្សានាងទុកទាំងដែលនាងមិនរារាំងបុរសដទៃប៉ុន្តែរឿងនេះត្រូវបានបដិសេធដោយអ្នកប្រាជ្ញជាច្រើនពីព្រោះអល់ឡោះ ﷻ បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿បុរសប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ (ស៊ីណា) គឺមិនត្រូវរៀបការឡើយលើកលែងតែជាមួយស្ត្រីប្រព្រឹត្តស៊ីណាឬស្ត្រីពហុទេវនិយមហើយស្ត្រីប្រព្រឹត្តស៊ីណាគឺមិនត្រូវឱ្យនរណារៀបការជាមួយឡើយលើកលែងតែបុរសប្រព្រឹត្តស៊ីណាឬបុរសពហុទេវនិយមហើយទង្វើបែបនោះត្រូវបានហាមឃាត់ចំពោះបណ្តាអ្នកមានជំនឿ﴾។ ហើយទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ ﴿ស្ត្រីដែលបរិសុទ្ធមិនមែនជាស្ត្រីដែលប្រព្រឹត្តអំពើពេស្យាចារដោយចំហនិងមិនមែនជាស្ត្រីដែលលួចលាក់មានសហាយស្មន់ឡើយ﴾។ ដូច្នេះអល់ឡោះបានអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយទាសីតែក្នុងលក្ខខណ្ឌដែលពួកនាងមិនមែនជាស្ត្រីប្រព្រឹត្តអំពើពេស្យាចារនិងមិនមែនជាស្ត្រីមានសហាយស្មន់ប៉ុណ្ណោះ។ ស្ត្រីប្រព្រឹត្តពេស្យាចារគឺស្ត្រីដែលរួមដំណេកជាមួយមនុស្សគ្រប់គ្នាចំណែកស្ត្រីមានសហាយស្មន់គឺស្ត្រីដែលមានគូកនលួចលាក់តែម្នាក់។ ហើយទ្រង់បានមានបន្ទូលបញ្ជាក់លក្ខខណ្ឌនេះចំពោះបុរសដូចគ្នានឹងស្ត្រីដែរ...

...ដើម្បីឱ្យបុរសមានភាពស្អាតស្អំមិនប្រព្រឹត្តអំពើពេស្យាចារ។ ហើយអ្នកប្រាជ្ញមានការខ្វែងគំនិតគ្នាអំពីការអនុញ្ញាតឱ្យរៀបការជាមួយស្ត្រីប្រព្រឹត្តស៊ីណាមុនពេលនាងតައព៉ាត់ (ប្រែចិត្ត) ដែលទស្សន៖ត្រឹមត្រូវនិងសមស្របបំផុតគឺថាមិនអនុញ្ញាតឡើយ។ ពីព្រោះនៅពេលបុរសម្នាក់រៀបការជាមួយស្ត្រីប្រព្រឹត្តស៊ីណានោះទឹកកាមរបស់គាត់មិនត្រូវបានថែរក្សាឱ្យបរិសុទ្ធឡើយផ្ទុយទៅវិញវាលាយឡំជាមួយទឹកកាមរបស់អ្នកដទៃហើយទ្វារមាសដែលគាត់រួមដំណេកក្លាយជាកន្លែងរួមដែលនេះគឺជាអំពើផិតក្បត់។ ហើយស្ត្រីណាដែលប្តីរបស់ខ្លួនប្រព្រឹត្តស៊ីណាជាមួយអ្នកដទៃដោយមិនដឹងខុសត្រូវរវាងហាឡាល់និងហារ៉ាម (ហាមឃាត់សាសនា) នោះការរួមដំណេករបស់គាត់ជាមួយនាងប្រៀបដូចជាការរួមដំណេករបស់មនុស្សស៊ីណាដូច្នោះដែរ។ ហើយទម្រង់មួយនៃអំពើផិតក្បត់គឺការយកសហាយស្មន់។ ហើយបុគ្គលណាដែលរៀបការជាមួយស្ត្រីពេស្យានោះគាត់គឺជាមនុស្សដាយយូޘ (មនុស្សគ្មានកិត្តិយសគ្មានការហួងហែង) ដោយការឯកភាពជាឯកច្ឆន្ទហើយមនុស្សដាយយូޘនឹងមិនបានចូលឋានសួគ៌ឡើយ។ ប្រសិនបើស្ត្រីជាមនុស្សអាក្រក់នោះប្តីរបស់នាងក៏អាក្រក់ហើយប្រសិនបើដៃគូរបស់នាងអាក្រក់នោះនាងក៏អាក្រក់ដែរ។ ហេតុដូច្នេះហើយទើបពាក្យសម្តីរបស់អ្នកដែលចោទប្រកាន់លោកស្រីអាអ៊ីស្ហាស់ ﵂ ឬមាតានៃអ្នកមានជំនឿដទៃទៀតមានទោសធ្ងន់ធ្ងរបំផុត។ ហើយអ្នកជំនាន់មុន (សាលាហ្វ) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ "គ្មានភរិយារបស់ព្យាការីណាម្នាក់ធ្លាប់ប្រព្រឹត្តអំពើពេស្យាចារឡើយជាដាច់ខាត"។ ដូច្នេះគ្មានព្យាការីឬបុគ្គលសច្ចធម៌ណាម្នាក់រៀបការជាមួយស្ត្រីពេស្យាឡើយពីព្រោះគ្រោះថ្នាក់នៃស្ត្រីពេស្យារាលដាលដល់ការធ្វើឱ្យខូចខាតដល់គ្រែដំណេកផ្ទុយពីការគ្មានជំនឿ (កុហ្វរ៍) ដែលវាមិនរាលដាលដល់គ្រែដំណេកឡើយ។ ហើយប្តីគ្មានសិទ្ធិដាក់ឱ្យនាងស្នាក់នៅកន្លែងណាក៏បានតាមចិត្តឬនាំនាងទៅណាក៏បានតាមចិត្តនោះឡើយប៉ុន្តែគាត់ត្រូវតែផ្តល់កន្លែងស្នាក់នៅដែលសមរម្យសម្រាប់មនុស្សដូចជានាងហើយមិនត្រូវនាំនាងទៅរស់នៅក្បែរពួកមនុស្សប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ពាលាឡើយ...